59.พาสะใภ้เข้าบ้าน (NC)

59.พาสะใภ้เข้าบ้าน

เสียงผู้คนนับพันนับหมื่นจอแจอยู่เต็มห้างหรูย่านกลางกรุง ผู้คนที่มาล้วนแต่เป็นเหล่าแฟนคลับของนักแสดงคนดัง เนื่องจากวันนี้แบรนด์ลักชัวรีคอสเมติกชื่อดังระดับโลกอย่าง Vivian ได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่และมีกุมาริกาที่เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์มาตลอดหลายปีนี้มาร่วมงาน นอกจากจะเป็นงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของแบรนด์ที่จัดอย่างยิ่งใหญ่แล้วนี่ก็ถือว่าเป็นงานอีเว้นท์แรกของกุมาริกาด้วยนับตั้งแต่ที่เธอยกเลิกการไปเป็นนักแสดงที่อเมริกา เพราะหลังจากที่เธอยกเลิกงานคราวนั้นไปเธอก็หายเงียบไปพร้อมกับข่าวปัญหาด้านสุขภาพที่ทำให้ต้องยกเลิกงานที่อเมริกา ทุกคนรับรู้เพียงว่าเธอหายตัวไปเพื่อรักษาตัวและต่อมาก็มีข่าวคราวเรื่องการเปิดตัวคนรัก ด้วยเป็นงานอีเว้นท์แรกในรอบหลายเดือนและมีเรื่องราวอื่นๆ อีกมากมายที่ผู้คนสนใจเกี่ยวกับตัวเธอจำนวนผู้คนที่มาร่วมงานก็เลยมากมายมหาศาลจนห้างแตกกันเลยก็ว่าได้ นักข่างสายบันเทิงมากันทุกสำนักจนเวทีขนาดใหญ่กลางห้างหรูดูเล็กไปถนัดตา ป้ายไฟและป้ายการต้อนรับกุมาริกาเห็นตั้งแต่หน้าห้างเรื่อยเข้าไปจนถึงในห้าง ผู้คนแห่มาออกันจนเต็มไปหมดแม้แต่ระเบียงภายในห้างทุกชั้นก็ยังมีผู้คนมากมายเข้ามาจับจองพื้นที่เพื่อยลโฉมดาราสาวคนดัง นางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศและโด่งดังไปทั่วเอเชีย เพราะไม่ได้เห็นกุมาริกาออกงานนานแล้วทุกคนก็เลยเกิดอาการโหยหาก่อนที่จะร่วมใจกันเรียกชื่อกุมาริกาออกมาจนกระหึ่มห้าง

“อ้าวๆๆ อย่าร้องไห้เชียวนะยะ” มอลลี่เห็นหลานสาวเช็ดน้ำตาป้อยๆ ก็รีบห้ามก่อนที่เครื่องสำอางจะหลุด ตอนนี้กุมาริกากำลังอยู่ในห้องรับรองกับมอลลี่พร้อมด้วยช่างแต่งหน้าที่กำลังเติมแป้งเติมปากให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างรอเวลาออกไปร่วมงาน จากไลฟ์บรรยากาศของงานข้างนอกทำให้กุมาริกาอิ่มเอมใจเมื่อมิตรรักแฟนๆ ยังคงรักและคอยสนับสนุนเธออยู่ จะว่าไปก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ต้องหลอกทุกคนว่าตัวเองป่วยทั้งๆ ที่ความจริงเธอทิ้งอนาคตเพื่อมาหาผู้ชาย

“คิวงานบทพูดทุกอย่างจำได้แล้วนะ”

“จำได้ขึ้นใจเลยค่ะ”

“หลังเสร็จงานแล้วจะมีนักข่าวมาสัมภาษณ์ต่อ คิดว่าน่าจะได้คุยกันยาวๆ เราก็โปรโมทละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะเปิดกล้องไปนะ ส่วนอีกเรื่อง...ก็เรื่องหัวใจ” พอมอลลี่บรีฟงานให้ถึงตรงนี้แก้มนวลๆ ก็เรื่อสีขึ้น กุมาริกากลับมาจากแม่สอดได้พักหนึ่งแล้ว ผู้กองกรินทร์เป็นคนพาเธอกลับมาที่บ้าน เขาเข้ามาพบพ่อกับแม่ของเธอ ลุงพจน์ ป้าแอนนี่แล้วก็ไปกราบคุณตากับคุณยายของเธอด้วยรวมถึงลุงน้ำน่านกับป้าปันรัก เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอถูกเปิดเผยให้ผู้ใหญ่รับรู้อย่างไม่มีปกปิด ทุกๆ อย่างอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่และทางบ้านของเธอก็เลี้ยงลูกแบบชาวตะวันตก ไม่ได้คิดมากเรื่องการอยู่ด้วยกันก่อนแต่งผู้กองกรินทร์ก็เลยไม่โดนพ่อของเธอกระทืบ แต่โดนไปสองหมัดก็น่าจะพอเห็นดาวเห็นเดือนอยู่ ผู้กองกรินทร์มาอยู่กับเธอตลอดวันหยุดของเขา พาเธอไปสปา ไปนวดหน้าขัดตัว พาเธอไปรู้จักกับเพื่อนฝูงของเขา ไปกินข้าวกับครอบครัวของเขา ความรักของเธอกับเขาเชื่อมสองครอบครัวให้เป็นหนึ่งเดียวกัน คุณตาคุณยายของเธอกับคุณปู่คุณย่าของเขาก็มีนัดดื่มชาด้วยกัน ไปวัดทำบุญด้วยกันบ่อยๆ แม่ๆ ก็ไปชอปปิ้งด้วยกัน พ่อๆ ก็สนิทสนมกันหรือแม้แต่เหล่าพี่น้องก็รวมตัวเป็นแก๊งเดียวกัน ความสนิทสนมของสองครอบครัวเป็นข่าวดังยิ่งเป็นการยืนยันในการเชื่อมสองตระกูลให้เป็นหนึ่งเดียว ว่าซ้อรองเป็นสะใภ้คนโปรดที่ถูกจองตัวเอาไว้ตั้งแต่เกิดแล้วเธอเองก็เป็นซ้อใหญ่ที่พ่อผัวกับแม่ผัวรักมากๆ เหมือนกัน แม้ว่าวันหยุดของผู้กองกรินทร์จะหมดไปและเขาก็กลับไปทำงานที่แม่สอดตามเดิมแต่เธอก็ยังไปมาหาสู่ทั้งสองครอบครัว เป็นซ้อใหญ่ของบ้านสุวรรณเวชแบบเต็มตัวที่รอแค่เข้าพิธีแต่งงานเท่านั้น

“สุขภาพหัวใจและความรักของน้ำเมยแข็งแรงมาก แต่ก็อดคิดถึงพี่ซีลไม่ได้”

“จะมาคิดถึงอะไรนักหนา เดี๋ยวละครเปิดกล้องก็ต้องไปถ่ายแถวๆ กาญจนบุรี แม่สอดอยู่แล้ว ละครถ่ายทำในป่าเกือบทั้งเรื่องดีไม่ดีเดี๋ยวมีทหารพรานตัวจริงมานั่งเฝ้าถึงในกอง อ้อ! แล้วประเด็นคู่จิ้นกับริกเตอร์ล่ะ”

“เรือก็ล่มไงคะ” กุมาริกาหัวเราะคิกคักกับพี่ชายคนเก่งที่รับบทแสดงเป็นสามีของเธอมาหลายเรื่องแล้ว เธอกับริกเตอร์ต่างคนต่างก็มีคนรักแอบซ่อนไว้แต่พออยู่ต่อหน้ากล้องก็ต้องรับบทเป็นคู่จิ้นกัน ตอนที่เธอเปิดตัวคนรักริกเตอร์ก็รับบทคนอกหักใส่หน้ากล้อง แต่พอออกจากกล้องก็โทรมาล้อเลียนและแสดงความยินดีที่เธอลงจากคานแล้ว พอแสดงความยินดีเสร็จก็ไปโพสต์คำคมเศร้าๆ ในไอจีดึงบทเศร้าต่ออีกมันช่างน่าตีหัวนัก รถทัวร์จะแห่มาหาเธอเอาเพราะความที่เคมีเข้ากันมากแฟนคลับเลยอยากให้เป็นแฟนกันจริงๆ แต่...เคมีมันก็เข้ากันแค่ตอนอยู่หน้ากล้องเท่านั้นแหละเพราะหลังกล้องแล้ว...เธอยอมให้แค่เคมีของผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่เข้ามาในตัวเธอได้

“ไม่น่าเชื่อว่าหลานเขยป้าเขาจะยอมให้เราเล่นละครต่อได้ ขี้หึงเบอร์นั้นป้ากลัวว่าจะยกกองทัพมาดักฆ่าพระเอกเอา”

“ถ้าเป็นเรื่องงานพี่ซีลไม่ว่าค่ะแต่ว่า...ห้ามจูบจริง ห้ามแก้ผ้าโป๊ ห้ามมีเลิฟซีน” อ้อแหงล่ะ เห็นมีนักแสดงหญิงมาคอยเล่นแทนกุมาริกาในฉากเลิฟซีนตั้งหลายคน มอลลี่คิด นี่ยังดีนะที่มีผัวแล้วยังทำงานต่อได้ไม่เหมือนผู้เป็นแม่ รายนั้นน่ะพอมีผัวแล้วก็ทิ้งงานในวงการเข้าป่าไปหาผัวทันทีเลย

“ใกล้ถึงวันหยุดพี่ซีลแล้ว...” อยากกอดจัง กุมาริกาได้แต่คิดถึง นับตั้งแต่ที่เขากลับไปทำงานและเธออยู่ที่กรุงเทพฯ แม้จะได้ติดต่อหากันทุกวันแต่ก็มีบางวันที่เขาเงียบหายไป เงียบไปหลายวันแล้วก็วิดีโอคอลมาอีกทีเป็นตอนอยู่ในถ้ำมืดๆ บ้าง นอนบนต้นไม้บ้าง ย่างปลาอยู่ริมแม่น้ำเมยบ้าง หน้าตาก็มอมแมมมีแต่ดินโคลนจนเธอชินกับภาพจำเหล่านี้แล้ว ถ้าเขาออกจากป่ามาหาเธอเมื่อไหร่เดี๋ยวจะกอดให้แน่นๆ จะนวดให้เขาได้ผ่อนคลาย ทำอาหาร...ไม่สิ ทำไม่เป็น เดี๋ยวสั่งอาหารอร่อยๆ มาให้กินแทนแล้วกิน กุมาริกาไล้แหวนญาติที่นิ้วเบาๆ และสร้อยข้อมือพลอยสีชมพูที่เขาใส่ให้ที่จนป่านนี้แล้วเธอก็ยังไม่ยอมถอด สาละวินก็ทักอยู่ว่าพลอยที่สร้อยข้อมือเธอสวยมากๆ สวยจนหมอนี่อยากได้ไปขายต่อที่ร้านเพชรแต่เรื่องอะไรเธอจะยอม มีสองชิ้นในโลกแบบนี้จะใส่ไปตลอดชีวิตเลย

“ต๊าย ลูกชะนีน้อยคิดถึงผัว”

“รูปหล่องานดีแบบนี้กะหรี่ก็แค่ชื่อแกงเท่านั้นค่ะคุณป้า”

“สมกับเป็นลูกสาวป้า” แทนที่จะห้ามแต่มอลลี่ยังสนับสนุนซ้ำ ที่กริชชานนท์ชอบบ่นตนก็เพราะเรื่องนี้แหละ ชอบพาหลานไปหวีดผู้ชาย

เมื่อทีมงานเข้ามาบอกให้เตรียมตัวเพื่อออกไปที่งานกุมาริกาก็ลุกขึ้นให้มอลลี่กับช่างแต่งหน้าสำรวจความเรียบร้อย เดรสสั้นเข้ารูปสีขาวอวดหุ่นสวย กระโปรงแหวกขึ้นมาอีกจนเห็นเรียวขาขาวสวยและเนินอกหัวไหล่ผุดผ่องเพราะผลิตภัณฑ์ที่เปิดตัวใหม่มีทั้งเครื่องสำอางแต่งหน้าและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวกายก็เลยต้องเผยให้เห็นผิวกายขาวสวยมีออร่า

“น้ำเมยของป้าสวยที่สุดเลยลูก” เห็นความสวยของหลานรักแล้วมอลลี่ก็น้ำตาคลอ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกุมาริกาถึงได้อันดับหนึ่งดาราที่หน้าสวยที่สุดในโลก ยิ่งตอนนี้เธอทำผมเป็นลอนแล้วเกล้าแบบหลวมๆ ก็ยิ่งสวยหวานและเซ็กซี่ ต่างหูและสร้อยเพชรที่คอก็น้ำงามสมกับเป็นทายาทเจ้าของร้านเพชรแบรนด์ดัง เธอดูสวยดูแพงและล้ำค่ามาก

“ออกงานครั้งแรกในรอบหลายเดือนน้ำเมยของป้าต้องสวยที่สุด เด่นที่สุด เลิศที่สุด วันนี้ทุกคนจะต้องพูดถึงและชื่นชมแต่น้ำเมย”

“น้ำเมยจะไม่ทำให้คุณป้าผิดหวังค่ะ” งานวันนี้ต้องออกมาดีที่สุด เพื่อป้ามอลลี่และเพื่อตัวเธอเอง

ทันทีที่ประตูห้องแต่งตัวเปิดออกก็มีเจ้าหน้าที่การ์ดเกือบสิบคนมายืนรอรับเพื่อดูแลความปลอดภัยให้กับเธอ บางครั้งจะเป็นการ์ดของกริชตพจน์ที่ส่งมาคอยดูแลหลานสาวสุดที่รัก แต่บางงานทางเจ้าของงานจะจัดการ์ดไว้คอยดูแลกุมาริกาเอง ทั้งการ์ดมืออาชีพและเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหารที่มารับจ๊อบเป็นบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันคนดัง ทีมอัลฟาเคยเล่าให้เธอฟังว่าพวกเขาเคยได้รับภารกิจคุ้มกันผู้นำจากต่างประเทศที่มาเยือนประเทศไทยด้วย แต่งานแบบนี้ก็จะทำนานๆ ครั้งเพราะพวกเขาเน้นที่งานโหดๆ มากกว่านี้ ในบรรดาการ์ดที่มาบางคนจะใส่หมวกแก๊ปสีดำ บางคนใส่แว่นตาดำด้วยแต่ทุกคนจะปิดหน้า พอเห็นเธอทุกคนก็มายืนประกบข้างเรียงกันเพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกเข้าถึงตัวเธอได้ง่ายๆ

“หอมจัง...” กลิ่นหอมๆ แบบนี้กุมาริกาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปในงานเธอก็หยุดเดินแล้วหันมามองการ์ดคนหนึ่งที่สวมหมวกแก๊ปสีดำและมีผ้าสีดำปกปิดใบหน้า พอเห็นเธอหันมาจ้องเขาก็รีบยกมือดึงปีกหมวกแก๊ปลงเพื่อให้อำพรางใบหน้าให้มิดชิดอีกแต่กุมาริกาก็ยังไม่วายเข้าไปส่องดูหน้าเขาจนกระทั่งได้สบตากับดวงตาคู่คม เป๊ะเลย! หน้าตาแบบนี้บนโลกนี้มีแค่สองคนเท่านั้น หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอพองโตอิ่มเอิบไปทั้งใจเมื่อคนรู้ใจแอบปลอมตัวมาเป็นการ์ดให้ ไหนว่าอีกสองวันถึงจะเป็นวันหยุดไง แอบมาหาเธอก่อนวันหยุดหรอ

“ฮั่นแน่!” เธอฉีกยิ้มหวานให้เขา แต่ถึงเขาจะปิดหน้าตาเอาไว้กุมาริกาก็ดูออกว่าเขาเองก็กำลังยิ้มตอบเธอซ้ำยังแอบขยิบตาให้ด้วย

“น้ำเมย มีอะไรรึเปล่าลูก” เห็นหลานสาวเอาแต่จ้องหน้าการ์ดแล้วก็ยิ้มแฉ่งอย่างดีอกดีใจมอลลี่ก็รีบเดินเข้าไปหา ดวงตาของกุมาริกาพราวระยับอย่างมีความสุข พอการ์ดคนนี้ยกนิ้วแตะปากเพื่อบอกให้เธอเงียบๆ เอาไว้เธอก็หันมายิ้มกับมอลลี่

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณป้า การ์ดคนนี้เขาตัวหอมดีน้ำเมยก็เลยสงสัยว่าใช้น้ำหอมกลิ่นอะไร” มอลลี่รีบขยับเข้าไปดมกลิ่นที่ตัวของการ์ดคนนี้บ้าง พ่อคุณ คนอะไรตัวสูงหุ่นล่ำได้ขนาดนี้

“จริงด้วย ตัวหอมมากเลย...หอมน่ากิน...กะหรี่คงเป็นชื่อแกงจริงๆ แหละลูก”

“คุณป้า!!!” กุมาริการ้องแหวขึ้น อยากบอกแทบตายว่า นี่ผัวน้ำเมยค่ะ คุณป้าจะมาอยากกินผัวของน้ำเมยไม่ได้นะ

แต่ก่อนที่ใครจะสงสัยไปมากกว่านี้กุมาริกาก็ต้องทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันทีที่เดินเข้าไปในตัวห้างเสียงกรี๊ดเสียงร้องเรียกเธอก็ดังขึ้นกระหึ่มจนห้างแทบแตก เหล่าผู้คนมากมายไม่รู้ว่ามาจากไหนบ้างอัดเนืองแน่นจนเต็มห้างและล้นออกไปข้างนอก ป้ายชื่อป้ายไฟถูกชูขึ้นบ้างก็ยื่นไม้ยื่นมือมาหาเธอจนการ์ดทุกคนต้องจับมือกันเพื่อกั้นไม่ให้มีใครเข้ามาถึงตัวเธอได้ เจ้าหน้าที่ดูแลงานก็เข้ามาช่วยกันคุ้มกันเธอ นักข่าวก็มารุมออ แฟนคลับที่อยู่ใกล้ส่งทั้งช่อดอกไม้ ขนมนมเนยของขวัญมากมายมาให้จนมอลลี่กับทีมงานต้องช่วยกุมาริกาหอบหิ้ว

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากค่ะ” กุมาริกายื่นมือไปจับกับเหล่าแฟนคลับที่ออกมารอรับ ทั้งดีใจ ตื้นตันใจกับการต้อนรับของทุกคน พอเงยหน้าขึ้นไปมองที่ระเบียงตรงใจกลางห้างทั้งห้าชั้นก็เห็นว่าชั้นบนก็ยังมีแฟนๆ ของเธอมารอต้อนรับอีก มันช่างเป็นการเปิดตัวอีเว้นท์งานแรกในรอบหลายเดือนที่ดีที่สุดของเธอเลย เธอยิ้มและโบกมือให้แฟนคลับไปรอบทิศแล้วก็หันมายิ้มกับการ์ดคนที่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดที่สุด

มอลลี่รีบเช็กเรตติ้งของหลานสาวคนสวยทันทีเมื่อกุมาริกาเดินเข้าไปในงานและขึ้นไปบนเวทีแล้วโดยมีการ์ดคอยยืนคุ้มกันอยู่สองข้างเวทีตลอดเวลา ปรากฏการณ์ห้างแตกแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับกุมาริกาแต่เพราะว่ามันคือการปรากฏตัวครั้งแรกของเธอในรอบหลายเดือนทุกคนก็เลยแห่มาหาแบบมืดฟ้ามัวดินจนข่าวนี้ขึ้นเทรนอันดับหนึ่งและทุกคนต่างก็พูดถึงความสวยของเธอในวันนี้ที่สวยจนน่าประทับใจ

“เลิศมากค่ะลูก ลูกสาวป้าเลิศที่สุดในปฐพี” มอลลี่ชื่นอกชื่นใจนัก แม้จะมีนักแสดงในสังกัดมากมายแต่กุมาริกาก็คือเบอร์หนึ่งเสมอ เป็นเด็กในสังกัดเพียงคนเดียวที่มอลลี่ไม่เคยหักค่าตัวหรือหักส่วนแบ่งใดๆ เพราะมอลลี่มองว่ากุมาริกาคือลูก คือหลานที่เขาอยากช่วยผลักดันให้ประสบความสำเร็จ ความสุขของกุมาริกาคือกำไรที่มอลลี่ต้องการจะได้เห็นและมอลลี่ไม่เคยปล่อยให้กุมาริกาออกงานคนเดียว มอลลี่ต้องคอยประกบกุมาริกาไม่ให้คลาดสายตาแต่หากไม่ว่างจริงๆ สาละวินจะมาเป็นคนรับหน้าที่นี้เพราะด้วยความสวยและโด่งดังของกุมาริกามันย่องดึงดูดผู้คนทุกรูปแบบเข้ามาหาเรื่องความปลอดภัยของเธอจึงสำคัญที่สุดแม้แต่ขนมนมเนยที่แฟนคลับให้มาก็ต้องดูให้ดีก่อน จะให้กินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

กิจกรรมงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของแบรนด์ Vivian ได้รับผลตอบรับดีเกินคาด ยอดซื้อสินค้าพุ่งขึ้นไม่หยุดเช่นเดียวกับกระแสความนิยมของกุมาริกา เธอบอกกับทุกคนว่าที่ห่างหายไปหลายเดือนส่วนหนึ่งก็เพราะสุขภาพไม่แข็งแรงและอีกส่วนก็เพราะไปเรียนเทคนิคที่จะต้องใช้ในการแสดงละครฟอร์มยักษ์ที่ทุกคนรอคอย กิจกรรมงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ผ่านไปด้วยดีและเต็มไปด้วยความประทับใจของเจ้าของแบรนด์ ของเหล่าแฟนคลับและตัวกุมาริกาเองจนกระทั่งเสร็จสิ้นภารกิจแต่กุมาริกาก็ยังกลับไม่ได้เมื่อทางนักข่าวขอเวลาสัมภาษณ์เพิ่มเติมและมีการไลฟ์ให้แฟนๆ ของเธอได้ดูด้วย

ในการให้สัมภาษณ์ก็มีอัปเดตเรื่องสุขภาพของเธอที่มอลลี่เตรียมบทพูดเอาไว้ให้เพราะถ้าโกหกแล้วก็ต้องโกหกต่อไป จากนั้นก็เป็นการสัมภาษณ์เรื่องงาน เรื่องละครจนกระทั่งหัวข้อสัมภาษณ์สุดท้ายมาถึงก็คือเรื่องความรัก

“น้ำเมยต้องขอโทษด้วยนะคะที่เรือน้ำเมยริกเตอร์ต้องล่มไป” เธอบอกผ่านสื่อและไมค์นับสิบๆ ตัวด้านหน้า ทุกคนพากันร้องแซวเธอออกมาด้วยรู้ดีว่าเรือน้ำเมยริกเตอร์ต้องล่มเพราะเหตุใด “พี่ริกเตอร์เป็นพี่ชายที่น่ารักค่ะ น่ารักและใจดี พี่ริกเตอร์จะเป็นพี่ชายที่น่ารักของน้ำเมยตลอดไป แต่ถึงเรือของเราจะล่มแต่น้ำเมยกับพี่ริกเตอร์ก็จะยังถ่ายทอดผลงานที่ดีออกมาให้ทุกคนได้ติดตามกันต่อนะคะ ฝากเอ็นดูพวกเราสองคนพี่น้องด้วยนะคะ” ลูกอ้อนก็มา และเมื่อกุมาริกาอ้อนขอแฟนๆ ก็พร้อมที่จะสนับสนุนเธอต่อไปเพราะถึงคู่จิ้นจะเป็นคู่จริงไม่ได้แต่คู่จริงของกุมาริกาก็น่าลุ้นน่าเชียร์

“แล้วหวานใจตัวจริงล่ะคะ เห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านสนิทกันมากเลย”

“ใช่ค่ะ” เธอตอบนักข่าวแล้วแอบยิ้มกับการ์ดที่ยืนอยู่ข้างๆ “คุณพ่อกับคุณแม่ของเราสนิทกันมาตั้งแต่ก่อนน้ำเมยจะเกิดซะอีก คงเป็นเรื่องบังเอิญ โลกกลมและพรหมลิขิตที่น้ำเมยกับพี่เขาได้มาเจอกัน ทั้งๆ ที่คุณพ่อคุณแม่เราสนิทกันแท้ๆ แต่เราก็ไม่เคยเจอกันเลยจนกระทั่งเราโต”

“แล้วเจอกันได้ยังไงคะ” เรื่องราวความรักของกุมาริกาเป็นที่สนอกสนใจมากที่สุดเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ให้สัมภาษณ์หลังจากที่มีการเปิดตัวคนรักไป

“เมื่อเกือบสามปีก่อนน้ำเมยเคยไปร่วมเป็นกรรมการตัดสินการประกวดนางงามที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ค่ะเลยได้เจอพี่เขา น้ำเมยรู้จักกับน้องสาวของเขาอยู่แล้วน้องสาวเขาก็เลยแนะนำเขาให้น้ำเมยรู้จัก แต่ตอนนั้นเราก็แค่ทักทายกันตามมารยาทยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อแล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนกระทั่งเมื่อปีก่อนเราได้บังเอิญมาเจอกันอีกครั้งในพิธีย่ำพระสุริย์ศรีของทหารเรือ...”

ใช่ที่ไหนกันเล่า การ์ดที่ยืนอยู่แอบว่างึมงำๆ คนเดียว เขาไม่ได้เจอเธอครั้งแรกตอนงานประกวดนางงามเสียหน่อย

“พี่เขาเป็นแฟนคลับตัวยงของน้ำเมยค่ะ เขาติดตามผลงานของน้ำเมยมาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยเข้ามาจีบน้ำเมย เขาเป็นคนแสดงความรู้สึกออกมาไม่เก่ง พูดน้อย ถนัดทำให้เห็นมากกว่าพูดแค่ลมปาก” เขาชอบแสดงความรักให้เธอเห็นมากกว่าแค่การบอกรัก “น้ำเมยรู้สึกดีกับเขามากๆ ก็เลยเป็นฝ่ายเข้าไปคุยกับเขาก่อน” แล้วก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาเมื่อดาราสาวคนดังยอมรับต่อหน้าสื่อว่าเป็นฝ่ายจีบผู้ชายก่อน

“พอคบกันน้ำเมยถึงเพิ่งได้รู้ว่าพี่เขาเป็นแฟนคลับของน้ำเมยมานานแล้ว นอกจากเขาจะติดตามผลงานของน้ำเมยแม้แต่ของสะสมของที่ระลึกที่เกี่ยวกับน้ำเมยเขาก็มีหมดทุกอย่าง ดอกกุหลาบที่น้ำเมยเคยให้เขาเมื่อหลายปีก่อน ให้เฉยๆ โดยที่ไม่ได้คิดอะไรกันและน้ำเมยก็ลืมไปแล้ว...พี่เขาก็ยังเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี เขาใส่ใจน้ำเมยทุกอย่างแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อย...น้ำเมยไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องแปลกที่น้ำเมยเป็นคนเข้าไปคุยกับพี่เขาก่อนเพราะถ้าเรารอให้ผู้ชายมาจีบก่อนเราก็แห้วสิคะ น้ำเมยว่าใครจะจีบใครก่อนก็ตามแต่สุดท้ายแล้วเราก็ได้รักกันอยู่ดีไม่ใช่หรอ” งานนี้ผู้คนพากันตบมือกับเกลียวอย่างเห็นด้วยโดยเฉพาะเหล่าแฟนคลับ ทุกคนรู้กันดีว่ากุมาริกาเป็นคนค่อนข้างหัวสมัยใหม่และมันก็จริงของเธอ ถ้ารอให้ผู้ชายมาจีบก่อนชาตินี้คงได้แห้วแน่ๆ

“แล้วมีโอกาสที่จะได้เห็นการออกงานคู่กันมั้ยคะ”

“อืม...” กุมาริกาแอบเหล่มามองทางการ์ดของตัวเองนิดหนึ่งก่อนตอบนักข่าวไป “น้ำเมยไม่แน่ใจค่ะ เนื่องด้วยอาชีพหน้าที่การงานทำให้พี่เขาไม่สามารถออกสื่อได้มาก เอาเป็นว่าเรื่องนี้น้ำเมยขอถามพี่เขาก่อนนะคะเพราะมันมีผลต่อความปลอดภัยของเขา”

“แล้วแบบนี้จะถือว่าเป็นปัญหาสำหรับการใช้ชีวิตคู่มั้ยครับ”

“ไม่ค่ะ” กุมาริกาตอบอย่างไม่ลังเลและยิ้มไปด้วย “พี่เขาอาจออกสื่อให้ใครๆ เห็นบ่อยๆ ไม่ได้แต่สำหรับน้ำเมย...น้ำเมยสามารถพบเจอพี่เขาได้ตลอด ถึงแม้บางครั้งด้วยหน้าที่การงานอาจทำให้เราต้องห่างกันบ้างแต่น้ำเมยก็เข้าใจ ว่ากันว่าอาชีพทหารคืออาชีพที่เสียสละแต่คนรัก ลูกเมียหรือพ่อแม่ของเขาก็ต้องเสียสละมากเหมือนกัน ต้องสละความสุขในครอบครัวเพื่อให้เขาได้ไปทำหน้าที่ที่กล้าหาญ น้ำเมยเองก็ยอมเสียสละได้เพื่อให้คนรักของน้ำเมยได้ไปทำหน้าที่ของเขาให้เต็มที่เพื่อดูแลปกป้องประเทศของเรา รักษาความสงบสุขให้กับประชาชนและน้ำเมยก็ภูมิใจที่ได้เป็นคนรักของทหารกล้าคนนี้ เราสองคนได้เรียนรู้กันมามาก มากจนน้ำเมยเข้าใจในหน้าที่การงานของพี่เขาดี พี่เขาต้องเสี่ยงอันตรายมากมายเพื่อทำหน้าที่ปกป้องดูแลความสงบตามชายแดน ต้องเสี่ยงตายตามจับคนร้าย บางครั้งก็ถูกยิง บางครั้งก็โดนระเบิด บางครั้งก็กลับมาหาน้ำเมยในสภาพที่มอมแมมได้แผลมาด้วยจนที่ตัวมีแต่รอยแผลเป็น มันเป็นหน้าที่ที่ทำให้เขาพร้อมจะจากน้ำเมยไปได้ทุกครั้งที่ออกไปทำงานเพราะฉะนั้นในตอนนี้ ตอนที่เรายังมีลมหายใจอยู่ด้วยกันเราจะใช้เวลาร่วมกันให้มีความสุขและคุ้มค่ามากที่สุด ให้ทุกๆ วันเป็นเสมือนวันสุดท้ายของชีวิตและน้ำเมยก็จะไม่ขอให้พี่เขาเลิกทำอาชีพนี้ด้วย มันเป็นอาชีพที่ทรงเกียรติและเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ ความเสียสละ เป็นงานที่ทำเพื่อประโยชน์ของพวกเราทุกคน น้ำเมยจะเป็นคนรักที่ดีและทำทุกๆ อย่างเพื่อให้พี่เขามีความสุข จะเป็นกำลังใจที่ดีให้พี่เขาตลอดไป” มาถึงตอนนี้กุมาริกาก็อดน้ำตาคลอไม่ได้ เธอดีใจที่ได้พูดทุกอย่างออกมาและบอกให้ทุกคนได้รู้ว่าคนรักของเธอเป็นผู้ชายที่วิเศษมากแค่ไหน เธอไม่ได้อยากมีคนรักเป็นนักธุรกิจโด่งดังหรือไฮโซที่ร่ำรวยแต่เธอภูมิใจกับการได้เป็นคนรักของทหารกล้าที่แสนดีคนนี้

ไม่เพียงแค่กุมาริกาที่รู้สึกดีแม้แต่นักข่าวและแฟนคลับของเธอที่ดูไลฟ์อยู่ต่างก็พากันเงียบกริบ บ้างก็น้ำตาซึมตามเธอ ไม่คิดว่าซูเปอร์สตาร์ดาราเบอร์หนึ่งของประเทศและเป็นลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยอย่างเธอจะเลือกคนรักเป็นนักรบแทนการเลือกมหาเศรษฐี แต่ไม่ว่าเธอจะเลือกใครทุกคนก็พร้อมจะยินดีไปกับเธอและอดชื่นชมคนรักของเธอไม่ได้เมื่อได้รู้ว่าที่ผ่านมาเขาเคยเกือบตายขณะปฏิบัติหน้าที่มาแล้วหลายครั้ง

“คนรักของน้องน้ำเมยเป็นนายทหารที่กล้าหาญและเสียสละมากเลยนะคะ นักรบที่กล้าหาญแบบนี้ย่อมคู่ควรกับสาวงามอย่างน้องน้ำเมย”

“งั้นเรามาตบมือชื่นชมในความกล้าหาญและเสียสละของเขารวมถึงพี่ๆ ทหาร ตำรวจและเจ้าหน้าที่ทุกๆ คนที่กำลังทำหน้าที่เป็นรั้วของชาติดูแลความสงบสุขให้พวกเราดีมั้ยคะ” เท่านั้นแหละ พอกุมาริกาเริ่มตบมือนำคราวนี้แฟนคลับนับพันนับหมื่นทุกคนที่อยู่ดูไลฟ์ในห้างก็พากันตบมือตามจนเกิดเป็นเสียงตบมือชื่นชมก้องห้างแห่งนี้ การ์ดหนุ่มที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ กุมาริกายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้ยินกุมาริกาพูดถึงเขาแบบนี้และดีใจมากๆ ที่เธอช่วยพูดให้กำลังใจเขาและเหล่าพี่น้องเจ้าหน้าที่ทุกคน ยิ่งเธอทำแบบนี้เขาก็ยิ่งรักเธอมากและรู้สึกโชคดีนักที่ได้ผู้หญิงดีๆ คนนี้มาเป็นคู่ชีวิต กุมาริกาแอบหันมายิ้มให้เขาแล้วก็ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณในเสียงตบมือและกำลังใจจากทุกคน

“เป็นอีกเหตุผลที่น้องน้ำเมยมาเล่นละครและรับบทเป็นทหารพรานหญิง อาชีพเดียวกับคนรักใช่มั้ยคะ”

“ใช่ค่ะ” กุมาริกาตอบสัมภาษณ์ต่อ “พี่เขาทำให้น้ำเมยได้รู้จักอาชีพทหารมากขึ้นโดยเฉพาะทหารที่อยู่ตามชายแดน ชีวิตความเป็นอยู่ที่ค่อนข้างลำบาก การเสี่ยงกับอันตรายมากมายแต่ทุกคนก็มีอุดมการณ์และปณิธานที่แรงกล้า น้ำเมยอยากถ่ายทอดชีวิตและการทำหน้าที่ของทหารพรานให้ทุกคนได้รู้ค่ะเลยรับเล่นละครเรื่องนี้ ถ้าใครอยากรู้ว่าคนรักของน้ำเมยทำหน้าที่อะไรบ้าง เป็นทหารพรานต้องลำบากอดทนมากแค่ไหนต้องรอดูละครเรื่องนี้นะคะ” โปรโมทละครอีกหนึ่งกรุบ สปอยแค่นี้ก่อนพอให้ทุกคนอยากรู้แล้วมาดูละครของเธอเยอะๆ

“เห็นว่าผู้กองคนรักของน้องน้ำเมยมีฝาแฝดด้วยใช่มั้ยคะ เหมือนจะมีรูปหลุดในโซเชียลที่เป็นงานแต่งแล้วน้องน้ำเมยก็อยู่ในงานด้วย”

มันใช่รูปหลุดที่ไหนเล่า ก็รูปงานแต่งที่คุณลุงแฝดน้องกับซ้อรองลงตามปกติเนื่องในวันพิเศษของคนทั้งคู่นั่นแหละ แต่เพราะข่าวเปิดตัวคนรักของเธอเพิ่งดังและคนเพิ่งได้เห็นหน้าของเขาไงเลยเพิ่งมาสังเกตกัน

“ใช่ค่ะ คนรักของน้ำเมยเป็นแฝดพี่ชื่อพี่ซีล ส่วนแฝดคนน้องชื่อเรนเจอร์ ถ้าทุกคนเห็นรูปในโซเชียลแล้วจะดูรู้ค่ะว่าพวกเขาหน้าตาไม่เหมือนกันเลย”

“...”

“เออ...” มอลลี่อ้าปากค้างเมื่อเห็นทุกคนพากันเงียบกริบ ฝาแฝดคู่นี้เบ้าหน้าเหมือนกันอย่างกับคนส่องกระจก ใครๆ ก็เห็นกันทั้งบ้านทั้งเมืองแล้วยัยเด็กนี่เอาอะไรมาพูดว่าหน้าตาไม่เหมือนกัน เมื่อก่อนตัวเองก็เคยจำผิดจำถูกไม่ใช่รึไง

“น้องน้ำเมยเคยจำผิดคนมั้ยคะ”

“ไม่ค่ะ พวกเขาหน้าตาไม่เห็นจะเหมือนกันเลยแล้วพี่ซีลก็หน้าตาดีกว่าแฝดน้องด้วย ส่วนรูปงานแต่งเป็นงานแต่งของแฝดคนน้อง น้ำเมยสนิทกับภรรยาของเขาก็เลยไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว”

“...”

ทุกคนก็ยังพากันเงียบต่อ...หน้าตาดีน่ะใช่ หล่อมากๆ เลยด้วยแต่ที่บอกว่าแฝดพี่หล่อกว่าแฝดน้องนั้น...เท่าที่เห็นนี่นึกว่าเป็นคนยืนส่องกระจกมากกว่านะ

“คีพลุคซะดี ให้สัมภาษณ์ซะสวยหรูสุดท้ายดันมาปล่อยโก๊ะต่อหน้าสื่อ น้ำเมยเอ๊ยน้ำเมย” มอลลี่กัดฟันว่าอย่างปลงๆ อยู่หลังการ์ด ผู้กองกรินทร์ได้ยินพอดีก็เลยแอบขำและเห็นด้วยกับมอลลี่มากๆ ป่านนี้น้องชายของเขาคงกรี๊ดลั่นนครพนมแล้วมั้งเพราะกุมาริกาเล่นบอกคนทั้งประเทศว่ามันไม่หล่อ ป่านนี้คงกำลังร้องไห้ฟ้องเมียอยู่

หลังงานเลิกกุมาริกาก็กลับเข้ามาที่ห้องรับรองอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนชุดและรอมอลลี่เพราะตอนนี้มอลลี่กำลังพูดคุยกับนักข่าวเพิ่มเติมอยู่ที่หน้าห้อง ระหว่างที่เธอกำลังยืนถอดเครื่องประดับอยู่นั้นจู่ๆ ก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามายืนซ้อนหลังแล้วช่วยปลดตะขอสร้อยเพชรด้านหลังให้เธอ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องแต่งตัวต่อให้ไม่ต้องหันไปหากุมาริกาก็รู้ว่าเขาคือใคร

“เป็นการ์ดต้องรออยู่หน้าห้องนะคะ”

“เป็นผัว ไม่ได้เป็นการ์ด” เขาวางสร้อยเพชรที่ถอดออกจากคอเธอลงบนโต๊ะก่อนจะก้มลงมาจูบไหล่เล็กๆ ด้วยความคิดถึงจนกุมาริกาต้องหันกลับมาหา

ผู้กองกรินทร์ยังใส่เสื้อผ้าชุดเดิมรวมถึงหมวกด้วยแต่เขาถอดผ้าคลุมหน้าออก กุมาริการีบโผเข้าไปกอดเขาทันที คิดถึงเขาสุดหัวใจและโหยหาไออุ่นจากเขา เธออยากให้เปิดกล้องละครเร็วๆ จะได้ไปถ่ายทำละครใกล้ๆ เขา เขาจะได้ออกมาหาเธอบ่อยๆ ครอบครัวของเธอมีรีสอร์ตสุดหรูอยู่ที่แม่สอดด้วย ถ้าไม่มีงานเธอจะย้ายไปอยู่ที่นั่นจะได้อยู่ใกล้ๆ เขา

“คิดถึงจังเลยค่ะ” พอเธอจับประคองแก้มของเขาเขาก็เอียงแก้มมาซบมือเธอ “พี่ซีลผอมลงรึเปล่าคะ”

“ผอมหรอคะ...สงสัยคิดถึงเมีย กินข้าวคนเดียวมันไม่อร่อย”

“หมวดเขม จ่าปกรณ์ หมออาทิตย์ หมออริน ซอมพอ หมวดรีคอน คุณมารีน...เพื่อนกินข้าวออกจะเยอะแยะหลายคน ได้ข่าวว่าไปทำงานกับพี่น้ำปายจับคนตัดไม้ในป่าด้วย...พี่ภูผาก็ไป ได้ทะเลาะกันรึเปล่าคะเนี่ย”

“พี่เป็นคนดี พี่ไม่ทะเลาะกับใครทั้งนั้นแต่ถ้าใครมันคิดจะมาแย่งเมียพี่ก็ไม่แน่ จะจับเชือดคอให้ดู” เขาทำหน้านิ่งแล้วทำท่าเชือดคอก่อนจะยิ้มหวานให้กุมาริกาอีก

“ไม่มีเมียให้นอนกอดเหง้าเหงา”

“อย่าให้รู้เชียวนะคะว่าไปหาสาวที่อื่นมากอดแทนน้ำเมย”

“ถ้าไม่ได้นอนกอดน้ำเมยพี่ยอมอยู่คนเดียวให้เหงาตายค่ะ พี่จะไม่มีวันทำร้ายหัวใจของน้ำเมย กว่าเราจะรักกันได้ก็เจ็บปวดมาเยอะแล้วเวลาได้อยู่ด้วยกันก็น้อยพี่จะไม่ทำให้มันพังเด็ดขาด” กุมาริกาเข้าไปกอดเขาอีกด้วยความดีใจที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เธอแค่ว่าเล่นๆ แต่เขาก็จริงจังเสียขนาดนี้ เธอซบหน้ากับอกอุ่นดมกลิ่นกายหอมๆ ที่คิดถึง

“ตัวหอมขนาดนี้น่าจะจับไปให้เจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางสกัดน้ำหอม น่าจะขายดี”

“น้ำเมย...นี่ผัวนะ” ฝ่ามือใหญ่ๆ ตีก้นงอนงามไปหนึ่งทีแล้วกอดเธอตอบ ต่างคนต่างก็กอดกันอยู่นานเพราะความโหยหาและคิดถึง กุมาริกาอุ่นกายอุ่นใจเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของเขานัก

“ที่พูดตอนสัมภาษณ์วันนี้...ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่เข้าใจพี่”

“น้ำเมยเป็นเมียทหาร ตอนอยู่ที่แม่สอดน้ำเมยก็เห็นแล้วว่าพี่ซีลทำงานยังไงน้ำเมยเข้าใจทุกอย่างค่ะ น้ำเมยจะเป็นกำลังใจที่ดีให้พี่ซีล เวลาอยู่กับน้ำเมยน้ำเมยจะทำให้พี่ซีลมีแต่ความสบายใจและมีความสุข”

“น่ารักจริงๆ เมียใครเนี่ย” ดวงตาคู่คมพราวระยับ เขาเกลี่ยแก้มนุ่มของเธอเบาๆ เอ็นดูเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้ จากแฟนคลับเขาได้มาเป็นแฟนตัวจริง จากที่แอบรักตอนนี้เขาก็ได้ครองทั้งตัวและหัวใจของเธอ “น้ำเมยคือโชคดี คือสิ่งที่ล้ำค่ามากที่สุดในชีวิตของพี่นะคะ” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากนุ่ม ลิปสติกกลิ่นผลไม้หอมหวานชื่นใจ แขนแกร่งกอดรักเธอไว้แนบตัวแล้วอีกมือก็บีบคอให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบจากเขา กุมาริกาตัวเบาล่องลอยไปไกล เธอจูบเขาตอบอย่างมีความสุข ดูดปากเกี่ยวลิ้นยกแขนขึ้นกอดคล้องคอเขาแน่น ร่างงามก็ถูกลูบไล้ไปจนทั่ว ต่างคนต่างก็รุกจูบเข้าหากันไม่รู้จักอิ่ม

“ว๊าย!!!” เสียงมอลลี่กรีดร้องขึ้นทำให้ทั้งสองคนที่กอดจูบกันอยู่ต้องรีบผละออกจากกัน เสียงร้องของมอลลี่ทำให้การ์ดและนักข่าวด้านนอกพากันหันมามองด้วยสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นจนมอลลี่ต้องรีบแก้ตัวว่าตกใจจิ้งจกที่ผนังห้องก่อนจะปิดประตูใส่กลอนแล้วเดินเข้ามาหากุมาริกากับผู้กองกรินทร์ จำได้ขึ้นมาทันทีว่านี่คือหลานเขยของตัวเอง

“ถึงว่าสิทำไมการ์ดคนนี้ชอบอยู่ใกล้น้ำเมยนัก ตอนแรกนึกว่าเป็นพวกขี้หลีกำลังจะแจ้งบริษัทให้ไล่ออกอยู่แล้วเชียว เล่นอะไรกันคะเนี่ย”

“...สวัสดีครับ ป้ามอลลี่” จากที่วีนๆ พอผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพมอลลี่ก็งงเป็นไก่ตาแตก ตั้งแต่ความรักของกุมาริกาแฮปปี้ผู้กองกรินทร์ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เจ้าชายน้ำแข็งคนเดิมหายไปแล้วเหลือเอาไว้เพียง...พ่อไมโครเวฟอุ่นๆ แกนสนามแม่เหล็กโลกเปลี่ยนขั้วหรืออย่างไรฤดูหนาวที่หนาวเหน็บถึงกลับมาเป็นฤดูใบไม้ผลิได้แบบนี้

“ไหนน้ำเมยบอกว่าอีกสองวันถึงจะกลับเข้ากรุงเทพฯ ไงคะ”

“เคลียร์งานได้ไวครับ วันนี้น้ำเมยมีงานอีกมั้ยครับป้ามอลลี่ผมจะพาน้ำเมยไปทานข้าวกับคุณปู่คุณย่าที่บ้าน”

“กลับกี่ทุ่มคะ” ถามไปก็ส่งทิชชูให้ด้วยเมื่อปากของผู้กองกรินทร์ยังเลอะลิปสติกของกุมาริกาอยู่ กุมาริกาเองก็เอียงคอมองเขาอีกคน วันนี้เธอไม่มีคิวงานแล้วก็ตั้งใจว่าจะซื้อขนมไปฝากคุณปู่กับคุณย่าของเขาอยู่พอดี

“กลับกี่ทุ่ม...อืม...อีกเจ็ดวันจะพามาส่งบ้านครับ”

“หา...” คนป้าทำหน้าตกใจแต่คนหลานตบมือกระโดดดีใจรัวๆ จนมอลลี่ต้องหันไปตีต้นแขนเข้าให้

“เป็นอะไรของหล่อนยะ กระโดดดีใจอะไรของหล่อนฮึน้ำเมย คันมากหรอ”

“ก็เอาเรื่องอยู่ค่ะ ดีใจจะมีคนช่วยเกาแล้ว คิกๆๆ”

“อู๊ยยยย งั้นก็ไปเลยจ้ะ ไปเกาไปข่วนกันให้หนำใจแล้วอีกเจ็ดวันเจอกัน เดี๋ยวป้าจะเคลียร์คิวงานให้” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้นใส่ คิดว่าป้าจะดุที่หลานก๋ากั่นแต่ที่ไหนได้ป้าดันมาสนับสนุนหลานเต็มที่ แค่นั้นยังไม่พอยังดึงกุมาริกาไปเช็กหน้าเช็กผมให้สวยๆ อีก

“มีผัวกับเขาทั้งทีเอาให้เต็มที่เลยนะลูก ท่ายากอย่าเพิ่งจัดมากเดี๋ยวหกล้มตีลังกาขึ้นมาป้าจะไม่มีดาราไปเข้ากองถ่าย ถุงยางมีแล้วยังเดี๋ยวป้าไปซื้อให้ ล่ำๆ แบบนี้คงไซส์ใหญ่สุดล่ะสิท่า แล้วไปบ้านเขาก็ทำตัวดีๆ ให้พ่อผัวแม่ผัวเขารักนะจำที่ป้าเคยบอกได้มั้ย...”

“จำได้ค่ะคุณป้า” แล้วทั้งสองป้าหลานก็พูดออกมาพร้อมกันว่า “เป็นแม่บ้านแค่ในครัว เป็นอีตัวตอนขึ้นเตียง”

ผู้กองกรินทร์ยิ่งทำหน้าเหวอเข้าไปใหญ่ มิน่าล่ะพ่อตาของเขาถึงชอบบ่นเรื่องที่มอลลี่ชอบสอนอะไรแปลกๆ ให้กุมาริกา ก็ดูสอนเมียเขาแต่ล่ะอย่างสิ เขาไม่โทษกุมาริกาหรอกที่เป็นคนเพี้ยนๆ แบบนี้แต่เขาจะโทษคนสอนนี่แหละ

“เออ น้องชมพูสบายดีมั้ยคะ สนใจจะให้หลานมาเป็นดาราเด็กมั้ยคะผู้กอง”

“อย่ามายุ่งกับหลานผมครับ” ให้เมียเขาเพี้ยนแค่คนเดียวก็พออย่าริอ่านจะมาสอนความเพี้ยนให้หลานเขาอีกคน แค่เป็นปีศาจรุ่นจิ๋วก็หนักหนาเอาเรื่องแล้วเขาไม่อยากให้หลานต้องมาเป็นปีศาจปล้นสวาทด้วย เขาสงสารมนุษย์ผู้ชายบนโลกใบนี้

“เป็นลุงประสาอะไรไม่ผลักดันให้หลานไปได้ดี ชริ!” มอลลี่บ่นอุบอิบใส่แล้วก็หันไปหยิบเสื้อผ้าอีกชุดมาส่งให้กุมาริกาเอาไปเปลี่ยนเพราะชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุดสำหรับใส่ออกงาน จากนั้นก็เก็บเครื่องเพชรที่กุมาริกาถอดออกให้เรียบร้อย เครื่องประดับที่กุมาริกาใส่ติดตัวอยู่ตลอดเวลาก็มีแหวนญาติของผู้กองกรินทร์กับสร้อยข้อมือที่เขาให้มาเท่านั้น ส่วนเครื่องประดับอื่นๆ เธอจะใส่เพิ่มแค่ตอนออกงาน

พอเปลี่ยนชุดใหม่กุมาริกาก็พร้อมจะออกไปจากห้องรับรองแล้ว เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีขาวและรองเท้าผ้าใบ ผมเป็นลอนสวยที่เกล้าขึ้นตอนออกงานถูกปล่อยสยายดูสวย ดูน่ารักสดใสมาก มอลลี่เข้ามาช่วยจัดทรงผมให้อีกทีเพราะอยากให้หลานสาวดูสวยที่สุดตลอดเวลา ดีนะที่อยู่กันแค่สามคนในห้องเพราะถ้าช่างแต่งหน้าทำผมยังอยู่คงได้เอาไปคุยต่อยืดยาวแน่ๆ

“เดี๋ยวก่อนๆ” ผู้กองกรินทร์เอาหมวกแก๊ปสีดำอีกใบที่เขาเตรียมมามาสวมให้กุมาริกาเพิ่มด้วยเพื่อให้ช่วยอำพรางใบหน้าอีกที ซึ่งเธอก็ยืนนิ่งให้เขาสวมหมวกให้อย่างว่าง่าย มอลลี่เห็นแล้วก็ยิ้มตามเพราะหลานเขยเปลี่ยนไปมากจริงๆ จากที่เมื่อที่เขาไม่เคยสนใจกุมาริกาเลยแต่พอตอนนี้กลับดูแลเสียดิบดี สวมหมวกให้ ผูกเชือกรองเท้าให้และยิ้มแย้มดูเอาอกเอาใจกุมาริกาทุกอย่างแม้แต่กระเป๋าของเธอเขาก็ยังเอาไปสะพายให้อย่างไม่ถือตัวว่านี่จะเป็นกระเป๋าของผู้หญิง

“น้ำเมยไปก่อนนะคะคุณป้า อีกเจ็ดวันเจอกันค่ะ” กุมาริกาเข้าไปกอดลามอลลี่ มอลลี่เองก็เข้าใจดีเพราะด้วยหน้าที่การงานของผู้กองกรินทร์ในแต่ละเดือนเขากับกุมาริกาจะมีเวลาอยู่ด้วยกันอย่างจำกัด นี่เป็นโอกาสเพียงไม่กี่วันในแต่ละรอบเดือนมอลลี่จึงเห็นใจหลานสาวและหลานเขย อะไรพอช่วยกันได้ก็ช่วยไป อดทนต่ออีกหน่อยไว้ผู้กองกรินทร์ได้เลื่อนยศหรือย้ายออกมาประจำการอยู่ภายในค่ายหรืออยู่หน่วยฯ ในตัวเมืองเมื่อไหร่เมื่อนั้นเขากับกุมาริกาถึงได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่ทุกวัน ผู้กองกรินทร์เองก็เป็นคนดี กุมาริกามีคนดีๆ แบบนี้มาดูแลมอลลี่ก็หายห่วง พอหลานสาวและหลานเขยออกไปจากห้องแต่งตัวแล้วมอลลี่ก็จัดการเคลียร์คิวงานให้กุมาริกา เปิดโอกาสให้เธอได้อยู่กับคนรักอย่างเต็มที่

ภายในห้างหรูยังคงมีแฟนคลับของกุมาริกาออกันอยู่มากผู้กองกรินทร์ก็เลยพาเธอมาที่ห้างหรูอีกที่ใกล้ๆ กันเมื่อกุมาริกาบอกว่าอยากได้ขนมไปฝากหลานๆ ทั้งสองคนสวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้าขณะจูงมือเดินอยู่ภายในห้างด้วยกัน ผู้กองกรินทร์รู้ดีว่าแค่หมวกแก๊ปคงอำพรางใบหน้าได้ไม่เยอะ ถ้าจะใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าด้วยเดี๋ยวคนก็จะยิ่งเพ่งเล็งเข้าไปใหญ่ ถ้าเกิดมีใครจำได้ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะตอนนี้เขาไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารและเขาก็ไม่ได้คบกับเธอแบบหลบๆ ซ่อนๆ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคนรักของกุมาริกาคือเขาและเห็นหน้าตาเขาหมดแล้ว เขาสามารถไปไหนมาไหนกับเธอได้อย่างเปิดเผยเพียงแต่คงออกงานแบบจริงๆ จังๆ กับเธอไม่ได้ ถ้าจะทำได้ก็คงเป็นแค่การออกงานในฐานะของการ์ดอย่างวันนี้

“พี่ซีล” กุมาริกาเรียกเขาเมื่อเห็นเขากำลังเลือกผักสดใส่ลงในรถเข็น ตอนนี้เขากับเธออยู่ในโซนซุปเปอร์มาเก็ตที่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาหารที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ

“คะ”

“จะไปทานข้าวกับคุณปู่คุณย่าทำไมต้องซื้อของไปทำเอง...น้ำเมยทำกับข้าวไม่เป็นพี่ซีลก็รู้ ถ้าน้ำเมยทำกับข้าวไม่เป็นคุณปู่กับคุณย่าก็ตำหนิน้ำเมยน่ะสิ” เธออยากเป็นสะใภ้ที่ดีนะแต่เรื่องงานบ้านนั้นเธอจนปัญญาจริงๆ

“ทุกคนที่บ้านพี่รู้กันอยู่แล้วว่าน้ำเมยทำกับข้าว ทำงานบ้านไม่เก่ง”

“อ้าว”

“แต่ก็ไม่มีใครว่าหรือตำหนิอะไรน้ำเมยหรอก น้ำเมยเป็นลูกสาวบ้านรัตนภิรมย์ มีแม่บ้านคอยทำทุกอย่างให้จะไม่เก่งงานบ้านก็ไม่แปลก ที่บ้านพี่มีแม่บ้าน แม่ครัว คนสวน คนขับรถก็มีพร้อมหรือแม้แต่พี่เลี้ยงเด็กก็มี สะใภ้บ้านสุวรรณเวชจะทำกับข้าวไม่ได้ ทำงานบ้านไม่เป็นก็ไม่เป็นไรหรอกขอแค่เป็นคนดี น่ารัก ซื่อสัตย์และรักพี่ให้มากๆ ก็พอ”

“สองข้อสุดท้ายนี่น้ำเมยทำเก่งที่สุด” เธอยิ้มออกมาได้อีกครั้งเมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้กองกรินทร์ก็เลยยื่นมือไปโคลงศีรษะของเธอเบาๆ

“ฟังพี่นะ น้ำเมยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรทั้งนั้น พี่รักน้ำเมยเพราะน้ำเมยคือน้ำเมยคนนี้ ทุกคนในบ้านพี่ก็รักน้ำเมยเพราะน้ำเมยคือคนที่น่ารักคนนี้ ทำกับข้าวไม่เป็นไม่ใช่ปัญหาเพราะแม่พี่อยากได้ลูกสะใภ้ที่น่ารักเพื่อให้มาเป็นลูกสาวของบ้าน แม่พี่ไม่ได้อยากได้แม่บ้านหรือแม่ครัวเพิ่มซักหน่อย”

“คุณแม่แก้มน่ารักที่สุดในโลก” แม่ผัวแสนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง แต่ถ้าแม่ผัวรักเหมือนลูกสาวแท้ๆ ...น้ำเมยก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว

“ซ้อใหญ่บ้านสุวรรณเวชก็น่ารักมากเหมือนกันค่ะ” กุมาริกายิ้มแฉ่งอย่างน่ารักเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาพูดด้วย ทุกคนในบ้านของเขารักเธอกันจะตาย พ่อของเขาก็เร่งอยากจะให้เขาแต่งกับเธอจะแย่เพราะถูกใจลูกสะใภ้มาก แม่แก้มกับคุณย่าก็เตรียมสินสอดไว้ให้เธอกันแล้ว ไม่ค่อยจะเห่อลูกสะใภ้เลยบ้านนี้ “ตอนอยู่ที่แม่สอดน้ำเมยได้กินแต่กับข้าวของฐานทหารพราน บางวันก็เป็นอาหารม้ง อาหารกะเหรี่ยง ถูกปากบ้างไม่ถูกปากบ้างพี่ก็เลยตั้งใจว่าถ้าออกจากป่ามาเมื่อไหร่จะทำของอร่อยๆ ให้น้ำเมยกิน เดี๋ยวพี่จะซื้อแป้งเค้กไปทำทอฟฟี่เค้กกับทำนมชมพูให้น้ำเมยด้วย พี่ถามวิธีทำมาจากมารีนแล้ว”

“เย้” กุมาริกาตบมือแปะๆ อย่างดีใจ ไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจเธอขนาดนี้หรือแม้แต่ขนมที่เธอชอบเขาก็อยากจะทำให้ สมกับเป็นแฟนคลับของเธอรู้ด้วยว่าเธอชอบกินอะไร “เอาใจเมียขนาดนี้สงสัยคืนนี้จะมีคนได้รางวัล”

“ฮ่าๆๆๆ” โดนรู้ทันเข้าให้จนได้ ผู้กองกรินทร์หัวเราะร่วนกลบเกลื่อนความในใจ ระหว่างที่กุมาริกาเข็นรถเข็นไปตามชั้นวางผักและผลไม้เขาก็เข้าไปเดินซ้อนหลังโอบเธอเอาไว้ในอ้อมแขนตลอดและหยอกล้อเล่นกับเธอไปตลอดการซื้อของ พอซื้อของสำหรับทำกับข้าวเสร็จแล้วเธอก็พาเขาไปเหมาขนมอีกเพื่อจะเอาไปฝากหลาน แม้แต่แตงโมลูกใหญ่ๆ ก็ยังขนมาตั้งหลายลูก เอาใจเก่งแบบนี้หลานรักตายเลย

มื้อเย็นที่บ้านสุวรรณเวชวันนี้อบอุ่นไม่น้อยเมื่อผู้กองกรินทร์พาสะใภ้คนโตมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชดีใจมากที่ได้หลานสะใภ้คนโตเสียทีเพราะที่ผ่านมาผู้กองกรินทร์ผิดหวังในความรักบ่อยมาก ทุกคนในบ้านก็กลัวว่าเขาจะไม่มีคู่ครองเสียแล้วและไหนจะเรื่องที่เขากับกุมาริกาผิดใจกันที่แม่สอดนั่นอีก นับว่าดีนักที่ในที่สุดทั้งสองคนก็ปรับความเข้าใจกันได้ แม้แต่พลโทกรันณ์กับราชาวดีก็ดีใจที่ได้เห็นลูกชายคนโตมีความสุขเหมือนน้องๆ เสียที กุมาริกาน่ารัก ช่างพูดช่างคุย ประจบผู้ใหญ่ก็เก่งจนทุกคนเอ็นดูเธอหนักหนา ยิ่งเธอเป็นคนที่ทำให้เจ้าชายน้ำแข็งเปลี่ยนมาเป็นเจ้าชายผู้แสนอบอุ่นและอ่อนโยนได้ทุกคนก็ยิ่งทั้งรักและขอบคุณเธอที่ทำช่วยเปลี่ยนผู้กองกรินทร์ให้ไปในทางที่ดีขึ้นหรือแม้แต่น้องชมพูกับน้องโมกก็รักคุณป้ามากเพราะที่ผ่านมาคุณป้ามักจะแวะมาเล่นด้วยบ่อยๆ เอาขนมเอาของเล่นมากองให้ อยู่เล่นกับน้องชมพูน้องโมกทั้งวันจนเป็นแก๊งเด็กป่วนด้วยกัน

ความอบอุ่นของบ้านสุวรรณเวชทำให้กุมาริกาหลงรักนักและเป็นบุญหูมากที่ค่ำคืนนี้คุณย่าเอาขิมออกมาบรรเลงเพลงให้ฟังเพราะคุณย่าเคยเป็นครูสอนดนตรีไทยมาก่อน น่าเสียดายที่ไม่มีลูกหลานสืบทอดต่อแบบจริงๆ จังๆ มีเพียงแค่ขวัญคณินที่มาหัดเรียนกับคุณยายพอให้มีวิชาติดตัวดังนั้นวิชาด้านการดนตรีและเครื่องดนตรีของคุณย่าทุกชิ้นคุณย่าจึงมอบให้กับเพลงพิณผู้เป็นหลานสะใภ้เพราะเพลงพิณเป็นนักดนตรีที่เล่นได้ทั้งดนตรีไทย ดนตรีพื้นบ้านและดนตรีสากลซึ่งผู้กองกวินทร์ก็มักจะพาเพลงพิณมาเล่นดนตรีกับคุณย่าอยู่บ่อยๆ ตอนนี้ระหว่างที่คุณย่าตีขิมคุณปู่ก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ และคอยหันมายิ้มให้กันเป็นพักๆ สลับกับพูดคุยกับเหลนตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาประจบ ส่วนพลโทกรันณ์กับราชาวดีนั่งดื่มชาอยู่ด้วยกัน กุมาริกายิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นความรักของพ่อแม่สามีที่มีต่อกัน ทั้งสองคนผลัดรินชาให้กัน ป้อนขนมที่กินกับชาให้กันแล้วก็นั่งอิงแอบกันอยู่สองคนราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน กุมาริกาล่ะทึ่งนักที่พ่อสามียังดูหนุ่มอยู่มากส่วนแม่สามีก็...เป็นพี่สาวเธอได้สบายๆ เลย แก้วเจ้าจอมเคยเล่าให้เธอฟังว่าทิชากรเคยเข้าใจผิดคิดว่าคุณแม่แก้มเป็นแฟนใหม่ของผู้กองกวินทร์ด้วย ยัยป้านั่นไม่พอใจมากเลยจะเข้ามาตบคุณแม่แต่ก็ถูกแก้วเจ้าจอมจัดการเสียก่อน ความรักของคนบ้านนี้เหมือนที่บ้านของเธอทุกอย่าง ตั้งแต่คุณตาคุณยาย คุณลุงคุณป้าและคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอก็เป็นแบบนี้เลย รักกันมากตัวติดกันตลอด ยิ่งพ่อกับแม่ของเธอยิ่งแล้วใหญ่ ขลุกอยู่ด้วยกันตลอดลุงพจน์กับป้าแอนนี่ก็เลยเอาเธอไปเลี้ยงที่เมืองนอก พอกลับมาเมืองไทยป้ามอลลี่ก็เอาเธอไปดูแลต่อ เหมือนคุณปู่กับคุณพ่อรันจะดีใจนะที่เธอมาบ้านเพราะเธอจะได้ช่วยเลี้ยงหลานทั้งสองคนจะได้มีเวลาไปอยู่กับภรรยาของตัวเอง ดังนั้นตอนนี้เธอก็เลยนั่งเล่นของเล่นอยู่กับหลานๆ ระหว่างที่รอผู้กองกรินทร์ไปเตรียมขนมมาให้เพราะเขาบอกว่าหลังมื้อเย็นจะอบเค้กให้เธอกับหลานกินและจะได้ดื่มนมชมพูหวานๆ ด้วย

“มาแล้วๆๆ” ทั้งป้าและหลานหันมาทางคุณลุงด้วยความใจจดใจจ่อหลังจากที่รอกันอยู่ตั้งนานในที่สุดของหวานหลังมื้อเย็นก็มาเสียที

“เย้ ตะหนมๆ” น้องชมพูกับน้องโมกกระโดดเหยงๆ อย่างดีใจทั้งๆ ที่เพิ่งจะกินแตงโมแช่เย็นไปแท้ๆ แต่ทันทีที่ผู้กองกรินทร์วางถาดทอฟฟี่เค้กลงบนโต๊ะกุมาริกากับหลานตัวน้อยก็หันมามองหน้ากันทันทีแล้วทำหน้าแหยๆ

“น่ากัว!” น้องโมกพูดขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้าคุณลุงแล้วชี้นิ้วไปที่ถาดขนม ไหนคุณลุงบอกว่าจะอบทอฟฟี่เค้กให้ไงแล้วที่เห็นนี่มันคืออะไร ขนมประหลาดๆ แบบนี้น้องโมกไม่เคยเห็น

“กิงได้หยอคะ มันคือตะหนมหยอคะ” แม้แต่น้องชมพูก็ยังขมวดคิ้วมุ่นยกมือน้อยๆ ขึ้นบีบจมูกตัวเอง ทอฟฟี่เค้กของคุณลุงมันเหมือนไอ้ที่น้องโมกเพิ่งจะปล่อยลงชักโครกไปเมื่อตอนเย็นเลย

“เหมือนขี้เลย” พลโทกรันณ์ที่ชะเง้อหน้ามาดูขนมในถาดโพล่งขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าลูกชายอีกคนโดยมีน้องชมพูกับน้องโมกกอดอกพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคุณตา ราชาวดีพยายามกลั้นหัวเราะและปรามสามีไปด้วยเพราะกลัวว่าลูกชายจะเสียหน้าต่อหน้าสาว แต่ก็อดคิดตามที่สามีว่าไม่ได้เหมือนกัน ลูกหนอลูก จะทำขนมเอาใจสาวทั้งทีถ้าทำไม่เป็นทำไมไม่ถามแม่ก่อน

“ทอฟฟี่เค้กครับคุณพ่อ นี่สูตรของมารีนเลยนะครับ มารีนบอกสูตรผมมา”

“แกจำสูตรมาผิดรึเปล่า ตอนมารีนทำมาให้หลานมันดูน่ากินกว่านี้เยอะ น่ากินกว่าที่เขาทำขายด้วย” เมื่อผู้เป็นพ่อว่าแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็หันมาทางกุมาริกาบ้างเพื่อขอความเห็น สีหน้าเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างกันกับหลานเลย ดูเธอจะกลัวๆ ขนมของเขาด้วยซ้ำ

“เออ...มันก็ดูพอจะกินได้อยู่นะคะ”

“เอาความจริงน้ำเมย” น้ำเสียงของเขาฟังดูเหี้ยมๆ ขึ้นมาทันทีกุมาริกาก็เลยหลับตาปี๋แล้วชี้มือไปทางพลโทกรันณ์

“ถ้าเอาความจริงก็เหมือนที่คุณพ่อว่าเลยค่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ” พลโทกรันณ์หัวเราะลั่นบ้านอย่างชอบใจ แม้แต่ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็ยังพลอยขำตาม ส่วนราชาวดีก็รีบเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะอีกคน กุมาริกากับหลานๆ พากันหัวเราะแหะๆๆ ให้ ก็แหม มันเหมือนจริงๆ นี่ แป้งเค้กก็ดำๆ หน้าเค้กก็เหลวเหมือนส่วนผสมจะไม่คงที่ดีเค้กเลยไม่เซตตัว ให้ทายเธอว่าเขาต้องปรับสูตรเพิ่มเองแน่ๆ เพราะมีครีมช็อกโกแลตไหลยืดจนเหมือน...

“รสชาติอาจจะดีก็ได้ลูก” คุณหญิงกรกชพยายามให้กำลังใจหลานชาย เรื่องทำอาหารนั้นผู้กองกรินทร์ทำเป็นอยู่แล้ว ขนมแบบง่ายๆ เขาก็พอทำเป็นแต่ถ้าเป็นพวกขนมปัง ขนมอบนั้นท่าจะยาก

ผู้กองกรินทร์รีบยื่นมือไปดึงหูกางเกงของน้องโมกเอาไว้ทันทีเพราะหนุ่มน้อยทำท่าจะวิ่งหนีไปหาคุณยายเมื่อเขายื่นจานเค้กไปให้ ส่วนน้องชมพูก็ยังเอามือน้อยๆ บีบจมูกตัวเองไม่เลิกเพราะยิ่งตอนที่คุณลุงตัดเค้กแล้วหน้าเค้กไหลเยิ้มลงมาบนจาน...มันเหมือนอึตอนน้องโมกท้องเสียเป๊ะเลย

“เลิกเอามือบีบจมูกได้แล้วค่ะ มันไม่ได้เหม็นซักหน่อย” คุณลุงว่าให้หลานสาวจนน้องชมพูต้องเอียงหน้าทำท่าค้อนใส่เหมือนกับที่แม่ไนเปอร์ของตัวเองชอบทำ

“น้อนจมปูจะเก็บไว้ให้คูมป้อกับคูมแม่กิงค่ะ” คุณยายบอกว่าพรุ่งนี้คุณพ่อกับคุณแม่จะกลับบ้านมาหาน้องชมพูกับน้องโมกแล้ว

“อย่ามาหัวหมอ ตัวแค่นี้ก็รู้จักหัวหมอแล้วหรอ ไม่ต้องเลยค่ะเดี๋ยวลุงค่อยทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ของเรากินใหม่ก็ได้”

“น้อนจมปูเกงใจค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ เราคนกันเองแท้ๆ” เหมือนจะหลีกหนีไม่ได้แล้วน้องชมพูก็เลยจำใจหยิบช้อนขึ้นมา น้องโมกได้แต่จ้องพี่สาวอ้าปากค้าง พี่ชมพูช่างกล้าหาญนักพี่ชมพูจะกินขนมอุนจิ

“เดี๋ยวป้าจะกินด้วยคนค่ะ” เห็นท่าทางของหลานแล้วกุมาริกาก็อดสงสารไม่ได้เลยหยิบช้อนขึ้นมาบ้าง คราวนี้พอเห็นคุณป้ากับพี่ชมพูจะกินทอฟฟี่เค้กอุนจิแล้วจริงๆ น้องโมกก็ทำใจกล้าบ้างยอมตักเค้กของคุณลุงขึ้นมากินพร้อมๆ กับคุณป้าและพี่สาวโดยมีทุกคนในบ้านลุ้นมองตามอย่างเอาใจช่วย

“แหวะ!” สองพี่น้องรีบพากันคายเค้กออกจากปากทันทีก่อนจะรีบหนีไปหาคุณยายเมื่อนี่คือเค้กที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยกินมา ส่วนกุมาริกาก็กล้ำกลืนฝืนกินเค้กเข้าไป อร่อยมากจนน้ำตาคลอเพราะกลิ่นไหม้ตีขึ้นจมูก เม็ดมะม่วงหิมพานต์ก็เหมือนจะไม่สุก หน้าเค้กหวานมากจนแสบคอ ยังดีที่ส่วนของนมชมพูที่เขาชงมามันพอจะกินได้

สีหน้าของกุมาริกาบ่งบอกถึงรสชาติได้เป็นอย่างดีส่วนพลโทกรันณ์ก็ยังหัวเราะไม่หยุด จะทำของกินอวดสาวมันต้องเลือกทำเมนูที่ตัวเองถนัดเว้ยไอ้หนู ไม่ใช่เมนูที่ทำไม่เป็น เรื่องงานล่ะเก่งเหมือนพ่อแต่เรื่องจีบผู้หญิงนี่ไม่ได้พ่อไปเล้ย

“คุณพ่อจะลองชิมดูมั้ยครับ”

“เอาไปให้คุณปู่กับคุณย่าชิมนู่น”

“คุณหญิง ผมอยากสวดมนต์นั่งสมาธิซักหน่อยคุณหญิงไปสวดมนต์เป็นเพื่อนผมหน่อยนะ” ท่านนายพลปภพไม่ยอมเสี่ยงตายกับเค้กมรณะของหลานชายแน่ๆ ก็เลยรีบควงคุณหญิงกรกชขึ้นชั้นบนไปอย่างไวโดยมีผู้กองกรินทร์ชักสีหน้ามองตามอย่างรู้ทัน พอหันมาทางผู้เป็นแม่ ตอนนี้แม่ของเขาก็กำลังป้อนนมชมพูให้หลานอยู่เพื่อให้สองพี่น้องได้ล้างปากจากเค้กมรณะ

“น้ำเมยพยายามฝืนแล้วนะคะ แต่มันไม่ไหวจริงๆ” กุมาริกาหัวเราะออกมาพร้อมพลโทกรันณ์อย่างเป็นปี่เป็นขลุ่ยผู้กองกรินทร์ก็เลยตักเค้กขึ้นมาชิมบ้าง และทันทีที่เค้กเข้าปากเขาก็ต้องรีบคายมันออกมาทันทีอย่างยอมจำนนในรสชาติ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะสอนทำแก้มือใหม่นะลูก” วินาทีนี้ผู้กองกรินทร์รู้สึกผิดกับขวัญคณินทันที จะโทษน้องสาวก็ไม่ได้เพราะเขาแอบปรับสูตรขนมของเธอจริงๆ นั่นแหละ บ้าเอ๊ย ว่าจะทำเค้กมาเอาใจเมียเผื่อคืนนี้ได้รางวัลสองเด้ง ที่ไหนได้ดันมาหน้าแตกต่อหน้าทุกคน

“คูมยุงทำเค้กไม่อาหย่อยเยยค่ะ”

“ไม่อาหย่อยเยยคับ” สองพี่น้องรีบวิจารณ์ซ้ำ สู้พ่อพนาของพวกตนก็ไม่ได้ พ่อพนาน่ะเก่งที่สุดทำกับข้าวทำขนมอร่อยที่สุดในโลก ขนมหม้อแกงก็อร่อย ข้าวไข่เจียวยิ่งอร่อย

“แล้วมาหัวเราะพี่แบบนี้น้ำเมยมาลองทำดูมั้ยล่ะ” เห็นกุมาริกายังหัวเราะไปกับพ่อของเขาไม่หยุดผู้กองกรินทร์ก็เลยชักสีหน้าใส่เธอบ้าง แต่กุมาริกาก็ไม่ได้กลัวเมื่อมีพ่อกับแม่ของเขาคอยเข้าข้าง ไหนจะหลานๆ อีก

“ทำไมน้ำเมยต้องทำเองด้วย ก็น้ำเมยมีแฟนคอยเอาใจทำขนมให้ขนาดนี้” แม้ว่ามันจะไม่อร่อยแต่ก็รู้ว่าเขาตั้งใจทำ

พอกุมาริกาว่าแบบนี้อารมณ์ของผู้กองกรินทร์ก็ดีขึ้นมาเป็นกอง เขายิ้มออกมาและหน้าแดงจัดด้วยความเขินพร้อมกับรีบขยับเข้าไปนั่งเบียดกับเธอ ต่างคนต่างก็เขินกันจนพลโทกรันณ์แอบหันมายิ้มกับราชาวดี เห็นลูกมีความสุขพ่อกับแม่ก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“คูมยายขา คูมยุงหน้าแดงเปงแตงมอเลยค่า”

“แตงมอฉีแดง” น้องโมกไม่พูดเปล่าแต่ยังปีนขึ้นไปบนตักของผู้กองกรินทร์แล้วส่องดูหน้าของคุณลุงกับคุณป้า น้องชมพูเองก็ขึ้นไปนั่งบนตักของกุมาริกา นิ้วน้อยๆ ชี้มาที่แก้มป่องๆ ของตัวเองเพื่อจะบอกให้คุณลุงกับคุณป้าหอมแก้มตนคนละข้าง แต่พอคุณลุงกับคุณป้าจะก้มลงมาหอมแก้มป่องๆ น้องชมพูก็ย่นคอก้มหลบทำให้จังหวะนั้นแทนที่คุณลุงกับคุณป้าจะได้หอมแก้มป่องๆ ของสาวน้อยทั้งสองคนก็เลยต้องมาจุ๊บปากกันเองโดยปริยาย

“คิกๆๆๆ” สาวน้อยถูกใจมากที่หลอกให้คุณลุงกับคุณป้าจุ๊บกันได้ แผนแบบนี้น้องชมพูเคยใช้กับคุณพ่อคุณแม่บ่อยๆ

“ยัยตัวแสบ” แม้จะถูกหลานหลอกแต่ผู้กองกรินทร์ก็ถูกใจมาก ถ้าไม่เกรงใจพ่อกับแม่และหลานๆ เขาต้องจูบกุมาริกาซ้ำแน่ๆ ส่วนกุมาริกาเองก็ทำตัวไม่ถูก ถ้าไม่เกรงใจพ่อกับแม่สามีและหลานๆ เธอขึ้นคร่อมเขาไปแล้วนะเนี่ย

ถึงทอฟฟี่จะกินไม่ได้แล้วแต่ก็ยังมีขนมอื่นๆ และผลไม้อีกเยอะให้ได้กิน น้องชมพูกับน้องโมกอยู่เล่นกับคุณลุงคุณป้าได้ไม่ทันไรก็เริ่มแบตหมด น้องโมกขึ้นไปบนคร่อมบนตักคุณยายแล้วหลับซบอกอุ่นๆ ของคุณยายอย่างน่ารักจนคุณยายต้องกอดไว้แนบอก ส่วนน้องชมพูก็หลับอยู่บนตักของคุณตาโดยมีตุ๊กตาแมวน้อยหรือคุณดอลลี่เวอร์ชันล่าสุดอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงฉายให้เห็นความสุขที่สาวน้อยมี ว่ารักลูกสุดหัวใจแล้วแต่พลโทกรันณ์กับราชาวดีกลับยิ่งรักหลานมากกว่า ตอนนี้หัวใจของบ้านสุวรรณเวชก็คือน้องชมพูกับน้องโมกที่ทุกคนรักและหวงแหน

“พรุ่งนี้ไนเปอร์กับพี่พนาก็จะกลับถึงที่นี่ซักกี่โมงครับแม่แก้ม”

“เห็นว่าจะมาเที่ยวบินแรกของพรุ่งนี้เช้าเลย น้องชมพูกับน้องโมกดีใจกันใหญ่ที่ถึงวันหยุดของคุณพ่อคุณแม่ซักที...ซีลจะไปรับน้องที่สนามบินมั้ยลูก”

“ครับ เดี๋ยวผมไปรับเอง ไปรับพ่อกับแม่ยัยพวงกับพี่นะคะ” เขาหันมาบอกกุมาริกา ซึ่งกุมาริกาก็รีบพยักหน้าตอบอยากจะไปกับเขา เธออยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว อยากทำเพื่อครอบครัวและอยากเป็นคนพาคุณพ่อคุณแม่มาหาหลาน

“เที่ยวบินแรกเช้ามืดเลยนะลูกจะไปรบกวนน้องทำไม นี่ก็ดึกมากแล้วแม่ว่าซีลรีบพาน้องไปส่งบ้านเถอะนะ วันนี้น้องทำงานมาเหนื่อยๆ ไหนจะมาช่วยเลี้ยงหลานอีกคงอยากพักผ่อนแล้ว”

ฮะ! พลโทกรันณ์รีบหันมามองหน้าราชาวดีอย่างขัดใจ เนื้อเข้าปากลูกแล้วจะบอกให้ลูกคายออกทำไมกันล่ะเนี่ย แต่ด้วยความไม่กล้าเถียงภรรยาสุดที่รักพลโทกรันณ์ก็เลยได้แต่สงบปากสงบคำแล้วแอบหันมายักคิ้วหลิ่วตาให้ลูกชายเพื่อจะสื่อว่า ห้ามให้กุมาริกากลับบ้านเด็ดขาด ไหนๆ เนื้อก็เข้าปากแล้วรีบๆ ลากไปกินด่วน

“น้ำเมยคงง่วงแล้วใช่มั้ยลูก งั้นเดี๋ยวแม่ให้พี่ซีลพาไปส่งที่บ้านนะ”

“เออ...คือว่าน้ำเมย...”

“ไม่ให้กลับ” เป็นครั้งแรกที่ผู้กองกรินทร์ไม่ยอมเชื่อฟังแม่ เขารีบยื่นมือไปจับแขนกุมาริกาเอาไว้แน่น จะไม่ยอมให้เธอกลับไปง่ายๆ เด็ดขาด พลโทกรันณ์แอบตีขาไปฉาดหนึ่งอย่างถูกใจ มันต้องแบบนี้สิมันต้องแบบนี้ถึงจะสมกับเป็นลูกพ่อ เอาเลยไอ้เสือบุกเลยลูก ถ้าท้องก่อนแต่งขึ้นมาเดี๋ยวพ่อจะพายกขันหมากไปสู่ขอเอง

“น้ำเมยจะนอนค้างที่นี่กับผมครับแม่แก้มผมขออนุญาตป้ามอลลี่มาแล้ว ตลอดวันหยุดของผมน้ำเมยจะอยู่กับผมครับ”

ใช่ลูกใช่ มันต้องแบบนี้ๆ บ๊ะ! ถูกใจพ่อที่สุดเลยเว้ยไอ้ลูกคนนี้ เวลาจะได้อยู่กับเมียมันมีน้อยแต่ถ้ามีแล้วต้องรู้จักตักตวงเอาให้เต็มที่ ไอ้เรื่องอยู่ก่อนแต่งทางบ้านนู้นก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรมาก วันหยุดคราวก่อนผู้กองกรินทร์ก็ยังได้ไปค้างที่บ้านนู้นเลย และที่สำคัญ...เขาไปคุยเรื่องงานแต่งกับพ่อของกุมาริกามาแล้ว ยังไงซะเด็กสองคนนี้ก็จะต้องได้แต่งงานกัน เพื่อความสุขของลูกชายพลโทกรันณ์ไม่มีทางมองข้ามหรอก ไม่ว่าลูกจะรักใครชอบใครเขาก็พร้อมจะสนับสนุนเต็มที่

“เอาน่าแก้ม สองคนนี้เขาอยู่ด้วยกันที่แม่สอดมาตั้งหลายเดือน ซีลก็เคยไปค้างที่บ้านนู้นตั้งหลายคืนไม่เป็นไรหรอกยังไงก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว นี่ก็ดึกแล้วหนูน้ำเมยคงจะง่วงแย่งั้นก็ให้นอนที่นี่ไปเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเทียวไปเทียวมา น้ำเมยค้างที่นี่ได้ใช่มั้ยลูก” พลโทกรันณ์หันมาถามกุมาริกาอีกที กุมาริกาที่รู้ทันพ่อสามีก็เลยรีบพยักหน้าตอบอีก

“ได้ค่ะคุณพ่อ ตอนนี้น้ำเมยก็ง้วงง่วงด้วยค่ะ”

“นั่นไงเห็นมั้ยแก้ม ลูกง่วงแล้วให้ซีลรีบๆ พาน้องไปนอนเถอะ” ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาแอบหันมาหัวเราะให้กันทันทีเมื่อมีผู้เป็นพ่อคอยเข้าข้างให้การสนับสนุน ราชาวดีเห็นแล้วก็ค้อนใส่สามีทันที เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของลูกชายกับกุมาริกาไปถึงขั้นไหนแล้วและเธอก็อยากได้กุมาริกามาเป็นสะใภ้เหมือนกันเพียงแต่ในฐานะของคนเป็นแม่ที่มีทั้งลูกสาวและหลานสาวเธอก็อดเกรงใจคนบ้านนู้นไม่ได้ ลูกเขามีพ่อมีแม่นะ

“น้ำเมยบอกป้ามอลลี่กับคุณแม่แล้วค่ะว่าจะมาที่นี่”

“เห็นมั้ยๆ น้ำเมยเขาขอแม่แล้ว” พลโทกรันณ์ก็ยังเป็นป๋าดันเชียร์ลูกไม่เลิก มือก็ยื่นไปผลักๆ ลูกชายเพื่อบอกให้ผู้กองกรินทร์รีบๆ พาเมียไปเชือด เอ๊ย! ไปนอนได้แล้ว เห็นแบบนี้แล้วราชาวดีก็อ่อนใจ ถ้ากุมาริกาบอกแม่แล้วงั้นก็คงไม่เป็นไรหรอก

“ทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะคะ” เธอค้อนใส่ก่อนจะหันมาทางกุมาริกา “น้ำเมยอยากนอนห้องพักแขกมั้ยลูกเดี๋ยวแม่ให้แม่บ้านไปเตรียมห้องนอนให้”

“น้ำเมยจะนอนกับผมครับแม่แก้ม” ด้วยกลัวว่าจะไม่ได้นอนกอดเมียผู้กองกรินทร์ก็เลยบอกผู้เป็นแม่อีกจนราชาวดีต้องหัวเราะเบาๆ ให้

“แม่แค่อำเล่นทำเป็นจริงจังไปได้เจ้าลูกคนนี้” ราชาวดีว่า “งั้นซีลก็พาน้องไปพักผ่อนเถอะ ไปเอาชุดที่ห้องไนเปอร์มาให้น้องเปลี่ยนด้วยนะ”

“ครับแม่แก้ม” ค่อยโล่งใจหน่อย นึกว่าจะอดนอนกอดเมียเสียแล้วสิ ผู้กองกรินทร์หันไปยิ้มกับผู้เป็นพ่อที่คอยเชียร์เขาในทุกๆ เรื่องและแม่แก้มผู้เข้าใจเขาที่สุด

“น้ำเมยก็ตามสบายเลยนะลูก แม่ให้น้ำเมยมาอยู่ที่นี่ในฐานะของลูกสาวบ้านสุวรรณเวช ให้คิดว่าที่นี่คือบ้านของน้ำเมยเลยนะ” กุมาริกายิ้มน้ำตาคลอรีบคลานเข่าไปไหว้ที่ตักของราชาวดีกับพลโทกรันณ์ทันที เธอนี่ช่างโชคดีเหลือเกินที่มีพ่อสามีและแม่สามีใจดีแบบนี้

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อคุณแม่ น้ำเมยขอฝากตัวเป็นลูกสาวของคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะคะ น้ำเมยสัญญาค่ะว่าจะช่วยดูแลพี่ซีลให้ดี น้ำเมยจะรักและจะซื่อสัตย์กับพี่ซีลตลอดไป”

ผู้กองกรินทร์ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อเห็นพ่อกับแม่ตนยื่นมือมาลูบศีรษะกุมาริกาด้วยความเอ็นดู ภารกิจหาสะใภ้เข้าบ้านสำเร็จอย่างงดงามแล้ว

“อย่าหักโหมมากล่ะเดี๋ยวไม่มีแรงไปรับน้องกับพี่พนาที่สนามบิน” พลโทกรันณ์แอบกระซิบบอกลูกชายทิ้งท้ายก่อนจะช่วยราชาวดีอุ้มหลานขึ้นไปนอนจนตอนนี้มีแค่ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาเท่านั้นที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง พอไม่มีคนอื่นๆ อยู่ด้วยทั้งบ้านก็เงียบกริบสองหนุ่มสาวได้แต่นั่งมองตากัน กุมาริกาอดประหม่าไม่ได้เมื่อนี่คือครั้งแรกที่เธอจะได้ค้างที่นี่ในฐานะของ...สะใภ้ เมื่อกี้นี้แม่แก้มบอกว่าให้เธอเป็นซ้อใหญ่ให้พี่เพลงพิณเป็นซ้อรอง คิกๆๆ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

“...คุณพ่อกับคุณแม่ใจดีจังเลยค่ะ คุณปู่กับคุณย่าก็ด้วย”

“แต่พี่ใจดีที่สุดในบ้านเลยนะ” ผู้กองกรินทร์ไม่พูดเปล่าแต่ยังขยับเข้ามาหากุมาริกามากขึ้นแล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขน “ดูสิคะ พี่ใจดีแค่ไหนจะอุ้มน้ำเมยไปนอนด้วย ไม่ต้องให้เดินเองเลย”

“บ้า” กุมาริกาทุบอกเขาไปหนึ่งที แก้มนวลแดงปลั่งดูน่ารักหนักหนา เธอเกลี่ยนิ้ววนๆ ไปมาที่อกอุ่นๆ แล้วช้อนสายตามองเขาอย่างยั่วเย้า “...คิดถึงพี่ซีลนะคะ”

“พี่ก็คิดถึงน้ำเมยสุดหัวใจค่ะ...ไปนอนคุยกันบนห้องดีกว่าเนาะ”

“แค่นอนคุยหรอคะ ว้า คันแทบตายนึกว่าคืนนี้จะมีคนเกาให้”

“พี่นี่แหละมือเกาเบอร์หนึ่ง” ผู้กองกรินทร์รับมุกเธอแล้วอุ้มกุมาริกาอย่างทะนุถนอมขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน กะว่าคืนนี้จะช่วยเกาจุดคันให้กุมาริกาให้หนำใจ จะเอาให้สมกับที่คิดถึง แต่ทว่า...

“คูมยุงๆ”

“เย้ย!!!” ผู้กองกรินทร์เบรกแทบหัวทิ่มเมื่อปีศาจตัวจิ๋ววิ่งออกมาจากห้องนอนของพ่อกับแม่เขาซึ่งเปิดประตูเอาไว้อยู่เพราะคืนนี้น้องชมพูกับน้องโมกจะนอนกับคุณตาคุณยาย

ผู้กองกรินทร์ตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นหลานสาวตัวน้อยมายืนมองเขาตาปริบๆ แอ่นพุงน้อยๆ โชว์ ก่อนหน้านี้ไปเฝ้าพระอินทร์แล้วไม่ใช่หรอแล้วทำไมถึงมาตื่นอีกเล่า

“อุ้มน้อนจมปูบ้างจิคะ อุ้มๆๆ” เห็นคุณลุงอุ้มคุณป้าแล้วน้องชมพูก็อยากโดนอุ้มบ้าง และไม่แค่น้องชมพูเท่านั้น พอได้ยินเสียงพี่สาวน้องโมกก็วิ่งออกมาอีกคน

“คูมยุงอุ้มคูมป้า! อุ้มน้อนโมกด้วยจิค้าบ”

“กูจะบ้าตาย” คุณลุงอยากจะร้องไห้แล้วตอนนี้เมื่อหลานๆ ตัวน้อยเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาอ้อนให้อุ้ม นี่มันอะไรกันวะเนี่ย กุมาริกาก็เอาแต่หัวเราะชอบใจไปกับหลานจนเขาต้องรีบปล่อยเธอลง

“หลับไปแล้วไม่ใช่หรอแล้วพาน้องตื่นขึ้นมาอีกทำไมคะเนี่ย”

“ตื่นขึ้งมาฟังนิทานก่องนอนค่ะ”

“ก็นอนไปแล้วจะตื่นขึ้นมาฟังอีกทำไมเล่า”

“ต้องฟังทุกวังค่ะ ไม่งั้นจานอนไม่หยับ”

ก็หลับไปแล้วไม่ใช่หรอ!!! ผู้กองกรินทร์นึกอยากจะเอาหัวโหม่งผนังบ้านนัก เครียดกับหลานสาวแล้วพอหันมาทางหลานชายน้องโมกก็ยังชูมือขึ้นจะให้เขาอุ้มให้ได้ ไอ้เด็กพวกนี้มันแสบเหมือนแม่มันเป็นบ้าเลยเว้ย คนแม่ไม่อยู่ก็ยังทิ้งทายาทปีศาจเอาไว้ป่วนเขาอีก แล้วถ้าแก้วเจ้าจอมกลับบ้านมาพรุ่งนี้เห็นทีคงบรรลัยแน่ แก้วเจ้าจอมเคยใช้บ้านเป็นฐานทัพเล่นตำรวจจับผู้ร้ายกับลูกแล้วทั้งแม่ทั้งลูกก็วิ่งไล่จับและยิงปืน (ของเด็กเล่น) กันสนั่นบ้านเลย ขืนพรุ่งนี้มีตำรวจมาไล่จับผู้ร้ายในบ้านอีกเขาจู๋จี๋กับเมียไม่ได้แน่ๆ ต้องหาที่ลี้ภัยซะแล้วสิ

“งั้นคืนนี้ป้าจะเล่านิทานให้น้องชมพูกับน้องโมกฟังนะคะ”

“พอเลย” เขาหันมาว่าป้าของหลานอีกคน นี่ก็เหมือนกันชอบตามใจหลาน แล้วอะไรคือการลงไปนั่งกับพื้นคุยกับหลานเป็นเรื่องเป็นราวอีก ตกลงเจ้าสองแสบนี่เป็นหลานใครกันแน่เนี่ย

“ทำอะไรกันน่ะ” พลโทกรันณ์เดินออกมาตามหลานๆ “ไหนว่าจะออกไปเอาตุ๊กตาที่ห้องนอนไงคะน้องชมพู แล้วทำไมถึงพาน้องมาป่วนคุณลุงกับคุณป้าล่ะ”

“คูมยุงบอกว่าจาให้น้อนจมปูกับต้าวโมกไปนอนด้วยค่ะ”

“ไม่ได้พูดเลย ลุงไม่ได้พูด” คนเป็นลุงอยากจะเอาหัวโหม่งผนังบ้านเป็นครั้งที่สอง

“น้อนโมกจานอนกอดคูมป้าค้าบ คูมป้าจ๋วย”

“เฮ้ย เมียลุง ลุงกอดได้คนเดียวเว้ย” คุณลุงไม่ยอมถูกหลานแย่งเมียแน่ๆ แล้วก่อนที่เจ้าตัวแสบจะป่วนเขาไปมากกว่านี้ผู้กองกรินทร์ก็รีบหิ้วปีศาจรุ่นจิ๋วทั้งสองตัวไปโยนทิ้งไว้ในห้องนอนของพ่อกับแม่ตัวเองจนสองแสบโวยวายอยากไปนอนฟังนิทานกับคุณป้าคนสวยพลโทกรันณ์ก็เลยต้องรีบเข้าไปช่วยราชาวดีโอ๋หลาน และไม่ลืมที่จะทุบหัวคุณลุงไปหนึ่งทีด้วยข้อหาจับหลานรักของตนไปโยนทิ้ง

“เฮ้อ!” ผู้กองกรินทร์หันมาถอนหายใจกับกุมาริกา เมื่อก่อนตอนเป็นโสดหลานๆ จะมานอนที่ห้องกับเขาบ่อยๆ ลุงต้องขอโทษด้วยนะเด็กๆ ลุงเพิ่งมีเมียเข้าใจลุงหน่อยนะ “บ้านนี้ปีศาจเยอะ อาจป่วนหน่อยนะคะ...”

กุมาริกาไม่ทันได้ฟังที่ผู้กองกรินทร์พูดเมื่อตอนนี้เธอยังยืนอึ้งหน้าแดงอยู่กับที่ เมื่อกี้นี้...เขาเรียกเธอว่าเมียแบบเต็มปากเต็มคำต่อหน้าพ่อของเขา เมียลุง...กรี๊ดดดด พูดต่อหน้าคุณพ่อ ต่อหน้าหลานๆ แบบนี้เลยหรอ กรี๊ดดดด ดีใจอ่ะ

“พี่ซีล...บ้านนี้ห้องนอนเก็บเสียงมั้ยคะ”

“เก็บ ตอนนี้เจ้าสองแสบนั่นกำลังโวยวายอยู่ยังไม่ได้ยินเสียงลอดประตูออกมาเลย ถามทำไม...” อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่เลยนะ ผู้กองกรินทร์มองกุมาริกาอย่างรู้ทันแล้วเข้ามาอุ้มเธอใหม่อีกครั้ง กุมาริกาเอียงกายซบอกของเขาแล้วยิ้มอย่างยั่วเย้าอีก วันนี้เธอมีความสุขที่สุดเลย

“...เผื่อพี่ซีลเกาแรงน้ำเมยจะได้ร้องออกมาอย่างเต็มที่ไม่ต้องกลัวใครได้ยินไงคะ”

“งั้นก็ร้องได้เต็มที่เลย ไม่มีใครได้ยินหรอก”

ห้องนอนของผู้กองกรินทร์ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งเตียงนอนที่มีชุดเครื่องนอนเป็นสีดำหรือแม้แต่ภาพของกุมาริกา ผู้กองหนุ่มเขินนักเมื่อเห็นเธอส่งสายตามามองอย่างล้อเลียน เขาก็ลืมบอกแม่บ้านว่าให้ช่วยเก็บห้องนอนให้หน่อย

“ตอนนี้ตัวจริงมาอยู่ในอ้อมแขนแล้ว มองตัวจริงแทนรูปถ่ายก็ได้ค่ะ” เห็นเขาเขินกุมาริกาก็พลอยได้ใจแกล้งแซว เธอถูกผู้กองกรินทร์อุ้มไปที่เตียงแล้วเขาก็นั่งกอดเธอโดยมีเธออยู่บนตัก แต่นั่งตักมันคงไม่แนบชิดพอกุมาริกาก็เลยขยับกายมานั่งคร่อมบนตักหันหน้าเข้าหาเขาแทน สองขารักรอบเอวเขาแน่นพร้อมกับคล้องแขนกอดรอบลำคอ

“พี่มีความจริงอีกเรื่องจะบอก”

“อะไรคะ”

“ความจริงแล้วเราไม่ได้เจอกันครั้งแรกที่งานประกวดนางงามสามจังหวัดชายแดน เราเคยเจอเคยพูดคุยกันตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว”

อ้าว ตอนไหนกันเธอจำไม่เห็นได้เลย หล่อๆ แบบนี้ถ้าเคยเห็นก็ต้องจำได้สิ

“ตอนที่ยัยพวงเพิ่งคลอดน้ำเมยเคยมารับขวัญยัยพวงที่บ้านนี้ใช่มั้ยคะ” กุมาริกาพยายามนึกภาพตาม แต่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้เจอเขานี่ ภาพถ่ายในบ้านเธอก็ไม่ได้ดูด้วยเพราะมัวแต่สนใจหลาน “จำได้มั้ยว่าตอนที่น้ำเมยไปซื้อของมารับขวัญยัยพวงที่ห้างน่ะมีผู้ชายคนหนึ่งก็ไปซื้อของใช้เด็กทารกเหมือนกัน”

“ผู้ชาย...” เหมือนจะคุ้นๆ แฮะ “ผู้ชายที่ปิดหน้าตามิดชิดน่ะหรอคะ...นั่นพี่ซีลหรอคะ!!!” พอจำได้แล้วกุมาริกาก็ทำตาโตใส่เขาทันที ใช่แล้ว ตอนนั้นเธอไปซื้อของมารับขวัญหลานแล้วมีผู้ชายคนหนึ่งปิดหน้าตามิดชิดมาเลือกซื้อของเหมือนกัน เขาช่วยแนะนำเธอตอนที่ซื้อของด้วย เขาบอกว่าน้องสาวเขาเพิ่งคลอดหลานคนแรกให้เธอก็เลยเรียกเขาว่า...คุณลุง

“เรนเจอร์มันเคยไปหักอกผู้หญิงที่ร้านขายของใช้เด็กแล้วผู้หญิงคนนั้นก็แค้นมันมากพี่ก็เลยต้องปลอมตัวไปเพราะถ้าเขาเห็นหน้าพี่เขาอาจคิดว่าพี่เป็นเรนเจอร์แล้วฆ่าพี่ตายคาร้านได้...นั่นคือครั้งแรกที่เราได้เจอกันนะคะ”

“พี่ซีลรักน้ำเมยตั้งแต่ตอนนั้นหรอคะ”

“รักตั้งแต่เห็นครั้งแรกในทีวี ตอนที่เจอกันตอนนั้นพี่ตื่นเต้นมากหัวใจแทบวาย รู้สึกดีใจและไม่เสียชาติเกิดเลยที่ได้พูดคุยกับน้ำเมยเป็นครั้งแรก...แต่พี่ก็เสียใจที่เคยทำร้ายหัวใจของน้ำเมย”

กุมาริกาพูดไม่ออก ได้แต่มองเขาทั้งรอยยิ้ม ตอนนั้นเขาคงจะดีใจมากที่ได้เจอเธอและถ้าเธอรู้อนาคตว่าคุณลุงคนนั้นจะคือสามีของเธอในวันนี้...เธอคงจับเขายัดใส่กระเป๋าแล้วหิ้วกลับบ้านไปด้วยแน่ๆ

“แล้วตอนนี้ดีใจมั้ยคะที่น้ำเมยอยู่ตรงนี้แล้ว”

“ดีใจที่สุดในสามโลกเลยค่ะ”

“น้ำเมยอยู่ตรงนี้ อยู่ในอ้อมกอดของพี่ซีลและน้ำเมยก็เป็นของพี่ซีลแล้วนะคะ พี่ซีลไม่ใช่แค่แฟนคลับแล้วแต่พี่ซีลคือแฟน คือสามีของน้ำเมย ไม่ว่าจะเป็นที่ร้านขายของใช้เด็กหรือที่งานประกวดนางงาม ไม่ว่าเราจะเจอกันครั้งแรกที่ไหนแต่น้ำเมยก็ดีใจนะคะที่น้ำเมยได้เจอพี่ซีล” กุมาริกาจับประคองใบหน้าของเขา มองเขาไม่ละสายตาผู้กองกรินทร์เองก็พลอยหลงใหลเธอไปด้วย เขาลูบไล้เธอ บีบก้นงอนงามเล่นขณะก้มลงมาคลอเคลียข้างแก้มนุ่มๆ แล้วทำท่าจะปลดกางเกงขาสั้นของเธอออก

“คุณแม่บอกว่าให้พี่ซีลหาเสื้อผ้ามาให้น้ำเมยใส่ ไหนล่ะคะ”

“อยู่กับพี่ไม่ต้องใส่ ไว้ตอนจะไปรับไนเปอร์ที่สนามบินเดี๋ยวพี่ค่อยไปเอาชุดของไนเปอร์มาให้” ผู้กองกรินทร์ลุกขึ้นยืนโดยที่กุมาริกายังนั่งคร่อมตักของเขาอยู่ตอนนี้เธอก็เลยถูกเขาอุ้มในท่านี้

“ไปอาบน้ำกัน”

เมื่อเขาบอกว่าถ้าอยู่กับเขาไม่ต้องใส่เสื้อผ้ากุมาริกาเลยคิดว่าเห็นท่าจะจริง นานเกือบเดือนที่ต้องห่างกันเขาคงจะคิดถึงเธอและหิวเธอมากแน่ๆ เธอยังอาบน้ำไม่ทันจะเสร็จดีเขาก็ลงมาหาเธอในอ่างอาบน้ำแล้ว ฟองสบู่นุ่มๆ ช่วยอำพรางกายงดงามได้ไม่มากแต่ก็ทำให้เธอดูสวยและน่ากินมาก พอเรนชาวเวอร์เหนืออ่างอาบน้ำถูกเปิดฟองสบู่ที่อยู่ตามเนื้อตัวของกุมาริกาก็หลุดออกไปจนหมด

“ยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยนะคะ”

“จะนั่งถูสบู่ให้ตัวเปื่อยเลยรึไง” จงใจถ่วงเวลารึเปล่าเนี่ยคนยิ่งหิวๆ อยู่ พอเขาถามกุมาริกาก็แกล้งทำหน้าไขสือใส่ ก็แหม...ก็เธออยากให้เขาโซนี่นา

“หิวมากหรอคะ” ไม่ถามเปล่าแต่มือนุ่มๆ ใต้น้ำยังยื่นไปสัมผัสกายแกร่งของเขาอีก เขาพร้อมจะกินเธอตั้งแต่ยังไม่ลงอ่างเสียอีก กุมาริกาลูบไล้กายแกร่งของเขาเบาๆ แล้วจึงค่อยๆ รูดขึ้นลง

“อ่าห์” ผู้กองกรินทร์เอนกายไปพิงขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย คิดถึงมือนุ่มๆ ของเธอเหลือเกิน “ซี๊ดดดด น้ำเมย...”

กุมาริกาขยับเข้าไปนั่งคร่อมเขาโดยที่มือก็ยังช่วยปรนเปรอรัก สะโพกสวยขยับโยกไปมาเบาๆ ด้วยเธอเองก็โหยหาไออุ่นจากเขาไม่ต่างกัน

“พี่ซีล...” เธอครางเสียงเรียกชื่อเขาเบาๆ แล้วก้มลงไปจูบ เขากอดล็อกตัวเธอเอาไว้แน่นแล้วรุกจูบตอบ ริมฝีปากของเขาดูดดึงริมฝีปากของเธออย่างหิวโหย ลิ้นอุ่นๆ ของเขาและเธอเกาะเกี่ยวกันแล้วบดจูบให้ดูดดื่มมากขึ้นเธอเองก็ดูดปากของเขาอย่างหิวโหยไม่ต่างกัน

“เห็นบอกว่าคันมาก...พี่ว่าเรามาเกากันเถอะ” เสียงกระเส่ากระซิบบอกเชื้อเชิญ มือก็ยกสะโพกของกุมาริกาขึ้นเธอก็เลยส่ายเอวร่อนหาเขาอย่างว่าง่าย ส่วนปลายของกายแกร่งแตะถูไถเนื้อกายสาวไปมาทำท่าเหมือนจะสอดรักแต่ก็ไม่สอดรักเข้ามาแนบกายเสียทีหลอกล่อให้กุมาริกาเสียวท้องน้อยวูบวาบจนเธอต้องทุบไหล่เขาเบาๆ

“ชอบแกล้ง” เธอว่าทั้งเขินอายแล้วจรดหน้าผากแนบชิดกับเขา สองแขนกอดรอบคอเขาแน่นเมื่อเขากดสะโพกเธอลงไปหากายแกร่ง ความคับแน่นและการตอดรัดทำให้กุมาริกาเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มลงจนเมื่อกดสะโพกลงไปแนบรักกับเขาจนสุดทางรักเธอก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะเริ่มโยกสะโพกไปมา

“ซี๊ดดดด” เอวบางขยับโยกอย่างพอใจในสัมผัส พอได้แนบชิดเธอถึงรู้ว่าตัวเองคิดถึงเขามากแค่ไหน “พี่ซีล...พี่ซีลขา...” เสียงหวานๆ ร้องเรียกหาแต่เขา สองมือจับประคองแก้มของเขาเอาไว้อีกแล้วก้มลงไปจูบ คิดถึงเหลือเกินพี่ซีลจ๋า... สองเต้าอวบๆ แสนสวยกระเพื่อมคลอเคลียไปกับอกแกร่งของผู้กองกรินทร์ มันสวยมากเมื่อเขายื่นมือไปนวดคลึง เรนชาวเวอร์ที่ยังเปิดอยู่ช่วยชำระฟองสบู่ออกไปจนหมดสิ้น ปลายยอดสีหวานชูชันรอสัมผัสจากเขา

“อื้มมม อ่าห์” กุมาริกาจิกเล็บลงไปที่หลังของเขา เธอซาบซ่านรัญจวนไปทั้งกายไม่รู้จะโฟกัสที่ส่วนไหนก่อนดีเมื่อกายส่วนล่างก็ยังแนบรักกับเขาหรือแม้แต่สองเต้าสวยๆ ก็ยังถูกเขาดูด “อ๊า!!! ซี๊ดดดด” ลิ้นอุ่นๆ ตวัดเลียปลายยอดสีหวานๆ เขาเขี่ยระรัวแล้วก็ดูดซ้ำก่อนจะเลียอีกสลับกันทั้งสองข้าง กุมาริกาแอ่นอกให้เขาได้เชยชมโดยที่ยังโยกสะโพกอยู่ เสียงครวญครางดังระงมไปทั้งห้องน้ำ จังหวะรักทำให้น้ำกระเพื่อมจนไหลล้นขอบอ่าง สองร่างที่เปลือยเปล่ากอดรัดเสพสมรักกันอย่างหิวโหย

“อ๊า!!! พี่ซีล...” คราวนี้กุมาริกาถูกดันไปจนชิดกับขอบอ่าง ผู้กองกรินทร์แยกขาทั้งสองข้างของเธอออกแล้วสอดกายเข้าไปแนบรักอีก พอแนบรักได้แล้วเขาก็กดกายโหมกระหน่ำสะโพกเข้าหาเธอระรัวจนร่างเล็กๆ สั่นคลอนไปตามแรงรัก

“อื้ออออ” เสียงสะอื้นด้วยความเสียวปานใจจะขาด ผู้กองกรินทร์ยังคงกินได้ดุไม่มีแผ่วจนกุมาริการ้องครางน้ำตาซึมเพราะความเสียวสะท้าน “พี่จ๋า...พี่...”

“พี่เกาถูกจุดมั้ยคะ” เธอรีบพยักหน้าตอบ

“เอาอีก...พี่จ๋าเกาอีก ซี๊ดดดด อ๊า...พี่ซีลจ๋า เกาเก่งจังเลย” ตอนนี้ฟองสบู่ไหลล้นอ่างอาบน้ำไปแล้วทำให้น้ำในอ่างใสขึ้นจนมองเห็นกายงามได้อย่างชัดเจน กุมาริกากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงขอบอ่างอาบน้ำ สะโพกสวยๆ อยู่ไม่ติดพื้นเมื่อเธอพยายามยกขึ้นไปหาสามีเพื่อตอบรับความเอวดีของเขา ขนาดที่ใหญ่โตและลีลารักของเขาถูกใจกุมาริกาไปเสียหมด เมื่อเธอบอกว่าคันเขาก็จะเกาและก็จะเกาแรงๆ ให้หนำใจ

“อ่าห์...ซี๊ดดดด น้ำเมย...” ผู้กองกรินทร์ก็ร้องครางหาเธอ เมื่อเขาได้กินก็ยากที่จะหยุดง่ายๆ สะโพกสอบขยับโยกเข้าหากุมาริการัวๆ จนเธอจุกแต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังร้องเรียกหาเขาและเมื่อเธอร้องหาเขาก็จัดให้ตามคำขอ

เมื่อห้องนอนเก็บเสียงได้เป็นอย่างดีเพลงรักที่มีทั้งจังหวะหวานแว่วและจังหวะดนตรีที่เร้าใจก็บรรเลงต่อเนื่องทั้งคืน สองร่างที่เปลือยเปล่ากอดรัดและเสพรักกันอย่างไม่รู้จักอิ่มหนำ เสื้อผ้าชุดนอนไม่จำเป็นอีกแล้วสำหรับกุมาริกาเมื่อขึ้นจากอ่างอาบน้ำและล้างฟองสบู่ออกจากตัวเธอก็ถูกอุ้มไปกินต่อบนเตียงนอนสีดำขนาดใหญ่จนได้ขึ้นไปเที่ยวชมสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าและครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งคืน

********************************************************

แหม ความพ่อรันเอาใจเชียร์ลูกชายนั้นไม่มีใครเกินจริงๆ

ตอนหน้าไปนครพนมหาพ่อคำแสนกัน (เนื้อหายาว หั่นแบ่งครึ่งนะคะ)