62.ลูกสาวของคำแสน

ไม่เพียงแต่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่โดนหลานโทรมาฟ้องเพราะน้องชมพูก็โทรมาฟ้องคุณลุงซีลเหมือนกันเมื่อคุณพ่อพาคุณแม่ไปอาบน้ำในห้องแค่สองคนแล้วไม่ยอมให้น้องชมพูกับน้องโมกไปอาบน้ำด้วย น้องชมพูกับน้องโมกก็เลยมีคุณยายมาอาบน้ำให้แทน เรื่องราววุ่นๆ ของหลานตัวน้อยทั้งสองทำให้คุณลุงแฝดทั้งปวดหัวตามและหัวเราะกันไม่หยุด เจ้าหลานทั้งสองคนนี้ช่างพูดกันเหลือเกิน

“น้ำเมยบอกว่าอยากมีลูกน่ะ” ผู้กองกรินทร์บอกกับน้องชายขณะนั่งดูกุมาริกากับเพลงพิณกำลังช่วยกันจัดดอกไม้และข้าวของที่จะเอาไปถวายพระ ทั้งสองสาวแต่งตัวเหมือนกันราวกับฝาแฝดด้วยผ้าซิ่นไหมแพรวา เสื้อครอปลูกไม้แขนกุดสีขาวแล้วมีผ้าไหมแพรวาเป็นสไบห่มเฉียง ผมที่ยาวสลวยก็ดัดเป็นลอนคลื่นสวยทัดดอกไม้พองาม ดูสวยหวานน่ารักกันไปคนละแบบ

“น้ำเมยถ่ายละครเรื่องทหารพรานเสร็จแล้วพี่จะแต่งงานกับเขา พี่อยากให้แกกับน้องเพลงแต่งงานอีกครั้งพร้อมพี่กับน้ำเมยนะ”

“ผมก็ว่าจะพูดเรื่องนี้กับพี่อยู่เหมือนกัน” ผู้กองกวินทร์หันมาบอกพี่ชายแล้วก็หันไปมองเพลงพิณตาพราว ตกหลุมรักเมียตัวเองวันละหลายรอบ “ผมอยากพาน้องเพลงลอดซุ้มกระบี่ แล้วท่าทางน้องเพลงกับยัยปีศาจ...”

“เมียกูไม่ใช่ปีศาจ”

“นั่นแหละๆ แล้วท่าทางน้องเพลงกับน้ำเมยก็ดูรักและสนิทกันขนาดนี้ถ้าได้แต่งงานพร้อมกันก็คงจะดี เราเป็นฝาแฝดกัน เกิดพร้อมกัน เรียนพร้อมกันถ้าจะแต่งงานแล้วได้แต่งพร้อมกันก็คงจะดีนะพี่ซีล”

“พี่ก็คิดแบบนั้น”

“แต่ถ้าพูดเรื่องมีลูกผมว่าเราคงมีพร้อมกันไม่ได้หรอกเพราะผมออกตัวก่อน” ว่าแล้วผู้กองกวินทร์ก็หัวเราะให้พี่ชายแต่ก็ยังไม่วายโดยพี่ชายสวนกลับ

“ก็ไม่แน่ ข้ามโขงบอกว่ามึงน้ำยาบูด ใครออกตัวก่อนไม่สำคัญหรอกมันสำคัญที่ว่าน้ำยาใครจะดีกว่ากัน”

“จิ๊” แล้วก็ได้แต่มองแรงใส่พี่ชาย สงสัยคืนนี้จะต้องเร่งปั๊มลูกอีกแล้วสิ

“คุยอะไรกันอยู่หรอคะ” เห็นสองแฝดคุยกันอยู่นานเพลงพิณกับกุมาริกาก็เลยเดินเข้ามาหา เห็นซุบซิบๆ คุยกันอยู่ข้างกำแพงวัดนานแล้วนะ

“แอบนินทาพวกเราอยู่แน่ๆ เลยค่ะซ้อรอง”

“ยัยปีศาจ” ผู้กองกวินทร์แยกเขี้ยวใส่พี่สะใภ้ ยังเคืองไม่หายเรื่องที่เธอเตรียมอุปกรณ์ล้างหน้าให้พันจ่าพรตเสียดิบดีแต่ไม่ยอมเตรียมให้เขาบ้าง

“อยู่ในวัดในวาห้ามทะเลาะกันนะคะ” เพลงพิณรีบบอกสามีกับน้องสาวของตนก่อนที่ทั้งสองคนจะทำเชิดหน้าใส่กันแต่ก็ยอมสงบศึกโดยดีตามที่เธอขอ กุมาริการีบเข้ามากอดแขนผู้กองกรินทร์อย่างมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา ส่วนผู้กองกวินทร์ก็รีบถอยหนีจากปีศาจอย่างกุมาริกาแล้วไปโอ๋นางฟ้าของเขาบ้างก่อนที่ทั้งสี่คนจะไปทำบุญด้วยกัน

กุมาริกาดูจะตื่นเต้นกว่าคนอื่นๆ ตามประสาคนที่เติบโตมาจากเมืองนอกและช่างสงสัยไปหมด เมื่อสงสัยอะไรเธอก็จะหันมาถามผู้กองกรินทร์และผู้กองกรินทร์ก็ตอบในทุกๆ คำถามของเธออย่างไม่รู้จักเหนื่อยและดูเหมือนจะชอบให้เธอช่างซักช่างถามแบบนี้ด้วย

“ถามเก่งแบบนี้ไปอยู่กับยัยปักเป้าเลยไป” ผู้กองกวินทร์อดว่าให้ไม่ได้จนเกือบจะโดนกุมาริกายกถังสังฆทานทุบหัวตายคาวิหาร แต่พอมีคนอื่นๆ เข้ามาไหว้พระในวิหารและจะถวายสังฆทานด้วยกุมาริกาก็ต้องรีบคีพลุคเป็นดาราสาวแสนดีและแสนสวยให้ทุกๆ คนได้เห็น ด้วยวันที่ทุกคนมาทำบุญไม่ใช่วันหยุดหรือมีเทศกาลผู้คนในวัดจึงมีไม่มากแต่ถึงอย่างนั้นกุมาริกาก็ต้องรักษาภาพพจน์ความเป็นดาราดัง ความเป็นซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศเอาไว้ ส่วนผู้กองสองแฝดก็สวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้าไป

“น้ำเมยรู้มาว่าภายในพระธาตุพนมเก็บ...เก็บ...” เก็บอะไรไว้นะ กุมาริกาพยายามนึกหลังจากที่เพิ่งเดินเวียนรอบองค์พระธาตุพนมครบสามรอบและมานั่งไหว้อยู่เบื้องหน้าองค์พระธาตุ

“เก็บพระอุรังคธาตุค่ะ” เพลงพิณหันมาตอบ เอ็นดูกุมาริกานักที่ดูจะตื่นเต้นและสนใจในทุกๆ กิจกรรมที่เธอพาทำภายในวัด “พระอุรังคธาตุคือกระดูกส่วนหน้าอกของพระพุทธเจ้า”

“ซ้อรองเล่าให้น้ำเมยฟังต่อสิคะ” ท่าทีสงสัยอยากรู้เหมือนเด็กๆ ยิ่งทำให้เพลงพิณเอ็นดูและเธอก็ยินดีที่จะเล่าให้กุมาริกาฟัง

“เมื่อปี พ.ศ. 8 ที่นี่เรียกว่าอาณาจักรศรีโคตรบูร มีเนื้อที่กว้างใหญ่ทั้งฝั่งไทยและฝั่งลาว หลังจากที่พระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานพระมหากัสสปะและพระอรหันต์อีก 500 องค์ได้นำพระอุรังคธาตุมาที่นี่แล้วมีกษัตริย์ผู้ครองเมืองในแถบนี้ 5 พระองค์ร่วมกันสร้างที่ประดิษฐานพระอุรังคธาตุ ซึ่งก็คือพระธาตุพนมค่ะ”

“พระธาตุพนมองค์นี้หรอคะ โห พระธาตุพนมสร้างมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 8 เลยหรอคะ ตอนนั้นน้ำเมยยังเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์อยู่เลย”

“ใครจะไปรู้ อาจเป็นปีศาจอยู่ในนรกก็ได้ตอนนั้น” ผู้กองกวินทร์อดแขวะไม่ได้อีกเมื่อรู้ว่ากุมาริกาไม่กล้าวีนตนแน่ๆ เพราะตอนนี้รอบๆ พวกเขาได้มีชาวบ้านและนักท่องเที่ยวมาเที่ยวชม กราบไหว้องค์พระธาตุพนมด้วย ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นนักเมื่อได้เห็นดาราสาวคนดังอยู่ที่นี่

“ออกนอกวัดก่อนเถอะแม่จะลากไปฆ่าถ่วงแม่น้ำโขง” กุมาริกาอาฆาตแค้นเอาไว้ก่อนแล้วก็หันไปฉีกยิ้มหวานๆ ให้บรรดาแฟนคลับที่แอบถ่ายภาพของเธอ จากนั้นก็หันมาฟังเพลงพิณเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระธาตุพนมต่อ

“พระธาตุองค์เดิมได้พังลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 แล้วค่ะ เพราะตอนนี้มีพายุฝนตกติดต่อกันหลายวันแล้วพระธาตุก็มีอายุเก่าแก่ยืนยาวเลยทำให้พระธาตุล้มทลายลงมาทั้งองค์ พระธาตุองค์นี้เป็นองค์ที่สร้างขึ้นใหม่ครอบฐานพระธาตุองค์เดิมเอาไว้ ข้างในนอกจากจะมีพระอุรังคธาตุแล้วก็ยังมีของมีค่าเยอะแยะมากมายเลยค่ะ”

“น้ำเมยอยากเข้าไปดูข้างในจัง”

“ผู้หญิงเข้าไปไม่ได้หรอกนะคะ แต่ว่าคุณพ่อของพี่ พี่เพลงรัก พี่ข้ามโขงแล้วก็ทีมอัลฟาเคยเข้าไปค่ะ” แล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมายักคิ้วเยาะเย้ยกุมาริกาจนเธอต้องหันมาทางผู้กองกรินทร์บ้าง

“พี่ซีลก็เคยเข้าไปหรอคะ”

“เคยค่ะ ครั้งแรกเคยเข้าไปกับคุณปู่ คุณพ่อ พ่อภูแล้วก็อาเชนทร์ จากนั้นก็แล้วแต่โอกาสค่ะส่วนเรนเจอร์มันได้เข้าไปบ่อยกว่าพี่เพราะต้องคอยติดตามอาเชนทร์ไปทุกที่ ถ้ามีการทำพิธีอะไรหรือจะมีการบูรณะภายใน หรือเข้าไปดูแลความเรียบร้อยอาเชนทร์ก็จะได้เป็นตัวแทนเข้าไปในฐานะที่เป็น ผบ.หน่วย นรข. เป็นข้าราชการยศสูงที่ผู้คนแถบนี้นับถือ พี่มีรูปถ่ายจากภายในองค์พระธาตุอยู่ไว้จะเปิดให้น้ำเมยดูนะคะ”

“พี่ซีลน่ารักใจดีที่สุดในโลกเลย” ผู้กองกรินทร์หน้าบานเป็นกระด้งที่ถูกเมียชื่นชมแบบนี้ แต่ถึงกระนั้นกุมาริกาก็ยังมีเรื่องให้ได้สงสัยอีก

“แล้วทำไมบายศรีที่คนเอามาไหว้ส่วนมากถึงเป็นรูปพญานาคเจ็ดหัวล่ะคะ แล้วแต่ละหัวก็สีไม่เหมือนกันด้วย”

“จะสงสัยทำไมเยอะแยะเนี่ย ตั้งแต่เข้าวัดมาก็พูดฉอดๆๆ ไม่หยุดเลยนะ”

“พี่เรนเจอร์อย่าว่าคุณน้ำเมยสิคะ” เมื่อเห็นกุมาริกาเริ่มทำหน้างอ เพลงพิณก็รีบหันไปปรามสามี “คุณน้ำเมยอยู่เมืองนอกมานานแล้วตำนานพวกนี้ก็เป็นความเชื่อท้องถิ่น คุณน้ำเมยเป็นคนต่างถิ่นก็ต้องสงสัยแปลกใจเป็นธรรมดาสิคะ ในฐานะของเจ้าบ้านและเป็นคนในพื้นที่อะไรพอเล่าให้ฟังได้ก็ต้องเล่าค่ะ”

“คิกๆๆ สมน้ำหน้าโดนเมียดุ” เห็นผู้กองกวินทร์ทำท่าหงอเมื่อโดนเพลงพิณดุกุมาริกาก็ยิ่งได้ใจ แต่อีกใจก็นึกชื่นชมที่ผู้กองกวินทร์รักซ้อรองของเธอมากและยอมให้ซ้อรองทุกอย่างเลย ในฐานะของสามีเขาเป็นสามีที่ดีมากๆ แต่ในฐานะของน้องผัว...เขาห่วยแตกที่สุด

“บายศรีพญานาคชาวบ้านเอามาบูชาสัตตนาคา พญานาคเจ็ดตนที่ดูแลพระธาตุพนมค่ะ”

“เจ็ดตนเลยหรอคะซ้อรอง”

“ค่ะ สัตตะ แปลว่าเจ็ด สัตตนาคาเลยแปลว่าพญานาคเจ็ดตน” เพลงพิณไม่เหนื่อยที่จะอธิบายให้กุมาริกาฟังเลยแม้แต่น้อยและดีใจที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านี้ให้กุมาริกาได้ฟัง

“เมื่อก่อนพระธาตุพนมมีเทวดาเฝ้าดูแลค่ะ แต่ว่าต่อมาเทวดาก็เกิดหลงในลาภสักการะและกินสินบนเครื่องบวงสรวงของชาวบ้านจนทำให้เกิดความเสื่อมศรัทธา ในคืนวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 11 ปี พ.ศ.2500 ก็ได้มีชาวบ้านเห็นลำแสงเจ็ดสีพุ่งมาจากทางทิศเหนือตรงมาที่องค์พระธาตุพนม ลำแสงเจ็ดสีที่ว่าก็คือพญานาคเจ็ดตนที่เข้ามาดูแลองค์พระธาตุพนมแทนเทวดาที่หลงในลาภสักการะ พญานาคทั้งเจ็ดตนมีชื่อว่าพญาสัทโทนาคราช มีกายสีน้ำเงินและเป็นหัวหน้ากลุ่มพญานาคอีกหกตน พญาศีลวุฒินาโค กายสีเขียวนิล พญาหิริวุฒินาโค กายสีเขียวไพรหรือสีเขียวอ่อน พญาโอตตัปปะวุฒินาโค กายสีทอง พญาสัจจะวุฒินาโค กายสีชมพูประกายมุก พญาจาคะวุฒินาโค กายสีแสด แล้วก็พญาปัญญาเตชะวุฒินาโค กายสีเงิน พญานาคทั้งเจ็ดตนจะเฝ้าดูแลองค์พระธาตุพนมทั้งสี่ทิศ สั่งสอนธรรมะให้ชาวบ้านรวมถึงรักษาโรคภัยไข้เจ็บทำให้ชาวบ้านเกิดมีศรัทธาเลื่อมใส พญานาคทั้งเจ็ดตนไม่ต้องการเครื่องสักการะใดๆ แต่ถ้าจะบูชาพญานาคทั้งเจ็ดตนก็ใช้เพียงแค่น้ำเปล่าลอยดอกมะลิแค่นี้ก็พอค่ะ”

“โห...” กุมาริกาทำตาโตด้วยความทึ่งในตำนานที่เพลงพิณเล่า “น้ำเมยอยากบูชาพญานาคทั้งเจ็ดตนบ้าง ซ้อรองออกไปซื้อดอกมะลิข้างนอกกับน้ำเมยหน่อยสิคะ น้ำเมยจะขอพรขอให้น้ำเมยเป็นดาราที่โด่งดังมากกว่านี้” ยิ่งฟังก็ยิ่งอิน ตั้งแต่ที่เห็นงูตัวใหญ่ในบ้านของเพลงพิณและที่บ้านของเพลงพิณมีงูมากมายมาคอยดูแลความปลอดภัยให้กุมาริกาก็เชื่อสุดใจเกี่ยวกับเรื่องราวของพญานาค ไหนจะนามสกุลของ ผบ.คเชนทร์อีก สัตตนาคาแปลว่าพญานาคเจ็ดตน สัตตโยธินก็คงจะแปลว่านักรบทั้งเจ็ดแหละมั้ง ก็คำว่าโยธินแปลว่านักรบนี่นาแล้วไหนจะทีมอัลฟาที่มีสมาชิกเจ็ดคนอีก

“ไม่ต้องออกไปซื้อหรอกค่ะ พี่เก็บดอกมะลิมาจากที่บ้านด้วย” เพลงพิณหยิบกระทงใบตองที่ห่อดอกมะลิออกมาจากตะกร้าแล้วยื่นให้กุมาริกา สมัยเรียนเธอเคยเล่าตำนานเกี่ยวกับพญานาคให้เพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยฟังแต่เพื่อนๆ ก็เอาแต่ขำเธอและไม่สนใจในสิ่งที่เธอเล่าเลย ก็เพิ่งมีกุมาริกานี่แหละที่สนใจในทุกๆ สิ่งที่เธอเล่าให้ฟังแล้วยังอินตามอีก

“ทุกๆ ปี ในวันขึ้น 5 ค่ำ เดือน 11 ที่วัดจะมีการจัดงานทำบุญรำลึกถึงพญานาคทั้งเจ็ดตนเรียกว่าวันสัตตนาคารำลึก นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 ตอนนี้ก็ปี พ.ศ. 2566 มีงานสัตตนาคารำลึกมา 66 ปีแล้ว ยังไงปีนี้คุณน้ำเมยก็ร่วมงานที่นี่ด้วยกันนะคะ”

“มาค่ะๆ น้ำเมยจะมางานวันสัตตนาคารำลึกกับซ้อรอง ซ้อรองมาทุกปีรึเปล่าคะ”

“น้องเพลงเขาเป็นนางรำ เขามารำถวายพญานาคทุกปีอยู่แล้วและทุกคนที่มาร่วมงานก็จะมารอดูน้องเพลงรำโดยเฉพาะ เป็นงานบุญที่จัดอย่างยิ่งใหญ่อีกงานของทางวัดพระธาตุพนมเลยล่ะ” เมื่อได้ฟังผู้กองกรินทร์ว่าแบบนี้กุมาริกาก็สัญญากับเพลงพิณทันทีว่าปีนี้เธอจะมาร่วมงานวันสัตตนาคากับเพลงพิณให้ได้ จะมาร่วมทำบุญแล้วก็จะมาดูซ้อรองรำด้วย

“แต่ว่า...พูดถึงเรื่องรำแล้วก็มาอยู่ที่วัดพระธาตุพนมแบบนี้อยู่ๆ น้ำเมยก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ค่ะ” เรื่องนี้กุมาริการู้มาจากเพลงพิณและรู้สึกชอบใจมาก

“เรื่องอะไรหรอคะ” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาถามแล้วเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มให้กุมาริกา เอ็นดูในความช่างพูดของเธอเหลือเกิน แต่เห็นเธอร่าเริงแบบนี้เขาก็ดีใจดีกว่าให้เธอเอาแต่เศร้าเหมือนตอนอยู่ที่แม่สอด

“อ้าว ก็เรื่องนั้นไงคะ” กุมาริกาว่าขึ้นเมื่อทุกคนกำลังตั้งใจฟังเธอพูด “ตอนที่พี่ซีลถูกยิงแล้วคุณลุงแฝดน้องไปบนเอาไว้ไง ถ้าพี่ซีลรอดจากการถูกยิงคุณลุงแฝดน้องกับพี่ซีลจะต้องมารำถวายพระธาตุพนมแล้วก็เหล่าพญานาค นี่ไงคะ ตอนนี้พวกเรามาที่วัดแล้วก็รำเลยสิ”

คราวนี้ผู้กองกวินทร์หัวเราะออกมาลั่น จากที่แขวะกุมาริกามาตลอดแต่ก็มีเรื่องนี้นี่แหละที่เขาเห็นด้วยกับเธอก่อนจะหันมาฉีกยิ้มแฉ่งใส่พี่ชายที่เบี้ยวนัดรำแก้บนเขามาหลายเดือนแล้ว

“ว่าไงพี่ซีล รำเลยมั้ย”

“เดี๋ยวน้ำเมยจะเปิดเพลงให้เองค่ะ” กุมาริการีบชูมือ อยากมีส่วนร่วมในการรำแก้บนแม้แต่เพลงพิณก็ยังเอากับทุกคนด้วย

“น้องเพลงจะให้อาร์ตี้เอาชุดรำมาให้นะคะ”

“ของพี่ซีลเอาชุดสีชมพูบานเย็นนะ” ผู้กองกวินทร์รีบรีเควสสีชุดให้พี่ชายแล้วหัวเราะออกมาอีก กุมาริกาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมพร้อมเพื่อจะเปิดเพลงในขณะที่ผู้กองกรินทร์กลับหน้าถอดสี...เขาไม่น่าหลวมตัวมาเที่ยววัดกับพวกนี้เลย

“เออ...อยู่ๆ ก็รู้สึกเพลียๆ สงสัยจะเพราะทำงานมาหลายวันแล้วเมื่อคืนก็ยังอดนอนอีก ทุกคนไหว้พระกันต่อเลยนะเดี๋ยวพี่ไปนอนรอที่รถ”

“อ้าว พี่ซีล!!!” กุมาริกาจะคว้าคนรักเอาไว้ก็ไม่ทันเมื่อผู้กองกรินทร์เผ่นแน่บออกไปจากวัดแล้วเรียบร้อย เธอทำจมูกย่นไล่หลังเขา อย่างเขาเนี่ยนะจะเพลียก่อนมาวัดก็ยังจับเธอกินอย่างดุเดือดอยู่เลย

“ช้าอยู่ทำไมคะคุณลุงแฝดน้อง ไปลากคอพี่ชายคุณลุงกลับมารำแก้บนซะสิ” เธอหันมาสั่งผู้กองกวินทร์จนเขาต้องแอบก้มลงมากระซิบกับเพลงพิณ

“จะว่าไปยัยปีศาจนี่ก็อำมหิตกับผัวเป็นเหมือนกันนะเนี่ย”

“ทุกคนกินให้เต็มที่เลยนะคะ มื้อนี้น้ำเมยเลี้ยงเอง” กุมาริกากระแทกตัวลงนั่งข้างผู้กองกรินทร์แล้วดันชามก๋วยเตี๋ยวอีกชามไปให้เขา หลังจากที่ไหว้พระทำบุญเสร็จแล้วทุกคนก็มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่ริมแม่น้ำโขงซึ่งเป็นร้านอาหารขึ้นชื่อในแถบนี้ นอกจากก๋วยเตี๋ยวแล้วก็ยังมีอาหารเวียดนาม แต่ทุกคนก็ดูจะชื่นชอบก๋วยเตี๋ยวกันมากกว่า

“เลี้ยงอะไร ตัวเองไม่ได้จ่ายเลยซักบาท” ผู้กองกวินทร์ว่าเข้าให้ขณะห่อแหนมเนืองป้อนเพลงพิณ สาเหตุที่ไม่ได้จ่ายก็เพราะบังเอิญว่าเจ้าของร้านเป็นแฟนคลับของกุมาริกาเลยไม่ยอมรับเงินค่าอาหารจากโต๊ะของเธอด้วยอยากเลี้ยงอาหารดาราคนโปรด แต่กุมาริกาก็เกรงใจเลยขอตอบแทนโดยการถ่ายรูปรีวิวร้านอาหารลงไอจีส่วนตัวให้ งานนี้เจ้าของร้านดีใจแทบจะร้องไห้เพราะค่าตัวของกุมาริกาขั้นต่ำก็เจ็ดหลักแล้วแต่เธอก็ยังรีวิวโปรโมทร้านให้ฟรีๆ ด้วยความซึ้งใจเจ้าของร้านก็เลยขนเอาอาหารอร่อยๆ ออกมาให้โต๊ะของเธออย่างมากมาย แล้วยังโชคดีได้เห็นหน้าคนรักที่กุมาริกาเพิ่งเปิดตัวไปด้วย ได้เห็นหน้าคนรักของเธอยังไม่พอยังได้เห็นทั้งฝาแฝดของเขาด้วยอีก งานนี้มีแต่คุ้มกับคุ้มและกุมาริกาก็เพิ่งไปถ่ายรูปกับแฟนคลับโต๊ะข้างๆ มา

“ไม่ได้จ่ายก็เหมือนเลี้ยงแหละค่ะ เพราะมื้อนี้ได้มาเพราะความเป็นซุป’ ตาร์ของฉัน กินเยอะๆ นะคะผัวขา” ว่าแล้วก็หันมาเอาอกเอาใจผู้กองกรินทร์และทำหน้าฟินเมื่อเขาตักลูกชิ้นมาป้อน ป้อนแล้วก็เช็ดปากให้เธอ ดูแลเธอดีเหมือนกับตอนที่อยู่แม่สอด ระหว่างที่กุมาริกาเน้นกินอาหารประเภทผักและกินแป้งน้อยๆ เพลงพิณที่กินก๋วยเตี๋ยวหมดไปหนึ่งชามแล้วก็เลื่อนชามเฝอมากินต่ออีก ระหว่างที่กินเฝอเธอก็กินแหนมเนืองที่สามีป้อนด้วย แล้วก็ตักอาหารอื่นๆ เข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อยจนกุมาริกามองตาค้าง ซ้อรองกินเก่งขึ้นรึเปล่าเนี่ย เมื่อก่อนซ้อรองก็กินน้อยพอๆ กันกับเธอนี่แหละแต่มานครพนมรอบนี้เธอรู้สึกว่าซ้อรองกินเก่งขึ้น เมื่อคืนนี้ก็ชวนเธอลุกขึ้นมาต้มบะหมี่กินกลางดึกตั้งสองชาม เมื่อเช้าก็กิน ก่อนจะมาวัดก็กินแล้วก็กินอย่างอร่อยด้วย

“น้องเพลงเจริญอาหารดีจัง” แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนไปของน้องสาวแล้วเลื่อนจานอาหารไปให้เธอใกล้ๆ

“ช่วงนี้น้องเพลงรู้สึกหิวบ่อยค่ะพี่ซีลเหมือนกินอะไรก็ไม่อิ่ม เหมือนมีอีกคนในท้องมาช่วยกิน” เพลงพิณยิ้มอย่างเขินๆ เมื่อถูกมองว่ากินจุ แต่ด้วยความหิวเธอก็กินเฝอต่อและไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับสิ่งที่ตนเพิ่งพูดไป

“งั้นก็กินเยอะๆ นะคะ อยากกินอะไรก็สั่งเลยมื้อนี้มีบารมีของดาราช่วยจ่ายค่าอาหารให้ แล้วเดี๋ยวเย็นนี้พี่จะทำของอร่อยๆ ให้น้องเพลงกินอีกแต่ถ้าอยากกินของที่อร่อยที่สุดในโลก...ก็ให้มากินพี่แทนนะคะ” เห็นเมียรักเจริญอาหารขึ้นแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ใจชื้นเพราะก่อนหน้านี้เธอกินได้น้อยแล้วยังดูเพลียง่ายด้วยจนเขาเป็นห่วงเธอนัก ก็ว่าจะให้ข้ามโขงมาช่วยดูอาการของเธออยู่เหมือนกัน แต่เห็นเธอกินได้เยอะแบบนี้เขาก็สบายใจ

“ดูแลน้องให้ดีๆ นะเรนเจอร์ อย่าให้น้องอดล่ะ” ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร เห็นน้องสาวเจริญอาหารแบบนี้เขาก็รู้สึกดีไปด้วยในขณะที่กุมาริกากลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่คนเดียวเมื่อรู้สึกตงิดๆ กับเรื่องที่เพลงพิณพูด ไอ้อาการแบบนี้เธอเคยเป็นบ่อย ไม่สิ จะเรียกว่าเคยเป็นก็ไม่ได้เพราะอาการแบบนี้มันอยู่ในบทละครของเธอหลายเรื่องมาก เธอเคยรับบทเป็นคนท้องบ่อยๆ แล้วในบทเธอก็ต้องแสดงอาการแพ้ท้องหลายแบบ เดี๋ยวก็อ้วก เดี๋ยวก็เหม็นนั่นเหม็นนี่ เดี๋ยวก็อยากกินของเปรี้ยว เดี๋ยวก็อยากกินของแปลก เดี๋ยวก็หิวบ่อย อาการที่เธอเป็นมันเป็นเพียงแค่การแสดงแต่อาการที่เพลงพิณเป็นมันคือของจริง แต่ว่า...จะถามเลยดีมั้ยนะ ซ้อรองบอกเธอว่าตอนนี้กำลังเร่งปั๊มลูกกับคุณลุงแฝดน้อง ทั้งสองคนอยากมีลูกกันมากแล้วถ้าเธอทักออกไปตาลุงแฝดน้องได้ดีใจมากแน่ๆ เพราะจะได้เป็นพ่อคนสมใจและลบคำสบประมาทเรื่องน้ำยาบูดได้ แต่ว่า...ถ้าผลออกมาแล้วซ้อรองไม่ได้ท้องทุกๆ คนก็ต้องผิดหวังกันแน่ๆ ทุกคนล้วนแต่อยากให้ซ้อรองท้องกันทั้งนั้น งั้นเธอจะยังไม่พูดอะไรดีกว่า ไว้กลับถึงบ้านแล้วเธอค่อยไปปรึกษาข้ามโขงเพราะข้ามโขงเป็นทั้งหมอและเป็นทั้งพี่ชายของซ้อรอง

ระหว่างที่ผู้กองสองแฝดพาเมียไปทำบุญที่วัด ข้ามโขงก็ไม่ได้นอนพักอยู่ที่แพเหมือนอย่างที่บอกทุกคนเอาไว้ หากแต่เขากลับรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วมาดักอยู่ที่หน้าโรงเรียนสอนพิเศษของเพชรน้ำผึ้งในทันที ด้วยเหตุการณ์เมื่อคืนนี้มันทำให้เขาว้าวุ่นใจมาก อดนึกกลัวไม่ได้ กลัวว่าเพชรน้ำผึ้งจะพลาดท่าตกเป็นเหยื่อของพวกคนเลวเหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น เขาอยากเจอเธอ อยากมาดูให้แน่ใจว่าเธอยังปลอดภัยดีอยู่

“เออ...ผมมาดูคอร์สเรียนพิเศษครับ” เขาบอกกับเจ้าหน้าที่ของทางโรงเรียนเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการสำรวจโรงเรียนแห่งนี้ตามหาเบาะแสของเพชรน้ำผึ้ง ถ้าเธอยังมาเรียนอยู่ที่นี่เขาก็ต้องได้เจอเธอ

“คุณหมอจะเรียนเองหรอคะ” เจ้าหน้าที่ของทางโรงเรียนถาม ผู้คนในแถบนี้ต่างก็รู้จักข้ามโขงดีในฐานะของคุณหมอทหารผู้แสนใจดี มีดีกรีเป็นถึงลูกชายคนโตของ ผบ.คเชนทร์ สาวๆ ในแถบนี้ต่างก็หวังปองอยากเป็นสะใภ้ของท่าน ผบ.นรข.กันทั้งนั้น เจ้าหน้าที่สาวก็สงสัยนักว่าคุณหมอคนเก่งจะอยากมาเรียนพิเศษไปทำไม เขาเรียนจบแพทย์ทหารและทำงานแล้วนะไม่ใช่เด็กวัยเรียนเสียหน่อย

“คือ...ผมจะมาดูคอร์สเรียนให้หลานน่ะครับ” เจ้าอาวาสต้องโกหกด้วยความจำเป็นเพราะถ้าบอกว่าเขาจะเรียนเองใครจะไปเชื่อกันล่ะ

“ไม่ทราบว่าหลานอายุเท่าไหร่คะ ทางโรงเรียนของเรามีหลักสูตรเรียนภาษาทุกระดับชั้นเลยค่ะตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย”

“เออ...” เพชรน้ำผึ้งเรียนระดับไหนนะ เห็นว่าผลการเรียนของเธอดีมากแต่มันเป็นดีของระดับไหนล่ะ มัธยมปลายหรือมหาวิทยาลัย “ระดับมหาวิทยาลัยครับ เดี๋ยวยังไงผมขอนั่งดูข้อมูลที่โต๊ะก่อนแล้วกัน” ข้ามโขงบอก แล้วพอพนักงานส่งเอกสารแนะนำหลักสูตรการเรียนพิเศษให้เขาก็รีบไปนั่งดูที่โต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ กันกับประตูทางเข้าเพื่อดักรอเจอเหยื่อโดยมีพนักงานสาวแอบมองตามพลางทำหน้าผิดหวัง ไม่เชื่อว่าหลานของคุณหมอรูปหล่อจะเป็นเด็กมหาวิทยาลัย หลานหรือว่ากิ๊กเอาให้แน่ เฮ้อ! นี่ถ้าคุณหมอรูปหล่อแอบเลี้ยงเด็กเอาไว้สาวๆ ในนครพนมได้อกหักไปตามๆ กันแน่

ข้ามโขงเลือกมาที่โรงเรียนสอนพิเศษในช่วงเวลาที่โรงเรียนใกล้เลิก เขาไม่ได้สนใจเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับคอร์สเรียนในมือเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นนักเรียนเริ่มเดินออกมาจากห้องเรียนกันแล้ว ซึ่งเด็กที่มาเรียนพิเศษด้านภาษาที่นี่มีทั้งเด็กระดับมัธยมและมหาวิทยาลัยโดยกลุ่มหลังนี้จะมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ข้ามโขงยกเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับคอร์สเรียนขึ้นบังหน้าแล้วแอบมองเด็กนักเรียนที่เขาอยากจะเจอ จนในที่สุด... เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นคนที่เขาตามหามานานแสนนานแล้ว กี่เดือนกันแล้วที่เธอหลบหน้าเขาไปจนเขานึกว่าเธออาจได้รับอันตรายหรือถูกคนร้ายลักพาตัวไปเหมือนกับผู้หญิงเมื่อคืนนี้

เพชรน้ำผึ้งเดินออกมาจากห้องเรียนของตัวเองตามปกติ เธอพยักหน้ารับและยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกัน ด้วยผู้เป็นพ่อมีคดีติดตัวและไม่อยากให้ใครได้รู้จักหรือมาสนิทสนมด้วยเพชรน้ำผึ้งจึงพยายามไม่คบหาเพื่อนคนไหน อาจมีพูดคุยกันเรื่องเรียนกับเพื่อนในห้องบ้างแต่จะไม่ให้ความสนิทสนมกับใคร ไม่ให้เบอร์หรือช่องทางการติดต่อทางโซเชียล ไม่ไปเที่ยว ไม่ไปกินขนมกับเพื่อนเหมือนกลุ่มอื่นๆ เมื่อเลิกเรียนแล้วเธอก็จะรีบกลับบ้านทันที ตอนนี้เธอเรียนพิเศษคอร์สสุดท้ายแล้ว ผลการเรียนของเธอดีมากและพ่อก็จะส่งเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแต่เธอยังไม่อยากจะไปไหน เธออยากอยู่กับพ่อ อยากเจอหน้าแม่ อยากไปจับปลากับลุงบุญส่ง เธอกลัวว่าถ้าเธอต้องห่างกับพ่อแล้วเธอจะไม่ได้เจอพ่ออีก เพชรน้ำผึ้งเดินออกมาจากอาคารเรียนก่อนจะรีบหลบไปยังซอกตึกอาคารเรียนอันเป็นที่ประจำที่เธอต้องมาก่อนจะเดินออกไปจากรั้วโรงเรียนสอนพิเศษแห่งนี้ แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งแอบตามเธอมาด้วย

สองมือของเพชรน้ำผึ้งพนมขึ้นเมื่อหลบมุมอยู่ในซอกตึกที่พ้นหูพ้นตาคนแล้ว จากนั้นก็หลับตาแล้วเริ่มร่ายคาถากำบังกายที่ผู้เป็นพ่อสอนให้ นับตั้งแต่เกิดเรื่องที่งานแต่งของเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ เพชรน้ำผึ้งก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้พ่อฟังจนเธอได้รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วพ่อของเธอก็คือพี่ชายแท้ๆ ของปานมณฑา ทุกๆ เรื่องเป็นอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปแฉในงานแต่ง ผบ.คเชนทร์กับเพื่อนของเขาเคยตามไล่ล่าพ่อของเธอ เพชรน้ำผึ้งกลัวว่าหากเธอยังมาเรียนที่นี่ต่อไปสักวันเธออาจจะโดนจับได้และความแตกจนพ่อของเธอต้องเดือดร้อนดังนั้นเธอจึงบอกพ่อว่าจะไม่มาเรียนที่นี่อีกแล้ว เธอจะกบดานซ่อนตัวอยู่กับพ่อแต่พ่อของเธอก็ไม่ยอม พ่ออยากให้เธอได้เรียนหนังสือ อยากให้เธอได้มีความรู้ มีอนาคตที่ดี พ่อบอกให้เธอกลับมาเรียนที่นี่ต่อเหมือนเดิมแล้วสอนให้เธอท่องคาถากำบังกายเพื่อไม่ให้มีใครมองเห็นตัวเธอ แต่ของแบบนี้ก็ใช่ว่าจะท่องแล้วหายตัวได้เลยแต่มันต้องขึ้นอยู่กับสมาธิด้วย เธอหัดท่องคาถานี้อยู่นานจนได้ผลสำเร็จแล้วจึงกลับมาเรียนต่อตามปกติ ทุกครั้งที่จะออกไปจากโรงเรียนเธอจึงท่องคาถาร่ายมนต์เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นตัวเธอก่อน คราวนี้ต่อให้มีคนมาแอบซุ่มรอติดตามเธอเขาก็มองไม่เห็นตัวเธอแล้ว

“ล้อมก็ไม่เจอ เดินผ่านไปก็ไม่เห็น พุทธัง บังจักขุ มะอะอุ ไม่เห็นอิตัวกู...”

“ทำอะไรน่ะชมพู่”

“เย้ย!!!” เพชรน้ำผึ้งร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อมือใหญ่ๆ ของใครบางคนยื่นมาจับไหล่ของเธอก่อนที่เธอจะทันได้ร่ายคาถาจบ พอหันไปมองก็เห็นข้ามโขงยืนมองเธออย่างสงสัย สายตาคมของเขามองมาที่ตัวเธอสลับกับมือของเธอที่ยังพนมกันอยู่

“มาไหว้พระอะไรอยู่ตรงนี้”

“จะ...เจ้าเห็นข่อยอยู่ตี้” (คะ...คุณเห็นฉันด้วยหรอ)

“ก็ไม่ได้ตาบอดหนิ” ข้ามโขงเลิกคิ้วขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความดีใจที่ในที่สุดเขาก็ได้เจอเธอแล้ว เธอยังปลอดภัยดีอยู่และไม่ได้ถูกคนร้ายที่ไหนจับตัวไปทั้งนั้น ตอนที่เห็นเธอครั้งแรกเขาเกือบลืมตัววิ่งเข้ามากอดแต่พอตั้งสติได้จึงเพียงแค่ยื่นมือมาจับไหล่เล็กๆ ของเธอเอาไว้เท่านั้น คิดถึง...อยู่ๆ เขาก็รู้สึกคิดถึงเธอขึ้นมา

เพชรน้ำผึ้งเหงื่อท่วมใบหน้าอย่างคนร้อนตัวราวกับเป็นคนร้ายต้องคดีแล้วโดนตำรวจจับได้ หลายเดือนมานี้เธอรู้ว่าข้ามโขงมาด้อมๆ มองๆ เธออยู่ที่หน้าโรงเรียนตลอดแต่เธอก็ไม่อยากเจอเขา เธอกลัวว่าเขาจะรู้ว่าพ่อของเธอเป็นใคร เธอกลัวว่าเขาจะให้พ่อของตัวเองมาไล่ล่าพ่อของเธออีกเธอจึงพยายามหลบหน้า

“หายไปไหนมาตั้งนาน อยู่ๆ ก็หายตัวไปรู้มั้ยว่าเป็นห่วง”

“...”

“ไปไสมา ไปลี้อยู่ไสตั้งโดนเป็นหยังคือบ่บอกอ้าย” (ไปไหนมา ไปหลบอยู่ที่ไหนตั้งนานทำไมไม่บอกพี่)

“...” เพชรน้ำผึ้งไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไร เธอปัดมือของเขาออกจากไหล่แล้วเริ่มมองหาทางหนี แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวเมื่อรู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่เธอก็ไม่อยากจะพูดกับข้ามโขงเพราะกลัวความลับจะแตก อีกอย่าง...ถ้าพ่อของเธอกับแม่ของเขาเป็นพี่น้องกัน งั้นเธอกับเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกันสิ...ความจริงเธอก็อยากจะมีญาติพี่น้องนะ อยากมีครอบครัวใหญ่แต่ว่า...พอรู้ว่าข้ามโขงมีศักดิ์เป็นพี่ชายของเธอทำไมเธอถึงไม่ดีใจเลย ทำไมต้องเป็นพี่น้องกันด้วย

“ลุง ลุงมาฮับเพชรแล้วบ้อ” (ลุง ลุงมารับเพชรแล้วหรอ) เพื่อหาทางหนีจากข้ามโขงเพชรน้ำผึ้งจึงแสร้งทำเป็นพูดกับใครบางคนด้านหลังเขา แต่พอข้ามโขงหลงกลเชื่อแล้วหันหลังไปมองตามเพชรน้ำผึ้งก็อาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีเขาไปทันที

“ชมพู่!!! หน็อย...” อุตส่าห์ได้เจอเธอแล้วข้ามโขงจะไม่ยอมให้เพชรน้ำผึ้งหนีไปง่ายๆ แน่นอน เมื่อเธอวิ่งหนีเขาก็รีบวิ่งตามทันทีแล้วดูซิว่าระหว่างเขากับเธอใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน

เพชรน้ำผึ้งตั้งสมาธิไม่ได้แล้วตอนนี้จึงไม่สามารถร่ายคาถาได้ เธอวิ่งหนีข้ามโขงแบบไม่คิดชีวิต เธอวิ่งออกไปจากโรงเรียนโดยมีเขาวิ่งตามอย่างไม่ลดละจนเมื่อออกมาจากโรงเรียนแล้วเธอก็ยังวิ่งหนีเขาจนชาวบ้านตามข้างทางต่างก็พากันหันมามอง

“สินำข่อยมาเฮ็ดหยัง ข่อยบ่ได้ไปเฮ็ดอีหยังผิดมาเด้!” (จะตามฉันมาทำไม ฉันไม่ได้ไปทำอะไรผิดมานะ!)

“บ่ได้เฮ็ดผิดแล้วหนีเฮ็ดหยัง เซาแล่นเดี๋ยวนี้ เซา บอกให้เซาได้ยินบ่” (ไม่ได้ทำผิดแล้วหนีทำไม หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ หยุด บอกให้หยุดได้ยินมั้ย!) เมื่อคืนก็เพิ่งจัดการกับคนร้ายไป พอมาเช้านี้ก็ยังต้องมาวิ่งไล่จับเด็กอีก แต่เพชรน้ำผึ้งหรือจะหนีเขาพ้น ถ้าแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวแล้วไล่จับไม่ได้เขาก็คงอยู่ในทีมอัลฟาไม่ได้แล้วล่ะ

“ว๊าย!!!” เพชรน้ำผึ้งกรีดร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อข้ามโขงวิ่งไล่เธอจนทันแล้วคว้าแขนเธอเอาไว้ก่อนจะดึงเข้าไปหาจนเธอเซถลาจะล้มลงไปกับพื้น แต่เขาก็มือไวพอรีบประคองเธอเอาไว้แต่ด้วยแรงดึงเลยทำให้เพชรน้ำผึ้งถลาเข้าไปหาเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“เอ๋อ!” เธอร้องขึ้นเมื่อหน้ากระแทกเข้ากับอกแกร่งจังจนรู้สึกมึน แต่พอจะหนีต่อข้ามโขงก็จับเธอเอาไว้แน่นแล้วมองเธอตาดุจนเธอไม่กล้าหันไปสบตา

“มานี่!” เขาสั่งเสียงเข้มก่อนจะออกแรงดึงให้เธอเดินตามไป แรกๆ เพชรน้ำผึ้งก็พยายามจะดิ้นหนีอีกแต่พอเห็นเขาขู่ว่าจะใส่กุญแจมือเธอเธอก็เลยไม่กล้าหือแล้วยอมเดินไปกับเขาแต่โดยดี

เพชรน้ำผึ้งเม้มปากแน่นไม่ยอมพูดคุยกับข้ามโขงแม้แต่น้อย แม้ว่าตอนนี้จะหิวและเขาก็ซื้อขนมมาให้แต่เธอก็ยังคงนั่งกอดอกนิ่ง เขาพาเธอมานั่งคุยกันอยู่ที่ร้านกาแฟริมแม่น้ำโขง ร้านเดียวกับร้านที่เขาเคยทำกาแฟหกใส่เธอนั่นแหละ ข้ามโขงได้แต่นั่งมองเพชรน้ำผึ้งด้วยความสงสัยเพราะนับตั้งแต่วันงานแต่งของเพลงพิณเธอก็หายจ้อยไปเลย เธอยังมาเรียนพิเศษตามปกติแต่เธอก็เหมือนจะหลบหน้าเขา

“เคียดให้อ้ายตี้ เคียดให้อ้ายแนวใด๋” (โกรธพี่หรอ โกรธพี่เรื่องอะไร)

“บ่ได้เคียด” (ไม่ได้โกรธ) เธอแค่ทำตัวไม่ถูก พ่อของเธอรักน้องสาวมากเพราะเธอเห็นพ่อชอบแอบมาหาแม่ของข้ามโขงบ่อยๆ หลายครั้งพ่อของเธอก็จะแอบมาที่บ้านของเขาและที่สำคัญ...พ่อของเธอก็ดูจะสนใจเขามาก พ่อของเธอเอ็นดูเขาและคอยบอกเธอว่าหากเจอเขาก็ห้ามเสียมารยาทกับเขาเด็ดขาด เธอเองก็ไม่ใช่คนไร้มารยาทขนาดนั้นเพราะถ้าเขาเป็นพี่ชายของเธอแล้วล่ะก็เธอก็คงต้องวางตัวใหม่ให้ดี เธอดีใจนะที่ได้รู้ว่าครูเพลงพิณคือพี่สาวของเธอแต่เธอไม่ดีใจที่มีพี่ชายแบบข้ามโขงเลย ที่สำคัญ เหตุผลที่เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขาก็เพราะเธอกลัวว่าพ่อของเขาจะตามมาจับพ่อของเธอ ตั้งแต่จำความได้เธอก็มีแค่พ่อ แม่ แล้วก็ลุงบุญส่ง ลุงบุญส่งเองก็มีคดีติดตัวเหมือนกันกับพ่อของเธอ ถ้าทั้งสองคนถูกจับแล้วเธอกับแม่จะอยู่กับใคร

“ถ้าบ่ได้เคียดแล้วเป็นหยังคือหลบหน้า ตั้งแต่มื้อแต่งงานน้องสาวของอ้ายแล้วอยู่ซื่อๆ กะหนีไป เป็นแนวใด๋เว้ามาเบิ่งดู” (ถ้าไม่ได้โกรธแล้วทำไมต้องหลบหน้า ตั้งแต่วันงานแต่งของน้องสาวพี่แล้วอยู่ๆ ก็มาหนีไป มีเรื่องอะไรไหนลองพูดมาซิ)

“บ่มีอีหยัง ข่อยแค่บ่อยากพ้อหน้าเจ้าแหมหมอ เจ้าสิอยากพ้อหน้าข่อยไปเฮ็ดหยังอยู่ไผอยู่มันบ่เป็นซั่นตี้” (ไม่มีอะไร ฉันแค่ไม่อยากเจอหน้าคุณน่ะหมอ คุณจะอยากเจอฉันไปทำไมต่างคนต่างอยู่ไม่เป็นหรอ)

นั่นสิ ข้ามโขงก็เพิ่งจะคิดได้ว่าทำไมเขาถึงอยากเจอเธอนัก เขาอยากเจอเธอ เป็นห่วงเธอ อยากพูดคุยกันบ่อยๆ เขาไม่รู้ว่าจะตอบเธอว่าอย่างไรดีเมื่อเขาไม่มีเหตุผลในการอยากเจอเธอแล้ว ที่เธอไปงานแต่งของน้องสาวเขาก็เพราะว่าเธอกับพ่อของเธอเป็นแฟนคลับของเพลงพิณ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาแม้แต่น้อย

“ข่อยสิเมียบ้านแล้ว เดี๋ยวบ่มีเรือกลับ” (ฉันจะกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวไม่มีเรือกลับ)

“เดี๋ยวก่อน” ข้ามโขงรีบคว้ามือเธอเอาไว้แล้วดึงเธอให้นั่งลงที่เดิม เขายังไม่อยากให้เธอไป “...กินขนมให้มันเบิดก่อน ชานมไข่มุกนำ น้ำแข็งสิละลายเบิดแล้ว” เขาพยายามถ่วงเวลา แต่พอเห็นเพชรน้ำผึ้งยกนาฬิกาขึ้นมาดูเขาก็พูดต่อ

“ถ้าเรือเบิดเดี๋ยวอ้ายไปส่งเอง สิไปส่งให้ฮอดบ้านพู่นสิได้พ้ออีพ่อของชมพู่นำ” (ถ้าเรือหมดเดี๋ยวพี่ไปส่งเอง จะไปส่งให้ถึงบ้านเลยจะได้เจอพ่อของชมพู่ด้วย)

ยิ่งข้ามโขงพูดแบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งกลัว ในวันแต่งงานของเพลงพิณเขาคงเห็นหน้าพ่อของเธอแล้ว ถ้าเขาได้เจออีกเขาต้องจำได้แน่ๆ เพราะงั้นเธอจะให้เขาไปที่บ้านของเธอไม่ได้เด็ดขาด

“ข่อย...ข่อยมีการบ้านสิพ่าวไปเฮ็ด” (ฉัน...ฉันมีการบ้านจะรีบไปทำ)

“ไส เอาการบ้านมาเบิ่งอ้ายสิสอน อ้ายเว้าได้หลายภาษาบ่ต้องห่วง” (ไหน เอาการบ้านมาดูเดี๋ยวพี่สอน พี่พูดได้หลายภาษาไม่ต้องห่วง) ข้ามโขงชี้มาที่กระเป๋าใส่หนังสือเรียนของเธอแต่เพชรน้ำผึ้งก็กอดกระเป๋าของตัวเองเอาไว้แน่นอย่างหวงๆ ก่อนที่สายตาของเธอจะหันไปเห็นบุญส่งที่นอกร้านกาแฟ ทุกครั้งเวลาที่ข้ามมาฝั่งไทยบุญส่งจะมารอรับเธอที่ท่าเรือเสมอ แต่หากวันไหนที่เธอไปถึงท่าเรือไม่ตรงเวลาบุญส่งก็จะรีบมาตามด้วยห่วงว่าเธอจะเจออันตรายเข้า อย่างเช่นครั้งนี้ก็ด้วย

“เอาการบ้านมาให้อ้ายเบิ่งแหน่ ภาษาอังกฤษ ภาษาจีนหรือภาษาฝรั่งเศส” (เอาการบ้านมาให้พี่ดูหน่อย ภาษาอังกฤษ ภาษาจีนหรือภาษาฝรั่งเศส)

โอ๊ยอย่างจะบ้าตาย การบ้านอะไรไม่มีทั้งนั้นแหละเธอแค่อยากหาข้ออ้างเพื่อจะหนีเขาไปเฉยๆ เพชรน้ำผึ้งกอดกระเป๋าแน่นไม่ยอมปล่อย ถ้าเป็นคนอื่นกักตัวเธอไว้ป่านนี้ลุงบุญส่งคงมาจัดการแล้ว แต่นี่เพราะเขาเป็นหลานชายที่พ่อของเธอเอ็นดูมากลุงบุญส่งคงไม่กล้าล่วงเกินแน่ๆ

“อยากไปห้องน้ำ”

“อีหลีตี้” (จริงหรอ)

“อีหลี” (จริง) ข้ามโขงแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน ท่าทางของเธอมันดูมีพิรุธมากๆ เธอกลัวการไปเจอพ่อกับแม่ของเขา เธอไม่อยากให้เขาเข้าถึงตัวเธอหรือรู้เรื่องราวส่วนตัวและเธอจงใจหลบหน้าเขาด้วย

“ซังอ้ายหลายบ้อเลยบ่อยากเว้านำ ถ้าซังอ้ายหลายก็เว้ามาตรงๆ แล้วอ้ายสิบ่มายุ่งอีหยังนำอีกแล้ว อ้ายแค่อยากพ้ออยากเว้านำซื่อๆ แต่ถ้าชมพู่ซังอ้ายคักหลายต่อไปอ้ายสิบ่มาหาอีก อ้ายบ่อยากเฮ็ดให้ชมพู่บ่ซำบายใจ” (เกลียดพี่มากเลยหรอถึงไม่อยากพูดด้วย ถ้าเกลียดพี่มากก็พูดมาตรงๆ แล้วพี่จะไม่มายุ่งอะไรด้วยอีก พี่แค่อยากเจออยากพูดด้วยเฉยๆ แต่ถ้าชมพู่เกลียดพี่มากต่อไปพี่จะไม่มาหาอีก พี่ไม่อยากทำให้ชมพูไม่สบายใจ) เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงต่อต้านเขาแบบนี้ เหมือนเธอมีอะไรอยู่ภายในใจและปิดกั้นตัวเองเอาไว้ แต่ถ้าเธอไม่อยากจะเจอเขาอีกแล้วเขาก็จะไม่บังคับ เขาจะไม่มีวันร้ายผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจก็ตาม

เพชรน้ำผึ้งไม่กล้าที่จะตอบ เธอไม่ได้เกลียดเขาเลยแม้แต่น้อยแต่เธอแค่กลัว...กลัวว่าถ้าเขารู้จักเธอมากขึ้นเขาจะรู้เรื่องพ่อของเธอด้วย เธอไม่อยากให้ใครพรากพ่อไปจากเธอ เธอไม่อยากอยู่คนเดียว

“...แม่น ข่อยซังเจ้า คุณหมออย่ามายุ่งกับข่อยอีกได้บ่” เธอกลั้นใจพูดด้วยหัวใจที่หวิวไหวและเสียใจ ยิ่งเห็นข้ามโขงทำหน้าเจื่อนๆ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดแต่เธอก็ไม่มีทางเลือก ข้ามโขงยังมีพ่อกับแม่ มีพี่น้องมากมายแต่เธอไม่มีใคร เธอมีเพียงแค่พ่อแล้วเธอก็ไม่อยากให้ใครมาจับพ่อของเธอไป ฉันขอโทษนะคุณหมอ...ฉันจำเป็นจริงๆ

“ปล่อยข่อยไปเถาะ ข่อยบ่อยากพ้อคุณหมออีกแล้ว” (ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอคุณหมออีกแล้ว) พอว่าจบเพชรน้ำผึ้งก็รีบลุกออกไปจากร้านกาแฟทันทีโดยที่ข้ามโขงยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาคู่ดุไหววูบด้วยความเสียใจ พยายามคิดทบทวนว่าตนทำอะไรผิดต่อเพชรน้ำผึ้งทำไมเธอถึงเกลียดเขา ไม่ว่าจะเกลียดจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ข้ออ้างแต่เขาก็เสียใจที่เธอตัดเยื่อใยกับเขาแบบนี้ เธอเล่นพูดตรงๆ แบบนี้ต่อไปเขาคงไม่กล้ามาเจอเธออีกหรือถ้าบังเอิญได้เจอเขาก็คงไม่กล้าไปทักเธออีกแล้ว

ข้ามโขงก้มหน้าสลดไม่ทันเท่าไหร่ก็จะรีบตามเพชรน้ำผึ้งออกไปเพื่อกล่าวคำลา แต่ทว่าพอเขาออกมาที่หน้าร้านกาแฟเธอก็หายตัวไปแล้ว...หายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วย

“ข้ามโขง!” ระหว่างที่เขากำลังมองหาเพชรน้ำผึ้งอยู่นั้นจู่ๆ ก็มีใครบางคนร้องเรียกเขาก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหา

“...คุณแม่” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเมื่อผู้เป็นแม่เข้ามาหาแล้วมีพ่อของเขาเดินตามมา เหมือนพ่อกับแม่ของเขาจะมากินข้าวเที่ยงด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้ๆ กันนี้

“เป็นอะไรรึเปล่าลูกทำไมหน้าซีดๆ” เห็นสีหน้าของลูกชายไม่ค่อยดีปานมณฑาก็เป็นห่วงจับใจก่อนจะหันมาทางสามี “พี่เชนทร์ใช้งานลูกหนักไปรึเปล่าคะ ดูสิลูกไม่สบายเลย”

“เปล่าครับคุณแม่ ผมสบายดี” ก่อนที่พ่อของเขาจะโดนดุอีกข้ามโขงก็พยายามทำหน้าตาให้ดูเป็นปกติทั้งๆ ที่ในใจกลับหม่นหมองจนไม่อาจหลอกสายตาของพ่อกับแม่ได้

“ข้ามโขงมาร้านกาแฟกับใครหรอลูก แล้วนี่กินข้าวกินปลารึยังเมื่อกี้พ่อกับแม่ไปกินข้าวร้านนู้นมาอร่อยมากเลยแม่ก็เลยซื้อมาเผื่อข้ามโขงกับน้องเพลงตั้งหลายอย่าง เดี๋ยวกลับบ้านแล้วแม่จะแกะใส่จานให้นะ”

“...ขอบคุณครับคุณแม่” ปากก็บอกขอบคุณแม่แต่สีหน้าและแววตากลับไม่ได้ยินดียินร้ายใดๆ เลย ปานมณฑาหันไปมองหน้าสามีอย่างสงสัยว่าลูกของเธอเป็นอะไร เมื่อเช้านี้ตอนเธอไปหาที่แพของหน่วย นรข. ก็ยังกินข้าวกินปลาอยู่กับพวกจ่าในทีมดีๆ อยู่เลย

“คุณคะ” คราวนี้เป็นเสียงจากพนักงานในร้านกาแฟ พนักงานสาวคนหนึ่งที่ตามข้ามโขงออกมาจากร้านกาแฟรีบยกมือขึ้นไหว้ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาด้วยรู้ดีว่าทั้งสองคนเป็นใครก่อนจะยื่นตุ๊กตาแมวหน้าตากวนๆ มาให้เขา ซึ่งข้ามโขงจำได้ว่าเป็นตุ๊กตาห้อยกระเป๋าของเพชรน้ำผึ้ง

“น้องผู้หญิงที่มากับคุณทำตกเอาไว้ค่ะ” พนักงานสาวยื่นตุ๊กตาห้อยกระเป๋ามาให้ข้ามโขงแล้วก็กลับเข้าร้านกาแฟไปตามเดิม ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑามองมาที่ตุ๊กตาในมือลูกชายสลับกับสีหน้าหงอยๆ ของข้ามโขงก็พอจะเดาออก ท่าทางน่าจะพาสาวมาเที่ยวแล้วถูกสาวเท

“เอาน่า” ผบ.คเชนทร์รีบเข้ามากอดกอดคอและตบไหล่ลูกชายอย่างให้กำลังใจ “อกหักก็ยังดีกว่ารักไม่เป็น ลูกชายพ่อออกจะหล่อเป็นถึงแพทย์ทหารเรือที่เก่งกาจ วันนี้อกหักเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็มีสาวคนใหม่มาดามใจแล้ว เท่าที่พ่อรู้มาเราก็ออกจะเนื้อหอมนี่”

“เดี๋ยวแม่ติดต่อลูกสาวเพื่อนให้ ลูกสาวเพื่อนแม่มีแต่คนน่ารักๆ” ปานมณฑาก็เข้ามาปลอบใจลูกชายก่อนจะพูดต่อ “แต่ว่า...ลูกชายแม่หล่อขนาดนี้ก็อย่าเพิ่งมีแฟนเลยเนาะ อยู่กับแม่ไปนานๆ ก่อนนะลูกแม่หวง” คนขี้หวงเข้ามากอดแขนลูกชาย มีพ่อกับแม่ปลอบใจเสียขนาดนี้ข้ามโขงก็พอจะยิ้มได้ อย่างน้อยเขาก็ยังมีพ่อกับแม่ที่เข้าใจเขาและพร้อมจะอยู่เคียงข้าง

เพชรน้ำผึ้งเดินออกมานั่งกอดเข่าอยู่ที่ท่าน้ำเล็กๆ ริมแม่น้ำโขง เธอนอนไม่หลับก็เลยลุกออกมานั่งเล่นอยู่คนเดียวที่ท่าน้ำหลังบ้าน บ้านของเธอเป็นบ้านไม้สักหลังไม่ใหญ่โตและอยู่ห่างจากชุมชนค่อนข้างมาก พ่อของเธอไม่ชอบให้มีคนนอกมาสุงสิง เธออยู่ที่บ้านกับพ่อ แม่และลุงบุญส่ง แต่ในบางวันก็จะมีลูกน้องของพ่อเข้ามาติดต่องาน พ่อของเธอทำธุรกิจมากมายและร่ำรวยมากแต่ด้วยพ่อของเธอมีคดีติดตัวและหลบหนีจากทางการอยู่ในช่วงแรกพ่อของเธอจึงทำธุรกิจโดยใช้ชื่อคนอื่นที่ไว้ใจได้บังหน้า ธุรกิจทุกอย่างล้วนเป็นธุรกิจที่ถูกกฎหมายแต่พอเธออายุครบยี่สิบปีพ่อก็โอนทรัพย์สินและธุรกิจทั้งหมดมาเป็นของเธอแต่ก็ยังคงมีคนที่ไว้ใจได้คอยทำงานบังหน้าให้อย่างแนบเนียน เธอเป็นเจ้าของกิจการเพียงแค่ชื่อส่วนการบริหารจัดการทุกอย่างพ่อของเธอกับลุงบุญส่งเป็นคนทำทั้งหมด พ่ออยากให้เธอไปเรียนต่อเมืองนอกเพื่อจะได้เอาความรู้มารับช่วงงานต่อจากพ่อแบบเต็มตัวนี่จึงเป็นเหตุผลที่พ่อให้เธอเรียนภาษาต่างๆ เพื่อในอนาคตจะได้ติดต่องานกับชาวต่างชาติได้สะดวก แต่แม้ว่าจะร่ำรวยบ้านของเธอก็เป็นเพียงแค่บ้านธรรมดา การใช้ชีวิตก็ธรรมดาเพื่อไม่ให้โดดเด่นเตะตาใคร ยามว่างพ่อจะพาเธอจับปลา ตกปลาแข่งกัน บางทีก็พาเธอเข้าป่าไปล่าสัตว์ สอนให้เธอยิงปืน สอนหมัดมวย สอนการเอาตัวรอดทุกๆ อย่างให้ พ่อรักและห่วงใยเธอมากและเธอก็รักพ่อมากเหมือนกันเธอจึงไม่อยากให้ใครมาพรากพ่อไปจากเธอ เธอมีความสุขกับชีวิตความเป็นอยู่แบบนี้และไม่อยากเสียมันไปเมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมาเธอจึงตัดใจพูดกับข้ามโขงไปแบบนั้น

“นอนไม่หลับตี้” คำแสนเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ ซึ่งพอเขานั่งลงเพชรน้ำผึ้งก็รีบขยับไปกอดซบอกของผู้เป็นพ่ออย่างแสนอ้อนให้คำแสนได้เอ็นดู

“ลุงบุญส่งบอกว่ามื้อนี้เฮาถืกข้ามโขงจับโตไปเลี้ยงขนมตี้ ขนมแซบบ่”

“อีพ่อ” เพชรน้ำผึ้งว่าขึ้นแล้วทำหน้างอๆ ใส่ แทนที่จะถามเธอเรื่องถูกจับไปดันมาถามว่าขนมอร่อยมั้ย ดูสิ ยังจะมาหัวเราะเยาะเธออีก

“อีพ่อ...อีพ่อกับครูป่านเป็นพี่กับน้องกันอีหลีตี้”

“อีหลี”

“พี่กับน้องกันแบบมีพ่อกับแม่ผู้เดียวกันจั่งซี่แม่นบ่”

“กะแม่นตั้ว พ่อคือเคยเว้าให้ฟังแล้ว” (ก็ใช่น่ะสิ พ่อก็เคยเล่าให้ฟังแล้วไง) เพราะเรื่องที่ถูกแฉในวันแต่งงานของเพลงพิณทำให้เพชรน้ำผึ้งนำเรื่องนี้มาเล่าให้เขาฟัง คำแสนจึงจำเป็นต้องบอกความจริงกับเพชรน้ำผึ้งถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปานมณฑา ซึ่งเพชรน้ำผึ้งก็เข้าใจในเรื่องนี้แล้ว

“คันซั่น...เพชรกับคุณหมอข้ามโขงกะเป็นพี่กับน้องกันแม่นบ่” (ถ้างั้น...เพชรกับคุณหมอข้ามโขงก็เป็นพี่กับน้องกันใช่มั้ย) น้ำเสียงของเธอฟังดูเศร้าสร้อยจนคำแสนจับได้ เพชรน้ำผึ้งรักและเชื่อใจเขามากเธอจึงพูดคุยกับเขาได้ทุกเรื่องเหมือนเขาคือโลกทั้งใบของเธอ จากที่เขาเลี้ยงดูเธอมาและจากที่เขาแอบคอยดูลูกชายอยู่ตลอดเขาจึงพอจะรู้และเข้าใจในความรู้สึกของหนุ่มสาว คนรอบตัวข้ามโขงชอบเอาเรื่องของเพชรน้ำผึ้งไปแซวเขาบ่อยๆ ข้ามโขงเองก็เหมือนจะมีใจถึงขั้นแอบไปซุ่มรอเจอเพชรน้ำผึ้งอยู่ที่โรงเรียนสอนพิเศษบ่อยๆ ไหนจะท่าทีที่เพชรน้ำผึ้งดูหงอยๆ เมื่อได้รู้ว่าตัวเองกับข้ามโขงเป็นลูกพี่ลูกน้องกันอีก ถ้าเขาเดาไม่ผิดเด็กสองคนนี้คงจะแอบมีใจให้กันแต่เหมือนจะยังไม่รู้ใจกันทั้งคู่

“เฮ้อ!” ชีวิตนี้เจอเรื่องบังเอิญและได้พบเจอกับโชคชะตาต่างๆ มามากมายแต่ก็ไม่นึกว่าโชคชะตาจะเล่นตลกอะไรแบบนี้ คำแสนดึงเพชรน้ำผึ้งมากอดแล้วลูบศีรษะของเธอเบาๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของเขาแต่เขาก็เลี้ยงเธอมากับมือตั้งแต่เธอแบเบาะ ถึงไม่ใช่สายเลือดแต่เขาก็รักเธอเหมือนลูกในไส้ รักเธอ ห่วงใยเธอและหวังดีต่อเธอเหมือนอย่างที่พ่อคนหนึ่งจะทำเพื่อลูกได้ ถ้าเธอกับข้ามโขงมีใจให้กันจริงๆ เขาก็ไม่ขัดข้อง เพชรน้ำผึ้งเป็นเด็กดี กตัญญู ฉลาด เป็นลูกสาวที่ได้ดั่งใจพ่อทุกอย่างและข้ามโขงก็เป็นคนดี เป็นนายทหารที่ดีที่เขาภูมิใจ เขาอยากให้เพชรน้ำผึ้งมีคู่ครองที่ดีและข้ามโขงก็ดีพร้อมทุกอย่าง ถ้าฝากเธอเอาไว้กับข้ามโขงเขาก็หมดห่วง ส่วนข้ามโขง...เขาก็อยากให้ลูกชายได้ผู้หญิงที่ดีไปเป็นคู่ครองเหมือนกันและเพชรน้ำผึ้งก็จะเป็นลูกสะใภ้ที่ได้ดั่งใจเขา ถ้าทั้งสองคนลงเอยกันได้ทรัพย์สมบัติมากมายที่เขามีก็จะเป็นของลูกรักทั้งสองคนของเขา ทุกอย่างมันพอดีพอเหมาะทุกอย่างเพียงแต่ว่า...เขาจะบอกถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเหล่านี้อย่างไรดีในเมื่อเพชรน้ำผึ้งเข้าใจมาตลอดว่าเธอคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา เขาไม่กล้าบอกความจริงกับเธอด้วยกลัวว่าลูกจะเสียใจ

คำแสนนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเขากับบุญส่งยังคงร่อนเร่ไปเรื่อยส่วนมากจะอยู่ในป่ากันเพื่อหลบหนีจากทางการ จนกระทั่งคืนหนึ่งระหว่างที่เขากับบุญส่งกำลังจะกลับเข้าป่าหลังจากที่ออกไปหาซื้อเสบียงมา จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งอุ้มทารกน้อยเพศหญิงอายุแค่ไม่กี่เดือนเข้ามาหาเขา หญิงสาวคนนี้เธอสวยมาก หน้าตาผิวพรรณดีการแต่งกายก็ดูดีมีฐานะแต่เนื้อตัวของเธอกลับมีแต่บาดแผลและเลือดไหลท่วมตัว เธอมาขอความช่วยเหลือจากเขา เธอบอกว่ามีโจรมาปล้นบ้านและฆ่าสามีของเธอตาย เธอพยายามพาลูกสาวหนีเอาชีวิตรอดแต่ก็ยังถูกทำร้ายจนกระทั่งได้มาเจอเขา แต่ด้วยเพราะถูกมีดแทงมาหลายแผลและเสียเลือดมากทำให้เธอทนพิษบาดแผลไม่ไหว ก่อนสิ้นใจเธอได้มอบทารกน้อยลูกสาวของเธอให้กับเขา ขอร้องให้เขาช่วยดูแลลูกของเธอซึ่งตอนนั้นในฐานะของคนที่มีลูกเหมือนกันคำแสนก็เข้าใจเธอทุกอย่าง ลูกชายของเขายังโชคดีที่น้องสาวกับน้องเขยเอาไปเลี้ยงเป็นลูกและดูแลอย่างดิบดีในขณะที่เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่มีใครอีกแล้ว พ่อก็ตายแม่ก็ยังจะมาตายไปด้วยอีก ด้วยความสงสารและเวทนาคำแสนจึงรับปากเธอว่าจะดูแลลูกสาวของเธอให้ดีที่สุด ซึ่งทันทีที่เขารับปากหญิงสาวคนนี้ก็สิ้นใจ ต่อมาคำแสนสืบจนรู้ว่าหญิงสาวคนนี้กับสามีของเธอเป็นนักธุรกิจที่ดีและร่ำรวย ด้วยธุรกิจกำลังขยายไปได้ไกลทำให้คู่แข่งเกิดความไม่พอใจจึงจ้างคนมาปล้นและฆ่ายกครัว ญาติพี่น้องที่มีก็ถูกตามเก็บจนไม่มีเหลือมีรอดชีวิตเพียงคนเดียวก็คือทารกน้อยคนนี้ ด้วยความเวทนาสงสารและเจ็บแค้นแทนทารกน้อยคำแสนกับบุญส่งจึงต้องกลับมาฆ่าคนอีกครั้ง เขาฆ่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องทำให้ทารกน้อยคนนี้ต้องสูญเสียครอบครัวจนกลายเป็นเด็กกำพร้า ชำระแค้นให้ครอบครัวของเด็กน้อยที่เหลือรอดชีวิตเพียงคนเดียว ในตอนแรกเขากะว่าจะส่งทารกน้อยคนนี้ให้กับบ้านเด็กกำพร้าแต่พอนึกถึงคำสัญญาที่เขาได้รับปากกับแม่ของทารกน้อยคนนี้เขาก็ต้องเปลี่ยนใจ เขาไม่รู้ว่าหากส่งทารกน้อยคนนี้ไปบ้านเด็กกำพร้าเธอจะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร ใครจะปกป้องเธอแทนพ่อกับแม่ วิญญาณแม่ของเธอจะตายตาหลับมั้ยดังนั้นเขาจึงเอาทารกน้อยมาเลี้ยงดูเองตามที่รับปากเอาไว้กับแม่ของเธอ และมันคงเป็นโชคชะตาที่กำหนดให้เขาต้องมีลูกสาวเพราะเขารู้สึกรักและเอ็นดูทารกน้อยคนนี้มาก เขารักเธอมากเสมือนเธอเป็นลูกสาวในไส้ของเขา จากที่เคยเร่ร่อนในป่าเขาจึงต้องหาที่อยู่เป็นหลักแหล่งเพื่อให้ทารกน้อยคนนี้มีบ้าน เพื่อให้เธอได้มีครอบครัว มีพ่ออีกครั้งแล้วตั้งชื่อให้เธอว่า เพชรน้ำผึ้ง เด็กน้อยผู้แข็งแกร่งดุจดังเพชรแต่ก็อ่อนหวานเหมือนกับน้ำผึ้ง

“อีพ่อ” เพชรน้ำผึ้งเรียกจนคำแสนหลุดจากภวังค์เมื่อเธอถามคำถามไปแล้วผู้เป็นพ่อเอาแต่นิ่งเงียบ “อีพ่อคือบ่ตอบเพชร”

“โอเคๆ” คำแสนยอมเธอแล้วจริงๆ “ถ้าถือตามศักดิ์กะแม่นพี่กับน้องกันอยู่ แต่ถ้าถือตามสายเลือด...บ่แม่น” (ถ้าถือตามศักดิ์ก็เป็นพี่กับน้องกัน แต่ถ้าถือตามสายเลือด...ไม่ใช่)

“เอ๋า” ยังไงกันเนี่ยเธองงไปหมดแล้วนะ “อีพ่อกับแม่เผิ่นเป็นพี่กับน้องกัน เพชรกับเผิ่นกะต้องเป็นพี่กับน้องกันตั้ว” (พ่อกับแม่ของเขาเป็นพี่กับน้องกัน เพชรกับเขาก็ต้องเป็นพี่กับน้องกันสิ)

“แต่เพชรกับหมอข้ามโขงบ่ได้สายเลือดเดียวกัน”

“อ้าว...”

“หมอข้ามโขงบ่แม่นลูกของครูป่าน เผิ่นเป็นลูกของคนอื่นแล้วครูป่านกับผัวเอามาเลี้ยงเป็นลูก”

“...” เพชรน้ำผึ้งอ้าปากทำตาโตกับความลับอีกเรื่องที่เพิ่งได้รู้ ว่ายังไงนะ...

“ซะพอ!!!” (ถึงว่าล่ะ) เธอเอามือตีเข่าตัวเองไปฉาดใหญ่ ไม่รู้ว่าความโล่งใจมันมาจากไหน “ซะพอเผิ่นหน้าบ่คือพ่อ บ่คือแม่แล้วกะบ่คือน้องเลย บัดทีแท้กะเป็นจั่งซี่นี่เอง” (ถึงว่าสิเขาหน้าไม่เหมือนพ่อ ไม่เหมือนแม่แล้วก็ไม่เหมือนน้องเลย ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง) จากที่เคยสงสัยเล่นๆ เธอไม่นึกว่ามันจะเป็นเรื่องจริง คำแสนยิ้มบางๆ ให้ หากว่าเพชรน้ำผึ้งกับข้ามโขงมีใจให้กันจริงๆ เขาก็ไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องมาเป็นอุปสรรค

“เรื่องที่พ่อบอกเพชรอย่าเอาไปบอกคนอื่นเด้อ มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวของเผิ่น หมอข้ามโขงเผิ่นกะฮักพ่อกับแม่ของเผิ่นหลาย” (เรื่องที่พ่อบอกเพชรอย่าเอาไปบอกคนอื่นนะ มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวของเขา หมอข้ามโขงเขาก็รักพ่อกับแม่ของเขามาก)

“แล้วเผิ่นฮู้บ่ว่าเผิ่นเป็นลูกเลี้ยงของครูป่าน” (แล้วเขารู้มั้ยคะว่าเขาเป็นลูกเลี้ยงของครูป่าน)

“ฮู้ แต่ว่าครูป่านกะเลี้ยงเผิ่นมาแต่เกิด ถึงสิบ่แม่นแม่แต่ก็ซ่ำเป็นแม่คาคีงนี่ล่ะ” (รู้ แต่ว่าครูป่านก็เลี้ยงเขามาตั้งแต่เกิด ถึงจะไม่ใช่แม่แต่ก็เหมือนแม่แท้ๆ นี่แหละ)

“อีพ่อมั่นใจได้เลย รับรองเพชรสิปิดปากเรื่องนี้ให้เงียบ” ว่าแล้วก็ทำท่ารูดซิปปากตัวเองให้คำแสนดู แต่เพชรน้ำผึ้งก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกโล่งใจแบบนี้

“คั่นมักเผิ่นพ่อกะบ่ว่าเด้อ” (ถ้าชอบเขาพ่อก็ไม่ว่านะ) เห็นลูกสาวเริ่มจะยิ้มบางๆ ได้คำแสนก็แกล้งว่าลอยๆ ขึ้นมาอีก

“มักไผอีพ่อ” (ชอบใครหรอคะพ่อ)

“กะ...คั่นเพชรมักหมอข้ามโขงพ่อกะบ่ว่า เผิ่นเป็นคนดีหลายพ่อมักเผิ่น” (ก็...ถ้าเพชรชอบหมอข้ามโขงพ่อก็ไม่ว่า เขาเป็นคนดีมากพ่อชอบเขา) คำแสนหวังจะได้เห็นเพชรน้ำผึ้งขวยเขินที่ถูกเขาแซวแต่ทว่าเธอกลับนิ่งไปก่อนจะหันหน้าเหม่อมองไปทางแม่น้ำโขงเบื้องหน้า นี่เขาบอกความจริงกับเธอไปแล้วทำไมเธอถึงยังทำหน้าเศร้าอยู่อีกล่ะ

“เพชรบ่มักเผิ่นดอก” (เพชรไม่ชอบเขาหรอก) น้ำเสียงของเธอฟังดูขมขื่นและเศร้าสร้อยจนคำแสนต้องโอบไหล่เธอเอาไว้ ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ล่ะ

“เพชรบ่กล้าเข้าใกล้เผิ่น เพชรย่านพ่อของเผิ่นสิมานำจับอีพ่อ” (เพชรไม่กล้าเข้าใกล้เขา เพชรกลัวพ่อของเขาจะมาตามจับพ่อ) คราวนี้เพชรน้ำผึ้งน้ำตาคลอแล้วหันกลับมากอดคำแสนแน่น กลัวที่สุดก็คือกลัวจะมีคนมาจับพ่อของเธอไป “เพชรฮักอีพ่อ เพชรย่านบ่ได้อยู่กับอีพ่อ เพชรบ่อยากให้ซุมเผิ่นมาจับอีพ่อของเพชรไป คั่นบ่มีอีพ่อแล้วเพชรสิอยู่กับไผ” (เพชรรักพ่อ เพชรกลัวไม่ได้อยู่กับพ่อ เพชรไม่อยากให้พวกเขามาจับพ่อของเพชรไป ถ้าไม่มีพ่อแล้วเพชรจะอยู่กับใคร)

ถ้อยคำจากใจของลูกสาวทำให้คำแสนน้ำตาคลอตามเธอ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย...เขาเอ็นดูเธอนัก เขาดีใจเหลือเกินที่วันนั้นเขาไม่ได้ส่งเธอไปบ้านเด็กกำพร้าและเขาก็ดีใจที่ได้เป็นพ่อของเธอ เด็กคนนี้รักดีและกตัญญูมาก

“บ่มีไผมาจับพ่อไปได้ดอก” (ไม่มีใครมาจับพ่อไปได้หรอก) เขาผละเธอออกแล้วเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะพูดกับเธออีก “พ่อสิอยู่กับเพชร สิอยู่ดูแลเพชรให้ดีที่สุด พ่อมีลูกสาวผู้เดียวคั่นพ่อบ่อยู่ดูแลไผสิมาเบิ่งให้พ่อขี้ดื้อปานนี้” (พ่อจะอยู่กับเพชร จะอยู่ดูแลเพชรให้ดีที่สุด พ่อมีลูกสาวคนเดียวถ้าพ่อไม่อยู่ดูแลใครจะมาดูแลแทนพ่อล่ะดื้อขนาดนี้) เพชรน้ำผึ้งฉีกยิ้มแฉ่ง แม้เรื่องของข้ามโขงจะทำให้เธอเศร้าแต่เธอก็สุขใจที่เธอมีพ่ออยู่เคียงข้าง พ่อคือโลกทั้งใบของเธอ

“เพชรสิบ่เอาผัวดอก เพชรสิเป็นผู้สาวเฒ่าอยู่กับอีพ่อ” (เพชรจะไม่มีสามีหรอก เพชรจะอยู่เป็นสาวแก่ (ขึ้นคาน) กับพ่อ)

“แม่นบ่น้อ บ่แม่นมักบ่าวแล้วสิลืมพ่อบ้อ” (ใช่มั้ยน้า ไม่ใช่มีความรักแล้วจะลืมพ่อล่ะ)

“บ่ๆๆ เพชรฮักอีพ่อที่สุดในโลกเลย” เพชรน้ำผึ้งโถมเข้าไปกอดคำแสนแน่นแล้วหอมแก้มผู้เป็นพ่อฟอดใหญ่อย่างแสนอ้อน คำแสนก็เอ็นดูรักลูกสุดหัวใจ เพชรน้ำผึ้งอยู่กับเขามาโดยตลอดและติดเขามาก เธอยังเด็กเลยพูดแบบนี้แต่ถ้าเธอโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่านี้และมีความรักจริงๆ ความรักที่เธอมีให้เขาก็คงปันไปให้ไอ้หนุ่มคนนั้นด้วยและเขาก็อยากให้ไอ้หนุ่มคนนั้นคือข้ามโขง ลูกชายแท้ๆ ของเขา

“อ่ะ อีแม่” กอดพ่ออยู่ดีๆ เพชรน้ำผึ้งก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจเมื่อเห็นผู้เป็นแม่มาหา เธอรีบคลายกอดจากคำแสนแล้วขยับเข้าไปที่ขอบท่าน้ำพลางยื่นมือทั้งสองข้างลงไปในแม่น้ำโขงก่อนที่งูตัวสีขาวเกล็ดเป็นประกายแวววาวคล้ายเพชร ดวงตาสีแดงดุจะเลื้อยขึ้นมาบนมือของเธอและรัดมือน้อยๆ เบาๆ จากนั้นก็เลื้อยขึ้นรัดคอเธอหลวมๆ ชูคอเลื้อยคลอเคลียเธออย่างเอ็นดูรักให้เพชรน้ำผึ้งได้หัวเราะคิกคักอย่างจักจี้

“คือสิฮักกันหลายเนาะแม่กับลูกคู่นี้” (คงจะรักกันมากสินะแม่ลูกคู่นี้) คำแสนทำแค่นเสียงน้อยใจใส่ก่อนที่งูตัวนี้จะเลื้อยมารัดรอบคอของเขาอย่างหลวมๆ บ้างแล้วซบหัวนิ่งอยู่บนไหล่ของเขา แววตาที่คำแสนมองงูตัวนี้เต็มไปด้วยความรักและความโหยหา นับตั้งแต่ที่เขาสูญเสียผู้เป็นภรรยาที่รักแม่ของข้ามโขงไปเขาก็เป็นทุกข์หนักด้วยความอาลัยอาวรณ์เธอ สูญเสียทั้งเมีย แม้แต่ลูกก็ไม่ได้อุ้มชูจนกระทั่งเขาได้เจองูตัวนี้ งูตัวนี้ไม่ใช่งูธรรมดาทั่วไปแต่เขารู้ดีว่าดวงจิตของฟ้าหยาด คนรักของเขาอยู่ที่งูตัวนี้ เธอยังคงห่วงหาทั้งเขาและลูกจึงได้กลับมาหา เธอคอยติดตามข้ามโขงไม่ห่างแล้วก็นำเอาแก้วจันทรกาลไปให้ข้ามโขงเมื่อครั้งเขายังเป็นทารกน้อยด้วย

“อีพ่อ เพชรสิส่ออีแม่ว่ามื้อนี้เพชรถืกหมอข้ามโขงจับโตไป” (พ่อ เพชรจะฟ้องแม่ว่าวันนี้เพชรถูกหมอข้ามโขงจับตัวไป) เมื่อผู้เป็นแม่มาเพชรน้ำผึ้งก็กอดอกเชิดหน้าว่าทันที ตั้งใจจะฟ้องแม่แล้วจะให้แม่ไปดุข้ามโขงให้

“เด็กน้อยขี้ส่อ อ้ายเผิ่นพาไปเลี้ยงขนมเผิ่นบ่ได้จับไปตีดากจักหน่อย” (เด็กขี้ฟ้อง พี่เขาพาไปเลี้ยงขนมเขาไม่ได้จับไปตีก้นซักหน่อย)

“เพชรสิส่อคือเก่า” (เพชรก็จะฟ้องอยู่ดี) เด็กขี้ฟ้องไม่ยอม แล้วจากนั้นเพชรน้ำผึ้งก็เล่าให้ผู้เป็นแม่ฟังว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ตั้งแต่จำความได้พ่อก็บอกว่าเธอมีแม่ชื่อฟ้าหยาด แม่ของเธอตายไปแล้วซึ่งพ่อก็เคยพาเธอไปไหว้อัฐิของแม่ที่วัดป่าอยู่บ่อยๆ พ่อให้เธอดูภาพถ่ายของแม่ด้วย แม่ของเธอสวยมากๆ เลยล่ะ เธอกับพ่อเชื่อว่างูตัวนี้คือแม่ฟ้าหยาด งูที่เป็นพญางูศักดิ์สิทธิ์แห่งแม่น้ำโขง พ่อบอกว่าหากวันใดที่พ่อของเธอตายเขาก็จะเป็นงูไปอยู่กับแม่ นอกจากพ่อจะรักเธอแล้วแม่ฟ้าหยาดเองก็รักเธอมากเหมือนกัน แม่มักจะตามคุ้มครองเธอเสมอ

***************************************

กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ แบ่งครึ่งลงค่ะ

​