58. I’ m so lucky to have you.

58. I’ m so lucky to have you.

เมื่อมรสุมชีวิตผ่านไปตอนนี้ชีวิตของกุมาริกาก็กลับมาสดใสดังเดิม เธอกับผู้กองกรินทร์เป็นคู่รักที่ทุกคนให้การสนับสนุนแม้แต่เหล่าแฟนคลับก็เรียกร้องอยากเห็นมุมน่ารักหวานๆ ของเธอกับเขาอีก หลังจากได้เจอพี่ชายในวันนั้นและพี่ชายถ่ายทอดเรื่องนี้ไปให้ทุกคนในบ้านรับรู้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ยินดี หากเธอตอบรับคำขอแต่งงานของผู้กองกรินทร์เมื่อไหร่งานแต่งก็จะมีเมื่อนั้น กุมาริกายังใช้ชีวิตอยู่ที่ฐานของทหารพรานเหมือนเดิมซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาที่เธอต้องออกจากป่าไปถ่ายละครแล้ว ผู้กองกรินทร์จะเป็นคนพาเธอกลับบ้านด้วยตัวของเขาเองและหาเวลาไปอยู่กับเธอให้บ่อยที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอกับผู้กองกรินทร์จะรักกันหวานชื่นมากแค่ไหนแต่ก็ยังไม่ได้แนบชิดกันมากเท่าที่ควรเพราะทีมอัลฟายังต้องกบดานอยู่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ ด้วยอากาศที่หนาวจัดผู้กองกรินทร์จึงไม่ให้ทีมไปไหน จะไปอยู่กันในถ้ำที่น้ำตกก็ไม่ไหวเมื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นั่นไม่ยอมให้คนแปลกหน้าเข้าไปใกล้น้ำตก ผู้กองกรินทร์เองก็ไม่อยากให้กุมาริกาไปนอนที่น้ำตกในช่วงอากาศหนาวๆ เพราะห่วงว่าเธอจะไม่สบายทุกคืนเขากับเธอก็เลยได้แค่นอนกอดกันอยู่ในห้องนอน มีคนอื่นๆ นอนอยู่นอกห้อง ในยามที่กุมาริกาอยู่ที่บ้านพักทีมอัลฟาจะไม่มีใครพูดถึงเรื่องงานเลยแม้แต่น้อย แต่ในยามที่เธอออกไปเล่นที่ฐานทหารพรานทุกคนถึงจะพูดคุยเรื่องงานกันและแอบไปออกกำลังกายที่ชายป่ากันทุกวันเพราะถ้าวันไหนไม่ได้ออกกำลังกายพวกเขาจะอยู่ไม่เป็นสุขผู้กองกรินทร์จึงต้องจำกัดพื้นที่ไม่ให้ลูกน้องของตนออกเดินสำรวจในจุดที่ทีมอัลฟาอยู่

“แหม ถ้าจะแสดงเก่งแบบนี้ไปแคสรับงานละครเลยมั้ยคะ” เธอกอดอกพูดเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์บริหารจัดการเรื่องงานและภารกิจของที่ฐานทหารพรานได้ราวกับเป็นผู้บังคับบัญชาของที่นี่เสียเอง ด้วยผู้กองกรินทร์ยังบาดเจ็บอยู่ข้ามโขงเลยให้นอนพักผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องมาสวมรอยทำงานแทนพี่ชายแล้วยังทำได้ดีไม่มีใครจับได้เลยสักคน แม้แต่ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ก็ยังเชื่อว่านี่คือผู้กองกรินทร์ตัวจริง ทั้งฐานมีแค่กุมาริกาเท่านั้นที่แยกพวกเขาสองคนพี่น้องได้

“เงียบน่า เดี๋ยวก็ถูกจับได้หรอก” คนที่สวมรอยเป็นพี่ชายว่าให้เธอก่อนจะเดินไปที่โรงครัวในเวลาพักเที่ยงกุมาริกาก็เลยตามไปด้วยเพราะจ่าชาติที่เพิ่งกลับมาจากหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนบอกว่าซอมพอฝากขนมข้าวยั้วมาให้เธอ เรื่องอาหารการกินผู้กองกรินทร์อัดของสดไว้ในตู้เย็นที่บ้านพักเพียงพอสำหรับทุกคนแล้วแต่บางมื้อก็ต้องออกมากินข้าวที่โรงครัวบ้างเพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัยและผู้กองกวินทร์ก็ต้องสวมรอยมารับบทนี้

“อ้าวคุณน้ำเมย ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนหรอครับ” ผู้หมวดเขมทัตชี้มาที่เธอแล้วก็ชี้มาที่ผู้กองกวินทร์ที่ตอนนี้ทุกคนคิดว่าเขาคือผู้กองกรินทร์ ไหนว่าผัวเมียคู่นี้คืนดีกันแล้วแล้วทำไมไม่มากินข้าวด้วยกันล่ะ

“ฉันจะกลับไปกินที่บ้านค่ะ” จะไปกินข้าวกับผัวค่ะ เธอว่าต่อในใจ มือก็หอบหิ้วถุงขนมที่ซอมพอฝากมาให้เยอะแยะ

“ไม่กินข้าวกับผู้กองหรอครับ เอ๊ะ! หรือว่ายังงอนผู้กองของผมอยู่” ต้องใช้แน่ๆ จ่าปกรณ์คิดแบบนั้น ดูทั้งสองคนทำตัวห่างเหินกันแปลกๆ ผู้กองของเขาก็ไม่เห็นโอ๋เธอเหมือนแต่ก่อนเลย “ผู้กองของผมยังไถ่โทษไม่พอหรอครับ”

“...ยังค่ะ”

“ฮะ” ผู้กองกวินทร์ร้องขึ้น ยัยเด็กนี่จะเล่นบ้าอะไรเห็นรอยยิ้มแล้วเขาไม่ไว้ใจเลย

กุมาริกาเดินกลับเข้ามาในโรงครัวอีกครั้งเมื่อคิดอะไรสนุกๆ ออก เมื่อก่อนเธอแก้แค้นคิดบัญชีพี่ชายของเขาจนพอใจแล้วงั้นคราวนี้ก็ถึงคิวของเขาบ้าง หึๆๆๆ พอคิดได้แบบนี้กุมาริกาก็แสร้งทำหน้าเศร้าบีบน้ำตาออกมาให้สมกับเป็นนางเอกเจ้าบทบาท เธอนั่งทำหน้าเศร้าต่อหน้าผู้หมวดเขมทัต จ่าปกรณ์และหมออาทิตย์จนทุกคนเชื่อในการแสดงของเธอ

“ผู้กองของจ่าคงเบื่อจะเอาใจฉันแล้วล่ะ เราคงจบกันแล้วจริงๆ ฉันก็เลยไม่รู้ว่าจะทนนั่งกินข้าวด้วยได้ยังไง ฉันไม่กล้าอยู่ที่นี่หรอกนะคะ”

“โธ่คุณน้ำเมย น่าสงสารจริงๆ”

“เฮ้ยๆๆๆ” ผู้กองกวินทร์เริ่มเห็นหายนะแล้วเมื่อบทดราม่าของกุมาริกาทำให้ทุกคนเชื่อได้สนิทใจจนตอนนี้ทุกคนมองเขาเหมือนตัวร้ายแล้ว จ่าปกรณ์ดูจะขัดใจมากที่สุด

“ผู้กองก็อย่าใจร้ายกับเมียสิครับ นอกจากคุณน้ำเมยผู้กองจะหาเมียดีๆ แบบนี้ไม่ได้อีกแล้วนะ”

“ทำไมจะหาไม่ได้” น้องเพลงของเขาน่ารักกว่ายัยนี่ตั้งเยอะ

“ผู้กองทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”

“ฮื่อออออ” กุมาริกาแกล้งร้องไห้หนักอย่างน่าสงสารจับใจ คราวนี้ผู้กองกวินทร์ก็เหมือนตกเป็นจำเลยของทุกคนอย่างหลีกหนีไม่ได้ จะบอกความจริงไปว่าเขาไม่ใช่ผัวของยัยนี่ก็ไม่ได้ด้วยเพราะเขาปลอมตัวเป็นพี่ชายอยู่ ให้ตายสิ

“เห็นมั้ยคะ พี่ซีลเขาไม่สนใจฉันแล้ว ฮื่อออ เมื่อก่อนแทบจะคลานเข่ามาโอ๋ฉัน แทบจะคลานเข่าเอาข้าวมาให้ฉันแต่ตอนนี้...”

“ผู้กองครับ” ผู้หมวดเขมทัตทนเห็นน้ำตาผู้หญิงไม่ได้ เขารีบยัดจานข้าวใส่มือของผู้กองกวินทร์ทันที “สุภาพบุรุษทำผู้หญิงร้องไห้แบบนี้ไม่ดีนะครับ ทำเหมือนที่ผู้กองเคยทำสิ”

“ผมเคยทำอะไรหมวด”

“นั่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วป้อนข้าวเมียครับ”

“จะบ้าหรอ!!! ใครมันจะบ้าทำแบบนั้น”

“แต่เมื่อก่อนผู้กองเคยทำนะครับ” หา...นี่พี่ชายเขายอมยัยปีศาจนี่ขนาดนี้เลยหรอ

“ไม่ทำโว๊ย!” ยัยนี่ไม่ใช่เมียของเขา ไว้น้องเพลงงอนเขาก่อนเขาค่อยคลานเข่าไปกราบขอโทษ

“ทุกคนเห็นแล้วใช่มั้ยคะ เห็นแล้วใช่มั้ย ฮื่อออ ฉันกินอะไรไม่ลงแล้วล่ะค่ะ”

“นี่ผู้กอง เป็นผัวประสาอะไรทำเมียร้องไห้ขนาดนี้” หมออาทิตย์ที่เงียบมาตั้งแต่แรกพูดขึ้น “เมื่อก่อนรักเขาแทบตาย คุกเข่าอ้อนวอนเขาสารพัดไม่ใช่หรอครับ หรือผู้กองอยากเป็นแบบผม...ถูกเมียทิ้งน่ะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณหมอ คือว่า...” โอ๊ยกูอยากจะบ้าตาย กูไม่น่าสวมรอยออกมาทำงานแทนพี่ซีลจนโดนยัยปีศาจนี่แกล้งเลย นี่เธอจะแค้นอะไรเขานักหนา อ๋อ หรือว่าจะเรื่องเมื่อคืนนี้ เมื่อคืนนี้เธอกำลังนอนกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับพี่ชายของเขาอย่างมีความสุขเขาก็เลย...แกล้งเข้าไปนอนมันข้างเตียงจนเธอกับพี่ชายของเขาไม่กล้าจู๋จี๋กันต่อ แหม แกล้งแค่นี้จำเป็นต้องแก้แค้นกันด้วยหรอ ก็ใครใช้ให้เธอไปฟ้องน้องเพลงของเขาล่ะว่าถูกเขาแกล้ง ดูสิเขาโดนน้องเพลงดุเลย

ผู้กองกวินทร์มองไปรอบๆ โรงครัวก็เห็นทุกคนกำลังมองเขาอย่างกดดัน เหล่าลูกน้องไม่กล้าว่าอะไรเขาอีกแต่ก็ส่งสายตากดดันมาให้เขาแทน ถ้าเขาไม่ทำนี่ความน่าเชื่อถือของพี่ชายเขาได้ป่นปี้แน่ๆ ลูกน้องทุกคนรักและชื่นชมพี่ชายของเขามากเขาไม่อยากทำให้พี่ชายต้องพลอยเสียชื่อเสียศรัทธาจากลูกน้อง

“ก็ได้ๆ” เมื่อไม่มีทางเลี่ยงผู้กองกวินทร์ก็ยอมลงไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้ากุมาริกาพร้อมกับยื่นจานข้าวไปให้ ปั้นหน้ายิ้มๆ ให้เธออีกนิด

“พะ...พะ...พี่ขอโทษนะคะ” กูอยากจะอ้วก เขานึกในใจแล้วแอบทำหน้าแหยๆ ในขณะที่กุมาริกายิ้มเยาะเขาอย่างผู้ชนะ แค่นั้นยังไม่พอยัยปีศาจยังก้มลงมากระซิบข้างหูเขาอีกว่า...

“เป็นน้องผัวต้องเชื่อฟังพี่สะใภ้นะคะ ถ้าคืนนี้มานอนข้างเตียงฉันกับพี่ซีลอีกล่ะก็...ตาย!”

“น้ำเมย” ผู้กองกรินทร์ที่ยืนอยู่หน้าบ้านพักกอดอกเรียกกุมาริกาทันทีเมื่อเธอเดินกลับมา สีหน้าแววตาดูพราวระยับราวกับเพิ่งไปจัดการแก้แค้นเหยื่อมาได้ พอเห็นเขาออกมารออยู่ที่หน้าบ้านกุมาริกาก็รีบเดินเข้าไปกอดในทันที เพราะมีทีมอัลฟาอยู่ที่บ้านด้วยเธอเลยต้องออกมาเล่นนอกบ้าน เธอคิดว่าทุกคนคงอยากคุยเรื่องงานกันแต่เพราะมีเธออยู่ด้วยพวกเขาเลยไม่พูดเธอเลยต้องออกมาเพื่อให้เวลาพวกเขาได้พูดคุยเรื่องงานกันบ้าง ตอนนี้ผู้กองกรินทร์กับจ่าชาลีเริ่มอาการดีขึ้นมากแล้วเดี๋ยวคงกลับไปทำงานต่อได้ แต่ตลอดหลายวันที่ทุกคนมาอยู่ที่นี่กุมาริกาไม่เคยเห็นพวกเขาจะนอนอยู่ที่บ้านแบบครบคนเลย ในเวลากลางวันพวกเขาจะอยู่กันครบทุกคนแต่ในเวลากลางคืนตอนที่เธอลุกไปเข้าห้องน้ำเธอจะเห็นพวกเขาสลับตัวกันหายออกไปทีละสองคนบ้าง สามคนบ้าง สี่คนบ้างซึ่งเธอก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และไม่เคยถามว่าพวกเขาหายไปไหน แกล้งหูหนวกตาบอดไปและไม่เล่าเรื่องเหล่านี้ให้ใครฟังเพื่อให้เกียรติทุกคนและเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา

“ก่อนหน้านี้น้ำเมยทำอะไรเรนเจอร์ น้ำเมยแกล้งอะไรมันหรอคะ”

“เปล่านะคะ” กุมาริกาที่กอดผู้กองกรินทร์อยู่รีบปฏิเสธ แต่เขาก็รู้ทันเธอตลอดจึงได้พาเธอกลับเข้าไปในบ้านซึ่งตอนนี้นอกจากผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่ในบ้านพัก ข้ามโขงกำลังนั่งคุยกับงูเขียวตัวน้อยอยู่ที่ริมหน้าต่างส่วนผู้กองกวินทร์...

“จริงๆ นะคะน้องเพลงพี่โดนยัยปีศาจน้ำเมยรังแกอีกแล้ว ยัยนั่นขู่จะฆ่าพี่ด้วย ไนเปอร์เป็นปีศาจเบอร์หนึ่ง ยัยปักเป้าเป็นปีศาจเบอร์สองแล้วยัยน้ำเมยก็เป็นปีศาจเบอร์สาม ยัยนี่จิกหัวใช้พี่ ตบตีพี่ เอาความเป็นพี่สะใภ้มาข่มพี่ พี่ซีลก็เข้าข้างแต่เมียต้มน้ำให้เมียอาบไม่เผื่อพี่ ตักกับข้าวให้แต่เมีย แบ่งขนมให้เมียมากกว่าพี่น้องเพลงขาโอ๋พี่หน่อยสิคะ พี่คิดถึงน้องเพลง...”

“น้ำเมยไม่ได้ไปจิกหัวใช้หรือตบตีเขาเลยนะคะ” กุมาริกาบอกกับคนรักเมื่อเห็นคนที่เพิ่งโดนเธอแกล้งหนีกลับบ้านเพื่อมาโทรฟ้องเมีย ใส่สีตีไข่เสียเรียบร้อยด้วย

“เรนเจอร์มันชอบผู้หญิงใจดีน่ะ มันไม่ชอบผู้หญิงดุหรือผู้หญิงแรงๆ เพราะมันถูกไนเปอร์ข่มเหงมาตั้งแต่เด็กมันก็เลยโหยหาแต่ความอ่อนโยน น้องเพลงชอบโอ๋เอาใจมันมันก็เลยติดเมียมาก เหมือนเป็นลูกชายมากกว่าผัวอีก”

“โถๆๆ เขาคงอยากกลับไปร้องไห้ซุกอกเมียจะแย่แล้วใช่มั้ยคะ”

“ใช่” ผู้กองกรินทร์ว่าขำๆ ไม่รู้จะขำหรือจะเอ็นดูดี นี่ดีนะที่ทุกคนในทีมออกไปสำรวจป่าริมแม่น้ำเมยไม่งั้นน้องชายของเขาคงไม่กล้ามานั่งงอแงฟ้องเมียต่อหน้าลูกน้องหรอก

ทีมอัลฟาอยู่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ได้อาทิตย์กว่าๆ ทุกคนก็มากล่าวลากุมาริกาก่อนจะออกไปทำภารกิจกันต่อ ทุกคนบอกว่าไปรอบนี้หากเสร็จงานแล้วก็จะกลับฐานหลักที่นครพนมอาจไม่ได้เจอกันอีก เว้นเสียแต่ว่าเธอจะไปเที่ยวนครพนม กุมาริกาอวยพรขอให้ทุกคนทำงานสำเร็จและปลอดภัย ตลอดหลายวันที่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันมันทำให้เธอได้รู้จักทุกคนมากขึ้นแต่เป็นการรู้จักตัวตนจริงๆ ของเขาแบบพื้นๆ รู้ว่าชอบกินอะไร ชอบฟุตบอลทีมไหน คั่วสาวที่ไหนเอาไว้ เคยอกหักมั้ย แต่เรื่องเกี่ยวกับงานของพวกเขาเธอไม่เคยรู้ จะรู้บ้างก็แค่ตอนที่พวกเขาเอาเรื่องสมัยเรียนหน่วยรบพิเศษมาเล่าให้เธอฟัง เอาเรื่องผีที่เคยเจอตอนไปทำงานมาเล่าให้เธอฟังบ้าง เล่าประสบการณ์ตอนกระโดดร่มครั้งแรกให้เธอฟังบ้าง คงเพราะเธอชอบฟังและตั้งใจฟังด้วยความใสซื่อพวกเขาก็เลยชอบหาเรื่องมาเล่าให้เธอฟังตลอด ใส่สีตีไข่และโม้ไปสารพัดเกินความเป็นจริงแต่กุมาริกาก็เป็นผู้ฟังที่ดีเสมอและเชื่ออย่างสนิทใจว่าจ่านพดลเคยกระโดดลงมาจากเครื่องบินที่ความสูง 10 เมตรแบบตัวเปล่าๆ แล้วไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อยซ้ำยังวิ่งไปเตะคนร้ายต่อได้อีก กุมาริกาประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษของพวกเขาเช่นเดียวกับที่พวกเขาประทับใจในความน่ารักของเธอ เธอเป็นดาราดังที่เป็นกันเองไม่ถือตัว ไม่วุ่นวายเรื่องงานของพวกเขาและมักจะเข้าใจพวกเขาเสมอ พวกเขาบอกว่าเธอกับเพลงพิณคือผู้หญิงที่คู่ควรกับผู้กองสองแฝดมากที่สุดแม้แต่ข้ามโขงก็ยังยอมรับว่าเธอเป็นพี่สะใภ้ของเขา แต่ขณะเดียวกันก็มองว่าเธอเป็นน้องสาวด้วยเพราะเธอคือน้องสาวร่วมสาบานของเพลงพิณดังนั้นเธอก็เลยเป็นเสมือนน้องสาวของเขาอีกคน มีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์ที่ยังงอนเธอไม่หายเรื่องที่ถูกแกล้งเลยขู่ว่าจะรีบกลับบ้านไปฟ้องเมียเพื่อให้เมียโทรมาดุเธอให้

รอบนี้ผู้กองกรินทร์กับทีมอัลฟาหายไปจนติดต่อไม่ได้อยู่นานถึงสามวันสองคืน มันเป็นช่วงเวลาที่กุมาริกากินไม่ได้นอนไม่หลับ โชคดีว่าอรินพาซอมพอมาอยู่เป็นเพื่อนกุมาริกาก็เลยมีซอมพอเป็นเพื่อนให้ได้พูดคุยพอไม่ให้ฟุ้งซ่าน

“คุณน้ำเมยไปนอนกันเถอะข้างนอกอากาศหนาวจะตาย” ซอมพอยื่นมือเย็นๆ มาสะกิดเรียก พอกุมาริกาหันมามองตามก็ตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นซอมพอเอาผ้าห่มผืนหนามาห่อตัวเป็นดักแด้เห็นแต่ใบหน้าจิ้มลิ้ม โธ่ นึกว่าตัวอะไรเสียอีก

“ฉันยังไม่ง่วง ซอมพอไปนอนก่อนเลย” เธอนอนไม่หลับหรอก วันนี้อากาศหนาวกว่าวันไหนๆ ไม่รู้ว่าผู้กองกรินทร์จะเป็นอย่างไรบ้าง ผ้าห่มกับเสื้อกันหนาวจะเอาอยู่มั้ยเธอเอาแผ่นร้อนกันหนาวให้เขากับทุกคนในทีมไปคนละหลายชุดด้วยก็หวังว่าทุกคนจะได้ใช้

“ไม่เอาซอมพอจะนอนพร้อมคุณน้ำเมย คุณน้ำเมยเข้าไปนอนในห้องนะคะซอมพอจะนอนที่หน้าห้องกับคุณหมอเอง ถ้าผู้กองมาแล้วซอมพอจะรีบไปปลุก”

“เดี๋ยวๆๆ ใครจะให้นอนด้วยฮึ” อรินแกล้งดีดนิ้วใส่ห่อผ้าห่มที่ซอมพอพันตัวเป็นดักแด้เอาไว้แล้วถลึงตาใส่เธออีก “เราก็เข้าไปนอนกับคุณน้ำเมยเลยเดี๋ยวหมอนอนเฝ้าหน้าห้องคนเดียวเอง”

“ก็ซอมพอกลัวคุณหมอเหงา”

“ไม่เหงา”

“ฮึ่ย” ซอมพอย่นหน้าใส่อรินอย่างขัดใจคนอุตส่าห์จะมานอนเป็นเพื่อนแท้ๆ พองอนแล้วก็สะบัดหน้าเดินเข้าห้องนอนไปก่อนเป็นคนแรกโดยมีอรินมองตามยิ้มๆ เพราะเอ็นดูลูกหมาป่าน้อยแสนน่ารักของเขาจนกุมาริกาอดมองตามไม่ได้

“ชอบเขาก็ขอคบเป็นแฟนสิคะคุณหมอ”

“หาจังหวะอยู่ เย้ย!” ว่าแล้วก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเผลอตอบความในใจให้กุมาริกาได้ยินเข้าจนเธอหัวเราะคิกๆ ใส่เขาก็เลยต้องรีบยกนิ้วแตะปากเพื่อบอกให้เธอเงียบๆ “อย่าเอาไปพูดต่อนะครับ”

“สัญญาค่ะสัญญา” สงสัยจะได้ลุ้นคู่นี้ต่ออีกยาวๆ กุมาริกาคิดแล้วจะกลับเข้าห้องนอนไปหาซอมพอที่กำลังปูที่นอนอยู่ข้างเตียงของเธอ เธอบอกให้ขึ้นมานอนด้วยกันซอมพอก็ไม่ยอม ซอมพอบอกว่าบนเตียงมีแต่กลิ่นตัวหอมๆ ของผู้กองกรินทร์มันทำให้รู้สึกขนลุกแปลกๆ ก็เลยขอลงมานอนข้างเตียงดีกว่า แต่ยังไม่ทันจะได้มีใครเข้านอนเสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น อรินรีบยกมือห้ามกุมาริกาว่าอย่าเพิ่งไปเปิดประตูก่อนจะเป็นคนเดินเข้าไปหาประตูบ้านแทนเธอแล้วร้องถาม

“ใคร”

“...อรินหรอ พี่เอง” เสียงผู้กองกรินทร์ร้องตอบกลับมาอรินจึงรีบเปิดประตูบ้านให้ กุมาริกายืนอึ้งอยู่กับที่เมื่อได้เห็นผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาในบ้านพักด้วยสภาพที่มอมแมมเหมือนอย่างเคยแต่ไม่ได้บาดเจ็บกลับมา เขาสั่นเทาไปทั้งร่างด้วยความหนาวซ้ำเสื้อผ้าก็เปียกปอนจนเธอต้องรีบเอาผ้าห่มที่ทีมอัลฟาพับวางเอาไว้หน้าห้องนอนมาห่อตัวให้เขา ตัวของเขาเย็นเฉียบราวกับเพิ่งขึ้นมาจากบ่อน้ำแข็ง

“มนุษย์น้ำแข็งของจริง” ซอมพอว่า ก่อนที่อรินจะบอกให้เธอไปต้มน้ำร้อนให้ผู้กองกรินทร์ได้อาบและชงชาอุ่นๆ มาให้เขาได้จิบ

ร่างสูงที่เจอกับภัยหนาวมาและเหนื่อยล้าจากภารกิจทรุดกายลงไปนั่งกับพื้นโดยมีกุมาริกากอดอย่างไม่นึกรังเกียจสภาพที่มอมแมมของเขา ผู้กองกรินทร์ยิ้มบางๆ ตามแล้วกอดร่างอุ่นๆ นุ่มนิ่มของเธอเอาไว้ในอ้อมแขน ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของเธอด้วยความคิดถึง

“ถอดเสื้อออกก่อนนะคะ” ถ้าเสื้อยังเปียกอยู่มันก็จะยิ่งหนาว กุมาริกาจัดการถอดเสื้อของเขาออกแล้วเอาผ้าห่มมาห่อตัวกอดเขาเอาไว้อีกที ทำไมทำงานกลับมาแต่ละทีถึงได้มีสภาพแบบนี้กันนะ กลับมาแบบสภาพดีๆ บ้างไม่ได้หรอ

ผู้กองกรินทร์กอดกุมาริกาไม่ยอมปล่อย เขากอดและซุกหน้าเอาไว้กับซอกคอของเธออยู่ครู่ใหญ่จนอาการดีขึ้นจึงเงยหน้าขึ้นมามองอรินที่กำลังเตรียมยาและวิตามินป้องกันหวัดให้เขาอยู่ ซอมพอที่เพิ่งชงชาเสร็จก็ยื่นแก้วชามาให้แล้วเข้าไปนั่งจุมปุ๊กอยู่กับอริน เห็นเธอเอาผ้าห่มมาห่อตัวเป็นดักแด้แบบนี้ก็นึกอยากจะเป็นดักแด้แบบเธอบ้าง น่าจะอุ่นดี

“ขอบใจนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนน้ำเมย” เขาบอกน้องชายกับซอมพอที่นับวันทั้งสองคนยิ่งดูสนิทสนมกันมากขึ้น ระหว่างที่เตรียมยาซอมพอก็ยื่นแก้มไปซบแขนของอรินด้วย

“ลูกหมาป่าอยากมีเพื่อนคุยน่ะครับพี่ซีล อยู่ที่หน่วยก็ชวนคนนู้นคนนี้เขาคุยจนเขาขี้เกียจคุยด้วยแล้วคุณน้ำเมยก็เลยเป็นเหยื่อคนต่อไป”

“คุณน้ำเมยพูดเก่งกว่าซอมพออีก” ซอมพอรีบแก้ตัวเพราะคืนก่อนเธอกับกุมาริกามีเรื่องให้ได้พูดคุยกันทั้งคืนเลย มารู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว

“อันนี้เรื่องจริง” ผู้กองกรินทร์ก็พลอยขำตามเพราะกุมาริกามีเรื่องมาพูดมาถามเขาได้ตลอด ตั้งแต่ที่เขากับเธอปรับความเข้าใจกันได้เธอก็กลับมาเป็นกุมาริกาคนเดินที่ร่าเริงสดใส ตอนที่ทีมอัลฟามาอยู่ที่นี่ไม่มีใครรู้สึกเหงาเลยสักคนทั้งๆ ที่ต้องอยู่กันเงียบๆ เพราะเธอชวนทุกคนพูดคุยและรบเร้าให้ทุกคนเล่าเรื่องผี เรื่องแปลกๆ ให้ฟังตลอด “คนนี้น่ะคุยเก่งมาก” เขาก้มลงมายิ้มให้กุมาริกาสองแขนกอดเธอไม่ยอมคลาย

“หมอว่าคืนนี้เราไปนอนที่บ้านพักพี่อาทิตย์ดีมั้ย” เห็นสายตาที่ผู้กองกรินทร์มองแต่กุมาริกาแล้วอรินก็ไม่อยากจะอยู่เป็นก้างขวางคอ ทั้งสองคนเพิ่งจะคืนดีกันก็คงอยากจะมีเวลาส่วนตัว

“ซอมพอก็ว่างั้นแหละ ซอมพอเป็นลูกหมาป่าแต่ซอมพอไม่ใช่ปลา”

“ปลาอะไร”

“อ้าว ก็ปลามันมีก้าง ก้างมันก็ขวางคอคนอื่นเขาไงคุณหมอ”

เมื่อตกลงกันได้แล้วอรินก็ส่งข้อความไปบอกหมออาทิตย์ว่าคืนนี้จะไปนอนด้วย ปกติถ้าต้องค้างคืนที่ฐานอรินจะนอนที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ แต่นับตั้งแต่ที่กุมาริกามาอยู่ที่นี่หมออาทิตย์ก็จะชวนเขาไปนอนที่บ้านพักด้วยตลอดตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันและหมออาทิตย์ก็เตรียมที่นอนเผื่อซอมพอด้วย

“ไม่นอนที่นี่ล่ะ ปูที่หลับที่นอนแล้วไม่ใช่หรอ” ผู้กองกรินทร์ถามย้ำอีกรอบเมื่อเห็นอรินเอาผ้าห่มมาห่อตัวดักแด้ซอมพอเพื่อจะออกจากบ้านพักของเขาไปบ้านพักหมออาทิตย์ ซึ่งก่อนหน้านี้อรินช่วยตรวจร่างกายและจัดยากินป้องกันหวัดให้เขาเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เอา ซอมพอไม่อยากเป็นปลา” คำว่า ปลา ที่ซอมพอพูดถึงผู้กองกรินทร์ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย แต่ก็พอจะรู้ว่าคืนนี้เธออยากไปนอนที่อื่นกับอรินจริงๆ ส่วนอรินก็แอบยิ้มๆ ให้พี่ชาย

“บ้านพักพี่อาทิตย์อยู่แค่นี้เองเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง ทุกทีผมกับซอมพอก็นอนที่นั่น” เห็นรอยยิ้มอย่างคนรู้ทันของน้องชายผู้กองกรินทร์ก็เริ่มเข้าใจแล้ว ทั้งสองคนไม่อยากจะอยู่เป็นก้างขวางคอเขาว่างั้น

“งั้นก็รีบๆ ไปเถอะ รีบๆ ไปเลย” ไม่บอกเปล่าแต่ยังเอามือดันหลังอรินอีก งานนี้อรินหัวเราะออกมาลั่นก่อนจะรีบพาซอมพอเดินลงจากบ้านไปและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่กุมาริกาเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับชุดนอนของผู้กองกรินทร์

“ตกลงคุณหมอกับซอมพอจะไปนอนที่บ้านหมออาทิตย์จริงๆ หรอคะ” เธอชะเง้อมองก็เห็นหลังอรินกับซอมพออยู่ไวๆ ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะปิดประตูบ้าน

“ส่วนมากอรินจะมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องงานและพักกับหมออาทิตย์น่ะ พวกเขาทำงานร่วมกัน คืนก่อนๆ ที่อรินกับซอมพอมานอนที่นี่ก็เพราะมาอยู่เป็นเพื่อนน้ำเมยเฉยๆ พอเห็นพี่กลับมาแล้วพวกเขาก็เลยไป”

“อ๋อ” กุมาริกาพยักหน้ารับ “แล้วทุกคนในทีมล่ะคะ” เธอหมายถึงทีมอัลฟา นอกจากผู้กองกรินทร์แล้วเธอก็อยากให้ทุกคนรอดปลอดภัยเหมือนกัน

“ทุกคนปลอดภัยดีตอนนี้กำลังเดินทางกลับนครพนม เรนเจอร์มันดีใจใหญ่เลยที่จะได้กลับบ้านไปฟ้องเมียเรื่องที่น้ำเมยแกล้งมัน” ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย กุมาริกาหัวเราะอย่างไม่นึกกลัวผู้กองกวินทร์ แค่ทุกคนในทีมปลอดภัยเธอก็สบายใจแล้วเพราะถ้าเกิดมีใครต้องเจ็บตัวหรือเป็นอะไรไปเธอคงรู้สึกไม่ดี ตอนอยู่ที่นี่ทุกคนในทีมดีกับเธอมาก เหมือนตอนนี้เธอได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายคนเลย

“แล้วงานของพี่ซีลเรียบร้อยดีใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ เรียบร้อยดี” รึเปล่า...หลายวันที่หายตัวไปไม่ได้มีการปะทะกันเกิดขึ้น ร่องรอยของกายยันต์หายไปคิดว่ายังไม่ตายแต่แค่เจ็บหนัก ทีมอัลฟาเข้าลาดตระเวนและซุ่มหาข่าวทั้งจากในป่า ตามท่าเรือขนส่งสินค้าและแหล่งชุมชน เรื่องที่คราวก่อนมีเรือระเบิดกลางแม่น้ำเมยประชาชนทั่วไปรู้แค่ว่าเรือขนส่งสินค้าระเบิดเนื่องจากบรรทุกวัตถุไวไฟ มีแค่เจ้าหน้าที่ภายในเท่านั้นที่คิดว่าไม่ใช่ เนื่องจากตอนนั้นผู้กองกรินทร์บาดเจ็บอยู่ผู้กองกวินทร์ก็เลยสวมรอยเป็นเขานำกำลังลูกน้องทหารพรานเข้าไปตรวจสอบจุดที่เรือของกายยันต์ระเบิดพร้อมกับเจ้าหน้าที่จากหน่วยอื่นๆ แสร้งทำเป็นไปตรวจสอบพื้นที่ตามหน้าที่แต่ความจริงคือไปหาร่องรอยของผู้ที่คาดว่าน่าจะรอดชีวิต แต่นอกจากศพของคนร้ายก็ไม่พบศพของกายยันต์เลยพอตกกลางคืนทีมอัลฟาเลยข้ามไปสำรวจที่อีกฝั่งของแม่น้ำเมยจนกระทั่งแกะรอยเจอรอยเท้าของคนและรอยเท้านี้ก็หายไปพร้อมกับรอยล้อรถยนต์ จนเมื่อผู้กองกรินทร์อาการดีขึ้นสามวันกับสองคืนที่ผ่านมาทีมอัลฟาเลยต้องไปสืบหาข่าวกันต่อ ตอนนี้พวกมันคงไม่กล้าขนของมาทางแม่น้ำเมยอีกพักใหญ่และคงหัวเสียกันไม่น้อยที่ถูกทีมอัลฟาก่อกวน แต่ก็คาดว่าพวกมันคงเปลี่ยนเส้นทางขนเป็นเส้นทางอื่นแต่ค่ายพักยาและโรงงานในการผลิตน่าจะยังอยู่ที่เดิม เรื่องทางแม่สอดคงเงียบไปอีกสักพักและเส้นทางทางภาคอีสานคงกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ผบ.คเชนทร์จึงเรียกตัวทีมกลับ

“แล้วทำไมพี่ซีลเปียกแบบนี้ล่ะคะ ฝนไม่ได้ตกซักหน่อย”

“ก็...พอดีเส้นทางเก่ามีคนร้ายเพ่นพ่านอยู่พวกพี่ก็เลยต้องมุดแม่น้ำเมยข้ามจากฝั่งนู้นกลับเข้าฝั่งไทย เดินป่ากันมาอีกหน่อยจนถึงรถที่ซ่อนเอาไว้”

“รถ...” รถของเขาก็ยังจอดอยู่ที่ฐานอยู่เลยนี่

“รถของทีมน่ะค่ะ แหม พวกพี่ไม่ได้เหาะได้นะคะมันก็ต้องมีรถ มีเรือยางด้วยสิ พี่ให้ทีมมาส่งแค่นอกฐานแล้วเดินเข้าฐานมาเอง เจอภัยหนาวในป่ามาด้วยสภาพก็เลยเป็นแบบที่น้ำเมยเห็นนี่แหละค่ะ”

“มีรถ มีเรือยาง...เอาเครื่องบินด้วยมั้ยคะเดี๋ยวให้ยืม”

“เครื่องบินพวกพี่ก็มีค่ะ แต่ถ้าน้ำเมยอยากช่วย...เรนเจอร์มันฝากมาถามว่าอยากช่วยงานราชการมั้ย” นึกถึงเรื่องที่น้องชายฝากมาถามแล้วผู้กองกรินทร์ก็อดขำไม่ได้ เรื่องที่ว่าจะให้ช่วยเนี่ยน้องชายเขาแค่จะถามเล่นๆ เพราะพวกเขาไม่ได้คิดจะให้เธอทำจริงๆ หรอก มันอันตรายเกินไป

“ถ้าช่วยได้น้ำเมยยินดีช่วยค่ะ”

“ทีมมีอีกภารกิจที่ต้องทำ ทลายเครือข่ายค้ามนุษย์จับผู้หญิงมาค้าประเวณี เรนเจอร์มันรับสมัครเหยื่อสาวสวยๆ เอาไปเป็นตัวล่อ มันบอกว่าน้ำเมยสวยมากและเคยเล่นละครบทแบบนี้เลยเหมาะที่จะเป็นเหยื่อ”

“ว่ายังไงนะ!!! หนอย...ไอ้บ้า!!!” กุมาริกาควันออกหูดวงตาลุกเป็นไฟแล้วร้องด่าผู้กองกวินทร์ราวกับอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้ด้วยในขณะที่ผู้กองกรินทร์หัวเราะลั่น กะแล้วว่าเธอต้องโมโห

“งานแบบนี้น้ำเมยไม่ทำหรอกค่ะ เกิดพลาดขึ้นมาน้ำเมยจะทำยังไงชาตินี้จะมีผัวแค่คนเดียวนะคะ ถึงน้ำเมยจะเคยแสดงละครรับบทเป็นคุณโสฯ แต่นั่นมันก็การแสดงแล้วน้ำเมยก็เป็นนางเอกด้วย แค่การแสดงเท่านั้นค่ะของจริงไม่รับทำ นี่คุณลุงแฝดน้องขับรถไปไกลแล้วยังน้ำเมยจะตามไปกระทืบให้จมดิน เอาอะไรมาคิดจะให้น้ำเมยไปพลีชีพเพื่อชาติขนาดนั้น น้ำเมยจะฟ้องซ้อรอง!!! จะฟ้องคุณพ่อรันกับคุณแม่แก้มด้วย!!!”

“น่าๆๆ พี่แค่ถามเล่นๆ พวกพี่ไม่ได้จะเอาน้ำเมยไปช่วยงานแบบนั้นจริงๆ หรอก”

“แน่นะคะ ไม่ได้คิดจะเอาเมียไปเป็นคุณโสฯ ล่อโจรหรอกใช่มั้ย” เธอกอดอกจิกตามองผู้กองกรินทร์อย่างจับผิด ใบหน้าหวานสวยง้อง้ำอย่างไม่ยอมคน

“ต่อให้น้ำเมยอยากทำพี่ก็ไม่ให้ทำ เมียทั้งคนใครจะเอาไปเสี่ยง เรนเจอร์มันก็ไม่คิดจะเอาน้ำเมยไปทำงานแบบนั้นจริงๆ หรอกมันแค่ฝากพี่มาแกล้งน้ำเมยเฉยๆ”

“เพิ่งรู้ว่ามีรับฝากมาแกล้งน้ำเมยด้วย” ใบหน้าหวานๆ ยิ่งงอง้ำไม่พอใจเข้าไปใหญ่จนผู้กองกรินทร์ต้องรีบเข้าไปกอดโอ๋ โธ่...ให้ตายยังไงเขาก็ไม่เอาเธอไปเสี่ยงหรอก เขาจะไม่ให้เธอต้องเสี่ยงหรือเข้าใกล้อันตรายแม้แต่น้อย ผู้กองกรินทร์ก้มลงมายิ้มให้คนหน้างอ สองมือที่ยังเย็นเฉียบของเขาจับประคองสองแก้มนุ่มๆ เอาไว้

“แล้วพี่จะพาไปกระทืบเรนเจอร์ที่นครพนมข้อหาฝากถามอะไรแบบนี้ดีมั้ยคะ”

“ก่อนกระทืบคนฝากถามขอกระทืบคนรับฝากก่อนได้มั้ยคะ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่นอนให้กระทืบเลย” ผู้กองกรินทร์ยังคงกุมแก้มมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น รักเธอเหลือเกินคนดีของเขา “พี่ยอมตายดีกว่าให้น้ำเมยต้องไปเจอกับอันตราย อีกอย่างน้ำเมยก็ไม่เหมาะกับงานนี้หรอก เป็นถึงดาราดังแล้วจะไปปลอมตัวหลอกใครได้จริงมั้ยคะ”

“ไม่รู้” แก้มนวลๆ แดงระเรื่อดูน่ารักจับจิตจับใจผู้กองกรินทร์จนเขาอดใจไม่ไหวจะก้มลงมาจูบกุมาริกาก็รีบถอยหนีแล้วแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาให้

“บอกแล้วไงคะว่าครั้งต่อไปน่ะ...ยาก พี่ซีลรีบๆ ไปอาบน้ำอาบท่าเถอะค่ะคุณหมอให้ซอมพอต้มน้ำให้อาบแล้ว คืนนี้นอนข้างเตียงนะคะซอมพอปูที่นอนทิ้งเอาไว้เหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าจะมีคนได้นอนข้างเตียง” ว่าแล้วก็เดินเชิดหน้ากลับเข้าห้องนอนไปทิ้งให้ผู้กองกรินทร์ยืนยิ้มตาม

“ได้ เดี๋ยวอาบน้ำแล้วเจอกัน”

นับตั้งแต่ที่กลับมาคืนดีกันกุมาริกากับผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้มีช่วงเวลาจะได้จู๋จี๋กันมากเพราะมีทีมอัลฟามาอยู่ที่บ้านด้วย ตอนกลางคืนผู้กองกวินทร์ก็มานอนข้างเตียงอีก บางคืนเสียงกรนของหนุ่มๆ ก็ดังสนั่นหวั่นไหวและเธอก็ไม่กล้าจู๋จี๋กับผู้กองกรินทร์มากด้วยที่ผ่านมาเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทว่าตอนนี้...นี่เป็นคืนแรกที่เธอกับเขาได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองนับตั้งแต่เคลียร์ใจกัน กุมาริการู้สึกประหม่ามากทำอะไรแทบจะไม่ถูกเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาในห้องนอนด้วยชุดผ้าขนหนูผืนเดียว กลิ่นสบู่กับกลิ่นตัวหอมๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกหลงใหล มัดกล้ามและลอนซิกซ์แพ็กเป็นลูกๆ แบบนี้...เซ็กซี่เป็นบ้าเลย

“พี่ซีลจะกินข้าวก่อนมั้ยคะเดี๋ยวน้ำเมยไปอุ่นกับข้าวในตู้เย็นให้ วันนี้ซอมพอทำผัดยอดฟักแม้วอร่อยมากๆ เลยค่ะ” กุมาริกาทั้งห่วงใยเรื่องปากเรื่องท้องและหาเรื่องถ่วงเวลา ผู้กองกรินทร์ที่ยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกเลยส่ายหน้าตอบ

“ตอนกลับมาที่รถพวกพี่หิวข้าวกันมากก็เลยกินอาหารกระป๋องในรถจนอิ่มแล้วค่ะ” มีเพียงแค่ยาที่กินกันเป็นหวัดและวิตามินที่อรินเตรียมให้เท่านั้นที่ผู้กองกรินทร์กินก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนเตียง กุมาริการีบถอยกรูไปจนชิดหัวเตียงแล้วยกไม้ตียุงขึ้นอย่างอัตโนมัติด้วยความตกอกตกใจ

“มะ...ไม่ใส่ชุดนอนก่อนหรอคะ” เธอพยักหน้าไปทางชุดนอนที่เตรียมเอาไว้ให้เขา ทั้งกางเกงใส่นอนขายาว เสื้อยืดแล้วก็กางเกงใน ไปใส่มาให้ครบก่อนสิไม่ใช่นุ่งแค่ผ้าขนหนู

“ถามจริง พี่เป็นทหารหน่วยรบพิเศษจับมีดจับปืนอยู่ทุกวัน...ไอ้ไม้ตียุงนั่นมันจะทำอะไรพี่ได้หรอคะ”

กุมาริกามองไม้ตียุงในมือตัวเอง ไม่รู้ว่าไม้ตียุงอันนี้มีเอาไว้ทำอะไรเพราะแค่กลิ่นตัวหอมๆ ของผู้กองกรินทร์ที่ฟุ้งอยู่ทั่วบ้านก็ทำให้ไม่มีแมลงบินเข้ามาในบ้านแล้ว จะมีก็แต่ตุ๊กแกนี่แหละที่ไล่ไม่ไปสักที

“พี่ซีลก็ลงไปนอนข้างเตียงสิคะ” นิ้วเล็กๆ ชี้ไปยังที่นอนที่ซอมพอปูเอาไว้เมื่อก่อนหน้า แต่ผู้กองกรินทร์กลับไม่สนใจจะลงไปนอน เขาขยับขึ้นไปบนเตียงตรงฝั่งของตัวเองแล้วเอนกายลงนอนโดยมีกุมาริกายกไม้ตียุงขึ้นป้องตัว

“คืนก่อนพี่ยังนอนกอดน้ำเมยบนเตียงได้เลย” ก็นั่นมันแค่นอนกอดและไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นไง คนอื่นๆ ก็อยู่กันเต็มบ้านเธอเลยไม่กังวล “ตอนนั้นน้ำเมยก็หงุดหงิดที่เรนเจอร์มันมานอนข้างเตียงเราด้วยนี่”

“ก็น้ำเมยไม่ชอบให้คุณลุงแฝดน้องมานอนร่วมห้อง น้ำเมยกอดจู๋จี๋กับพี่ซีลได้แต่น้ำเมยจะไม่ให้พี่ซิลกิน”

“แล้วถ้าพี่หิวล่ะคะ”

“ก็กินอาหารกระป๋องมาแล้วไม่ใช่หรอ นู่นค่ะ กับข้าวอยู่ในตู้เย็นไปอุ่นกินได้เลย” เสียงลมหายใจของผู้กองหนุ่มพ่นออกมายาวๆ อย่างเอาแต่ใจแต่ก็ไม่คิดที่จะจู่โจมบังคับใจกัน เขารักเธอมากและไม่อยากทำให้เธอเสียใจหรือหวาดกลัว

“พี่มีของจะให้” เขาลุกขึ้นนั่งแล้วดึงมือข้างซ้ายของเธอมาหาก่อนจะใส่สร้อยข้อมือเล็กๆ ให้ กุมาริกาที่ดูตื่นๆ ในตอนแรกค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเขาแล้วดูสร้อยข้อมือที่เขากำลังบรรจงใส่ให้เธอ มันเป็นสร้อยข้อมือที่ทำมาจากทองคำแท้แล้วประดับด้วยพลอยสีชมพูที่ดูสวยมากๆ

“พลอยโรสควอทซ์” ครอบครัวทางฝ่ายแม่ของเธอทำธุรกิจค้าขายอัญมณี มีร้านเพชรร้านทองแบรนด์ดังหลายสาขา เรื่องดูเครื่องเพชรเครื่องทองเธอเลยค่อนข้างถนัด พลอยโรสควอทซ์ที่ประดับอยู่บนสร้อยข้อมือเป็นพลอยน้ำดีสุกใสมาก

“ตอนไปทำภารกิจพวกพี่ผ่านตลาดค้าขายเพชรพลอยด้วย” อ้อใช่ พลอยพม่าเป็นของขึ้นชื่อเลย กุมาริกาคิดตาม “ตอนที่แฝงตัวไปพี่กับเรนเจอร์มาถูกใจสร้อยข้อมือเส้นนี้ เรนเจอร์มันอยากเอาไปฝากน้องเพลง พี่ก็อยากได้มาฝากน้ำเมยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าบังเอิญรึเปล่าที่สร้อยเส้นนี้ถูกทำขึ้นมาแค่สองเส้นเท่านั้นพวกพี่ก็เลยซื้อมาคนละเส้นเพื่อเอามาฝากเมียของตัวเอง”

“มีแค่น้ำเมยกับซ้อรองเท่านั้นที่ได้ใส่ใช่มั้ยคะ”

“ใช่ค่ะ สร้อยข้อมือแฝดสำหรับเมียของพี่แฝด...น้ำเมยชอบมั้ยคะ พลอยสีชมพูเข้ากับผิวขาวๆ ของน้ำเมยมากเลยนะ”

“ชอบมากค่ะ” กุมาริกาวางไม้ตียุงลงแล้วยกข้อมือตัวเองขึ้น สร้อยข้อมือเส้นนี้ช่างสวยเหลือเกิน “มีจี้ตัว K ด้วย”

“เป็นอักษรย่อของชื่อพวกพี่สองคน อีกเส้นของเรนเจอร์ก็มีเหมือนกัน กรินทร์กับกวินทร์ พวกพี่เลยคิดว่าสร้อยสองเส้นนี้มันอาจถูกทำขึ้นมาเพื่อพวกพี่ก็ได้...แอบเขินๆ เหมือนกันที่เอาพลอยเม็ดไม่ใหญ่มาให้ลูกสาวเจ้าของร้านเพชร”

“น้ำเมยชอบมากค่ะ ของขวัญจากพี่ซีลไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามมันมีคุณค่าสำหรับน้ำเมยเสมอ ขอบคุณนะคะที่เอาสร้อยข้อมือแทนใจมาฝากน้ำเมย มันทำให้น้ำเมยรู้สึกว่าน้ำเมยกับซ้อรองเป็นผู้หญิงที่พิเศษกว่าคนอื่นเพราะเราได้เป็นผู้หญิงของพี่แฝดคนดี...ไม่สิ พี่ซีลของน้ำเมยดีกว่าคุณลุงแฝดน้องตั้งเยอะ” เห็นเธอชอบสร้อยข้อมือจากเขามากขนาดนี้ผู้กองกรินทร์ก็ดีใจ เธอดูชอบสร้อยของเขามากๆ ตอนนี้แม้แต่โทรศัพท์มือถือเธอก็ยังกลับมาใช้เครื่องที่เขาซื้อให้แล้ว

“ถ้าชอบพี่จะซื้อมาให้บ่อยๆ”

“น้ำเมยไม่ได้อยากได้สิ่งของ...น้ำเมยอยากได้แค่พี่ซีลค่ะ”

“หรอ งั้นจะเอาพี่เลยมั้ย...”

เปรี๊ยะ!!!

“เหวอ!!!” ผู้กองกรินทร์รีบถอยหนีทันทีเมื่อเขาจะโถมตัวเข้าหากุมาริกาแล้วเธอยกไม้ตียังขึ้นมาขู่เขาอีกและแสยะยิ้มเหี้ยมๆ มาให้ อะไรอีกวะเนี่ย เอาของมากำนัลแล้วยังไม่ได้อีกหรอ

“อย่านะคะ ถึงจะมีของฝากสวยถูกใจมาให้แต่ก็จะไม่ง่ายเหมือนคราวก่อนแล้วค่ะ”

“ไม่ชอบง่ายๆ เดี๋ยวทำท่ายากให้ก็ได้” กุมาริกาค้อนใส่เขาเสียวงใหญ่หัวใจเต้นระรัวอย่างทำตัวไม่ถูก ครั้งแรกของเธอมันก็เดือนกว่าๆ มาแล้วถ้าจะมีอีก...มันรู้สึกเหมือนเป็นครั้งแรกอีกครั้งเลย อดยอมรับไม่ได้ว่าคราวก่อนเธอชอบมากแต่ว่าตอนนี้มันก็ต้องมีเล่นตัวกันบ้างแหละ “รีบนอนเถอะค่ะ”

“จิ๊” ผู้กองกรินทร์จ้องหน้าเธอแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะในคออย่างขัดใจ พอจะขยับเข้าไปใกล้ไม้ตียุงก็พร้อมทำงานเต็มที่เขาก็เลยไม่จู่โจมแต่เปลี่ยนมาเป็นนอนหันหลังให้เธอแล้วหลับไป

กุมาริกาชำเลืองมองคนที่นอนหลับอย่างไม่แน่ใจ ยังไม่กล้านอนง่ายๆ แม้ว่าจะปิดไฟในบ้านแล้วแต่ก็ยังเหลือตะเกียงเจ้าพายุริมหน้าต่างเอาไว้อันหนึ่งเผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้จู่โจมได้ถูก กุมาริกานั่งพิงหัวเตียงถือไม้ตียุงได้ครู่ใหญ่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้กองกรินทร์เหมือนจะกรนเบาๆ ลมหายใจก็ฟังดูสม่ำเสมอท่าทางเขาจะหลับแล้ว ก็ทำงานมาเหนื่อยๆ มั้งเลยหลับเร็ว เฮ้อ! หลับแล้วก็ดีเธอจะได้หลับบ้าง กุมาริกาคิดก่อนจะเอนกายลงนอนบ้างวางไม้ตียุงไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาจนจรดคาง แต่ด้วยอากาศที่หนาวจัดในคืนนี้ถ้านอนห่างๆ กันมันจะไม่อุ่นกุมาริกาก็เลยขยับกระดึ๊บๆ ไปจนแผ่นหลังเล็กๆ ของเธอแนบชิดกับหลังของเขาเพื่อขอไออุ่น นอนหลังชนกันแบบนี้ค่อยรู้สึกดีหน่อย เธอคิดพลางเขี่ยสร้อยข้อมือแสนสวยไปมาอย่างรู้สึกชอบและถูกใจไม่หาย สร้อยข้อมือแฝดสำหรับเมียของพี่แฝด...กุมาริกาค่อยๆ หลับไปด้วยความอุ่นกายและอุ่นใจ ดีใจที่สามีปลอดภัยกลับมาและมานอนอยู่ข้างๆ เธอแบบนี้

*****************************

กดอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ แบ่งลง 2 ตอนค่ะ