60. ย่องเบา 2

อ่านต่อ

60. ย่องเบา

ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ เมื่อเพลงพิณเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้แล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าถูกจับได้แล้วว่าเป็นโจรขโมยเครื่องสำอาง พอถูกเมียจับได้ผู้กองหนุ่มก็รีบตีหน้าเศร้าเข้าไปกอดแข้งกอดขาเพลงพิณอย่างขอความเมตตา แล้วเพื่อไม่ให้เมียดุเขาก็เลยจำเป็นต้องเล่าให้ฟังว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำภารกิจจับขบวนการค้ามนุษย์เนื่องจากคราวก่อนพวกเขาเพิ่งจับคนร้ายขบวนการค้ามนุษย์ที่ฝั่งไทยได้และจากการสืบขยายผลทำให้ทราบว่าในวันพรุ่งนี้คนร้ายที่พวกเขาจับได้จะต้องเดินทางไปรับเหยื่อที่ฝั่งลาวเพื่อหลอกเหยื่อไปค้าประเวณีและใช้แรงงาน บางส่วนนำเข้าไทย บางส่วนส่งต่อขึ้นภาคเหนือและขบวนการนี้ก็เป็นกลุ่มเดียวกันกับขบวนการที่จับหญิงสาวไปไว้ในค่ายของต้าเส่งด้วย ด้วยเหตุนี้ทีมอัลฟาจึงต้องสวมรอยเป็นคนร้ายไปรับตัวเหยื่อและจับกุมผู้ร่วมขบวนการเพิ่ม และเพื่อความสมจริงจึงจะมีการปลอมตัวเป็นสาวสองเพราะสองในคนร้ายที่จับได้ก่อนหน้านี้มีสาวสองที่แต่งหญิงรวมอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้เพื่อความเนียนผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องขโมยเครื่องสำอางไปหัดแต่งหน้า จะไปซื้อเครื่องสำอางเองก็ซื้อไม่เป็น จะใช้คนอื่นไปซื้อให้ก็ไม่ได้เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้หรือสงสัย จะบอกเมียก็ไม่กล้าเพราะต้องเข้าไปทำงานในจุดที่มีการค้าประเวณี
“อ๋อ นี่ใช่มั้ยสาเหตุที่คุณลุงแฝดน้องบอกว่าจะเอาฉันไปเป็นเหยื่อล่อคนร้าย ซ้อรองคะ ผัวของซ้อรองคิดจะเอาน้ำเมยไปเป็นเหยื่อล่อคนร้ายค่ะ ซ้อรองจัดการให้น้ำเมยด้วยนะคะ” ได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างแล้วกุมาริกาก็ทำท่าจะเข้าไปหยุมหัวผู้กองกวินทร์จนผู้กองกรินทร์ต้องดึงเธอเอาไว้ เพลงพิณก็ได้แต่ยิ้มรับกับกุมาริกาก่อนจะหันมาทางสามีที่ยังนั่งตีหน้าเศร้ากอดขาของเธออยู่ มือนุ่มๆ ยื่นมาจับประคองแก้มของเขาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน ไม่คิดติดใจหรือโกรธอะไรอีกแล้วเมื่อได้รู้ความจริง
“โธ่พี่เรนเจอร์เรื่องแค่นี้เอง เราเป็นผัวเมียกันนะคะแค่บอกมาตรงๆ น้องเพลงก็เข้าใจแล้ว” น้ำเสียงหวานๆ เป็นเสมือนเสียงสวรรค์ให้ผู้กองกวินทร์หัวใจพอโตแล้วมองเพลงพิณเป็นเหมือนนางฟ้าเทพธิดาที่มาโปรดเขา
“ก็ภารกิจนี้มันเกี่ยวกับผู้หญิง ต้องเข้าไปในจุดที่มีการค้าประเวณีอีกพี่ก็เลยกลัวน้องเพลงจะไม่สบายใจ”
“แต่พี่เรนเจอร์ไปทำงานนี่คะไม่ได้เป็นคนไปซื้อบริการ พี่เรนเจอร์ไปจับคนร้ายน้องเพลงเข้าใจค่ะ น้องเพลงไม่โกรธพี่เรนเจอร์หรอก...คนดีของน้องเพลง” ข้ามโขงกับกุมาริกาทำท่าโก่งคออ้วกพร้อมๆ กัน ก็เพราะเมียชอบสปอย ชอบโอ๋เอาใจแบบนี้ไงผู้กองกวินทร์ถึงได้ชอบทำตัวเพี้ยนๆ ตอนนี้เหมือนเขากำลังได้ขึ้นสวรรค์ไปเจอนางฟ้าแสนใจดี
“จริงนะคะ...น้องเพลงไม่โกรธพี่ใช่มั้ย”
“ไม่ค่ะ” เพลงพิณยังคงยิ้มตอบ ภารกิจของเขาเป็นภารกิจที่ดีแล้วยังเป็นการช่วยเหลือผู้หญิงอีกหลายคนที่อาจกำลังตกนรกทั้งเป็นอยู่ เธอภูมิในตัวของเขามากกว่า “ถ้าพี่เรนเจอร์แต่งหน้าไม่เป็นงั้นก่อนไปทำภารกิจน้องเพลงจะแต่งให้นะคะ แล้วถ้าต่อไปพี่เรนเจอร์ติดใจอยากแต่งหน้าอีกน้องเพลงยินดีแบ่งเครื่องสำอางให้ใช้ค่ะ”
“โอ๊ยๆๆ ไม่เอาค่ะไม่แต่ง อันนี้แต่งเพื่อไปทำภารกิจเท่านั้น” แล้วผู้กองกวินทร์ก็รีบขึ้นมานั่งข้างๆ เพลงพิณแล้วดึงเธอไปกอดอย่างดีใจ เมียของเขาน่ารักที่สุด ใจดีที่สุดในโลกแล้วก็เข้าใจเขามากๆ ด้วย เกิดแล้วตายอีกพันชาติเขาก็คงหาเมียที่ดีแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว “ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพี่ น้องเพลงของพี่น่ารักใจดีที่สุดในโลกเลย”
“อ้าว ทำไมจบง่ายๆ แบบนี้ล่ะคะน้ำเมยนึกว่าซ้อรองจะเตะคุณลุงแฝดน้องซักทีสองทีแล้วไล่ให้ไปนอนนอกห้องซะอีก”
“หุบปากไปยัยปีศาจเบอร์สาม ไนเปอร์คายตะขาบใส่ปากมาหรอทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำแบบนี้”
“ฮึ่ม!!!”
“น้องเพลงขายัยปีศาจคิดจะรังแกพี่ น้องเพลงกลายร่างเป็นงูยักษ์แล้วไปฉกยัยน้ำเมยให้พี่เลยค่ะ ฉกยัยนี่ให้ตายไปเลย นี่ลุงงูไปไหนเนี่ยข้ามโขงไปตามลุงงูให้มาฉกยัยน้ำเมยหน่อยซิ ฉกให้ตายไปเลยพี่ซีลจะได้หาเมียใหม่”
“ว่ายังไงนะ!!!”
“เรื่องที่ให้สัมภาษณ์นักข่าวไปวันก่อนบอกว่าผมหล่อน้อยกว่าพี่ซีลยังไม่ได้ชำระแค้นเลย คนเขาได้ยินกันทั้งประเทศ”
“ก็ฉันพูดเรื่องจริงนี่!”
“ยัยพี่สะใภ้ปีศาจ!!!”
แล้วผู้กองกรินทร์กับเพลงพิณก็ต้องรีบห้ามมวยคู่เอกระหว่างพี่สะใภ้กับน้องผัว มีแค่ข้ามโขงที่ยังคงนั่งขมวดคิ้วอยู่เพราะยังมีเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆ เขากับผู้กองกวินทร์ถึงได้หลับไปล่ะ ภาพตัดมากๆ ขโมยเครื่องสำอางอยู่ดีๆ ก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัว จะว่าเขาป่วยก็ไม่น่าใช่เพราะผู้กองกวินทร์ก็หลับไปพร้อมๆ กับเขาและที่สำคัญ...ใครไปเขียนคำว่า หัวขโมย ไว้ที่กลางหน้าผากของผู้กองกวินทร์ เขาไม่ได้เขียน ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้เขียนแล้วจะเป็นใครกันล่ะ หรือจะมีคนอื่นแอบลอบเข้ามาในบ้านของเขาแล้วถ้าเป็นอย่างนั้นมันจะเข้ามาในบ้านของเขาทำไม ต้องการอะไร ของในบ้านก็อยู่ครบเพราะแม้แต่เครื่องประดับมีราคาของเพลงพิณที่อยู่ในลิ้นชักเครื่องสำอางก็ไม่ได้มีอะไรหายไป คนร้ายไม่ได้ทำร้ายเขากับผู้กองกวินทร์เลยนอกจากทำให้หลับไปเฉยๆ และที่สำคัญ...ผ่านด่านพี่งูกับลุงงูเข้ามาได้อย่างไร
“ผมว่าเราไปเปิดกล้องวงจรปิดดูกันดีมั้ย ผมว่านอกจากผมกับพี่เรนเจอร์แล้วต้องมีใครคนอื่นแอบเข้ามาในบ้านอีกแน่ๆ เลย”
“แหม หลักฐานคามือแล้วก็ติดอยู่เต็มหน้าผากขนาดนั้นจะมีใครอีกล่ะคะคุณหมอ”
“แต่ผมไม่ได้เป็นคนเขียนหน้าผากพี่เรนเจอร์นะครับคุณน้ำเมย พี่เรนเจอร์เองก็ไม่ได้เขียน อยู่ๆ พวกผมสองคนก็หลับไปกันดื้อๆ”
“นั่นสิใครมันบังอาจบุกเข้าห้องนอนผมกับน้องเพลง น้องเพลงดูแน่ใจแล้วใช่มั้ยคะ ที่ห้องเรามีของหายรึเปล่า”
เพลงพิณส่ายหน้าตอบสามีทันที ในบ้านไม่มีของหายเลยแม้แต่ปิ่นทองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงเธอก็ยังอยู่ เครื่องประดับของมีค่าอยู่ครบทุกอย่าง เธอเชื่อว่าคงมีคนอื่นแอบเข้ามาในบ้านจริงๆ แต่จะเป็นใครนี้เธอไม่แน่ใจ แล้วคนๆ นั้นจะเข้ามาในบ้านทำไมกัน เพลงพิณขยับเข้าไปกอดแขนสามีด้วยความหวาดหวั่นผู้กองกวินทร์จึงรีบกอดเธอเอาไว้ สองแขนกอดเธอแนบอก ลูบหลังปลอบขวัญเธอเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่แอบเข้ามาในบ้าน เขาจะไม่ยอมให้มันมาทำอันตรายเธอเด็ดขาด
“พี่ว่าเราไปดูกล้องกันเถอะ” ผู้กองกรินทร์เสนอขึ้น ข้ามโขงจึงพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำทุกคนเข้าไปในห้องทำงานซึ่งมีโต๊ะทำงานของพ่อเขาตั้งอยู่กลางห้อง ส่วนอีกมุมห้องเป็นมุมควบคุมกล้องวงจรปิดภายในบ้านทุกตัว

“งู!!! งูเต็มบ้านเลย!” เมื่อข้ามโขงเปิดกล้องวงจรปิดที่บริเวณรอบๆ บ้านขึ้นกุมาริกาก็ร้องออกมาด้วยความตกใจและแทบไม่อยากเชื้อสายตาตัวเองว่ารอบๆ บ้านของเพลงพิณจะมีงูนับร้อยนับพันตัวเลื้อยไปมาอยู่เต็มบ้านแบบนี้ ตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เธอก็ยังไม่เห็นจะมีงูสักตัวเลยแล้วในภาพนี่คืออะไรกัน กุมาริกาขนลุกเกรียวรีบลุกขึ้นไปนั่งบนตักของผู้กองกรินทร์ทันที เห็นท่าทางกลัวงูของกุมาริกาแบบนี้เพลงพิณก็ต้องหันมาพูดตามความจริงว่า
“ปกติที่บ้านของพี่จะมีงูอยู่เยอะค่ะ งูพวกนี้มาคอยดูแลความปลอดภัยให้กับทุกคนในบ้าน พี่ยืนยันได้นะคะว่าตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่จะไม่มีงูตัวไหนมาเข้าใกล้ทำให้คุณน้ำเมยกลัวหรือทำอันตรายคุณน้ำเมยแน่นอนค่ะ”
“น้ำเมยเห็นมีแต่งูพิษนะคะซ้อรอง”
“พี่ยืนยันค่ะว่าจะไม่มีงูตัวไหนมาทำอันตรายคุณน้ำเมยเด็ดขาด คุณน้ำเมยอยู่ที่นี่ให้สบายใจนะคะ คุณน้ำเมยเป็นน้องสาวที่พี่รักมาก งูทุกตัวจะไม่ทำอันตรายคุณน้ำเมยค่ะ”
“ถึงจะเป็นงูแต่งูที่นี่เขาก็เลือกเหยื่อนะ ไม่มีงูตัวไหนอยากฉกปีศาจร้ายให้เสียดายพิษหรอก”
ถึงเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์จะพูดแบบนี้แต่กุมาริกาก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดีข้ามโขงก็เลยยืนยันกับเธออีกเสียงว่าจะไม่มีงูมาเข้าใกล้หรือทำให้เธอต้องหวาดกลัวอย่างแน่นอน
“บ้านนี้เขามีงูคอยปกป้องคุ้มครองน่ะ น้ำเมยไม่ต้องกลัวนะคะ พี่เคยเห็นงูที่บ้านนี้ทุกตัวแล้ว เคยเห็นมาตั้งแต่เด็กแล้วก็เห็นมาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยโดนงูทำร้ายเลย ไนเปอร์เองก็เคยมาวิ่งไล่จับงูที่นี่ด้วย” แม้จะยังกลัวอยู่แต่ถ้าสามียืนยันแบบนี้กุมาริกาก็พอจะทำใจได้ ครั้งหนึ่งเพลงรักก็ยังเคยชวนเธอมาดูงูในบ้าน แต่ดูได้แป็บเดียวผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาลากเธอหนีก่อน ตอนนั้นเธอนึกว่าเพลงรักเลี้ยงงูเป็นสัตว์เลี้ยงแค่ตัวเดียวเสียอีกแต่ที่ไหนได้...นี่มันรังงูชัดๆ
เมื่ออธิบายเรื่องงูให้กุมาริกาเข้าใจแล้วทุกคนก็ดูภาพจากกล้องวงจรปิดต่อ ก่อนจะหันมามองหน้ากันทันทีเมื่อเห็นว่ามีชายคนหนึ่งแต่งกายมิดชิดเดินเข้ามาในบ้านแบบสบายๆ เขาเป็นคนร่างสูงกายกำยำแต่มองหน้าตาไม่เห็น ทันทีที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน งูทุกตัวที่เลื้อยอยู่เต็มบ้านก็ค่อยๆ เลื้อยหนีหลีกทางให้เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างสบายๆ ข้ามโขงกับเพลงพิณมองหน้ากันนิ่งเมื่อเห็นว่าแม้แต่ลุงงูก็ยังไม่เข้าไปคุกคามชายคนนี้ เหมือนลุงงูกับชายคนนี้จะรู้จักกันเสียด้วยซ้ำ ทำไมกันล่ะ...ถ้าไม่ใช่คนในที่ใกล้ชิดกับครอบครัวของพวกตนที่สุดก็ยากจะเข้ามาในบ้านนี้ได้ ชายคนนี้เป็นใครกัน เหมือนจะไม่ใช่คนที่ข้ามโขงกับเพลงพิณรู้จักแต่ทำไมลุงงูถึงได้ปล่อยให้เข้าบ้านได้
ชายคนนี้เข้ามาในบ้านยังไม่ทันไรผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็แอบย่องเข้ามาในบ้านตาม จากบริเวณนอกบ้านจนเข้ามาในตัวบ้านตอนแรกทุกคนยังเห็นชายคนนี้อยู่ เหมือนชายคนนี้ตั้งใจจะเดินไปทางห้องนอนของข้ามโขง แต่พอผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงเข้าบ้านมาชายคนนี้ก็รีบไปซ่อนก่อนที่เขาจะหายตัวไป นี่ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับทุกคน จู่ๆ ชายคนดังกล่าวก็หายไปจากกล้องวงจรปิด ภายในห้องนอนของเพลงพิณไม่มีกล้องจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนเวลาผ่านไปอยู่ครู่ใหญ่เพลงพิณ กุมาริกาและผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาในบ้าน
“หายไปไหนแล้ว” ข้ามโขงพยายามไล่ดูกล้องย้อนกลับไปกลับมาเพื่อดูว่าชายคนดังกล่าวออกไปจากบ้านของเขาตอนไหน ตอนเข้ามาในบ้าน เดินลัดสนามเข้ามาที่ตัวบ้านกล้องยังจับได้แต่ตอนออกไปนี่สิ...
“หรือว่ามันจะยังอยู่ในบ้าน” พอผู้กองกรินทร์ว่าขึ้น ทั้งเขาและน้องชายทั้งสองคนก็ดึงปืนพกสั้นออกมาแล้วลุกขึ้น ถ้ายังไม่เห็นตอนที่มันออกไปก็คาดว่ามันอาจจะยังอยู่ในบ้านนี่แหละ
“ไม่ใช่ว่าเขาออกไปแล้วหรอคะ” คนที่อยู่วงการบันเทิงมานาน คุ้นชินกับการดูภาพจากกล้องมาทุกรูปแบบอย่างกุมาริกาชี้ไปยังจอภาพอีกที “งูที่อยู่รอบๆ บ้านเริ่มเลื้อยหนีตอนที่น้ำเมยกับซ้อรองกลับมาที่บ้าน แต่หลังจากที่น้ำเมยกับซ้อรองแล้วก็พี่ซีลเข้ามาในบ้านแล้วไม่นานก็มีงูกลับมาอยู่เต็มสนามรอบๆ บ้านอีก ดูนี่สิคะ พอพวกเราทุกคนอยู่ในบ้านแล้วก็เหมือนงูมันกำลังเลื้อยแหวกทางให้ใครออกไปเลย” กุมาริกาชี้ให้ทุกคนมองตาม ตอนที่ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาในบ้านงูมันก็เลื้อยหนีหลีกทางให้ พอกรอภาพในจอดูก็เห็นว่าหลังจากที่ทุกคนเข้ามาในบ้านได้สักพักแล้วงูที่อยู่รอบๆ บ้านก็เหมือนจะกำลังเลื้อยหลีกทางให้ใครบางคนเหมือนกับตอนแรกเพียงแต่รอบหลังนี้มองไม่เห็นคนราวกับว่าเขาล่องหนได้
“จริงด้วยค่ะ เหมือนมีคนเดินออกไปแต่มองตัวไม่เห็น” เพลงพิณอดขนลุกไม่ได้ นี่ใครกัน ใครกันที่แอบเข้ามาในบ้านของเธอ
“หายตัวได้อย่างนั้นหรอ”
“เรื่องหายตัวได้น่ะมีแค่ในละครที่ยัยปีศาจน้ำเมยแสดงเท่านั้นแหละ นี่มันยุคไหนแล้วข้ามโขง” ผู้กองกวินทร์ไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรแบบนี้หรอก
“ถ้าเหล็กไหลที่คอพี่มันทำให้พี่รอดตายมานักต่อนักแล้วงั้นเรื่องหายตัวได้ก็คงไม่ได้มีแค่ในละครหรอก” เขาไปปฏิบัติธรรมมา มีโอกาสได้พบเจอพระเกจิ พระนักปฏิบัติดีอยู่หลายรูปและพอรู้มาบ้างว่าเรื่องเหล่านี้บางทีมันอาจจะมีจริง ทั้งเรื่องที่ครอบครัวของเขามีงูศักดิ์สิทธิ์คอยปกป้อง แก้วจันทรกาล เหล็กไหล นาคเกี้ยวหรือบ่วงนาคบาศ ไหนจะตอนที่สมาชิกทีมอัลฟาเคยบอกว่าตอนกลางคืนชอบฝันเห็นบนเตียงนอนของเขามีงูตัวใหญ่นอนอยู่ แต่พอดูดีๆ ก็เห็นว่าเป็นเขาที่กำลังนอนหลับสนิท ทุกคนในทีมเคยฝันแบบนี้หมดหรือแม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังเคยฝันว่าจากที่นอนกอดเมียอยู่ดีๆ เมียก็กลายร่างเป็นงูเผือกตัวใหญ่ จากแค่ความฝันจนตอนนี้ผู้กองกวินทร์คิดเป็นจริงแล้วและเชื่อว่าน้องสาวของเขากลายร่างเป็นงูได้จริงๆ ถูกคนร้ายซัดหน้ามาทีไรก็จะรีบมาฟ้องเมียบอกให้เมียกลายร่างเป็นงูไปฉกคนร้ายแก้แค้นให้ตัวเองตลอด
แล้วเรื่องนี้มันก็ทำให้เขาอดคิดถึงเรื่องเพชรน้ำผึ้งไม่ได้ หลายเดือนมานี้เขาไปแอบดักรอเจอเธอที่โรงเรียนสอนพิเศษด้านภาษาตลอดแต่เขาก็ไม่เคยเจอเธอเลย เคยคิดจะถอดใจแล้วไม่ไปดักรอ แต่พอเขาไปถามทางเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนว่ามีคนชื่อเพชรน้ำผึ้งเข้ามาเรียนมั้ย ทางโรงเรียนกลับแจ้งมาว่าเธอมาเรียนตามปกติและได้ปรับเลเวลการเรียนขึ้นแล้ว ผลการเรียนของเธอพัฒนาไปเร็วกว่าคนอื่นๆ มาก เพราะทางโรงเรียนตอบมาแบบนี้ข้ามโขงก็เลยมาดักรอเจอเธอแต่ก็ไม่เคยได้เจอตัวเธอเลยราวกับว่าเธอล่องหนหายตัวได้
“งั้นเดี๋ยวคืนนี้พวกเราเดินสำรวจบ้านกันก่อนเผื่อมันอาจจะยังอยู่ในบ้าน ไว้พรุ่งนี้อาเชนทร์กับอาป่านกลับมาแล้วค่อยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง บางทีอาเชนทร์กับอาป่านอาจจะรู้ก็ได้ว่ามันเป็นใคร”
“แล้วแบบนี้ผมจะกล้าออกไปทำภารกิจมั้ยเนี่ย ถ้าระหว่างที่พวกเราไม่อยู่แล้วน้องเพลงอยู่บ้านคนเดียวล่ะพี่ซีล ถ้ามันแอบเข้ามาในบ้านอีกแล้วใครจะช่วยน้องเพลง ลุงงูก็ไปเป็นพวกมันแล้ว” ผู้กองกวินทร์กอดเพลงพิณแน่น เป็นห่วงเธอจนไม่อยากจะให้เธออยู่ห่างกาย
“พี่เชื่อว่าคนๆ นี้ไม่ได้ต้องการมาทำร้ายคนในบ้านหรือมาขโมยของหรอก ถ้ามีใครคิดร้ายกับคนในบ้านนี้ลุงงูไม่ปล่อยเอาไว้แน่ ท่าทางตอนที่เดินเข้ามาในบ้านมันดูจะชำนาญเส้นทาง รู้ว่าบันไดบ้านอยู่ไหน รู้ว่าตรงไหนหลบได้แล้วเหมือนตอนแรกมันตั้งใจจะเข้าไปในห้องของข้ามโขงด้วยแต่เพราะพวกแกเข้ามาในบ้านกันก่อนมันก็เลยต้องหลบ” ทุกคนมองมาทางข้ามโขงจนเพลงพิณต้องรีบเข้าไปกอดแขนพี่ชายด้วยความเป็นห่วงเขา หรือคนร้ายต้องการจะมาทำร้ายพี่ชายของเธอ
“ไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะคะ ไว้พรุ่งนี้คุณพ่อกับคุณแม่กลับมาเราค่อยถามพวกท่านกัน” ข้ามโขงลูบศีรษะปลอบขวัญน้องสาวในขณะที่ผู้กองกวินทร์ทำหน้าขบคิดขึ้นมา จะว่าไปแล้วเขากับ ผบ.คเชนทร์ก็เหมือนจะเคยเห็นผู้บุกรุกมาที่บ้านหลังนี้แต่ตามรอยไม่ได้ ตอนแรกเขานึกว่าเป็นคนร้ายแต่ ผบ.คเชนทร์กลับบอกว่าคนๆ นี้ไม่เป็นภัย ไหนจะเรื่องที่เขาเคยเห็นแม่ยายตัวเองนัดพบผู้ชายคนหนึ่งอีกแต่ ผบ.คเชนทร์ก็บอกอีกว่าชายคนนี้ไม่ใช่คนร้ายที่ไหนและแม่ยายของเขาก็ไม่ได้มีกิ๊ก ตั้งแต่มาเป็นเขยบ้านนี้จะว่าไปเขาก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน เหมือนคนบ้านนี้จะยังมีความลับบางอย่างปกปิดเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ เป็นความลับที่แม้แต่ข้ามโขง เพลงรักและเพลงพิณก็ยังไม่รู้ และความลับนี้ก็เหมือนจะเกี่ยวข้องกับคนที่บุกรุกมาที่บ้านด้วย

**********************************************************

เจอลุงคำแสนเข้าไปสองแฝดก็ไปไม่เป็นเลย โธ่ ลุงเขาแค่มาหาลูกชายจ้า

************************

สุขสันต์วันเกิดน้องพวงนะคะ