60.ย่องเบา (NC20+)

60. ย่องเบา

“คูมยุงจาไปไหนคะ คูมยุงไม่อยู่เล่งกับน้อนจมปูแย้วหยอ” สาวน้อยตัวหอมวิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาคุณลุงเมื่อคุณลุงมาบอกลาทุกคนในบ้านเพื่อจะเดินทางไปนครพนมเนื่องจากมีภารกิจด่วน จากที่ว่าจะได้ขลุกอยู่กับกุมาริกาให้หนำใจผู้กองกรินทร์ก็เลยต้องทำใจแต่ก็จะพากุมาริกาไปนครพนมกับเขาด้วย ก็ดีเหมือนกันพอเสร็จจากงานแล้วจะได้พาเธอเที่ยวที่นครพนมต่อ ช่วงนี้อากาศกำลังดีเลย
“คุณลุงต้องไปทำงานค่ะ ระหว่างนี้ยัยพวงก็มีเพื่อนเล่นเยอะแล้วนี่คะ” ผู้กองกรินทร์มองไปทางสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมที่ได้กลับมาบ้านช่วงวันหยุด พอมาถึงบ้านทั้งสองสามีภรรยาก็ขลุกอยู่แต่กับลูกน้อยทั้งสองจนตอนนี้น้องโมกก็ยังไม่ยอมผละออกห่างจากอกคุณแม่เลย หนุ่มน้อยติดคุณแม่หนึบเพราะความคิดถึง แก้วเจ้าจอมเองก็ติดลูกๆ ทั้งสองคนมากเหมือนกัน
“เดี๋ยวคุณตาภูก็จะมาเล่นด้วยอีกคนนะคะ วันนี้น้องชมพูมีเพื่อนเล่นด้วยหลายคนแน่นอน” สารวัตรพนาบอกกับลูกสาวตัวน้อยขณะที่พลโทกรันณ์แอบชักสีหน้าหงุดหงิดตั้งแต่รู้ว่าคุณตาภูจะมาเล่นกับหลาน แย่งลูกเขาไปแล้วยังจะมาแย่งหลานรักของเขาไปอีกไอ้พี่คนนี้
“หรือว่าน้องชมพูไม่อยากเล่นกับคุณพ่อคะ” พอคุณพ่อแกล้งน้อยใจสาวน้อยก็รีบโผเข้าไปกอดคุณพ่อแล้วเอียงแก้มป่องๆ ไปถูกับแก้มของคุณพ่ออย่างแสนอ้อนเหมือนลูกแมว น้องชมพูอยากเล่นกับคุณพ่อที่สุดอยู่แล้ว
ผู้กองกรินทร์หันมายิ้มกับกุมาริกาเมื่อเห็นว่าหลานไม่งอแงแล้ว เพราะกลัวคุณพ่อจะน้อยใจน้องชมพูก็เลยกอดคุณพ่อไม่ยอมปล่อย วันนี้น้องชมพูจะอยู่กับคุณพ่อคุณแม่และน้องโมก คุณลุงจะไปไหนก็ไปได้เลย
“มาต้าวโมก มาให้ลุงกอดหน่อย” เมื่อน้องชมพูเกาะคุณพ่อไม่ยอมปล่อยแล้วผู้กองกรินทร์ก็เดินเข้ามาหาหนุ่มน้อยที่ยังนั่งอยู่บนตักของแก้วเจ้าจอมและกอดเธออยู่ พอคุณลุงเดินมาหาน้องโมกก็แค่หันมามองแล้วก็รีบซุกหน้าเข้ากับอกของคุณแม่ตามเดิม
“ต๊าย ติดแม่น่าดู” กุมาริกาเอ็นดูหลานนัก เมื่อคืนนี้ยังโวยวายจะนอนกอดเธออยู่เลยแต่พอพ่อกับแม่มาหาก็ลืมป้าน้ำเมยไปเสียอย่างนั้น “ลูกสาวติดพ่อ ลูกชายติดแม่ น่ารักจังเลยค่ะ”
“คุณน้ำเมยอยากได้บ้างมั้ยล่ะคะ ถ้าอยากได้ก็บอกพี่ซีลเลยค่ะ พี่ซีลนี่แหละพ่อพันธุ์ชั้นเยี่ยม”
“พี่ไม่ใช่วัวนะ”
“ไนเปอร์หมายถึงพ่อพันธุ์ควาย ฮ่าๆๆๆ โอ๊ย!!!” แล้วแก้วเจ้าจอมก็ร้องออกมาลั่นเมื่อถูกพี่ชายหยิกแก้มเข้าให้ก่อนที่องครักษ์พิทักษ์คุณแม่จะเข้ามาทำหน้าที่ น้องชมพูรีบวิ่งเข้ามาทำท่าขึงขังใส่คุณลุงส่วนน้องโมกก็ช่วยดึงมือของคุณลุงออกจากแก้มคุณแม่ด้วย
“อย่ามายังแกคูมแม่นะคะ”
“ห้ามหยิกแก้มคูมแม่ของน้อนโมกนะค้าบ” ได้เห็นถึงความน่ารักขององครักษ์พิทักษ์คุณแม่แบบนี้กุมาริกาก็ยิ่งหลงรักหัวปักหัวปำอยากจะได้องครักษ์พิทักษ์คุณแม่ตัวจิ๋วแบบนี้บ้าง
“พี่ซีลคะน้ำเมยอยากมีลูก”
พรวด!!!
“แค่กๆๆๆ” ท่านนายพลปภพกับพลโทกรันณ์ที่นั่งดื่มกาแฟอยู่พากันสำลัก และได้แต่สงสัยว่าทำไมเด็กสมัยนี้กล้าพูดอะไรตรงๆ นัก
ผู้กองกรินทร์เขินจัดหน้าแดงไปถึงใบหูและทำตัวไม่ถูก ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาพูดต่อหน้าทุกคนแบบนี้กันเล่ายัยเด็กนี่ ดูสิทุกคนแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันแล้ว แม้แต่สารวัตรพนาก็ยังแอบหัวเราะเขาเบาๆ
“มีเมียเด็กก็แบบนี้แหละ” ยิ่งน้องเขยมาพูดแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งรู้ซึ้งเลยว่าทำไมสารวัตรพนาถึงได้หลงเมียนัก ได้ลูกด้วยกันสองคนแล้วแต่ก็ยังเป็นตาแก่หลงเมียเด็กไม่เลิกแล้วก็หวงเมียเด็กของตัวเองมากด้วย มันเร้าใจแบบนี้สินะ
“แก้มๆ พี่ว่าเราเตรียมเลี้ยงหลานเพิ่มกันเถอะ” แม้แต่พลโทกรันณ์ก็ยังบอกให้ราชาวดีเตรียมตัวเลี้ยงหลาน กุมาริกาเล่นพูดขนาดนี้ท่าทางเขากับราชาวดีจะได้เป็นคุณปู่กับคุณย่าแล้วสินะ
มีเพียงแค่กุมาริกาเท่านั้นที่ได้แต่มองคนนู้นคนนี้ทำตาปริบๆ และไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่ตนพูด ก็เธอชอบเด็กนี่นา หลานๆ น่ารักเธอก็เลยอยากมีลูกบ้าง สามีก็มีแล้วต่อไปก็ต้องมีลูก
“คุณน้ำเมยอยากมีลูกใช่มั้ยคะ เหมือนกันเลยค่ะฉันก็อยากเป็นคุณอาแล้วเหมือนกัน ฝากคุณน้ำเมยไปบอกพี่ซีลด้วยนะคะว่าฉันอยากได้หลาน”
“โอเคค่ะคุณหมอ” สองสาวหัวเราะคิกๆๆ อย่างรู้เห็นเป็นใจกัน นอกจากกุมาริกาจะเข้ากันดีกับเพลงพิณแล้วแม้แต่แก้วเจ้าจอมเธอก็ยังเข้าขากันดีอีกด้วยเพราะมีนิสัยคล้ายๆ กัน สารวัตรพนายิ่งชอบใจใหญ่เมื่อได้เห็นผู้กองกรินทร์ถูกผู้หญิงรุกบ้าง เมื่อก่อนมันว่าเขาเอาไว้เยอะคราวนี้มันต้องเจอเองกับตัวบ้าง
“อะไรของมึงเนี่ย” เขาว่าให้พี่เมียที่รีบถอยหนีมาหาเขา สีหน้าผู้กองกรินทร์ดูเหวอๆ เมื่อได้เจอความแสบของเมีย
“พี่ๆ ตอนพี่ถูกไนเปอร์บุกพี่ทำไง”
“มึงสมยอมไปเหอะแล้วทุกอย่างจะดีเอง เนี่ย พอสมยอมแล้วมึงจะได้เจ้าสองหน่อที่แสนน่ารักแบบนี้” สารวัตรพนาแนะนำพลางชี้มาทางลูกสาวกับลูกชายด้วยความภูมิใจ ตั้งแต่ที่มีแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ชีวิตของเขาก็มีแต่ความสุขและทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปยาวๆ กับเมียเด็กและอยู่ดูความน่ารักของลูกๆ “เชื่อฟังเมียเข้าไว้แล้วชีวิตมึงจะดีเอง”
ได้ฟังสารวัตรพนากับผู้กองกรินทร์พูดกันทั้งแก้วเจ้าจอมกับกุมาริกาก็ยิ่งหัวเราะคิกคักๆ พลโทกรันณ์เริ่มขยาดตามลูกชายเมื่อรู้สึกว่าเหมือนกับว่าตอนนี้มีแก้วเจ้าจอมสองคนแล้ว คนแรกก็คือลูกสาวของเขาส่วนอีกคนคือกุมาริกาที่เป็นร่างอวตารของแก้วเจ้าจอม ตอนสารวัตรพนาเป็นทาสเมียเขาก็ชอบใจอยู่หรอกที่ลูกสาวเก่งแต่พอลูกชายของเขาต้องมาเป็นทาสเมียบ้างเขากลับรู้สึกขัดใจ ยิ่งผู้กองกวินทร์ยิ่งแล้วใหญ่ รายนั้นแอบจะยอมก้มหัวอยู่ใต้อุ้มเท้าเมีย ดีว่าเมียมันเป็นคนดีมากเขาเลยไม่หนักใจอะไร
แล้วก่อนกุมาริกาจะร้องขอมีลูกกับเขาอีกผู้กองกรินทร์ก็ต้องรีบลากเธอออกมาจากบ้าน พอเขาพากุมาริกาเข้าไปไหว้ลาปู่กับย่าและพ่อกับแม่แล้วผู้กองกรินทร์ก็เข้าไปกอดหลานๆ อีกทีแล้วตามมาด้วยหอมแก้มแก้วเจ้าจอมอีกฟอดใหญ่
“คูมยุงอย่ามาหอมแก้มคูมแม่นะคะ” น้องชมพูรีบเอามือน้อยๆ ไปเช็ดแก้มของคุณแม่ น้องโมกก็กอดอกทำหน้าขึงขังใส่บ้าง หนุ่มน้อยหวงคุณแม่มากและหวงที่สุดด้วย
“แก้มคูมแม่น้อนโมกจะห้ายคูมป้อหอมคนเดียวคับ” สองพี่น้องพยักหน้าให้กันด้วยความหวงแม่ ทั้งน่าเอ็นดูทั้งน่าหมั่นเขี้ยว แต่ยิ่งหวงคุณลุงก็ยิ่งอยากหอมผู้กองกรินทร์เลยหอมแก้มของแก้วเจ้าจอมอีกคราวนี้สองพี่น้องก็ยิ่งโวยวายกันใหญ่ ต่างคนต่างก็ช่วยกันเช็ดแก้มของคุณแม่เป็นการใหญ่
“คูมป้อขาคูมป้อ คูมยุงหอมแก้มคูมแม่ค่ะ” เมื่อคุณลุงยังแกล้งหอมแก้มคุณแม่อยู่น้องชมพูก็รีบหันมาฟ้องคุณพ่อ ส่วนน้องโมกก็ยังเช็ดแก้มคุณแม่ไม่หยุด เอามือป้อมๆ น้อยๆ ไปปิดแก้มของคุณแม่เอาไว้ด้วย แก้วเจ้าจอมภูมิใจใหญ่ที่ลูกชายตัวน้อยหวงแม่ขนาดนี้
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงซีลกับคุณลุงเรนเจอร์หอมแก้มคุณแม่ได้ คุณลุงกับคุณแม่เป็นพี่น้องกันเหมือนน้องชมพูกับน้องโมกไงคะ น้องชมพูกับน้องโมกหอมแก้มกันได้ คุณแม่กับคุณลุงก็หอมแก้มกันได้ค่ะ” สารวัตรพนาอธิบายกับลูกน้อยทั้งสอง
อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง น้องชมพูกับน้องโมกเข้าใจแล้ว
“แย้วถ้าคูมยุงยีคอนหอมแก้มคูมแม่ล่ะคะ”
“ได้เหมือนกันค่ะเพราะทั้งสองคนก็เป็นพี่น้องกัน คุณน้านาวิก คุณน้ามารีน คุณน้าทัพฟ้าก็หอมได้”
“แย้วคูมน้าอริงล่ะคะ”
“คนนี้ไม่ได้ค่ะ ห้ามให้หอม ห้ามให้เข้าใกล้คุณแม่เด็ดขาดเข้าใจมั้ยคะ”
“โว๊ะ!” ทุกคนพากันร้องว่าให้กับคำสอนลูกของสารวัตรพนา นี่ก็นึกว่าเขาจะทำใจกว้างได้แต่ที่ไหน...ก็ยังหวงเมียเหมือนเดิม
“ส่วนคุณพ่อ...ก็มีแค่แม่กับน้องชมพูแล้วก็น้องโมกเท่านั้นค่ะที่หอมได้” แก้วเจ้าจอมขยับเข้าไปนั่งเบียดกับสามีแล้วหอมแก้มเขาบ้าง คราวนี้น้องชมพูกับน้องโมกรีบตบมือให้ด้วยความยินดีทันทีแล้วก็หัวเราะคิกๆๆ ชอบใจกันที่สุดและยิ่งหัวเราะชอบใจดังมากขึ้นเมื่อคุณพ่อหอมคุณแม่คืน เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งสองคนพี่น้องพาให้ทุกคนในบ้านพลอยมีความสุขไปด้วย สองแขนน้อยๆ กอดรอบคอของคุณพ่อกับคุณแม่เอาไว้ไม่ยอมห่างไปไหน สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมที่คิดถึงลูกๆ มากอยู่แล้วก็ช่วยกันกอดโอ๋ลูกน้อยทั้งสองไว้แนบอก ผลัดกันจูบผลัดกันหอมแก้มลูกด้วยความรักสุดหัวใจ
กุมาริกาเดินยิ้มหวานออกมาจากบ้านพร้อมผู้กองกรินทร์หลังจากที่ไหว้ลาผู้หลักผู้ใหญ่ภายในบ้านแล้วและกำลังจะไปสนามบิน ความอบอุ่นของบ้านสุวรรณเวชและความอบอุ่นของครอบครัวแก้วเจ้าจอมทำให้เธอพลอยสุขใจ พลอยอบอุ่นหัวใจไปกับหลานๆ บ้านนี้ช่างน่ารักกันเหลือเกิน ถ้าเธอมีลูกๆ บ้างลูกของเธอก็จะได้โตขึ้นมาในครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้
“อยากมีลูกๆ อยากมีลูกจังเลยค่ะ” เธอกำหมัดแน่นแล้วยืนทำท่าขึงขังพูดกับผู้กองกรินทร์ คนที่กำลังเปิดประตูรถให้เธออยู่ก็เลยเหวอไปอีกรอบ แต่พอเธอดูจะจริงจังมากเขาก็ได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจแล้วจึงก้มลงไปหาเธอ
“เลี้ยงลูกมันไม่เหมือนเลี้ยงหลานนะคะ ผู้หญิงท้องน่ะจะลุกเดินขยับตัวก็ลำบากไปหมด”
“น้ำเมยเคยเล่นบทคนท้องค่ะน้ำเมยรู้”
“ของจริงมันไม่เหมือนในละครหรอก ตอนไนเปอร์ท้องพี่กับเรนเจอร์ก็อยู่ช่วยพี่พนาดูแลไนเปอร์ตลอด ยิ่งตอนที่ยัยพวงกับน้องโมกคลอดก็ยิ่งเหนื่อยมากเป็นเท่าตัว ไนเปอร์น้ำหนักลดฮวบๆ เลย”
“พี่ซีลไม่อยากมีลูกหรอคะ” ทำไมเขาต้องเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาอ้างด้วย เขาไม่อยากมีลูกกับเธอหรอ
“พี่อยากมี” เขายื่นมือมากุมแก้มนุ่มๆ ของเธอเอาไว้ ทำไมเขาถึงจะไม่อยากมีกันล่ะเพียงแต่.. “น้ำเมยเป็นดาราดัง อนาคตในวงการบันเทิงยังไปได้อีกไกลพี่อยากให้น้ำเมยได้ทำในสิ่งที่น้ำเมยชอบให้เต็มที่ อยากเล่นละครก็เล่นพี่ไม่ว่า เอาไว้อิ่มตัวจากงานในวงการแล้วเราค่อยมีลูกก็ได้”
“น้ำเมยพร้อมจะเป็นแม่ของลูกพี่ซีลตั้งแต่ตอนที่น้ำเมยทิ้งงานที่อเมริกาแล้วกลับมาหาพี่ซีลแล้วค่ะ”
“ไหนว่าครั้งต่อไปไม่ง่ายแล้วก็อยากให้พี่ได้รู้จักคำว่ารอไง หืม” นิ้วของเขาไล้แก้มนุ่มๆ ของเธออย่างเอ็นดูและอ่อนโยน กุมาริการู้สึกเขินๆ เมื่อต้องเป็นฝ่ายทำลายข้อแม้ของตัวเองทั้งหมด
“ความรักของพี่ซีลทำให้น้ำเมยมั่นใจมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน น้ำเมยไม่ได้รักพี่ซีลแค่เล่นๆ แต่น้ำเมยจริงจังกับความรักครั้งนี้มาก นี่คือรักแรกและจะเป็นรักเดียวของน้ำเมย น้ำเมยเก็บรักษาตัวและหัวใจไว้รอพี่ซีล พี่ซีลขอน้ำเมยแต่งงานแล้วงั้นเราก็มารีบๆ แต่งกันเถอะนะคะ ละครเรื่องทหารพรานที่น้ำเมยจะแสดงถ่ายทำสองเดือนกว่าๆ เกือบสามเดือน ละครเรื่องอื่นๆ ที่เคยถ่ายเอาไว้ก็รอคิวออกอากาศอีกหลายเรื่อง ถ้าถ่ายละครเรื่องทหารพรานเสร็จน้ำเมยจะเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวแล้วก็คุณแม่นะคะ”
“...น้ำเมยอยากมีลูกจริงๆ เหรอคะ”
“ที่สุดเลยค่ะ ยิ่งได้มาเล่นกับหลานๆ น้ำเมยก็ยิ่งมั่นใจ” เธอมองสบตากับเขา เธอมั่นใจ เธออาจทำอะไรหลายๆ อย่างไม่เก่งแต่เธอก็จะพยายาม เธอมีความรักและเธอก็มีความพร้อมจริงๆ
“งั้น...ไปนครพนมรอบนี้เราไปปรึกษาเรื่องแต่งงานกับเรนเจอร์แล้วก็น้องเพลงกันนะคะ เราจะแต่งงานพร้อมกันสองคู่ จะแต่งทันทีหลังน้ำเมยถ่ายละครเสร็จแล้วจากนั้นเราจะมาทำลูกแข่งกับคู่เรนเจอร์มัน” ถ้าเธออยากมีลูกเขาก็พร้อมจะมี แต่เขาจะไม่ให้เธอท้องก่อนแต่งหรอก ไม่ใช่ว่าเขาหัวโบราณแต่ว่า...เขาเคยว่าสารวัตรพนาเอาไว้เยอะ แค่นี้ก็กลืนน้ำลายตัวเองไปหลายอึกแล้ว
“ค่ะ” กุมาริกายิ้มตอบอย่างพอใจ เธอโผเข้าไปกอดเขาด้วยความสุข แก้วเจ้าจอมเป็นคุณแม่ได้เธอก็เป็นได้เหมือนกัน “กินดุๆ แบบพี่ซีล...คู่เราท้องก่อนคู่ของซ้อรองแน่ๆ ค่ะ”
ผู้กองกรินทร์หัวเราะชอบใจใหญ่ เขาตีก้นของเธออย่างหมั่นเขี้ยวแล้วกอดเธอแนบอก “พี่จะทำลูกน่ารักๆ ให้นะคะ” แน่นอนว่าลูกของเขากับเธอต้องน่ารักมากแน่ๆ ก็เพราะว่ามีแม่น่ารักๆ แบบเธอไงลูกของเขาเลยจะต้องเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดและที่สำคัญ...เขาจะต้องรีบมีลูกก่อนน้องชายให้ได้

ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงบริมฝั่งแม่น้ำโขงของ ผบ.คเชนทร์ รอบๆ ตัวบ้านยังคงเต็มไปด้วยเหล่างูน้อยใหญ่ที่ซ่อนกายกันอย่างมิดชิด ขณะนี้ ผบ.คเชนทร์ไปตรวจงานอยู่ที่ นรข.เขตหนองคายโดยมีปานมณฑาติดตามไปกับสามีด้วย ซึ่งหลังเสร็จจากงานทั้งสองคนจะแวะไปนอนที่บ้านที่หนองคายสักสองคืน บ้านที่ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาใช้เป็นเรือนหอเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยกันข้างๆ สถานีเรือรัตนวาปี ซึ่งบ้านหลังนี้มีความทรงจำดีๆ มากมายให้ทั้งสองคนได้นึกถึง เพลงรักที่ประจำการอยู่ที่สถานีเรือแห่งนี้พอดีจึงเป็นผู้คอยดูแลบ้านที่เต็มไปด้วยความหลังของครอบครัวเป็นอย่างดี คุณยายพุดตานเองก็กลับบ้านที่ฝั่งลาวไปแล้วเพราะต้องไปดูโรงทอผ้าไหมที่ฝั่งนู้น ส่วนข้ามโขงที่ลางานไปปฏิบัติธรรมอยู่วัดป่าในฝั่งลาวก็ใกล้จะเดินทางกลับบ้านแล้วเพราะมีภารกิจด่วนของทีมอัลฟาที่ต้องทำต่อ
เพราะช่วงนี้ไม่มีใครอยู่ที่บ้านเพลงพิณก็เลยอยู่ที่นครพนมตามลำพังกับผู้กองกวินทร์ เมื่อไม่มีใครอยู่บ้านทั้งสองสามีภรรยาที่อยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามันและอยากจะมีลูกจึงขลุกอยู่ด้วยกันตลอด เมื่อว่างจากงานและภารกิจผู้กองกวินทร์ก็ไม่รอช้ารีบกลับมาหาเพลงพิณหรือน้องงูน้อยของเขา ใช้เวลาอยู่ในห้องนอนด้วยกันนานแสนนาน บทเพลงแห่งรักที่แสนดุดันเร่าร้อนถูกบรรเลงตลอดไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนตามแต่ที่ผู้กองหนุ่มจะว่างจากงานอย่างเช่นวันนี้ก็ด้วย เมื่อคืนนี้ผู้กองกวินทร์มีออกไปซุ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวของคนร้ายกับทุกคนในทีมและเพิ่งจะได้กลับบ้านตอนเกือบเช้า คืนนี้เขากับทีมก็มีประชุมกันอีก รอให้ข้ามโขงกลับมาจากวัดและรอผู้กองกรินทร์เดินทางมาที่นครพนมก่อนคืนนี้พวกเขาจะได้ประชุมงานกันต่อแต่ว่าตอนนี้...เวลาว่างของเขาเขาได้ยกให้เพลงพิณไปหมดแล้ว
เสียงหวานครวญครางกระเส่าอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เพลงพิณยั้งมือไปกับกระจกตรงหน้าร่างงามสั่นคลอนไปตามจังหวะรักของสามี เธอยื่นเกาะกระจกอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สะโพกงอนงามถูกจับยึดเอาไว้แน่นแล้วมีสะโพกสอบของสามีเร่งเร้าโยกเข้าหา ขนาดที่ใหญ่โตส่วนปลายบานฉ่ำสอดแทรกเข้าไปแนบรักกับดอกไม้งามที่แฉะฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน กายแกร่งที่สอดเข้าออกแต่ละทีพาให้หวิวไหวเสียวสะท้านไปทั้งกายใจจนเพลงพิณครางออกมาไม่เป็นภาษา
“ซี๊ดดดด โอ้วว อ๊า...พี่เรนเจอร์ พี่...” เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างพยายามเก็บกลั้นความซาบซ่านรัญจวนแล้วหลับตาพริ้ม สะโพกงอนงามเด้งสอดรับการสอดรักของสามี
“อู๊ยยยย พี่จ๋า...เบาๆ อ๊า! ลึก...” จุกด้วย รสรักอารมณ์ใคร่ทำให้ครองสติได้ยาก เพลงพิณลืมความเขินอายไปหมดสิ้น ร่างกายของเธอต้องการการปรนเปรอและปลดปล่อย เธอติดใจในรสรักของสามีมาก
“ชอบลึกๆ ไม่ใช่หรอคะ หืม...ซี๊ดดดด อ๊า เมียจ๋า...” ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาซุกไซ้บนแผ่นหลังเล็กๆ ขาวเนียนผุดผ่องของเธอแล้วสอดมือเข้าไปกุมสองเต้าอวบๆ แน่น ผ้าซิ่นผืนสวยถูกดึงขึ้นไปกอดอยู่ที่เอว เพลงพิณแอ่นก้นงอนงามให้สามีได้ตักตวงรัก สองเต้าอวบมีผ้าแถบผืนสีขาวบางๆ พันเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ความบางของผ้าทำให้มองเห็นปลายยอดสีชมพูหวานแสนสวย ความอวบของเต้าขนาดล้นฝ่ามือถูกผู้กองกวินทร์บีบขย้ำ เพลงพิณปรือตามองไปที่กระจกก็เห็นภาพของตัวเองกำลังร่วมรักกับสามี มันช่างเป็นภาพที่ชวนให้หลงใหลและกระตุ้นอารมณ์รักให้รุนแรงมากขึ้น แรงบีบขย้ำหน้าอกทำให้ผ้าแถบผืนบางค่อยๆ หลุด ปลายยอดสีหวานชูชันถูกนิ้วร้ายของสามีเขี่ยไปมาให้ยิ่งเพิ่มความซาบซ่าน
“เสียวมากมั้ยคะ หืม...ชอบมั้ย”
“ชอบ...สะ...เสียว...พี่เรนเจอร์ ซี๊ดดดด” เพลงพิณขาสั่นพั่บๆ เสียงสะโพกงามถูกแรงปะทะดัง ตับๆๆ ก้องห้องนอน พอเธอหันกลับไปหาเขาก็ก้มลงมาจูบดูดดึงริมฝีปากของเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นชื้นๆ สอดเข้ามาสะโพกก็เร่งเร้ากระแทกเข้าหาเธอ เพลงพิณกรีดร้องด้วยความเสียวสะท้าน ดอกไม้งานปริออกโอบรัดความใหญ่โตที่สอดเข้ามาสุดทางรัก ความใหญ่โตทำให้เธอต้องแยกขาออกอีก
“ครางดังๆ สิเมียจ๋า เสียวมากก็ครางดังๆ เลย” เพราะห้องนอนเก็บเสียงและทั้งบ้านก็อยู่กันแค่สองคนเพลงพิณจึงปล่อยกายใจไปกับสามีอย่างเต็มที่ แม้ภายนอกเธออาจดูเป็นสาวหวานแสนเรียบร้อยแต่หากเมื่อขึ้นเตียงกับสามีเมื่อไหร่เธอก็ตอบสนองเขาได้อย่างถึงอกถึงใจ มีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์คนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าถึงเมียของเขาจะเรียบร้อยมากแค่ไหนแต่ถ้าได้ขึ้นเตียงเธอจะร้อนแรงอย่างสุดๆ ปรนเปรอรักให้เขาได้อย่างถึงอกถึงใจทุกครั้งไป
เพลงพิณถูกอุ้มไปวางลงกับเตียงนอนขนาดใหญ่ เรียวขาทั้งสองข้างถูกจับขึ้นพาดกับไหล่ของสามี เขายกสะโพกงามของเธอให้ลอยขึ้นแล้วสอดกายแกร่งขนาดใหญ่โตเข้ามาแนบรักกับความคับแน่น จังหวะรักของเขาดุดันไม่ใช่น้อยพาให้เพลงพิณครวญครางไม่หยุด
“อู๊ยยยย ซี๊ดดดด...จุก พี่เรนเจอร์ขา...”
“เมียจ๋า...เสียวมากมั้ย”
“สะ...เสียว ใจจะขาด ผะ...ผัวขา ซี๊ดดด เอาอีก”
“ลึกๆ แรงๆ หรอคะ” เธอรีบพยักหน้ารับแล้วจังหวะรักที่เธอชอบก็โหมกระหน่ำเข้าหา ผู้กองกวินทร์สอดรักอย่างรู้ใจว่าเธอชอบแบบไหน เขาบดๆ คลึงๆ และกระแทกระรัวจนร่างบางสั่นคลอน น้ำหวานฉ่ำเยิ้มจนเตียงเปียกชุ่ม
“อึก...อึก...อ๊า!!! ซี๊ดดดด”
“ชอบใช่มั้ยคะ ชอบลึกๆ เสียวๆ แบบนี้ใช่มั้ย” เขาโน้มตัวลงไปพาเธอโดยที่ยังโหมกระหน่ำสะโพกเข้าหาเธออยู่ เขามองใบหน้าหวานสวยที่กำลังทรมานด้วยความเสียว เขาชอบมองเธอยามนี้ ชอบมองใบหน้าทรมานเสียวของเธอ ชอบฟังเสียงเธอคราง วันนี้เขามีเวลาว่างเยอะเดี๋ยวเขาจะทำให้เธอเสียวทั้งวันเลย
“พี่เรนเจอร์...ผัวขา...เอาอีก”
“ได้ อ้าขาไว้เดี๋ยวผัวจัดให้” เพลงพิณทำตามเขาอย่างว่าง่าย สองแขนกอดคล้องคอสามีแน่นแล้วดึงเขาลงมาจูบ พญานาคมักมากในกามฉันใดเพลงพิณก็หลงในรสรักของสามีฉันนั้น และจมดิ่งลงสู่ห้วงรักแสนเสน่หากับเขาตลอดทั้งวัน

ร่างเล็กๆ ซุกแนบแอบอิงอกแกร่งของสามี ใบหน้าหวานแสนสวยอาบด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ไฟรักที่เพิ่งมอดดับมีแววว่าจะปะทุขึ้นมาได้อีกตลอดเวลาเมื่อต่างฝ่ายต่างก็เสพรักอย่างไม่รู้จักอิ่มหนำ เพลงพิณนุ่งผ้าผืนนุ่มสีขาวแต่บางเบาแทนผ้าซิ่นและพันสองเต้าอวบๆ อย่างหมิ่นเหม่ด้วยผ้าสีขาวบางโปร่งผืนเล็กๆ เอาใจสามี เธอพรมจูบไปทั่วอกแกร่งของเขา ซุกไซ้ซอกคอเขา ดูดคอเขาเพื่อสร้างรอยรัก จูบแก้มจูบปากเขาซ้ำๆ จนผู้กองกวินทร์ตาพราวอย่างถูกใจ สายตาคมที่แพรวพราวมองกายงามอย่างหลงใหลแล้วซุกไซ้เธอกลับ ไรหนวดที่เริ่มขึ้นทำให้เพลงพิณรู้สึกจักจี้หัวเราะคิกคักแต่ก็ไม่ขัดขืนสัมผัสจากเขา ดวงตาคู่หวานพราวระยับสดใส มีความสุขที่สุดเมื่อได้อยู่กับเขา
ผู้กองกวินทร์เชยคางของเธอมาหาแล้วก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากนุ่มๆ จูบแก้มของเธอซ้ำแล้วมองเธอ รักเหลือเกินผู้หญิงคนนี้ เขารักเธอสุดหัวใจเลย
“รักน้องเพลงจัง” สองแขนแกร่งกอดรอบเอวบาง เมื่อเพลงพิณขยับกายมานั่งพิงหัวเตียงเขาจึงเข้าไปเอียงแก้มซุกอกของเธอ เพลงพิณโอบกอดเขาแล้วก้มลงมาจูบที่หน้าผากของผู้กองกวินทร์ แววตาที่เธอมองเขาอ่อนโยนมากจนผู้กองหนุ่มหลงใหล เขาชอบซุกอกของเธอ ชอบให้เธอกอด ชอบให้เธอโอ๋
“คนดีของน้องเพลง” พอถูกโอ๋ คนที่ซุกอกเมียอยู่ก็แกล้งๆ ดึงผ้าแถบของเธอออกแล้วอ้าปากดูดปลายยอดสีหวานแสนอร่อยแล้วนวดคลึงอีกข้างด้วย เพลงพิณหลับตาพริ้ม เอียงอกอวบๆ ให้สามีได้ดูดดื่มแล้วกอดลูบไล้เขา ในยามอยู่ด้วยกันแบบนี้เขาจะชอบอ้อนให้เธอโอ๋ แต่เมื่อออกนอกบ้านเขาจะเป็นสามีที่คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี ปกป้องเธอและเป็นที่พึ่งที่ปรึกษาที่ดีให้เธอทุกครั้ง ความน่ารักของเขาเอาชนะใจพ่อของเธอได้แล้ว พ่อของเธอบอกว่าถึงเขาจะเพี้ยนไปหน่อยแต่เขาก็เป็นสามีที่ดี พ่อของเธอดีใจที่เธอได้คู่ชีวิตที่ดีแบบเขาแม้ว่ากว่าจะดีแบบนี้ได้ก็เกเรมานักแล้วก็ตาม
“คืนนี้พี่เรนเจอร์มีประชุมงานกับทุกคนในทีมที่บ้านใช่มั้ยคะ พี่เรนเจอร์อยากได้อาหารมื้อดึกมั้ยคะเดี๋ยวน้องเพลงจะเข้าครัวเตรียมให้”
“เอาน้องเพลงใส่จานแล้วเสิร์ฟบนเตียงได้มั้ยคะ”
“น้องแมวเพลงพิณหรอคะ”
“น้องเพลงพิณเมียพี่ต่างหาก” เพลงพิณหัวเราะไปกับเขา คนบ้า กินไม่รู้จักอิ่ม
“มื้อดึกบนเตียงเดี๋ยวเสิร์ฟให้เป็นมื้อสุดท้ายนะคะ ส่วนระหว่างประชุมงานช่วงนี้อากาศเย็นมากน้องเพลงจะทำข้าวต้มใส่หมูใส่ของทะเลให้เยอะๆ แล้วกันจะได้ซดร้อนๆ แก้หนาวแล้วคุยงานกันได้ยาวๆ เดี๋ยวทำเผื่อทุกคนในทีมด้วย พี่ข้ามโขงก็กำลังกลับบ้านส่วนพี่ซีลก็กำลังมา...”
“จริงด้วย!” จู่ๆ ผู้กองกวินทร์ที่นอนดูดนมเมียก็รีบลุกขึ้นมานั่งในทันทีจนเพลงพิณพลอยตกอกตกใจตาม เห็นสามีทำหน้าตื่นๆ เธอก็เลิกคิ้วมองตามก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะหันมาบอกกับเธอว่า...
“ลืมสนิทเลยค่ะ พี่ซีลมันบอกให้ไปรอรับที่สนามบิน”
“อะไรนะคะ” เรื่องสำคัญแบบนี้เขาลืมได้อย่างไรกัน เพลงพิณอดชักสีหน้าใส่สามีไม่ได้ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์มือถือมายื่นให้เขาโทรไปหาพี่ชาย จริงๆ เล้ย
“เมียจ๋าอย่าทำหน้าดุใส่พี่สิคะพี่กลัวนะ”
“ก็พี่เรนเจอร์ลืมไปรับพี่ซีลนี่คะ คุณน้ำเมยก็จะมาด้วย”
“ยัยปีศาจเบอร์สามนั่นน่ะหรอคะ น้องเพลงไม่ได้ดูข่าวเมื่อวานนี้หรอ ยัยนั่นน่ะไปประกาศให้คนรู้ทั้งประเทศแล้วนะคะว่าพี่ไม่หล่อ ยัยนั่นบอกว่าพี่ซีลหล่อกว่าพี่ ถ้ายัยปีศาจน้ำเมยมาน้องเพลงกลายร่างเป็นงูใหญ่อีกแล้วฉกยัยนั่นแก้แค้นให้พี่ด้วยนะคะเข้าใจมั้ย นี่ยัยนั่นก็เพิ่งเจอไนเปอร์มาไม่รู้ว่าไนเปอร์จะคายตะขาบให้เพิ่มรึเปล่า”
อ้อ เมื่อก่อนตีกันกับน้องสาว ต่อมาก็ตีกันกับหลานนี่ยังจะมาตีกันกับพี่สะใภ้อีกหรอ เพลงพิณคิดแล้วดูสามีนั่งต่อสายโทรศัพท์หาพี่ชาย พอต่อสายได้ ยังไม่ทันที่ผู้กองกวินทร์จะพูดอะไรเสียงปลายสายก็ตะโกนด่าออกมาแล้วจนผู้กองกวินทร์หน้าจ๋อย
(“ห่ามึงไอ้เรนเจอร์!!! แล้วบอกว่าจะมารับกูกับเมียแต่เสือกหายหัวไปเลยนะ กูรอที่สนามบินตั้งนาน โทรหาก็ไม่รับสายมึงไปนอนตายอยู่ใต้สะดือแม่น้ำโขงหรอถึงเพิ่งโทรมาเอาป่านนี้!!!”)
“ค่อยๆ ด่าได้มั้ย สำนึกผิดไม่ทัน”
(“อ้อมึงยังอยู่หรอ กูนึกว่ามึงตายห่าตายโหงไปนานแล้ว”)
“ปากหรอที่พูดน่ะ” เขาชักสีหน้าใส่พี่ชายที่อยู่ปลายสาย “เมื่อคืนไปทำงานแล้วกลับมาเกือบเช้าก็เลย...”
(“นอนยาวไม่ตื่น”)
“...ทำหลานให้พี่เพลินจนลืมเวลา”
(“กูสงสารหลานในอนาคตของกูจริงๆ ที่จะมีพ่อแบบมึง”)
“โอ๊ยจะมาด่าอะไรนักหนาเนี่ย หุบปากไปเถอะเดี๋ยวออกไปรับ รอแป๊บหนึ่ง”)
(“ไม่ต้องมารับ จ่าพรตเขามารับกูแล้ว ถ้าจะให้รอมึงกูคงได้นอนรอที่สนามบินสองคืนแน่ๆ มึงรอกูอยู่บ้านนั่นแหละเดี๋ยวกูจะไปเล่นงานมึง”) ผู้กองกวินทร์รีบโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งทันทีเมื่อเจอคำขู่ พี่ชายเขาไปเปิบรังแตนที่ไหนมากันเนี่ย หรือว่าจะโดนยัยปีศาจเบอร์สามเป่าหูมา
“น้องเพลงได้ยินมั้ยคะ ไอ้พี่ซีลมันขู่จะฆ่าพี่!!!” ได้ทีก็รีบหันมาฟ้องเมีย แต่เพลงพิณก็คิดว่าเขาสมควรโดนพี่ชายด่าแล้วล่ะ
“งั้น...พี่เรนเจอร์มีอะไรจะสั่งเสียมั้ยคะ”
“น้องเพลง!!!” เขาจะร้องไห้แล้วนะ ผู้กองกวินทร์คำค้อนใส่ทันทีเมื่อเพลงพิณหัวเราะคิกๆๆ ใส่เขาแล้วทำท่าจะลงจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว
“เดี๋ยวๆๆ จะไปไหนคะ” เขารีบรวบเอวของเธอมากอดเอาไว้
“น้องเพลงจะไปอาบน้ำแต่งตัวค่ะ”
“เดี๋ยวค่อยไป...เล่นกับพี่ต่ออีกยกก่อน”
“พี่เรนเจอร์...” แก้มนวลๆ แดงก่ำขึ้นมา ดวงตาคู่สวยช้อนมองสามีอย่างเขินอายแต่ก็ไม่ปฏิเสธ พอเขาเกี่ยวเอวเธอไปหาเพลงพิณก็คล้องแขนกอดรอบคอของเขาทันที ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ เอื้อนเอ่ยหากหัวใจก็ปรารถนาในกันและกัน เธอเอียงแก้มแนบมือของเขา รอยยิ้มแสนหวานนี้มอบให้แต่สามีเพียงผู้เดียวก่อนจะให้เขานำพาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงรักอีกครั้ง...

“อ้าว” ข้ามโขงที่เพิ่งขับรถเข้ามาจอดในบ้านหันไปเลิกคิ้วมองเมื่อเห็นรถของพันจ่าพรตกำลังขับเข้ามาในบ้านของเขา นอกจากพันจ่าพรตคนที่ลงมาจากรถอีกสองคนก็คือผู้กองกรินทร์กับกุมาริกา ด้วยมีภารกิจด่วนเขาก็เลยเพิ่งกลับจากวัดหลังจากไปปฏิบัติธรรมมาและที่ผู้กองกรินทร์ต้องหอบเมียมาที่นครพนมก็เพราะเรื่องภารกิจเหมือนกัน เดี๋ยวคืนนี้คงได้มีคุยงานกันยาวๆ
“สวัสดีค่ะคุณหมอ โอ้โห ไปไหนมาคะเนี่ยเสื้อสีขาว กางเกงก็สีขาว” กุมาริกาวิ่งเข้ามาทักทายเขาอย่างร่าเริง พอเธอยกมือสวัสดีเขาแล้วทำท่าจะยื่นมือมาเช็คแฮนด์ซ้ำเขาก็ต้องรีบถอยจนเธอได้แต่มองอย่างงงๆ ด้วยสงสัยว่าทำไมเขาไม่ให้เธอเข้าใกล้
“ข้ามโขงเพิ่งลางานไปปฏิบัติธรรมมา ตอนนี้เขาถือศีลแปดอยู่น้ำเมยอย่าเพิ่งไปเข้าใกล้นะ เดี๋ยวเจ้าอาวาสศีลขาด” ผู้กองกรินทร์ที่กำลังขนกระเป๋าสัมภาระของเธอลงมาจากรถร้องบอกก่อนจะหันไปหัวเราะกับพันจ่าพรตเพราะรู้ดีว่าข้ามโขงไปปฏิบัติธรรมเพราะอะไร
“ไปปฏิบัติธรรมมาหรอคะ”
“ผมเอาบุญมาฝากครับ”
“ไหนล่ะค่ะบุญ” เด็กเมืองนอกเมืองนาไม่เข้าใจแบมือออกไปขอบุญ ผู้กองกรินทร์กับพันจ่าพรตก็เลยต้องหัวเราะกันอีกรอบ
“ถ้ามีคนบอกว่าเอาบุญมาฝาก เขาก็ต้องบอกว่า สาธุ ค่ะ” ผู้กองกรินทร์เข้ามาอธิบายแล้วแอบมองน้องชายอย่างล้อเลียน “บาปแล้วบาปเลย ไปบวชเป็นพรรษาก็ไม่หายบาปหรอก”
“โธ่พี่ซีล”
“ฮ่าๆๆ” ผู้กองกรินทร์กับพันจ่าพรตหัวเราะออกมาอีก ก็ไม่คิดว่าข้ามโขงจะคิดมากขนาดนี้จนถึงขั้นลางานไปถือศีล ทีตอนวิสามัญคนร้ายยังไม่เห็นจะคิดมากเท่าเรื่องนี้
พันจ่าพรตขอตัวกลับไปที่สถานีเรือก่อนแล้วจะมาพร้อมกับทุกคนอีกทีในช่วงเย็น ข้ามโขงก็เลยพาผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาเดินเข้าไปในบ้าน ฝูงงูที่เฝ้าอยู่รีบพากันเลื้อยหนีเพื่อไม่ให้แขกมาเห็นแล้วเกิดตกใจ กุมาริกามองไปรอบๆ บ้านเพื่อหาเพลงพิณด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอกับซ้อรอง พี่สาวที่แสนดีของเธอ ก่อนจะมานครพนมเธอได้กลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าและเอาของมาฝากซ้อรองเยอะแยะเลย
“หอบอะไรมาเยอะแยะพี่ซีล” เห็นพี่ชายหิ้วข้าวของเข้าบ้านมามากมายข้ามโขงก็หันมามอง
“ของฝากน่ะ น้ำเมยเขาหอบของมาฝากพี่สาวของเขา” กุมาริการีบฉีกยิ้มแฉ่ง อยากจะเจอกับเพลงพิณแล้ว นอกจากจะมาเยี่ยมแล้วเธอยังจะมาพูดคุยเรื่องงานแต่งกับเพลงพิณด้วย เธออยากแต่งงานแบบสองคู่
“พี่เพลงพิณล่ะคะ”
“ก็...” ข้ามโขงมองขึ้นไปชั้นบนของบ้าน ตอนนี้ผู้กองกวินทร์ว่างจากงานแล้วเขาก็คงจะกำลัง...ทำลูกอยู่เพื่อลบคำสบประมาทน้ำยาบูดล่ะมั้ง ข้าวใหม่ปลามันก็แบบนี้แหละ เพลงพิณก็หลงสามีมาก ผู้กองกวินทร์ก็หลงน้องสาวเขามากเหมือนกัน ว่างจากงานเมื่อไหร่เป็นต้องทำหลานให้เขาตลอดจนพ่อเขาบ่นใหญ่แล้วเนี่ย แต่จะว่าอะไรผู้กองกวินทร์มากก็ไม่ได้เพราะน้องสาวของเขาก็ยินยอมพร้อมใจไปกับผัวเอง พลโทกรันณ์ส่งคลิปน้องชมพูกับน้องโมกมาให้พ่อของเขาดูแทบทุกวันจนพ่อของเขาอยากจะมีหลานบ้างแล้ว
ยังไม่ทันจะได้พูดคุยอะไรกันต่อผู้กองกวินทร์ก็จูงมือพาเพลงพิณเดินลงมาที่ชั้นล่างแล้ว ทั้งสองสามีภรรยาจูงมือกันกะหนุงกะหนิงดูมีความสุขมากจนกระทั่งเพลงพิณหันมาเห็นกุมาริกา
“คุณน้ำเมย!”
“พี่เพลงพิณ!”
แล้วซ้อใหญ่กับซ้อรองของบ้านสุวรรณเวชก็วิ่งเข้ามากอดกันด้วยความคิดถึง เรื่องราวของกุมาริกาที่ผ่านมาทำให้เพลงพิณเป็นห่วงนัก อยากจะไปหาแต่เธอก็อยู่ไกลถึงแม่สอด พอได้ข่าวว่ากุมาริกากับผู้กองกรินทร์ลงเอยกันได้ดีแล้วเธอก็ค่อยเบาใจหน่อย ถ้าเธอคือซ้อรองของบ้านสุวรรณเวชเธอก็อยากให้กุมาริกานี่แหละเป็นซ้อใหญ่แล้วอยู่เป็นพี่น้องกันไปตลอด
“สาวๆ เขาดูรักกันดีเนาะ” ผู้กองกวินทร์เดินหัวเราะแหะๆ เข้ามาหาพี่ชายก่อนจะโดนผู้กองกรินทร์ทุบไปหนึ่งทีข้อหาที่ไม่ไปรับเขาที่สนามบิน นี่ถ้าไม่ติดว่ามีภารกิจด่วนต้องรีบมาเขาคงขับรถมาเองแล้ว
“มึงนะมึงปล่อยกูทิ้งไว้ที่สนามบินตั้งนาน ดีนะที่จ่าพรตว่างพอดีเลยไปรับกูได้ มึงรู้มั้ยว่ากูไปเจออะไรมา”
“เจออะไร”
“ก็เจอทิชาไง บังเอิญมากที่ยัยนั่นก็นั่งเครื่องมาลำเดียวกับกู ที่นั่งแม่งอยู่ใกล้กันอีกนี่ถ้าไม่คีพลุคเพราะมีแฟนคลับอยู่บนเครื่องด้วยน้ำเมยคงได้อาละวาดจับทิชาโยนลงมาจากเครื่องบินแน่ๆ พอลงจากเครื่องแล้วยัยนั่นยังตามมาหาเรื่องเมียกูอีก” นี่คือสาเหตุที่ผู้กองกรินทร์หงุดหงิด ทิชากรเหมือนจะมาทำงานที่นี่เพราะเห็นมีทีมงานคนอื่นๆ มาด้วย แต่เป็นงานอะไรเขาก็ไม่รู้เพราะกุมาริกาบอกว่าไม่คุ้นหน้าทีมงานของทิชากรเลย วงการบันเทิงแบบนี้ส่วนมากคนจะรู้จักกันไปหมดแต่น่าแปลกที่คนดังๆ อย่างกุมาริกากลับไม่รู้จักทีมงานของทิชากรเลย ถ้าฝ่ายนั้นบังเอิญแค่มาทำงานที่นี่ก็แล้วไปแต่ถ้าคิดจะมารังแกเมียกับน้องสาวของเขาล่ะก็เจอดีแน่
“ยังไม่ไปผุดไปเกิดอีกหรอเนี่ย” ผู้กองกวินทร์มองไปทางเพลงพิณด้วยความเป็นห่วง ไม่สบายใจเลยที่เขาจะต้องไปทำภารกิจแล้วทิ้งเพลงพิณเอาไว้คนเดียว ก็หวังว่าบรรดาลุงงูจะช่วยปกป้องเมียรักของเขาได้นะ

พอช่วงเย็นสมาชิกทีมอัลฟาก็มารวมตัวกันที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์เพื่อประชุมงานกัน แม้ว่าส่วนมากทุกคนจะประชุมงานกันที่สถานีเรือแต่เพราะว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงไม่อยากปล่อยเพลงพิณไว้ที่บ้านคนเดียวพวกเขาจึงย้ายมาประชุมกันที่นี่เพราะบ้านของ ผบ.คเชนทร์มีห้องสำหรับคุยงานได้และจะได้มาทำมื้อเย็นกินด้วยกันในวันที่ทุกคนในทีมได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง
ในตอนแรกกุมาริกาตั้งใจว่าจะเข้าพักที่โรงแรมแถวๆ นี้ แต่เพลงพิณก็ขอร้องให้เธอมาพักอยู่ที่บ้านด้วยกัน เวลาที่สามีไปทำงานพวกเธอจะได้อยู่เป็นเพื่อนกันที่นี่ ซึ่งผู้กองสองแฝดและข้ามโขงก็เห็นดีด้วย ดังนั้นกุมาริกาจึงจะพักอยู่ที่บ้านกับเพลงพิณตลอดระยะเวลาที่อยู่นครพนม ทั้งสองสาวนั่งพูดคุยกันอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่ปูด้วยเบาะนุ่มๆ ด้านหลังห้องครัว ระหว่างที่พูดคุยกันหนุ่มๆ ทีมอัลฟาก็ช่วยกันเตรียมมื้อเย็นที่ส่วนมากเป็นเมนูอาหารอีสาน มีปิ้งย่าง ส้มตำ ลาบและอาหารทะเลเผา กุมาริกาสั่งไวน์ชั้นเลิศมาจากโรงแรมหรูของตัวเองซึ่งมีสาขาอยู่ที่นครพนมเอามาให้ทุกคนได้ชิมและสั่งน้ำองุ่นแสนอร่อยมาให้เพลงพิณกับข้ามโขง สองพี่น้องที่ดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ด้วย
“น้ำเมยมาพักอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะคะซ้อรองเราจะได้มีเรื่องคุยกันยาวๆ เช่น...เม้าท์เรื่องผัวๆ ของพวกเรา” กุมาริกามองไปทางผู้กองกรินทร์ที่กำลังชิมน้ำจิ้มเนื้อย่างอยู่ แล้วก็ไม่ได้ชิมเฉยๆ ด้วยเพราะเขากำลังชิมน้ำจิ้มที่น้องชายเป็นคนยื่นช้อนมาป้อน อดขนลุกไม่ได้เบาๆ นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นฝาแฝดกันกุมาริกาจะจิ้นเป็นคู่รักวายแล้วนะเนี่ย
“พี่แฝดก็แบบนี้แหละค่ะ พวกเขารักกันมาก” เพลงพิณมองตามเมื่อผู้กองกรินทร์เอาเนื้อย่างมาจิ้มน้ำจิ้มแล้วยื่นไปป้อนผู้กองกวินทร์อีก พอผู้กองกวินทร์กัดกินไปครึ่งหนึ่งผู้กองกรินทร์ก็เอาอีกครึ่งที่เหลือมากินต่อ
“พี่น้ำปิงกับพี่น้ำปายไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยค่ะ แล้วซ้อรองกับคุณเพลงรักเป็นแบบนี้มั้ยคะ”
“ก็...เป็นนะคะ พี่กับพี่แฝดโตมาด้วยกันก็เลยรักคู่แฝดของตัวเองมากๆ เหมือนกันค่ะ มันน่ารักดีนะคะพี่น้องรักกันแบบนี้” กุมาริกาทำท่าขนลุกตามก่อนจะยื่นหน้ามากระซิบถามเพลงพิณอีกเรื่อง
“ว่าแต่...ห้องนอนที่นี่เก็บเสียงมั้ยคะซ้อรอง” เพลงพิณชะงักไปครู่หนึ่งกับคำถามนี้ก่อนที่ทั้งสองสาวจะหัวเราะออกมาพร้อมกันด้วยความเขินอายจนหนุ่มๆ หันมามองว่าทั้งสองคนพูดอะไรกันทำไมถึงหัวเราะคิกคักๆ แบบนี้
“ทุกห้องที่บ้านหลังนี้เก็บเสียงอย่างดีค่ะเพราะบางทีพี่จะซ้อมดนตรีดึกๆ ดื่นๆ เสียงจะได้ไม่ไปรบกวนทุกคนในบ้าน”
“ซ้อมแค่ดนตรีหรอคะ” กุมาริกาหูตาแพรวพราวขณะเอียงตัวไปกระซิบถามเพลงพิณจนอีกฝ่ายเขินหน้าแดง “ซ้อมดนตรีที่ว่าเนี่ย...ซ้อมกับคุณลุงแฝดน้องรึเปล่าคะ”
“คุณน้ำเมย” พอนึกตามที่กุมาริกาว่าเพลงพิณก็ยิ้มแก้มแดงระเรื่อ เธอหมายถึงซ้อมดนตรีจริงๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นเรื่องห้องเก็บเสียงก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้ เธอกับสามีตั้งใจว่าจะมีลูกกันช่วงนี้ก็เลย...ทำการบ้านกันหนักหน่อย “คุณน้ำเมยพักอยู่ที่นี่กับพี่ซีลให้สบายเถอะนะคะ คุณน้ำเมยเป็นน้องสาวของพี่ คุณพ่อกับคุณแม่พี่ก็เอ็นดูคุณน้ำเมยเหมือนลูกเหมือนหลาน ให้คิดว่าที่นี่เป็นบ้านอีกหลังของคุณน้ำเมยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ คนที่นี่ใจดีกับน้ำเมยจัง” มันช่างน่าซาบซึ้งเหลือเกิน กุมาริกาคิดแล้วมองไปที่ข้อมือของเพลงพิณ ตอนนี้เพลงพิณก็ใส่สร้อยข้อมือเหมือนกันกับเธอเลย สร้อยข้อมือแฝดสำหรับเมียของพี่แฝด...
“อ้อจริงสิ น้ำเมยซื้อเครื่องสำอางมาฝากค่ะ เห็นพี่เพลงพิณบอกคราวก่อนว่าเครื่องสำอางหาย” เห็นกุมาริกาพูดเรื่องนี้และยื่นถุงเครื่องสำอางถุงใหญ่มาให้เพลงพิณผู้กองกวินทร์ที่ยกจานเนื้อย่างมาให้เมียก็ต้องตีโค้งวนกลับไปนั่งเก็บอาการอยู่ข้างๆ ข้ามโขงเหมือนคนร้อนตัวและพยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธ แม้แต่ข้ามโขงเองก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนคนอื่นๆ ในทีมก็หมายมั่นสายตาไปยังถุงเครื่องสำอางเซตใหญ่แบรนด์ดังที่กุมาริกาหอบหิ้วมาฝากพี่สาว
“มันถุงใหญ่ไปมั้ยคะ” ซ้ำยังเป็นแบรนด์ดังราคาแพงอีก ที่กุมาริกาซื้อมาคือมีครบเซตทุกอย่างเลย
“น้ำเมยรักซ้อรองมากนะคะ น้ำเมยอยากให้ของขวัญพี่สาว” ตอนอยู่ที่แม่สอดเธอเหงามาก ก็มีเพลงพิณนี่แหละที่คอยโทรมาถามไถ่เธอ เป็นเพื่อนคุยกับเธอ ห่วงใยเธอ เธอรักเพลงพิณมาก
เช่นเดียวกับเพลงพิณที่รักกุมาริกาไม่ต่างกันและดีใจมากที่กุมาริกาได้เข้ามาเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชอีกคน ถึงกุมาริกาตัวจริงจะไม่เหมือนกุมาริกาในทีวีแต่เพลงพิณก็ชอบกุมาริกาคนนี้มากๆ
“ขอบคุณค่ะคุณน้ำเมย” เพลงพิณรับเอาถุงเครื่องสำอางมาก่อนจะเล่าให้กุมาริกาฟังอีกว่า “อย่างที่ว่านั่นแหละค่ะ พวกเครื่องสำอางที่เอาไว้แต่งหน้าตอนรำหายไปทีละอย่างสองอย่าง ลิปสติกหายบ้าง รองพื้นหายบ้าง วันก่อนดินสอเขียนคิ้วก็หายไปค่ะต้องไปยืมของอาร์ตี้ใช้ จะว่ามีขโมยเข้าบ้านก็ไม่น่าใช่เพราะขโมยอะไรจะขโมยแต่เครื่องสำอาง” ถ้ามีขโมยจริงป่านนี้คงโดนงูฉกตายไปนานแล้ว “ทั้งบ้านก็มีแค่พี่กับคุณแม่นะคะที่ใช้เครื่องสำอาง แต่คุณแม่ก็ไม่ได้หยิบไปอยู่แล้วเพราะคุณแม่จะเป็นคนซื้อเครื่องสำอางให้พี่ตลอด คุณพ่อ พี่เรนเจอร์ พี่ข้ามโขงก็ไม่มีใครต้องแต่งหน้าซักคน”
“อึกๆๆๆ” ผู้กองกวินทร์ยิ่งร้อนตัวเข้าไปใหญ่แย่งเอาแก้วน้ำองุ่นของข้ามโขงไปกรอกใส่ปากเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ
“แล้วคุณเพลงรักล่ะคะ หล่อเบอร์นั้นอาจหยิบไปก็ได้”
“พี่เพลงรักประจำการอยู่ที่หนองคายค่ะไม่ได้อยู่ที่บ้านนี้ทุกวัน แล้วตอนที่หายก็เป็นตอนที่พี่เพลงรักไม่อยู่ด้วย”
“แมวคาบไปเล่นรึเปล่าคะ” กุมาริกาชี้มาทางน้องแมวเพลงพิณที่นอนกระดิกพวงหางสวยๆ ไปมาอยู่ข้างเพลงพิณ
“เครื่องสำอางอยู่ในกระเป๋าใบใหญ่ค่ะ น้องแมวเปิดกระเป๋าไม่ได้หรอก” แล้วทั้งสองสาวก็นั่งปรึกษาพูดคุยเรื่องนี้กันตามประสาในขณะที่หนุ่มๆ ก็ยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ซื้อเอง ไปขโมยของน้องเพลงมาเกิดน้องเพลงจับได้พี่โดนกระทืบตายแน่ๆ เครื่องสำอางคือสมบัติล้ำค่าของผู้หญิงนะ” ข้ามโขงแอบกัดฟันกระซิบว่าน้องเขยเมื่อทุกคนขยับมานั่งล้อมวงหน้าเตาถ่านย่างเนื้อ แสร้งทำเหมือนช่วยกันทำอาหารแต่ความจริงคือจะคุยกันเรื่องนี้ต่างหาก
“แหมๆๆ อาทิตย์ก่อนมึงยังขโมยที่ดัดขนตาของแม่มึงมาอยู่เลยนะครับ” แล้วข้ามโขงก็ต้องหัวเราะแหะๆๆ เมื่อตัวเองต้องทำผิดศีลอทินนาทานาเวรมณี
“พี่ก็อย่าซ้ำเติมนักสิ ผมก็ลางานไปถือศีลปฏิบัติธรรมไถ่บาปตั้งสามวันแ ล้วนี่” ข้ามโขงบอกถึงสาเหตุที่เขาต้องไปปฏิบัติจนทุกคนในทีมต้องหัวเราะออกมา เห็นว่าก่อนจะมาทำมื้อเย็นกินกับทุกคนข้ามโขงไปลาศีลแปดแล้วอาราธนามาถือศีลห้าที่ห้องพระแล้ว
“ไม่นับเว้ย ขโมยแล้วขโมยเลย บาปแล้วบาปเลย”
“งั้นเราก็ต้องตกนรกขุมเดียวกันแล้วล่ะพี่เรนเจอร์”
“จิ๊”
“แล้วทำไมต้องขโมย แค่เครื่องสำอางเองก็ไปซื้อเอาสิจ้างคนไปซื้อให้ก็ได้” ผู้กองกรินทร์พูดไปเหมือนไม่ใช่เรื่องยาก ผู้กองกวินทร์ก็เลยหันมาแสยะยิ้มใส่
“หรอ งั้นพี่ก็ไปซื้อเองสิ”
“งั้นเดี๋ยวกูไปขโมยของเมียมาให้” ใครมันจะไปซื้อเองเป็นล่ะของพวกนี้ไม่เคยใช้ จะให้เมียซื้อให้ก็กังวลเพราะภารกิจนี้ไม่อยากจะให้เมียรู้เลย
“คุณน้ำเมยซื้อมาตั้งถุงใหญ่ ผู้กองจัดการเลยนะครับ หายไปซักชิ้นสองชิ้นคุณเพลงพิณก็ไม่รู้หรอก” จ่านพดลรีบยุทันที ดูสิ แค่ลิปสติกที่เพลงพิณหยิบออกมาก็เป็นสิบๆ แท่งแล้ว
“ถ้าผมโดนเมียจับได้จ่ามาร่วมใช้เวรใช้กรรมกับผมมั้ย”
“ผู้กองกลัวเมียหรอครับ โห่!!!” แล้วแก๊งหนุ่มๆ ก็พากันโห่ใส่จนเพลงพิณกับกุมาริกาหันมามองว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วทำไมต้องไปนั่งประชุมล้อมวงอยู่ข้างเตาถ่านด้วย
“เออกลัว จะทำไม” คนกลัวเมียยอมรับก่อนที่วงประชุมจะพากันสลายตัวเมื่อสาวๆ เดินเข้ามาดูว่ามีเรื่องอะไรกัน เพลงพิณกับกุมาริกาหันมามองหน้ากันอย่างจับพิรุธหนุ่มๆ
“คุยอะไรกันอยู่หรอคะ”
“คุยเรื่องซอยจุ๊ครับ ลองซักคำมั้ยครับคุณน้ำเมย คุณเพลงพิณ” จ่าขวัญชัยรีบยื่นจานเนื้อดิบกับเครื่องในพร้อมกับถ้วยน้ำจิ้มมาให้สองสาวเป็นการกลบเกลื่อนเรื่องที่พวกตนพูดคุยกัน เพลงพิณเห็นเมนูเด็ดของหนุ่มๆ แล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ โบกมือปฏิเสธไปมีเพียงแค่กุมาริกาเท่านั้นที่ยังมองจานซอยจุ๊อย่างสงสัย
“กินยังไงคะ”
“คุณน้ำเมยคะ อย่า...อื้มมมม” เพลงพิณพูดต่อไปไม่ได้เมื่อผู้กองกวินทร์ยื่นมือมาปิดปากเธอเอาไว้จนข้ามโขงต้องรีบสะกิดผู้กองกรินทร์ให้รีบช่วยชีวิตเมียตัวเองด่วน
“เมนูโปรดของพี่ซีลเลยนะ มานครพนมทีไรเป็นต้องสั่งมากินตลอด คุณก็ลองกินดูสิเผื่อติดใจต่อไปพี่ซีลจะได้มีเพื่อนกินซอยจุ๊” เห็นว่ากุมาริการักพี่ชายเขามากและยอมได้ทุกอย่างเพื่อผู้กองกรินทร์ ผู้กองกวินทร์ก็เลยเอาข้อนี้มาหลอกเพื่อหวังแกล้ง
“พี่ซีลชอบกินเนื้อดิบหรอคะ” ฝ่ายคนอยากเอาใจสามีก็รีบหันมาถามผู้กองกรินทร์เพื่อเป็นการยืนยัน แม้จะไม่ใช่เมนูโปรดที่กินประจำแต่ถ้ามีเขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะกินและยอมรับว่ามันก็อร่อยใช้ได้
“...เออ...ค่ะ แต่พี่ว่าน้ำเมยไม่ต้องกินก็ได้นะคะ มันเป็นเนื้อดิบ”
“ตอนอยู่เมืองนอกน้ำเมยเคยกินเนื้อดิบค่ะ เนื้อดิบ ปลาดิบ...ถ้าพี่ซีลชอบน้ำเมยจะกินเป็นเพื่อน” เห็นถึงความตั้งใจของกุมาริกาแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ไม่กล้าห้าม เธอรักเขามากเหลือเกินและพร้อมที่จะทำทุกอย่างได้เพื่อเขา
“อุนอ้ำเอย อ่า” (คุณน้ำเมย อย่า) เพลงพิณก็พยายามช่วยน้องสาวนอกไส้แทบตายแต่ก็ถูกผู้กองกวินทร์ปิดปากเอาไว้อยู่ ทางด้านกุมาริกาก็พร้อมสู้ตายเพื่อคนรักเธอจึงหยิบส้อมมาจิ้มเนื้อดิบขึ้นมาแล้วเอาไปจิ้มน้ำจิ้ม คิดว่าคงจะเหมือนเนื้อดิบชั้นดีราคาแพงที่เคยกิน แม้ว่ากลิ่นมันจะแปลกๆ แต่เธอก็ส่งซอยจุ๊เข้าปากไปเรียบร้อยท่ามกลางสายตาลุ้นของทุกคนยกเว้นเพลงพิณ ข้ามโขงรีบส่งถุงพลาสติกมาให้ผู้กองกรินทร์เผื่อกุมาริกาจะคายทิ้ง
“เป็นไงๆ อร่อยมั้ย” ผู้กองกวินทร์รีบถาม
“...แปลกๆ น้ำจิ้มมันขมๆ ค่ะ” กุมาริกากลั้นใจกลืน กลิ่นคาวคละคลุ้งเต็มปากและเป็นกลิ่นที่เธอไม่ชอบ เนื้อดิบราคาไม่แพงเธอเข้าใจแต่ก็ไม่คิดว่าจะเหม็นสาบแบบนี้
“ที่ขมเพราะใส่ดีวัวกับเพลี้ยลงไป”
“อะไรคือเพลี้ยคะคุณลุงแฝดน้อง”
“เพลี้ยก็คือขี้วัว ขี้อ่อนๆ ของวัวผมเป็นคนรีดออกมาจากไส้ของมันเองแหละ อร่อยปะ ฮ่าๆๆๆ”
“ฮะ!” กุมาริกาอึ้งไปชั่วขณะก่อนที่คราวนี้ทุกคนจะรีบพากันเอานิ้วอุดหูเมื่อเธอกรี๊ดออกมาลั่นบ้าน “กรี๊ดดดดดด ไอ้บ้าหลอกฉันกินขี้วัว กรี๊ดดดดด แหวะ!!!” ถุงพลาสติกที่ข้ามโขงส่งให้ผู้กองกรินทร์ได้ใช้จริงๆ เมื่อกุมาริการีบคว้าไปก่อนจะวิ่งออกไปอ้วก เพลงพิณที่ดิ้นจนหลุดออกจากสามีแล้วก็ทุบเขาไปหนึ่งทีก่อนจะรีบวิ่งไปดูอาการของกุมาริกา ตอนแรกทุกคนก็ว่าจะพากันหัวเราะตามแต่พอเห็นผู้กองกรินทร์ทุบน้องชายซ้ำก่อนจะวิ่งไปโอ๋เมียทุกคนก็ต้องรีบกลั้นหัวราะเอาไว้
กุมาริกาอ้วกจนน้ำหูน้ำตาไหลก่อนจะกลับมากินมื้อเย็นกับทุกคนพร้อมกับแรงอาฆาตผู้กองกวินทร์เป็นหนักหนา สายตาของเธอมองแรงและจ้องจิกอย่างไม่ยอมจนผู้กองกรินทร์ไม่กล้าให้เธอถือมีดหั่นเนื้อเพราะเธอพร้อมที่จะฆ่าน้องชายเขาได้ทุกเมื่อ เพลงพิณเองก็คอยดูแลเรื่องของอยู่ของกินให้และไม่พอใจเลยที่สามีมาแกล้งกุมาริกาแบบนี้
พรวด!!!
ระหว่างที่ล้อมวงกินมื้อเย็นกันอยู่ผู้กองกวินทร์ก็พ่นไวน์ที่ยกขึ้นดื่มออกมาทั้งหมดแล้วรีบคว้าน้ำเปล่าไปกลั้วคอ กินข้าวอยู่ดีๆ ก็มีอาการแปลกๆ ทุกคนเลยหันไปมองตาม
“อี๋ ไวน์อะไรเนี่ยเค็มเป็นบ้า เค็มจนขมคอ”
“ไม่เค็มได้ไงฉันเทน้ำปลาใส่ไปตั้งเยอะ น้ำปลา...ผสมขี้แมวลงไปก้อนหนึ่งด้วย”
“ยัยน้ำเมย!!! ยัยปีศาจ!!!”
“โฮะๆๆ ฉันจะถือว่าเป็นคำชมแล้วกันนะคะ ขี้วัวหรือเพลี้ยยังมีคนเอามาทำเป็นอาหารได้แต่ขี้แมว...คงมีแค่คุณลุงแฝดน้องคนเดียวเท่านั้นที่ได้กิน ยินดีด้วยค่ะ”
“หน็อย...ยัย...ยัย...” ผู้กองกวินทร์กัดฟันกรอดๆๆ อยากจะบีบคอเล็กๆ ให้หักตายแต่พอกุมาริการีบหนีขึ้นไปนั่งบนตักพี่ชายของเขาแล้วพี่ชายเขาก็เตรียมจะปกป้องเมียเต็มที่เขาก็เลยทำอะไรไม่ได้
“ยัย...น้องเพลง น้องเพลงดูยัยน้ำเมยสิคะ ยัยน้ำเมยแกล้งพี่”
“ก็พี่เรนเจอร์ไปแกล้งคุณน้ำเมยเขาก่อนนี่คะ พี่เรนเจอร์ไม่น่ารักก่อนเอง” เรื่องเทน้ำปลาใส่ไวน์น่ะเพลงพิณเห็นกุมาริกาทำจริงๆ แต่เรื่องขี้แมวเธอคิดว่ากุมาริกาคงแค่โกหกเท่านั้น
“กิ๊วๆๆ เมียไม่เข้าข้าง ฮ่าๆๆๆ”
หน็อย...ยัยน้ำเมยปีศาจ!!! ยัยเด็กบ้า นี่ถ้าลูกน้องเขาไม่อยู่ด้วยนะเขาจะจับหักคอมันเดี๋ยวนี้เลยคอยดูเถอะเขาจะหาเมียใหม่ให้พี่ชาย ยัยพี่สะใภ้ปีศาจ ผู้หญิงทั้งโลกนี้คงมีแค่คุณย่า แม่แก้มกับน้องเพลงของเขาเท่านั้นที่เป็นนางฟ้า ส่วนที่เหลือน่ะมีแต่ปีศาจล้วนๆ

ในค่ำคืนหนึ่งที่ยังไม่ดึกมากแต่บ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็ปิดไฟเงียบเพราะไม่มีคนอยู่ คืนนี้เพลงพิณมีงานรำที่ลานพญาศรีสัตตนาคราชร่วมกับน้องๆ นางรำกุมาริกาเลยตามไปด้วยเพราะเห็นหนุ่มๆ บอกว่าคืนนี้จะอยู่ประชุมงานกันดึก ส่วน ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาก็ยังอยู่ที่หนองคายจะกลับอีกทีก็พรุ่งนี้เช้า เมื่อตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่จึงปรากฏกายร่างสูงของชายในชุดดำปกปิดใบหน้ามิดชิด ด้วยความคิดถึงลูกชายเขามักจะแอบมาที่บ้านหลังนี้เสมอเพื่อแอบมองข้ามโขง บางครั้งก็แอบเข้าไปดูลูกชายที่กำลังนอนหลับอยู่ ปานมณฑาบอกเขาว่าตอนนี้ข้ามโขงรู้แล้วว่าพ่อกับแม่แท้ๆ ของตัวเองเป็นใคร แต่ที่ข้ามโขงยังไม่รู้ก็คือพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ และยังไม่รู้ว่า ผบ.คเชนทร์คือคนที่วิสามัญพ่อของเขาในตอนนั้น เขาดีใจที่พอรู้ความจริงแล้วข้ามโขงไม่ได้โกรธเกลียดเขาเลยแม้แต่น้อย กลับกันลูกยังคงรำลึกถึงพระคุณของเขากับฟ้าหยาดและเป็นลูกที่ดีของปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ หากมีโอกาสได้พูดคุยกันอีกครั้งคำแสนก็อยากจะขอบคุณ ผบ.คเชนทร์นักที่เลี้ยงลูกของเขามาเป็นอย่างดี ให้เป็นคนเก่ง คนดีเป็นที่รักใคร่ของผู้คนมากมายเพียงนี้ ชาวบ้านทุกคนแถบนี้รักลูกชายของเขามากหรือแม้แต่สาวๆ ก็ยังหมายปองเพราะความที่เป็นคุณหมอรูปหล่อใจดี มีดีกรีเป็นถึงลูกชายคนโตของ ผบ.นรข. คำแสนภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้มาก
งูนับร้อยๆ ตัวที่เลื้อยไปมาอยู่รอบๆ บ้านพากันเลื้อยหนีแหวกทางให้เขาเดินเข้าสู่ตัวบ้าน หรือแม้แต่งูตัวใหญ่ดวงตาสีแดงดุก็ยังยอมเลื้อยหนีเมื่อคำแสนเดินเข้าไปในตัวบ้าน แม้ว่าจะไม่ได้เจอตัวแต่คืนนี้ขอแค่เขาได้เข้าไปนั่งเล่นในห้องนอนของลูกชายเขาก็พอใจแล้ว
แกร๊ก!
หืม...คำแสนที่เพิ่งเดินขึ้นมายังชั้นบนของบ้านรีบหลบไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังม่านทันทีเมื่อมีใครอีกคนเข้ามาในบ้าน ตอนแรกเขานึกว่าอาจเป็นสมาชิกคนใดคนหนึ่งของบ้านหรืออาจจะเป็นดาราดังเพื่อนของเพลงพิณแต่ทว่าดูไปดูมากลับไม่ใช่ ถ้าเป็นคนในบ้านก็ต้องเปิดไฟสิและที่สำคัญ...ขโมยหรอ
คำแสนหรี่ตามองชายสองคนที่ปกปิดใบหน้ามิดชิดกำลังเดินย่องขึ้นบันไดบ้านมา พอมองลอดหน้าต่างออกไปที่หน้าบ้านก็เหมือนจะมีชายอีกคนยืนดูต้นทางอยู่ที่รั้วหน้าบ้านด้วย แต่...ขโมยขึ้นบ้านแล้วทำไมไอ้ขโมยพวกนี้มันถึงไม่โดนกองทัพงูเล่นงานล่ะ แม้แต่งูตัวใหญ่ที่เลื้อยเข้าบ้านมาก็ยังแค่มองดูพวกมันเฉยๆ
“โอ๊ยมึงเดินชนพี่”
“ก็พี่เดินช้านี่” เสียงทั้งสองคนกระซิบพูดกันเมื่อเดินขึ้นมาชั้นบนของบ้านแล้วและยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่คำแสนซ่อนตัวอยู่ โชคดีว่าทั้งบ้านปิดไฟมืดทั้งสองคนก็เลยไม่ทันได้สังเกตเห็นเขา กลิ่นหอมที่ฟุ้งออกมาจากตัวชายคนแรกทำให้คำแสนต้องขมวดคิ้วตามแล้วถ้ามองชายทั้งสองคนดีๆ นี่มัน...ไอ้เด็กพวกนี้มันเล่นบ้าอะไรกัน
“พี่เรนเจอร์ ผมรู้สึกแปลกๆ” ข้ามโขงสะกิดพี่ชายกึ่งน้องเขยที่กำลังหยิบไฟฉายออกมาส่อง
“รู้สึกอะไรของมึง”
“ผมรู้สึกเหมือนกำลังมายกเค้าบ้านตัวเองยังไงก็ไม่รู้ พี่ซีลก็ยืนดูต้นทางอยู่หน้าบ้านแล้วผมกับพี่ยังต้องมาแอบย่องเข้าบ้านตัวเองอีกและที่สำคัญ...พี่กำลังจะเข้าไปยกเค้าของในห้องนอนตัวเอง เราทำตัวให้มันเหมือนคนปกติหน่อยไม่ได้หรอพี่ บ้านก็บ้านตัวเองแค่เปิดไฟแล้วเดินไปหยิบของแค่นี้มันจะเป็นไรไป”
จริง เรื่องนี้คำแสนเห็นด้วยกับลูกชาย ลูกชายเขาเป็นเด็กดีมาโดยตลอดแต่ดูเหมือนจะมาเสียคนก็เพราะไอ้น้องเขยตัวดีนี่แหละ ข้ามโขงไม่เคยขโมยของมาก่อนแต่ก็ยังไปขโมยที่ดัดขนตาแม่ตัวเอง ถึงจะลางานไปถือศีลไถ่โทษแต่ก็ยังถือว่าทำผิดอยู่ดี
“เมื่อวานมึงไม่ได้ยินที่น้องเพลงพูดกับน้ำเมยหรอ น้องเพลงกำลังสงสัยว่าคนที่ขโมยเครื่องสำอางไปน่ะเป็นใคร เพราะงั้นรอบนี้เราต้องมาขโมยอีกรอบ ทำตัวให้เหมือนโจร สร้างสถานการณ์ให้เหมือนโจรขึ้นบ้านจริงๆ ทีนี้พอเครื่องสำอางหายอีกน้องเพลงจะได้ไม่สงสัยเราไง”
“เราก็โยนความผิดให้ยัยแมวอ้วนเพลงพิณไปสิ”
“มึงอย่ามาใส่ร้ายลูกกู หุบปากแล้วทำตามเท่านั้น เดี๋ยวถ้าเครื่องสำอางหายอีกเราจะเปิดกล้องวงจรปิดให้น้องเพลงดูน้องเพลงจะได้รู้ว่ามีโจรขึ้นบ้าน”
“โจรบ้าอะไรจะขโมยแค่เครื่องสำอาง โจรเป็นตุ๊ดหรอ”
“เออว่ะ” ผู้กองกวินทร์เหมือนเพิ่งจะนึกได้ “งั้น...เดี๋ยวพี่จะขโมยเงินตัวเองในตู้เซฟ ส่วนมึงก็ไปขโมยเงินตัวเองนะข้ามโขง ขโมยเงินตัวเองมันไม่บาปหรอก”
“แต่จะบาปก็ตรงที่ต้องมาโกหกคนอื่นนี่แหละ”
“แล้วมึงจะมาเป็นทหารทำไม เคร่งในศีลนักก็ลาออกไปบวชไป!!!”
คำแสนกลั้นหัวเราะแทบตายกับเรื่องบ้าบอที่ลูกชายและหลานเขยกำลังทำ นี่แหละ ลูกชายเขาต้องมาเสียคนก็เพราะไอ้หมอนี่คนเดียวแท้ๆ เพลงพิณนะเพลงพิณ ตาถั่วเหมือนแม่เลือกเอาไอ้เพี้ยนนี่มาทำผัว
แล้วคำแสนก็เห็นผู้กองกวินทร์เดินเข้าไปในห้องนอนของเพลงพิณ เขารีบร่ายมนต์กำบังกายแล้วเดินตามทั้งสองคนเข้าไปอย่างเงียบๆ จากที่ต้องการแค่มานั่งเล่นในห้องนอนลูกชายให้คลายคิดถึงเขากลับได้มาดูลูกชายเล่นซนยกเค้าบ้านตัวเอง
ผู้กองกวินทร์หยิบถุงเครื่องสำอางที่กุมาริกาซื้อมาฝากเพลงพิณออกมาจากลิ้นชัก เห็นว่าเป็นเครื่องสำอางแบรนด์ดังและราคาแพงมาก เมื่อของแพงก็แปลว่าน่าจะดีเขาก็เลยหยิบลิปสติกทุกแท่งออกมาโดยมีข้ามโขงส่องไฟฉายให้
“มีสีแดงห้าแท่ง สีชมพูห้าแท่ง แล้วก็สีส้มอีกห้าแท่ง”
“เขาเรียกว่าสีพีชรึเปล่าพี่ แล้วแต่ละแท่งเฉดสีมันไม่เหมือนกันนะ สีแดงห้าแท่งแต่มันแดงคนละแบบ”
“น้องเพลงแยกไม่ออกหรอก ของเมียก็เหมือนกับของผัวงั้นถือว่าขโมยได้ ไม่ผิด” แล้วผู้กองกวินทร์ก็หยิบลิปสติกบางส่วนใส่กระเป๋าตัวเอง ดินสอเขียนคิวอีก แป้งตลับอีก งานนี้เอาไปให้ครบๆ ทีเดียวเลย
คำแสนไม่รู้หรอกว่าทั้งสองคนจะมาขโมยเครื่องสำอางของเพลงพิณไปทำไมแต่ก็คงจะเป็นเรื่องบ้าๆ บอๆ นั่นแหละ ไม่คิดว่าแม้แต่ไอ้คนแฝดพี่ที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าใครเขาก็ยังเอาด้วยโดยไปเป็นคนดูต้นทาง นี่ถ้าเพลงพิณรู้ว่าไอ้ผัวตัวดีกับพี่ชายจอมแสบมาแอบขโมยเครื่องสำอางจะเป็นยังไง ไม่แคล้วคงมีคนโดนเมียจัดการแน่ๆ พอคิดได้แบบนี้คำแสนก็นึกสนุกหยิบผงสีขาวออกมาแล้วเข้ามาใกล้ๆ หัวขโมยทั้งสอง
ฟู่!
ทันทีที่เขาเป่าผงสีขาวออกไปหัวขโมยทั้งสองก็ล้มตึงไปกับพื้นทันทีโดยมีหลักฐานคามือ คำแสนเข้าไปนั่งลงข้างๆ ข้ามโขงแล้วดึงผ้าคลุมหน้าของข้ามโขงออก มือที่อบอุ่นลูบศีรษะลูกชายด้วยความเอ็นดูรักสุดหัวใจ เจ้าเด็กน้อยของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้ว
“ไอ้หัวขโมยของพ่อ” เขาบอกข้ามโขง ส่วนอีกมือก็ไปดึงผ้าคลุมหน้าของไอ้หลานเขยตัวดีออกแล้วเอาลิปสติกเขียนที่กลางหน้าผากมันว่า หัวขโมย เดี๋ยวให้เมียมันมาจัดการ
คำแสนนั่งมองลูกชายที่หลับใหลอยู่ครู่ใหญ่ๆ รถของเพลงพิณก็ขับกลับมาที่หน้าบ้าน คราวนี้เสียงโทรศัพท์ของผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ดังขึ้น คาดว่าคงเป็นไอ้คนที่ดูต้นทางโทรมาเตือนให้รีบเผ่น
“โชคดีนะ ไอ้หัวขโมย” คำแสนว่าทิ้งท้ายก่อนจะเดินลับหายไปด้วยความครึ้มอกครึ้มใจเมื่อได้จัดการกับหัวขโมยให้เพลงพิณ ดูซิว่าไอ้หัวขโมยกับคนดูต้นทางจะอ่วมกันมากแค่ไหน

ผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะแก้สถานการณ์อย่างไรเมื่อเห็นเพลงพิณขับรถกลับเข้าบ้านพร้อมกับกุมาริกา ทั้งสองสาวที่ไปงานบวงสรวงด้วยกันมาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพลงพิณยังอยู่ในชุดนางรำเพราะจากบ้านไปลานพญาศรีสัตตนาคราชไม่ได้ไกลเลยแม้แต่น้อย
“อ้าวผัวขา ทำไมมาอยู่มืดๆ ที่นี่ล่ะ ทำงานเสร็จแล้วหรอ” กุมาริกาถามอย่างงงๆ เพราะเห็นเขาตั้งแต่ตอนที่นั่งอยู่หน้ารั้วบ้านแล้ว เธอเดินลงมาจากรถแล้วจ้องหน้าเขา ในอ้อมแขนมีแมวอ้วนสีขาวขดตัวอยู่ด้วย
“พี่...พี่มารอรับน้ำเมยกับน้องเพลงน่ะค่ะ” คนถูกถามไม่กล้าสบตาเมีย
“รอรับ...ไม่เข้าไปรอในบ้านล่ะคะ ไปนั่งตากยุงหน้าบ้านทำไม” เพลงพิณเองก็งงๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก “แล้วพี่เรนเจอร์ล่ะคะ ประชุมงานกันเสร็จแล้วหรอน้องเพลงเห็นพวกพี่ประชุมงานกันมาสองคืนติดแล้ว”
เมื่อคืนนี้น่ะมีประชุมงานกันที่บ้านก็จริงแต่ว่าคืนนี้ไม่ได้มีประชุมหรอก พวกเขาแค่โกหกเพื่อจะมาขโมยของต่างหาก ผู้กองกรินทร์ได้แต่คิด ไม่กล้าพูดไปตามจริง
“เออ...คือ...พี่ว่าน้องเพลงกับน้ำเมยอย่าเพิ่งเข้าบ้านเลยนะ ในบ้านมันมืดๆ แปลกๆ ไม่รู้จะมีอะไรรึเปล่า เดี๋ยวพี่จะเข้าไปดูข้างในให้ก่อนแล้วกัน” ตอนนี้เขาร้อนใจมากที่น้องชายทั้งสองไม่ยอมรับโทรศัพท์เสียที เขายังไม่อยากถูกจับได้นะ
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ซีล บ้านน้องเพลงมียามเฝ้าเยอะ” เพลงพิณหมายถึงบรรดาพี่งูทั้งหลายก่อนจะชวนกุมาริกาให้เข้าบ้านไปด้วยกัน ผู้กองกรินทร์จะห้ามก็ห้ามไม่ทันแล้วทั้งสองสาวคู่นี้ก็ดูจะสนิทสนมกันมาก มาอยู่ด้วยกันไม่ทันไรก็ตัวติดกันเสียแล้ว
เพลงพิณเปิดไฟในบ้านจนสว่างจ้าแล้วเดินขึ้นห้องนอนโดยมีกุมาริกาเดินตามไปด้วยเพื่อจะช่วยถอดเครื่องประดับให้ ผู้กองกรินทร์ก็เดินตามขึ้นมาอีกคนด้วยความใจไม่ดีเพราะไม่เห็นมีวี่แววของน้องชายทั้งสองเลย บ้านมันเงียบกริบมากๆ เงียบมากจนน่าประหลาดใจไม่รู้ว่าทั้งสองคนทำอะไรอยู่ แค่มาขโมยเครื่องสำอางเมียแค่นี้มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร งานยากๆ กว่านี้ก็ทำมาแล้ว
“อ้าว ซ้อรองลืมปิดประตูห้องนอนหรอคะ” ตอนแต่งตัวก่อนไปงานรำบวงสรวงเธอก็เห็นเพลงพิณปิดประตูห้องนอนอยู่นี่นา
“น้ำเมยกับน้องเพลงลงไปรอข้างล่างก่อนเถอะ พี่ว่าคงมีอะไรแปลกๆ เดี๋ยวพี่จะตรวจชั้นบนนี้ให้ก่อนค่ะ” ผู้กองกรินทร์ก็ยังหาทางเบี่ยงประเด็นแต่ก็ดูเหมือนสองสาวจะไม่มีใครสนใจฟังเขาเลย ตอนเดินเข้าบ้านมาเพลงพิณเห็นลุงงูตัวใหญ่เลื้อยไปซ่อนตัวอยู่ ที่บ้านมีลุงงูเฝ้าอยู่แล้วจะมีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นได้ ที่ไหนมีลุงงูที่นั่นย่อมปลอดภัยเสมอ
“สงสัยลมจะดันประตูมั้งคะ ก่อนออกไปน้องเพลงไม่ได้ปิดหน้าต่างห้องนอน”
“แต่พี่ว่า...”
“โธ่ผัวขา นี่มันบ้านของซ้อรองเขาซ้อรองเขารู้จักบ้านตัวเองดีค่ะ น้ำเมยรู้สึกว่าตอนนี้ผัวขาดูมีพิรุธแปลกๆ นะคะ”
ใช่ๆ คำแสนที่ซ่อนตัวอยู่พยักหน้าเห็นด้วยกับกุมาริกา ยัยเด็กดาราดังนี่ฉลาดมาก
“พิรุธอะไร ไม่มี๊!” ผู้กองกรินทร์วาดวงแขนไปกอดล็อกคอกุมาริกาแล้วหยิกแก้มเธอด้วยความหมั่นเขี้ยวในความฉลาดของเมียแต่หัวใจก็เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เมื่อเพลงพิณเดินเข้าห้องนอนไปจนเขาต้องรีบจูงมือกุมาริกาตามไปด้วยเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าทำไมน้องชายทั้งสองถึงไม่ยอมรับสายของเขาจนจะจบเห่กันแล้ว
เพลงพิณเดินเข้าห้องนอนไปตามปกติโดยมีแมวตัวอ้วนเดินนำเข้าไปก่อน และแมวอ้วนก็ได้เดินไปยังมุมโต๊ะเครื่องแป้งที่มีร่างของชายสองคนนอนหลับใหลกันอยู่
“ขโมย!!!” เสียงกุมาริการ้องขึ้นเมื่อเห็นชายสองคนแต่งตัวมิดชิดนอนแผ่อยู่หน้าโต๊ะแป้งก่อนที่แมวอ้วนจะขึ้นไปนั่งแหมะอยู่บนอกของชายคนหนึ่งแล้วเลียเขาด้วยความคุ้นเคย
“ไม่ใช่ขโมยค่ะ นี่พี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขง” พอเห็นว่าเป็นสามีกับพี่ชายเพลงพิณก็รีบเข้าไปหาแล้วเขย่าตัวทั้งสองคนไปมา แมวอ้วนที่นั่งแหมะอยู่บนอกของผู้กองกวินทร์ยื่นอุ้งเท้ามาเขี่ยหน้าของเขาด้วย พอเขี่ยแล้วก็ตามด้วยเลียอีกทีแต่คนที่หลับอยู่ก็ยังไม่รู้ตัว
ผู้กองกรินทร์รีบเข้ามาดูอาการของน้องชายทั้งสองเมื่อรู้สาเหตุที่ทั้งสองคนไม่รับสายโทรศัพท์ของเขาแล้ว เท่าที่ดูเหมือนจะแค่นอนหลับกันเท่านั้นแต่ว่า...ทำไมจู่ๆ ถึงได้หลับล่ะ ในมือของผู้กองกวินทร์ยังมีเครื่องสำอางอยู่ ส่วนข้ามโขงก็ถือทั้งไฟฉายและดินสอเขียนคิ้วไว้ในมือ แล้วไอ้คำว่า หัวขโมย ที่เขียนด้วยลิปสติกบนหน้าผากน้องชายเขานี่ล่ะ
“พี่เรนเจอร์ พี่ข้ามโขง ตื่นสิคะตื่น พี่เรนเจอร์ พี่ข้ามโขง”
“แค่หลับน่ะครับไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งคู่” เห็นเพลงพิณตกใจจนตัวสั่นขณะเขย่าตัวสามีกับพี่ชายไปมาผู้กองกรินทร์ก็รีบบอกอาการก่อนที่เสียงกรนเบาๆ ของผู้กองกวินทร์จะดังขึ้นให้เพลงพิณได้โล่งใจแล้วประคองตัวสามีขึ้นมาหนุนตักของตัวเอง
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“จะเกิดอะไรขึ้นคะซ้อรอง ก็หัวขโมยน่ะสิคะหลักฐานคามือแล้วยังมีเขียนเอาไว้ที่หน้าผากอีก” กุมาริกายืนเท้าสะเอวมองมาที่หัวขโมยทั้งสองก่อนจะปรายสายตามองมาทางผู้กองกรินทร์อีกคนจนเขาต้องรีบหลบสายตาไปอีก
“น้ำเมยว่า ที่เครื่องสำอางของซ้อรองหายบ่อยๆ ก็คงเพราะโดนคนในบ้านนี่แหละค่ะขโมย ขโมยที่ไหนจะกล้ามาขโมยของในบ้านคุณอาเชนทร์ แล้วขโมยที่ไหนจะขโมยแต่เครื่องสำอางแล้วไม่เอาของมีค่าไปด้วย คุณลุงแฝดน้องนี่แหละค่ะหัวขโมย คุณหมอก็เอาด้วยส่วนผัวของน้ำเมย...เป็นคนดูต้นทางค่ะ”
“จริงอย่างที่คุณน้ำเมยว่าหรอคะพี่ซีล”
“เออ...คือว่า...”
“ผัวพวกเราต้องแอบขโมยเครื่องสำอางไปให้ผู้หญิงคนอื่นหรือไม่ก็ต้องเอาไปแต่งหญิงเองแน่ๆ เลยค่ะซ้อรอง”
“ไม่ใช่นะ นี่มันคือภารกิจของพวกพี่!”
“ภารกิจ!!!” ทั้งสองสาวร้องขึ้นพร้อมกัน

*******************************

กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ