61.ขบวนการค้ามนุษย์

“ต๊าย จะว่าไปหล่อนก็สวยใช้ได้เลยนะยะ...เรนนี่” กุมาริกาหัวเราะจนตัวงอเมื่อได้เห็นสภาพของผู้กองกวินทร์ขณะที่เพลงพิณกำลังแต่งหน้าให้เขา คืนนี้ทีมอัลฟาจะต้องไปทำภารกิจกันแล้วหลังจากที่เมื่อคืนนี้ก็ไปเหมือนกัน บางส่วนแฝงตัวไปหาข่าว บางส่วนไปดูลาดเลาแล้วตลอดทั้งวันที่ผ่านมาพวกเขาก็เข้าร่วมประชุมงานกับเจ้าหน้าที่หน่วยอื่นๆ ด้วย เพลงพิณกับกุมาริกาไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมาก ทั้งสองสาวอยู่ที่บ้านด้วยกันทั้งวัน คอยเตรียมเสื้อผ้าสำหรับให้หนุ่มๆ ได้แปลงโฉม ช่วยในส่วนที่พอจะช่วยได้

“เรนนี่อะไร” คนที่เพิ่งติดขนตาเด้งๆ หันมาแยกเขี้ยวใส่พี่สะใภ้ ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะปลอมตัวหรอก เพียงแต่เขามีกลิ่นตัวที่หอมมาก ถ้าปลอมตัวเป็นสาวสองแล้วอ้างว่าฉีดน้ำหอมมาก็คงจะพอตบตาคนร้ายได้

“ก็ชื่อในวงการของหล่อนไงยะ นี่ จะปลอมตัวทั้งทีแต่งแต่หน้าไม่ได้นะต้องแอคติ้งได้ด้วย นี่ๆ ดูนะคะแล้วทำตาม” แล้วกุมาริกาก็สวยวิชาการแสดงให้ผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตที่มารับบทแต่งหญิงด้วยอีกคน จะว่าไปกุมาริกาก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละสาวสองแต่งหญิงแต่กล้ามเป็นมัดๆ แบบนี้

“ไม่ได้ค่ะแพ็ตตี้ นั่งอ้าซ่าแบบนั้นไม่ได้นะคะมันไม่งาม ต้องนั่งหนีบๆ หน่อยค่ะ แบบนี้ค่ะหลังตรง แอ่นอกหน่อยแล้วทำหน้าเชิดๆ”

“พะ...แพ็ตตี้” พันจ่าพรตก็ยังรับไม่ได้กับชื่อใหม่ของตัวเอง ในขณะที่คนอื่นๆ ในทีมพากันกลั้นหัวเราะแทบตาย ดูกุมาริกาจะมีความสุขกับการได้สอนวิชาการแสดงให้พวกเขาเหลือเกิน

เพลงพิณมองหน้าสามีแล้วก็ยิ้มไม่ออกเพราะความเป็นห่วงเขา ทุกครั้งที่เขาจะออกไปทำภารกิจเธอมักจะยิ้มไม่ค่อยออกเสมอ เธอจัดการแต่งหน้าให้เขาให้สวยและเนียนที่สุดแต่ก็คงอย่างที่กุมาริกาว่า แต่งแค่หน้าไม่ได้แอคติ้งก็สำคัญไม่อย่างนั้นคงหลอกให้คนร้ายตายใจไม่ได้

“จะถ่ายรูปทำไมนักหนา” ผู้กองกวินทร์หันไปว่าให้พี่ชาย ผู้กองกรินทร์ก็ยังถ่ายภาพน้องชายไม่หยุด

“คุณปู่กับพ่อภูอยากเห็นน่ะ เดี๋ยวจะส่งไปให้คุณอาเอกี้ดูด้วยว่าผ่านมั้ย”

“ไอ้พี่ซีล...”

“ส่งเข้าไลน์ครอบครัวดีกว่า ไอ้นาวิกมันจะได้มาอวยลูกพี่มัน”

“ฆ่ากูที” แทนที่นคินทร์มันจะอวย มันได้ล้อเขายันวันเข้าโลงแน่ๆ กุมาริกานี่ก็เหมือนกัน ดูเธอจะสนุกอยู่คนเดียวต่างกับน้องเพลงของเขาที่เอาแต่นั่งเงียบและยิ้มบางๆ ให้เขา เขาจะออกไปทำภารกิจทีไรเธอก็มักจะดูหงอยแบบนี้ จะว่าไปเขาเห็นเธอดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายด้วย เธอดูอ่อนเพลียง่าย ข้าวปลาก็กินได้น้อยลง จะว่าเธอกังวลเรื่องที่เขาต้องไปทำงานก็ไม่น่าจะใช่เพราะทุกครั้งที่เขาไปทำงานเธอก็ไม่ได้ดูกังวลมากจนถึงขั้นล้มป่วย อาร์ตี้ก็เคยโทรมาบอกเขาอยู่ว่าเธอเหมือนจะไม่ค่อยสบายให้เขาช่วยดูแลเธอด้วย การที่ตอนนี้เธอมีกุมาริกามาอยู่เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยก็จะได้มีเพื่อนมาชวนพูดคุย

“แล้วพี่จะรีบกลับมาหานะคะ” เขาบอกเธอแล้วดึงเธอเข้ามากอด พอทุกคนเห็นแบบนี้ก็ค่อยๆ พากันลุกออกจากห้องนั่งเล่นไปรอที่โถงของบ้านเพื่อเปิดโอกาสให้สองสามีภรรยาได้ลากัน ส่วนผู้กองกรินทร์ก็หิ้วตัวกุมาริกาไปกอดอยู่ที่มุมระเบียงของห้องนั่งเล่น

เพลงพิณเงยหน้าขึ้นมองสามี เธอยิ้มหวานๆ ให้เขาพร้อมกับเอื้อมตัวขึ้นไปหอมแก้มที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางพอสวย เธอหอมแก้มของเขาแล้วก็จุ๊บที่ปากของเขาซ้ำ เธอรักเขาสุดหัวใจ รักจนให้ได้แม้แต่ชีวิต การได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเขามันคือความสุขที่สุดของหัวใจเธอแล้ว

“ระวังเนื้อระวังตัวให้ดี เสร็จงานแล้วรีบกลับมาหาน้องเพลงนะคะ...คนดีของน้องเพลง”

“ค่ะเมียขา” ผู้กองกวินทร์กอดเธอแนบอก เขาหอมแก้มเธอแรงๆ หลายทีแล้วซุกไซ้อย่างหมั่นเขี้ยว

“ระวังขนตาหลุดด้วยนะคะ”

“โธ่เมียจ๋า” แค่ยัยพี่สะใภ้ปีศาจล้อเลียนเขาคนเดียวก็พอแล้ว ผู้กองกวินทร์ทำค้อนใส่เพลงพิณแบบมีจริตสาวสองตามที่กุมาริกาสอนเมื่อก่อนหน้านี้จนเพลงพิณอดหัวเราะให้ไม่ได้ ในสายตาของเธอผู้กองกวินทร์มีแต่มุมที่น่ารักเสมอ

“ภารกิจเสร็จแล้วอย่าลืมให้รางวัลคนเก่งกับพี่นะคะ” เขาบอกเธออีกเมื่อเธอช่วยจัดเสื้อผ้าให้เขาซึ่งเป็นเสื้อผ้าของมอลลี่ที่กุมาริกาจัดหามาให้ อยู่กับลูกน้องเขาจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนก็ตามแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าเธอเขาจะยอมสยบให้เธอทุกอย่างและจะอ้อนเธอแบบลูกแมวตัวน้อยๆ

“ชอบอ้อนจะเอารางวัลอยู่เรื่อยเลย” มือนุ่มๆ ยื่นมาแนบแก้มของสามี เธอมองสบตากับเขาเพื่อสื่อความรักทั้งหมดของหัวใจ “งั้นต้องปลอดภัยกลับมานะคะ ปลอดภัยกลับมาและทำภารกิจสำเร็จ ช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ให้ได้”

“ครับผม!” ผู้กองกวินทร์วันทยหัตถ์ท่าน ผบ.หัวใจแล้วยิ้มแฉ่งอย่างน่ารักอ้อนหวานใจของเขา พอมองไปทางมุมระเบียงก็เห็นพี่ชายกำลังกอดลาเมียอยู่เหมือนกัน แต่ดูเผินๆ เหมือนพี่ชายของเขากำลังจะถูกยัยปีศาจนั่นจับกินมากกว่านะ ทั้งน้องสาว ทั้งหลานสาว ทั้งพี่สะใภ้ของเขาไม่มีใครปกติเลยสักคน ในบ้านเนี่ยมีแค่เขากับเมียเท่านั้นที่ปกติ แล้วก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะโดนกุมาริกาจับขึ้นคร่อมผู้กองกวินทร์ก็รีบลากตัวพี่ชายออกไปหาทุกคนในทีมที่รอกันอยู่ข้างนอก

ภารกิจครั้งนี้ทีมอัลฟาเป็นทัพหน้าออกลุยก่อนแล้วจะมีทีมสนับสนุนของ ผบ.คเชนทร์ หัวหน้าดนัยและเจ้าหน้าที่จากทีมอื่นๆ เข้าสมทบ ด้วยในภารกิจที่เสี่ยงและอาศัยทักษะขั้นสูงทีมอัลฟาจึงมีความชำนาญมากกว่า

“อุ๊บ!” ปานมณฑารีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสภาพของลูกเขย แม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังต้องรีบหันหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะตาม เห็นพันจ่าพรตแต่งตัวก็ว่าแปลกตาแล้วแต่พอมาเห็นสภาพของลูกเขยก็ยิ่งชวนให้ขำเข้าไปใหญ่

“หัวเราะอะไรกันคะ นี่ลูกเขยเองจำไม่ได้หรอ” ไหนๆ ก็พากันแอบหัวเราะเขาแล้วผู้กองกวินทร์ก็เลยจีบปากจีบคอใส่จริตถามพ่อตากับแม่ยายไปเลยก่อนจะหันมาทางกุมาริกาอีกคน

“ผ่านมั้ย”

“จริตแบบนี้ให้เต็มสิบเลยจ้ะเรนนี่” กุมาริกายกนิ้วชื่นชมในบทบาทการแสดงน้องสามี ยิ่งพี่สะใภ้ยืนยันในความสมบทบาทผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งทำค้อนใส่ทุกคนอย่างสมจริงจนปานมณฑาอดแซวสามีตามไม่ได้

“แล้วพี่เชวี่ไม่ต้องแต่งตัวตามลูกๆ บ้างหรอคะ”

“จุ๊ๆๆ บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกพี่ชื่อนี้ต่อหน้าลูกกับลูกน้อง” เขายังไม่อยากเสียหน้านะ สมัยยังหนุ่มปานมณฑาเคยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเก้งเป็นกวางจนเรียกเขาว่า พี่เชวี่ อยู่ได้ตั้งนานสองนาน

“กรี๊ดดด งู!!!” ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้านไปนั้นงูตัวใหญ่ลำตัวสีดำแกมเขียวดวงตาสีแดงดุก็ได้เลื้อยเข้ามาในบ้านอย่างเปิดเผยจนกุมาริกากรี๊ดลั่นด้วยความตกใจกลัวรีบกระโดดไปกอดผู้กองกรินทร์แน่น วันก่อนเห็นแค่ในกล้องวงจรปิดก็ว่าสยองแล้ว นี่ยังมาให้เห็นตัวเป็นๆ อีก “งู!!! พี่ซีล งู”

“ไม่ต้องกลัวนะครับ นี่งูประจำบ้านผมเอง”

“ไม่ให้กลัวได้ยังไงกันคะคุณอา งูนะคะไม่ใช่แมว” กุมาริกายังกอดผู้กองกรินทร์ไม่ยอมปล่อยในขณะที่คนอื่นๆ ในทีมอัลฟาเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถกันแล้วและไม่ได้มีใครรู้สึกกลัวงูในบ้านเลยสักคน

“น้องเพลงกับข้ามโขงเล่าให้คุณน้ำเมยฟังแล้วใช่มั้ยครับว่าบ้านผมมีงูคอยดูแลความปลอดภัยให้ งูทุกตัวจะไม่ทำร้ายคนในบ้านเด็ดขาด ต่อให้คุณน้ำเมยจะเอานิ้วไปแหย่ที่ปากงูมันก็จะไม่ฉก” ในขณะที่ ผบ.คเชนทร์บอกเพลงพิณก็นั่งลงไปลูบลำตัวของงูตัวใหญ่ให้กุมาริกาดู และงูตัวนี้ก็เลื้อยขึ้นมาซบที่ตักของเธออย่างแสนเชื่องด้วย

“คืนนี้ผมจะไม่อยู่บ้าน ที่บ้านจะมีแค่ภรรยากับลูกสาวของผมและคุณน้ำเมยเท่านั้น ในบ้านมีแต่ผู้หญิงอยู่งูตัวนี้จะมาคอยดูแลความปลอดภัยให้ทุกคน ถ้าเกิดมีคนร้ายลอบเข้ามาเหล่างูทุกตัวในบ้านจะจัดการกับคนร้ายเอง นี่ไม่ใช่งูธรรมดาทั่วไปครับ” สีหน้าและน้ำเสียงของ ผบ.คเชนทร์ชวนให้น่าเชื่อถือทุกอย่าง กุมาริกาจึงค่อยๆ คลายกอดจากผู้กองกรินทร์แล้วฟังที่เขาบอก

“เชื่อที่คุณอาพูดเถอะ น้องเพลงเขารักน้ำเมยมาก งูตัวนี้จะไม่ทำร้ายคนที่น้องเพลงรักเด็ดขาด”

“งะ...งั้นพี่เพลงพิณต้องรักน้ำเมยให้มากๆ นะคะ อย่าเลิกรักน้ำเมยเด็ดขาดน้ำเมยกลัว”

“ค่ะ พี่รักคุณน้ำเมยที่สุด” เพลงพิณยิ้มบอกอย่างใจดี แล้วพอเพลงพิณผละออกจากงูตัวใหญ่ งูตัวนี้ก็เลื้อยลับตาไป กุมาริกาเชื่อว่างูตัวนี้ไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่จะไปซ่อนตัวเพื่อไม่ให้เธอเห็นแล้วตกใจกลัวก็เท่านั้น

“น้ำเมยเชื่อค่ะว่าน้ำเมยจะปลอดภัย แต่ว่า...ก็ยังอดกลัวไม่ได้อยู่ดี” เธอไม่ได้โตมากับงูแบบเพลงพิณนะ

ปานมณฑากอดข้ามโขงอยู่นานด้วยความเป็นห่วงลูก เธอกอดสามีเพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะหันมากอดลูกชายสลับกับจูบแก้มจูบหน้าผากราวกับข้ามโขงเป็นเด็กน้อย

“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก พี่เชนทร์ดูลูกด้วยนะคะ อย่าให้ข้ามโขงมีแผลกลับบ้านเด็ดขาด” เธอกำชับสามี แล้วก็หันไปเตรียมเสบียงพิเศษให้ลูกชาย

“พ่อเริ่มอิจฉาเราแล้วนะ คนอะไรห่วงแต่ลูกไม่ห่วงผัว” ข้ามโขงหัวเราะตามเมื่อผู้เป็นพ่อแอบบ่นให้ฟัง ในสายตาของเขาเขายังคงรักและเทิดทูนพ่อกับแม่สุดหัวใจแม้จะรู้ความจริงแล้วว่าตนไม่ใช่ลูกชายของคนทั้งคู่ แต่ด้วยสายใยที่ผูกพันกันมาตั้งแต่จำความได้เขาก็รัก ผบ.คเชนทร์และปานมณฑาสุดหัวใจ สนิทใจและเชื่อใจพ่อกับแม่ที่สุด โดยเฉพาะแม่ที่เขารักมากจนไม่อาจแบ่งความรักนี้ให้ใครได้อีก

“อ่ะลูก เอาไปกินนะแม่ซื้อมาให้เยอะแยะเลย เอาไปเผื่อทุกคนในทีมด้วย”

“อะไรหรอครับคุณแม่” ข้ามโขงมองถุงกระดาษถุงใหญ่ที่แม่ส่งให้ พอเปิดดูก็เห็นเป็นชมพู่ลูกโตสีแดงน่ากิน

“ชมพู่ไงลูก แม่เห็นข้ามโขงนอนละเมอถึงเพชรน้ำผึ้งอะไรนี่บ่อยๆ เลยซื้อชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งมาให้ โถลูกแม่ ทีหลังอยากกินก็บอกแม่สิลูกจะได้ไม่ต้องเอาไปนอนละเมอฝันถึงแบบนี้ นี่แม่ซื้อมาตั้งหลายสิบโลในครัวยังมีอีกเยอะเดี๋ยวแม่จะแช่เย็นให้นะไว้ข้ามโขงกลับมาจากทำงานแล้วจะได้กินชมพู่หวานๆ เย็นๆ ให้ชื่นใจ”

ได้ยินแบบนี้ทั้งผู้กองสองแฝดและ ผบ.คเชนทร์ก็พากันหัวเราะร่วนด้วยรู้กันดีว่าที่ข้ามโขงละเมอถึงน่ะไม่ใช่ชมพู่ที่เป็นผลไม้หรอก

“เออ คุณแม่ครับ” ผู้กองกวินทร์รีบหันมาบอก “ที่ข้ามโขงมันอยากกินน่ะชื่อเพชรน้ำผึ้งก็จริงครับ แต่ไม่ใช่ผลไม้”

“อ้าว แล้วอะไรล่ะ ข้ามโขงอยากกินอะไรลูกแม่จะหาซื้อมาให้”

“คุณแม่...” ข้ามโขงอยากจะบ้าตาย ไม่รู้ว่าเขาเผลอไปละเมออะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไง

“ผมบอกให้ก็ได้ครับคุณแม่ ที่ข้ามโขงมันอยากกินก็คือ...อื้ออออ”

“หุบปากแล้วไปทำงานได้แล้วนังเรนนี่” ยังไม่ทันที่ผู้กองกวินทร์จะได้เฉลยให้แม่ยายฟัง ข้ามโขงก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก นังเรนนี่ ที่ติดขนตาเด้งๆ ออกจากบ้านเพื่อไปทำงานทันทีโดยมีผู้กองกรินทร์เดินตามไป ผบ.คเชนทร์เองก็หัวเราะตามหลังลูกชายที่นอนละเมอเพ้อถึงสาวจนแม่เข้าใจผิด บ๊ะ! ถึงขั้นนอนละเมอหาแบบนี้นี่เขากำลังจะได้ลูกสะใภ้ใช่มั้ยเนี่ย

“อ้าว แล้วตกลงข้ามโขงอยากกินอะไรกันแน่คะพี่เชนทร์”

“ก็คงอยากกินชมพู่นั่นแหละ ชมพู่สวยๆ” เขาว่าทิ้งท้ายก่อนจะตามทุกคนออกไปบ้าง ซึ่งพอรถของทุกคนขับออกจากบ้านกุมาริกากับเพลงพิณก็เดินไปมองตามด้วยความเป็นห่วงคนรัก จนเมื่อรถทุกคันลับสายตาไปแล้วปานมณฑาจึงได้เรียกให้สองสาวกลับเข้าบ้าน

ด้วยแรงระเบิดของผู้กองกวินทร์คราวนั้นทำให้กายยันต์เกือบตายคาแม่น้ำเมย ยังดีว่าเป็นคนดวงแข็งจึงรอดมาได้แต่ก็ได้รับบาดเจ็บมามากพอสมควรเรื่องงานจึงต้องพักเอาไว้ก่อน ร่างสูงที่มีผ้าพันแผลยืนมองตัวเองในกระจกบานเก่าที่มีรอยร้าว กระจกที่เขาเคยเอาผ้ามาคลุมปิดไว้ด้วยไม่กล้ามองใบหน้าของตัวเองมาตลอดนับปี แม้แต่เงาของตัวเองในน้ำเขาก็ยังไม่กล้ามอง แต่วันนี้ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจทำให้เขายอมหันมาดูกระจกอีกครั้ง

นี่ใครกัน... ชายที่อยู่ในกระจกมันเป็นใครเขาไม่คุ้นหน้ามันเลย สภาพของมันดูไม่ได้เลย หนวดเครารก ผมยาว หน้าตาซูมโทรมดวงตาแข็งกร้าวน่าสมเพช

กายยันต์เบนสายตาจากกระจกบานเก่าแล้วเขี่ยกระดาษใบหนึ่งที่ซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดออกมาจากซอกด้านหลังกระจก กระดาษใบเล็กๆ ที่เป็นภาพถ่ายเก่าๆ ภาพแรกเป็นภาพของครอบครัวหนึ่งที่มีพร้อมทั้งพ่อ แม่ ลูกชาย ลูกสะใภ้และหลานสาวตัวน้อย ทุกคนถ่ายภาพร่วมกันอย่างมีความสุขแต่ภาพใบหน้าของผู้เป็นลูกชายที่แต่งเครื่องแบบทหารเรือกลับถูกกรีดออกไป อีกภาพเป็นภาพของชายฉกรรจ์เจ็ดคน ทุกคนแต่งกายคล้ายทหารยืนกอดคอกันราวกับเพื่อนรักเพื่อนตายและหนึ่งในชายเหล่านี้ก็ถูกกรีดใบหน้าออก หยดน้ำตาใสๆ ร่วงลงมาที่ภาพถ่ายอย่างไม่รู้ตัวจนกายยันต์ต้องกำภาพเหล่านี้เอาไว้แน่น ความเจ็บปวดเจียนตายทำให้เขารู้สึกอ่อนแอจนร่างกายสั่นสะท้านรีบลนลานไปที่ลิ้นชักข้างเตียงนอนเก่าๆ แล้วดึงเข็มฉีดยาออกมา ทันทีที่ยาถูกฉีดเข้ากระแสเลือดความอ่อนแอก็พลันหายไปพร้อมกับความเจ็บปวด สายตาที่ดุดันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หัวสมองโล่งโปร่งได้ยินเพียงแค่เสียงเพลงที่ดังมาจากร้านอาหารด้านล่างและเสียงของผู้หญิงรวมถึงเสียงหัวเราะของผู้ชายจนไม่ทันมองคนแปลกหน้าที่เพิ่งเดินทางมาถึง

ภายในเมืองเล็กๆ ที่ฝั่งประเทศเพื่อนบ้านมองเผินๆ เหมือนเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ยามค่ำคืนมีไฟแสงสีประดับประดาอย่างสวยงามเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวไปเที่ยวชม ร้านอาหารหลายร้านมีหญิงสาวสวยออกมาต้อนรับร้องเรียกแขกที่ส่วนมากเป็นชายหนุ่ม ร้านอาหารบางร้านมองแล้วก็เหมือนร้านทั่วไป มีอาหาร มีเหล้า มีเพลง แต่มีแค่คนวงในเท่านั้นที่รู้ว่าชั้นสองของร้านอาหารถูกเปิดเป็นห้องนอนเล็กๆ คอยให้บริการพร้อมกับหญิงสาว ทันทีที่สาวสองรูปร่างสูงบึกบึนย่างก้าวเข้ามาในร้านอาหาร ชายฉกรรจ์ที่เฝ้าร้านอาหารอยู่ก็จับตามองอย่างสำรวจไม่คิดว่าตัวจริงจะบึกบึนกว่าที่คิด สาวสองทั้งสองคนแต่งกายด้วยชุดแบรนด์ดังราคาแพง วิกผมที่สวมใส่ก็สวยบ่งบอกถึงราคาและความเอาใจใส่ ใบหน้าคมแต่งแต้มอย่างพอเหมาะพอดี ขนตาเด้งสวยโดยเฉพาะสาวสองรายแรกที่เดินนำหน้ามานั้นมีกลิ่นกายที่หอมชวนให้หลงใหล

“มองอะไรคะพี่รูปหล่อ” แม้ตอนที่ซ้อมจะมีท่าทีอิดออดไม่ชอบใจแต่พออยู่ในสถานการณ์จริงผู้กองกวินทร์ก็ตีบทแตก เล่นหูเล่นตากับเหล่าชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าร้านอยู่ “ให้ได้แค่มองนะคะ แต่ถ้าอยากกิน...”

“เท่าไหร่”

เวร!!! ผู้กองหนุ่มสบถด่าในใจ กะแซวเล่นๆ ให้สมบทบาทแต่มันเสือกอยากกินเขาจริงๆ

“พี่จ่ายหนูไม่ไหวหรอก” ก่อนที่จะโดนฉุดจริงๆ ผู้กองกวินทร์ก็รีบเดินเข้าไปที่หลังร้านอาหาร เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาจับแก๊งค้ามนุษย์กลุ่มนี้ได้และเค้นสืบขยายผลจนได้ความว่าพวกมันมีกำหนดจะเข้ามารับเหยื่อเพื่อส่งต่อเขากับพันจ่าพรตจึงรับบทเป็นแม่เล้ามารับเหยื่อพร้อมด้วยข้ามโขงกับจ่าชาลีที่ปลอมตัวมาเป็นลูกน้องคอยรับใช้แม่เล้าทั้งสอง ส่วนผู้กองกรินทร์ จ่านพดลและจ่าขวัญชัยรออยู่ที่ท่าเรือ และมีทีมของ ผบ.คเชนทร์รอรับไม้ต่ออยู่ที่ฝั่งไทย

ก่อนเริ่มปฏิบัติการจ่าชาลีได้ปลอมตัวมาเป็นนักท่องเที่ยวสำรวจที่นี่อยู่ก่อนแล้วพร้อมกับแอบติดตั้งกล้องเอาไว้สอดส่องความเคลื่อนไหวทำให้ทีมอัลฟาทราบข้อมูลคนร้ายเป็นอย่างดีรวมกับข้อมูลที่สืบเค้นมาจากคนร้ายที่จับกุมได้ และจากที่สืบมาที่ด้านหลังร้านจะมีเหยื่อที่เป็นหญิงสาวหลายถูกหลอกมาโดยอ้างว่าจะพาข้ามไปทำงานที่สบายๆ ได้เงินดีที่ฝั่งของประเทศเพื่อนบ้าน มีงานดีๆ ทำ เจ้านายใจดีและค่าตอบแทนสูง ในตอนแรกทุกคนก็เชื่อสนิทใจแต่ตอนนี้มีหญิงสาวเริ่มเอะใจและเกิดหวาดกลัวแต่ก็ไม่อาจหลบหนีไปไหนได้เมื่อมีชายฉกรรจ์คอยเฝ้าเอาไว้มากมาย

“เดี๋ยว” พอผู้กองกวินทร์ทำท่าจะเดินไปยังจุดที่เหยื่ออยู่ชายร่างท้วมคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ก็เดินเข้ามาขวางทางพร้อมกับลูกน้อง สายตาจับจ้องสำรวจสาวสองตรงหน้าและลูกน้องที่แต่งกายมอซอ ด้วยปกติต้องพยายามทำตัวไม่ให้คนดูออกว่าเป็นทหารทีมอัลฟาจึงไม่ค่อยตัดผมเกรียนแต่จะปล่อยให้ผมยาว บางครั้งก็ไว้หนวดเคราตามแต่ละภารกิจที่ต้องทำ หากไม่มีนายผู้ใหญ่มาตรวจงานหรือต้องไปร่วมงานที่เป็นทางการทุกคนในทีมก็ไม่ค่อยจะตัดผมกัน ดังนั้นเหล่าชายฉกรรจ์ในร้านอาหารนี้จึงดูไม่ออกว่าที่อยู่ตรงหน้าคือเจ้าหน้าที่ปลอมตัวมา

“โรสกับโฉมใช่มั้ย”

“อู๊ย! นั่นมันชื่อในวงการเชยไปแล้วค่ะ ตอนนี้หนูมีชื่อใหม่กันแล้วนะคะป๋าขา เรนนี่ค่ะ”

“แพ็ตตี้ค่ะ” ข้ามโขงกับจ่าชาลีพากันกัดปากเพื่อกลั้นขำจนได้เลือดเมื่อเห็นจริตอันน่าหมั่นไส้ของนังเรนนี่กับนังแพ็ตตี้ที่ตีบทแตกกระจาย ขนาดเป็นพวกเดียวกันแท้ๆ ยังเชื่อสนิทว่าทั้งสองคนเป็นแม่เล้าแล้วกับคนนอกนี่ล่ะ

“แต่ไม่ต้องจำชื่อหรอกนะคะ เดี๋ยวงวดหน้ามาอีกพวกเราก็จะเปลี่ยนชื่อกันแล้วค่ะ ป๋าขาจำแค่หน้าสวยๆ ของพวกเราก็พอ” เพราะตามที่สืบมาแม่เล้าสาวสองตัวจริงมักจะเปลี่ยนชื่อบ่อยตามกระแสอยู่แล้วซึ่งเป็นที่รู้กันในหมู่คนร้าย และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่แม่เล้าสาวสองจะเผยโฉมมารับเหยื่อด้วยตัวเองทีมอัลฟาจึงได้ทีสวมรอยเข้ามา

“ได้ แล้วจะจำหน้าเอาไว้ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวจริง...บึกบึนกว่าที่คิด”

“ผัวชอบลุคนี้ค่ะ ไว้เปลี่ยนผัวก่อนนะคะป๋าขาแล้วหนูจะเปลี่ยนลุคให้หุ่นสวยจนป๋าจำไม่ได้เลย”

กูอยากให้เมียมันมาเห็นสภาพนี้จริงจริ้ง...ข้ามโขงที่ยืนอยู่ข้างหลังแอบคิดในใจ นี่ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนและถ้าไม่อยู่บ้านเดียวกันจนรู้ว่าผู้กองกวินทร์ติดเมียมากแค่ไหนเขาจะเชื่อแล้วนะเนี่ยว่ามันเป็นจริงๆ

ผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตตีบทได้แตกจนอีกฝ่ายเชื่อสนิทใจว่าเป็นพวกเดียวกันก่อนจะพาคนทั้งสองไปยังจุดที่เหยื่อสาวรวมตัวกันอยู่ หญิงสาวแต่ละคนมีท่าทีตื่นๆ บ้างก็กลัวและกังวล บางคนก็นั่งกอดกันอย่างน่าเวทนาจนนายทหารหนุ่มทั้งสี่คนสงสารนัก แต่ด้วยหน้าที่และเพื่อช่วยเหลือทุกคนพวกเขาจึงจำต้องเล่นไปกับบทให้แนบเนียนเสียก่อน

“สดใหม่ทุกคนแน่นะคะป๋าขา ถ้ามือสองของมีตำหนิราคาอาจไม่ได้ตามที่คุยกันเอาไว้นะคะ” พันจ่าพรตแกล้งหยั่งเชิงถาม

“ของมีตำหนิอะไร ก็ถือซะว่ามีประสบการณ์ผ่านงานมาแล้วสิจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสอน”

“ว่าไม่ได้หรอกค่ะ ปลาไม่สดเนื้อมันก็ไม่อร่อยสิคะป๋า” ผู้กองกวินทร์แกล้งว่าอีกคนแล้วทำทีเป็นกวักมือเรียกให้ข้ามโขงกับจ่าชาลีมาช่วยเลือกเหยื่อระหว่างหญิงสาวที่โตขึ้นมาหน่อยกับเด็กสาวที่อายุแค่สิบกว่าปีเพื่อที่พวกเขาจะได้ดูแลอย่างสะดวกและให้ข้ามโขงช่วยเช็กคร่าวๆ ด้วยว่ามีใครร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงรึเปล่า

ด้วยเป็นคนเฮฮาพูดคุยสนุกและเคยเป็นเสือล่าผู้หญิงมาก่อนผู้กองกวินทร์ก็เลยหลอกล่อพูดคุยกับอีกฝ่ายจนพวกมันรู้สึกถูกคอและสนิทใจมาก สะดวกใจที่จะทำงานกับนังเรนนี่คนนี้จนถึงขั้นอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่างจนกระทั่งต้อนเหยื่อสาวทุกคนขึ้นรถเพื่อเดินทางต่อไปยังท่าเรือโดยมีข้ามโขงกับจ่าชาลีตามประกบรถคันใหญ่เอาไว้ ส่วนผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตก็ยังชวนคนร้ายพูดคุยไปเรื่อยให้พวกมันตายใจ เรื่องทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งมีร่างผอมซูบร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเดินโซซัดโซเซลงมาจากชั้นบนของร้านอาหารที่เขาใช้เป็นที่กบดานระหว่างพักรักษาตัว ด้วยมีฤทธิ์ของสารเสพติดขับกล่อมระบบประสาททำให้กายยันต์มีสติไม่เต็มร้อยเดินเข้ามาชนผู้กองกวินทร์เข้าอย่างจัง

“ห่ามึง” เสียงชายเจ้าของร้านแอบสบถเมื่อกายยันต์มาชนเพื่อนร่วมธุรกิจของเขาเสียเต็มแรง ทางผ่านผู้กองกวินทร์ก็รีบรับอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนที่ชายฉกรรจ์ที่คอยดูแลร้านอาหารอยู่จะเข้ามาพยุงตัวกายยันต์ถอยออกไป แต่วินาทีนั้นผู้กองกวินทร์ก็เผลอไปสบตามองกับกายยันต์เข้าและจำอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี สภาพของกายยันต์ทำให้เขาตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่สติจะดึงกลับมาให้เล่นละครต่อ จากเหตุระเบิดที่แม่น้ำเมยคราวนั้นเขารู้อยู่แล้วว่ากายยันต์ยังไม่ตายแต่ก็น่าจะเจ็บไม่น้อย เขาไม่นึกว่าจะได้เจอมันที่นี่...ในสภาพแบบนี้ ดูก็รู้ว่าเพิ่งอัดยามา ในความแปลกใจก็มีความสังเวชใจอยู่ด้วยเมื่อไม่คิดว่าครูฝึกที่ตนเคยนับถือจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้

“เด็กในร้านน่ะ เล่นยามากไปหน่อยก็แบบนี้แหละ”

“เล่นยา...แหม ชักอยากทำธุรกิจอื่นเพิ่มกับป๋าแล้วสิ” ผู้กองหนุ่มเก็บทุกเรื่องและทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจแล้วปั้นหน้ายิ้มแย้มต่ออย่างไม่สนใจกายยันต์ที่ถูกลากตัวไปซ่อน

การรับตัวหญิงสาวทุกคนมาในครั้งถือว่าผ่านไปด้วยดี ผู้กองกวินทร์ พันจ่าพรต ข้ามโขงและจ่าชาลีเดินทางต่อไปยังท่าเรือที่พวกเขาจอดเรือเอาไว้ มีผู้กองกรินทร์ จ่าขวัญชัยและจ่านพดลที่ปลอมตัวเป็นลูกน้องคอยท่าอยู่พร้อมด้วยอาวุธที่ซุกซ่อนเอาไว้หากเกิดเรื่องคับขัน ด้วยมีชายฉกรรจ์จากร้านอาหารตามมาด้วยและต้องมีการส่งมอบหญิงสาวที่เป็นเหยื่อให้กลุ่มคนร้ายที่ฝั่งไทยต่อ ผู้กองกวินทร์แอบพยักหน้าให้พี่ชายเพื่อบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก่อนจะทำจริตสาวสองต้อนเหยื่อสาวทุกคนลงเรือไป

“เอ้าๆๆ รีบเดินกันหน่อย แล้วพวกหล่อนจะร้องไห้กันทำไมจะพาไปทำงานนะไม่ได้จะพาไปฆ่า งานดีๆ นั่งๆ นอนๆ ได้เงินสบายๆ น่ะไม่ชอบหรอ” แม้ใจจะสงสารแต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ ยิ่งเห็นเหยื่อที่เป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งจุกในอกจนอดนึกถึงยัยปักเป้าแก้มป่องของเขาไม่ได้ ใครกันช่างกล้าปล่อยให้ลูกหลานมาตกนรกแบบนี้ เขารักยัยปักเป้าสุดหัวใจและเขาจะไม่ยอมให้ยัยปักเป้าต้องโชคร้ายแบบนี้เด็ดขาด

ไม่เพียงแต่ผู้กองกวินทร์ที่รู้สึกปวดใจกับงานนี้ แม้แต่ข้ามโขงเองก็ด้วยเมื่อเขาหันไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังพยายามจะวิ่งหนีแต่ก็ถูกชายฉกรรจ์ที่ตามมาลากตัวกลับมาที่เรือ เด็กสาวรายนี้มีผ้าคลุมหน้าตามิดชิดแต่รูปร่างและท่าทางของเธอมันช่างคุ้นตาเขานักจนอดนึกถึงเด็กสาวจอมแก่นที่เขาไปซุ่มรอที่หน้าโรงเรียนสอนพิเศษเกือบทุกวันไม่ได้...เพชรน้ำผึ้ง...ไม่นะ ไม่... ไม่รอช้าข้ามโขงรีบเดินเข้าไปหาเด็กสาวคนดังกล่าวทันทีด้วยหัวใจที่สั่นไหว กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเป็นเหยื่อโชคร้าย กลัวเหลือเกินว่าที่เธอหายตัวไปจะเป็นเพราะมาตกเป็นเหยื่อของไอ้สารเลวพวกนี้

“ชมพู่...” เสียงของเขาแหบแห้งเมื่อดึงตัวเด็กสาวขึ้นมาหาพร้อมกับดึงผ้าที่คลุมหน้าของเธอออกจนได้เห็นหน้าตาของเธอชัดเจน

ไม่ใช่... ข้ามโขงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเด็กสาวคนดังกล่าวไม่ใช่คนที่เขานึกถึง เด็กสาวคนนี้มีท่าทีตกใจและหวาดกลัว ส่วนชายฉกรรจ์คนที่เพิ่งไปตามจับตัวเด็กสาวคนนี้มาก็มองหน้าเขานิ่งอย่างแปลกใจว่าเขาเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ข้ามโขงที่ลืมตัวไปชั่วขณะไม่ปล่อยให้คนร้ายที่จับตาดูเขาอยู่ต้องสงสัยนานเขาจึงต้องเล่นละครบ้าง

“อีเด็กเวรนี่ คิดจะหนีหรอ!”

“อย่านะ!” ผู้กองกวินทร์รีบรับบทต่อเข้ามาขวางเอาไว้เมื่อข้ามโขงทำท่าจะง้างมือตบเด็กสาวให้สมบทบาท “อย่าตีมันนะเดี๋ยวของช้ำราคาตก ถ้าแกทำสินค้าของฉันมีตำหนิฉันคว้านท้องแกแล้วโยนให้ปลาบึกกินแน่ไอ้โข่ง!!!” จากข้ามโขงมาเป็นไอ้โข่งผู้รับบทเป็นสมุนของนังเรนนี่ ผู้กองกวินทร์ตวัดสายตามองข้ามโขงอย่างตำหนิไปหน่อยหนึ่งที่เขาเกือบทำแผนแตก งานนี้เขาอุตส่าห์ทุ่มสุดตัว ยอมขายหน้าเป็นนังเรนนี่เพื่อช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์แล้วเขาไม่อยากให้แผนพัง

“ขอโทษครับเจ๊ ผมกลัวมันหนี” เพราะกลัวว่าเพชรน้ำผึ้งที่หายตัวไปนานอาจตกมาเป็นเหยื่อของพวกคนเลวข้ามโขงก็เลยลืมตัวไปชั่วขณะ แต่ก็ยังดีที่เขากู้สถานการณ์ได้ทันก่อนที่จะลงเรือไปกับทุกคน

เสียงสะอื้นร้องไห้ของหญิงสาวคร่ำครวญกลางลำน้ำโขงในเวลากลางดึกถูกกลบด้วยเสียงเรือหางยาวลำใหญ่ที่ขับลอยลำข้ามฝั่งกลับมาที่ฝั่งไทยยังจุดนัดหมาย ด้วยสถานการณ์ต่างๆ ทำให้หญิงสาวทุกคนรู้ตัวแล้วว่างานที่จะได้ไปทำต้องไม่ใช่งานที่ดีเหมือนอย่างที่ถูกหลอกมาแน่ๆ ก็เกิดหวาดกลัวเสียขวัญแต่ก็ไม่อาจหลบหนีไปไหนได้

ผู้กองกวินทร์แอบส่งสัญญาณไปถึง ผบ.คเชนทร์เมื่อเรือเข้าเทียบท่าที่ฝั่งไทยตรงจุดที่นัดพบการคนร้ายอีกกลุ่มที่จะมารับตัวเหยื่อให้ ทุกคนในทีมอัลฟาได้แต่แอบลอบมองกันเป็นพักๆ จะทำอะไรกระโตกกระตากมากไม่ได้เพราะมีคนของพวกมันตามมาจากฝั่งลาวด้วย ภารกิจครั้งนี้เป็นการร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ทางฝั่งลาวด้วยเพื่อจะกวาดล้างขบวนการค้ามนุษย์ แผนนี้ไม่เพียงแต่จะจับกุมคนร้ายจากทางต้นทางได้แต่ทางส่วนของปลายทางที่อยู่ฝั่งไทยก็ยากที่จะรอดเมื่อภารกิจนี้ถึงมือทีมอัลฟาแล้ว

“เฮ้ยหยุด!” จ่านพดลรีบชี้นิ้วห้ามเมื่อชายฉกรรจ์ที่ตามมาจากฝั่งลาวกำลังจะเข้าไปลวนลามหญิงสาวคนหนึ่ง

“ชิมนิดชิมหน่อยจะเป็นไรไปวะ”

“ก็กูไม่ให้ชิมจะทำไม” คราวนี้ผู้กองกวินทร์เข้ามาผลักมันออกห่างจากหญิงสาว “อีเด็กพวกนี้จะทำเงินให้กูมหาศาล กูรับของมาจากนายมึงแล้วตอนนี้ก็เท่ากับว่าอีเด็กพวกนี้มันเป็นของกู มึงมีหน้าที่แค่มาดูการส่งมอบตัวอีเด็กพวกนี้ไปให้ลูกค้าแล้วคาบข่าวไปบอกนายมึงเพราะงั้นอย่าเสือกมายุ่งกับสินค้าของกู” น้ำเสียงแมนเต็มร้อยของผู้กองกวินทร์ฟังดูเหี้ยมและน่ากลัวมาก ดวงตาคู่คมแข็งกร้าวหากไม่ติดว่านี่คือภารกิจไอ้แมงดาหน้าตัวเมียพวกนี้เขาจะฆ่าถ่วงแม่น้ำโขงให้หมดเลย

“เออๆๆ ไม่ยุ่งก็ได้วะ แค่นี้เองทำมาเป็นเสียงเข้มไปได้” ด้วยกลัวในความเอาเรื่องของสาวสองแม่เล้าคนนี้ชายฉกรรจ์คนดังกล่าวจึงยอมถอยออกห่างจากหญิงสาวแต่โดยดี

“คุณเรนนี่ครับ พวกมันมากันแล้ว” ผู้กองกรินทร์รีบเดินเข้ามาบอกน้องชายเพื่อให้เขาคีพลุคนังเรนนี่ต่อเมื่อได้ยินเสียงรถใกล้เข้ามา ทุกคนในทีมอัลฟาหันมามองหน้ากันทันทีเมื่อคนร้ายอีกกลุ่มที่นัดเอาไว้ขับรถมาเพียงอย่างเดียวทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้พวกมันบอกว่าจะมีอีกส่วนเอาเรือมาเพื่อแยกเหยื่อออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกส่งเข้าไทยและอีกกลุ่มจะนั่งเรือล่องไปตามแม่น้ำโขงแล้วส่งต่อไปยังสามเหลี่ยมทองคำ จังหวัดเชียงราย

ผู้กองกวินทร์รีบคีพลุคอีกครั้งเมื่อคนร้ายที่นัดหมายเอาไว้เดินทางมาถึง ตามที่สืบคดีนี้มาสาวสองที่ผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตสวมรอยเป็นแม่เล้ามีหน้าที่จัดหาเหยื่อที่เป็นเด็กสาวทั้งจากในไทยและประเทศเพื่อนบ้านเพื่อส่งต่อไปให้ขบวนการค้ามนุษย์ ที่ผ่านมามักบงการอยู่เบื้องหลังจึงไม่มีใครได้เห็นหน้าตา กลุ่มคนร้ายในขบวนการจึงไม่มีใครรู้สึกแปลกใจที่เจ๊แม่เล้าทั้งสองไม่ใช่คนเดิม อีกทั้งทุกคนในทีมอัลฟาก็ยังคงแสดงละครได้อย่างสมบทบาทโดยมีผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตเป็นแม่เล้าหัวหน้าแก๊ง ส่วนคนอื่นๆ รับบทเป็นลูกสมุน

“มากันแล้วหรอ” พันจ่าพรตจิกตาถามกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนที่เพิ่งเดินลงมาจากรถก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะเข้าไปทักทายชายกลุ่มนี้ราวกับรู้จักกันมานาน เพราะเขาสืบประวัติของชายเหล่านี้จนรู้แล้วว่าใครเป็นใคร

“รอบนี้มีสามสิบคน แบ่งเท่าๆ กันของฉันยี่สิบ ของพวกแกสิบคนโอเคมั้ย”

“ยี่สิบกับสิบมันเท่ากันตรงไหน” ชายคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มว่าขึ้นแล้วมองผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตอย่างสำรวจ ไม่คิดว่าคราวนี้นังตุ๊ดสองคนนี่จะลงมาส่งของเองและเป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งจะได้เจอหน้ามัน แต่ว่า... “คนของแกหน้าตาไม่คุ้นเลย ไม่ใช่คนเดิมนี่”

“อ่ะแน่นอนสิ ฉันลงมาส่งของด้วยตัวเองก็ต้องเอาคนสนิทที่รู้ใจมาเท่านั้น เรื่องอะไรจะเอาพวกปลายแถวมาเดินตามให้เสียบารมี อย่ามาพูดจาโย่นโย้ให้เสียเวลาไปหน่อยเลย เอาของไปเอาเงินมาแค่นี้คือจบ”

“ได้ แต่ขอเช็กของก่อน” ว่าแล้วชายคนดังกล่าวก็เดินเข้าไปหากลุ่มหญิงสาวที่มีท่าทางหวาดกลัว มือที่หยาบกระด้างจับเชยคางดูหน้าตาของเด็กสาวแต่ละคนอย่างถูกอกถูกใจก่อนจะดึงเอาเด็กสาวที่อายุน้อยที่สุดขึ้นมาสามคน “รอบนี้ขอเด็กๆ หน่อยนะ ลูกค้าบอกว่าอยากได้เด็กอายุน้อยๆ”

ไอ้ชาติชั่ว! ทุกคนในทีมอัลฟาพากันด่าในใจ กับเด็กคราวลูกคราวหลานก็ยังไม่เว้น ทุกคนอดทนอดกลั้นกันอย่างสุดกำลังด้วยเกลียดชังการรังแกผู้หญิงเป็นที่สุด ยิ่งเด็กผู้หญิงทุกคนยิ่งรับไม่ได้

“แล้วไหนเรือล่ะ ไหนว่าจะแบ่งอีกกลุ่มไปทางเรือ” เมื่อข่มอารมณ์ได้แล้วผู้กองกวินทร์ก็ถามอีกเพื่อที่เขาจะได้ส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ที่ดักซุ่มทางน้ำรอเตรียมรับมือ

“เปลี่ยนใจแล้ว เดี๋ยวขนขึ้นรถไปให้หมดนี่แหละ ได้ข่าวว่าพวกทหารเรือในแม่น้ำโขงมันจมูกดียิ่งกว่าหมา ไม่อยากจะเสียเวลากับพวกมัน”

“ก็จริง งั้นก็เอาตามนี้” ผู้กองกวินทร์แอบหันไปมองทางพี่ชายเมื่อรู้ว่าแผนอาจต้องมีการเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่เป็นไร ทุกๆ ภารกิจพวกเขาย่อมมีแผนสำรองเสมอ เขายื่นมือไปหาคนร้ายเพื่อจะขอรับค่าเหนื่อยในครั้งนี้ ซึ่งการที่เขายื่นมือไปมันเป็นสัญญาณบอกให้ผู้กองกรินทร์แอบส่งสัญญาณไปหา ผบ.คเชนทร์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ให้เตรียมบุก การจับกุมครั้งนี้จะไม่เพียงแต่จับคนร้ายเหล่านี้แต่ยังรวมไปถึงการทลายซ่องค้าประเวณีที่เปิดร้านอาหารบังหน้าที่ฝั่งประเทศเพื่อนบ้านด้วย และขณะที่มีการออกทำภารกิจทีมอัลฟาจะติดกล้องเพื่อถ่ายคลิปขณะปฏิบัติงานเอาไว้เป็นหลักฐานเสมอ

“แบ่งกันสิบห้ากับสิบห้าแล้วกัน” ชายคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มต่อรองอีก แต่เรื่องส่วนแบ่งนั้นผู้กองกวินทร์ก็แค่ต่อรองไปพอเป็นพิธีเท่านั้น

“ถ้าแบ่งสิบห้างั้นก็ควรจะได้ราคาพิเศษนะเพราะแกเลือกแต่เด็กอายุน้อยๆ ไป ฉันไม่อยากขาดทุนแล้วก็ไม่ชอบเสียเปรียบใครด้วย”

“หน้าเลือดไม่เคยเปลี่ยน” ความตีบทแตกของผู้กองกวินทร์ทำให้คนร้ายเชื่อสนิทใจและยอมจ่ายในราคาที่ร้องขอ เงินสดในกระเป๋าใบใหญ่ถูกโยนลงมาตรงหน้าผู้กองกวินทร์ เขากับพันจ่าพรตจึงแสร้งหันสนใจเงินแล้วหยิบเงินปึกใหญ่ๆ ออกมาดูอย่างตื่นเต้นปล่อยให้คนร้ายตายใจกวาดต้อนหญิงสาวไปขึ้นรถ และในจังหวะนั้นนั่นเอง

“เฮ้ยตำรวจ!!!” กลุ่มคนร้ายที่กำลังช่วยกันต้อนหญิงสาวขึ้นรถร้องขึ้นมาอย่างตกอกตกใจ แม้แต่ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็ยังต้องถอยหนีกลับมาหาผู้กองกวินทร์เมื่อเห็นว่าขณะนี้มีเจ้าหน้าที่ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนกำลังเดินเข้ามาโอบล้อม

“ตำรวจ...นี่พวกมันรู้ได้ยังไงว่า...”

“นั่นสิ รู้ได้ยังไง”

ผลัวะ!!!

สิ้นคำของผู้กองกวินทร์ เขาก็เอากระเป๋าใส่เงินของกลางที่ว่าหวดเข้าใส่ไอ้ตัวหัวหน้ามันทันทีพร้อมๆ กับที่ทุกคนในทีมอัลฟาเข้าไปจัดการกับลูกน้องของมันที่เหลือ

ผลัวะ!!! ผู้กองกรินทร์กระโดดขึ้นเตะก้านคอของคนร้ายรายหนึ่งและข้ามโขงก็ปล่อยศอกเข้าใส่ไอ้คนร้ายที่ก่อนหน้านี้มันจะลวนลามหญิงสาว ใครยอมให้จับแต่โดยดีก็ถือว่ารอดไปแต่ถ้าใครคิดสู้ก็จะถูกทีมอัลฟาจัดการจนหมอบ

“พวกมึง...พวกมึงหักหลังกูหรอ!!!”

“หักหลังอะไร” ผู้กองกวินทร์ร้องตอบไอ้ตัวหัวหน้ามันไปด้วยน้ำเสียงผู้ชาย ไม่ใช่เสียงแบบสาวสอง “พวกกูไม่เคยเป็นพวกเดียวกันกับมึงแล้วจะหาว่าพวกกูหักหลังพวกมึงได้ยังไง”

“...มึงเป็นใครกันแน่”

“เป็นพ่อมึงไง”

ผลัวะ!!! ปลายเท้าของผู้กองกวินทร์เตะเสยที่ปลายคางของมันอย่างโกรธแค้น ถึงเวลาเอาคืนสักทีไอ้พวกชาติชั่วเสนียดแผ่นดิน

ปัง!!!

เสียงปืนดังสนั่นก้องคุ้งน้ำโขงเมื่อคนร้ายรายหนึ่งที่หนีกลับไปที่เรือชักปืนออกมาแล้วจะยิงผู้กองกวินทร์ที่กำลังกระทืบไอ้ตัวหัวหน้ามันอยู่ ผบ.คเชนทร์ที่นำกำลังเข้ามาจึงยิงที่มือของคนร้ายจนปืนหล่นจากมือของมันก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะเข้าไปซัดมันให้หมอบ

“โอ้โห” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งจัดการกับไอ้ตัวหัวหน้ามันได้เผลอร้องออกมาเมื่อรู้ว่าพ่อตาเพิ่งจะช่วยชีวิตตนไป มืดๆ แบบนี้ซ้ำระยะยิงยังตั้งไกลแต่กระสุนก็เข้าเป้าราวกับจับวาง...สมกับที่เป็นพ่อตาของเขาจริงๆ

ด้วยกำลังเจ้าหน้าที่ที่มากกว่าและคนร้ายถูกทีมอัลฟาซัดจนหมอบภารกิจครั้งนี้จึงประสบความสำเร็จ หญิงสาวทุกรายได้รับการช่วยเหลือและปลอดภัยทุกคน ผู้กองกวินทร์ถือกระเป๋าใส่เงินของกลางไปยื่นให้ ผบ.คเชนทร์พร้อมกับรายงานภารกิจโดยมีสายตาอาฆาตแค้นของคนร้ายที่ถูกจับมองตาม มันทั้งแค้นและอยากเอาคืน เพิ่งจะรู้ตัวว่าอีตุ๊ดสองคนนี้แท้จริงแล้วคือคนของเจ้าหน้าที่ปลอมตัวมา พวกมันวางแผนกันมาตั้งแต่แรก แม้จะแค้นใจมากแค่ไหนแต่ก็เจ็บใจที่ไม่อาจรู้ว่าแก๊งอีตุ๊ดตัวปลอมนี่มันเป็นใครเพราะทุกคนปิดหน้าตามิดชิด บางคนที่พอจะเห็นหน้าก็ปลอมตัว อีตุ๊ดปลอมก็แต่งหน้าจนเขาดูไม่ออกว่ามันเป็นใคร

“นี่เงินของกลางครับ ส่วนนี่...” ผู้กองกวินทร์จะยื่นการ์ดความจำที่บันทึกคลิปขณะปฏิบัติภารกิจตั้งแต่อยู่ฝั่งลาวจนกระทั่งถึงตอนจับกุมให้ ผบ.คเชนทร์ แต่พอ ผบ.คเชนทร์จะยื่นมือมารับเขาก็รีบชักการ์ดความจำคืน

“เอามา” น้ำเสียงเหี้ยมๆ กึ่งขบขันของผู้เป็นพ่อตาสั่ง รู้ดีว่าผู้กองกวินทร์ไม่กล้าให้ก็เพราะเขาตีบทนังเรนนี่จนแตกกระจาย แค่พ่อตากับทุกคนในทีมเห็นน่ะไม่เป็นไรแต่เขากลัวเมีย กลัวพ่อตัวเองจะเห็นนี่สิ

“มันจะเป็นความลับแค่ในทีมของเราใช่มั้ยครับ...เมียผมจะไม่เห็นใช่มั้ย พ่อกับแม่ของผมด้วย” เขารีบกระซิบถามแล้วจ้องหน้าพ่อตาอย่างมีความหวัง

“เออ ไม่เห็นหรอก” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็แย่งเอาการ์ดความจำมาก่อนจะแสยะยิ้มขึ้น “แต่ปู่มึงอยากเห็นว่ะ”

“ฮึ่ม!!!” แม้ในใจจะอยากโวยวายสักแค่ไหนแต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ เมื่อมอบหลักฐานทุกอย่างให้ ผบ.คเชนทร์แล้วทีมอัลฟาก็รีบสลายตัวปล่อยให้เจ้าหน้าที่ที่เหลือจัดการกับคนร้ายและเหยื่อต่อไปเพราะหน้าที่ของพวกเขาคือแค่ไปรับเหยื่อมาและล่อจับกุมคนร้ายเท่านั้น

ไม่ใช่แค่คนร้ายทางฝั่งไทยเท่านั้นที่ถูกจับกุมในคืนนี้เพราะทันทีที่ทางฝั่งไทยเริ่มมีปฏิบัติการ เจ้าหน้าที่ของทางฝั่งลาวก็ได้เข้าล้อมจับกุมเจ้าของร้านอาหารที่เปิดบังหน้าซ่องค้าประเวณีและเป็นหัวโจกใหญ่ในขบวนการค้ามนุษย์ ด้วยเป็นความร่วมมือจากทางเจ้าหน้าที่ฝั่งไทย หลักฐานและคลิปที่สายแอบเข้ามาดูลาดเลาถือว่าเป็นหลักฐานชั้นดีทำให้ในค่ำคืนนี้ขบวนการค้ามนุษย์ถูกทลายลงและได้ช่วยหญิงสาวอีกหลายชีวิตให้รอดพ้นจากขุมนรก

กายยันต์วิ่งหนีเข้าป่าเมื่อที่กบดานถูกทางเจ้าหน้าที่เข้าทลาย เพราะนอกจากจะช่วยเหลือหญิงสาวที่เป็นเหยื่อแล้วทางเจ้าหน้าที่ก็ยังตรวจพบยาเสพติดจำนวนมากที่ซุกซ่อนเอาไว้ภายในร้านอาหารด้วย กายยันต์ที่ไหวตัวทันหลบหนีออกมาก่อนที่จะถูกจับได้แต่การหลบหนีก็เป็นไปอย่างยากลำบากเมื่อเขายังบาดเจ็บจากแรงระเบิดที่แม่น้ำเมยคืนนั้น

“มึง...ไอ้แฝดเวรตะไล!!!” กายยันต์ยิ่งเคียดแค้นหนักเมื่อพอจะเริ่มมีสติบ้างแล้ว อีนั่น...อีสาวสองร่างใหญ่คนที่เขาเดินชนมัน...เขาจำแววตากวนส้นตีนของมันได้ จำกลิ่นหอมที่ตัวมันได้ ตอนนั้นมันเห็นหน้าเขาเต็มๆ และมันคงสืบรู้แล้วว่าภายใต้การค้ายาก็ยังมีการค้ามนุษย์ด้วยรวมถึงอาจจะสืบรู้แล้วว่าผู้หญิงที่ถูกจับไปให้ต้าเส่งก็คือเหยื่อที่ถูกส่งไปจากที่นี่

“พวกมึงไม่มีทางจะเหนือกว่ากูไปได้หรอก กูสร้างพวกมึงได้กูก็ทำลายพวกมึงได้เหมือนกัน” เขาจะไม่ยอมให้ศิษย์มันมาล้างครูเด็ดขาดและเขาจะกดไม่ให้พวกมันได้ย่ามใจอีก ที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายถูกพวกมันตามล่าแต่นับจากคืนนี้ไปเขาจะเป็นคนตามล่าไอ้แฝดคู่นี้เอง!

กายยันต์เดินโซซัดโซเซหนีเข้าป่าไปเรื่อยๆ จนมาถึงถนนเส้นเล็กๆ เส้นหนึ่งและทรุดล้มจวนจะหมดแรงอยู่ตรงนั้นซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีรถยนต์หลายคันขับเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าเขา แสงไฟหน้ารถยามค่ำคืนทำให้เขาต้องยกมือขึ้นป้อง สงสัยนักว่าเป็นใครมาขับรถอยู่ในป่าแถบนี้ซึ่งชายป่าแถบนี้แทบไม่มีชาวบ้านทั่วไปกล้าเข้ามาด้วยเกรงกลัวในอำนาจของผู้มีอิทธิพลในท้องที่ แต่พอเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนพากันก้าวลงมาจากรถรวมถึงชายร่างสูงใหญ่อายุจวนจะหกสิบปีกายยันต์ก็ต้องเบิกตากว้างขึ้น

“...ท้าวพันคำ”

“หึ! กูไม่เห็นหัวมึงตั้งนาน สภาพมึงดูไม่ได้เลยนะ กายยันต์”

ทีมอัลฟาที่กลับมาถึงสถานีเรือในช่วงเช้ามืดยังคงติดตามภารกิจที่เหลือต่อ คนร้ายทุกคนตอนนี้ถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวไปดำเนินคดีตามกฎหมายและสืบขยายผลกวาดล้างเครือข่ายรายย่อยต่อไป ส่วนหญิงสาวทุกคนตอนนี้ได้มีหมอเข้ามาช่วยดูแลเพราะหลายๆ คนยังมีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ หากอาการดีขึ้นแล้วก็จะถูกส่งให้กลับบ้าน

“โอ๊ยๆๆ เจ็บ เบาๆ หน่อยสิพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์ร้องออกมาเมื่อกำลังให้พี่ชายช่วยถอดขนตาเด้งๆ ออกให้

“มึงก็อยู่เฉยๆ สิ แค่ขนตาปลอมเองผู้หญิงเขายังใส่ยังถอดกันง่ายๆ เลย”

“ก็พี่เล่นกระชากออกแบบนี้มันก็ต้องเจ็บสิ นี่น้องเพลงเอากาวตราช้างมาติดให้ผมรึเปล่าเนี่ยทำไมมันติดแน่นขนาดนี้”

“ผู้กองลองเอาคลีนซิ่งล้างเครื่องสำอางไปเช็ดหน้าดูสิครับ มันล้างเครื่องสำอางออกง่ายมากเลย” พันจ่าพรตชูสำลีที่เข้าเพิ่งเช็ดหน้าให้ผู้กองกวินทร์ดู ซึ่งก็จริงอย่างที่ว่าเมื่อเครื่องสำอางมันหลุดออกมาง่ายมาก

“แล้วจ่าไปเอาไอ้คลีนซิ่งนี่มาจากไหน”

“อ้าว คุณน้ำเมยไม่ได้ให้ผู้กองมาหรอครับ เนี่ย คุณน้ำเมยเขาให้อุปกรณ์ล้างหน้าผมมา ผมก็นึกว่าคุณน้ำเมยจะให้ผู้กองมาด้วย”

“ยัยปีศาจนั่นหรอจะหวังดีกับผมเป็น ไม่แอบเอาน้ำกรดสาดหน้าผมก็บุญเท่าไหร่แล้ว”

“มึงอย่ามาว่าเมียกูนะ นั่นพี่สะใภ้มึงนะเรนเจอร์หัดเกรงใจกันบ้าง” คนหวงเมียทุบน้องชายไปหนึ่งทีก่อนจะเอาสำลีกับคลีนซิ่งมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ส่วนคนเป็นน้องก็ยังทำฮึดฮัดใส่อยู่เพราะไม่ชอบใจที่พี่ชายเข้าข้างแต่เมีย

“ซ่องที่เราไปเมื่อคืนนี้ถูกทลายลงแล้ว ไอ้เจ้าของร้านนั่นก็ถูกจับแล้วด้วย” จ่าชาลีที่เคยเข้าไปดูลาดเลาและแอบติดกล้องเอาไว้ที่ร้านอาหารแห่งนั้นเปิดคลิปการจับกุมที่ได้จากกล้องให้ทุกคนดูขณะติดตามภารกิจเมื่อคืนนี้ ผบ.คเชนทร์มีเส้นสายและรู้จักกับผู้คนมากมายทั้งฝั่งไทยและฝั่งลาว มีสายอยู่ทั่วไปหมดการประสานงานกับทางฝั่งนู้นจึงง่ายดายและสามารถร่วมมือกันได้

“สมควร ไอ้พวกแมงดาชั่วๆ นี่น่าจะตายห่าตายโหงด้วยซ้ำ ติดคุกไปก็เปลืองข้าวในคุกเปล่าๆ” จ่านพดลยังหงุดหงิดไม่หายที่เห็นคนร้ายลวนลามเด็กเมื่อคืนนี้ ถ้าไม่ติดว่าต้องปลอมตัวนะเขากระทืบมันตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่ก็ยังนับว่าดีที่เมื่อคืนนี้สุดท้ายแล้วมันก็โดนคุณหมอข้ามโขงจัดการฟันศอกใส่จนน็อก เรื่องการทำร้ายและรังแกผู้หญิงเป็นสิ่งที่ทุกคนในทีมอัลฟาไม่ชอบมากๆ และคนร้ายในคดีนี้มักถูกพวกเขาจับกุมและซ้อมโหดก่อนทุกครั้ง

“ถือว่าเป็นการทลายขบวนการค้ามนุษย์ไปได้ ต่อไปจะได้ไม่มีผู้หญิงที่ไหนถูกจับไปตกนรกหรือถูกส่งที่บำเรอไอ้พวกสารเลวที่ค่ายยาเสพติดแล้วใช่มั้ยครับผู้กอง” จ่าขวัญชัยหันมาถามผู้กองกรินทร์ที่กำลังเช็ดเครื่องสำอางให้น้องชายอยู่

“ก็ไม่แน่หรอกจ่า ไอ้สารเลวพวกนี้ถ้ามันไม่ได้ผู้หญิงจากที่นี่มันก็คงจะไปหาที่อื่นต่อ วันนี้เราทลายแก๊งนี้ได้แต่มันก็ยังมีคนเลวพวกนี้อีกหลายแก๊ง” กวาดล้างให้ตายก็ไม่เคยหมดหรอก ขนาดเครือข่ายค้ายาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้รุ่นพ่อของเขาเคยปราบมาได้แล้วแต่ก็ยังมีรายใหม่ๆ ผุดขึ้นมาอีก “แล้วแกแน่ใจใช่มั้ยว่าเมื่อคืนนี้แกเจอกายยันต์จริงๆ” เขาหันมาถามน้องชายอีกคน ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ผู้กองกวินทร์บอกว่าเจอกายยันต์เพราะไอ้หมอนี่มันรู้เห็นเรื่องการส่งผู้หญิงไปให้ค่ายของต้าเส่งอยู่แล้ว ในเมื่อมันรู้เห็นก็แปลว่ามันข้องเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ด้วย

“มันเดินชนผมขนาดนั้น จ้องหน้ากันจะๆ ผมไม่มีทางจำคนผิดหรอกพี่ซีล ถามข้ามโขงดูสิ” ข้ามโขงรีบพยักหน้าตามว่าเมื่อคืนนี้กายยันต์เดินมาชนผู้กองกวินทร์จริงๆ

“แต่ว่าสภาพแทบดูไม่ได้ เล่นยามาหนักมากจนต้องมีคนมาลากตัวออกไป”

“เนื้อตัวก็มีบาดแผล ท่าจะเจ็บหนักตั้งแต่ตอนโดนระเบิดของพี่เรนเจอร์ที่แม่สอดแล้ว” ข้ามโขงเสริม คาดว่ากายยันต์คงหลบมากบดานรักษาตัวอยู่ที่นี่ ป่านนี้คงหนีไปไกลแล้วเพราะซ่องแห่งนั้นถูกทลายและในรายชื่อคนที่ถูกจับตัวได้ก็ไม่มีชื่อของกายยันต์เลย ไอ้แมงดาหัวหน้าซ่องถูกจับได้ยกแก๊งแต่กายยันต์กลับหนีไปได้

“ขอให้ตายเป็นหมาข้างทาง ค้ายาแล้วยังมาค้าผู้หญิงอีก มันไม่ใช่พี่น้องทหารเรือของพวกเราจำเอาไว้” ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่รู้หรอกว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้กายยันต์เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรตอนนี้กายยันต์ไม่ใช่ทหารอีกต่อไปแล้วและเขาก็ไม่นับถือกายยันต์เป็นครูด้วย ไอ้คนที่ทำลายชาติบ้านเมืองและผู้บริสุทธิ์แบบนี้มันไม่มีค่าอะไรให้เขานับถือเลยแม้แต่น้อยและเขาก็จะลืมว่ามันเคยเป็นทหารเรือด้วย

เพราะความเป็นห่วงสามีทำให้เพลงพิณนอนไม่ค่อยหลับ แม้ว่าเมื่อคืนนี้กุมาริกาจะมานอนเป็นเพื่อนแต่ทั้งสองสาวก็ได้แต่นอนพูดคุยกันด้วยไม่มีใครข่มตาให้หลับได้ จนเมื่อเช้ามืดที่ผู้กองสองแฝดโทรมาบอกนั่นแหละว่าทำภารกิจสำเร็จและกลับมาที่สถานีเรือแล้วทั้งสองสาวจึงค่อยเบาใจ ดีใจที่พวกเขาปลอดภัยกลับมาและทำงานสำเร็จลุล่วงด้วยดี ผู้กองสองแฝดยังไม่ได้กลับมาที่บ้าน พวกเขายังคงอยู่ที่แพอันเป็นที่กบดานเพื่อติดตามคดีและเคลียร์เรื่องงานต่อ ด้วยคราวนี้เป็นคดีใหญ่ที่สถานีเรือจึงมีเจ้าหน้าที่จากหลายๆ หน่วยมากันเยอะพร้อมด้วยนักข่าว ผู้กองสองแฝดยังคงขึ้นมาจากแพไม่ได้เพราะทีมอัลฟาต้องเก็บตัวเงียบห้ามให้ใครรู้ว่าพวกเขาคือเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนจับกุมคนร้าย งานของพวกเขาเป็นงานปิดทองหลังพระแบบนี้เสมอ ทำดี ลงแรงเหนื่อยแค่ไหนก็ประกาศความดีให้ใครรู้ไม่ได้ ความดีความชอบทุกอย่างก็ต้องมอบให้กับเจ้าหน้าที่ที่มารับช่วงต่อไป นี่จึงเป็นอีกข้อที่เพลงพิณหลงรักผู้กองกวินทร์ เขาอาจเป็นลูกแมวน้อยแสนขี้อ้อนเมื่ออยู่กับเธอ อาจงอแงเก่งชอบแกล้งคนนู้นคนนี้และชอบหาเรื่องหลาน แต่ถ้าเป็นเรื่องงานเขาก็เป็นนายทหารที่ดีคนหนึ่ง เก่งกาจ กล้าหาญและมีคุณธรรม เป็นผู้นำให้กับทุกคนและพึ่งพาได้

เพลงพิณขับรถเข้ามาในสถานีเรือเพื่อรับสามีกลับบ้านเพราะเมื่อคืนนี้เขาทำงานมาทั้งคืนวันนี้พ่อของเธอจึงให้ทีมอัลฟาได้พักกันก่อน เธอจอดรถไว้ใกล้ๆ กับบันไดทางลงไปที่แพเพื่อไม่ให้ผู้กองกวินทร์ต้องเดินไกล ตั้งแต่ที่กุมาริกาเปิดตัวคนรัก สามีของเธอก็ต้องระวังตัวไปด้วยเพราะมีหน้าตาเหมือนกันกับพี่ชาย ตอนนี้ที่สถานีเรือมีนักข่าวมากันเยอะ คงไม่ดีแน่หากจะมีนักข่าวมาเห็นผู้ชายหน้าตาเหมือนคนรักของกุมาริกาที่นี่ แม้แต่กุมาริกาเองก็ยังไม่อยากเจอนักข่าวเลยขออยู่รอที่บ้านของเธอก่อน

เพราะสามีทำงานเหนื่อยมาทั้งคืนวันนี้เพลงพิณเลยตั้งใจแต่งตัวให้สวยให้เขาได้ชื่นใจ เธอนุ่งผ้าซิ่นไหมผืนสวยสีน้ำตาล ห่มผ้าแถบสีชมพูอ่อนอวดผิวขาวสวย ผมที่ยาวสลวยมีกุมาริกาช่วยจัดแต่งดัดเป็นลอนคลื่น แต่งแต้มหน้าตาให้งดงามเพียงเท่านี้เธอก็สวยหวานมากแล้ว แม้แต่ชุดที่ใส่ก็ยังเป็นชุดที่สามีชอบ

“น้องเพลง”

“คุณพ่อ” ระหว่างที่รอสามี ผบ.คเชนทร์ที่เพิ่งแถลงข่าวเสร็จก็ได้ร้องเรียกเธอขึ้นเธอจึงได้เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ รอยยิ้มแสนหวานแย้มออกมาอย่างงดงาม ดวงตาสุกใสสวยราวเทพธิดาจนนักข่าวและเจ้าหน้าที่หลายๆ คนพากันหันมามองเป็นตาเดียวจน ผบ.คเชนทร์ต้องดึงเธอเข้าไปหาแล้วพาเดินออกห่างจากคนอื่นๆ ดูแต่งตัวเข้า แต่งสวยมาขนาดนี้คงจะอยากเอาใจผัวล่ะสิท่า

“มารับเรนเจอร์กลับบ้านหรอ”

“ค่ะ”

“มารับแต่ผัว แล้วไม่รับพ่อรึไง”

“คุณพ่อ” แก้มนวลๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินก่อนจะพยักหน้าไปทางห้องทำงานของ ผบ.คเชนทร์ “คุณแม่มารอรับคุณพ่อก่อนน้องเพลงอีกไม่ใช่หรอคะ” เธอรู้ทัน ก็พ่อกับแม่ของเธอตัวห่างกันได้เสียที่ไหนล่ะ

“วันนี้คุณพ่อจะให้พวกพี่เรนเจอร์พักใช่มั้ยคะ น้องเพลงจะได้พาพี่เรนเจอร์ไปทำบุญที่วัด” ทุกครั้งเมื่อผู้กองกวินทร์กลับมาจากทำภารกิจใหญ่ๆ เพลงพิณก็มักจะพาเขาไปทำบุญ ด้วยในการทำงานผู้กองกวินทร์อาจมีฆ่าคนร้ายหรือทำร้ายร่างกายกัน หรืออะไรก็ตามแต่ที่เธอรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีเธอจึงอยากให้สามีได้ทำบุญบ่อยๆ

“ไปทำบุญแล้วก็ให้มันพักนะ มันไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วก็เหนื่อยมาหลายวันอย่าเพิ่งไปกวนมัน”

“น้องเพลงก็ไม่เคยกวนพี่เรนเจอร์นี่คะ” เพลงพิณยังไม่เข้าใจจน ผบ.คเชนทร์ชักสีหน้าใส่ เรื่องกวนที่เขาว่าน่ะ เขาหมายถึงอย่าเพิ่งมาเร่งทำหลานให้เขาก็ได้ เขาอยากให้ไอ้ลูกเขยตัวดีมันได้นอนพักไม่ใช่ไปหักโหมทำหลานให้เขา ตั้งแต่แต่งงานกันมาไอ้หื่นนั่นมันว่างทีไรเป็นต้องลากลูกสาวเขาเข้าห้องนอนตลอด ไหนจะชอบไปเก็บดอกบัวข้างนอกกันอีก ไม่รู้ไปเก็บอีท่าไหนขาไปก็ยังดีๆ กันอยู่แต่ขากลับดูเพลียๆ กันทั้งคู่ แต่จะโทษลูกเขยฝ่ายเดียวก็ไม่ได้เพราะเพลงพิณเองก็หลงสามีมากเหมือนกัน โอ๋แต่ผัว อวยแต่ผัวอยู่นั่นแหละน่าหมั่นไส้

“นั่นใครหรอครับหัวหน้า สวยจังเลย อย่างกับนางฟ้าแน่ะ” นายตำรวจหนุ่มที่เพิ่งมาประจำการที่นี่มองเพลงพิณตาพราว ชีวิตนี้เจอผู้หญิงมาก็เยอะแต่ยังไม่เคยเจอสวยแบบนี้เลย

“น้องเพลงพิณน่ะครับ” หัวหน้าดนัยตอบ “น้องเพลงเป็นลูกสาวคนเดียวของท่าน ผบ.คเชนทร์”

“ท่านมีลูกสาวสวยขนาดนี้เลยหรอครับ เมื่อเช้าผมเห็นคุณนายของท่านมาหาด้วย สวยเหมือนแม่เลย”

“ครับ น้องเพลงเป็นคนสวยแล้วก็เก่งมากด้วย เรียนจบมาจากต่างประเทศ ท่าน ผบ.หวงมากๆ เลยล่ะครับ” แต่ผัวหวงมากกว่าและผัวก็ดุยิ่งกว่าหมาบ้าด้วย หัวหน้าดนัยว่าต่อในใจ เขามองเพลงพิณด้วยความเอ็นดูเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง เห็นเธอได้ครองคู่กับผู้กองกวินทร์อย่างมีความสุขเขาก็พลอยดีใจด้วย เรื่องชู้สาวใดๆ ที่เขาเคยคิดเกินเลยกับเธอตอนนี้มันไม่มีอีกต่อไปแล้วและเขาก็มีความสุขกับครอบครัวของตัวเองมากเหมือนกัน ยิ่งตอนนี้มิราคลอดลูกคนที่สองให้เขาลูกน้อยทั้งสองก็เป็นเสมือนกาวเชื่อมใจทำให้พ่อกับแม่เข้าใจกันมากขึ้น ตั้งแต่เลิกคบกับทิชากรมิราก็ปรับตัวไปในทางที่ดี เป็นแม่ เป็นภรรยาที่ดีจนเขารักเธอในที่สุดและมิรากับเพลงพิณก็สามารถพูดคุยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ด้วย

“หัวหน้า ผมอยากจีบลูกสาวท่าน ผบ. หัวหน้าช่วยผมหน่อยได้มั้ย”

แน่ะไอ้หมอนี่ ท่าจะอยากตายเร็วๆ แฮะ หัวหน้าดนัยเลิกคิ้วขึ้นแล้วก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์เดินขึ้นมาจากแพ ท่าทางเช้านี้จะมีคนหน้าแตกเว้ย

“ผมคงช่วยไม่ได้หรอกหมวด น้องเพลงเขามีคนหวงเยอะ”

“คนหวงเยอะ...นอกจากพ่อแล้วใครยังหวงอีกหัวหน้า คุณนายหรอ”

ยังไม่ทันที่หัวหน้าดนัยจะตอบเพลงพิณที่หันไปเห็นสามีพอดีจึงรีบเดินเข้าไปหา ช่วงที่เดินผ่านหัวหน้าดนัยเธอหันมายิ้มและยกมือไหว้เขาเป็นเชิงให้เกียรติทักทายด้วยเพราะหัวหน้าดนัยเป็นหัวหน้าสถานีเรือแห่งนี้ นายตำรวจหนุ่มที่ยืนอยู่กับหัวหน้าดนัยพยายามจะส่งยิ้มให้เธอแต่เพลงพิณก็ไม่ได้สนใจมอง พอไหว้หัวหน้าดนัยเสร็จเธอก็รีบเดินเข้าไปหาผู้กองกวินทร์ทันที

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณเข้าไปหาสามีด้วยความเป็นห่วงและคิดถึง จากจุดที่ผู้กองกวินทร์อยู่ห่างจากกลุ่มของนักข่าวและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ พอสมควรจึงไม่ค่อยมีใครสนใจเขานัก อีกทั้งผู้กองหนุ่มยังแต่งตัวด้วยเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นธรรมดาๆ เลยไม่มีใครดูออกว่าเขาเป็นทหาร

เพลงพิณมองสามีด้วยความเป็นห่วงและยิ้มให้เขา มือนุ่มๆ ยื่นขึ้นไปกุมแก้มของเขาเอาไว้ ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแต่เขาก็ดูไม่เพลียเลย เขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ ทั้งอึดและถึกมาก

“คนดีของน้องเพลง ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคะ” ความห่วงใยแสนอ่อนโยนของเพลงพิณทำให้ผู้กองกวินทร์เหมือนล่องลอยอยู่บนสวรรค์ นางฟ้าประจำตัวประจำใจของพี่...เขาอึ้งตะลึงราวกับถูกมนต์สะกดเมื่อเห็นเพลงพิณแต่งตัวสวยมาก จากที่เคยปล่อยผมตรงๆ ตอนนี้เธอแสกกลางแล้วดัดผมเป็นลอนคลื่น แต่งหน้าเสียสวยหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้าซ้ำยังใส่ชุดพื้นเมืองแบบที่เขาชอบด้วย เจอแบบนี้เข้าไปเขาหายเหนื่อยหายเพลียเป็นปลิดทิ้งเลย

“เมียจ๋าสวยจังเลย” เขารีบกุมมือของเธอเอาไว้แล้วเอียงแก้มซบอย่างแสนอ้อนส่วนมืออีกข้างก็เกี่ยวเอวบางเข้ามาหา สองสายตามองสบกันด้วยความรักที่มีให้กันอย่างมากมาย

“น้องเพลงมารับพี่เรนเจอร์กลับบ้านค่ะ วันนี้นักข่าวมาทำข่าวเรื่องภารกิจของพี่เรนเจอร์เยอะเลยน้องเพลงเลยเอารถมารับจะได้ไม่ต้องมีใครเห็นตอนพี่เรนเจอร์ออกไปจากสถานีเรือ พี่เรนเจอร์เหนื่อยมากมั้ยคะ หิวรึเปล่าน้องเพลงทำของกินอร่อยๆ ไว้ให้ตั้งเยอะ”

“พี่ไม่เหนื่อยค่ะแต่พี่หิว...” สายตาของเขาที่มองมาทำให้เพลงพิณเข้าใจทันทีว่าเขาหิวอะไร “ไม่รู้ว่าพี่ซีลล้างเครื่องสำอางออกให้พี่สะอาดรึเปล่า กลับบ้านแล้วน้องเพลงช่วยล้างหน้าอาบน้ำให้พี่หน่อยนะคะ” เพลงพิณทำค้อนใส่เขาอย่างรู้ทันแต่ก็พยักหน้ารับอย่างเอียงอายปล่อยให้สามีโอบกอดอย่างตามใจก่อนจะเพิ่งหันมาเห็นผู้กองกรินทร์ที่ยืนชักสีหน้าเซ็งๆ ใส่

“พูดคุยกันพอรึยัง พี่ก็อยากรีบกลับบ้านไปอ้อนเมียเหมือนกันนะ”

“ขอโทษค่ะพี่ซีล งั้นเรากลับบ้านกันเลยนะคะคุณน้ำเมยรออยู่ที่บ้านค่ะ” พอเธอบอก ผู้กองกรินทร์ก็เดินมาเอากุญแจรถไปจากเธอเพื่อจะขับรถเอง พอเห็นน้องชายจะเดินไปนั่งอ้อนเมียที่เบาะหลังเขาก็รีบจิกให้ผู้กองกวินทร์มานั่งข้างหน้ากับเขา เรื่องอะไรเขาจะยอมให้มันมาอ้อนเมียก่อนเขากันล่ะ

“แล้วพี่ข้ามโขงล่ะคะ” พี่แฝดอยู่นี่แล้ว แล้วพี่ชายของเธอล่ะ

“ข้ามโขงบอกว่าจะนอนพักอยู่ที่แพกับคนอื่นๆ น่ะค่ะ” ผู้กองกรินทร์บอกก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะหันมายักคิ้วให้เพลงพิณ

“คนโสดก็งี้แหละค่ะ เดี๋ยวพี่ซีลมันก็ไปอ้อนเมีย พี่ก็จะอยู่กับน้องเพลงแล้วข้ามโขงมันจะอยู่กับใครล่ะ ให้มันอยู่กับพวกจ่าที่แพนี่แหละ”

“โธ่พี่ข้ามโขง” เพลงพิณล่ะเอ็นดูพี่ชายนัก ไว้เธอจะให้แม่บ้านเอามื้อเช้ามาส่งเขากับคนอื่นๆ ที่แพแล้วกัน

จนเมื่อเพลงพิณนั่งรถไปกับผู้กองสองแฝดแล้วนายตำรวจคนดังกล่าวก็ยังคงมองตามหลังก่อนจะรีบหันมาทางหัวหน้าดนัยอีกครั้ง ทำไมกันล่ะ ผู้ชายสองคนนั้นเป็นใคร โดยเฉพาะผู้ชายคนที่โอบกอดเพลงพิณเอาไว้ด้วย

“ผู้ชายสองคนนั้นใครหรอครับหัวหน้า” เขาเห็นแต่ด้านหลังแล้วผู้ชายทั้งสองคนนั้นก็ใส่หมวกแก๊ปเอาไว้ด้วย ทำไมเพลงพิณถึงดูสนิทกับทั้งสองคนนั้นนักล่ะ

“อ๋อ ผู้ชายสองคนนั้นหรอครับ คนที่กอดน้องเพลงเขาเป็นสามีของน้องเพลงครับ ส่วนอีกคนเป็นพี่ชาย” และสองคนนี้ก็คือคนที่เพิ่งไปล่อจับคนร้ายมาเมื่อคืนนี้ด้วย นอกจาก ผบ.คเชนทร์ก็มีแค่หัวหน้าดนัยเท่านั้นที่รู้ และหัวหน้าดนัยก็เก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับเพื่อความปลอดภัยของทุกคนในทีมอัลฟา เพื่อพี่น้องทหารเรือของเขา

“น้องเพลงมีสามีแล้วหรอครับ”

“ครับ น้องเพลงเขาแต่งงานแล้ว...ผัวดุอย่างกับหมาแน่ะครับ แต่ท่าน ผบ.ก็เอ็นดูลูกเขยมาก” เมื่อคืนนี้ก็เพิ่งช่วยชีวิตลูกเขยมาด้วย แต่ถึงจะเป็นลูกเขยของ ผบ.นรข. ผู้กองกวินทร์ก็ไม่เคยทำตัวเบ่งวางก้ามใหญ่โตกับใคร เขาก็ยังทำงานเหมือนทุกคน บางวันก็ไปรดน้ำผัก บางวันก็ไปตัดแต่งต้นไม้ในสถานีเรือ แต่งตัวปอนๆ เหมือนคนงานมากกว่าผู้กองทหารเรือ กินง่ายอยู่ง่ายทั้งๆ ที่เป็นลูกชายบ้านสุวรรณเวช เฮฮา กวนส้นตีนแต่จริงใจจนเป็นที่รักของทุกๆ คน แม้แต่คนที่เคยชังหน้าก็ยังกลับมาเป็นมิตรไม่รู้ว่ามีเสน่ห์อะไรนักหนาผู้คนถึงรุมรักกันขนาดนี้

“เขาเป็นทหารในสถานีเรือนี้หรอครับ ทำตำแหน่งอะไร”

“อืม...ก็ทำหลายหน้าที่นะครับเลยมีหลายตำแหน่ง บางวันก็ตัดหญ้าในสนาม บางวันก็ล้างรถ บางวันก็ซ่อมเรือ รดน้ำต้นไม้ กวาดถนนในสถานีเรือ ขับเรือออกลาดตระเวน ออกไปจับงูให้ชาวบ้าน สรุปแล้วก็ทำหน้าที่ทั่วไปในนี้แหละครับ”

เนี่ยนะลูกเขยท่าน ผบ. นี่ท่าน ผบ.เอาลูกน้องทหารแบบนี้เนี่ยนะมาเป็นลูกเขย ลูกสาวออกจะสวยขนาดนี้ เรียนจบมาจากเมืองนอกอีกต่างหากแต่ให้มาแต่งงานกับทหารพื้นๆ ในสถานีเรือเนี่ยนะ

“หัวหน้าพูดจริงหรอครับ”

“จริงครับ” ผู้กองกวินทร์ก็ทำอย่างที่เขาว่าจริงๆ นี่นา งานหลักๆ ในสถานีเรือของผู้กองกวินทร์ไม่ค่อยมีหรอกเพราะงานของเขาจริงๆ จะเริ่มเมื่อพระอาทิตย์ตกดินแล้วเท่านั้นและเป็นงานที่อันตรายเสี่ยงตายมากด้วย มันเป็นงานที่คนทั่วไปยากจะทำได้ มันต้องใช้ความรู้ความสามารถ ความใจกล้าและกล้าหาญในการทำ เป็นงานปิดทองหลังพระที่น่านับถือ อย่างภารกิจเมื่อคืนนี้พวกเขาทุกคนล้วนได้หน้าได้ผลงานเต็มๆ ในขณะที่ทีมอัลฟา...คนที่ทำงานจริงๆ กลับแทบไม่มีใครรับรู้

“ท่าน ผบ.เอาลูกน้องทหารเนี่ยนะครับมาเป็นลูกเขย”

“ครับ ท่าน ผบ.ท่านไม่ได้มองคนที่ยศตำแหน่งแต่ท่านมองคนที่หัวใจ หมวดอย่าไปดูถูกลูกเขยท่านให้ท่านได้ยินนะครับ ท่านรักลูกเขยของท่านมาก” รอยยิ้มของหัวหน้าดนัยมีความสะใจแฝงอยู่ นี่เขายังไม่ได้บอกนายตำรวจคนนี้นะว่าลูกเขยของ ผบ.คเชนทร์ชื่ออะไรและนามสกุลอะไรเพราะถ้าบอกแล้วได้มีคนเหวอแน่ๆ

เพราะเพลงพิณบอกว่าจะพาไปทำบุญที่วัดและกุมาริกาก็อยากไปด้วยผู้กองสองแฝดก็เลยมีอาการงอแงกัน ก็แหม ใจก็อยากจะนอนกกกอดเมียอยู่บนเตียงนุ่มๆ จิตใจโหยหาความใคร่ไม่ได้ใฝ่ทำบุญ แต่ก็อย่างว่า เป็นทาสเมียแล้วใครจะกล้าขัดใจเมียกันล่ะ

“นิดหนึ่งๆ” ผู้กองกวินทร์เกี้ยวเพลงพิณจะหลอกล่อให้เธอขึ้นเตียงกับเขาให้ได้แต่เพลงพิณก็รีบหลบไม่ยอมเขาง่ายๆ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เธอช่วยอาบน้ำให้เขาเขาก็ได้กินเธอในอ่างอาบน้ำไปแล้ว

“พี่เรนเจอร์” เธอร้องขึ้นเมื่อถูกรวบไปกอดก่อนจะถูกกดลงไปบนเตียงนุ่ม ผู้กองกวินทร์รีบขึ้นมานั่งคร่อมทับแล้วก้มลงไปซุกไซ้เธอ แกล้งจี๋เอวหยอกล้อให้เธอหัวเราะตาม “พอแล้วๆ เดี๋ยวไปวัดสายนะคะ”

“ใจพี่อยู่ที่เมียค่ะไม่ได้อยู่ที่พระ” ผู้กองกวินทร์จับมือทั้งสองข้างของเพลงพิณตรึงไว้เหนือศีรษะแล้วมองเธอ ยิ่งมองก็ยิ่งรัก รักเหลือเกินผู้หญิงคนนี้ ใบหน้าหวานๆ ตาสวย จมูกสวย ริมฝีปากสีชมพูน่ากิน ผิวกายขาวผ่องอมชมพู อกอวบเอวบางสะโพกกลม “เมื่อคืนนี้มีผู้หญิงหลายคนเลยค่ะที่ตกเป็นเหยื่อของคนร้าย เด็กอายุสิบกว่าปีก็มี พวกเขาโชคดีนะที่เมื่อคืนนี้มีเจ้าหน้าที่ไปช่วยเอาไว้ได้แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีผู้หญิงหรือเด็กอีกกี่คนที่ไม่ได้โชคดีแบบพวกเขา พี่มีเมีย มีน้องสาว มีหลานสาว...พี่กลัวและเป็นห่วงเหลือเกินว่าทุกคนที่พี่รักจะโชคร้ายแบบนั้น พี่ห่วงน้องเพลง ห่วงไนเปอร์ มารีน เนวี่ ยัยปักเป้า” เห็นผู้หญิงถูกทำร้ายทีไรเขาก็อดใจเสียไม่ได้ แก้วเจ้าจอมก็เคยถูกแก๊งค้ามนุษย์จับตัวไป ถึงเธอจะรอดปลอดภัยแต่ก็บาดเจ็บสาหัสจนความจำเสื่อม โชคดีที่มีสารวัตรพนามาช่วยเอาไว้เรื่องการถูกลักพาตัวหรือหายตัวไปของลูกหลานในบ้านจึงเป็นเสมือนแผลใจของทุกคนในบ้านสุวรรณเวช เพลงพิณเข้าใจสามีหมดทุกอย่าง เขารักแม่ รักน้องสาวทุกคนและรักหลานมาก เห็นผู้หญิงถูกทำร้ายเมื่อคืนนี้ก็คงจะอดหวนเป็นห่วงทุกคนที่เขารักไม่ได้ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงเขามากอด ลูบหลังของเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยนด้วยความรักและเข้าใจ

“พี่เรนเจอร์ของน้องเพลงเป็นคนเก่ง น้องเพลงเชื่อมั่นเสมอนะคะว่าพี่เรนเจอร์จะปกป้องน้องเพลง พี่ไนเปอร์ น้องชมพู มารีน เนวี่แล้วก็ทุกๆ คนได้” เธอผละเขาออกแล้วจับประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ รอยยิ้มแสนอ่อนโยนของเธอเป็นแรงใจที่ดีให้ผู้กองกวินทร์เสมอ “แล้วน้องเพลงก็เชื่อมั่นนะคะว่าทหารกล้าที่แสนดีแบบพี่เรนเจอร์จะสามารถปกป้องประชาชนผู้บริสุทธิ์ได้ น้องเพลงขอบคุณพี่เรนเจอร์แทนผู้หญิงทุกคนด้วยนะคะที่เมื่อคืนนี้พี่เรนเจอร์กับทุกคนสามารถช่วยเหลือให้พวกเขารอดพ้นจากโชคร้ายได้ แม้ว่าใครๆ จะไม่รับรู้ก็ตามว่าภารกิจเมื่อคืนนี้เป็นผลงานของทีมอัลฟาแต่น้องเพลงก็รับรู้และภูมิใจในตัวพี่เรนเจอร์มาก น้องเพลงภูมิใจในตัวสามีของน้องเพลงและดีใจที่ได้เป็นภรรยาของทหารกล้าผู้ปิดทองหลังพระ พี่เรนเจอร์เป็นทหารที่เก่ง กล้าหาญ มีคุณธรรม เป็นสามีที่แสนดีของน้องเพลงและเป็นฮีโร่ที่น้องเพลงชื่นชม ถ้าภารกิจเมื่อคืนนี้ทำให้พี่เรนเจอร์รู้สึกไม่ดีงั้นน้องเพลงจะพาพี่เรนเจอร์ไปทำบุญ พอกลับจากวัดแล้วพี่เรนเจอร์มานอนพักในอ้อมกอดของน้องเพลงนะคะ เมื่อคืนนี้พี่เรนเจอร์เป็นฮีโร่ทำงานมาเหนื่อยแล้วงั้นวันนี้ฮีโร่ต้องพักผ่อนบ้างนะคะจะได้มีแรงไปช่วยเหลือทุกๆ คนต่อ”

“ฮีโร่ในร่างนังเรนนี่น่ะหรอคะ”

“ไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหนพี่เรนเจอร์ก็คือฮีโร่ค่ะ หน้าตาว่าหล่อมากแล้วแต่หัวใจยิ่งหล่อมากกว่า น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์มากนะ”

ผู้กองกวินทร์น้ำตาคลอปริ่มๆ เมื่อได้ฟังที่เมียรักพูด ทุกคำพูดของเธอทำให้เขามีกำลังใจ แรงใจและทำให้เขารู้สึกดีมากๆ เธอมีแต่กำลังใจ ความรัก ความอ่อนโยนและหวังดีให้เขาเสมอ เขาช่างโชคดีเหลือเกินที่มีเมียแสนดีแบบนี้

“โอ๋ๆๆ พ่อทหารกล้าคนดีของน้องเพลง” เพลงพิณรีบเช็ดน้ำตาให้เขาก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะโผเข้ามากอดเธอแล้วซบใบหน้าเอาไว้กับอกนุ่มๆ เขาซึ้งใจเหลือเกิน

“ขอบคุณนะคะ น้องเพลงคือแรงใจที่ดีที่สุดของพี่เลย ทุกคนบนโลกนี้ไม่ต้องรู้ก็ได้ว่าพี่ทำงานอะไรแต่ขอแค่น้องเพลงรับรู้คนเดียวพี่ก็พอใจแล้ว พี่จะเป็นทหารกล้าคนดีคนเก่งของน้องเพลงตลอดไปนะคะ” ทั้งสองสามีภรรยานั่งกอดกันกลมส่งมอบแรงใจและความรักให้แก่กัน ผู้กองกวินทร์หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขเมื่อเพลงพิณก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเขาแล้วลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยน...มีความสุขที่สุดเลย ถ้าเป็นทาสเมียแล้วจะมีความสุขแบบนี้เขาจะยอมเป็นไปจนตาย

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังอ้อนเมียอดชักสีหน้าใส่ไม่ได้ พอเห็นว่าคนที่โทรวิดีโอคอลมาคือแก้วเจ้าจอมเขาก็ยิ่งสงสัยว่ายัยปีศาจโทรมาหาเขาทำไม ปกติเห็นอยู่กับลูกกับผัวทีไรแล้วจะลืมพี่ชายอย่างเขาตลอด

(“คูมยุงขา!”)

“เย้ย!!!” ผู้กองกวินทร์ตกใจแหกปากร้องลั่นเมื่อเขากดรับสายแล้วเห็นหน้าคนที่โทรมา ซึ่งคนที่อยู่ในวิดีโอคอลไม่ใช่แก้วเจ้าจอมหากแต่เป็นยัยปักเป้าแก้มป่องที่หน้าตามอมแมมไปด้วยดินโคลน นี่ไปทำอะไรมาเนี่ย

(“คูมยุงขาช่วยด้วยค่ะ คูมแม่บอกให้น้อนจมปูโทรหาคูมยุง”)

“มีเรื่องอะไรคะ จะให้ลุงช่วยอะไร” ผู้กองกวินทร์รีบลุกขึ้นนั่งคุยกับหลานสาวตัวน้อยให้เป็นเรื่องเป็นราว เพลงพิณเองก็อยากรู้ว่าทำไมหลานสาวตัวน้อยของเธอถึงได้มีสภาพมอมแมมแบบนี้

(“คูมป้อค่ะ คูมป้อจะตีน้อนปมจูอีกแย้ว”)

ว่ายังไงนะ!!! ไอ้พี่พนามันเอาอีกแล้วหรอ มันจะตีหลานเขาอีกแล้วหรอท่าจะไม่อยากตายดีซะแล้วสิ

“อะไรนะ มันกล้าดียังไงจะมาตียัยปักเป้าของลุง!”

(“จะไม่ตีแค่ยัยปักเป้าหรอกแต่จะตีทั้งแม่ทั้งลูกด้วย”) คราวนี้คนที่พูดสายกับเขาก็คือสารวัตรพนาที่ในมือมีก้านมะยมพร้อม ท่าทางจะเอาจริงมากจนน้องชมพูรีบทิ้งโทรศัพท์วิ่งหนีไป

“มันเกิดอะไรขึ้น พี่จะตีน้องกับหลานผมทำไม”

(“มึงก็ดูสิ”) คราวนี้สารวัตรพนาแพนกล้องโทรศัพท์ไปทางแก้วเจ้าจอมกับน้องชมพูแล้วก็น้องโมก ทั้งสามคนแม่ลูกมีสภาพเลอะโคลนมอมแมมไปหมดแต่ก็ยังพากันฉีกยิ้มแหะๆ ได้ ที่พื้นสนามหญ้าในสวนมีร่องรอยการขุดบ่อโคลนเล็กๆ ด้วย (“ไนเปอร์พาลูกมาขุดดินหาไส้เดือน ขุดไปขุดมาก็พาลูกลงไปนอนแช่ในบ่อโคลนอีก ไหนมึงลองพูดมาซิเรนเจอร์ว่าแบบนี้มันสมควรโดนตีมั้ย”)

“เอ่อ...คือว่า...” ผู้กองกวินทร์เริ่มพูดไม่ออกในขณะที่เพลงพิณหัวเราะคิกๆๆ ออกมา พี่ไนเปอร์ของเธอชอบพาลูกๆ เล่นเหมือนเด็กผู้ชายแบบนี้ตลอด

(“โธ่พี่พนา ไนเปอร์ถือคติว่ายิ่งเลอะยิ่งเยอะประสบการณ์นะคะ”) ทางแก้วเจ้าจอมรีบเอาคติในการสอนลูกมาอ้างแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอีกทีสารวัตรพนาก็เลยแสยะยิ้มตอบ

(“อ้อหรอคะ ก็เลยมอมแมมกันแบบนี้ทั้งแม่ทั้งลูกสินะ”)

(“ช่าย พี่พนามาเล่นบ่อโคลนด้วยกันสิคะ”)

(“คูมป้อขาๆ มาเล่งโคงด้วยกังฉิคะ”) น้องชมพูเองก็กวักมือน้อยๆ เรียกคุณพ่อมาเล่นโคลนด้วยกันก่อนจะเอามือที่เลอะโคลนไปป้ายหน้าน้องโมกและน้องโมกก็หัวเราะชอบใจใหญ่ที่หน้าเลอะโคลนจนมองเห็นแค่ลูกตากลมๆ

(“สนุกกันใหญ่ๆ เดี๋ยวเถอะ!”)

(“กรี๊ดดดดด”) แล้วแก้วเจ้าจอมก็รีบอุ้มลูกน้อยทั้งสองคนวิ่งหนีสามีไปรอบๆ สวนหลังบ้านเมื่อสารวัตรพนาวิ่งไล่จะเอาก้านมะยมไปหวดขา น้องชมพูกับน้องโมกทั้งกรี๊ดกร๊าดและหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเพราะสารวัตรพนาไม่ได้วิ่งไล่จะตีอย่างจริงจังเลยแต่เหมือนเขากำลังเล่นวิ่งไล่จับกับลูกเมียอยู่มากกว่า ก้านมะยมในมือก็แค่หวดตีเบาๆ ไม่กล้ารุนแรงกับลูกเมียแม้แต่น้อยในขณะที่แก้วเจ้าจอมก็ยังอุ้มลูกน้อยทั้งสองคนวิ่งหนี

(“คูมป้อค้าบ ตามน้อนโมกมาเย็วๆ”) น้องโมกกวักมือเรียกคุณพ่อให้วิ่งตามแล้วพอสารวัตรพนาจับทั้งสามคนแม่ลูกได้เขาก็แกล้งตีเบาๆ อีกก่อนจะถูกแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ รุมเอาโคลนป้ายหน้าจนสุดท้ายทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกก็มอมแมมเลอะโคลนกันทุกคน

ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณเห็นแล้วก็พลอยหัวเราะตาม มีความสุขไปกับครอบครัวของแก้วเจ้าจอม ภาพสุดท้ายที่เห็นเป็นตอนที่สารวัตรพนากำลังหิ้วเอาลูกเมียไปล้างโคลนออกจากตัวอยู่ที่ฝักบัวข้างสระว่ายน้ำก่อนจะวางสายไป

“บ่อโคลนเล็กไปนะเนี่ย ถ้าพี่เล่นกับลูกรับรองเลยว่าพี่จะขุดบ่อโคลนให้ใหญ่กว่านี้” ผู้กองกวินทร์วางโทรศัพท์ลงแล้วหันมายิ้มกับเพลงพิณ “แต่น้องเพลงต้องห้ามไล่ตีพี่กับลูกแบบนี้นะคะ อย่าดุพี่นะพี่กลัว”

“พี่เรนเจอร์จอมซน” เพลงพิณขยับเข้ามากอดเขา เห็นแก้วเจ้าจอมได้วิ่งเล่นกับลูกๆ และสามีแบบนี้แล้วเธอก็อยากจะมีลูกเร็วๆ อยากพาลูกวิ่งเล่นกับสามีแบบนี้บ้าง ถ้าเขาจะพาลูกๆ ซนแบบนี้เธอก็ไม่ว่าหรอกเพราะเขากับลูกคือความสุขของเธอ

************************************************

จะว่าไปนังเรนนี่ก็สวยใช้ได้เลยนะ สวยจนคนร้ายอยากกินอ่ะ 55555