56.ฉันไม่ได้สั่ง ผู้กองเต็มใจทำเอง... 2

อ่านต่อ

*********************

56.ฉันไม่ได้สั่ง ผู้กองเต็มใจทำเอง...

ผู้กองกรินทร์เดินกลับมาที่ฐานอีกทีในสภาพที่ดูแทบไม่ได้ ทุกคนต่างก็หันมามองว่าผู้กองไปเล่นโคลนที่ไหนมาแม้แต่จ่าชาติกับลูกน้องที่ไปขุดบ่อเลี้ยงปลามาก็ยังไม่ได้มอมแมมกันขนาดนี้ กุมาริกานั่งไขว่ห้างอยู่ที่แคร่หน้าห้องพยาบาลมองดูเขาสลับกับทาเล็บเจลให้ตัวเองไปด้วย เรื่องความสวยความงามและการแต่งเล็บให้ตัวเองเธอสามารถทำได้เป็นอย่างดีจนเป็นที่รู้กันในวงการ ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาหาเธอทันทีแล้วมองดูเล็บมือของเธอที่ตอนนี้เปลี่ยนจากสีนู้ดมาเป็นสีไวน์แดงแบบไล่เฉด เล็บสีแดงสวยๆ ตัดกับผิวกายที่ขาวผุดผ่องยิ่งทำให้นิ้วมือของกุมาริกาดูสวย และเล็บสีแดงก็เข้ากันกับพลอยแดงที่หัวแหวนญาติของเธอได้เป็นอย่างดี เล็บของเธอมันก็สวยอยู่หรอกแต่ว่า...ตลอดเดือนที่ผ่านมานี้ผู้กองกรินทร์เห็นเธอมีแต่เศร้า การดูแลร่างกายเธอยังดูแลตัวเองดีเหมือนเดิมแต่การจะมานั่งใจเย็นค่อยๆ แต่งเล็บตัวเองแบบนี้เขาไม่ได้เห็นมานานแล้ว ดูเธออารมณ์ดีมาก พออบเล็บด้วยเครื่องอบเล็บเจลแบบพกพาแล้วเธอก็เหยียดมือดูความสวยงามของเล็บตัวเองอย่างภูมิใจก่อนจะชำเลืองมองเขาด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ผู้กองมีธุระอะไรกับฉันรึเปล่าคะ แล้ว...ไปเลอะอะไรมา”

“น้ำเมยเคยอยากให้พี่ลงบ่อโคลนพี่ก็ลงให้แล้ว ตอนนี้น้ำเมยอยากให้พี่ทำอะไรอีก”

“ฉันไม่กล้าสั่งผู้กองหรอกค่ะ ผู้กองไม่ต้องมาสนใจความรู้สึกของฉันหรอกนะคะฉันไม่ใช่คนสำคัญที่ผู้กองจะต้องมาใส่ใจความรู้สึกขนาดนั้น”

“ที่พี่เคยสั่งทำโทษน้ำเมย ทำไม่ดีกับน้ำเมยจนน้ำเมยต้องบันทึกลงโทรศัพท์น่ะยังมีอะไรอีกบ้างที่น้ำเมยจะเอาคืน...ตอนนี้พี่ยอมแพ้น้ำเมยแล้วถ้าน้ำเมยอยากจะเอาคืนก็สั่งมาได้เลยนะคะ”

“ถ้าจะหมายถึงที่ฉันเคยบันทึกเอาไว้มันมีหลายอย่างเลยนะคะ แต่ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วฉันไม่เอาคืนผู้กองหรอกค่ะผู้กองไม่ต้องทำตามที่ฉันบันทึกเอาไว้ก็ได้”

“พี่จะทำ มีอะไรบ้างว่ามาสิ” เพราะคำว่า ฉันไม่ใช่คนสำคัญที่ผู้กองจะต้องมาใส่ใจความรู้สึก และคำว่า ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำให้ผู้กองกรินทร์ไม่อาจนิ่งนอนใจอยู่ได้ เขาจ้องกุมาริกาอย่างจริงจังด้วยหวังว่าการไถ่โทษของเขาจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

“เมื่อก่อนผู้กองเคย...สั่งให้ฉันดันพื้นทั้งในบ่อโคลนแล้วก็บนบก ให้ขัดฉากก่อนกินข้าว กินข้าวแบบกินฉาก ให้นอนกลิ้งไปกับพื้น กระโดดตบ พุ่งหลัง ดึงข้ออย่างละร้อยรอบ ลุกนั่งจนเข่าแทบหลุด...แล้วยังไม่รวมความเฉยชาที่ผู้กองทำกับฉันอีก ทั้งหลอกด่าฉัน แกล้งฉัน จับฉันโยนลงไปในสระน้ำ...” กุมาริกาเบือนหน้าหนีแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วฉันไม่อยากแก้แค้นเอาคืนแล้วล่ะค่ะ ช่างมันเถอะนะคะ” แม้ว่าจะทำเบือนหน้าหนีแล้วแต่กุมาริกาก็ยังแอบชำเลืองมองเขา ผู้กองกรินทร์ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเมื่อได้ยินเธอว่าหากแต่เขากลับนอนลงไปกับพื้นในท่าเตรียมสำหรับการดันพื้น กุมาริกาไม่ต้องสั่งอะไรอีกแม้แต่น้อยแต่ผู้กองกรินทร์ก็เลือกที่จะทำทุกอย่างเอง ก่อนหน้านี้เขาดันพื้นในบ่อโคลนไปแล้วและตอนนี้เขาก็จะดันพื้นบนบกต่อหน้ากุมาริกา

ตอนแรกกุมาริกาก็ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้เมื่อเขาลงไปดันพื้นจริงๆ ซ้ำยังดันพื้นเพิ่มจากหนึ่งร้อยเป็นสองร้อย การลงโทษใดที่เขาเคยใช้กับเธอ พอเขาต้องทำบ้างผู้กองกรินทร์จะเพิ่มจำนวนรอบอีกหนึ่งเท่าตัว เขาเคยสั่งกุมาริกาดันพื้นไปร้อยทีเขาเลยจะต้องดันพื้นสองร้อยที ด้วยร่างกายที่แข็งแรงกว่าและมีกำลังมหาศาลผู้กองกรินทร์ที่สั่งซ่อมตัวเองอย่างละสองร้อยครั้งก็ยังสามารถใช้แรงได้อย่างสบายๆ กุมาริกาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคืนนั้นเขาถึงได้อึดนัก พ่อกับแม่เอาอะไรให้กินทำไมถึงได้แกร่งแบบนี้ เธอดูเขาลงโทษตัวเองอยู่นานจนลืมเรื่องทำเล็บไป ผู้หมวดเขมทัต จ่าปกรณ์ก็เดินออกมาดูอีกครั้งว่าผู้กองของตนกำลังทำอะไรอยู่ทำไมถึงออกกำลังกายหนักแบบนี้

ไม่รู้ว่านานมากแค่ไหนที่ผู้กองกรินทร์สั่งลงโทษตัวเอง แต่ที่แน่ๆ คือสภาพของเขาเริ่มยับเยิน ดินโคลนเกาะเนื้อตัวจนแห้ง จากที่ใช้แรงได้สภาพๆ เขาเริ่มหอบหายใจแรงๆ แต่ถึงกระนั้นก็ยังกัดฟันทำโทษตัวเองต่อไปจนครบลิสต์ทุกอย่างตามที่กุมาริกาว่าก่อนจะเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาเธออีก นั่นแหละกุมาริกาจึงเพิ่งรู้ตัวแล้วแสร้งทำเป็นดูเล็บของตัวเองต่อ

“ผู้กองเล่นอะไรอยู่หรอคะ ฉันไม่ได้บอกให้ผู้กองทำแบบนี้ซักหน่อย” น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาเฉยเมย สายตาที่เหลือบมองผู้กองกรินทร์ดูกึ่งๆ รำคาญเขาด้วยซ้ำ

“พี่รู้ว่าน้ำเมยไม่ได้สั่งแต่พี่แคร์ในทุกๆ ความรู้สึกของน้ำเมย พี่อยากไถ่โทษคืนให้”

“ไถ่โทษ...หลังจากที่ผู้กองเคยบีบขยี้หัวใจของฉันแล้วกระทืบซ้ำน่ะหรอคะ เหมือนตบหัวแล้วลูบหลังเลยนะคะว่ามั้ย” ทุกคำพูดของเธอผู้กองกรินทร์ไม่กล้าตอบโต้หรือเถียง เขาเพียงแค่ยืนก้มหน้านิ่งสลดอยู่แบบนั้น ยิ่งกุมาริกาพูดเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเธอ

“น้ำเมยอยากให้พี่ทำอะไรอีกคะ น้ำเมยสั่งมาได้เลยนะพี่เต็มใจทำตามที่น้ำเมยว่า” อ้อ! เขาเต็มใจที่จะให้เธอทำงั้นหรอ ตอนนี้สภาพของเขาไม่เหลือเค้าความเป็นเจ้าชายน้ำแข็งเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่เจ้าชายแต่ดูเหมือนทาสรักมากกว่า

“ถ้าผู้กองยังรู้สึกผิดไม่หาย งั้น...ผู้กองก็ไปวิ่งรอบฐานเหมือนฉันสิคะ เอาล้อรถผูกไว้กับตัวตอนวิ่งแล้วระหว่างที่วิ่งก็ร้องขอโทษฉันไปตลอดทางด้วย...กล้าทำมั้ยล่ะคะ ถ้ากล้าก็ไปทำแต่ถ้าไม่กล้าก็กลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่คนสำคัญอะไรผู้กองไม่ต้องมาทำตามที่ฉันบอกก็ได้” หน้านิ่งๆ และความเย็นชาของกุมาริกายิ่งทำให้ผู้กองกรินทร์รู้สึกผิดและเสียใจ เขาทำกับเธอมาสารพัดเธอยังทนได้แล้วทำไมเรื่องแค่นี้เขาจะทำไม่ได้กัน

“ให้พี่วิ่งกี่รอบดีคะ”

“...จนกว่าฉันจะทำเล็บเสร็จแล้วกันค่ะ ปกติทาเล็บเจลเขาจะทาอย่างน้อยสามรอบ นี่เพิ่งเสร็จไปรอบเดียวเอง”

ผู้กองกรินทร์มองมาที่เล็บมือสวยๆ ของเธอ เขาเคยดูคลิปที่กุมาริกาสอนทำเล็บในไอจีของเธอ การทำเล็บเป็นงานที่ค่อนข้างละเอียดและใช้เวลานาน กว่าเธอจะทำเล็บเสร็จเขาคงวิ่งอ้อมเขาได้เป็นลูกๆ แน่

นอกจากจะเลอะโคลนแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยังต้องมาวิ่งลากล้อรถขนาดใหญ่ไปรอบๆ ฐานให้ลูกน้องได้มองตามอีก แค่วิ่งลากล้อรถยังไม่เท่าไหร่แต่ต้องตะโกนขอโทษเธอไปตลอดทางนี่สิมันทำให้คนอื่นๆ พากันแอบขำ ผู้หมวดเขมทัตเห็นเขาวิ่งไม่หยุดก็ชวนจ่าปกรณ์มาวิ่งเป็นเพื่อนเขา จ่าชาติเองก็ชวนลูกน้องมาวิ่งด้วย ไปๆ มาๆ คือทหารพรานเกือบทุกคนกำลังพากันวิ่งรอบฐานเพื่อช่วยผู้กองกรินทร์ไถ่โทษให้เธอ แต่ถึงกระนั้นกุมาริกาก็ไม่ได้สนใจยังคงทำใจแข็งต่อไปเพราะเธอสั่งแค่ผู้กองกรินทร์ เธอไม่ได้สั่งลูกน้องของเขา ลูกน้องของเขาอยากมาวิ่งช่วยเจ้านายกันเอง จะมีก็แต่หมออาทิตย์ที่ไม่ได้ออกไปร่วมวิ่งกับทุกคนเมื่อเขาเดินออกมาดูเหตุการณ์จนได้เห็นผู้กองกรินทร์วิ่งลากล้อรถร้องขอโทษกุมาริกาไปรอบๆ ฐานร่วมกับลูกน้องในขณะที่กุมาริกาก็นั่งไขว่ห้างทำเล็บอย่างอารมณ์ดีและใจเย็น ทำไมผัวเมียคู่นี้ยังไม่คืนดีกันอีกเนี่ย นี่ก็เป็นเดือนมาแล้วนะ

“เอ๊า ก้างขวางคอมาอีกแล้ว” หมออาทิตย์ว่าอีกเมื่อเห็นรถของภูผากำลังขับเข้ามาจอดหน้าห้องพยาบาลของเขา กุมาริกายิ้มหวานเมื่อเห็นพี่ชายนอกไส้หอบหิ้วข้าวของมากมายเข้ามาหา หมออาทิตย์ดูๆ แล้วก็รู้ดีว่าทั้งสองคนมีเจตนาที่บริสุทธิ์ต่อกัน แม้ลึกๆ ภูผาจะมีใจให้กุมาริกาแต่เขาก็ไม่คิดที่จะแย่งชิงเอากุมาริกามาครอบครอง สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงแค่มอบความปรารถนาที่ดีให้แก่กันและเป็นพี่ชายที่กุมาริกาชื่นชมเท่านั้น

“พี่ภูผา”

เสียงเรียกหวานๆ ที่ฟังดูสดใสกว่าทุกครั้งและเป็นเสียงที่สดใสเหมือนกุมาริกาคนเดิมกลับมาแล้วพลอยทำให้ภูผายิ้มตามด้วยความโล่งใจ ดีใจเหลือเกินที่กุมาริกาคลายจากความเศร้าแล้ว ผู้กองกรินทร์คงทำสำเร็จแล้ว เขาคงจีบเธอติดแล้ว...มั้ง ภูผาขมวดคิ้วอีกเมื่อหันไปเห็นผู้กองกรินทร์วิ่งไปรอบๆ ฐานโดยมีล้อรถขนาดใหญ่ผูกติดกับเอวและมีลูกน้องวิ่งตามเป็นพรวน

“นั่นผู้กองเขาทำอะไรน่ะ ฝึกทหารหรอ”

“ใช่ค่ะ ฝึกทหาร” กุมาริกาขยับให้ภูผามานั่งที่แคร่ด้วยแล้วชะเง้อดูข้าวของที่เขาหิ้วมาด้วยความสนใจ นี่มันกลิ่นข้าวหลามนี่ ข้าวหลามแบบที่เธอชอบ

“อยากกินล่ะสิ” เห็นเธอเอาแต่มองกระบอกข้าวหลามภูผาก็ยิ้มให้อย่างรู้ทัน “พี่เพิ่งไปกรุงเทพฯ มาแล้วเจอป้ามอลลี่พอดีป้ามอลลี่ก็เลยฝากข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้า เครื่องสำอางมาให้น้ำเมย เห็นว่าละครใกล้จะเปิดกล้องแล้วไหนจะงานอีเว้นท์อีก เดี๋ยวน้ำเมยก็ต้องกลับกรุงเทพฯ แล้วป้ามอลลี่เลยบอกว่าให้ดูแลตัวเองให้ๆ ไว้กลับกรุงเทพฯ แล้วจะพาไปทำสวยก่อนออกงาน”

แน่นอนสิ มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว สิ่งแรกที่เธอจะทำเมื่อออกไปจากที่นี่ก็คือการไปทำสวย นวดตัว ขัดผิว ทำผมแล้วก็อื่นๆ เธอเป็นดาราเบอร์หนึ่งของประเทศเธอต้องสวยอยู่ตลอดเวลา

“พี่ภูผาแกะข้าวหลามให้หน่อยสิคะ น้ำเมยเพิ่งทำเล็บเสร็จ” เธอยื่นมือให้ภูผาดูเล็บสวยๆ ที่เพิ่งทำเสร็จ แต่ภูผาสะดุดตากับแหวนญาติของผู้กองกรินทร์ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอมากกว่า เธอคงยอมยกโทษให้ผู้กองกรินทร์แล้วถึงได้ยอมสวมแหวนของเขา เพราะไม่เคยหวังหัวใจของเธอภูผาจึงไม่รู้สึกผิดหวังเมื่อเห็นเธอกลับมาสวมแหวนญาติ เขาจัดการแกะข้าวหลามที่เผามาเองกับมืออย่างคล่องแคล่วก่อนจะยื่นมาให้กุมาริกา

“ผู้กองครับ นู่นๆ” จ่าปกรณ์รีบวิ่งเข้ามาหาผู้กองกรินทร์แล้วพยักหน้ามาทางกุมาริกากับภูผา รู้สึกหงุดหงิดแทนเจ้านายที่เห็นภูผามายุ่งกับกุมาริกา เขาเชียร์ผู้กองกรินทร์มาโดยตลอดพอเห็นผู้กองกรินทร์มีคู่แข่งเขาก็เลยไม่ชอบใจ

“จ่าบอกให้ทุกคนหยุดวิ่งตามผมได้แล้ว เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง” ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอมง่ายๆ พอจ่าปกรณ์ไปบอกให้ทุกคนหยุดวิ่งแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองผู้กองกรินทร์ก็วิ่งเข้าไปหากุมาริกาทันที แล้วพอผู้หมวดเขมทัตจะวิ่งตามมาเขาก็สั่งห้ามผู้หมวดหนุ่มอีก

แม้ภูผาจะแกะข้าวหลามให้แล้วแต่กุมาริกาก็ยังกินไม่ได้อยู่ดีเพราะเล็บยังแห้งไม่สนิท เธอรับกระบอกข้าวหลามมาแบบเก้ๆ กังๆ จนภูผาต้องเอากระบอกข้าวหลามไปถือเอง

“จะต้องให้ป้อนด้วยมั้ยเนี่ย”

“ป้อนก็ดีค่ะ น้ำเมยยังไม่อยากให้เล็บเสีย ต้องรอให้แห้งอีกนิดก่อน” ผู้หญิงน้าผู้หญิง ภูผาส่ายหน้าให้เบาๆ ก่อนจะยื่นข้าวหลามไปป้อนให้ กุมาริกายังไม่ทันจะได้กินข้าวหลามดีเลยล้อรถขนาดใหญ่ที่ก่อนหน้านี้ผู้กองกรินทร์มัดไว้กับเอวแล้ววิ่งลากไปรอบฐานก็กลิ้งเข้ามาชนแคร่ที่เธอนั่งอยู่ พอเธอหันไปมองตามก็เห็นผู้กองกรินทร์กำลังเดินเข้ามาหาสีหน้ามู่ทู่บูดบึ้งก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งแรงๆ แทรกกลางระหว่างเธอกับภูผา กุมาริกากับภูผารีบพากันถอยหนีเพราะตัวของผู้กองกรินทร์เต็มไปด้วยคราบโคลนที่กำลังแห้ง ทั้งกลิ่นโคลน กลิ่นคาวของโคลนจากบ่อเลี้ยงปลาและกลิ่นตัวหอมๆ ของเขาตีกันจนคละคลุ้งให้ภูผาได้ยกมือขึ้นปิดจมูกตัวเอง

“ทำอะไรของผู้กองคะเนี่ย ทำไมต้องมานั่งตรงนี้ด้วย”

“ฐานของพี่ พี่จะนั่งตรงไหนมันก็เรื่องของพี่” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นกอดอกอย่างงอนๆ กุมาริกาเห็นแล้วก็อดนึกถึงน้องชมพูไม่ได้ ไอ้การนั่งกอดอกทำหน้างอแบบนี้น่ะเธอรู้แล้วว่าน้องชมพูไปได้มาจากใคร ลุงหลานเหมือนกันมากอย่างกับเป็นพ่อลูก

“ทำไมไม่ไปวิ่งต่อล่ะคะ”

“น้ำเมยทำเล็บเสร็จแล้วไม่ใช่หรอ” เขาเหลือบตามามองเล็บสวยๆ ของเธอ น้ำเสียงที่พูดด้วยบ่งบอกว่าไม่พอใจสุดๆ

“หึงไม่เข้าเรื่อง” ทางฝ่ายภูผาก็ส่ายหน้าให้ แต่คงเพราะบ่นแรงไปหน่อยผู้กองกรินทร์ก็เลยหันมาจ้องหน้าเขา

“ผัวเขานั่งหัวโด่อยู่นี่หัวหน้าก็ยังจะมาจีบอีกหรอ ไม่กลัวบาปเวรรึไงถึงมาจีบเมียชาวบ้านเขาแบบนี้ หน้าตาก็ดี หน้าที่การงานก็ดีไม่มีปัญญาหาเมียเองรึไง”

“ผู้กอง มันจะมากไปแล้วนะ!” กุมาริกาลุกขึ้นมาต่อว่าเขาพร้อมกับเข้ามาดึงเอาภูผาออกห่างจากคนพาลด้วย เขาเอาอะไรมาพูดว่าภูผาจีบเธอ เธอกับภูผาสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก คนเขาจะคุยกันตามประสาพี่น้องแล้วเขามาว่าภูผาแบบนี้ทำไม “อย่ามาว่าพี่ภูผานะคะ พี่ภูผาเขาเป็นคนดีแล้วเขาก็ไม่ได้คิดอะไรแย่ๆ แบบที่ผู้กองว่าด้วย อย่ามาดูถูกพี่ภูผาต่อหน้าฉันอีกนะ”

“น้ำเมยปกป้องมันเข้าข้างมันอย่างนั้นหรอ จะปกป้องผู้ชายคนอื่นก็เกรงใจผัวอย่างพี่บ้าง!!!”

“แค่นอนด้วยกันคืนเดียวฉันไม่นับว่าเป็นผัวหรอก!”

“...”

เงียบกริบ...หมออาทิตย์ที่ตั้งท่าจะมาเป็นกรรมการห้ามมวยถึงกับชะงักอยู่กับที่แม้แต่ภูผาก็พูดอะไรไม่ออก ผู้กองกรินทร์อยู่ในอารมณ์ขั้นสุดในขณะที่กุมาริกาก็พลั้งปากพูดไปจนคนฟังปวดร้าวตาม ผู้กองกรินทร์มองเธอนิ่งเมื่อเธอบอกว่าไม่นับว่าเขาเป็นผัว เขาเปิดเผยทุกอย่างว่าคบกับเธอ บอกทุกคนในไลฟ์ว่าเขารักเธอแต่เธอกลับมาบอกว่าเขาไม่ใช่ผัวซ้ำยังพูดต่อหน้าภูผาอีกเธอก็รู้ว่าเขาหึงเธอกับภูผา

“เพียงเพื่อปกป้องเขาน้ำเมยถึงกับไม่ยอมรับพี่เป็นผัวเลยหรอ...ผู้หญิงใจร้าย ได้แล้วก็ทิ้ง”

โครม!!!

ผู้กองกรินทร์ยันแคร่นั่งไปสุดแรงจนแคร่ไม้ไผ่ล้มหงายไม่เป็นท่าก่อนจะเดินหนีออกมา และก่อนจะเดินหนีออกมาเขาก็หันไปมองกุมาริกาอย่างตัดพ้ออีกครั้ง

“อยากแก้แค้นอะไรพี่ก็แก้แค้นไปแต่อย่ามาแก้แค้นด้วยการนอกใจกันแบบนี้ พี่ยอมรับว่าพี่เคยทำไม่ดีกับน้ำเมยแต่พี่ก็ไม่เคยนอกใจน้ำเมยแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่คิดก็ไม่เคย” พอว่าแล้วเขาก็หนีออกไปจากฐานทิ้งให้กุมาริกาได้แต่มองตาม

“คนบ้า ใครเขาไปนอกใจตอนไหน น้ำเมยรู้ตัวเองดีน้ำเมยมีผัวแล้วน้ำเมยไม่นอกใจหรอก” น่าเสียดายที่ผู้กองกรินทร์เดินลับหายไปแล้วเขาจึงไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด แต่ภูผากลับได้ยินชัดทุกคำ ไม่คิดว่าผู้กองกรินทร์จะหึงแล้วก็น้อยใจง่ายแบบนี้ กับเรื่องอื่นเห็นจิตใจหนักแน่นอย่างกับหินผาแต่กับเรื่องความรัก...เขาก็คงรักของเขามากนั่นแหละ

“พี่ว่าพี่กลับเลยดีกว่า” ภูผารีบบอกแล้วเข้าไปช่วยหมออาทิตย์ยกแคร่กลับขึ้นมาตั้งตามเดิม เขาค้อมศีรษะเป็นเชิงขอโทษหมออาทิตย์ที่มาก่อเรื่องให้อย่างไม่ได้ตั้งใจแล้วจึงเดินกลับมาหากุมาริกาอีกครั้ง

“น้ำเมยขอโทษแทนผัว เอ๊ย! แทนเขาด้วยนะคะ พี่ภูผาอย่าถือสา...”

“พี่ไม่ถือสาหรอก” เขายิ้มออกมาอย่างจริงใจเพื่อให้กุมาริกาคลายกังวล “พี่เข้าใจดี ผู้กองเขารักน้ำเมยมากก็เลยหึงมากเป็นธรรมดา ถ้าผู้กองจะหึงโหดแบบนี้งั้นต่อไปพี่จะระวังเรื่องการเข้าใกล้น้ำเมยให้มากกว่านี้นะ”

“โธ่ ทำไมต้องระวังด้วยคะเราสนิทกันมาตั้งนาน”

“ไม่ได้ ถึงจะสนิทกันแต่พี่ก็เป็นผู้ชายคนอื่น ระหว่างพี่กับผู้กองน้ำเมยควรให้ความสำคัญกับผู้กองมากกว่าพี่ พี่เป็นแค่พี่ชายนอกไส้ส่วนเขา เขาเป็นสามีของน้ำเมย เป็นคู่ชีวิตของน้ำเมยและเขาก็สำคัญกับน้ำเมยที่สุด พี่ว่าน้ำเมยไปง้อเขาเถอะพี่จะกลับแล้ว”

“ไม่ง้อค่ะ เรื่องอะไรจะต้องไปง้อทีเขาทำกับน้ำเมยเขายังไม่คิดเลย ให้รู้สึกซะบ้างว่าคนที่โดนทอดทิ้งน่ะมันเจ็บแค่ไหน”

“ผัวเมียกันทะเลาะกันนานๆ มันไม่ดีนะ ผู้กองเขาทำงานเสี่ยงตายตลอดอีกเดี๋ยวน้ำเมยก็ต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว เวลาจะได้อยู่ด้วยกันก็น้อยลงทำไมถึงไม่รีบตักตวงความสุขเอาไว้ซะตั้งแต่ตอนนี้ ผู้กองเขายอมน้ำเมยหมดแล้วแล้วจะโกรธกันไปจนถึงเมื่อไหร่ พี่ว่าตอนนี้เขาคงได้รับบทเรียนแล้วล่ะต่อไปเขาไม่กล้าหือกับน้ำเมยอีกหรอก”

“โคตรพระเอกเลย” หมออาทิตย์ที่ยืนฟังเงียบๆ ว่าเบาๆ อย่างชื่นชมภูผา แม้แต่ผู้หมวดเขมทัตก็ยังต้องรีบดึงจ่าปกรณ์เอาไว้ขณะที่พวกเขากำลังจะแอบไปปล่อยลมยางรถของภูผา ตอนแรกก็โกรธแทนเจ้านายอยู่หรอกแต่พอได้ฟังที่ภูผาพูดกับกุมาริกาทั้งสองคนก็อดยกนิ้วให้ไม่ได้แล้วยกเลิกแผนปล่อยลมยาง

“เขาพูดดีซะจนผู้กองของเราดูเป็นคนชั่วไปเลยนะหมวด”

“จ่า ชั่วยังไงก็เจ้านายเรานะ”

“หมวดกำลังหลอกด่าผู้กองอยู่รึเปล่าเนี่ย” แล้วจ่าปกรณ์ก็ถูกผู้หมวดเขมทัตลากหนีเมื่อภูผากล่าวลากุมาริกาแล้วเดินมาขึ้นรถก่อนจะขับออกไป

กุมาริกายิ้มตามเมื่อภูผาออกไปจากฐานแล้ว พี่ภูผาของเธอช่างดีแสนดีเหลือเกิน โดนผู้กองกรินทร์ว่าแบบนั้นก็ยังจะไปเข้าข้างเขาอีก เธอคิดอยู่คนเดียวแล้วจึงหันมามองทางหมออาทิตย์รวมถึงผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ที่มีอุปกรณ์สำหรับปล่อยลมยางอยู่ในมือซึ่งพอถูกเธอมองทั้งสองคนก็รีบซ่อนอุปกรณ์เอาไว้ด้านหลังแล้วยิ้มแหะๆ อย่างมีพิรุธให้ เฮอะ! เหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลย

“คุณหมอก็จะเข้าข้างผู้กองเหมือนหมวดเขมกับจ่าปกรณ์ใช่มั้ยคะ”

“ผมเข้าข้างหัวหน้าภูผาครับ เมื่อกี้นี้หัวหน้าภูผาเขาพูดถูกทุกอย่าง”

“ใช่!” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ส่งเสียงมาสนับสนุนจนกุมาริกาต้องค้อนใส่ ใช่ซี้!!! ผู้ชายก็ต้องเข้าข้างผู้ชายด้วยกันอยู่แล้ว

กุมาริกากลับมาที่บ้านพักโดยมีจ่าปกรณ์ช่วยหอบหิ้วข้าวของที่ภูผาเอามาให้มาส่งก่อนที่นายจ่าหนุ่มจะรีบขอตัวกลับไปที่ฐานเพื่อเปิดโอกาสให้เธอได้ไปง้อผู้กองของตัวเอง แต่ความตั้งใจของจ่าปกรณ์ก็เป็นหมันเมื่อกุมาริกาไม่ได้ไปง้อผู้กองกรินทร์ ตอนแรกกุมาริกาคิดว่าเขาคงอยู่ที่บ้านพักแต่พอเห็นว่าตะกร้าใส่อุปกรณ์อาบน้ำและผ้าขาวม้าของเขาหายไปเธอก็เลยคิดว่าป่านนี้เขาคงไปอาบน้ำอยู่ที่น้ำตกนั่นแหละ ดังนั้นเธอก็เลยไม่ได้สนใจจะไปง้อแต่กลับมาสนใจเล็บสวยๆ ของตัวเองกับข้าวของที่มอลลี่ฝากมาให้แทน

แต่จากตอนแรกที่กุมาริกาไม่ได้สนใจผู้กองกรินทร์ พอตะวันเริ่มจะลับขอบฟ้าเธอก็เริ่มเอะใจที่เขาหายไปอาบน้ำนานเหลือเกิน ปกติเขาเป็นคนอาบน้ำเร็วแต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้ช้าแบบนี้มันช้ามากจนเธอเริ่มใจไม่ดีจนคิดไปสารพัด เขาเพิ่งจะออกกำลังกายมาหนักๆ แล้วพอไปอาบน้ำที่น้ำตกเย็นๆ เขาอาจจะเป็นตะคริวก็ได้ เมื่อความเป็นห่วงบวกกับการคิดไปเรื่อยถึงภัยที่อาจจะเกิดขึ้นกับเขากุมาริกาก็เลยรีบไปหาเขาที่น้ำตก น้ำตกที่เธอไม่ได้มานานแล้วนับตั้งแต่คืนนั้นแต่ครั้งนี้เธอจำเป็นต้องมาเพราะรู้สึกว่ามันมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น จนเมื่อมาถึงน้ำตกแห่งนี้ก็ยังคงเงียบสงบและสวยงามเหมือนทุกครั้ง ที่โขดหินตรงจุดอาบน้ำประจำมีเครื่องแบบทหารพรานที่ซักจนสะอาดแล้ววางอยู่กับตะกร้าอุปกรณ์อาบน้ำ แล้วคนล่ะ...คนไปไหน...

“พะ...พี่ซีล พี่ซีล!!!” กุมาริกากรีดเสียงร้องขึ้นมาสุดเสียงเมื่อมองลงไปในสระน้ำแล้วเห็นเขาอยู่ในนั้น ด้วยสระน้ำสีฟ้าใสสะอาดจนมองลงไปเห็นพื้นทรายและก้อนกรวดด้านล่างทำให้กุมาริกามองเห็นผู้กองกรินทร์ได้ถนัดตาเมื่อเขาจมอยู่ใต้ก้นสระและนิ่งไม่ไหวติง เขาอยู่ใต้ก้นสระแบบนั้นอยู่นานจนเธอใจเสีย สิ่งเดียวที่นึกออกตอนนี้ก็คือหรือเขาจะจมน้ำ ด้วยความหวาดกลัวและห่วงใยคนรักกุมาริกาจึงไม่รอช้ารีบกระโดดลงไปในสระน้ำแล้วมุดลงไปหาเขาที่ก้นสระทันที

เธอรีบแหวกว่ายเข้าไปหาเขาจนถึงตัวแล้วเอื้อมมือไปดึงร่างของเขามาหา สองแขนเล็กๆ สอดกอดรัดผู้กองกรินทร์แน่นก่อนจะพยายามดึงร่างเขาขึ้นจากน้ำก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะว่ายน้ำตามเธอขึ้นมาที่ด้านบน

“พี่ซีล!!!” กุมาริการ้องเรียกเขาทั้งน้ำตาเมื่ออยู่ๆ ก็เห็นเขาขยับตัวแล้วว่ายน้ำตามเธอขึ้นมา นี่เขา...เขาไม่ได้จมน้ำหรอกหรอ เขา... เธอร้องไห้โฮแล้วมองเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่กับเธอตรงนี้ ทำไมกันล่ะ ก็เมื่อกี้นี้เขาจมอยู่ใต้ก้นสระน้ำตั้งนาน เขา…

“ร้องไห้ทำไม น้ำเมยหวาดกลัวอะไรรึเปล่า พี่...พี่ทำให้น้ำเมยเสียใจอีกแล้วใช่มั้ย”

ไม่...ไม่ใช่ กุมาริกาส่ายหน้าทั้งน้ำตา เธอนึกว่าเขาจมน้ำ เขาอยู่ในน้ำนานมากจนเธอใจไม่ดี ยิ่งตอนนี้เขากอดเธอ โอ๋เธอเธอก็ยิ่งร้องไห้

“ผะ...ผู้กองลงไปทำอะไรใต้ก้นสระ ฉันนึกว่าผู้กองจนน้ำก็เลย...”

“อ๋อ” ผู้กองกรินทร์เข้าใจแล้ว ไม่คิดว่าเรื่องปกติของเขามันจะทำให้เธอตกใจ “เสียใจที่พี่ยังไม่ตายหรอ ฝากไปบอกหัวหน้าภูผาด้วยว่าคนอย่างพี่น่ะตายยาก”

“ผู้กอง!!!” จากที่เป็นห่วงเขาตอนนี้กุมาริกาเริ่มฉุนอีกแล้ว พูดบ้าอะไรของเขากัน เธอทั้งชักสีหน้าใส่ ทั้งค้อนใส่อีกทีก่อนจะว่ายน้ำหนีแต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเมื่อเขารีบคว้าเธอเอาไว้แล้วดึงเธอเข้ามากอด สายตาคมมองเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น หน้าตาของเขาไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ จนกุมาริกาเริ่มรู้สึกกลัว จะดิ้นหนีก็ทำไม่ได้เมื่อเขายังกอดเธอไม่ปล่อย

“เมื่อกี้นี้พี่ไม่ได้จมน้ำพี่แค่ลงไปร้องไห้ในน้ำ ถ้าจะร้องไห้บนบกก็กลัวคนเห็นน้ำตาแล้วจะสมเพชพี่ก็เลยลงไปนั่งร้องไห้อยู่ในน้ำ...เรนเจอร์มันก็ทำแบบนี้เหมือนกัน จะร้องไห้ทีไรก็ต้องลงไปร้องไห้ในน้ำ”

ฮะ!!! อะไรนะ...ถึงว่าสิเขาตาแดงๆ

“พี่โดนผู้หญิงฟันแล้วก็ทิ้ง เขาได้พี่แล้วเขาก็ไม่รับชอบพี่เลยเสียใจ คิดดูสิ เขาตามตื้อพี่มาตั้งนาน เป็นคนเสนอความรักให้พี่ก่อนแท้ๆ มีความสุขด้วยกันทั้งคืนแต่พอมาวันนี้กลับบอกว่าพี่ไม่ใช่ผัว เห็นพี่เป็นเห็ดโคนรึไงได้แล้วก็ทิ้ง ถึงพี่จะไม่ใช่ผู้ชายสดๆ ซิงๆ แต่มาฟันพี่แล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้พี่เสียใจนะ แล้วเอาอะไรมาพูดว่านอนด้วยกันแค่คืนเดียวไม่นับว่าเป็นผัว ใช่มันอาจจะแค่คืนเดียว แต่คืนเดียวก็หลายครั้งอยู่นะคะ”

“ผู้กอง” กุมาริการีบปรามเมื่อเขาพูดอะไรชวนให้เธอคิดตามไปไกล แก้มนวลๆ เรื่อสีอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดเมื่อคิดตามที่เขาพูด “...พี่ภูผาแค่เอาของที่ป้ามอลลี่ฝากมาให้ฉัน เขาไม่ได้มาจีบฉันซักหน่อย”

“แล้วทำไมต้องมีป้อนข้าวหลามกันด้วย”

“ก็เล็บฉันสียังไม่แห้ง”

“สีไม่แห้งก็อ้อนให้ผัวป้อนสิเรื่องอะไรไปให้คนอื่นป้อน ผัวตัวเองก็มีอยากได้อะไรอยากใช้อะไรทีหลังให้ใช้ผัวเข้าใจมั้ย มีผัวแล้วต้องใช้ผัวให้คุ้มค่า” กุมาริกาพยายามจะทำหน้าตายใส่เขาแต่พอเจอลูกอ้อนเข้าไปไหนจะท่าทีเอาจริงเอาจังแบบนี้เธอก็ต้องรีบก้มหน้างุดลง หัวใจดวงน้อยๆ พองโตอย่างมีความสุข

“ตอนนี้ยังอยากแก้แค้นอะไรพี่อีกมั้ย”

“ผู้กองเคยอุ้มฉันแล้วเหวี่ยงลงในน้ำ”

“งั้นน้ำเมยจะอุ้มพี่แล้วเหวี่ยงพี่ลงน้ำบ้างก็ได้”

แล้วเธอจะไปอุ้มเขาไหวได้ยังไงกันเล่า!!! กุมาริกาค้อนใส่เขาอีกก่อนจะผละเขาออกแล้วว่ายน้ำกลับมานั่งบนโขดหินที่อยู่ในน้ำ พอมานั่งแล้วกุมาริกาก็เริ่มรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เมื่อโขดหินที่เธอนั่งในน้ำตอนนี้มันคือโขดหินในคืนนั้น แม้แต่แผ่นหินที่เธอกับเขาเคยเสพรักกันก็ยังอยู่ด้านหลังเธอด้วย

ผู้กองกรินทร์ว่ายน้ำเข้ามาหาเธอแล้วกอดเธอเอาไว้อีก สองแขนแกร่งกอดรัดเธออย่างแสนรักพร้อมกับเอียงแก้มลงซบที่อกนุ่มๆ ออดอ้อนเธออย่างที่ไม่เคยทำ

“ที่รักขา อาบน้ำสระผมให้พี่หน่อยสิคะพี่ตัวเหม็นโคลนไปทั้งตัวเลย”

“ผู้กองก็อาบน้ำจนสะอาดแล้วไม่ใช่หรอคะ” ไม่ถามเปล่าแต่กุมาริกายังเผลอตัวก้มลงไปหอมที่ศีรษะของเขาด้วย ตอนนี้ตัวของเขาทั้งสะอาดทั้งหอมฟุ้งแล้วเขาเอาอะไรมาพูดว่าตัวเองตัวเหม็น

“พี่ไม่ชอบให้น้ำเมยไปอยู่ใกล้หัวหน้าภูผา”

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่ภูผา”

“ถึงไม่คิดแต่พี่ก็ไม่ชอบ!”

“ทีผู้กองไม่ได้คิดอะไรกับซอมพอแต่ก็ทิ้งฉันไปหาซอมพอผู้กองคิดว่าฉันชอบหรอคะ”

“...โอเคค่ะที่รักขา พี่ผิดไปแล้ว”

เออ ให้รู้ซะบ้างว่าตอนนี้ใครเป็นใครแล้วต่อไปอย่าคิดมาหือ

“แต่พี่เลิกเข้าใกล้ซอมพอแล้วน้ำเมยก็ควรจะเลิกเข้าใกล้หัวหน้าภูผาด้วยสิ”

“ผู้กองมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน”

“โอเคค่ะที่รักขา พี่ยอมแล้ว” กุมาริกาเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ ผู้กองกรินทร์ที่กอดซุกอกเธออยู่ก็เลยไม่ได้เห็นรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ การรักเขากับการถูกเขารักมันต่างกันแบบนี้นี่เอง เธอชอบการเป็นฝ่ายถูกรักจังเลย

“เมื่อไหร่น้ำเมยถึงจะยอมยกโทษให้พี่ ความผิดของพี่มันร้ายแรงมากจนเรากลับมารักกันอีกไม่ได้เลยหรอ หัวหน้าภูผาเขาดีกับน้ำเมยมาก มากจนพี่กลัวว่าความดีของเขาจะมาทำให้น้ำเมยหวั่นไหว หัวหน้าภูผาไม่เคยทำให้น้ำเมยเสียใจต่างกันกับพี่ที่ทำให้น้ำเมยเสียใจมาโดยตลอด ถ้าน้ำเมยโกรธพี่มากจะเอาคืนแก้แค้นพี่ยังไงก็ได้แต่อย่าเลิกรักพี่เลยนะคะ พี่ต้องการความรักจากน้ำเมย”

“วันให้ไม่เอา พอไม่ให้แล้วอยากจะได้” กุมาริกาบ่นลอยๆ แล้วทำท่าจะขึ้นฝั่งเพื่อหนีกลับบ้านพักแต่ผู้กองกรินทร์กลับดึงเธอเอาไว้แล้วกอดเธอแน่น กุมาริกาพยายามจะดิ้นหนีอีกแต่ก็ไม่เป็นผล

“ปล่อยฉันนะคะ ฉันจะกลับบ้านพักไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้เปียกหมดแล้ว”

“ไม่ให้กลับ” ผู้กองกรินทร์ตีหน้านิ่งอย่างเอาเรื่อง เขาดึงเธอกลับลงไปในน้ำเหมือนเดิมอย่างไม่สนใจว่ากุมาริกาจะดิ้นหนี ภาพตอนที่ภูผาจะป้อนข้าวหลามเธอมันยังบาดหัวใจของเขาอยู่ เขายอมให้เธอแกล้ง ยอมให้เธอเอาคืนได้ทุกอย่างแต่มีข้อแม้คือเธอต้องห้ามรักคนอื่นมากกว่าเขา เธอเป็นของเขาแล้วเธอจะไปเป็นของคนอื่นอีกไม่ได้

“ปล่อยฉันนะ จะมาจับเอาไว้ทำไมคนจะกลับบ้าน”

“ก่อนหน้านี้ว่าไงนะ นอนด้วยกันแค่คืนเดียวไม่นับว่าเป็นผัว งั้นคืนที่สองคงต้องมาแล้วสิ คืนที่สองแล้วก็สามสี่ แล้วก็คืนต่อๆ ไป ดูซิว่านอนด้วยกันทุกคืนแล้วจะเรียกพี่ว่าผัวได้รึยัง”

“ฮะ...ไม่เอา”

“เอาเถอะ อย่ามาทำอย่างกับไม่เคยเอา”

“กรี๊ด...อุ๊บ!” ยิ่งกุมาริกาพยายามจะดิ้นหนีผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งรุกหนักก่อนจะก้มลงมาจูบปิดปากเธอเอาไว้ จูบแสนหอมหวานที่เขาคิดถึง เขาบดขยี้จูบเน้นๆ อ้าปากดูดดึงริมฝีปากของเธอ...อร่อย ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย ผู้กองกรินทร์รุกจูบหนักขึ้นจนกุมาริกาแทบจะไม่มีแรงว่ายน้ำแล้วจึงต้องรีบกอดรอบคอเขาเอาไว้เพื่อเป็นหลักยึด อาการตอนแรกเหมือนจะดิ้นหนีต่อต้านเขาแต่จู่ๆ ดวงตาคู่หวานก็พราวระยับ แอคติ้งของเธอนี่ใช้ได้ดีเกินคาด เมื่อก่อนวิ่งเข้าหาแล้วเขาถอยหนีตลอดแต่พอคราวนี้เธอจะหนีเขากลับดึงเอาไว้ จงรักกูหลงกู รักกูหลงกู รักกูหลงกู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู...มนต์รักที่เคยร่ายได้ผลเกิดคาด กุมาริกาแอบยิ้มที่มุมปากแล้วแอคติ้งขัดขืนต่อพอเป็นพิธี แต่ก็เหมือนจะแอคติ้งสมจริงเกินไปเมื่อการดิ้นของเธอมันไปทำให้ปมผ้าขาวม้าที่เขานุ่งอาบน้ำหลุดออกจนผู้กองกรินทร์เปลือยเปล่าอยู่ในน้ำ

ต่างคนต่างก็นิ่งเงียบอยู่กับที่ กุมาริกาลืมตัวเผลอมองลงไปข้างล่างก็เห็นพญางูตัวใหญ่กำลังชูคอเรียกหาเธออยู่ แก้มนวลๆ แดงจนไม่รู้จะแดงอย่างไรแล้วจนอารามตกใจกลัวหายใจตัดขัด มือเล็กๆ เล็บสีแดงสวยยกขึ้นยั้งอกแกร่งของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอไปชนงูยักษ์เข้าในขณะที่ผู้กองกรินทร์กลับยิ้มร่า ภูมิอกภูมิใจที่ได้โชว์ลูกชายให้เธอดู

“กรินทร์แปลว่าพญาช้าง พญาช้างก็คือช้างตัวใหญ่...ก็ใหญ่จริงๆ สมชื่อแหละ”

“ตาบ้า!!!” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างไม่คิดว่าเขาจะหน้าด้านได้ขนาดนี้ แล้วก่อนที่เขาจะทำอะไรเธอไปมากกว่านี้กุมาริกาก็รีบว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่งทันที เจอพญาช้างแบบนี้เธอแอคติ้งต่อไม่ไหวหรอกงานนี้ขอตัวถอยไปตั้งหลักก่อน ผู้กองกรินทร์หัวเราะลั่นน้ำตกเมื่อเห็นกุมาริกาวิ่งหนีเขาไป แต่พอเธอพ้นสายตาเขาไปแล้วรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขาก็เงียบหาย เขายังคงยืนมองตามหลังกุมาริกาด้วยแววตาเศร้า เขาแกล้งร่าเริงไปก็เพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดภายในใจ เขาเจ็บปวดทุกครั้งที่กุมาริกาต่อต้านเขาทั้งๆ ที่เธอเคยรักเขามากจนยอมตายแทนเขา ทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อเขา เขารู้ว่าเธอยังรักเขาไม่เสื่อมคลายเพียงแต่เธอไม่มีศรัทธาต่อความรักแล้วและเธอก็ไม่กล้ารักเขา เธอกลัวว่าเขาจะรังแกหัวใจของเธออีก

“พี่จะไม่ทำร้ายน้ำเมยอีกแล้ว พี่สำนึกผิดแล้วน้ำเมยรีบกลับมารักพี่อีกครั้งนะคะ” เขาพูดตามหลังเธอก่อนจะรีบเก็บข้าวของเพื่อตามเธอกลับบ้าน เธอเพิ่งทำเล็บมาไม่รู้ว่าจะทำอะไรสะดวกหรือเปล่า เขาอยากรีบกลับไปดูแลเธอ

กุมาริกามองดูผู้กองกรินทร์จับเอาตุ๊กแกจากห้องนอนออกไปปล่อยที่นอกบ้านซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องทำทุกวันก่อนนอน แต่เดี๋ยวพอเช้าวันใหม่ตุ๊กแกมันก็กลับมาที่บ้านอีกเหมือนเดิม แต่ก็ดีหน่อยที่ตุ๊กแกเหล่านี้มันไม่ทำอันตรายเธอเลยแต่ถึงกระนั้นกุมาริกาก็ต้องพกไม้ตียุงไว้ใกล้ตัวเสมอเผื่อฉุกเฉิน หลังจากที่กางมุ้งปูเตียงให้เธอแล้วผู้กองกรินทร์ก็เร่งจับตุ๊กแกออกไปปล่อยเพราะคืนนี้เขาบอกว่ามีงานต้องออกไปทำ ปกติเขาก็มักจะหายออกไปจากบ้านกลางดึกอยู่แล้วแต่คราวนี้เขาบอกว่าจะไปนานหน่อยอาจกลับอีกทีตอนเช้ากุมาริกาเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจจนต้องลุกออกมาจากห้องนอนแล้วมองข้าวของที่เขาเตรียมเอาไว้ ทั้งปืน ทั้งเป้ของใช้จำเป็น เธอจำได้ที่เขาบอกว่าเคยข้ามไปฝั่งนู้นและเจอค่ายเก็บยาเสพติดของคนร้าย ตอนนั้นเขาก็บาดเจ็บกลับมาไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาจะเป็นอะไรอีกหรือเปล่า

เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินกลับเข้ามาในบ้านพัก กุมาริกามองคนที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยความรู้สึกผิดหูผิดตา ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาในบ้านแล้วก็เดินผ่านเธอเข้าไปในห้องนอน จากนั้นก็ไปหยิบอาวุธปืนที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักใต้เตียงออกมา กุมาริกามองเขานิ่งเมื่อรู้สึกแปลกๆ อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เขา...ไม่ใช่ผู้กองกรินทร์ของเธอ

“คุณลุงแฝดน้องมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เธอถามคนที่กำลังนั่งเตรียมปืนอยู่ที่ข้างเตียง เขามีชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะหันมาทำหน้านิ่งๆ กับเธอ

“คุณลุงแฝดน้องอะไร จำผัวตัวเองไม่ได้อีกแล้วหรอ” หน้าตาเหมือนกัน เสียงเหมือนกัน เสื้อผ้าเหมือนกัน บุคลิกก็เหมือนกันแต่ว่า...

“ก็คุณไม่ใช่ผัวของฉัน...คุณเป็นน้องชายของผัวฉันต่างหาก”

“อะไรกันเนี่ย พี่แค่จับตุ๊กแกออกไปปล่อยเดี๋ยวเดียวน้ำเมยก็จำพี่ไม่ได้แล้วหรอ เรนเจอร์มันอยู่ที่นครพนมแล้วจะมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงไหนจะมารู้จักรหัสลิ้นชักเก็บปืนใต้เตียงอีก”

“ไม่ตลก คุณกับพี่ชายไม่เคยมีความลับต่อกันกับแค่รหัสลิ้นชักทำไมจะไม่รู้ คุณไม่ใช่ผัวของฉันแต่คุณเป็นผัวของซ้อรองเพลงพิณ” กุมาริกาก็ยังคงกอดอกจิกตาทำหน้านิ่งใส่ด้วยมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเขาไม่ใช่ผู้กองกรินทร์แน่ๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังคงยืนยันว่าตัวเองเป็นผู้กองกรินทร์จริงๆ กุมาริกาก็เลยเดินเข้าไปหาแล้วทำท่าจะโผเข้าไปกอด เท่านั้นแหละผู้กองกรินทร์ก็ถึงกับสะดุ้งโหยงรีบถอยหนีแบบไม่คิดชีวิต

“หึ!” กุมาริกาแสยะยิ้มใส่ “ยอมรับมาเถอะว่าคุณคือคุณลุงแฝดน้อง เห็นแค่เงาฉันก็ดูออกค่ะ” ถ้าเป็นผู้กองกรินทร์ตัวจริงแล้วถูกเธอโผเข้าหาเขาคงกระโดดขึ้นเตียงแก้ผ้ารอแล้ว ไม่กระโดดหนีเธอแบบนี้หรอก...แฝดบ้านนี้ยอมตายดีกว่าต้องมาแตะต้องผู้หญิงของกันและกัน และคนตรงหน้าเธอก็ไม่กล้าแตะต้องหรือเข้าใกล้เธอเลย

“แอบหนีเที่ยวหรอคะ เดี๋ยวจะฟ้องพี่เพลงพิณ”

“ฮึ่ม!!!” เมื่อโดนขู่แบบนี้ก็แถต่อไม่ได้แล้ว สุดท้ายผู้กองกวินทร์ก็ต้องยอมรับสารภาพแล้วร้องเรียกพี่ชาย

“พี่ซีล!!! เมียพี่เขาแยกเราสองคนออกตั้งแต่เมื่อไหร่” และคราวนี้ผู้กองกรินทร์ตัวจริงก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีแปลกใจ ทุกทีกุมาริกาไม่เคยแยกเขากับน้องชายออกแล้วทำไมตอนนี้ถึงแยกได้

“ผู้กองสองแฝดเล่นอะไรกันหรอคะ” พวกเขารวมหัวกันแกล้งเธอหรอ กุมาริกาจ้องผู้กองกรินทร์อย่างเอาเรื่อง แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ด่าทั้งแฝดพี่และแฝดน้องผู้กองกวินทร์ก็รีบเดินเข้ามาอธิบายเรื่องราวเสียก่อน

“เดี๋ยวๆๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ซีลนะ พี่ซีลมัวแต่เอาตุ๊กแกไปปล่อยอยู่ผมเลยเข้าบ้านมาก่อน ผมไม่อยากให้คุณรู้ว่าผมมาที่นี่เลยสวมรอยเป็นพี่ซีลตั้งใจจะมาหยิบแค่ปืนแล้วออกไปเพราะคิดว่าคุณคงแยกเราสองคนไม่ออกเหมือนทุกที แต่ใครจะรู้...ทำไมอยู่ๆ คุณถึงแยกพวกเราออกล่ะ เมื่อก่อนคุณตาถั่วมากกว่านี้นี่”

“พอดีว่าตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว สว่างจนรู้ว่าฉันไม่จำเป็นต้องวิ่งไล่ตามพี่ชายของคุณอีกต่อไปไง” กุมาริกาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงแยกพวกเขาออก เมื่อก่อนพวกเขาเหมือนกันทุกอย่างแม้แต่ติ่งหู เวลายืนหันหน้าเข้าหากันนึกว่าภาพสะท้อนในกระจกเสียอีกแต่ว่าตอนนี้...เธอกลับไม่รู้สึกว่าพวกเขาเหมือนกันเลย เธอแยกพวกเขาออกว่าใครเป็นใครโดยไม่ต้องมองแหวนที่นิ้ว ไม่ต้องมองนาฬิกา ไม่ต้องดูรอยแผลที่ฝ่ามือ...เหมือนที่เพลงพิณบอกเธอว่าอย่าใช้สายตาในการมองพวกเขาแต่ให้เธอใช้ใจมอง หัวใจของเธอสมัครรักใคร่ต่อแฝดคนพี่ในขณะที่แฝดคนน้องเธอกลับไม่รู้สึกอะไรด้วยเลยแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่พวกเขาเหมือนกันทุกอย่าง เธอแยกพวกเขาออกแล้ว

“น้ำเมยแยกพี่กับเรนเจอร์ออกได้ยังไงคะ” ผู้กองกรินทร์ดีใจมาก ต่อไปเธอก็ไม่ต้องวิ่งไปกอดผัวผิดคนแล้ว คราวก่อนตอนที่น้องชายเขามาเธอยังส่งหมวกให้ผิดคนอยู่เลย

“ก็...ผู้กองจะขี้เหร่ๆ ส่วนคุณลุงแฝดน้อง...จะดูขี้เหร่กว่าก็เลยแยกออกค่ะ”

“อ้าว พูดงี้ก็สวยสิ”

“ฉันสวยอยู่แล้ว” กุมาริกาทำท่าสะบัดผมใส่ผู้กองกวินทร์ก่อนจะหันมาทางผู้กองกรินทร์เมื่อเขาเข้ามาโอบตัวเธอเอาไว้อย่างไม่เกรงใจน้องชาย ผู้กองกวินทร์หยิบปืนออกมาจากลิ้นชักแล้วก็โบกมือให้เพื่อบอกว่าเขาจะออกไปรออยู่ข้างนอกผู้กองกรินทร์ก็เลยได้ทีกอดกุมาริกาไว้แนบอก ยังดีใจไม่หายที่เธอแยกเขากับน้องชายออกแล้ว วันก่อนตอนที่อยู่น้ำตกเขาก็นึกว่าเธอจะใจอ่อนให้เขาแล้วเพราะนั่นเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เธอพูดคุยกับเขาได้นานๆ แต่หลังจากวันนั้นเธอก็ทำเป็นเฉยชาใส่เขาอีก คงเพราะความใกล้ชิดและได้อยู่ด้วยกันนานๆ จนก่อเกิดความผูกพันที่เหนียวแน่นตอนนี้เธอเลยแยกเขากับน้องชายออก อย่างเพลิงพิณนั้นเธอสนิทและคุ้นเคยกับเขาและผู้กองกวินทร์มาตั้งแต่เด็ก เธอปักใจรักแค่เพียงผู้กองกวินทร์มานานแสนนานก็เลยดูออกว่าใครเป็นใครส่วนกุมาริกาเธอเพิ่งจะได้มาอยู่กับเขา

“คืนนี้น้ำเมยนอนคนเดียวนะคะ ปิดบ้านให้มิดชิดแล้วถ้าไม่ใช่พี่ก็ห้ามเปิดประตูให้ใคร ถ้ามีอะไรฉุกเฉิน...”

“ให้รีบโทรบอกหมวดเขม จ่าปกรณ์ หมออาทิตย์ หมออรินหรือหมวดรีคอนเท่านั้น” เขามักจะบอกแบบนี้ทุกครั้งจนกุมาริกาจำได้ขึ้นใจ ตอนนี้เธอชินกับการที่เขามักจะหายตัวไปตอนดึกๆ มืดๆ และกลับมาตอนเช้าแล้วล่ะ ทุกครั้งเขาไปแล้วก็กลับมาแบบปลอดภัย ไม่มีรอยแผลมีแค่ร่องรอยความมอมแมมเลอะดินโคลนมาบ้าง แต่มาครั้งนี้จู่ๆ น้องชายของเขาก็มาโผล่ที่นี่ ไหนจะพกปืนไปมากกว่าเดิมอีก

“ฉันมีของจะคืนให้ค่ะ” เธอปลดสร้อยจี้เหล็กไหลออกจากคอตัวเองก่อนจะยื่นให้เขา เขาเสี่ยงอันตรายมากกว่าเธอเขาก็ควรใส่มันเอาไว้ “ถ้าไม่ใส่เดี๋ยวคุณลุงแฝดน้องจับหักคอนะคะ”

“ว้า กำลังจะดีใจนึกว่าเมียเป็นห่วง ที่ไหนได้เพราะกลัวเรนเจอร์มันจะหักคอเอาหรอ” ก็ห่วงนั่นแหละแค่ไม่แสดงออก กุมาริกาคิดพลงใส่สร้อยให้เขาเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหา พอใส่สร้อยเสร็จเขาก็ยังคงมองหน้าเธอยิ้มๆ และยื่นมือมากุมแก้มของเธอเอาไว้

“พี่รักน้ำเมยมากนะคะ”

“...”

เหมือนทุกทีนับตั้งแต่วันที่เธอบอกว่าตัดใจจากเขา พอเขาจะลาไปทำงานเธอก็ไม่เคยอวยพรหรือเอ่ยคำลาใดๆ ให้เขา เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้แล้วก็เงียบ ผู้กองกรินทร์พยักหน้ายิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะเดินไปหยิบเป้และปืนขึ้นมาสะพานแล้วเดินออกไปหาน้องชายที่รออยู่ระเบียงบ้าน เขาหันกลับมาหากุมาริกาอีกครั้งเพื่อหวังเพียงคำกล่าวลาสั้นๆ แต่เธอก็ยังไม่ยอมพูดอะไรจนผู้กองกวินทร์ต้องว่าขึ้น

“ไม่คิดจะกล่าวลาพี่ผมหน่อยหรอ เขาอาจไม่ได้กลับมาแบบมีลมหายใจก็ได้นะ อยากพูดอะไรกับเขาก็พูดตอนที่เขายังได้ยินคุณอยู่เพราะถ้าไปยืนเคาะพูดกับโลง...เขาจะไม่ได้ยินเสียงคุณแล้ว”

“เงียบน่าเรนเจอร์ อย่าว่าน้ำเมย”

“พี่จะหลงยัยเด็กนี่เกินไปแล้วนะ”

“ก็เขาเป็นเมียของกู กูรักของกู”

“แล้วเขายังรักพี่อยู่มั้ย”

“...” ผู้กองกรินทร์ไม่ตอบ เขาหันกลับมายิ้มอย่างขมขื่นให้กุมาริกาพร้อมกับดันตัวเธอเข้าไปในบ้าน แต่ในจังหวะที่เขาจะปิดประตูบ้านให้เธอนั้นกุมาริกาก็โผเข้ามาหาเขาพร้อมกับโน้มคอเขาลงมาจูบ เธออาจจะงอนผู้กองกรินทร์กับเรื่องที่เขาเคยทำไม่ดีกับเธอแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามางอนกัน เขากำลังจะไปทำงานสำคัญและสิ่งที่เขาต้องการก็คือกำลังใจ ไว้เขากลับมาเธอค่อยงอนเขาต่อแต่ตอนนี้...เธอบดจูบหวานๆ ดูดเม้มริมฝีปากของเขาเบาๆ แล้วตามด้วยหอมแก้มอีกที ผู้กองกรินทร์ดูงงๆ อึ้งๆ ในตอนแรกแต่สุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมาจนได้และเป็นรอยยิ้มแห่งความสุขจนดวงตาเป็นประกาย

“มองอะไร ไม่เคยเห็นผัวเมียเขาจูบลากันหรอ” กุมาริกาหันไปว่าให้ผู้กองกวินทร์ที่ดูจะไม่เคอะเขินเลยซ้ำยังตั้งอกตั้งใจดูเธอจูบลาพี่ชายของเขาอีก พอถูกเธอว่าผู้กองหนุ่มก็ยักไหล่ตอบ แอบหลิ่วตาให้พี่ชายเป็นการแซว

“จะเข้าไปลากันบนเตียงด้วยมั้ยล่ะจะได้ผูกเปลนอนรอ”

“สาระแน” ทั้งผู้กองกรินทร์และกุมาริกาว่าขึ้นพร้อมกันเมื่อผู้กองกวินทร์ดูจะเจ้ากี้เจ้าการอยากให้พวกตนคืนดีกัน ผู้กองกรินทร์มีกำลังใจล้มเปี่ยมแล้วตอนนี้ เขาดันกุมาริกากลับเข้าไปในบ้านพักอีกครั้งแล้วก้มลงมาจุ๊บที่ปากของเธอเป็นการทิ้งทวนก่อนจะปิดประตูบ้านให้ ครึ้มอกครึ้มใจกับคำว่า ไม่เคยเห็นผัวเมียเขาจูบลากันหรอ เธอยอมรับว่าเขาเป็นผัวของเธอแล้ว วันนี้น้องชายของเขาช่างมาได้ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ

**********************************************

ช่วงนี้ยอมๆ เมียไปก่อนนะคะพี่ซีล

คิดถึงนะคะพี่เรนเจอร์ มาทีไรเรียกรอยยิ้มได้ทุกที

****************************

ตอนหน้าเขาจะคืนดีกันแล้วนะคะ แต่ๆๆ แผนแกล้งเจ็บตัวอ้อนง้อเมียไม่มีเด้อ (ให้พ่อรันใช้คนเดียวพอ)

******************

Health, Love and Happiness I wish to you, Merry Christmas and good tidings too.