6.พ่อ(แมว)เลี้ยงเดี่ยว

               หลังจากออกเวรพันจ่าพรตกับจ่านพดลก็แต่งตัวหล่อเพื่อออกไปท่องราตรีในคืนแรกของเมืองนครพนม ส่วนจ่าขวัญชัยและจ่าชาลีก็จะไปท่องราตรีเช่นกันแต่จะไปคนที่ นายจ่าทั้งสี่แต่งตัวอย่างหล่อเฟี้ยวไม่เหลือเค้าความเป็นทหาร หากมองเผินๆ กลับแลดูเหมือนหนุ่มวัยรุ่นนักเที่ยวเสียมากกว่า ดีว่าจ่าทั้งสี่ต่างก็เป็นหนุ่มอีสานกันอยู่แล้วจึงไม่ต้องปรับตัวอะไรกับวัฒนธรรมของที่นี่ แต่ด้วยอาชีพและภารกิจที่ทำอยู่ทีมของผู้กองกวินทร์จึงมีกฎอยู่ว่าเมื่อออกจากที่พักไปห้ามรวมตัวกันเด็ดขาด ถ้าจะออกไปแรดที่ไหนก็ต้องแยกกันไป อย่าให้คนนอกรู้ว่าพวกเขานั้นรู้จักกันและห้ามเปิดเผยตัวตนว่าเป็นทหาร ต้องปลอมตัวให้แนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้ จ่าทั้งสี่นายก็เลยต้องแยกกันออกไปแรดคนละที่แต่ภายใต้การออกไปแรดนั้นล้วนรู้กันดีว่ามันคือการออกไปสำรวจพื้นที่ แม้ ผบ.คเชนทร์จะให้เริ่มภารกิจกันในวันพรุ่งนี้ก็ตาม

               ข้ามโขงนั้นไม่ได้ออกไปไหนด้วยวันนี้เป็นวันแรกที่เขาได้กลับมาที่นครพนมหมอหนุ่มจึงอยากจะรีบไปหาผู้เป็นแม่ ไปกอดแม่ให้ชื่นอกชื่นใจ ดังนั้นทันทีที่ออกเวรเขาจึงรีบขึ้นมาจากแพ ตั้งใจว่าจะเดินกลับบ้านแต่ทว่าพอขึ้นจากแพมาที่สถานีเรือกลับมีใครบางคนมายืนคอยท่าเขาแล้ว

               “อ้าว” หมอหนุ่มยิ้มแป้นทันทีเมื่อเห็นว่าใครมายืนรอ นายทหารหนุ่มนอกเครื่องแบบกำลังยืนอยู่ข้างจักรยานคันสวยและมีผ้าคาดปิดหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

               “ปิดหน้าปิดตาทำไม”

               “พี่ข้ามโขงไม่เข้าใจคนหล่อ” เพลงรักว่าขึ้นแล้วก็ต้องเหลียวซ้ายแลขวา ด้วยความรูปหล่อที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าราวกับเทพบุตรมาจุติทำให้เขาเป็นที่ต้องตาต้องใจของบรรดาสาวเล็กและสาวใหญ่ สาวแท้สาวเทียม เพื่อความปลอดภัยในการออกนอกบ้านจึงต้องอำพรางความหล่อเอาไว้ พอดีช่วงนี้เขาได้หยุดก็เลยรีบกลับจากฝั่งลาวเพื่อมาหาพี่ชายที่นี่

               “ให้พี่ศัลยกรรมให้มั้ย จะเอาขี้เหร่แค่ไหนก็ได้”

               “ไม่เป็นไรผมยังภูมิใจกับความหล่อของตัวเองอยู่ เมื่อคืนพี่นั่งรถมากับพี่เรนเจอร์ใช่มั้ย คุณพ่อกำลังให้คนที่สัตหีบขับรถของพี่ขึ้นมาให้อยู่งั้นวันนี้ระหว่างที่รถของพี่ยังไม่มาพี่ซ้อนท้ายผมก่อนก็ได้”

               “จักรยานเนี่ยนะ” คนเป็นพี่ชี้ไปยังจักรยานของน้องชาย “มารับพี่ทั้งทีเอาจักรยานมารับเนี่ยนะ”

               “รึจะเดินไป เอางั้นก็ได้นะ” คนมีจักรยานทำท่าจะไม่ง้อ ข้ามโขงก็เลยต้องดึงจักรยานของน้องชายเอาไว้ ดีใจเป็นที่สุดที่น้องชายมาหา จะเหลือก็แต่น้องสาวเท่านั้นที่ตอนนี้ยังอยู่เป็นเพื่อนคุณยายที่ฝั่งลาว ไว้เขาว่างแล้วเขาจะรีบไปหาคุณยายทันที

               “มาพี่ปั่นเอง แกไปซ้อนละกัน” ข้ามโขงดึงจักรยานมาแล้วเตรียมจะปั่นเอง เพลงรักจึงเข้ามานั่งซ้อนท้ายพี่ชาย

               จักรยานคันน้อยปั่นลอดอุโมงค์นาคราชที่อยู่ด้านหลังสถานีเรือเลียบแม่น้ำโขงไป ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังตกดินเกิดเป็นแสงสีทองเรืองรอนสะท้อนเข้ากับผืนน้ำดูงดงามยิ่งนัก และเมื่อมองลงไปใต้อุโมงค์นาคราชทางฝั่งขวามือก็จะเห็นแปลงผักสวนครัวของทางสถานีเรือที่ปลูกเอาไว้ริมแม่น้ำ ส่วนทางซ้ายมือก็จะเป็นแพเรือของหน่วย นรข.

               “คันเปลี่ยนจากซ้อนท้ายจักรยานอ้ายมาเป็นปั่นจักยานให้ผู้สาวซ้อนแทนคือสิดีกว่านี้ ว่าบ่” คนที่ซ้อนท้ายจักรยานว่าขึ้น ดูวิวริมฝั่งโขงตอนนี้สิ บรรยากาศดีๆ แบบนี้มันควรมากับหญิง ไม่ใช่มากับพี่ชาย

               “ถ้าอยากมีผู้สาวมาซ้อนท้ายกะเอาผ้าปิดหน้าออก ทีนี้ล่ะย่านแต่ผู้สาวสิพากันแห่เข้ามาหา”

               “แบบนั้นกะเป็นตาย่านโพด ขนคีงลุก” เพลงรักทำท่าขนลุก แต่ก็หวังเอาไว้สักวันว่าหากเจอสาวที่ชอบแล้วเขาจะต้องพาสาวมาปั่นจักรยานที่นี่ให้ได้เพราะที่นครพนมมีเส้นทางปั่นจักรยานเลียบริมแม่น้ำโขงตั้ง 70 กว่ากิโมเมตร นับตั้งแต่วัดพระธาตุพนมตลอดจนถึงสะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่ 3 แต่ส่วนที่เป็นอุโมงค์นาคราชนั้นจะมีแค่ช่วงที่อยู่ด้านหลังสถานีเรือนครพนม 307 เมตรเท่านั้น เริ่มตั้งแต่ร้านกาแฟของทางสถานีเรือมาสิ้นสุดอยู่ที่หน้าบ้านของเขาพอดี

               เมื่อตอนที่ย้ายมาประจำการที่นี่ใหม่ๆ ผบ.คเชนทร์จะมีบ้านพักอยู่ภายในสถานีเรือหรือ บก.หน่วย นรข. แต่ต่อมาไม่นานเขาเกิดติดใจความสวยของบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านหลังสถานีเรือและติดกับแม่น้ำโขงพอดีจึงตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้เอาไว้ ตั้งใจว่าในอนาคตจะยกบ้านหลังนี้ให้ลูกและปลดเกษียณเมื่อไหร่เขาจึงจะย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดที่หนองคาย

               ข้ามโขงยิ้มออกมาทันทีเมื่อปั่นจักยานลอดอุโมงค์นาคราชออกมาแล้วเห็นบ้านของตัวเองอยู่ทางขวามือ บ้านสไตล์สมัยใหม่มีรั้วรอบขอบชิดและสวนหย่อมสวยๆ แม้ว่าหน้าบ้านจะเป็นเส้นทางปั่นจักรยานเลียบริมแม่น้ำโขงและมีถนนเส้นเล็กๆ มาบรรจบอยู่ที่อุโมงค์นาคราช แต่บริเวณตรงนี้ก็เงียบสงบด้วยรอบๆ บ้านล้วนเป็นสถานที่ราชการหน่วยต่างๆ ไม่ใช่ย่านการค้าหรือย่านชุมชนผู้คนจึงไม่พลุกพล่าน หากมองจากหน้าบ้านจะเห็นแม่น้ำโขงอันกว้างใหญ่ที่ขณะนี้ต้องแสงพระอาทิตย์ยามเย็นจนเป็นสีทองและวิวอันเงียบสงบของอุโมงค์นาคราช บ้าน แค่นึกถึงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจแล้ว คืนนี้เขาจะขอกลับมานอนที่บ้านแทนการนอนที่แพละกัน เบื่อหน้าหัวหน้าทีมที่จ้องแต่จะงาบน้องสาวของเขา

               “นั่นใครน่ะ” เมื่อมาถึงหน้าบ้านเพลงรักก็สังเกตเห็นใครคนหนึ่งกำลังมาทำลับๆ ล่อๆ อยู่ที่หน้าบ้าน...แต่งชุดเครื่องแบบทหารเรือด้วย หรือว่าจะมีลูกน้องที่สถานีเรือมาหาพ่อของเขาที่บ้านกัน

               “เฮ้ยๆๆ มันจะปีนบ้านเราแล้วพี่” เพลงรักรีบร้องบอกเมื่อเห็นทหารเรือคนดังกล่าวทำท่าจะแอบปีนเข้าบ้าน เขากับพี่ชายจึงรีบทิ้งจักรยานแล้วทำท่าจะเข้าไปจัดการกับไอ้หัวขโมยที่กำลังจะปีนข้ามรั้ว แต่แล้ว...

               “เมี๊ยว!!!” จู่ๆ ก็มีแมวสีขาวตัวอ้วนๆ ขนฟูๆ กระโดดออกมาจากมุมประตูรั้วทำให้สองพี่น้องแทบจะหยุดเบรกไม่ทันเมื่อจำแมวตัวนี้ได้ แมวอยู่นี่งั้นไอ้คนที่กำลังจะบุกรุกบ้านของพวกเขาก็คือ

               “พี่เรนเจอร์!!!”

               “เย้ย!!!” หัวขโมยถึงกับสะดุ้งเฮือก ว่าจะแอบปีนเข้าบ้านหน่อยนี่ไอ้สองพี่น้องคู่นี้มันโผล่มาจากไหนกันล่ะเนี่ย “น้องเพลงพิณเขามุดรั้วเข้าไป พี่พยายามร้องเรียกแล้วแต่ก็ไม่ออกมาซักทีก็เลยว่าจะปีนเข้าไปเก็บแมว”

               “มุสาวาทา...”

               “หยุด! กูไม่ได้โกหกนะ” ผู้กองกวินทร์รีบกระโดดลงมาจากรั้วบ้าน ความจริงเขาจะเรียกให้คนในบ้านมาเปิดประตูรั้วให้ก็ได้เพราะเขาคุ้นเคยกับคนบ้านนี้มาตั้งแต่เด็ก บ้านหลังนี้เขาก็เคยมาอยู่บ่อยๆ แต่ว่า...เขาไม่ไว้ใจ ถึงเมื่อเช้านี้ ผบ.คเชนทร์จะบอกแล้วก็ตามว่าน้องเพลงของเขาอยู่ที่ฝั่งลาวกับคุณยาย แต่ว่า...ผบ.คเชนทร์อาจจะโกหกเขาก็ได้ บ้านนี้หวงลูกสาวจะตายเขาไม่เชื่อใจหรอก ดังนั้นเขาก็เลยต้องแอบเข้าไปดูให้เห็นจะๆ

               “แจ้งตำรวจเลยพี่ข้ามโขง แอบปีนเข้าบ้าน ผบ.นรข. โทษหนักแน่ๆ”

               “มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันได้น่า” คนที่มีความผิดติดตัวรีบยกมือขึ้นยั้งอีกก่อนจะทำทีเดินไปกอดคอเพลงรักอย่างสนิทสนมเมื่อเห็นนายทหารรุ่นน้องทำปากแหยๆ ใส่เขา “เราคนอื่นคนไกลกันที่ไหน พี่ก็แค่จะปีนเข้าไปเก็บแมวเท่านั้น”

               “ก็เพราะเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันไงพี่ผมก็เลยรู้สัน...เอ้ย รู้นิสัยพี่ดี พี่เรนเจอร์จะมาปีนเข้าบ้านผมทำไม ประตูมีก็กดกริ่งเรียกดีๆ สิพี่”

               “นั่นดิ ทำอย่างกับไม่เคยมา” เหมือนตกที่นั่งลำบากเมื่อผู้กองกวินทร์กำลังถูกสองหนุ่มพี่น้องคาดคั้น วะ! ใครจะไปรู้ว่ามันสองตัวจะโผล่มา นี่เขาอุตส่าห์แอบขึ้นมาจากแพก่อนข้ามโขงแล้วนะเนี่ย

               “คือ...” ทันใดนั้นรถของ ผบ.คเชนทร์ก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังจากที่เขาและภรรยาออกไปซื้อหากับข้าวของโปรดมาให้ลูกๆ ในวันที่ลูกกลับบ้าน แล้วนี่ทำไมตอนนี้สามหนุ่มมายืนจ้องหน้ากันอยู่ที่หน้าบ้านล่ะเนี่ย

               “ข้ามโขง เพลงรัก...ลูกแม่!” หญิงสาวร่างเล็กๆ รีบลงมาจากรถของ ผบ.คเชนทร์ก่อนจะเข้ามากอดทั้งข้ามโขงและเพลงรักเอาไว้พร้อมๆ กันเมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอลูก ข้ามโขงก็เพิ่งย้ายมาส่วนเพลงรักก็เพิ่งได้กลับบ้าน

               “ลูกแม่...แม่คิดถึงลูกที่สุดในโลกเลย” ว่าแล้วปานมณฑาก็ทั้งจูบ ทั้งหอมแก้มลูกชายทั้งสองอยู่นาน ผบ.คเชนทร์ก็เลยปล่อยให้แม่ลูกเขาได้กอดกันให้ชื่นใจก่อนจะหันมาทางหลานชายที่ตอนนี้มันกำลังยืนอุ้มลูกอยู่ข้างๆ เขา

               “ไม่เข้าไปในบ้านล่ะ” ถึงจะไม่ได้อยากได้มันมาเป็นเขย แต่อย่างไรผู้กองกวินทร์ก็เป็นหลานที่ ผบ.คเชนทร์เอ็นดู ตอนเด็กๆ ก็เคยเลี้ยง เคยดูแลกันมาก็เลยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันอยู่ไม่น้อย

               “...น้องเพลงไม่ได้อยู่ในบ้านหรอครับคุณอา น้องแมวเขาคิดถึงแม่มากเอาแต่ร้องไม่หยุดผมก็เลยจำใจต้องพามา” ความรู้สึกคิดถึงและความผิดทั้งหมดถูกโยนมาให้แมวจน ผบ.คเชนทร์ต้องเลิกคิ้วขึ้น นี่มันเอาแมวมาเป็นข้ออ้างอีกแล้วหรอ

               “ก็บอกไปเมื่อเช้าแล้วไงว่าน้องเพลงอยู่ที่ฝั่งลาว ทำไม คิดว่าอาโกหกหรอ จะเข้าไปค้นในบ้านดูมั้ยล่ะ”

               “โธ่ ผมเปล่าคิดแบบนั้นซักหน่อย” ก็คิดแหละ แต่เรื่องอะไรจะยอมรับไหนๆ ก็โยนความผิดให้แมวไปแล้วนี่

               “อ้าวเรนเจอร์ เป็นยังไงบ้างลูกย้ายที่ทำงานใหม่ โอเคมั้ย” พอกอดลูกชายจนชื่นใจแล้วปานมณฑาก็หันมาทักทายหลานชายบ้างพร้อมกับยื่นมือมาลูบศีรษะชายหนุ่มเมื่อผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นไหว้ “พอดีเลยวันนี้อาซื้อกับข้าวมาให้ข้ามโขงกับเพลงรักตั้งเยอะแยะ เรนเจอร์มากินมื้อเย็นด้วยกันสิลูก”

               “...เชิญตามสบายเลยครับคุณอา” ถ้าน้องเพลงพิณไม่อยู่เขาก็กินอะไรไม่ลงหรอก เขาคาดหวังเอาไว้เยอะว่าวันนี้จะได้เจอหวานใจ จะได้พาลูกมาหาแม่หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานเป็นปี ตอนแรกเขาก็ว่าจะโทรมานัดแนะกับน้องเพลงก่อน แต่ว่าไม่ว่าจะโทรหรือติดต่อหายังไงก็ติดต่อน้องเพลงไม่ได้เสียที เหมือนอีกฝ่ายจะปิดเครื่องเอาไว้

               “ผม...ผมกลับหน่วยฯ นะครับ” ด้วยความผิดหวังผู้กองกวินทร์จึงว่าจะพาน้องแมวกลับไปนอนเซ็งที่สถานีเรือ แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังเรียกเอาไว้อีก คนที่เดินอุ้มลูกจะพาลูกกลับสถานีเรือก็เลยหันกลับมาหา

               “แล้วคนอื่นๆ ในทีมเขาไปไหนกันหมดล่ะ”

               “ไปแรด” แรดในที่นี้ก็คือแรดด้วยและแอบทำงานไปด้วย

               “แล้วไม่ไปกับเขาล่ะ ไปแรดบ้างสิ”

               “ผมเลิกแรดเป็นนิสัยแล้ว ถ้าจะแรดก็ต้องแรดเฉพาะกิจเท่านั้น” ก็คือไปแรดเพื่องาน ไม่ใช่แรดเพื่อความบันเทิงส่วนตัว “อีกอย่างพวกผมทั้งหกคนก็จับคู่บัดดี้กันแล้ว ผมจับคู่กับข้ามโขง ถ้าบัดดี้ผมไม่ไปแรดด้วยผมก็ไม่ไป”

               “คิกๆๆ เจ้าอาวาสไปแรดไม่เป็นหรอกพี่เรนเจอร์ เดี๋ยวศีลขาด เนี่ย! ไม่รู้จะรอเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ให้ใคร” ได้ทีเพลงรักก็อดแซวพี่ชายไม่ได้จนข้ามโขงต้องทุบหัวเข้าให้ข้อหาพูดมาก แต่พอเห็นผู้กองกวินทร์ดูหงอยๆ จริงๆ ข้ามโขงก็ดูออกว่าพี่ชายคนนี้คงไม่ได้เสแสร้ง ผู้กองกวินทร์คงจะผิดหวังจริงๆ ที่ไม่ได้เจอน้องสาวของเขา เอาวะ!!! ไหนๆ ก็เป็นบัดดี้และเป็นทีมเดียวกันแล้วมันก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันแล้วล่ะ ในอนาคตภาคหน้าก็ต้องร่วมรบ ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันงั้นก็ควรจะให้ใจกันเสียหน่อย

               “งั้นก็เข้าบ้านก่อนเถอะพี่ ไว้กินข้าวแล้วค่อยกลับสถานีเรือพร้อมกัน”

               “ไม่เป็นไร ไหนๆ แกก็ได้กลับมาหาพ่อกับแม่ทั้งทีงั้นคืนนี้แกก็นอนที่บ้านนี่แหละ เดี๋ยวพี่จะนอนกับน้องเพลงพิณแค่สองคนเอง” เขาก้มลงมายิ้มกับแมวอ้วนสีขาวขนฟู ได้ยินชื่อแมวแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็อดตงิดๆ ไม่ได้ ชื่อแมวมีตั้งมากมายไม่ยอมตั้ง ดันมาตั้งเอาชื่อเดียวกับชื่อของลูกสาวเขา

               “อ่ะ งั้นอาจะเปิดประตูเล็กไว้ก็แล้วกัน ถ้าเหงาก็เข้ามานะ” เมื่อชวนแล้วไม่ยอมเข้าบ้านเขาก็ไม่อยากฝืนใจ แต่ดูหน้าท่าทางผู้กองกวินทร์จะผิดหวังมากที่ไม่ได้เจอลูกสาวของเขา ตอนแรกเพลงพิณก็บอกว่าจะกลับมาหาข้ามโขงพร้อมเพลงรักแล้วล่ะ แต่เป็นเพลงรักที่ห้ามน้องสาวเอาไว้เพราะไม่อยากให้น้องสาวมาเจอผู้กองกวินทร์ แต่เรื่องแบบนี้มันจะห้ามกันไปได้ซักกี่น้ำกันเพราะผู้กองกวินทร์ต้องทำภารกิจอยู่ที่นี่อีกนาน อย่างไรแล้วก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี

               แม้จะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปกินมื้อเย็นกับครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์ แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่ได้กลับสถานีเรือไปตามที่พูด เขายังคงยืนเซ็งอยู่ที่หน้าบ้านคนเดียวด้วยไม่รู้จะเอายังไงต่อดี ก็เขาคาดหวังเอาไว้สูงว่าจะได้เจอกับน้องเพลงพิณของเขา นี่ก็ปีหนึ่งมาแล้วที่ไม่ได้เจอกัน น้องเพลงพิณก็รู้นี่ว่าเขาจะมาที่นี่...น้องเพลงพิณไม่อยากเจอ ไม่คิดถึงเขาบ้างเลยหรอ

               “หรือว่าเขาจะไม่ได้คิดถึงเราเหมือนกับที่เราคิดถึงเขา หรือว่าเขาจะไม่รักเรา” ผู้กองหนุ่มทรุดกายลงนั่งพิงรั้วบ้านข้างๆ ประตูเล็กที่ ผบ.คเชนทร์ไม่ได้ล็อกเอาไว้เผื่อเขาจะอยากเข้าไปในบ้าน ผู้กองกวินทร์ได้แต่พูดและมองหน้าแมวตัวอ้วนด้วยความเสียใจ เข้าใจอารมณ์ เข้าใจความรู้สึกของพ่อม่ายเมียทิ้งจนต้องเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวเลี้ยงลูกคนเดียวเลย

               “เขาไม่คิดถึงพ่อบ้างเลยหรอ พ่อรู้ว่าพ่อเป็นคนไม่ดี ประวัติก็ไม่สวยงามแต่พ่อก็พยายามเพื่อเขาแล้วนะ พ่ออยากเป็นคนดีให้ดีพอเพื่อจะได้คู่ควรกับเขา ยอมตัดเขี้ยวตัดเล็บเป็นเสือเขี้ยวกุดเพื่อจะมีแค่เขาคนเดียว รักษาสัญญาใจเอาไว้เท่าชีวิต...ที่ผ่านมาพ่อคิดเองเออเองไปคนเดียวใช่มั้ย ไหนเขาว่าเกิดมาคนหน้าตาดีมักหาแฟนง่ายไง พ่อออกจะหล่อซะขนาดนี้แล้วทำไมแม่ของหนูถึงไม่สนใจ” เขามองหน้าน้องแมวด้วยความเศร้า ทั้งสงสารตัวเองทั้งสงสารแมว ทิ้งเขาคนเดียวไม่พอยังมาทิ้งแมวไปอีก น้องเพลงพิณใจร้าย...พี่อุตส่าห์มาหาก็ไม่ยอมมาเจอพี่ ถ้าติดธุระอะไรก็น่าจะโทรมาบอกพี่ให้พี่ได้เข้าใจไม่ใช่เงียบหายจนพี่ติดต่อไม่ได้แบบนี้

               “หรือว่าจะมีไอ้หนุ่มที่ฝั่งลาวมาจีบ...คืนนี้เราแอบว่ายน้ำบุกไปฝั่งลาวกันดีมั้ย”

               “เมี๊ยว!”

               “คงไม่ได้สินะ น้องเพลงพิณเป็นแมวจะว่ายน้ำข้ามแม่น้ำโขงกับพ่อได้ยังไง” สายตาคมแสนเศร้ามองไปที่แม่น้ำโขงหน้าบ้านที่ตอนนี้กำลังเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีส้มๆ เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว เรือของหน่วย นรข.สามลำที่ออกลาดตระเวนเมื่อก่อนหน้านี้กำลังขับกลับมาที่สถานีเรือ ที่กลางแม่น้ำมีเรือชาวบ้านกำลังหาปลาอยู่ด้วย ยิ่งมองแม่น้ำโขงก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจ

               “เราคงต้องเผื่อใจกันเอาไว้แล้วนะลูก ตอนนี้เราได้พิสูจน์ใจของคนแล้วถ้าเขาไม่สนใจเราสองคนพ่อลูกงั้น...เราก็ต้องเตรียมอกหักหลังจากที่โง่มาตั้งหนึ่งปีเพื่อรอคอยเขา...เขาคงจะไม่ได้รักพ่อจริงๆ เขาลืมสัญญาใจของพ่อแล้ว” คนผิดหวังพร่ำเพ้ออยู่กับแมว มองแต่แม่น้ำโขงเบื้องหน้าสลับกับแมวจึงไม่ทันได้สังเกตว่าใครบางคนกำลังเดินมาที่หน้าบ้านอย่างเงียบๆ จนได้ยินเขานั่งปรับทุกข์อยู่กับแมวอ้วน

               “เขาไม่มาหาแล้วงั้นเราก็กลับกันดีกว่าเนาะ ไปอยู่กันแค่สองคนพ่อลูกเราก็ได้” ผู้กองกวินทร์ว่าอีกแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับไปที่สถานีเรือ ไปอกหักคนเดียวที่แพแล้วรอให้คุณจ่าทั้งสี่คนกลับมาปลอบใจดีกว่า เขามูฟออนแบบจ่านพดลไม่ได้หรอกเพราะนี่มันคือรักแท้ที่เขาจริงจังมาก...

               “เมี๊ยวๆ เมี๊ยวๆ”

               “ร้องทำไมลูก แม่เขาทิ้งเราไปแล้วหนูก็มาอยู่กับพ่อเหมือนเดิมไง” เขากอดแมวอ้วนเอาไว้แนบอกแล้วกลับหลังหันมามองมามองตามเสียงร้องของแมว ทันใดนั้นเขาก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อได้เห็นใครบางคนกำลังยืนมองเขาอยู่ ผู้กองกวินทร์ถึงกับน้ำตาคลอออกมาด้วยความสุดจะคิดถึงและโหยหา ปากคอแห้งผากจนแทบพูดอะไรไม่ออก หัวใจพองโตเต้นระรัวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาเมื่อได้เห็นสาวน้อยในดวงใจของเขา นี่เขาไม่ได้ตาฝาดไปหรอกใช่มั้ย เขาคงจะไม่ได้คิดถึงเธอมากไปจนเห็นภาพหลอนหรอก เป็นเธอจริงๆ หรอ เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาแสนรัก เธอนุ่งผ้าซิ่นไหมแบบจีบหน้านางแล้วสวมเสื้อครอปสายเดี่ยวสีขาวอวดผิวกายขาวเนียนผุดผ่องและหน้าท้องที่แบนราบ มีผ้าคลุ่มไหล่บางๆ สีชมพูอ่อนคลุมทับ เส้นผมดำยาวสลวยพริ้วไสวยามลมเย็นจากแม่น้ำพัดผ่านดูสวยงดงามราวกับนางในวรรณคดี นาคนาคีมณีเมืองสรวง...

               “น้องเพลง...”

               เพลงพิณยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวร่างสูงใหญ่ของผู้กองกวินทร์ก็โผเข้ามาสวมกอดเธอแล้ว เขากอดเธอแน่นเอาไว้ในอ้อมแขนของเขาราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหาย อ้อมแขนแกร่งกอดกระชับแผ่นหลังของเธอด้วยความโหยหา ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มซุกเข้ากับเรือนผมของเธอและสะอื้นไห้ออกมาด้วยความดีใจ...เขาร้องไห้ เพลงพิณคิดแต่ก็ยังทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆ เขาก็เข้ามากอดเธอแบบนี้ หญิงสาวเผลอยิ้มออกมากับอกอุ่นของเขาและน้ำตาเอ่อคลอไม่ต่างกัน ไม่เคยรู้มาก่อนว่าความคิดถึงมันจะนำพามาซึ่งความโหยหาแบบนี้ เพียงแค่รู้ว่าเขามาที่นครพนมเธอก็แทบสงบจิตสงบใจไม่อยู่ ทั้งอยากมาหา อยากเจอและกลัวๆ กล้าๆ จนคุณยายของเธอต้องบอกให้เธอกลับมาที่นี่ ให้เธอมาทำตามหัวใจของตัวเองโดยไม่ต้องสนใจคำสั่งของพี่ชาย เมื่อก่อนยามที่ต้องห่างกันเธอก็ไม่เคยต้องคิดถึงเขามากขนาดี้เพราะอย่างไรแล้วก็ยังสามารถเดินทางมาเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นี่...หนึ่งปีที่ต้องอยู่ห่างกันคนละทวีป หนึ่งปีที่ต้องจากกันไกลแล้วเพิ่งจะได้กลับมาเจอกัน มาถึงตอนนี้เธอจึงได้รู้ว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน

               “...พี่เรนเจอร์” แม้เธอจะเพียงเอ่ยเรียกเขาเบาๆ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในหัวใจของกวินทร์จนเขาต้องกระชับแนบกอดเธออีก คนดีของพี่...น้องเพลงของพี่มาอยู่กับพี่แล้ว

               “คิดถึง...คิดถึงใจจะขาดแล้ว พี่คิดถึงน้องเพลง” น้ำเสียงที่สั่นเครือและออกมาจากใจทั้งดวงของเขาทำให้เพลงพิณยิ้มหวานน้ำตาร่วงตาม แขนเล็กๆ ค่อยๆ กอดเอวของเขาเอาไว้อย่างหลวมๆ กลัวๆ กล้าๆ แต่ก็อยากจะลอง ด้วยเป็นนางรำที่ต้องคอยรำถวายในพิธีต่างๆ ที่ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อเพลงพิณจึงสงวนกิริยาและวางตัวให้อยู่ในศีลธรรมอันดีงานให้สมกับที่ต้องไปร่วมรำในพิธีศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ เสมอ นอกจากคนในครอบครัวแล้วเธอจึงระมัดระวังในการเข้าใกล้เพศตรงข้าม จนกระทั่งตอนนี้ที่เธอยอมสวมกอดผู้กองกวินทร์ด้วยหัวใจที่โหยหาเป็นครั้งแรกและเขาก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอกอดด้วยความรู้สึกเช่นนี้

               ภาพของสองหนุ่มสาวที่ยืนกอดกันกลมอย่างสุดแสนจะคิดถึงและโหยหากันและกันทำให้หัวหน้าดนัยที่เพิ่งปั่นจักรยานมาตามอุโมงค์นาคราชต้องหยุดชะงัก ก่อนหน้านี้เขาเห็นเพลงพิณนั่งรถโดยสารกำลังจะมาที่นี่ ด้วยความอยากเจอเธอเขาก็เลยต้องรีบเอาจักรยานปั่นมาหาที่บ้าน แต่เขาก็ไม่คิดว่าพอมาถึงที่แล้วเขาจะได้มาเห็นภาพอะไรแบบนี้ ไม่เพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่กอดหญิงสาวแน่น แม้แต่เพลงพิณเองก็กอดเขาด้วยความโหยหาไม่ต่างกัน น้องเพลงพิณที่เขาไม่เคยเข้าใกล้เธอได้ น้องเพลงพิณที่หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมให้ชายใดได้เข้าหาแต่มาวันนี้เธอกลับมายืนกอดผู้กองกวินทร์...คงไม่ต้องถามแล้วว่าความรู้สึกของคนทั้งสองที่มีต่อกันมันคืออะไร สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องแพ้ให้กับผู้กองกวินทร์ตั้งแต่ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มแข่ง

               ตื๊ดดดด

               เสียงข้อความโทรศัพท์ที่ปิดเสียงสั่นเตือนขึ้นให้หัวหน้าดนัยต้องรีบหยิบขึ้นมาดู

               ‘วันนี้พี่จะกลับบ้านมั้ยคะ’

               “เฮ้อ!” เขาถอนหายใจออกมาให้กับข้อความนี้ก่อนจะหักจักรยานปั่นกลับไปที่สถานีเรือโดยไม่ตอบข้อความนั้น

               ฝ่ายผู้กองกวินทร์ก็ยังหัวใจพองโตกับการได้เจอหัวใจทั้งดวงของเขา เกือบจะถอดใจกลับไปแล้วมั้ยล่ะ เขารีบปาดน้ำตาออกแล้วก้มลงมายิ้มหวานๆ ให้กับน้องเพลงพิณ มือหยาบๆ เกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มมาทัดหูให้สาวน้อยในดวงใจ แววตาอันแสนอ่อนโยนและภักดีเช่นนี้มีให้เพียงแค่น้องเพลงพิณของเขาเท่านั้นจนเพลงพิณทั้งเขินทั้งอายแต่ก็ยอมให้เขาเกลี่ยแก้มนวลให้

               “พี่คิดว่าจะไม่ได้เจอน้องเพลงแล้ว...คุณอาบอกว่า...”

               “น้องเพลงต้องกลับมาซ้อมรำเตรียมรำในงานนมัสการพระธาตุพนมค่ะ”

               “พี่ติดต่อน้องเพลงไม่ได้”

               “ก็พี่เพลงรักแอบขโมยโทรศัพท์ของน้องเพลงมานี่คะ นี่ก็ตั้งใจจะมาทวงโทรศัพท์คืนอยู่ค่ะ พี่เพลงรักเล่นอะไรก็ไม่รู้เดี๋ยวถ้ามีคนติดต่อมาเรื่องงานจะทำยังไง”

               อ๋อ! เป็นแบบนี้นี่เอง ไอ้เพลงรัก ไอ้เด็กเวร!!! ขอแช่งให้มึงถูกสาวๆ ฉุดไปรุมทึ้งในป่า

               เมื่อความจริงคลี่คลายผู้กองกวินทร์ก็ไม่ติดใจเรื่องนี้อีก เขายังคงมองน้องเพลงพิณด้วยความรักสุดหัวใจ พอดึงมือข้างซ้ายของเธอมาหาก็เห็นว่าแหวนญาติวงน้อยก็ยังคงอยู่ที่นิ้วนาง ผู้กองหนุ่มยิ้มแป้นจนแก้มแทบแตก ดีใจที่น้องเพลงของเขายังสวมแหวนวงนี้อยู่

               “พี่นึกว่าจะถอดทิ้งซะแล้ว”

               “น้องเพลงยึดมั่นในสัจจะค่ะ ถ้ารับปากว่าจะสวมแหวนวงนี้ติดตัวเอาไว้จนกว่าพี่เรนเจอร์จะมาทวงคืนน้องเพลงก็ต้องสวม พี่เรนเจอร์จะมาเอาแหวนคืนแล้วใช่มั้ยคะ”

               “ไม่เอา” เขาไล้นิ้วที่แหวนญาติของตัวเอง “พี่อยากให้น้องเพลงสวมแหวนวงนี้...ไปตลอดชีวิต” เขาละสายตาจากแหวนมาเป็นดวงหน้าหวานๆ “น้องเพลงบอกว่าถ้าหนึ่งปีที่เราต้องจากกันพี่ยังรักษาสัญญาใจเอาไว้ได้และไม่มีใคร น้องเพลงจะรับรักพี่”

               “รับพิจารณาหัวใจค่ะ ยังไม่ได้รับรัก” เธอแก้แล้วมองเขายิ้มๆ เมื่อผู้กองกวินทร์ทำหน้ามู่ทู่ขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ

               “ยังต้องพิจารณาอะไรอีกอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว”

               “ก็เมื่อก่อนน้องเพลงมองพี่เรนเจอร์เป็นพี่ชายที่น่ารักมาโดยตลอดนี่คะ ถ้าพี่เรนเจอร์ไม่อยากเป็นแค่พี่ชายก็ต้องกรอกใบสมัครมาให้น้องเพลงพิจารณาใหม่ในตำแหน่งอื่น”

               “พี่กรอกใบสมัครตำแหน่งสามีมาตั้งแต่เกิดแล้ว ตำแหน่งสามีตำแหน่งเดียว ตำแหน่งอื่นช่างหัวมัน”

               “พี่เรนเจอร์” เพลงพิณล่ะยอมใจเขาจริงๆ เธอส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ก่อนจะอุ้มเอาแมวอ้วนสีขาวขนฟูที่นั่งแหละอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาอุ้มด้วยความคิดถึง น้องแมวของเธอที่ฝากให้เขาเลี้ยงดูสุขภาพดีมากๆ เนื้อตัวก็สะอาดขนนุ่มฟูหอมแถมยังอ้วนน่ารักอีก

               “ขอบคุณนะคะที่ดูแลน้องแมวให้น้องเพลง”

               “พี่ก็ต้องดูแลลูกของเราเป็นอย่างดีอยู่แล้วสิ...รวมถึงอันนี้ด้วยนะ” คราวนี้เขาเขี่ยสร้อยคอจี้นาคเกี้ยวออกมาจากคอเสื้อเครื่องแบบทหารให้เธอดู ถึงจะมีคนทักเขาอยู่ว่าเอาสร้อยผู้หญิงมาใส่ทำไมเขาก็ตอบไปว่าสร้อยของแฟน “น้องเพลงบอกว่าถ้าพี่มีคนอื่นน้องเพลงจะมาทวงสร้อยคืน แต่ว่า...ตั้งแต่บวชจนสึกมาศีลพี่ไม่เคยขาดเลยนะ เพราะงั้นพี่จะยังไม่คืนสร้อยให้ พี่จะใส่เอาไว้เป็นปลอกคอให้คนอื่นๆ ได้รู้ว่าพี่มีเจ้าของแล้ว”

               “จะเป็นหมาน้อยหรอคะ”

               “ขอเป็นแมวแทนได้มั้ยคะ เมี๊ยวๆๆ” นายทหารหนุ่มหน้าเข้มย่อตัวลง ยกสองมือขึ้นทำเป็นอุ้งเท้าแมวแล้วยื่นหน้าคลอเคลียอยู่กับไหล่เล็กๆ ของสาวน้อยตรงหน้าให้เพลงพิณได้แต่หัวเราะตาม เขาช่างปากหวานและคารมคมคายมาก เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อก่อนเขาถึงมีผู้หญิงแนบกายไม่เคยขาด เสือร้าย...ต่อให้เชื่องยังไงก็ยังเป็นเสืออยู่วันยันค่ำ เสืออย่างเขาจะยอมหยุดอยู่ที่เธอเพียงคนเดียวได้จริงๆ หรอ แม้ว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาจะรักษาสัญญาใจกับเธอได้แต่...เมื่อเวลาเปลี่ยนใจคนก็อาจจะเปลี่ยนตามได้ ประวัติของเขาที่ผ่านมามันทำให้เธออดกังวลไม่ได้ หากเธอใช้สมองในการพิจารณาหัวใจของเขาเธอก็ยังไม่ค่อยมั่นใจหรอก แต่ถ้าให้ใช้หัวใจในการพิจารณา...หัวใจของเธอมันยอมสยบให้เขามานานแล้ว

               “...พี่ทวงคำตอบของสัญญาใจได้แล้วรึยัง น้องเพลงพิจารณาหัวใจของพี่ยังไงบ้าง” และแล้วสิ่งที่เพลงพิณกังวนใจก็เกิดขึ้นเมื่อเขาทวงถึงคำตอบของสัญญาใจ เธอรู้คำตอบของหัวใจดีแต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้ กลัวว่าสักวันพอเขาเบื่อหน่ายหมดรักเขาก็จะทอดทิ้งเธอไป หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดีใจที่วันนี้ทั้งเธอและเขาได้กลับมาเจอกันหลังจากที่ต้องห่างกันไปนานนับปี ถึงแม้ว่าตอนที่เธอเรียนจบและกลับมาเมืองไทยเธอจะเคยเข้าไปกราบคุณปู่คุณย่าและคุณพ่อคุณแม่ของเขาถึงที่บ้านแต่ตอนนั้นเขาก็ติดงานจนมาหาเธอไม่ได้จนเพิ่งจะมีตอนนี้ที่เขาและเธอได้เจอกัน

               “น้องเพลงยังตัดสินใจไม่ได้...”

               “อะไรกัน พี่ให้เวลาคิดตั้งเป็นปีเลยนะ...หรือพี่ยังดีไม่พอที่จะคู่ควรกับน้องเพลง” หรือเขาต้องลาบวชอีกรอบเธอถึงจะมองว่าเขาเป็นคนดี เขาอยากเป็นคนดีให้คู่ควรกับเธอ...

               “เปล่าค่ะ พี่เรนเจอร์เป็นคนดีและดีพร้อมทุกอย่างอยู่แล้ว แต่ว่า...น้องเพลงขอเวลาอีกนิดนะคะ”

               “ที่ว่าอีกนิดน่ะ นานแค่ไหน” ถ้าสิบปีก็ไม่ไหวนะ

               “...น้องเพลงจะบอกตอนวันงานนัสการพระธาตุพนมนะคะ พี่เรนเจอร์รออีกนิดได้มั้ย”

               วันงานนมัสการพระธาตุพนมอย่างนั้นหรอ...งานใหญ่ระดับจังหวัด ระดับภาค ผู้คนจะหลั่งไหลมาร่วมงานบุญและพิธีอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อความเป็นสิริมงคลของชีวิตจากทุกสารทิศ งานใหญ่ประจำปี...

               “โอเค ไม่นานเกินไปพี่รอได้ ถ้าถึงวันนั้นต้องห้ามเบี้ยวพี่เด็ดขาดนะ” เขาชี้นิ้วขู่ ถ้าเบี้ยวพ่อจะฉุดแล้วนะ

               “น้องเพลงรักษาคำพูดอยู่แล้วค่ะ”

               “เปลี่ยนจากให้คำตอบของหัวใจเป็นตอบว่า...แต่งหรือไม่แต่งได้มั้ย”

               “ข้ามขั้นตอนแล้วค่ะพี่เรนเจอร์” เฮ้อ! คนอะไรได้คืบจะเอาศอก เธอคิดแล้วก็ทำเป็นเบือนหน้าหนีไม่กล้ามองหน้าคนที่ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงใบหู รอยยิ้มแสนทะเล้นของเขาทำเอาเธออดหัวเราะตามไม่ได้

               เพลงพิณหันไปมองแม่น้ำโขงที่ตอนนี้ทุกๆ อย่างเริ่มมืดมิดลงแล้ว ในอ้อมแขนของเธอยังคงมีแมวตัวอ้วนขดอยู่ ใบหน้าหวานสวยแลดูมีความสุขพาให้หัวใจของผู้กองกวินทร์อิ่มสุขตาม ในที่สุดก็ได้มาเจอกันเสียทีสินะ ถึงเขาจะเคยเป็นคนไม่เอาไหนในสายตาของใครๆ แต่ถ้าเพื่อน้องเพลงพิณแล้ว...เขาอยากเป็นคนดีที่สุดในสายตาของเธอ เขารักเธอด้วยหัวใจทั้งดวงของเขาไม่ใช่เพียงแค่ใคร่ปรารถนาอยากจะได้มาครอบครอง เขาอยากมีเธออยู่ข้างกายไปชั่วชีวิต อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า มีลูก มีหลานเหมือนอย่างคุณปู่กับคุณย่าและพ่อกับแม่ของเขา อยากให้เธอมาเป็นผู้หญิงคนสุดท้ายของชีวิต...พี่รักน้องเพลงมากจริงๆ นะครับ...สายตาคมอ่อนโยนลงอย่างสุดๆ เมื่อยามมองสาวน้อย สำรวจการแต่งกายของเธอแล้วก็ต้องแอบหันไปอมยิ้มทางอื่น...น้องเพลงแต่งตัวแบบนี้แล้วสวยเป็นบ้าเลย เขาแพ้ทางผู้หญิงแต่งชุดพื้นเมือง

               “เออ...ที่บอกว่าจะมาซ้อมรำวันงานนมัสการพระธาตุพนม...รำอะไรหรอ”

               “เป็นการรำภูไทเรณูนครค่ะ” เพลงพิณหันมาบอก แต่พอเห็นสีหน้าของผู้กองหนุ่มดูงงๆ จึงได้อธิบายต่อ พ่อหนุ่มเมืองกรุงอย่างเขาคงจะไม่รู้จักสินะ

               “ในวันงานนมัสการพระธาตุพนมจะมีการรำบูชาพระธาตุจากเผ่าพื้นเมืองทั้ง 7 เผ่าของนครพนมค่ะ แต่และเผ่าก็จะแต่งชุดประจำเผ่าของตัวเองออกมารำที่ลานหน้าวัดพระธาตุพนม มี 7 เผ่า 7 ชุดการแสดง น้องเพลงพิณได้รับเชิญให้เข้าร่วมรำภูไทของชุดการแสดงที่ 3 เป็นการรำหยอกล้อคู่ชายหญิงใช้ท่ารำ 16 ท่า หนุ่มสาวที่ไปรำต้องเป็นคนโสดเท่านั้นค่ะ”

               “ให้ทายน้องเพลงต้องรำคู่กับอาร์ตี้ใช่มั้ย” เขารู้จักคู่รำของเธอเป็นอย่างดี ไอ้หนุ่มน้อยหน้าหวานขวัญใจแม่ยกที่ชอบตามติดน้องเพลงของเขา เมื่อก่อนเขาหึงมันกับน้องเพลงแทบตายจนต้องสืบประวัติหาเรื่องแกล้งมัน แต่สืบไปสืบมาเขาก็รู้ความจริงว่าไอ้หน้าหวานขวัญใจแม่ยกนี่มันแอ๊บแมน มันรักน้องเพลงของเขาในฐานะของพี่สาวด้วยความบริสุทธิ์ใจ นั่นแหละ นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็เลยเลิกหึง ยิ่งรู้จักมันไปเขาก็ยิ่งมันใจว่ามันไม่ได้ชอบน้องเพลงแน่ๆ ทำไมน่ะหรอ...ก็มันดันมาชอบเขาแทนไง

               “ค่ะ ก็เราเป็นคู่ขวัญกันนี่คะ”

               หึ! ผู้กองหนุ่มแอบแสยะยิ้มออกมาเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก ท่าทางคืนนี้เขาจะมีเรื่องให้ต้องโทรไปคุยกับอาร์ตี้ยาวๆ เสียแล้วสิ

               “วันงานจะมีดาราดังมาร่วมรำด้วยนะคะ น่าเสียดายที่น้องเพลงติดดูแลออเดอร์ผ้าไหมกับคุณยายเลยไม่ว่างไปสอนรำให้ เขาเป็นดาราขวัญใจน้องเพลงซะด้วยสิ”

               “ดาราดัง...อย่าบอกนะว่า”

               “คุณน้ำเมยไงคะ คุณน้ำเมยได้รับเชิญให้มารำในชุดการแสดงแรก เป็นการรำตำนานพระธาตุพนมค่ะ มีคุณน้ำเมยมาร่วมงานแบบนี้ปีนี้งานนมัสการพระธาตุต้องคึกคักแล้วก็ต้องยิ่งใหญ่มากแน่ๆ” เพลงพิณบอกเล่าอย่างมีความสุข แต่ผู้กองกวินทร์กลับเริ่มเหมือนจะเห็นลางหายนะแล้ว จนตอนนี้กุมาริกาก็ยังแยกเขากับพี่ชายไม่ออก แล้วก็ดูท่าจะยิ่งรุกจีบผู้ชายหนักกว่าเดิมด้วย นอกจากอาร์ตี้แล้วคืนนี้เขาคงต้องโทรหาพี่ชายอีกคน ถึงเวลาที่พี่ชายสุดที่รักของเขาต้องมาทักทายทีมที่นครพนมเสียแล้ว...

               ในระหว่างที่สองหนุ่มสาวกำลังยืนพูดคุยกันอยู่ที่หน้าบ้านนั้นใครบางคนก็ได้เดินออกจากบ้านมาด้วยสีหน้าเซ็งๆ ผบ.คเชนทร์เพิ่งทราบจากแม่ยายที่ฝั่งลาวเมื่อกี้นี้เองว่าลูกสาวของเขาข้ามกลับมาที่ฝั่งไทยแล้ว นี่ก็ค่ำมืดแล้วเขาก็เลยว่าจะออกไปรับลูกกลับบ้าน แต่ทว่า...กลับมาเห็นเธออยู่กับไอ้รุกขเทวดาจอมกะล่อน หนอย ก่อนหน้านี้ล่ะทำจะเป็นจะตายที่ไม่ได้เจอลูกสาวเขา แต่พอได้มาเจอนี่...ระริกระรี้เป็นปลากระดี่ได้น้ำเลยนะมึง แล้วยืนคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยรึไง ทำไมต้องปากว่ามือถึงด้วย ลูกสาวเขารักษาเนื้อรักษาตัวมาดีอย่างกับแม่ชี มาเจอไอ้รุกขเทวดานี่ไม่กี่นาทีสึกหรอไปเยอะแล้วยังเนี่ย

               “เฮ้ย!!!” ผบ.คเชนทร์เดินออกมาที่หน้าบ้านแล้วร้องเรียกขณะที่ได้รุกขเทวดามันกำลังจะยื่นมือไปโอบไหล่ลูกสาวของเขา ซึ่งพอเขาปรากฏตัวขึ้นทั้งสองหนุ่มสาวก็รีบถอยออกจากกันในทันที “มาคุยอะไรกันค่ำๆ มืดๆ ที่หน้าบ้าน”

               “วิวดีครับ” ผู้กองกวินทร์รีบชี้ไปทางแม่น้ำโขงเบื้องหน้า ส่วนเพลงพิณนั้นรีบเข้ามากอดแขนผู้เป็นพ่อเอาไว้เมื่อเห็นที่มือข้างหนึ่งของ ผบ.คเชนทร์มีปืนพกสั้นอยู่ พ่อของเธอยิงปืนแม่นอย่างกับจับวาง เกิดปืนลั่นขึ้นมาได้มีคนแถวนี้หัวพรุนแน่ๆ

               “วิวใต้น้ำก็ดีนะ อยากดูมั้ยล่ะ”

               “ผมยังไม่อยากดำน้ำตอนนี้ครับ” แล้วก็ฉีกยิ้มทะเล้นๆ ให้ว่าที่พ่อตาก่อนจะทำใจกล้าเดินเข้ามาหา “เออ...นี่ก็เย็นมากแล้วผมหิ้วหิวครับคุณอา ขอเข้าไปกินข้าวด้วยคนได้มั้ยครับเห็นอาป่านบอกว่าวันนี้มีของกินเยอะ ผมอยากทำตัวให้มีประโยชน์ ผมจะช่วยกินให้เยอะๆ เลยครับ”

               ไอ้เด็กกะล่อนนี่ ก่อนหน้านี้ชวนอยู่ตั้งนานกลับเอาแต่ปฏิเสธ ต่อมหิวของมันอยู่ที่หน้าลูกสาวเขารึไงถึงได้เห็นกันปุ๊บหิวปั๊บแบบนี้

               “งั้นก็เข้ามา” ผบ.คเชนทร์เก็บปืนแล้วอนุญาตเสียงดุ เขารู้จักนิสัยผู้กองกวินทร์ดี ไอ้เด็กคนนี้มันห่ามได้พ่อถ้าขืนเขากีดกันมากๆ มันได้ทำอะไรห่ามๆ อย่างเช่นแอบเข้าหาลูกสาวของเขาแน่ๆ ยัยหนูของเขาก็ดันมามีใจให้มันอีกทางที่ดีอย่าเพิ่งเล่นบทโหดมากจะดีกว่า แทนที่จะมาแอบคุยกันอยู่นอกบ้านก็ให้มันเข้าไปคุยกันในบ้านนี่แหละจะได้อยู่ในสายตาของเขาและมันจะได้ไม่แอบมาแทะเล็มลูกสาวของเขาด้วย แล้วนี่...

               “คุณอามองหาใครหรอครับ” พอเดินเข้ามาในรั้วบ้านแล้วผู้กองกวินทร์ก็เห็น ผบ.คเชนทร์ทำท่าเหมือนกับชะเง้อหาใครบางคนที่หน้าบ้าน

               “หัวหน้าดนัยน่ะ เห็นโทรมาบอกว่าจะมาที่นี่ เห็นเขาบ้างมั้ยล่ะ”

               “ไม่เห็นมีใครนี่ครับ” ในสายตาของเขา...เขามองเห็นแต่น้องเพลงพิณคนเดียว “หัวหน้าเขาจะมาทำไมค่ำๆ มืดๆ หรอครับคุณอา หรือว่าคุณอาคิดจะยกน้องเพลงของผมให้เขา”

               ไม่ยกให้ใครทั้งนั้นแหละ ผบ.คเชนทร์คิด ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ก็ไม่น่าคบ ส่วนอีกคนที่มีภาพลักษณ์แสนดีนั่นก็ไม่น่าไว้ใจ เขาไม่ให้ใครผ่านทั้งนั้นนอกจากผู้กองกรินทร์ เฮ้อ! ทำไมคนที่มารักลูกสาวของเขาถึงไม่เป็นแฝดคนพี่น้า

               “มึงเลิกมองกูแล้วทำหน้างอนๆ เป็นตุ๊ดได้แล้วเรนเจอร์ จะกินมั้ยข้าวเย็นหรือจะกินลูกกระสุนแทน”

               “กินข้าวสิคร้าบบบ คุณอา” รอยยิ้มกะล่อนๆ แบบนี้นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นหลาน ผบ.คเชนทร์จะไม่ทนแล้วนะ กวนส้นตีนเหมือนพ่อมันไม่มีผิดเลย เขาคิดก่อนจะโอบไหล่พาลูกสาวเดินเข้าบ้านโดยมีไอ้เด็กกะล่อนฉีกยิ้มแฉ่งหน้าบานๆ เดินตามมา

               ภาพจากไลฟ์สดถ่ายทอดพิธีต่างๆ ในงานนมัสการพระธาตุพนมอยู่ในความสนใจของกุมาริกาทั้งหมด ตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่โรงแรมหรูริมแม่น้ำโขงโดยมีช่างแต่งหน้าทำผมล้อมหน้าและหลังเพื่อแปลงโฉมให้เธอเป็นนางรำแสนสวย ระหว่างที่แต่งหน้ากับทำผมคุณป้ามอลลี่ของเธอก็ตรวจเช็คความเรียบร้อยของชุดนางรำให้เธออยู่ ซึ่งชุดของนางรำทั้งแปดสิบคนจะเหมือนกันหมด แต่กุมาริกาที่เป็นคนนำรำจะแต่งชุดแตกต่างคนอื่นอยู่เล็กน้อยตรงที่ผ้าซิ่นไหมของเธอเป็นสีน้ำตาลเข้ม ส่วนของนางรำคนอื่นๆ เป็นสีน้ำตาลอ่อน เสื้อแขนกระบอกผ่าอกสีครีมของเธอเหมือนกับของนางรำคนอื่นแล้วมีห่มสไบสีทองทับ ซึ่งผ้าสไบของกุมาริกาก็ต่างจากของคนอื่นตรงที่ของคนอื่นๆ จะเป็นสไบหรือผ้าเบี่ยงผืนเล็กชายยาวถึงเอว แต่ของเธอเป็นสไบผ้าไหมแพรวาผืนใหญ่ชายยาวลงถึงข้อเท้า เครื่องประดับก็จัดเต็มกว่ามากเพื่อให้ดูโดดเด่นสมกับเป็นคนนำรำ

               “โอ้โห คนมาเยอะมากเลยนะคะคุณป้า” หญิงสาวจ้องหน้าจอแท็บเล็ตอย่างตื่นตาตื่นใจและตื่นเต้น ตามประเพณีที่มีมาแต่โบราณของงานนมัสการพระธาตุพนม ก่อนถึงวันงานหนึ่งวันในช่วงเช้าจะมีพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกว่า การแห่พระอุปคุต โดยการอัญเชิญพระอุปคุตขึ้นมาจากแม่น้ำโขงแล้วแห่มาประดิษฐานที่พระวิหารหอพระแก้วภายในวัดเพื่อปกปักษ์รักษาให้งานเป็นไปด้วยความเรียบร้อยทั้ง 9 วัน 9 คืน มีพระผู้ใหญ่ของทางจังหวัดนครพนมและเจ้าอาวาสวัดพระธาตุพนมเป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และมีผู้ว่าราชการจังหวัดตลอดจนข้าราชการ หน่วยงานของรัฐ เอกชนและนักท่องเที่ยวจากทุกสารทิศเข้ามาร่วมพิธีศักดิ์สิทธิ์ การแห่พระอุปคุตจากแม่น้ำโขงเข้ามาที่วัดเป็นไปอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางแรงศรัทธาของพี่น้องชาวภาคอีสาน นักท่องเที่ยวทั้งจากชาวไทยและชาวต่างชาติโดยเฉพาะชาวลาวที่มาร่วมงานกันอย่างเนื่องแน่นนับแสนคนได้

               “ในขบวนแห่ก็จะมีขบวนแห่จากหน่วยงานแล้วก็ชุมชนต่างๆ เข้ามาร่วมโดยเฉพาะชนเผ่าทั้ง 7 เผ่าของนครพนม งานนี้เป็นงานที่ยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์มาก ถือว่าเป็นงานบุญใหญ่ของชาวอีสานเลยก็ว่าได้” มอลลี่พยายามบอกเล่าถึงความสำคัญของงานให้หลานสาวได้รับรู้เพื่อที่ว่าเมื่อเธอไปที่งานแล้วจะได้เข้าใจในวัฒนธรรมและประเพณีที่ทรงคุณค่านี้

               “แล้ว...พระอุปคุตคือใครหรอคะคุณป้า” เธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย

               “ถ้าตามตำนานก็เป็นพระอรหันต์ที่มีฤทธิ์มากในสมัยพระเจ้าอโศก บำเพ็ญเพียรอยู่ที่สะดือทะเล ตอนนั้นพระเจ้าอโศกได้จัดฉลองสมโภชพระสถูปเจดีย์ขึ้นแต่ก็มีพญามารมาขัดขวาง พระเจ้าอโศกก็เลยอัญเชิญพระอุปคุตขึ้นจากสะดือทะเลมาปราบพญามารและให้ช่วยปกป้องคุ้มภัย ไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีกระหว่างที่มีการฉลองสมโภชพระสถูปเจดีย์ ทีนี้ก็เลยกลายเป็นประเพณีทำสืบทอดกันมาเรื่อยๆ ก่อนที่จะมีงานนมัสการพระธาตุพนมขึ้นในวันพรุ่งนี้ วันนี้ก็เลยมีการจำลองอัญเชิญพระอุปคุตขึ้นมาจากแม่น้ำโขงเพื่อให้บารมีของท่านมาช่วยปกป้องคุ้มกันภัยให้ระหว่างที่มีงานไง”

               “อ๋อ” กุมาริกาพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีประเพณีแบบนี้ขึ้น พระธาตุพนมเปรียบเสมือนศูนย์รวมจิตใจของพี่น้องชาวอีสานและชาวลาวทุกๆ คนก็เลยศรัทธาในองค์พระธาตุมาก เธอเองก็เคยมากราบไหว้องค์พระธาตุเหมือนกันตอนช่วงที่มีงานถ่ายแบบ ถ่ายละครที่จังหวัดนี้แต่ก็เพิ่งจะรู้ถึงประวัติที่มาจริงๆ นี่แหละ และเพิ่งจะรู้จริงๆ ว่าภายในองค์พระธาตุพนมนั้นบรรจุพระอุรังคธาตุ หรือกระดูกส่วนหน้าอกของพระพุทธเจ้าเอาไว้ถึง 8 องค์ คราวนี้ถ้าเธอจะเข้าไปกราบไหว้องค์พระธาตุ เธอจะต้องตั้งอกตั้งใจกราบไหว้ จะต้องสำรวมกิริยาให้ดีที่สุด

               “อู๊ย หล่อจังเลยคนอะไร ยิ่งมีอายุยิ่งหล่อ” มอลลี่จุ๊ปากจุ๊คอขณะมองไลฟ์สดขบวนแห่พระอุปคุตจากหน้าจอแท็บเล็ต สายตานั้นทอดมองอยู่แต่ที่ทหารเรือนายหนึ่งในชุดเครื่องแบบข้าราชการสีขาวสง่างาม มีปีกความสามารถติดเต็มหน้าอกและยศบนบ่าก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่เป็นระดับนายพลเลย

               “คนนี้หรอคะ ใครคะคุณป้า” เขาดูหล่อมากจริงๆ ดูน่าเกรงขามและทรงอำนาจมากๆ อายุประมาณพ่อของเธอได้

               “ท่าน ผบ.คเชนทร์ เป็น ผบ.หน่วย นรข. คุม นรข.ทั้งหมดเลยนะ แหม ความหล่อนี้ทำให้ท่านผู้ว่าดูหมองไปเลยนะเนี่ย” ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมก็พลอยขำไปกับมอลลี่ด้วย เพราะความรูปหล่อสง่างามนั้นมันโดดเด่นทะลุจอจริงๆ

               “คนนี้เป็นภรรยาของท่านหรอคะ” กุมาริกาสังเกตว่าในขบวนแห่ของผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัดแต่ละคนจะมาเป็นคู่ๆ ซึ่งก็คาดว่าน่าจะเป็นภรรยาของเหล่าข้าราชการที่มาร่วมงาน ข้างกายของ ผบ.คเชนทร์มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยและอ่อนกว่าวัยเดินอยู่ข้างๆ นุ่งผ้าไหมผืนสวยมากๆ กับเสื้อสีขาว ตลอดที่เดินในขบวนแห่ดู ผบ.คเชนทร์จะห่วงใยแต่หญิงสาวคนนี้ มีแอบซับเหงื่อให้กันด้วย

               “ใช่ นางเป็นเมียเด็กของท่านชื่อว่าคุณนายปานมณฑา เป็นนักดนตรีแล้วก็ครูเพลง คนนี้ไงที่เข้ามาทำเพลงประกอบละครให้เราจนเพลงดังไปทั่วบ้านทั่วเมือง เห็นหน้าเด็กๆ แบบนี้แต่นางเป็นคุณแม่ลูกสามแล้วนะ อ้อ! ครูเพลงพิณคนนั้นก็เป็นลูกสาวคนเล็กของนางกับท่าน ผบ.นี่แหละ”

               “คนนี้หรอคะ!!!” คราวนี้กุมาริกาถึงกับทำตาโต ตอนแรกเธอก็นึกว่าเธอจะได้เจอกับครูเพลงพิณ แต่ที่ไหนได้อีกฝ่ายดันไม่ว่างเพราะป้าของเธอไปนัดกะทันหันเกินไปเธอก็เลยต้องเรียนรำกับครูท่านอื่น แล้วระหว่างที่เรียนรำครูคนที่มาสอนเธอก็เอาคลิปรำของครูเพลงพิณมาให้เธอดูด้วย ได้เห็นคลิปการรำแล้วกุมาริกาก็ต้องยกธงขาวยอมแพ้เพราะครูเพลงพิณคนนี้รำสวยมากจริงๆ ตัวก็อ่อนอย่างกับงูซ้ำยัง...สวยหวานราวกับนางในวรรณคดี ยิ่งใส่ชุดไทยยิ่งสวยเอวบางร่างน้อย เห็นว่าเป็นถึงนางงามระดับจังหวัด เป็นทายาทแบรนด์ผ้าไหมพุดตานมณฑาอันโด่งดัง อย่างชุดนางรำของเธอในวันนี้ก็เป็นของแบรนด์นี้เหมือนกัน สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อเธอด้วย ครูที่มาสอนรำเธอบอกว่าครูเพลงพิณคนนี้ก็จะมาร่วมรำที่วัดด้วยเหมือนกัน กุมาริกาเห็นท่วงท่าการรำของครูเพลงพิณแล้วก็ดีใจนักที่เธอกับครูเพลงพิณคนนี้ไม่ได้รำในชุดการแสดงเดียวกัน ถ้าขืนให้มารำด้วยกันเธอดับแน่ๆ นั่นน่ะนางรำมืออาชีพ แต่เธอแค่หัดรำได้ไม่กี่วันเอง

               “น้ำเมยอยากเจอเขาค่ะ อยากเจอครูเพลงพิณคนนี้”

               “อุ๊ย ได้เจอกันแน่ๆ ย่ะไม่ต้องห่วง”

               กุมาริกาหรี่ตามองไลฟ์อย่างไม่ไว้ใจ ครูเพลงพิณคนนี้เป็นลูกสาวของ ผบ.นรข. คุณแม่แก้มก็บอกมาว่าพี่เรนเจอร์มาประจำการที่หน่วย นรข.จังหวัดนครพนม มีความเป็นไปได้สูงว่านี่จะคือยัยเพลงพิณที่ตาแฝดซีลนั่นพูดถึง!!!

******************************************************

คารมความจีบสาวของเรนเจอร์...เบะปากมองบนใส่ก่อนนะคะ

สองตอนแล้วนางเอกยังไม่เจอกันซักที 5555 ตอนหน้าเจอแน่ๆค่ะ ไรท์ว่าจะลงสองตอนพร้อมกัน คือรอให้เขียนตอนต่อไปเสร็จก่อน (ซึ่งยังไม่เสร็จดี เนื่องจากเนื้อหาเยอะ) แต่กลัวว่าจะรอกันนานก็เอาตอนนี้มาให้อ่านพลางๆ ก่อนค่ะ

ตอนหน้าไปเที่ยวงานนมัสการพระธาตุพนมกัน

******************************

เย็นนี้จะลงตัวอย่างตอนต่อไป มาอ่านได้ในเพจ นิยายรัก-ปากกานางไม้ และทางไอจี @dryad.palmmy นะคะ

**************************

ปล. เนื่องจากวันก่อนไรท์ไปฉีดวัคซีนเข็ม 3 ไฟเซอร์มา (เข็ม 1-2 เป็น AZ) แล้วมีนักอ่านหลายท่านทักมาบอกให้ช่วยรีวิวอาการหลังฉีดหน่อย อาการตามนี้นะคะ

วันที่ฉีด...ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ เฉยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเจ็บแผลฉีดนิดๆ

แต่อาการเริ่มมาตอนเที่ยงคืน ไข้อ่อนๆ หนาวสั่นเย็นยะเยือกลงไปในกระดูก ไม่เปิดพัดลมกับแอร์แต่ก็รู้สึกหนาว ปวดตามเนื้อตัว ปวดข้อ ขยับตัวไม่ได้เพราะปวดมาก (แมวกระโดดมาโดนแผลฉีดแทบจะกรี๊ดลั่นบ้าน) อาการลากยาวจนถึงอีกวัน กินแต่ยาพาราเอาไว้ค่ะ ซึ่งตอนนี้จะมีอาการท้องเสียร่วมด้วย ก็นอนซมเดี้ยงๆ ไปวันหนึ่ง

แต่พอเช้าวันต่อมา...อาการทั้งหมดทั้งมวลหายเป็นปลิดทิ้งค่ะ ตอนนี้หายดีแล้วเหมือนไม่เคยเจ็บป่วยใดๆ มาก่อน อีหยังวะมากๆ

ใครต้องกระตุ้นเข็ม 3 แล้วก็อย่าลืมไปกระตุ้นนะคะ ของไรท์กระตุ้นเข็ม 3 หลังฉีดเข็ม 2 มาแล้ว 3 เดือน อาการหลังฉีดอาจมากน้อยแตกต่างกันแล้วแต่ร่างกายของแต่ละคน

ตอนนี้โอมิครอนกำลังระบาด ใครที่ไป ตจว. เที่ยวปีใหม่ก็รักษาเนื้อรักษาตัวกันดีๆ นะคะ ขอให้เดินทางปลอดภัยค่ะ

*************************