57.พี่คือผัวใหม่ที่ดีครับ

คราวนี้ผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ไม่ได้เข้าป่าเหมือนอย่างเคย แต่ท่าเรือขนสินค้าริมแม่น้ำเมยต่างหากคือจุดหมายและคราวนี้ทั้งแฝดก็ไม่ได้มากันแค่สองคนแต่ทีมอัลฟาก็ยังมากันแบบครบทีมด้วย หลังจากที่ถล่มค่ายพักยาเสพติดของต้าเส่งไปคราวนั้นผู้กองกรินทร์ก็แอบมาซุ่มดูอยู่เรื่อยๆ ว่าต้าเส่งมันย้ายค่ายไปที่อื่นแล้วหรือยัง ในตอนแรกๆ ข่าวคราวของต้าเส่งเงียบหายไปคาดว่าคงถูกนายใหญ่ของมันกระทืบปางตายสำหรับโทษที่มันทำให้ค่ายถูกถล่มจนสูญเสียอาวุธ ยาเสพติดและสารตั้งต้นในการผลิตยาไปเป็นจำนวนมาก ผู้กองกรินทร์เริ่มสังเกตเห็นว่าช่วงหลังๆ มานี้มีการเคลื่อนไหวในแม่น้ำเมยอีกครั้ง สายของเขาที่แฝงตัวอยู่แม่สอดก็รายงานว่ามีผู้ต้องสงสัยของขนผ่านท่าเรือขนสินค้าเหมือนกันและคาดว่าน่าจะเป็นเป้าหมายเดิมผู้กองกวินทร์จึงขออนุญาต ผบ.คเชนทร์นำทีมมาสมทบกับพี่ชาย

ท่าเรือขนสินค้าแห่งนี้เป็นหนึ่งในท่าเรือริมแม่น้ำเมยมีเจ้าหน้าที่อยู่ดูแลอย่างเข้มงวด เรือขนสินค้าที่จอดลอยลำเรียงรายอยู่แต่ละลำบรรทุกสินค้าต่างๆ มากมายทั้งน้ำมันเบนซินและดีเซล ทีวี รถจักรยานยนต์ ผ้าฝ้าย พืชอาหารสัตว์ แป้งข้าวเจ้าตลอดจนของแห้ง เครื่องสำอาง ยารักษาโรค มีแม้กระทั่งวัวควายตัวเป็นๆ อาหารทะเลถูกลำเลียงขึ้นที่ฝั่งไทย แม้ว่าแม่สอดจะไม่ใช่เมืองติดกับทะเลแต่ก็มีอาหารทะเลมากมายซึ่งนำเข้ามาจากฝั่งประเทศเพื่อนบ้าน เพราะแม่สอดอยู่ใกล้กับชายฝั่งของประเทศเพื่อนบ้านมากกว่าอ่าวไทย

“กุ้ง ปลา ปู...ปลาหมึก”

“หมึก ไม่ใช่ปลาหมึก มึงเรียนจบอะไรมาถึงไม่รู้ว่าหมึกมันไม่ใช่ปลา”

“แล้วพี่ล่ะ หลานเป็นคนแท้ๆ เรียกปักเป้าได้ยังไง”

“คนที่ไหน ยัยเด็กนั่นน่ะเป็นลูกปีศาจ”

ข้ามโขงกลอกตาไปมาภายใต้ผ้าโพกใบหน้าสีมอซอ เขาแค่มองคนงานขนกุ้งหอยปูปลาขึ้นฝั่งเท่านั้นเรื่องอะไรน้องเขยมาขัดคอเขา

“พี่พนาเขาก็เก่งนะ ได้ลูกหัวปีท้ายปีแล้วยังเป็นเด็กหน้าตาดีตั้งแต่เกิดอีก ไม่เหมือนบางคน...สงสัยน้ำยาบูด”

“ไอ้...”

“เห็นเมื่อก่อนเขี้ยวเล็บเพียบก็นึกว่าจะเซียนจนเจนเวที ที่ไหนได้...สงสัยทำไม่เป็น”

“ไอ้...”

“เฮ้ย! อย่ามัวแต่กัดกันไปทำงานได้แล้ว” ผู้กองกรินทร์ที่ยกกล่องทีวีผ่านมาร้องว่าก่อนจะเอากล่องทีวีไปจัดวางเรียงบนเรือให้เป็นระเบียบ ไม่ไกลกันจ่านพดลกับพันจ่าพรตกำลังต้อนวัวขึ้นมาจากเรือและจ่าขวัญชัยก็กำลังแบกทีวีอีกสองกล่องตามมา ทุกคนล้วนแต่ปลอมตัวมาเป็นคนงานรับจ้างขนสินค้าที่ท่าเรือ ซึ่งมีทั้งคนไทยและแรงงานจากประเทศเพื่อนบ้านแต่จะเป็นประเทศเพื่อนบ้านเสียส่วนใหญ่ เดิมการส่งสินค้าลงเรือผ่านช่องทางท่าข้ามธรรมชาติจะมีถึงแค่หกโมงครึ่ง แต่เนื่องจากช่วงนี้มีการกระตุ้นเศรษฐกิจส่งเสริมการค้า การท่องเที่ยวและแบ่งเบาการคมนาคมข้ามสะพานมิตรภาพไทย-เมียนมาแห่งที่ 2 จึงมีการขยายเวลาเพิ่มจนถึงเที่ยงคืน ผู้กองกรินทร์ที่มีสายอยู่ที่นี่อยู่แล้วจึงพาทุกคนแฝงตัวเข้ามา

“ทางนั้นมีอะไรผิดปกติมั้ย” ผู้กองกรินทร์ที่มีผ้าโพกใบหน้าและศีรษะวิทยุผ่านหูฟังไปหาจ่าชาลีที่ตอนนี้นอนเฝ้าเรืออยู่ไม่ไกลกันซึ่งเรือที่ว่าเป็นเรือขนสินค้าบรรทุกกระสอบแป้งข้าวโพดมาครึ่งลำ นายจ่าหนุ่มผู้ปลอมตัวเป็นคนขับเรือและนอนเฝ้าอยู่บนเรือจึงตอบกลับมาว่าเหตุการณ์ทางนั้นปกติ แต่ถึงกระนั้นทุกคนก็ยังแอบสังเกตการณ์ไปแบบเนียนๆ ต่อ เรื่องการปลอมตัวสอดแนมนั้นเป็นของที่ทำกันบ่อยๆ อยู่แล้วทุกคนเลยตีบทได้แตก

“โอ้โห รายได้ดีเอาเรื่องนะเนี่ย” จ่านพดลว่าพลางนับค่าแรงของตัวเองในคืนนี้เมื่อตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนและท่าเรือขนสินค้าได้ปิดแล้ว

“ไว้กลับนครพนมแล้วจะพาไปรับจ๊อบ ที่นั่นก็มีท่าเรือขนสินค้าเหมือนกัน” ทางพันจ่าพรตรีบยัดค่าแรงของตนใส่กระเป๋ากางเกง เรื่องงานก็ส่วนงานแต่เรื่องค่าแรงก็ถือว่าเป็นของแถมเพราะสินค้าที่พวกตนขนลงเรือและขนขึ้นมาจากเรือล้วนแต่เป็นสินค้าถูกกฎหมาย มีการส่งออกและนำเข้าแบบถูกต้อง

(“ทำไมมีผมคนเดียวที่ไม่ได้ค่าแรง”) เสียงจ่าชาลีที่เฝ้าเรืออยู่ว่าอย่างเสียดาย นอนเฝ้าเรือเฉยๆ มันก็สบายดีอยู่หรอกแต่มันไม่ได้ค่าแรงเหมือนเพื่อนไง อดเลยค่าเหล้า

“เดี๋ยวผมเลี้ยงเองน่า” เรื่องแบบนี้ไม่มีทิ้งกันอยู่แล้ว ผู้กองกวินทร์มักจะให้ใจกับลูกทีมของตัวเองเสมอ

แม้ว่าตอนนี้ท่าเรือขนสินค้าจะปิดทำการแล้วแต่คนงานก็ยังกระจายตัวอยู่ที่ท่าเรือเพื่อจัดการเคลียร์สต๊อกสินค้าให้เรียบร้อย เรือลำไหนที่ขนสินค้าและตรวจสอบเรื่องเอกสารเรียบร้อยแล้วก็จะออกจากท่าไป เรือลำไหนที่สินค้ามีปัญหาแล้วตรวจสอบไม่ทันเวลาท่าเรือปิดก็จะยังคงค้างสินค้าเอาไว้บนเรือเพื่อรอเคลียร์ต่อในวันรุ่งขึ้น บ้างก็มีการขนสินค้าขึ้นมาพักบนฝั่งแม่น้ำเมยทำให้ตอนนี้ยังคงมีเรือลอยลำอยู่ตามท่า ทีมอัลฟาที่แฝงตัวมาเป็นคนงานแสร้งเดินไปชะเง้อดูนั่นนี่ตามเรือลำต่างๆ พูดคุยกับคนงานรายอื่นๆ พอไม่ให้ดูน่าสงสัยซึ่งเท่าที่เห็นสินค้าที่อยู่บนเรือล้วนแต่เป็นสินค้าทั่วไปที่ค้าขายกันตามปกติ

“เรือลำนั้นมีแต่พัดลม ลำนั้นก็พริกแห้ง ลำนู้นเป็นนมกล่อง...ของปกติทุกลำเลยครับ” จ่าขวัญชัยพูดใส่วิทยุสื่อสารที่หูเบาๆ ขณะเดินข้ามลำเรือกลับมาขึ้นฝั่งหลังจากที่แกล้งเดินเลียบๆ เคียงๆ ทำทีเป็นเช็กสินค้าบนเรือ

“แต่ทางนี้มีของสอดไส้” ห่างออกจากจุดที่เรือสินค้าจอดลอยลำอยู่ ผู้กองกวินทร์สังเกตเห็นว่ามีเรืออีกสามลำจอดอยู่ มันเป็นเรือหางยาวติดเครื่องยนต์ขนาดใหญ่เหมือนเรือบรรทุกสินค้าทั่วไป บนเรือมีของบรรทุกอัดแน่นทุกลำซึ่งพอเดินไปดูใกล้ๆ จะเห็นว่าเรือสองลำแรกเป็นลังบรรจุน้ำผลไม้ และอีกลำเป็นเครื่องสำอาง มองเผินๆ เหมือนเรือสินค้าทั่วไปไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ทว่าแม้ภาพตรงหน้าจะลวงตาได้แต่กลิ่นที่โชยออกมามันหลอกกันไม่ได้

“โห กลิ่นชัดเลย” ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาสมทบแล้วขึ้นไปดูบนเรือ จ่านพดลที่เดินขึ้นมาบนเรือด้วยกันก็เลยยกลังน้ำผลไม้ออกก่อนจะเห็นว่ามีปี๊บหลายปี๊บซุกซ่อนอยู่บนเรือแล้วเอาลังน้ำผลไม้มาทับเอาไว้เพื่อตบตา กลิ่นที่โชยออกมาจางๆ เป็นกลิ่นคล้ายกับน้ำยาล้างเล็บแต่ฉุนกว่ามาก

“อาซีโตน” ข้ามโขงบอกกับทุกคนในทีม “วัตถุอันตรายชนิดที่ 3 เป็นสารตั้งต้นในการผลิตยาบ้า” ว่าแล้วก็เดินข้ามไปดูเรืออีกลำที่พันจ่าพรตกำลังตรวจสอบดูอยู่ มันเป็นถังแกลลอนสีน้ำเงินที่มีลังเครื่องสำอางวางทับปิดบังเอาไว้ ในถังแกลลอนบรรจุของเหลวกลิ่นฉุนคล้ายน้ำส้มสายชู พอข้ามโขงลองแตะมือมาที่แกลลอนก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิอุ่นๆ ก่อนจะดึงพันจ่าพรตให้ถอยออกมาห่างๆ ก่อนได้รับอันตราย

“คิดว่าน่าจะเป็นอาเซติคแอนไฮไดรด ถ้าละลายในน้ำจะได้กรดอาเซติก ละลายในแอลกอฮอล์ได้เอธิลอะซีเตต แล้วถ้าละลายในคลอโรฟอร์มจะได้อีเธอร์ แอลกอฮอล์ เป็นสารเสพติดประเภทที่ 4 ใช้ในการผลิตเฮโรอีน” เห็นอีกฝ่ายพูดชื่อทางเคมีได้อย่างคล่องปากทุกคนก็ดูจะภูมิใจที่มีคนเก่งๆ แบบข้ามโขงมาร่วมทีมในขณะที่ผู้กองกวินทร์แอบเบะปากใส่พี่เมีย เหมือนที่พ่อภูของเขาเคยพูดเลย พูดกับคนเป็นหมอทีไรแล้วรู้สึกว่าตัวเองโง่ทุกทีทั้งๆ ที่เรื่องเหล่านี้เขาก็รู้เหมือนกัน

“บนนี้มีปุ๋ยกับผงสีขาวครับ” เรือลำที่สามมีกระสอบปุ๋ยเคมีซุกซ่อนเอาไว้ แล้วยังมีกระสอบที่บรรจุผงสีขาววางทับกันอยู่ด้วย จ่านพดลกรีดกระสอบเพื่อจะดูว่าผงสีขาวที่ว่านี้คืออะไร อย่างปุ๋ยเคมีน่ะเขาเดาออกว่าคืออะไรและจะใช้ทำอะไรแต่ผงสีขาวๆ นี่สิ

“คงเป็นอีเฟดรีนที่ใช้ผลิตยาบ้าน่ะจ่า” ข้ามโขงใช้ปลายมีดพกของตัวเองแตะที่ผงสีขาวแล้วส่องไฟดูอย่างละเอียด ผงสีขาวแบบนี้ต้องดูให้ละเอียดว่าเป็นแป้งหรือผงสารเคมีอื่นๆ แต่หมออย่างเขารู้จักผงสีขาวตัวนี้ดีเพราะนอกจากจะเป็นสารตั้งต้นในการผลิตยาบ้าแล้วก็ยังเป็นส่วนผสมของยาลดน้ำมูกแก้อาการคัดจมูกด้วย ของพวกนี้ถ้าใช้ให้ถูกทางก็เกิดคุณ ใช้ผิดทางก็เกิดโทษ “ส่วนปุ๋ยนี่...”

“แอมโมเนียมไนเตรท” ผู้กองกวินทร์พูดขึ้นบ้าง “เป็นปุ๋ยเคมีอันตรายที่เอาไปใช้ทำระเบิด กรุงเบรุต ประเทศเลบานอนเคยราบเป็นหน้ากลองเพราะระเบิดจากไอ้ปุ๋ยเคมีตัวนี้นี่แหละ นอกจากผลิตยาแล้วพวกมันคงจะทำระเบิดด้วย”

“กายยันต์มันกัดไม่ปล่อยหรอก ตั้งแต่วันที่พี่กับแกไปพังค่ายพักยาของพวกมันแล้วช่วยผู้หญิงออกมากายยันต์มันก็ตามสืบหาผู้หญิงพวกนั้น ดีที่พ่อภูปิดข่าวแล้วส่งผู้หญิงพวกนั้นไปรักษาตัวที่จังหวัดอื่นมันเลยไม่ได้ข้อมูลอะไรไป ตอนนี้พวกมันกลับมาเริ่มขนของกันอีกแล้วไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีจับผู้หญิงที่ไหนมาตกนรกอยู่ที่นี่อีกมั้ย” นึกแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยังรู้สึกแย่ไม่หายกับเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวทุกคน แม้แต่ซอมพอกับกุมาริกาก็ยังเกือบจะถูกจับตัวไป

“แล้วเราจะเอายังไงกับของพวกนี้ดีล่ะครับ ดูท่าเดี๋ยวเจ้าของมันก็คงมาเอาของคืนแล้ว ทำลายเลยดีมั้ยครับผู้กอง”

“ไม่” ผู้กองกวินทร์รีบปฏิเสธก่อนจะเดินเข้าไปหาจ่านพดลแล้วเอาเครื่องติดตามสัญญาณขนาดจิ๋วไปซ่อนเอาไว้ในกระสอบอีเฟดรีนที่ถูกกรีด “พวกมันจะขนของกลับรัง เราต้องหารังมันให้เจอ”

(“เฮ้ทุกคน”) ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่จ่าชาลีที่ยังคงอยู่เฝ้าเรือและดูต้นทางก็วิทยุมา (“ควายฝูงหนึ่งกำลังกลับเข้าคอก รีบออกมาด่วนเลย”)

ควายฝูงที่ว่ามีกันประมาณเกือบสิบคนได้และกำลังตรงมาทางนี้ทุกคนจึงรีบจัดของทุกอย่างบนเรือให้เหมือนเดิมก่อนจะหลบไปอีกทางอย่างไม่ทิ้งพิรุธใดๆ เอาไว้

“ได้กลิ่นอะไรมั้ย” หนึ่งในฝูงควายที่เดินมาขึ้นเรือถามลูกน้องแล้วเชิดจมูกขึ้น “กลิ่นหอมๆ” และเป็นกลิ่นที่เขารู้สึกคุ้นๆ กายยันต์เดินขึ้นไปสำรวจเรือทั้งสามลำเพื่อหาความผิดปกติ ในขณะที่ลูกน้องทุกคนก็กำลังเชิดจมูกดมกลิ่นตาม

“กลิ่นหอมจางๆ เหมือนกลิ่นดอกไม้เลยครับนาย”

กายยันต์ไม่ได้ตอบอะไรลูกน้องเพราะกลิ่นมันจางเหลือเกิน เขายังไม่กล้าฟันธงแน่ว่าจะเป็นอย่างที่คิดมั้ยเพราะนอกจากกลิ่นจางๆ นี่แล้วเขาก็หาพิรุธอะไรไม่เจออีก หรือว่าจะเป็นกลิ่นดอกไม้จริงๆ กายยันต์มองไปยังเรือขนสินค้าลำหนึ่งที่บรรทุกน้ำหอมและเครื่องสำอางมาจนเต็มลำเรือ หรือว่าจะเป็นกลิ่นหอมที่มาจากเรือลำนี้ เขาคิดก่อนจะหันมาทางลูกน้องคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามารวมกลุ่ม สายตาดุจ้องอีกฝ่ายอย่างจะกินเลือดกินเนื้อแล้วยื่นมือไปกระชากคอเสื้อขึ้น

“กูบอกให้มึงเฝ้าเรือแล้วมึงหายหัวไปไหนมา”

“ผะ...ผมปวดท้องครับนายก็เลยไปห้องน้ำ”

กายยันต์เงียบไม่พูดอะไรแต่สีหน้าและแววตาเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อจนลูกน้องที่ถูกใช้ให้เฝ้าเรือต้องรีบถอยหนีแล้วขึ้นเรือไปโดยมีสายตาดุดันของกายยันต์มองตามเพราะเขาเคร่งครัดเรื่องการเฝ้าเรือมาก

“ไปกันได้แล้ว” เสียงดุๆ สั่งลูกน้องก่อนที่ทุกคนจะขึ้นเรือแล้วขับออกไปปะปนกับเรือขนสินค้าอย่างแนบเนียน ซึ่งพอคล้อยหลังเรือของกายยันต์แล้วทีมอัลฟาทุกคนก็รีบกลับไปที่เรือของตัวเองบ้างก่อนที่จ่าชาลีจะขับเรือตามไป

ปกติเรือขนส่งสินค้ามักนำสินค้าไปขึ้นฝั่งยังแหล่งชุมชนและจุดหมายซึ่งจะอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือขนสินค้านักเพราะเป็นเพียงแค่การขนสินค้าข้ามฟากเท่านั้น แต่ทว่าเรือเป้าหมายลำดังกล่าวกลับไม่ยอมจอดเทียบท่าสักทีซ้ำยังลอยลำไปตามแม่น้ำเมยเรื่อยๆ จากเขตชุมชนเริ่มเข้าสู่เขตพื้นที่ป่า เรือของทีมอัลฟาใช้จังหวะที่ยังปะปนอยู่กับเรือสินค้าลำอื่นๆ เร่งความเร็วแซงหน้าเรือทุกลำไปรวมถึงเรือของกายยันต์ด้วย เพราะถ้าจะเป็นฝ่ายขับเรือตามกายยันต์ไปตลอดเส้นทางอีกฝ่ายอาจสงสัยได้ ดังนั้นนี่จึงเป็นสาเหตุที่เรือของทีมอัลฟาต้องเร่งเครื่องแซงหน้าเรือทุกลำเพื่อมาดักรอเรือของกายยันต์อยู่ด้านหน้าเพราะอย่างไรเสียกายยันต์ก็ต้องล่องเรือลงมาตามแม่น้ำเมยเข้าสู่ผืนป่าอยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งสองฝั่งแม่น้ำเมยที่เรือของทีมอัลฟาล่องมาถึงเป็นผืนป่าทึบ ระยะทางจากท่าเรือขนสินค้ามาที่นี่ไกลโขอยู่และเป็นจุดที่ห่างไกลชุมชนมาก

“เรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์หันมาทางน้องชายเมื่อเขามีเรื่องสงสัยอยากจะรู้เพราะก่อนหน้านี้เหมือนจะเห็นน้องชายทำอะไรแปลกๆ ที่เรือทั้งสามลำของกายยันต์ “มึงเอาอีกแล้วใช่มั้ย กูเห็นนะ”

พอถูกพี่ชายจับผิดผู้กองหนุ่มก็หัวเราะหุๆ ออกมา ให้ตายสิเขาไม่เคยตบตาพี่ชายได้เลย “กันเอาไว้น่า เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”

“ตลอดๆ” ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าให้แต่ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่น้องชายทำ ตอนนี้จ่าชาลีเอาเรือเข้ามาซ่อนไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำเมยและดับเครื่องแล้ว พันจ่าพรตกำลังเอาผ้าทึบแสงคลุมโปงตัวเองเพื่อเช็กพิกัดเรือของกายยันต์จากแท็บเล็ตตามที่ผู้กองกวินทร์ติดเครื่องส่งสัญญาณเอาไว้ ด้วยผืนป่าและท้องน้ำตอนนี้มืดสนิทเพราะเป็นคืนข้างแรมหากมีแสงเพียงเล็กน้อยเล็ดลอดออกมาแม้อยู่ไกลกันมากก็ยังอาจจะมองเห็น

“เรือของพวกมันอยู่ห่างจากเรือของเราประมาณสามกิโลครับ” เขากระซิบรายงานพิกัด ระยะสามกิโลเมตรแบบนี้แม้จะห่างกันระดับหนึ่งแต่หากมีเสียงดังเกิดขึ้นมันก็จะก้องไปทั้งคุ้งน้ำ ดังนั้นทุกคนจึงพยายามอยู่กันให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้

แม้ว่าจะไม่เจอพิรุธใดๆ ตามที่ตัวเองสงสัยแต่กายยันต์ก็รู้สึกเหมือนเขาจะถูกลูบคม ไอ้แฝดคู่นี้ฝีมือมันไม่ธรรมดาและ ผบ.คเชนทร์ก็เคยสบประมาทเขาเอาไว้ว่าไอ้แฝดคู่นี้มันมีฝีมือมากกว่าเขา เขาอาจจะเป็นลูกศิษย์ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจาก ผบ. คเชนทร์แต่ไอ้แฝดคู่นี้มันก็ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากเขา จาก ผบ.คเชนทร์และจากพ่อของมัน ผบ.คเชนทร์อาจจะเคยถ่ายทอดความเก่งกาจให้เขาแต่พ่อของไอ้แฝดคู่นี้เป็นนักรบฝีมือดี เก่งและฉลาดเป็นกรดซ้ำยัง...เจ้าเล่ห์เป็นที่หนึ่ง กายยันต์ไม่อยากจะยอมรับแม้แต่น้อยว่าไอ้แฝดคู่นี้มันเหนือกว่าเขา ขนาดเข้ามาถล่มค่ายของต้าเส่งได้แต่จนป่านนี้เขาก็ยังจับรอยดมกลิ่นพวกมันไม่ได้เลย

“กูมาถึงแล้ว ส่งรถมาได้” กายยันต์วิทยุไปบอกปลายทางให้มารับของยังจุดที่นัดหมายเมื่อเรือของเขาทั้งสามลำกำลังจอดเทียบท่าที่ริมฝั่งของประเทศเพื่อนบ้าน ทันทีที่เรือเทียบท่ารถกระบะคันเก่าสามคันก็ขับเข้ามารอรับของเหมือนเช่นทุกครั้งเพียงแต่พิกัดครั้งนี้กับพิกัดของค่ายพักยาที่เก่าอยู่คนละจุด

ชายฉกรรจ์หลายคนเดินลงมาจากรถเช่นเดียวกับคนที่อยู่บนเรือกำลังทยอยส่งของขึ้นไปให้ สิ่งที่ถูกขนขึ้นไปจากเรือก่อนก็คือกระสอบปุ๋ยเคมีขนาดใหญ่หลายกระสอบตามมาด้วยกระสอบอีเฟดรีน แต่ด้วยกระสอบที่ว่าเป็นกระสอบค่อนข้างใหญ่คนที่แบกจึงมีอาการเซจนชายอีกคนต้องรีบเข้าไปช่วยแบกอีกแรง และในจังหวะนั้นเอง

“เดี๋ยวก่อน” กายยันต์เดินเข้ามาหาเมื่อเห็นว่ากระสอบใบนี้มันดูแปลกๆ เมื่อกี้นี้เขาเห็นผงสีขาวที่อยู่ในกระสอบร่วงออกมาด้วย เป็นไปไม่ได้หรอกเพราะก่อนจะเอาของลงเรือเขาตรวจเช็คมาดีแล้วว่าไม่มีกระสอบไหนแตกหรือขาดอย่างแน่นอน

“วางกระสอบลงก่อน” เขาบอกลูกน้องทั้งสองคนจนคนอื่นๆ หันมามองตามว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

กายยันต์สำรวจกระสอบนี้อย่างละเอียดจนได้เห็นรอยเหมือนกับถูกมีดกรีด แม้จะเป็นรอยเล็กๆ แต่เขาก็แน่ใจว่านี่ไม่ใช่รอยที่เกิดจากการขนส่งแน่

แคว่ก!!!

กายยันต์จัดการกรีดกระสอบที่ว่านี้ออกจนกว้างทำให้ผงสีขาวร่วงออกมา และนอกจากผงสีขาวแล้วสิ่งที่ร่วงออกมาตามก็คือ...

“ห่ามึงเอ๊ย!!!” กายยันต์สบถเสียงลั่นแล้วยกเท้ากระทืบทำลายเครื่องส่งสัญญาณทิ้งในทันที ใบหน้าตอบดุดันและเคียดแค้นเมื่อรู้ตัวว่าโดนสะกดรอยตามจากใครบางคน

ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นสนั่นป่าเมื่อกายยันต์ยิงแสกหน้าลูกน้องคนที่เขาใช้ให้อยู่เฝ้าเรือเมื่อก่อนหน้านี้ ไอ้ลูกน้องโง่ เพราะมึงคนเดียวเลยที่ทำให้การส่งของครั้งนี้ต้องจบเห่

ด้วยช่วงนี้อากาศหนาวเย็นมากทีมอัลฟาที่กบดานเงียบอยู่บนเรือเลยมีอาการหนาวสั่นกันไม่น้อย ดีว่าพกอุปกรณ์กันหนาวกันมาแม้ว่าจะช่วยไม่ได้มากแต่ก็ดีกว่าไม่มี ผู้กองกวินทร์พันคอด้วยผ้าฝ้ายผืนนุ่มที่เพลงพิณทอให้ ได้กลิ่นกายหอมๆ จากผ้าผืนนี้แล้วก็คิดถึงเมียรักนัก หนาวๆ แบบนี้ถ้าได้นอนกอดซุกอกนุ่มๆ ของเธอเหมือนทุกทีก็คงจะดี ส่วนผู้กองกรินทร์ก็คิดถึงกุมาริกาไม่ต่างกัน หนาวๆ อย่างนี้ขอแค่ได้นอนข้างเตียงของเธอเขาก็อุ่นไปทั้งใจแล้ว

ปัง!!! เสียงปืนที่ดังสนั่นป่าทำให้ทุกคนหันมามองหน้ากันทันทีพร้อมๆ กับที่พันจ่าพรตครางเสียงขึ้น

“สัญญาณจากเรือหายไปแล้ว”

“พวกมันคงรู้ตัวแล้วแน่ๆ” ผู้กองกวินทร์ว่าอย่างเจ็บใจ อุตส่าห์จะรู้พิกัดของพวกมันอยู่แล้วเชียว เครื่องส่งสัญญาณที่เขาใส่ไปเขายัดลงไปลึกเอาเรื่องอยู่ กะว่ากว่าพวกมันจะรู้ตัวเจ้าหน้าที่ก็คงจัดการเข้าไปเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว

“เสียเวลามานั่งหนาวชะมัดเลย” เขาว่าอีก ไอ้บ้าที่ไหนมันเกิดเอะใจล้วงเจอเครื่องส่งสัญญาณของเขากัน

“เอาน่า คราวหน้าเอาใหม่” ผู้กองกรินทร์ปลอบใจน้องชาย พิกัดล่าสุดคือริมตลิ่งน้ำยังไปไม่ถึงค่ายใหม่ของพวกมันแต่ได้แค่นี้ก็นับว่าเป็นเบาะแสที่ดีแล้ว เขาคิดว่าพวกมันคงจะไม่ย้ายค่ายพักยาไปที่อื่นอีกแน่เพราะเครื่องส่งสัญญาณตัดจบอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำเมยเท่านั้นไว้เขาค่อยแอบออกมาตรวจสอบดูใหม่แล้วกัน “คืนนี้เอาแค่นี้ก่อนแล้วคราวหน้าค่อยว่ากันใหม่ ตราบใดที่มันยังขนของไม่เสร็จมันต้องขนอีกแน่”

“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละพี่ กลับไปตั้งหลักที่ฐานของพี่ก่อนก็ได้” แม้จะน่าเสียดายแต่คืนนี้ก็ทำอะไรต่อไม่ได้แล้วเพราะคาดว่าอีกฝ่ายคงต้องเตรียมป้องกันตัวเอาไว้เป็นอย่างดี

“เดี๋ยวก่อน” ข้ามโขงรีบยื่นมือไปยั้งจ่าชาลีเอาไว้เมื่อเขากำลังจะติดเครื่องยนต์เรือ “ผมได้ยินเสียงเครื่องยนต์เรือ” พอข้ามโขงบอกทุกคนก็เงี่ยหูฟังและได้ยินตามที่ว่า เสียงเครื่องยนต์เรือมากกว่าหนึ่งกำลังล่องแม่น้ำเมยลงมาหาพวกเขา ทุกคนพากันกลั้นหายใจอย่างไม่ได้นัดหมายเมื่อเรือยนต์ดังใกล้เข้ามาทุกทีและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

คลื่นน้ำแผ่เป็นวงกว้างเมื่อเรือขนสินค้าของกายยันต์ขับใกล้เข้ามาและมีเรือลำอื่นๆ ขับตามมาคล้ายกับกำลังตามหาใครในแม่น้ำเมย โชคดีว่าเรือของทีมอัลฟาลอยลำหลบอยู่หลังแนวต้นกกสูงจึงพออำพรางได้ ทุกคนในทีมหยิบปืนออกมาเตรียมพร้อมการปะทะแต่ในใจก็หวังว่าอย่าเพิ่งปะทะกันเลยจะดีกว่า เรือของกายยันต์กับลูกน้องขับวนไปมา ทั้งขับเลยไปแล้วก็วนทวนกระแสน้ำขึ้นไปก่อนจะวนลงมาหาอีกอยู่หลายรอบ ช่วงวินาทีนั้นทุกคนในทีมอัลฟาแทบลืมไปเลยว่าต้องหายใจจนเวลานานเกือบชั่วโมงกว่าเรือของกายยันต์กับลูกน้องถึงจะขับวนทวนกระแสน้ำขึ้นไปอีกครั้ง

“เฮ้อ!” ทุกคนพากันถอนหายใจแต่ก็ยังไม่มีใครขยับตัวแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าเรือของกายยันต์จะย้อนลงมาอีกหรือเปล่าจึงต้องรอดูท่าทีเสียก่อน

“อ่ะ...อื้ม!!!” จ่าขวัญชัยรีบยกมือขึ้นปิดปากจ่านพดลทันทีเมื่อเขากำลังชะโงกหน้าลงไปดูที่ข้างลำเรือเพราะรู้สึกเหมือนกับมีอะไรลอยมาชน ตอนแรกนึกว่าเป็นขอนไม้ที่ลอยมากับน้ำแต่พอชะโงกลงไปดูกลับเห็นเป็นศพของชายร่างผอมที่มีรอยถูกยิงเข้าที่กลางหน้าผาก คาดว่าน่าจะเป็นเหยื่อของเสียงปืนที่ดังขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้แล้วศพถูกทิ้งให้ลอยน้ำมา แม้จะเป็นคนร้ายแต่ต้องมาตายแบบนี้ก็น่าเวทนา ข้ามโขงจะเอื้อมมือไปดึงเอาศพขึ้นมาบนเรือเพื่อเอาไปจัดการต่อให้เรียบร้อยเพราะเห็นแก่ความเป็นมนุษย์ด้วยกันแต่ยังไม่ทันจะได้คว้าเอาไว้ศพก็ถูกกระแสน้ำพัดพาไปไกลเขาจึงได้แต่แผ่เมตตาให้เท่านั้น

“จะบวชหน้าไฟให้ด้วยมั้ย”

“แหมพี่เรนเจอร์ ถึงจะเป็นคนร้ายแต่เขาก็เป็นเพื่อนมนุษย์เหมือนเรา เก็บเขาขึ้นมาจากน้ำไม่ได้อย่างน้อยก็แผ่เมตตาให้เขาไปดีเถอะชาติหน้าจะได้เกิดมาเป็นคนดีไม่หลงผิดอย่างในชาตินี้”

“สาธุ!!!” ทุกคนพากันยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว ทุกวันนี้พวกเขายังต้องไหว้พระสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืนตามนโยบายของข้ามโขงอยู่เลย แม้ผู้กองกวินทร์จะหนีไปนอนกับเมียเพราะไม่อยากสวดมนต์ทุกคืนแต่พอเขากลับไปที่บ้านเพลงพิณก็ลากเขาไปสวดมนต์ด้วยอยู่ดี

ทุกคนรอจนมั่นใจแล้วว่าเรือของกายยันต์จะไม่ย้อนลงมาอีกจึงได้หยิบไม้พายขึ้นมาใช้แทนการติดเครื่องยนต์เรือเพื่อไม่ให้เกิดเสียงจนกว่าจะออกห่างจากพื้นที่ตรงนี้ก่อน ซึ่งจะต้องล่องเรือลงไปตามแม่น้ำเมยอีกหลายกิโลเมตรกว่าจะถึงจุดทางเดินเข้าฐานของผู้กองกรินทร์

“เอาทิ้งก่อนได้มั้ยเนี่ย เรือหนักเป็นบ้าเลย” จ่านพดลบ่นอุบอิบแล้วมองกระสอบใส่แป้งข้าวโพดที่บรรทุกมากับเรือเพื่อตบตาคน ถ้าไม่ติดว่าต้องเอากระสอบแป้งมาใช้ต่างบังเกอร์กระสอบทรายเขาเลือกขนพริกแห้งไปแล้วนะเนี่ย “แล้วแป้งข้าวโพดเนี่ยเขาเอาไปทำอะไรกินได้บ้าง”

“เดี๋ยวทำข้าวโพดชุบแป้งทอดให้กิน” ทางจ่าชาลีว่าพลางหัวเราะเบาๆ แต่กว่าจะกินหมดเป็นสิบกระสอบนี่คงใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีแน่ๆ

เหมือนเรื่องทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดีแล้วแต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้นเมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์เรือดังขึ้นมาจากด้านหลังและกำลังใกล้เข้ามาอีก ฟังจากเสียงแล้วคาดว่าคงเป็นกายยันต์กับพวกอีกตามเคยทุกคนในทีมอัลฟาจึงวางไม้พายลงแล้วเปลี่ยนเป็นหยิบปืนขึ้นมาแทนเพราะลำน้ำตรงนี้ไม่มีที่ให้ซ่อนเรืออีกแล้ว กระสอบแป้งข้าวโพดที่บรรทุกมาได้ใช้ประโยชน์เป็นบังเกอร์ก็คราวนี้เมื่อเรือของกายยันต์ใกล้เข้ามาพร้อมกับแสงไฟที่สาดส่อง กายยันต์ที่ออกเรือตามล่าคนที่มันบังอาจมาลูบคมตัวเองตบเข่าฉาดทันทีเมื่อเห็นเรือของทีมอัลฟาอยู่เบื้องหน้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้พวกมันไปล่องหนอยู่ที่ไหนมา

ปังๆๆๆๆๆ

ไม่พูดพร่ำใดๆ เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น จ่าชาลีรีบติดเครื่องยนต์เรือแล้วขับออกไปทันทีโดยที่ทั้งสองฝ่ายยิงปะทะกัน ทางด้านของทีมอัลฟายังพอมีที่ให้หลบกระสุนปืนเป็นกระสอบแป้ง แต่ถึงทางฝ่ายกายยันต์จะไม่มีกระสอบใดๆ คอยเป็นที่กำบังให้แต่ด้วยความที่มีเรือถึงสามลำการจู่โจมก็ยิ่งดูได้เปรียบกว่า

“จ่า ขับเรือไปเดี๋ยวผมคุ้มกันให้” ผู้กองกรินทร์เข้ามานั่นประกบจ่าชาลีแล้วยิงตอบโต้ และทันใดนั้น

บึ้ม!!! เสียงระเบิดดังขึ้นจนเปลวไฟลุกโชติช่วงเมื่อเรือของลูกน้องกายยันต์ลำหนึ่งระเบิดไม่มีชิ้นดี ผู้กองกวินทร์ที่ถือรีโมทกดระเบิดไว้ในมือแสยะยิ้มอย่างสะใจกับระเบิดที่เขาแอบติดตั้งเอาไว้ใต้เรือของกายยันต์ทั้งสามลำ เขากะแล้วว่าอาจเกิดเรื่องแบบนี้เลยต้องหาทางหนีทีไล่เอาไว้

“ก็บอกแล้วว่าเผื่อเอาไว้ในกรณีฉุกเฉิน” ผู้กองกวินทร์ยักคิ้วให้พี่ชาย เรื่องการวางระเบิดนี่ไว้ใจเขาได้เลยเขาไม่มีทางพาลูกน้องมาเสี่ยงโดยไม่มีแผนสำรองเตรียมเอาไว้หรอก แค่หมอฉัตรกล้าคนเดียวก็เกินพอแล้วเขาจะไม่ยอมเสียพี่น้องในทีมไปอีกเป็นอันขาด

บึ้ม!!! เรือลำที่สองถูกระเบิดทันทีที่ขับเข้ามาใกล้เรือของทีมอัลฟา และด้วยระยะที่ใกล้ทำให้เรือของทีมอัลฟาพลอยได้รับแรงกระแทกไปด้วยแต่เพราะมีกระสอบแป้งข้าวโพดเป็นกำบังแรงระเบิดจึงไม่ได้ทำให้ทุกคนเป็นอันตรายมาก จะมีก็แค่ผู้กองกรินทร์ที่ยังช่วยยิงคุ้มกันให้จ่าชาลีอยู่ที่ท้ายเรือจนโดนแรงระเบิดกระแทกร่างพุ่งไปชนกระสอบแป้งข้าวโพดให้เจ็บตัว ผู้กองกวินทร์ก็หงายหลังไม่เป็นท่าทำรีโมทกดระเบิดกระเด็นหลุดมือ

“พวกมึง!!! ไอ้แฝดนรกเฮงซวย” เห็นเรือลูกน้องถูกระเบิดไปต่อหน้าต่อตากายยันต์ก็ยิ่งเจ็บใจก่อนจะสาดกระสุนเข้าใส่ซ้ำทันทีจนทุกคนบนเรือต้องรีบตั้งรับ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็รีบคว้ารีโมทที่หล่นขึ้นมาแล้วกดระเบิดทันที

บึ้ม!!!

กุมาริกานอนหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืนเพราะความเป็นห่วงผู้กองกรินทร์จนเพิ่งจะมาหลับเอาช่วงใกล้เช้ามืดและตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังทำครัวอยู่ หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความรู้สึกโล่งใจ...เขากลับมาแล้ว เขากลับมาและกำลังทำครัวอยู่แบบนี้ก็แปลว่าเขาปลอดภัย รอยยิ้มหวานๆ แย้มออกมาด้วยความดีใจก่อนที่รอยยิ้มนี้จะมีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่

“วันนี้จะแกล้งอะไรดีล่ะ” เธอนึกถึงวิธีการแกล้งจะเอาคืนเขาต่อ พอวางแผนการแกล้งเขาเสร็จแล้วก็รีบตีหน้านิ่งก่อนจะเปิดประตูห้องนอนออกไป

ตอนแรกกุมาริกานึกว่าจะได้เห็นแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่ทำครัวอยู่ แต่เปล่าเลย พอเธอเปิดประตูห้องนอนออกมาเธอก็เห็นมีผู้ชายตัวโตๆ หกคนกำลังนอนเรียงกันอยู่ที่โถงเล็กๆ หน้าห้องนอน ทุกคนมีสภาพมอมแมมจนดูไม่ได้ซ้ำยังเลอะผงแป้งสีขาวกันอีก ในบรรดาหกคนที่นอนอยู่นี้มีคุ้นหน้าแค่สองคนคือผู้กองกวินทร์และข้ามโขง ส่วนคนอื่นๆ เหมือนเธอจะเคยเห็นตั้งแต่ตอนอยู่ที่นครพนมแต่ก็ยังไม่รู้จักว่าใครเป็นใคร

“น้ำเมย” เสียงเรียกนี้ทำให้กุมาริการีบหันไปมองเขาบ้าง ผู้กองกรินทร์กำลังคนหม้อข้าวต้มอยู่ เขายิ้มให้เธอด้วยใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า แขนข้างซ้ายมีผ้าพยุงแขนคล้องเอาไว้เหมือนกำลังบาดเจ็บ เธอหันกลับมามองทุกคนที่นอนอยู่กับพื้นอีกครั้งก่อนจะหันกลับมาทางเขา เหมือนเมื่อคืนนี้พวกเขาทุกคนจะเจอศึกหนักกันมา เธอค่อยๆ เดินไปหาผู้กองกรินทร์ที่มุมครัวอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะทำทุกคนตื่น

"พวกพี่เพิ่งกลับมาน่ะ ตอนนี้ที่ฐานยังไม่มีใครรู้ว่าทุกคนอยู่ที่นี่น้ำเมยช่วยทำเงียบๆ ไว้ก่อนนะคะ” เพิ่งกลับมา...กุมาริกามองมาที่หม้อข้าวต้มที่เขากำลังปรุงอยู่ ถ้าเพิ่งกลับมาแล้วทำไมเขาถึงไม่ไปนอนพักกับทุกคนล่ะ ทำไมยังต้องมาทำข้าวต้มอีก แล้วเหมือนแขนเขาจะใช้งานได้ข้างเดียวด้วย

“น้ำเมยอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วก็มากินข้าวนะ วันนี้ข้าวต้มหม้อใหญ่หน่อยเพราะพี่ทำเผื่อทุกคนด้วย อ้อ พี่ต้มน้ำให้แล้ววันนี้อากาศค่อนข้างเย็นน้ำเมยผสมน้ำอุ่นอาบนะเดี๋ยวไม่สบาย” เขาพูดกับเธอไปก็ทำอาหารไปทั้งๆ ที่ดูอิดโรยมาก เห็นแล้วกุมาริกาก็นึกแผนที่จะแกล้งเขาไม่ออกอีก ตัวเองเจ็บตัวมาขนาดนี้ เหนื่อยขนาดนี้แทนที่จะไปพักยังต้องมาทำข้าวต้มกับต้มน้ำให้เธออาบอีกหรอ

“อ่ะ ข้าวต้มเสร็จพอดี”

หมับ! ทันทีที่เขาปิดเตากุมาริกาก็เดินเข้าไปกอดเขาทันที หยุดน้ำตาค่อยๆ ซึมออกมาด้วยความสงสารเขา ถึงเมื่อก่อนเขาจะน่าแกล้งมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เธอกลับแกล้งเขาไม่ลง สองแขนเล็กๆ กอดรัดเขาแน่นอย่างไม่รังเกียจสภาพมอมแมม เธอหวังจะให้เขากอดเธอตอบแต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นเสียงที่ร้องออกมาเบาๆ อย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย” แม้จะหัวใจเปี่ยมสุขมากแค่ไหนและอยากให้เธอกอดนานๆ แต่ผู้กองกรินทร์ก็ต้องยอมแพ้เมื่อเธอกอดเขาแน่นไปจนเขาเจ็บร้าวไปทั้งตัว

“น้ำเมยทำพี่ซีลเจ็บหรอคะ” เธอร้องถามด้วยความตกใจแล้วรีบผละออกจากเขา แต่ผู้กองกรินทร์ก็ดึงเธอกลับเข้ามากอดตามเดิมทั้งรอยยิ้ม แต่เมื่อกี้...หูเขาคงไม่ได้เพี้ยนเพราะเสียงระเบิดหรอกใช่มั้ยถึงได้ยินเธอเรียกเขาว่า...พี่ซีล ไม่ใช่ผู้กองเหมือนทุกที

“ไม่เอาน้ำเมยไม่กอด กอดแล้วพี่ซีลจะเจ็บ” กุมาริกายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ แล้วผละออกจากเขาอีก คนบ้า...เจ็บตัวมาแบบนี้แล้วยังมายืนยิ้มให้เธออีกหรอ สภาพก็เหมือนซอมบี้ “...น้ำเมยไม่ได้กอดผิดคนอีกใช่มั้ย” เธอแกล้งมองไปทางผู้กองกวินทร์ที่นอนหลับอุตุอยู่ผู้กองกรินทร์จึงว่ายิ้มๆ ขึ้น

“งั้นก็ไปกอดคนที่นอนอยู่นั่นสิ”

“ไม่เอา ไม่อยากกอดผัวของคนอื่น”

“งั้นก็มากอดผัวของตัวเองสิ” เขาผายมือข้างขวาออกเพื่อรับเธอเข้าสู่อ้อมกอด แต่กุมาริกาก็ยังลังเลเพราะกลัวว่าจะเผลอทำเขาเจ็บตัวอีก

“พี่ซีลไปโดนอะไรมาคะ” ทำไมเป็นซอมบี้กลับมาแบบนี้ ประโยคหลังเธอถามต่อในใจ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงมีรอยแผลเป็นตามเนื้อตัวเยอะขนาดนี้ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขามีเหตุให้ต้องเจ็บตัวบ่อยมาก “คราวก่อนก็ถูกยิง คราวนี้...ไปโดนอะไรมาอีกคะ”

“โดนระเบิดมาค่ะ”

“ฮะ!” ว่ายังไงนะ!!! “ไอ้บ้าที่ไหนมันปาระเบิดใส่พี่ซีลคะ”

“ไอ้บ้าคนนู้น” ผู้กองกรินทร์ชี้ไปทางน้องชายตัวเองอีกรอบ เดี๋ยวมันตื่นขึ้นมาแล้วเขาจะไปดีดหูมันข้อหาที่มันกดระเบิดไม่ดูตาม้าตาเรือจนแรงระเบิดพุ่งเข้าใส่ฝ่ายตัวเองด้วย แต่ทั้งทีมเนี่ยคนที่เจ็บก็มีแค่เขากับจ่าชาลีเท่านั้น จ่าชาลีที่พยายามหมอบหลบแรงระเบิดหัวกระแทกเข้ากับขอบเรือจนเลือดอาบ ดีว่าไม่ร้ายแรงมากนอกจากหัวจะปูดแล้วที่เหลือก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ส่วนเขา เพราะกระแทกกับกระสอบแป้งข้าวโพดแรงไปเลยเจ็บร้าวขัดยอกไปทั้งตัว เจ็บตัวยังไม่พอยังมาแขนเคล็ดอีกคาดว่าอีกสองสามวันก็คงจะดีขึ้น

“ถ้าน้ำเมยเอามีดไปสับหัวคุณลุงแฝดน้องพี่ซีลจะว่าอะไรมั้ยคะ”

“ตามสบายเลยค่ะ” นอกจากจะไม่ว่าแล้วเขายังยื่นมีดให้เธออีกด้วย กุมาริกามองมีดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

“เปลี่ยนใจไปฟ้องพี่เพลงพิณดีกว่า ให้พี่เพลงพิณลงโทษให้นอนนอกห้องซักอาทิตย์น่าจะสะใจมากกว่า” กุมาริกากอดอกแล้วคิดแผนเชือดผู้กองกวินทร์ไปด้วย กล้าดียังไงมาปาระเบิดใส่พี่ชายแบบนี้ “ยิ้มอะไรคะ” เธอเลิกคิ้วขึ้นมาเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เอาแต่มองเธอแล้วก็ยิ้มไม่หุบ

“ก็...น้ำเมยเป็นห่วงพี่ น้ำเมยกลับมาเรียกพี่ว่าพี่ซีลเหมือนเดิมแล้ว เมียยอมยกโทษให้แล้วพี่ก็ต้องยิ้มดีใจสิ”

กุมาริกาหน้าเหวอไปนิด ทั้งๆ ที่ใจก็อยากจะแกล้งเขาต่อแต่พอมาเห็นสภาพของเขา เห็นถึงความรัก ความใส่ใจแบบนี้เธอก็ทำใจแข็งต่อไปลง ทำงานมาเหนื่อยๆ ซ้ำยังเจ็บตัวมาอีกแทนที่จะไปพักแต่เขาก็ยังมาทำมื้อเช้าให้เธอ ต้มน้ำให้เธออาบอีก สิ่งไหนที่เขาเคยทำให้เธอมาวันนี้เขาก็ยังพยายามมาทำต่อทั้งๆ ที่บาดเจ็บ ความจริงเขาจะเอาเรื่องที่บาดเจ็บมาอ้อนวอนขอให้เธอสงสาร เห็นใจและยอมยกโทษให้ก็ได้แต่เขาก็ไม่ทำ เขาไม่แกล้งสำออยแต่เขาเลือกที่จะกลับมาดูแลเธอ เขาห่วงใยเธอมากกว่าตัวเอง เขาหวังแค่จะได้ดูแลเธอโดยไม่สนว่าเธอจะยอมยกโทษให้มั้ย สมมติว่าเธอยังไม่ยอมยกโทษให้เขาแต่เขาก็จะยังทำดีกับเธอต่อไป เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ นับตั้งแต่ที่ได้คบหากันมาจากเจ้าชายน้ำแข็งผู้เย็นชามาเป็นพ่อไมโครเวฟผู้แสนอบอุ่น

พอถูกมองหน้านานๆ กุมาริกาก็เริ่มประหม่าและเขินอาย ยิ่งพอเขาโน้มตัวลงมาหาเธอก็ต้องรีบหันหน้าหนีพร้อมกับยกมือขึ้นยั้งอกเขาเอาไว้ จะบ้าหรอ ไม่ได้อยู่กันสองต่อสองสักหน่อย ใกล้ๆ กันนี่ก็มีทั้งเพื่อนๆ ทั้งน้องของเขาอยู่นะ ถึงทุกคนจะหลับเป็นตายกันก็เถอะ

“น้ำเมยจะไปอาบน้ำแล้ว...พี่ซีลจะอาบกับน้ำเมยมั้ยคะแขนซ้ายเจ็บน่าจะทำอะไรไม่ค่อยถนัด” เธอเพียงแค่ถามเฉยๆ ด้วยคิดว่าคงจะเหมือนเมื่อก่อนที่ต่อให้เธอชวนเขาอาบน้ำอย่างไรแต่เขาก็มีแต่ถอยหนี แต่ว่าตอนนี้...

“อาบค่ะ เลอะไปทั้งตัวขนาดนี้พี่อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว” ดูเขาจะดีใจมากที่ถูกเธอชวนไปอาบน้ำด้วยกัน กุมาริกาจะกลับคำพูดก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเขาคว้าแขนพาเธอเดินเข้าห้องน้ำไป

ดีหน่อยที่ผู้กองกรินทร์ต้มน้ำไว้หม้อใหญ่เลยมีน้ำอุ่นพออาบสองคน เพราะถูกเขาลากเข้าห้องน้ำกะทันหันกุมาริกาเลยไม่ทันได้คว้าผ้าถุงมาใส่อาบน้ำด้วย จะเปลี่ยนใจไม่อาบพร้อมเขาก็ไม่ได้เพราะดูเหมือนเขาจะทำอะไรด้วยตัวเองไม่ถนัดเพราะเจ็บแขนและเจ็บเนื้อตัวจนเธอต้องช่วยถอดชุด ช่วยอาบน้ำให้

“ทำไมต้องเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังพี่ล่ะ” ผู้กองกรินทร์หัวเราะเบาๆ เมื่อเธอช่วยอาบน้ำให้เขาก็จริงแต่ก็เอาแต่หลบอยู่ด้านหลังของเขา

“ก็...” ถ้าเธอไปยืนด้านหน้าเขาก็เห็นเธอล่อนจ้อนน่ะสิ

“พี่เคยเห็นมาหมดแล้ว เคยมากกว่าเห็นด้วย”

“ก็บอกแล้วไงว่าครั้งต่อไปน่ะ...ยาก” กุมาริกาเกาะหลังเขาแล้วยื่นหน้าไปพูดใส่อย่างลืมตัวอกอวบๆ ของเธอก็เลยแนบไปกับแผ่นหลังกว้างของเขา ผู้กองกรินทร์ยิ้มแก้มปริเมื่อได้แนบชิดกายนุ่มๆ แต่เขาไม่อยากออกตัวแรงให้กวางน้อยตื่นตูมเขาก็เลยอยู่เฉยๆ ให้เธออาบน้ำให้แต่โดยดี

“ตรงนี้จัดการเองได้มั้ยคะ” ทั้งเนื้อทั้งตัวกุมาริกาสามารถอาบน้ำ สระผมและถูสบู่ให้เขาได้หมดยกเว้นที่เดียวเท่านั้น

“ของผัวตัวเองจะไปกลัวอะไรเล่า” ไม่ว่าเปล่าแต่ผู้กองกรินทร์ยังดึงมือของกุมาริกามาด้านหน้าเพื่อให้สัมผัสกับกายส่วนล่างของเขา เขานำพามือของเธอที่ถือก้อนสบู่อยู่มาจับ มาลูบไล้ที่กายแกร่ง ให้มือน้อยๆ นุ่มๆ ได้สัมผัสเขาอีก

กุมาริกาหน้าแดงจนไม่รู้จะแดงอย่างไรแล้ว แรกๆ เธอก็หลับตาปี๋ด้วยเขินอาย แต่พอได้ยินเสียงหายใจอย่างผ่อนคลายของเขาเธอก็ตั้งใจลูบไล้มัน ก้อนสบู่ตกลงพื้นห้องน้ำมีเพียงแค่มือกับฟองสบู่นุ่มๆ เท่านั้นที่ช่วยทำให้ผู้กองกรินทร์ผ่อนคลาย กุมาริกาที่ยืนซ้อนหลังเขาอยู่สอดมือทั้งสองข้างไปด้านหน้าแล้วสัมผัสเขา แก้มนวลอิงแนบแผ่นหลังกว้างแม้แต่สองเต้าอวบก็ยังแนบชิดติดเขา มันเป็นช่วงเวลาที่เธอกับเขาได้มีความสุขกันจริงๆ โดยไม่มีเรื่องใดๆ ให้เข้าใจผิดหรือไม่เข้าใจกัน ตอนนี้กุมาริกาไร้ข้อกังขาทุกอย่างแล้ว เธอไม่มีความสงสัยใดๆ ค้างคาอยู่ในใจแต่หากในอนาคตจะมีเรื่องให้ต้องไม่เข้าใจเกิดขึ้นเธอจะรีบถามเขาทันที เช่นเดียวกับผู้กองกรินทร์ที่ยอมจำนนต่อหัวใจของเธอ ในเมื่อเขารักเธอเขาก็จะแสดงความรักออกมาให้เต็มที่ จะไม่แอ๊บ ไม่เก๊ก ไม่เก็บความรู้สึกใดๆ อีกต่อไปแล้วและเขาก็จะให้ความสำคัญกับเธอให้มากที่สุด เขาจะไม่ทำให้เธอต้องเจ็บหรือเสียใจเพราะเขาอีก นี่มันคือโอกาสสุดท้ายของเขาแล้วเขาไม่อยากเสียเธอไป ตลอดเวลาที่เธอต้องอยู่กับเขาด้วยความช้ำใจนอกจากเธอจะเจ็บแล้วเขาก็เจ็บไม่ต่างกันและโกรธตัวเองนักที่มีคนรักกับเขาทั้งทีแต่ก็ไม่มีปัญญาดูแลให้เธอมีความสุขได้

“น้ำเมย...พี่ขอโทษนะครับ ทุกๆ เรื่องที่ผ่านมาที่พี่เคยทำไม่ดีกับน้ำเมยเอาไว้ตอนนี้พี่ซีลสำนึกผิดแล้ว พี่จะไม่ทำร้ายน้ำเมยเหมือนที่ผ่านมาอีก น้ำเมยยกโทษให้พี่นะ”

“...ก็....ก็ได้ค่ะ” แม้ว่าตอนนี้เธอจะดีใจมากแค่ไหนก็ตามแต่กุมาริกาก็แอ๊บเสียงทำเป็นเก๊กๆ เอาไว้เดี๋ยวเขาจะเหลิง “แต่ถ้าพี่ซีลรังแกหัวใจของน้ำเมยอีก น้ำเมยจะไปหาผัวใหม่นะ” ขู่อีกนิด ไม่งั้นเดี๋ยวได้ใจ

“ไม่มีวันหรอก” คราวนี้ผู้กองกรินทร์ดึงกุมาริกามายืนตรงหน้าเขาก่อนจะโน้มตัวลงไปหา เขามองเธอด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น ดวงตาคู่คมหวานฉ่ำราวกับน้ำตาลเชื่อมน้ำตาล “พี่จะไม่มีวันรังแกหัวใจของน้ำเมยอีก และ...พี่จะไม่ยอมให้น้ำเมยมีผัวใหม่ ผัวของน้ำเมยคือพี่และจะเป็นพี่แค่คนเดียว...ตลอดไป”

กรี๊ดดดดดด กุมาริกาได้แต่ร้องกรี๊ดในใจ ดีใจจนเนื้อเต้นแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ในที่สุดก็มีวันนี้เสียที วันที่เขายอมรับหัวใจของตัวเองแล้วเป็นพี่ซีลที่น่ารักของเธอ

“ออกมากันซักที” ผู้กองกวินทร์ทำหน้ามู่ทู่เข้าให้เมื่อเห็นผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาเดินออกมาจากห้องน้ำ ผู้กองกรินทร์นุ่งแค่ผ้าขนหนูอย่างง่ายๆ ส่วนกุมาริกามีชุดคลุมอาบน้ำห่อตัวมิดชิด แก้มนวลๆ แดงระเรื่ออย่างน่ารักและมีอาการขวยเขิน

“มึงทำอะไรน่ะเรนเจอร์”

“ปวดขี้ เห็นว่าห้องน้ำไม่ว่างก็เลยจะหาเสียมเอาไปเข้าห้องน้ำในป่า” ผู้กองกวินทร์ชูเสียมอันเล็กที่เพิ่งหาเจอให้พี่ชายดูแล้วแอบปรายสายตาเป็นเชิงแซวอย่างรู้ทันให้พี่ชายกับ...พี่สะใภ้ มีอาบน้ำด้วยกันด้วยเว้ย

“ตอนนี้ห้องน้ำว่างแล้วมึงตามสบายได้เลย” เห็นน้องชายปรายตามามองผู้กองกรินทร์ก็ดึงกุมาริกามากอดแน่นแล้วกดหน้าเธอให้ซุกอกของเขา

“ผมก็หนาวเป็นเหมือนกันนะ พี่ไม่ต้มน้ำให้ผมอาบบ้างหรอ”

“กูต้มให้แค่เมียกูเว้ย”

“แต่เค้าเป็นฝาแฝดของพี่นะ เมื่อก่อนพี่ยังต้มน้ำเผื่อเค้าเลย”

“อย่ามาสำออยเรนเจอร์กูไม่ใช่เมียมึง อีกอย่างน้ำเมยเขาอายุน้อยกว่ามึงเรื่องแค่นี้อย่ามาอิจฉาน้อง” ผู้กองกรินทร์ไม่ว่าเปล่าแต่ยังเอาหม้อใบใหญ่มาส่งให้น้องชายด้วย “อ่ะนี่หม้อ ส่วนนู่นก็เตามึงเอาไปต้มเองเลย”

“พี่ซีลไม่รักเค้าแล้วหรอ”

“ไม่รัก” โตเป็นควายแล้วยังมาแกล้งงอแงอีกไอ้หมอนี่ ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าให้น้องชายก่อนจะกอดประคองพากุมาริกาเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนที่โถงของบ้านพักสมาชิกทีมอัลฟาก็ยังนอนสลบกันอยู่ กุมาริกาแอบยิ้มเยาะผู้กองกวินทร์ไปทีหนึ่งอย่างสะใจ โถๆๆ งอแงเป็นเด็กน้อยไปเถอะตอนนี้พี่ชายของเขาเป็นทาสรักของเธอแล้ว แฝดแล้วไง นี่เมียทั้งคนนะเขาต้องสนใจเมียก่อนอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ

กุมาริการีบหยิบกล่องยาออกมาวางไว้บนเตียงเมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนเพราะตอนที่อาบน้ำด้วยกันเธอเห็นผู้กองกรินทร์ได้แผลมาด้วย แม้จะไม่ร้ายแรงเป็นแค่รอยฟกช้ำและถลอก บางจุดมีเลือดซิบๆ แต่ก็ควรจะได้ทายา ยิ่งได้เห็นตอนที่เขานั่งลงบนเตียงแบบทุลักทุเลเพราะเจ็บช้ำไปทั้งตัวกุมาริกาก็ยิ่งเป็นห่วง

“วันนี้ไม่ออกไปทำงานที่ฐานได้มั้ยคะ พี่ซีลเจ็บแบบนี้จะทำงานไหวได้ยังไง”

“วันนี้มีปล่อยทีมลาดตระเวนออกสำรวจพื้นที่สำคัญ ต้องมีคนไปบรีฟงานให้ค่ะ” กุมาริกาทำหน้ายู่ขึ้นมา ไม่อยากก้าวก่ายในงานของเขาแต่ก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เธอขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ แล้วเริ่มทายาให้ผู้กองกรินทร์อย่างเบามือ

“เรื่องระเบิดน่ะอย่าไปโทษเรนเจอร์มันเลยมันไม่ได้ตั้งใจ เรือคนร้ายมันขับเข้ามาประชิดแล้วพวกพี่โดนรุม ถ้าเรนเจอร์มันไม่กดระเบิดพวกพี่คงไม่รอดกันแล้ว เรนเจอร์มันเชี่ยวชาญด้านระเบิดมากปกติไม่มีพลาดหรอกแต่ครั้งนี้มันเป็นเหตุจวนตัวเลยต้องกดระเบิดในระยะใกล้พวกพี่เลยโดนลูกหลง”

“แล้วคนร้ายเดี้ยงมั้ยคะ”

“ก็...” ผู้กองกรินทร์นึกถึงเรือของคนร้าย เรือทุกลำถูกระเบิดที่กลางแม่น้ำเมย คนตายมีแน่ๆ ต่อให้บาดเจ็บไม่ถึงขั้นตายแต่ก็ตกลงไปในแม่น้ำเมยคงยากที่จะรอด คนร้ายคนอื่นเขาไม่สนหรอกเขาสนแค่กายยันต์เท่านั้นเพราะเท่าที่เคยรู้จักกันมากายยันต์มีเขี้ยวเล็บมากอยู่พอตัว ถ้ารอดจากเหตุครั้งนี้ไปได้เขาก็ไม่แปลกใจหรอกแต่ขออย่าให้รอดเลยจะดีกว่า “ขออย่าให้พวกมันรอดเลยจะดีกว่า” เขาถอนหายใจออกมาแล้วจะเอนกายลงนอนพิงหัวเตียงกุมาริกาจึงรีบเอาหมอนมาให้เขาได้หนุนแล้วประคองเขาลงไปพิงหัวเตียงแต่ผู้กองกรินทร์ก็ดึงเธอลงไปกอดด้วย

แม้จะยังเจ็บแขนแต่สองแขนแกร่งก็พยายามกอดเธอด้วยความดีใจไม่หายที่เธอยอมอภัยให้เขาแล้ว สายตาของเขามองแต่เธอ มองใบหน้าหวานสวย มองความงดงามสดใส มองคนที่รักเขาและเขารักสุดหัวใจ

“แต่งงานกับพี่นะคะ”

“ไม่ค่ะ” รอยยิ้มของผู้กองกรินทร์ค่อยๆ เลือนหาย ใจไม่ดีจนต้องดึงมือของกุมาริกามากอดไว้กับอกของตัวเอง

“น้ำเมยยังโกรธพี่อยู่หรอคะ”

“เปล่าค่ะ” กุมาริกาส่ายหน้าตอบ ใจจริงเธออยากแต่งมันเสียตอนนี้เลยแต่ว่า...เธออยากให้เขาได้รู้จักคำว่ารอ ให้เขาได้โหยหาความรักเหมือนเธอบ้าง ของที่ได้มาง่ายๆ เขาจะไม่เห็นค่า เธออดใจรออีกหน่อยได้

“น้ำเมยยังมีงานถ่ายละครค่ะ อีกอย่าง...น้ำเมยอยากแต่งงานพร้อมกับซ้อรอง คุณพ่อกับคุณแม่พี่ซีลเคยบอกว่าจะจัดงานแต่งให้คุณลุงแฝดน้องกับซ้อรองใหม่ใช่มั้ยคะ น้ำเมยอยากแต่งตอนนั้น พี่ซีลกับคุณลุงแฝดน้องเกิดมาด้วยกัน มีชีวิตที่ผูกพันกันมากงั้นก็แต่งงานมีเมียพร้อมกันเลยสิคะ จะมีลูกพร้อมกันเลยก็ได้”

“หึ” ได้ยินแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ค่อยโล่งใจหน่อย ตอนแรกเขานึกว่าเธอจะยังโกรธเขาไม่หายเสียแล้วสิ “มีเมียพร้อมกันอะไรเรนเจอร์มันแต่งงานเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว ป่านนี้เมียมันท้องแล้วมั้ง มันแซงหน้าเราไปเยอะแล้วค่ะ”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนน้ำเมยคงให้คุณพ่อคุณแม่ยกขันหมากมาขอพี่ซีลแต่งงานเองแล้วล่ะค่ะแต่ว่าตอนนี้...” นิ้วเรียวกับเล็บสีแดงกรีดกรายวนอยู่ที่แก้มของเขาเหมือนตั้งใจจะยั่วยวน รอยยิ้มหวานสวยฉาบไปด้วยเล่ห์กลมากมาย “พี่ซีลเคยเกเรกับน้ำเมย น้ำเมยเป็นคนคลั่งรักที่ใสซื่อแล้วพี่ซีลไม่เห็นค่างั้นต่อไปน้ำเมยก็จะไม่ยอมพี่ซีลอีก เป็นน้ำเมยคนซื่อแล้วพี่ซีลไม่ชอบงั้นน้ำเมยก็จะขอร้ายบ้าง ความรักของน้ำเมยเป็นของมีค่าถ้าพี่ซีลอยากได้น้ำเมยจะไม่ยัดเยียดหรือยกให้ฟรีๆ อีกแล้วแต่พี่ซีลต้องใช้หัวใจ ความรักและความซื่อสัตย์มาซื้อ เมื่อก่อนพี่ซีลคือผู้ชายเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่น้ำเมยมองเห็นแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วค่ะ ตอนนี้น้ำเมยมองเห็นผู้ชายคนอื่นที่ดีแสนดีอีกมากมาย หัวใจของน้ำเมยจะเป็นของคนที่เห็นคุณค่าเท่านั้น...ตอนนี้พี่ซีลได้หัวใจของน้ำเมยไปแล้วงั้นก็ดูแลให้ดีๆ นะคะเพราะถ้าทำหลุดมืออีก...น้ำเมยจะเก็บเอาหัวใจของน้ำเมยไปให้คนอื่นที่เขาเห็นค่า ผัวที่ดีบางทีอาจเป็นผัวใหม่ก็ค่ะ”

“ใช่ ผัวที่ดีคือผัวใหม่” ผู้กองกรินทร์ดึงกุมาริกากลับไปกอดแน่น จูบหน้าผากของเธอเบาๆ “พี่นี่แหละคือผัวใหม่เพราะผู้กองกรินทร์คนเดิมที่น้ำเมยเคยรู้จัก คนที่เป็นมนุษย์น้ำแข็งและใจร้ายน่ะมันตายไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้พี่คือผู้กองกรินทร์คนใหม่ที่อบอุ่น ใจดีและรักน้ำเมยสุดหัวใจ พี่คือผัวใหม่ที่แสนดีของน้ำเมยค่ะ”

ฮิ้ววววววววว

กุมาริการ้องฮิ้วในใจ กลั้นยิ้มเอาไว้สุดกำลังแต่ก็เหมือนจะยากเหลือเกินเมื่อตอนนี้ใบหน้าของเธอฉาบไปด้วยความสุขแววตาก็เป็นประกายสุกใส หัวใจที่เคยเจ็บช้ำอบอุ่นด้วยความรัก ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมองสบตาก็เห็นว่าผู้กองกรินทร์ก็มีดวงตาที่สุกใสเหมือนกันกับเธอ เขายิ้มอย่างมีความสุข สายตาจับจ้องอยู่แค่ที่เธอเท่านั้น

“ถ้าน้ำเมยอยากให้พี่รอพี่ก็จะรอค่ะ เรารอแต่งพร้อมเรนเจอร์กับน้องเพลงก็ได้แต่ถ้าอดใจไม่ไหวจริงๆ ...น้ำเมยจะให้คุณพ่อกับคุณแม่ยกขันหมากมาสู่ขอพี่ก่อนก็ได้นะคะ”

“เชอะ! ไม่มีวันหรอกค่ะคุณกรินทร์”

“ไม่มีวันแต่ก็ยังมีเดือน มีปีนี่คะ ต้องรีบหน่อยนะเพราะว่าพี่ใจร้อน ถ้าช้าเดี๋ยวพี่มาฉุดก่อนจะว่าพี่โหดไม่ได้” ว่าแล้วก็ยักคิ้วใส่อีกทีลบภาพเจ้าชายน้ำแข็งในอดีตไปจนหมดสิ้นคงเหลือไว้เพียงแค่ชายหนุ่มที่คลั่งรักกุมาริกาเท่านั้น ความน่ารักกวนๆ ของอดีตเจ้าชายน้ำแข็งพลอยทำให้กุมาริกาหัวเราะคิกๆๆ แล้วโถมเข้าไปกอดเขาอีกแต่ไม่กอดแน่นมากเพราะกลัวว่าผู้กองกรินทร์จะเจ็บตัว ผู้กองกรินทร์เองก็ชอบให้เธอกอดซ้ำยังเอียงหน้าไปให้เธอหอมแก้มอีกด้วย

“น้ำเมยมีค่าและล้ำค่าเสมอนะคะ ทั้งตัวน้ำเมยและความรักของน้ำเมยไม่เคยด้อยค่าเลยแม้แต่น้อยแต่เป็นพี่เองที่ตาถั่วแล้วมองข้ามไป”

“เดี๋ยวตัดแว่นตาให้ใส่ค่ะจะได้ไม่ตาถั่ว”

“แค่อยู่ใกล้ๆ พี่ก็พอค่ะ อยู่ใกล้ๆ พี่พี่จะได้เห็นชัดๆ ไม่ตาถั่วอีก”

“เป็นทหารหรือคนขายขนมครกคะเนี่ย หยอดเก่งเหลือเกิน”

“อยากหยอกเมียเล่น” กุมาริกาก็ยิ่งหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข เธอก้มลงมาหอมแก้มผู้กองกรินทร์ทั้งซ้ายและขวา หอมซ้ำๆ อย่างหมั่นเขี้ยวจนเมื่อผู้กองกรินทร์โน้มคอเธอลงไปหาเพื่อจะจูบเธอให้หนำใจ แต่เขาก็ลืมไปว่าตอนนี้ที่บ้านพักไม่ได้มีแค่เขากับกุมาริกาอยู่กันสองคนเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็เดินโท่งๆ เข้ามาในห้องนอน

“ว๊าย!” กุมาริการีบดึงผ้าห่มมาห่อตัวแล้วดึงมือผู้กองกรินทร์ที่กำลังสอดเข้ามาในชุดคลุมอาบน้ำของเธอออก เธอหันขวับไปมองทางตัวก่อกวนทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามาเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเอาเสื้อผ้าของพี่ชายออกมา

“ตามสบายๆ ผมแค่จะมาเอาชุดไปเปลี่ยนน่ะ จะไปอาบน้ำ”

“ใส่เสื้อตัวนั้นไม่ได้นะคะ เสื้อตัวนั้นฉันซื้อมาให้พี่ซีล”

“หรอ” ผู้กองกวินทร์ยักไหล่ใส่อย่างไม่สนใจกุมาริกา ซ้ำยังหยิบเสื้อยืดตัวดังกล่าวออกไปอีกทำให้กุมาริกาแทบจะเอาไม้ตียุงไปฟาดเขา

“ให้เรนเจอร์มันไปเถอะ” ก่อนที่กุมาริกาจะอยากฆ่าน้องชายของเขาจริงๆ ผู้กองกรินทร์ก็รีบดึงเธอเอาไว้

“ถ้าไม่ติดว่าไม่อยากให้ซ้อรองเป็นม่ายผัวตายน้ำเมยฆ่าเขาแน่ๆ” ฮึ่ม! เสื้อตัวเองทำไมไม่เตรียมมา ทำไมต้องมาแย่งเสื้อของผัวเธอไปใส่ ทีเพื่อนๆ ของเขาเธอยังเห็นทุกคนมีเป้ใส่สัมภาระมาด้วยเลย

“พี่กับเรนเจอร์ใช้ของร่วมกันทุกอย่าง ยกเว้นกางเกงในกับเมียที่เราจะไม่ใช้ร่วมกันเพราะงั้นลำพังแค่เสื้อยืดเราแบ่งกันใส่ได้ พี่กับเรนเจอร์เหมือนเป็นคนๆ เดียวกัน เราต่างกันแค่มีหัวใจคนละดวงเท่านั้นถ้าเรนเจอร์จะเอาเสื้อผ้าของพี่ไปใส่หรือพี่เอาเสื้อผ้าของเรนเจอร์มาใส่น้ำเมยก็อย่าถือสาเลยนะ”

“อ้อ งั้นหมามุ่ยต้องเข้าแล้วล่ะค่ะ” จะเอาไปโรยใส่กางเกงในให้เข็ดเลยคอยดูสิ

หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วผู้กองกวินทร์ก็เอาเสื้อของพี่ชายมาใส่เยาะเย้ยพี่สะใภ้ที่นั่งกอดอกทำหน้าหงิกอยู่ที่โซฟาหวาย ยิ่งรู้ว่าเธอไม่พอใจคนชอบแกล้งก็ยิ่งยืดอกอวดเสื้อให้เธอดู

“เสื้อ Supreme ราคาตั้งหกหมื่นกว่า” เห็นแล้วก็เจ็บใจ ผู้กองกรินทร์ใส่แค่ครั้งเดียวเอง ปกติเขาจะใส่แต่เสื้อยืดทหารพรานเลยไม่ค่อยได้ใส่เสื้อผ้าที่เธอซื้อให้

“เสื้อบ้าอะไรตั้งหกหมื่นกว่า เฮ้ยทุกคน แถวนี้มีลูกสาวมหาเศรษฐีหมื่นล้านแสนล้านอยู่ด้วยแหละ เราจับยัยนี่ไปเรียกค่าไถ่กันดีมั้ย” กุมาริกาเริ่มรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ใบหน้าหวานสวยซีดเผือดขึ้นมาทันทีขณะชำเลืองไปมองสมาชิกทีมอัลฟาแต่ละคนที่ตอนนี้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าทุกคนจะสุภาพกับเธอมากแต่พอไอ้หัวหน้าทีมมันเป็นคนพูดเธอก็เลยอดกลัวไม่ได้

“พี่เรนเจอร์อย่าแกล้งคุณน้ำเมยแบบนั้นสิ แกล้งพี่สะใภ้ตัวเองแบบนี้ไม่ดีนะ” ข้ามโขงรีบออกตัวปกป้องกุมาริกาที่ตอนนี้เธอก็มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ของเขาเหมือนกัน เพราะมีข้ามโขงอยู่ด้วยอีกคนนี่แหละกุมาริกาเลยคลายความกลัวลง

“ใช่ค่ะคุณหมอพูดถูก เดี๋ยวก็ฟ้องซ้อรองซะหรอก อยากโดนซ้อรองดุรึยังไง” บนโลกใบนี้ผู้กองกวินทร์ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น ยกเว้น...กลัวถูกเมียดุและกลัวเมียไม่รัก เมื่อโดนกุมาริกาขู่แบบนี้เขาก็รีบสงบปากสงบคำลงไปทันที

เรื่องที่ทีมอัลฟามาอยู่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์จะให้คนอื่นๆ รู้ไม่ได้เด็ดขาดกุมาริกาจึงเห็นว่าทุกคนอยู่กันอย่างเงียบมากๆ ทั้งบ้านเนี่ยได้ยินแต่เสียงของเธออยู่คนเดียว สมาชิกในทีมแต่ละคนมีแต่คนตัวโตๆ แผลเป็นเต็มตัวแบบผู้กองสองแฝด กุมาริกาพอจะรู้ว่าทุกคนเป็นทหารเรือและเป็นทีมหน่วยรบพิเศษที่เก่งมากที่สุดของกองทัพเรือโดยมีผู้กองกวินทร์เป็นหัวหน้าทีม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทุกคนมาแม่สอดแต่ทุกทีทุกคนจะพักแรมอยู่ในป่า จะมีก็แค่ช่วงที่อากาศหนาวจัดเท่านั้นที่ผู้กองกรินทร์จะให้ทุกคนมาพักที่บ้านของตัวเองซึ่งสะดวกสบายและอุ่นกว่าอยู่ในป่า แม้จะเป็นกลุ่มนักรบมาดโหดแค่ไหนแต่พอได้รู้จักจริงๆ กุมาริกาก็รู้ว่าทุกคนนั้นนิสัยดีและสุภาพกันมากๆ พวกเขาให้เกียรติเธอและไม่เข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัวของเธอเลยแม้แต่ข้ามโขงก็ด้วย ในห้องนอนนอกจากเธอกับผู้กองกรินทร์ก็มีแค่ผู้กองกวินทร์ที่เดินเข้าเดินออกเป็นว่าเล่นเหมือนจงใจแกล้งเธอ เท่าที่รู้เหมือนว่าตอนนี้ทุกคนจะถอยมาตั้งหลักกันก่อนหลังเจอเรื่องเมื่อคืนนี้แล้วเดี๋ยวก็จะออกไปกันอีก เวลาที่มีเธออยู่ในบ้านพักด้วยทุกคนจะไม่มีใครพูดถึงเรื่องงานเลย บางคนยังนั่งเล่นเกมอย่างเมามันอีกจนกุมาริกานึกภาพนักรบของพวกเขาไม่ค่อยออกเพราะตอนนี้ทุกคนเหมือนเด็กน้อยกันมากๆ มีการอ้อนกันด้วย ผู้ชายอ้อนผู้ชายด้วยกันก็ดูน่ารักไปอีกแบบ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ทำหน้าที่ของหัวหน้าทีมได้ดีมากๆ เขาห่วงใยลูกน้องทุกคน มีต้มน้ำเผื่อให้ทุกคนได้อาบน้ำอุ่น ผู้กองกรินทร์ก็ขนเอาเครื่องนอนเครื่องกันหนาวออกมาให้ ถึงว่าสิกุมาริกาเห็นมีเครื่องนอนอีกหลายชุดอยู่ในกล่องพลาสติกขนาดใหญ่ข้างเตียงนอน ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ยักเห็นมี

“ทานเยอะๆ นะคะ” กุมาริกาตักข้าวต้มถ้วยใหญ่ๆ แจกจ่ายให้ทุกคน รู้สึกดีใจที่ได้ช่วยดูแลทุกคนแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกเขาคือนักรบที่ทำงานเพื่อชาติบ้านเมือง ทำงานแบบปิดทองหลังพระด้วยแม้ว่าจะไม่รู้ว่าพวกเขาทำภารกิจอะไรแต่แค่ได้ช่วยตักข้าวให้ก็นับว่าเป็นเกียรติแล้ว

“ของคุณชาลีนี่เลยค่ะ หมูเยอะๆ แผลที่หัวแตกจะได้หายไวๆ” กุมาริกายิ้มหวานๆ ให้จ่าชาลี ซึ่งนายจ่าหนุ่มก็เขินจนหน้าแดงไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีดาราสาวคนดังของประเทศมาตักข้าวให้กิน ตัวจริงเธอดูน่ารักกว่าในทีวีมาก

“อยู่นครพนมก็มีคุณเพลงพิณกับคุณยายพุดตานช่วยส่งข้าวส่งน้ำให้ มาที่แม่สอดก็ยังมีดาราดังมาตักข้าวให้อีก ผมนี่เป็นแฟนคลับคุณน้ำเมยเลยนะครับรู้มั้ย”

“อะไรนะคะ เป็นแฟนคลับน้ำเมยด้วยหรอ งั้นไม่ต้องกินข้าวค่ะเอาแต่หมูล้วนๆ ไปเลย แถมไข่ลวกสี่ฟองกับส้มหวานๆ ให้อีกค่ะ” จ่าชาลีรีบหันไปยักคิ้วเยาะเย้ยเพื่อนๆ ทันทีเมื่อกุมาริกาเอาใจเขาในฐานะของแฟนคลับจนทุกคนไม่ยอมต่างก็รีบบอกว่าตัวเองก็เป็นแฟนคลับของเธอเหมือนกันเพื่อจะให้เธอเอาใจด้วย

“ไอ้พวกขี้หลี” ผู้กองกรินทร์ทำเป็นแยกฟันใส่ รู้เต็มอกว่าทุกคนแค่ปลื้มดาราดังอย่างกุมาริกาแต่มันก็อดหวงไม่ได้จนต้องเข้ามานั่งเบียดกุมาริกาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“คุณหมอก็ทานเยอะๆ นะคะ” ข้ามโขงคือคนที่เงียบที่สุด ไม่เอะอะโวยวาย ไม่งอแงและไม่ขี้หลี ใบหน้าของเขาสงบนิ่งแววตาดุดันน่ากลัวแต่ก็ยิ้มได้อย่างอบอุ่น ตักข้าวให้เขาทั้งทีกุมาริการู้สึกเหมือนได้ใส่บาตรพระอย่างไรอย่างนั้น

“อ่ะ โยมตักข้าวให้แล้วก็ให้พรโยมเขาหน่อยสิครับเจ้าอาวาส” ได้ยินแบบนี้ พอยิ้มขอบคุณกุมาริกาแล้วข้ามโขงก็หันมาจิกตาใส่ผู้กองกวินทร์ก่อนจะถอยออกไปพร้อมๆ กับที่กุมาริกาตักข้าวต้มส่งให้ผู้กองกวินทร์บ้าง

“อ้าว ทำไมของผมไม่มีหมูไม่มีไข่ลวกไม่มีส้มเหมือนคนอื่นล่ะ” เขาคนถ้วยข้าวต้มไปมา จะว่าหมูกับไข่หมดก็ไม่น่าใช่เพราะในหม้อยังเหลืออยู่อีกเยอะ ส้มก็ยังมีอยู่เต็มตะกร้า “หมูกับไข่ของผมล่ะคุณน้ำเมย”

“ไม่มีค่ะ”

“ทำไมทำงี้ล่ะ”

“ก็ใครใช้ให้คุณลุงแฝดน้องปาระเบิดจนผัวของฉันเจ็บตัวล่ะคะ คุณชาลีก็ล้มหัวแตกด้วย”

“ผมไม่ได้ปา ผมกดจากรีโมท”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ ระเบิดก็คือระเบิดไม่ใช่ประทัดเพราะงั้นนี่คือการทำโทษค่ะ”

“ยัย...” ผู้กองกวินทร์กัดฟันกรอดๆๆ “พี่ซีล พี่ดูเมียพี่สิ เมียพี่แกล้งผม!”

“กูจะบ้าตาย” ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองจนคนอื่นๆ พากันขำ น้องชายกับเมียป่วงพอๆ กัน

ถึงจะไม่พอใจแต่ผู้กองกวินทร์ก็โวยวายมากไม่ได้ เวลาอยู่กับลูกน้องในทีมเขาต้องวางตัวให้ดีให้ลูกน้องในทีมได้มั่นใจในตัวเขาแต่ถ้าพ้นสายตาลูกน้องไปเมื่อไหร่เขาถึงจะงอแงเป็นเด็กๆ ได้

กุมาริกาหันมายิ้มกับผู้กองกรินทร์เมื่อได้เห็นสมาชิกทีมอัลฟาต่างก็พากันแบ่งหมู ไข่ลวกและส้มให้ผู้กองกวินทร์ เธอแค่แกล้งเล่นขำๆ แต่ก็ไม่คิดว่ามิตรภาพของทุกคนจะยิ่งใหญ่และรักใคร่กันได้มากขนาดนี้ สมกับที่เป็นทีมเดียวกัน เป็นเพื่อนพี่น้องร่วมรบกันเลยเพราะแม้แต่ข้ามโขงก็ยังหันมาป้อนหมูสับจากถ้วยข้าวต้มให้ผู้กองกวินทร์ทั้งๆ ที่พี่เมียกับน้องเขยชอบแขวะกันอยู่บ่อยๆ จ่านพดลก็แกะส้มให้เพื่อนๆ ทั้งส้ม ทั้งไข่ลวกที่ยังไม่ได้ปอกเปลือกทุกคนจะนำมาวางกองรวมกันแล้วก็แบ่งกันกิน ไม่มีการยึดไว้เป็นของตัวเองแต่เพียงผู้เดียว มันเป็นมิตรภาพที่สุดเหนือคำบรรยายและกุมาริกาไม่เคยเห็น วงการที่เธออยู่ล้วนมีแต่ผู้คนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ล้มเมื่อไหร่จะมีคนมาเหยียบซ้ำแต่มันช่างต่างกันเหลือเกินกับมิตรภาพที่ทีมอัลฟามีต่อกันเพราะแม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังหันไปแกะเปลือกไข่ลวกให้จ่าขวัญชัยอย่างไม่ถือยศไม่ถือตัว เหมือนยศมีเอาไว้แค่เป็นคำนำหน้าชื่อเท่านั้นแต่การปฏิบัติตัวทุกคนกลับเหมือนเป็นมากกว่าเพื่อนหรือพี่น้อง นี่ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่าเพื่อนตายของจริง

“คุณน้ำเมยจะร้องไห้หรอครับ” พันจ่าพรตเห็นเธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ ก็เลยถามขึ้นจ่านพดลเลยรีบส่งกระดาษทิชชูมาให้ ผู้กองกรินทร์ยิ้มตามเมื่อรู้ว่าเธอน้ำตาซึมเพราะอะไร ตอนนี้เธอคงเข้าใจเขามากขึ้นแล้วว่าทำไมเขาถึงรักงานและรักเพื่อนๆ ในทีมขนาดนี้

“ดาราก็งี้แหละจ่า อ่อนไหวง่าย”

“ฉันประทับใจมิตรภาพของทุกคนค่ะและดีใจที่ผัว เอ๊ย! แฟนของฉันได้มีเพื่อนน่ารักๆ แบบนี้” ความประทับใจของกุมาริกาพาให้ทุกคนได้ยิ้มตาม ฝาแฝดคู่นี้ได้เมียดีกันทั้งคู่เลย แม้ว่ากุมาริกาจะโก๊ะๆ บ๊องๆ ไม่เหมือนกุมาริกาที่พวกเขาเคยเห็นมาในทีวีแต่ทุกคนก็รู้ดีว่าพื้นฐานจิตใจของเธอทั้งแสนดีและบริสุทธิ์เหมือนกับเพลงพิณทุกอย่าง ประวัติก็ขาวสะอาดมากด้วย

“เก็บน้ำตาเอาไว้ร้องไห้เพราะดีใจกับเรื่องนี้ด้วยนะครับคุณน้ำเมย” คราวนี้จ่าขวัญชัยส่งโทรศัพท์มือถือของเขามาให้เธอดูซึ่งเป็นข่าวเกี่ยวกับวงการบันเทิง “คุณน้ำเมยได้อันดับหนึ่งดาราที่หน้าสวยที่สุดในโลกประจำปีนี้ ยินดีด้วยนะครับ”

ฮิ้ววววว ทุกคนในทีมอัลฟารีบพากันตบมือแสดงความยินดีกับเธอแต่เป็นการตบมือที่ไม่มีเสียงเพราะทุกคนต้องเก็บตัวให้เงียบที่สุด กุมาริกาเห็นข่าวและมีเหล่าทหารกล้ามาตบมือแสดงความยินดีให้แบบนี้ก็ไม่รอช้ารีบลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าถอนสายบัวและโบกมือให้ทุกคนราวกับนางงามเพื่อเป็นการขอบคุณอีกที

“ขอบคุณค่ะทุกคน ขอบคุณค่ะ”

“ก็บอกแล้วว่ายัยนี่น่ะตัวจริงเพี้ยนหนักมาก ที่เห็นวางตัวดีๆ ในทีวีน่ะการแสดงล้วนๆ” ผู้กองกวินทร์รีบเอามือป้องปากกระซิบพูดกับเหล่าลูกน้องของตัวเอง แม้กุมาริกาจะได้ยินแต่เธอก็ไม่สนใจซ้ำยังเชิดหน้าสวยๆ ขึ้นอย่างไว้ที ภูมิใจกับการได้เป็นอันดับหนึ่งดาราที่หน้าสวยที่สุดในโลกประจำปีนี้แล้วจึงหันมาทางผู้กองกรินทร์

“เหมือนจะมีคนแถวนี้ได้เมียเป็นดาราที่หน้าสวยที่สุดในโลกด้วยแหละค่ะ” เจอดอกนี้เข้าไปผู้กองกรินทร์ก็เขินจัดจนเก็บอาการไม่อยู่ ใบหน้าคมเข้มเรื่อสีหนัก ใบหูแดงและยิ้มกว้างอย่างที่ทุกคนในทีมไม่เคยเห็น โดนเมียแซวแค่นี้พี่ใหญ่ของทีมก็ถึงกับเขินจนไปไม่เป็น

“ก็งั้นๆ แหละ เบ้าหน้าแบบนี้คงสวยด้วยแพทย์”

“ของแท้แม่ให้มาค่ะ” กุมาริการีบหันมาแยกเขี้ยวใส่ผู้กองกวินทร์อีกที “ฉันเกิดมาก็สวยแบบนี้เลยไม่ได้พึ่งมีดหมอ เขาเรียกว่าเบ้าหน้าฟ้าประทาน”

“แต่ซาตานบันดาลนิสัยมาให้”

“ฮึ่ม!!! กรี๊ด...อุ๊บ!” ก่อนที่เสียงกรี๊ดของกุมาริกาจะดังไปถึงเจ้าป่าเจ้าเขาผู้กองกรินทร์ก็รีบเอามือปิดปากเธอเอาไว้ เอามือปิดปากเมียแล้วก็หันมาจิกตาใส่น้องชายที่หาเรื่องให้กุมาริกาโกรธ

“ห่ามึง เรนเจอร์มึงอย่ามาแกล้งเมียกู!”

“กรี๊ดเสียงดีแบบนี้ควรได้บทนางร้ายไม่ใช่นางเอก”

“ไอ้เรนเจอร์ อย่ามาลามปามพี่สะใภ้!” คราวนี้พอถูกพี่ชายดุผู้กองกวินทร์ก็ฉีกยิ้มใส่ไม่ได้น้อยใจเหมือนอย่างที่ผ่านมา แม้เขาจะแกล้งกุมาริกาไว้เยอะแต่ลึกๆ ในใจเขาก็ดีใจที่เห็นพี่ชายปกป้องกุมาริกาถึงขนาดนี้ พี่ชายของเขาทำได้ดีมาก

“จิตวิทยาขั้นสูงมากเลยนะพี่เรนเจอร์” ก่อนที่กุมาริกาจะกรี๊ดลั่นบ้านอีกผู้กองกรินทร์ก็เลยหิ้วตัวเธอไปปรับอารมณ์ให้ดีอยู่ที่หน้าบ้าน ซึ่งพอผู้กองกรินทร์ออกไปข้ามโขงก็หันมาพูดกับพี่ชายเมื่อเขาดูออกว่าที่ผู้กองกวินทร์แกล้งๆ กุมาริกาไปนั้นเขาทำเพื่ออะไร

“ช่วยพี่ซีลอีกแรงน่ะ” ผู้กองกวินทร์ยอมรับกับทุกคนตามความจริง “ก่อนหน้านี้พี่ซีลกับคุณน้ำเมยมีเรื่องผิดใจกันและเกือบไปกันไม่รอด น้ำเมยเขาไม่มีศรัทธาในความรักหลงเหลือและไม่ไว้ใจพี่ซีลเหมือนแต่ก่อน ขนาดพี่ซีลขอแต่งงานก็ยังปฏิเสธอีก เขาเคยคิดว่าพี่ซีลชอบเห็นคนอื่นดีกว่าเขา เขาคิดว่าเขาไม่มีค่าและไม่สำคัญกับพี่ซีลเท่าคนอื่นก็เลยน้อยใจ ถึงตอนนี้ทั้งสองคนจะกลับมาดีกันแล้วแต่ความเชื่อมั่นและความเชื่อใจน้ำเมยก็ยังไม่ได้ให้พี่ซีลเต็มร้อยเหมือนแต่ก่อน”

“ผู้กองก็เลยต้องแกล้งคุณน้ำเมยใช่มั้ยครับ” พันจ่าพรตถาม ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมผู้กองกวินทร์ถึงได้หาเรื่องแกล้งพี่สะใภ้นัก

“ใช่ น้ำเมยรู้ดีว่าพี่ซีลกับผมรักและผูกพันกันมาก พี่ซีลมักจะให้ความสำคัญกับผมก่อนคนอื่นเสมอ แต่วันนี้พอผมแกล้งน้ำเมยมากๆ ทุกคนก็เห็นว่าพี่ซีลเลือกที่จะโอ๋น้ำเมยและไม่เข้าข้างผมเลย...ผมจงใจให้เป็นแบบนี้เพราะพอพี่ซีลเลือกไปโอ๋น้ำเมยแทนการโอ๋ผมน้ำเมยเขาก็จะได้รู้ว่าพี่ซีลรักเขามากแค่ไหน รักมากจนเลือกโอ๋เมียแต่ไม่โอ๋น้องชายฝาแฝดอย่างผมแล้วต่อไปน้ำเมยจะได้ไม่น้อยใจคิดจะทิ้งพี่ซีลไปอีก ผมแกล้งเขาก็เพื่อให้เขาได้รู้ว่าเขาสำคัญกับพี่ซีลมากที่สุด เขาคือคนที่พี่ซีลเลือกจะปกป้อง ผมอยากให้เขามีศรัทธาในความรักของพี่ซีล” ได้ฟังเหตุผลของผู้กองกวินทร์แล้วทุกคนก็เข้าใจ สุดท้ายแล้วฝาแฝดคู่นี้ก็รักกันมากเหลือเกิน รู้ว่าพี่ชายมีปัญหากับเมียก็ยังยื่นมือเข้ามาช่วยแม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการเป็นตัวร้ายในสายตาของกุมาริกาก็ตาม ผู้กองกวินทร์รักพี่ชายมากและเพื่อความสุขของพี่ชายแล้วเขายอมทำได้ทุกอย่าง

“โหพี่เรนเจอร์ พี่นี่แม่งโคตรเป็นพระเอกเลยว่ะ” แม้จะไม่อยากยอมรับแต่มันก็คือความจริงข้ามโขงเลยชื่นชม

“อ่ะแน่นอนอยู่แล้ว เรื่องนี้พระเอกชื่อเรนเจอร์อย่าลืมเอาไปเล่าให้น้องเพลงฟังนะ น้องเพลงจะได้ภูมิใจที่มีผัวดี”

“เรื่องนี้เป็นพระเอก...แต่เรื่องที่แล้วพี่เป็นตัวร้ายนะพี่เรนเจอร์ เป็นตัวร้ายที่ชั่วมากกระทืบน้องเขยได้ลงคอแต่ก็ยังดีที่ตอนจบกลับใจได้ทัน”

“มึงชมพี่อยู่ใช่มั้ยข้ามโขง”

“ผมชมทุกคำเลยพี่” ข้ามโขงยืนยันก่อนที่คนอื่นๆ จะพากันหัวเราะออกมา พี่เมียกับน้องเขยคู่นี้มีเรื่องให้ได้กวนกันตลอด

********************************************

กดอ่านต่อตอนต่อไปเลยค่ะ ไรท์แบ่งลง 2 ตอน