62.ลูกสาวของคำแสน 2

อ่านต่อ

****************************

62.ลูกสาวของคำแสน

ตลอดวันหยุดของผู้กองกรินทร์หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจเขาก็พากุมาริกาไปเที่ยวทั่วทั้งนครพนมและจังหวัดใกล้เคียง ทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข กุมาริกาได้อัปเดตภาพถ่ายช่วงเวลาดีๆ ที่เธอมีร่วมกับผู้กองกรินทร์ลงไอจีส่วนตัวให้แฟนคลับได้ติดตามจนลือทั่ววงการว่าตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเป็นสีชมพูเบ่งบานสดใส แต่หากยามใดที่ผู้กองกรินทร์ออกไปทำงานกับทีมอัลฟาดึกๆ ดื่นๆ หรือหายไปทั้งวันกุมาริกาก็จะมาอยู่กับเพลงพิณทำให้นับวันทั้งสองคนยิ่งสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน เรื่องอาการแปลกๆ ของเพลงพิณที่กุมาริการู้สึกได้เธอยังไม่ได้บอกใครเพราะกลัวว่าถ้าหากไม่ใช่อย่างที่เธอคิดทุกคนจะผิดหวังเอาได้ เธอยังไม่อยากให้ทุกคนต้องเสียใจแต่ครั้งจะปรึกษาข้ามโขงก็ยังไม่กล้าอีกเพราะช่วงนี้เขามีอาการซึมๆ ได้ยินแว่วๆ ว่าอกหักจนผู้เป็นน้องชายอย่างเพลงรักต้องรีบเดินทางจากหนองคายมากอดปลอบใจพี่ชายถึงนครพนม ซึ่งพอเพลงรักกลับมาที่บ้านก็ทำให้บรรยากาศภายในบ้านของ ผบ.คเชนทร์ครึกครื้นเป็นครอบครัวที่อบอุ่นไม่ต่างจากบ้านสุวรรณเวช

เพลงพิณยืนยิ้มอยู่ที่ริมแม่น้ำโขงขณะดูผู้กองกรินทร์กับกุมาริกากำลังถ่ายแบบด้วยกัน ด้วยวันนี้เธอมีถ่ายแบบผ้าไหมซึ่งเป็นผ้าไหมเซตใหม่ที่เธอออกแบบลายและทอเอง ก่อนจะนำผ้าไหมออกวางขายเธอจึงต้องมาถ่ายแบบผ้าแต่ละผืนเอาไว้เพื่อโปรโมท แต่ไหนๆ ก็จะมีการถ่ายแบบแล้วผู้กองกรินทร์ก็เลยเสนอให้ผู้กองกวินทร์มาถ่ายด้วยเพื่อหวังให้การถ่ายแบบครั้งนี้เป็นเสมือนการถ่ายพรีเวดดิ้งของเธอกับสามีเพราะตอนแต่งงานเธอกับสามีไม่มีภาพพรีเวดดิ้งกันเลย และผู้กองกวินทร์ก็ไม่ยอมถ่ายแบบคนเดียวด้วยแต่เขายังลากเอาพี่ชายกับพี่สะใภ้มาถ่ายด้วยกันอีกคู่ ด้วยเธอกับสามีและผู้กองกรินทร์กับกุมาริกามีแผนที่จะแต่งงานพร้อมกันอีกครั้ง หากกุมาริกาถ่ายละครเรื่องทหารพรานเสร็จพวกเธอทั้งสองคนก็จะได้เป็นเจ้าสาวยืนเคียงข้างพี่แฝดทั้งสอง ดังนั้นนอกจากการถ่ายแบบครั้งนี้จะถือว่าเป็นภาพพรีเวดดิ้งของเธอกับผู้กองกวินทร์แล้วก็ยังเป็นภาพพรีเวดดิ้งของกุมาริกากับผู้กองกรินทร์ด้วย การถ่ายแบบก็มีทั้งการถ่ายเดียว ถ่ายคู่และถ่ายรวมสี่คน ตอนนี้การถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดแล้วแต่กุมาริกาอยากได้ภาพหวานๆ กับผู้กองกรินทร์เพื่อจะเอาไปลงไอจีเพิ่มก็เลยอยู่ถ่ายต่ออีก และด้วยกุมาริกาเป็นดาราดังและเป็นนางแบบอยู่แล้วเรื่องโพสท่าถ่ายภาพจึงเรียกได้ว่าระดับมืออาชีพแต่ต่างกันลิบลับกับผู้กองกรินทร์ที่ยืนนิ่งเป็นมนุษย์น้ำแข็งจนตากล้องต้องใช้เวลาถ่ายภาพนานกว่าปกติ หากว่าไม่อยากเอาใจกุมาริกาคงยากที่จะได้เห็นเขาเป็นนายแบบในวันนี้ เห็นแล้วเพลงพิณก็เอ็นดูพี่ชายนัก

“ยังไม่มากันอีก” เธอชะเง้อมองไปตามถนนเมื่อตอนนี้ข้ามโขงกับเพลงรักกำลังออกไปซื้อขนมและเครื่องดื่มมาให้ทุกคน ส่วนผู้กองกวินทร์ก็กำลังนั่งหัวเราะเยาะพี่ชายอยู่กับอาร์ตี้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถจับเจ้าชายน้ำแข็งมาเป็นนายแบบได้ “คุณลุงไปกันนานจัง” เธอก้มลงมาพูดกับแมวอ้วนขนฟูสีขาวในอ้อมแขนที่วันนี้ถูกผู้กองกวินทร์จับแต่งตัวให้ใส่กระโปรงสีส้มและคาดผม เรื่องการแต่งตัวให้ลูกสาวอย่างน้องแมวเพลงพิณเขาทำได้ดีกว่าแต่งตัวให้หลานเสียอีก

ระหว่างที่กำลังชะเง้อมองหาพี่ชายอยู่นั้นจู่ๆ ก็ได้มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาใกล้เพลงพิณ และไม่ได้ขับมาใกล้เพียงอย่างเดียวแต่เหมือนจะจงใจขับเข้ามาชนด้วยทำให้เพลงพิณต้องรีบอุ้มแมวตัวอ้วนถอยหนีไปได้อย่างเฉียดฉิว ตอนแรกเธอนึกว่าคนในรถอาจเป็นคนเมาเลยขับรถโดยประมาทแต่ที่ไหนได้พอเจ้าของรถก้าวเท้าลงมาเพลงพิณก็นิ่งอึ้งไป หากเป็นคนเมาเธอยังพอเข้าใจได้แต่พอเป็นผู้หญิงคนนี้เพลงพิณก็เริ่มจะโกรธ เมื่อกี้นี้มันเหมือนพยายามฆ่ากันชัดๆ

ทิชากรแสยะยิ้มใส่เพลงพิณอย่างเย้ยหยัน เห็นกุมาริกาลงคลิปเบื้องหลังการถ่ายแบบในโซเชียลเธอก็เลยตามมาดูและพอเห็นเพลงพิณยืนอยู่ริมถนนคนเดียวความโกรธเกลียดที่มีก็เลยทำให้นึกอยากจะกำจัดผู้หญิงคนนี้เสีย

“คุณขับรถประสาอะไร คุณตั้งใจจะชนฉันหรอ”

“ใช่ น่าเสียดายที่พลาด” หากว่าที่คอของทิชากรไม่มีสร้อยจี้พญาครุฑห้อยเอาไว้ป่านนี้คงได้มีงูเลื้อยมาฉกแล้ว ทิชากรมองเพลงพิณอย่างแสนเกลียด ที่ผ่านมาเธอเคยเห็นคุณหญิงกรกชพาเพลงพิณไปออกทางสังคมอยู่บ่อยๆ แล้วก็เอาหลานสะใภ้คนโปรดไปอวดกับเหล่าคุณหญิงคุณนายจนได้รับคำชื่นชมมากมาย ใครๆ ต่างก็บอกว่าหลานสะใภ้ของท่านนายพลปภพและคุณหญิงกรกชนั้นนอกจากจะสวย การศึกษาดีแล้วกิริยามารยาทก็เรียบร้อยงดงาม ยิ่งรู้ว่าเป็นนักดนตรี รำไทยก็สวยแล้วยังเป็นทายาทเจ้าของแบรนด์ผ้าไหมชื่อดังทุกคนก็ยิ่งชื่นชม ทิชากรได้ยินแล้วก็อยากจะอ้วก เพราะตอนนั้นเพลงพิณอยู่ท่ามกลางผู้หลักผู้ใหญ่หลายคนเธอก็เลยเข้าไปถึงตัวเพลงพิณไม่ได้ ก็รอเวลาอยู่เหมือนกัน รอเวลาที่จะได้เล่นงานนังเพลงพิณให้สาแก่ใจ ตอนนี้เธอไม่ได้หวังจะแย่งเอาผู้กองกวินทร์มาแล้วล่ะแต่ว่า...เธออยากจะทำลายคนทั้งคู่มากกว่า เธอเกลียดเวลาที่ได้ยินเสียงคนชื่นชมเพลงพิณ เกลียดที่รู้ว่าบ้านสุวรรณรักเพลงพิณมาก เกลียดที่ผู้กองกวินทร์เป็นทาสเมีย เกลียดที่เพลงพิณมีความสุขอยู่เคียงข้างเขา

“คุณไม่เหนื่อยรึยังไงคะที่คอยตามรังควานคนอื่นเขาแบบนี้ ทำไมไม่ไปใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุข” เพลงพิณมีเรื่องที่ไม่ได้บอกสามีและทุกคนในบ้านว่าที่ผ่านมาทิชากรเคยตามไปหาเรื่องเธอที่ร้านผ้าไหม บางครั้งก็มาซื้อผ้าไหมที่ร้านแล้วก็ฉีกผ้าไหมทิ้งต่อหน้าเธอ บางครั้งก็เคยตามไปป่วนที่งานรำบวงสรวงจนถูกทางเจ้าภาพเขาไล่ไป ห้ามไม่ให้เด็กๆ มาเรียนดนตรีกับเธอด้วย ถึงเธอจะไม่ได้เดือดร้อนกับการกระทำของทิชากรมากแต่ก็ต้องยอมรับว่ารำคาญอยู่ไม่น้อย

“ใครว่าฉันไม่มีความสุขล่ะ ก็ที่ฉันทำกับแกอยู่นี่ไงมันคือความสุข” ไม่พูดเปล่าแต่ทิชากรยังเดินเข้ามาหาเพลงพิณแล้วเดินวนรอบตัวเพลงพิณ สำรวจชุดผ้าไหมสวยๆ ที่เพลงพิณสวมอยู่ สไบผ้าไหมที่เพลงพิณห่มอยู่นั้นสวยมาก สวยมากจนอยากจะฉีกให้ขาด

“ชุดแกสวยมากนี่ สวยมากจน...”

“เมี๊ยว!!!” ในจังหวะที่ทิชากรทำท่าจะยื่นมือมาดึงสไบของเพลงพิณออกนั้น ด้วยความที่ตกใจทำให้แมวตัวอ้วนสีขาวที่เพลงพิณอุ้มอยู่กางเล็บออกแล้วข่วนไปที่แขนของทิชากรก่อนจะกัดจนจมเขี้ยว

“กรี๊ดดด ไอ้แมวบ้าแกกัดฉัน!!!” ด้วยเล็บที่คมและยาวของแมวทำให้แขนของทิชากรเต็มไปด้วยเลือด แมวอ้วนสีขาวแลบลิ้นเลียปากและส่งเสียงขู่ทิชากรไม่หยุดจนเพลงพิณต้องกอดเอาไว้แน่น เธอก็ไม่คิดว่าแมวของเธอจะกัดใครได้เพราะปกติแมวของเธอก็ไม่เคยกัดใครอย่างรุนแรงเลย ขนาดน้องชมพูกับน้องโมกทั้งขึ้นขี่ ทั้งลากไปลากมาแต่แมวของเธอก็ไม่เคยข่วนหรือกัดหลานๆ เลย

“ฉันขอโทษแทนน้องแมวของฉันด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะรับผิดชอบ...” เพลงพิณเห็นเลือดและบาดแผลของทิชากรแล้วก็ทั้งรู้สึกผิดและกลัวเพราะแผลค่อนข้างใหญ่จนเลือดไหลออกเยอะ แต่ก็เหมือนทิชากรจะไม่รับรู้ถึงความรู้สึกผิดของเธอ

“แก...อีเพลงพิณ อีงูพิษ แกใช้ให้แมวของแกมากัดฉันหรอ แก...”

เพี๊ยะ!!!

เสียงตบดังลั่นและแรงตบก็แรงมากด้วยจนทิชากรหน้าหันเมื่อเธอจะเข้าไปตบเพลงพิณแต่ก็มีใครบางคนเข้ามาตบเธอเสียก่อน แล้วพอเธอหันกลับไปมองก็เห็นกุมาริกายื่นถือรองเท้าชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง...อีเด็กนี่มันตบเธอด้วยรองเท้าอีกแล้ว

“อีน้ำเมย!”

“เออ ฉันเองแหละทำไมยัยป้าดาราตกกระป๋อง กล้าดียังไงถึงจะมารังแกพี่สาวของฉัน ลองป้ามาแตะต้องพี่สาวของฉันอีกสิแม่จะเอา Christian Louboutinl คู่ละแสนตบหน้าให้คอหมุนเป็นลูกข่างเลย” ด้วยแค้นที่เคยถูกทิชากรโทรไประรานตอนอยู่ที่แม่สอดทำให้กุมาริกาก็อยากสางบัญชีแค้นเหมือนกัน

“มึงอย่าคิดว่ามึงจะแน่นะอีน้ำเมย”

“ฉันมันแน่อยู่ แล้วป้า ฉันเป็นดาราเบอร์หนึ่งของประเทศ บ้านก็รวยอันดับหนึ่งของประเทศแล้วทำไมฉันจะต้องกลัวป้าด้วย ลองเข้ามาสิถ้าอยากจะโดน Christian Louboutin คู่ละแสนตบหน้าอีกข้าง” กุมาริกาง้างรองเท้าส้นสูงพื้นแดงขึ้นเตรียมจะตบอีกซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองกวินทร์วิ่งตามมา

“น้องเพลง” เขารีบเข้าไปหาเพลงพิณด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นทิชากรอยู่ที่นี่ก่อนจะรีบสำรวจดูว่าเพลงพิณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าแล้วกอดเธอเอาไว้แนบอก

“น้องเพลงไม่เป็นไรค่ะ” เพลงพิณรีบบอกให้สามีได้สบายใจแล้วมองไปทางกุมาริกาด้วยไม่คิดว่ากุมาริกาจะกล้าเอารองเท้ามาตบหน้าทิชากรแบบนี้

“มีเรื่องอะไรกันน่ะ” ผู้กองกรินทร์กับอาร์ตี้ที่เพิ่งตามมารีบเข้าไปหากุมาริกาแล้วดึงตัวเธอออกห่างจากทิชากรราวกับกลัวว่าทิชากรจะทำร้ายเธอ ทุกคนมองมาที่ทิชากรอย่างเอาเรื่องเพราะท่าทางเธอไม่ได้มาดีเลยแม้แต่น้อย ไหนจะรถของเธอที่จอดแปลกๆ เหมือนตั้งใจจะขับชนใครอีก

“จะเรื่องอะไร ก็เมียเก่าพี่ตามมาราวีเมียของผมอีกแล้วไง นี่ดีนะที่เมียใหม่ของพี่อยู่ที่นี่ด้วยก็เลยช่วยจัดการเมียเก่าของพี่ให้เมียผม”

“พูดอะไรของมึงเรนเจอร์” ยิ่งฟังก็ยิ่งงง “กูมีเมียคนเดียวชื่อน้ำเมยเว้ย”

กุมาริกายิ้มแฉ่งและทำหน้าเยาะเย้ยใส่ทิชากรเมื่อได้ยินผู้กองกรินทร์พูดแบบนี้ งานนี้บทนางเอกต้องเข้าเสียแล้วสิ

“พี่ซีลขายัยป้านี่จะมารังแกซ้อรองกับน้ำเมยอีกแล้วค่ะ น้ำเมยกลัวจังเลยป้าแกกัดไม่ปล่อยแบบนี้แล้วน้ำเมยกับซ้อรองจะมั่นใจในความปลอดภัยได้ยังไง” ว่าแล้วก็ทั้งกอดทั้งเอียงตัวซบผู้กองกรินทร์อย่างออดอ้อนทั้งๆ ที่มือยังคงกำรองเท้าส้นสูงเอาไว้ เห็นแล้วทิชากรก็หมั่นไส้นัก ยิ่งเห็นผู้กองกรินทร์ทั้งกอดโอ๋และนั่งลงไปกับพื้นเพื่อสวมรองเท้าให้กุมาริกาอย่างอ่อนโยนเธอก็ยิ่งหมั่นไส้และอิจฉา ผู้หญิงมีตั้งมากมายทำไมเขาถึงต้องมารักอีเด็กบ้านี่ด้วย

“อีตอแหล!!!”

“ว๊าย นั่นไงคะๆ ป้าแกเอาอีกแล้ว ป้าแกด่าน้ำเมยอีกแล้วพี่ซีล ผัวขายัยป้านี่น่ากลัวจังเลย”

“แล้วจะยืนให้เขาด่าทำไม ไปตบสั่งสอนอีกสิ” ผู้กองกวินทร์ยุ ดูจากสภาพทิชากรเขาก็รู้ว่าแรงตบของกุมาริกาก่อนหน้านี้แรงแค่ไหน ทิชากรคิดจะทำร้ายเมียของเขาก็ถือว่าสมควรโดนแล้ว

“ได้เลยค่ะคุณลุงน้องผัว เดี๋ยวน้ำเมยจะไปตบยัยป้านี่อีก” พอกุมาริกาทำท่าจะถอดรองเท้าอีกผู้กองกรินทร์ก็ต้องดึงเธอเอาไว้ ไม่คุ้มหรอกที่จะต้องไปตบคนแบบนี้อีกอย่างเขาก็กลัวว่าจะมีคนมาเห็นแล้วถ่ายคลิปไปลงข่าวทำให้กุมาริกาเสียหายด้วย

“มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทั้งนั้น อย่ามายุ่งกับเมียแล้วก็น้องสาวของผมอีก” เขาบอกทิชากรเสียงเหี้ยมแล้วดึงกุมาริกามาหลบด้านหลัง “เลิกยุ่งกับพวกเราทั้งสี่คนได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ซะทิชา”

“หึ” ทิชากรทำแค่นเสียงใส่แล้วมองหน้าผู้กองกรินทร์ “ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะทำไมถึงได้เลือกเอานังเด็กบ้านี่มาทำเมียด้วยล่ะคะ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นจะไม่มายุ่งเลย อย่างคุณน่ะหาเมียใหม่ได้ดีกว่านี้อีกนะคะซีล”

“อ้าว” กุมาริกาเท้าสะเอวใส่ทันที พูดแบบนี้มันน่าตบเอาเลือดปากออกอีกนะเนี่ย

“แล้วคุณจะมาสาระแนเรื่องของผมทำไม น้ำเมยคือคนที่ดีที่สุดสำหรับผมและคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์เมียของผมด้วย ก่อนจะมาวิจารณ์เมียคนอื่นเอาตัวเองให้รอดหาผัวให้มันได้ก่อนเถอะ”

“หูย” ทั้งกุมาริกาและอาร์ตี้ทำเสียงขึ้นมาพร้อมกัน เจ้าชายน้ำแข็งบทจะปากหมา เอ๊ย! บทจะปากจัดก็แซ่บเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย

ทิชากรหน้าชายิ่งกว่าโดนตบอีก เจ็บใจนักที่กุมาริกาทำหน้าตาเยาะเย้ยใส่เธออีกแล้ว แม้แต่เพลงพิณก็ยังจ้องเธออย่างไม่ชอบใจไหนจะไอ้แมวบ้าตัวนั้นอีก

“อย่ามาจ้องน้องเพลงของผมแบบนั้นนะ เลิกบ้าได้แล้วทิชา ต่อให้ผมตายแล้วเกิดใหม่อีกร้อยชาติผมก็จะไม่มีวันสนใจคุณ อย่ามาคิดร้ายทำร้ายเมียของผมอีกยิ่งคุณทำแบบนี้คุณค่าในตัวคุณก็จะยิ่งลดลง”

“...ฉันจะรับผิดชอบเรื่องที่น้องแมวของฉัน...”

“ไม่ต้อง!!!” ทิชากรตวาดใส่เพลงพิณ “อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกที่น่าสงสารต่อหน้าผัวไปหน่อยเลย เดี๋ยวซักวันเรนเจอร์ก็ต้องรู้ความจริงว่าแกเป็นอีนังงูพิษ”

“อ๋อเรื่องนั้นผมรู้ตั้งนานแล้ว” ผู้กองกวินทร์ว่าขึ้นอีก “ผมรู้ว่าเมียผมเป็นงูพิษ วันดีคืนดีเมียผมก็กลายร่างเป็นพญางูตัวใหญ่ได้ด้วยแต่ผมก็ไม่สนหรอก ต่อให้เมียผมจะเป็นงูพิษกลายร่างได้ยังไงผมก็รักเมียของผมอยู่ดี เจ๋งดีจะตายเมียกลายร่างเป็นงูได้” ว่าแล้วก็ยืดอกอย่างภูมิใจจนกุมาริกากับอาร์ตี้รู้สึกหัวจะปวดไปตามๆ กัน ส่วนเพลงพิณที่ดูเครียดๆ ก็อดขำสามีของตัวเองเบาๆ ไม่ได้ที่เขาพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน

“ไปได้แล้วทิชา ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจมาลากคอคุณออกไป อาร์ตี้เอาเงินค่าหมอไปให้เขาด้วย” ผู้กองกวินทร์ส่งเงินให้อาร์ตี้ แต่พออาร์ตี้เข้าไปยื่นเงินให้ทิชากรก็ปัดมือของเขาออกก่อนจะมองทุกคนด้วยความแค้นแล้วสะบัดหน้าหนีขึ้นรถไป

“ขอให้แผลติดเชื้อเป็นโรคพิษสุนัขบ้าตาย!!!” กุมาริการ้องแช่งตามหลัง ได้ตบไปหนึ่งทียังไม่หนำใจเลย หน็อย คิดจะมารังแกซ้อรองหรอยัยมนุษย์ป้า เธอยิ่งกำลังสงสัยอยู่ว่าซ้อรองกำลังจะมีหลานให้ ถ้าสมมติว่าซ้อรองมีหลานให้เธอแล้วทิชากรมารังแกซ้อรองเข้าต่อให้ทิชากรมีร้อยหัวก็ไม่พอให้ตัดหรอก เห็นทีคงต้องให้คนของลุงเธอมาช่วยดูแลความปลอดภัยให้ซ้อรองซะแล้วสิ

“ถ้ายัยป้านั่นมารังแกซ้อรองอีกบอกน้ำเมยนะคะ น้ำเมยจะให้คุณลุงพจน์ส่งคนมาอุ้มไปแยกชิ้นส่วน”

“เป็นเมียทหารอย่าริเป็นโจร”

“อ๋อนี่ห่วงเมียเก่าหรอคะ” กุมาริกาละสายตาจากเพลงพิณมาจ้องผู้กองกรินทร์อย่างเอาเรื่องจนเขาต้องรีบอธิบาย

“ไม่ใช่แบบนั้น พี่ไม่เคยห่วงเขาแล้วเขาก็ไม่ใช่เมียพี่ด้วย” เขาจับไหล่กุมาริกาเอาไว้แล้วจะดึงเอาเธอมากอดแต่กุมาริกาก็ปัดมือของเขาออก

“อย่ามาจับ อย่ามากอด”

“โธ่...”

“คืนนี้น้ำเมยจะไปนอนกับซ้อรอง น้ำเมยจะไม่นอนกับพี่ซีลแล้วเชิญพี่ซีลไปนอนกับคุณลุงน้องผัวกันสองคนเลยค่ะ ทำโทษข้อหาห่วงเมียเก่า”

“เฮ้ยๆๆ ไฟไหม้บ้านตัวเองก็อย่าลามมาบ้านคนอื่นสิ” ผู้กองกวินทร์ร้องขึ้น เขากับเมียไม่ได้มีปัญหากันนะแล้วทำไมเขาต้องถูกทำโทษไปด้วย

“คุณลุงน้องผัวนั่นแหละตัวต้นเรื่อง ยัยป้านั่นมาหาเรื่องซ้อรองก็เพราะคุณลุงน้องผัวคนเดียวเพราะงั้นคุณลุงน้องผัวก็ต้องถูกทำโทษด้วยจริงมั้ยคะซ้อรอง”

เพลงพิณได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เพราะเธอไม่ได้โกรธหรืองอนสามีเลย แต่เห็นสีหน้าของกุมาริกาจริงจังขนาดนี้เธอก็เลยพยักหน้าเออออไปด้วย เข้าข้างกุมาริกาเอาไว้ก่อนเดี๋ยวคืนนี้กุมาริกาก็หายงอนแล้วไปนอนกับผู้กองกรินทร์ตามเดิมเองนั่นแหละ กุมาริการักพี่ชายของเธอมาก กุมาริกาไม่กล้างอนนานหรอก

“ดีมากค่ะซ้อรอง อย่าไปยอมฝาแฝดคู่นี้ให้มากนะคะฝาแฝดคู่นี้เชื่อไม่ได้ค่ะ” แล้วกุมาริกาก็ควงแขนพาเพลงพิณเดินหนีไปทิ้งให้ผู้กองสองแฝดได้แต่มองหน้ากันอย่างงงๆ นี่มันอะไรวะเนี่ย

“พี่ซีล ผมอยากฆ่ายัยทิชาแล้วผมก็อยากฆ่าเมียพี่ด้วย”

“เมียกูยังเด็ก มึงอย่าถือสาเมียกูเลยน่า”

“ผมอยากฆ่าพี่ด้วย” อะไรๆ ก็เข้าข้างแต่เมีย น่าหมั่นไส้ ก็เข้าข้างแต่เมียแบบนี้ไงยัยปีศาจนั่นถึงได้ใจ

“เออๆๆ เดี๋ยวกูเคลียร์ให้ ปล่อยให้สองสาวเขาเข้านอนกันก่อนเดี๋ยวดึกๆ ค่อยไปแยกพวกเขาออกจากกัน”

“ชิ” แล้วผู้กองกวินทร์ก็สะบัดหน้าเป็นนังเรนนี่งอนเขาไปอีกคนผู้กองกรินทร์ก็เลยหันมาทางอาร์ตี้ หนุ่มหล่อหน้าหวานที่มาช่วยเรื่องงานถ่ายแบบวันนี้ อาร์ตี้ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรนี่มันเรื่องของผัวเมียเขาไม่เกี่ยว

เพราะร้านขนมไทยร้านโปรดของเพลงพิณมีลูกค้าเยอะข้ามโขงกับเพลงรักที่ทำหน้าที่ออกมาซื้อเสบียงก็เลยรอคิวนานหน่อย ด้วยความอยากให้น้องสาวได้กินของโปรดทั้งสองหนุ่มก็เลยต้องยอมรอ ซึ่งร้านขนมที่ว่าก็อยู่ในตัวเมืองที่มีร้านขายของมากมาย ทั้งตลาด ร้านอาหาร ร้านกาแฟเพราะเป็นจุดที่มักจะมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวกันเยอะ

“พี่ซื้อผ้าคลุมหน้าผืนใหม่มาให้” ระหว่างที่รอคิวขนมข้ามโขงก็ได้ยื่นผ้าคลุมใบหน้าผืนใหม่มาให้น้องชาย ด้วยเพลงรักนั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลามาก รูปหล่อจนสาวแท้สาวเทียมมองกันไม่ละสายตาเวลาออกนอกบ้านเขาจึงมักใส่ผ้าคลุมหน้าเอาไว้ บางครั้งก็ใส่หน้ากากอนามัยแล้วสวมหมวกแก๊ปทับ แต่ถึงกระนั้น ด้วยกายที่กำยำร่างสูงบุคลิกดี ถึงจะปิดหน้าตาอย่างไรรัศมีความหล่อก็ยังทะลุผ้าคลุมหน้าออกมาอยู่ดี

“ขอบคุณครับ ผมกำลังอยากได้ผืนใหม่อยู่พอดี” ว่าแล้วก็รีบเปลี่ยนผ้าคลุมหน้าผืนใหม่ แต่จังหวะที่เขาถอดผ้าผืนเก่าออกแล้วเปลี่ยนเป็นผืนใหม่ก็ทำให้มีสาวๆ หันมาเห็นพอดี งานนี้เขาก็เลยตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ อีกแล้ว

“โชคร้ายจริงจริ้งเกิดมาหล่อ” ได้ยินน้องชายบ่นข้ามโขงก็ทั้งขำทั้งหมั่นไส้ก่อนจะรีบเดินไปรับขนมเมื่อถึงคิวแล้ว จากนั้นก็พาน้องชายออกมาจากร้านก่อนที่เพลงรักจะโดนฉุด

แม้ว่าตอนนี้เพลงรักกับเพลงพิณจะรู้แล้วก็ตามว่าข้ามโขงไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกันกับพวกตนแต่ถึงอย่างไรข้ามโขงก็ยังเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของพวกตนอยู่ เพลงรักกับเพลงพิณเคยรักและเคารพข้ามโขงอย่างไรปัจจุบันนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น เพลงรักก็ยังรักและชื่นชมพี่ชายคนนี้สุดหัวใจเหมือนเดิม ที่เขากลับมาบ้านก็เพราะได้ข่าวว่าพี่ชายอกหัก เขาอยากมาอยู่กับพี่ชายก็เลยต้องกลับบ้านมาเพื่อข้ามโขงโดยเฉพาะ ตอนนี้เพลงพิณก็มีผู้กองกวินทร์มาช่วยดูแลแล้วเขาก็เลยไม่ค่อยห่วงเธอมาก

“เดี๋ยวพี่เดี๋ยว ผมอยากกินขนมครก” พอเดินผ่านตลาดเพลงรักก็รีบแวะไปที่ร้านขายขนมครกเจ้าประจำ ทั้งๆ ที่วันก่อนตอนที่พ่อกับแม่ไปเยี่ยมเขาที่หนองคายแม่จะซื้อขนมไปฝากเขาเยอะแยะรวมทั้งขนมครกร้านนี้ด้วยแต่มันก็ยังอยากจะกินอีกอยู่ดี

“เอาไส้รวมครับแล้วก็เอาพิเศษไส้เผือก” เพราะไส้เผือกเป็นไส้ที่ข้ามโขงชอบเพลงรักก็เลยสั่งให้พี่ชายเป็นพิเศษด้วย ผู้กองกวินทร์รักผู้กองกรินทร์อย่างไรเพลงรักก็รักพี่ชายของเขาอย่างนั้น และเพราะมีเพลงรักมาอยู่เป็นเพื่อนนี่แหละข้ามโขงก็เลยไม่ค่อยเศร้าเรื่องเพชรน้ำผึ้งแล้ว

ขณะที่เพลงรักรอขนมครกอยู่นั้นข้ามโขงก็อดมองไปที่อาคารเรียนของโรงเรียนสอนพิเศษไม่ได้ ตั้งแต่ที่เพชรน้ำผึ้งขอร้องไม่ให้เขาไปยุ่งกับเธอเขาก็เลยพยายามทำตามที่เธอขอ เขารู้สึกใจหายมากที่เธอขอแบบนี้เพราะเขาจะต้องทำตามที่เธอขอและคงไม่ได้เจอเธออีก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงขอเขาแบบนั้น

“พี่ข้ามโขง นั่นใช่น้องชมพู่ของพี่รึเปล่าน่ะ” เพลงรักรีบสะกิดพี่ชายให้หันไปดูหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเลือกซื้อเสื้ออยู่ในร้านผ้าไหมซึ่งเป็นร้านสาขาย่อยของแบรนด์พุดตานมณฑา ส่วนร้านใหญ่ของสาขานครพนมที่เพลงพิณดูแลจะอยู่อีกฟากถนนและอยู่ริมแม่น้ำโขงด้วย ข้ามโขงรีบหันมามองตามที่น้องชายบอกแล้วก็เห็นอย่างที่เพลงรักว่า เพชรน้ำผึ้งกำลังอยู่ในร้านผ้าไหมจริงๆ

“ผมว่าพี่ลองไปคุยกับเขาอีกทีมั้ย พี่ไม่อยากรู้หรอว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้พี่ไปหาเขาอีก”

“ไม่อยากรู้” จะเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ถ้าเธอไม่อยากเจอเขาอีกเขาก็จะไม่ไปเจอเธอ

“แต่ผมอยากรู้นี่...เดี๋ยวผมมาเอาขนมนะครับป้า” พอหันไปบอกป้าร้านขายขนมครกแล้วเพลงรักก็รีบลากพี่ชายไปที่ร้านขายผ้าไหมทันที ซึ่งทันทีที่เขากับข้ามโขงเดินเข้าไปในร้าน พนักงานของร้านก็รีบยกมือไหว้ด้วยรู้กันดีว่าทั้งสองคนเป็นลูกชายของเจ้าของร้าน

ในตอนแรกเพชรน้ำผึ้งก็ไม่ทันได้สังเกตว่าใครเข้ามาที่ร้านเพราะมัวแต่ตั้งใจเลือกเสื้ออยู่ เมื่อวานนี้เธอเล่นซนไปหน่อยก็เลยเผลอทำสีหกใส่เสื้อของลุงบุญส่ง ถ้าลุงบุญส่งรู้เข้าต้องบ่นเธอยาวแน่ๆ ดังนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความผิดเพชรน้ำผึ้งก็เลยแอบเอาเสื้อที่เปื้อนสีจนซักไม่ออกไปทิ้งแล้วจะมาซื้อเสื้อตัวใหม่ไปแทน หวังอยู่ในใจลึกๆ ว่าลุงบุญส่งจะดูไม่ออกว่าเป็นเสื้อตัวใหม่

“มีสีขาวสองตัว สีกรมหนึ่งตัวแล้วก็สี...”

“สวัสดีชมพู่”

เพชรน้ำผึ้งตกใจสะดุ้งเอื้อกเมื่อจู่ๆ เพลงรักก็เข้ามาทักแบบไม่ทันได้ตั้งตัวขณะที่เธอกำลังเลือกเสื้ออยู่ เธอจำเพลงรักได้เพราะเคยเจอมาแล้วอีกทั้งเขายังหล่อลากดินเสียขนาดนี้ก็เลยยิ่งจำได้แม่น เขาไม่ได้มาคนเดียวหากแต่พี่ชายของเขาก็ยังมาด้วย

“มะ...มาเฮ็ดอีหยังอยู่นี่” (มะ...มาทำอะไรที่นี่หรอ) เธอถามเพลงรักที่กำลังใส่ผ้าคลุมหน้าเอาไว้ตามเดิม ในขณะที่ข้ามโขงไม่ได้เดินเข้ามาคุยกับเธอหากแต่เขากลับยืนเป็นหุ่นอยู่ที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน

“มาตรวจกิจการร้านแทนแม่ นี่เป็นร้านผ้าไหมของแม่พวกพี่”

ตรวจกิจการ...เนี่ยนะสภาพคนมาตรวจกิจการ หอบหิ้วขนมมาเต็มไม้เต็มมือแบบนี้

“มาซื้อเสื้อให้ใคร ทำไมมีแต่เสื้อผู้ชาย” หรือว่า...ที่ยัยเด็กนี่หักอกพี่ชายของเขาจะเป็นเพราะมีแฟนแล้ว “ซื้อไปฝากแฟนหรอ”

เพชรน้ำผึ้งไม่ตอบ เธอยังคงมองไปที่ข้ามโขงเมื่อเห็นเขาไม่เข้ามาหาเธอเหมือนทุกที เรื่องที่เขากับเธอไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกันตอนนี้เธอเข้าใจและรู้สึกโล่งใจแล้วแต่อีกเรื่อง...เธอก็ยังกลัวความลับจะแตกแล้วมีคนมาจับพ่อของเธอไปอยู่ดี เธอหยิบเสื้อที่เลือกเอาไว้ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์และหวังจะให้ข้ามโขงทักทายเธอบ้างแต่พอเธอมายืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์กับเขาเขาก็ทำเป็นเหมือนมองไม่เห็นเธอ ไม่พูดไม่จาแล้วก็ไม่หันมามองทางเธอแม้แต่น้อย

“เลือกเสื้อไม่เป็นหรอชมพู่ ซื้อเสื้อไปฝากแฟนทั้งทีก็เลือกแบบที่วัยรุ่นเขาใส่กันหน่อยสิ” เพลงรักตามมาวอแวด้วยเพราะอยากรู้ว่าที่เธอหักอกพี่ชายของเขาไปนั้นเพราะเธอมีแฟนอยู่แล้วจริงๆ รึเปล่า “แบบที่เลือกมาเนี่ยเห็นมีแต่คนแก่ใส่ ขนาดพ่อพี่ยังไม่ยอมใส่เลย พ่อพี่บอกว่าใส่แล้วดูแก่”

“กะเรื่องของอีพ่อเจ้าตั้ว อีพ่อเจ้าบ่มักใส่แต่ว่าลุงข่อยมัก” (ก็เรื่องของพ่อคุณสิ พ่อคุณไม่ชอบแต่ว่าลุงของฉันชอบนี่)

อ๋ออออ ซื้อไปฝากลุงนี่เอง เพลงรักยิ้มออกแล้วก็วิ่งเข้ามากระซิบบอกกับพี่ชาย

“เขาซื้อไปฝากลุงไม่ได้ซื้อไปฝากแฟน เอาสิพี่ ไปคุยกันให้รู้เรื่องเลย” ว่าแล้วก็ดันหลังพี่ชายยิกๆ เพื่อให้เข้ามาคุยกับเพชรน้ำผึ้ง แต่ข้ามโขงก็ยังเฉยจนเมื่อพนักงานแจ้งราคาค่าเสื้อและเพชรน้ำผึ้งก็กำลังหยิบเงินจะส่งให้ข้ามโขงก็รีบยื่นบัตรของเขาให้พนักงานก่อน

“เก็บเงินที่ผม”

เยี่ยม! สายเปย์แบบนี้สาวชอบ เพลงรักแอบยิ้มดีใจที่พี่ชายรู้จักเอาใจสาวเป็น

เพชรน้ำผึ้งได้แต่หันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาทำเป็นเหมือนไม่สนใจเธอ ทำเหมือนกับว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้แต่จู่ๆ ก็มาจ่ายเงินให้ เธอมัวแต่มองเขาด้วยความอึ้งแปลกใจยังไม่ทันจะได้ปฏิเสธพอพนักงานคืนบัตรให้เขาข้ามโขงก็ลากน้องชายออกไปจากร้านแล้ว เพชรน้ำผึ้งรีบออกมาจากร้านผ้าไหมแล้วมองตามเขาจนได้เห็นว่าเขากับน้องชายแวะซื้อขนมครกก่อนจะพากันขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเมื่อจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนไปแบบนี้จนอดนึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อวันก่อนไม่ได้ หรือเพราะว่าที่เธอบอกเขาไปตอนนั้นเขาก็เลยจะทำตามที่เธอขอ...เธอขอไม่ให้เขามายุ่งวุ่นวายกับเธออีกและเขาก็ยอมทำตาม พอคิดได้แบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็น้ำตาร่วงด้วยความเสียใจ

“ฉันขอโทษนะ” แม้จะเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดกับเขาไปแต่เพชรน้ำผึ้งก็คิดว่าให้มันเป็นแบบนี้นี่แหละดีแล้ว ระหว่างพ่อของเธอกับเขาเธอขอเลือกพ่อ เขายังมีครอบครัวอยู่เคียงข้างแต่เธอไม่มีใครเลย พ่อคือโลกทั้งใบของเธอและเธอก็ไม่อยากให้พ่อของเขามาไล่ล่าพ่อของเธออีกแล้ว

*************************************

น่าสงสารน้องชมพู่ เอ๊ย! เพชรน้ำผึ้ง

แต่พ่อคำแสนไม่ต้องห่วงน้องหรอกนะ พี่ข้ามโขงต้องดูแลน้องแทนพ่อได้ดีแน่นอน