63.รุกขเทวดา+นาคี

ทันทีที่มีการเปิดตัวผ้าไหมเซตใหม่โดยมีนางแบบคนพิเศษคือกุมาริกาผ้าไหมของเพลงพิณก็ขายดียิ่งขึ้นกว่าเดิมจนเธอต้องขอบคุณกุมาริกาเป็นล้านๆ ครั้งได้ แต่พอเธอจะแบ่งค่าตอบแทนที่ได้จากยอดขายให้กุมาริกากลับปฏิเสธเพราะกุมาริกาคิดว่าสิ่งนี้มันคือน้ำใจที่น้องสาวมีต่อพี่สาวเพราะตลอดเวลาที่อยู่นครพนมครอบครัวของเพลงพิณก็ดูแลกุมาริกาเป็นอย่างดี ไม่ใช่เพียงแค่เพลงพิณแต่ปานมณฑาก็ยังเอ็นดูกุมาริกามากจนแทบจะเป็นแม่ลูกกันได้ กุมาริกาบอกว่าหากอยากจะตอบแทนจริงๆ ขอแค่เพลงพิณช่วยปรามสามีให้เธอหน่อย เลิกให้ผู้กองกวินทร์ขู่เธอเสียทีว่าจะหาเมียใหม่ให้พี่ชาย ในยามที่มีเรื่องกับทิชากรกุมาริกากับผู้กองกวินทร์จะร่วมมือกันได้ดีมาก แต่ในยามศึกสงบทั้งพี่สะใภ้และน้องผัวก็มีเรื่องให้ได้กัดกันเรื่อย เพลงพิณรู้ดีว่าที่ผู้กองกวินทร์ชอบจิกกัดกุมาริกาก็เพราะว่าเธอนิสัยคล้ายแก้วเจ้าจอมมาก ผู้กองกวินทร์เอ็นดูกุมาริกาเหมือนแก้วเจ้าจอมเขาก็เลยปฏิบัติกับกุมาริกาเหมือนอย่างที่ปฏิบัติกับแก้วเจ้าจอมนั่นก็คือ...จิกกัดกันในทุกๆ เรื่อง และอีกอย่างก็คือผู้กองกวินทร์ยอมรับให้กุมาริกามาเป็นพี่สะใภ้ของเขา ที่เขากล้าจิกกัดด้วยก็เพราะเขาคิดว่ากุมาริกาคือสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว เมื่อเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วก็ถือว่าสนิทกันและกัดกันได้ แต่ถ้าหากเขาไม่ยอมรับใครเขาก็จะไม่พูดด้วย ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะมองหน้า

เมื่อครบกำหนดวันหยุดของผู้กองกรินทร์เขาก็พากุมาริกากลับกรุงเทพฯ กุมาริการ้องไห้จะเป็นจะตายด้วยไม่อยากจากกันกับเพลงพิณเพราะอยู่ด้วยกันมาทุกวันจนผูกพันกันมากขึ้น กว่าจะออกจากบ้านได้ก็เลยมีดราม่าสองสาวนั่งกอดกันร้องไห้อยู่ที่หน้าบ้านแล้วก็ไปกอดกันร้องไห้ต่อที่สนามบินราวกับจากกันแล้วจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิตอย่างไรอย่างนั้นจนผู้เป็นสามีต้องรีบแยกทั้งสองสาวจากกัน

“อ้าวน้องเพลง” ผบ.คเชนทร์หันมาทางลูกสาวเมื่อเห็นเพลงพิณกำลังเดินดูของกลางที่เมื่อคืนนี้เหล่าเจ้าหน้าที่เพิ่งจับได้ ภารกิจนี้เป็นผลงานของทีมอัลฟาอีกตามเคยแต่ตอนนี้เจ้าของภารกิจกำลังหลับเป็นตายกันอยู่ที่แพ เรื่องการดำเนินคดีกับคนร้าย จัดการกับของกลางและแถลงการณ์จับกุมจึงเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ที่อยู่เบื้องหน้าเหมือนเช่นทุกครั้ง

“คุณพ่อคะ” เพลงพิณรู้สึกใจไม่ดีเลยที่ได้เห็นของกลางซึ่งของกลางที่ว่าก็คืองูเห่า งูจงอางและงูพิษอีกหลายชนิดนับพันๆ ตัวอยู่ในตะกร้าพลาสติกที่มีช่องระบายอากาศ เสียง ฟ่อๆ ดังมาจากตะกร้าหลายร้อยใบเพราะงูทุกตัวที่จับมาได้ยังเป็นๆ อยู่ ด้วยเพลงพิณโตมากับงู มีลุงงูและพี่น้องงูเล่นเป็นเพื่อนพอมาเห็นของกลางแบบนี้ก็เลยอดรู้สึกสงสารงูที่ถูกจับมาไม่ได้

“ไม่เป็นไรตอนนี้พวกมันปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะเอาพวกมันไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติตามเดิมน้องเพลงไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อรับรองว่างูทุกตัวจะต้องปลอดภัย”

“สัญญานะคะ”

“แน่นอนลูก” ความอ่อนโยนของเพลงพิณมีให้เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ทุกตัวบนโลกใบนี้ ความจิตใจดีของเธอทำให้เธอดูงดงามมากยิ่งขึ้น ผบ.คเชนทร์ภูมิใจในตัวเธอเสมอ ทางบ้านสุวรรณเวชมักพาเธอไปเปิดตัวออกงานทางสังคมอยู่บ่อยๆ จนเหล่าคุณหญิงคุณนายทั้งหลายต่างก็พากันชื่นชมเธอ บอกว่าหลานสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวชช่างเรียบร้อยและงดงามนัก

“เดี๋ยวพ่อไปคุยกับทางเจ้าหน้าที่ป่าไม้ก่อนนะ” ผบ.คเชนทร์บอกเธอก่อนจะเข้าไปพูดคุยกับทางเจ้าหน้าที่เรื่องการจัดการกับงูของกลางเหล่านี้ จากที่มีการแถลงจับกุมเมื่อก่อนหน้านี้ทำให้เพลงพิณรู้มาว่างูเหล่านี้กำลังจะถูกลำเลียงข้ามแม่น้ำโขงไปที่ลาวและจะส่งต่อไปที่ประเทศจีน ด้วยทางนั้นต้องการงูพิษเอาไปดองเป็นยาชูกำลังและวางขายให้กับนักท่องเที่ยว รวมๆ แล้วงูทุกตัวที่จับได้ก็มีมูลค่าหลายล้านบาท หลายคืนก่อนมีการพยายามจับกุมแล้วครั้งหนึ่งแต่คนร้ายไหวตัวทันแล้วคว่ำเรือทำให้งูของกลางเหล่านั้นกระจัดกระจายไปตามแม่น้ำโขงและตายเป็นจำนวนมาก มาคราวนี้ ผบ.คเชนทร์ก็เลยต้องให้ทีมอัลฟาเข้ามารับภารกิจจนสามารถจับกุมคนร้ายได้ในที่สุด

ฟ่อ!!! ฟ่อ!!!

“ระวังนะครับ” นายตำรวจหนุ่มคนที่เคยแอบมองเพลงพิณคราวก่อนรีบเข้ามาบอกเธอเมื่อเห็นเธอเดินเข้าไปใกล้ตะกร้า เขาดีใจนักที่ได้เจอเธออีกแล้ว วันนี้เธอไม่ได้แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองเหมือนคราวก่อนหากแต่เธอแต่งกายด้วยเดรสสั้นเปิดไหล่สีชมพูอ่อน ผิวกายของเธอละเอียดขาวผุดผ่องอมชมพูดูสวยและน่าสัมผัสมาก ยิ่งมองใกล้ๆ เธอก็ยิ่งสวยแต่ก็น่าเสียดายที่มีสามีแล้ว วันก่อนเขาเห็นข่าวบันเทิงพูดถึงดาราคนดังอย่างกุมาริกาด้วย ในข่าวพูดถึงเรื่องที่กุมาริกาลงภาพที่เธอถ่ายแบบพร้อมกับคนรักในชุดผ้าไหมอยู่ริมแม่น้ำโขง มองเผินๆ คล้ายกับการถ่ายพรีเวดดิ้งอย่างไรอย่างนั้นและกุมาริกาก็ไม่ได้ลงแค่ภาพของเธอกับคนรักแต่เธอยังลงภาพที่เธอถ่ายกับผู้กองสองแฝดและเพลงพิณด้วย ชาวเน็ตต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคนรักของกุมาริกากับฝาแฝดนั้นหน้าตาเหมือนกันมากจนแยกไม่ออก ส่วนเพลงพิณที่เป็นภรรยาของคนแฝดน้องก็สวยหวานโปรไฟล์ไม่ธรรมดา และจากข่าวนี้นี่แหละนายตำรวจหนุ่มถึงได้รู้ความจริงว่าลูกเขยของ ผบ.คเชนทร์ไม่ใช่ลูกน้องทหารทั่วไปหากแต่เขายังเป็นถึงหลานชายของท่านนายพลปภพ เป็นลูกชายแม่ทัพภาคที่ 4 และเป็นลูกบุญธรรมของท่าน ผบ.ทบ. พอเทียบกันแล้วเขาดูกระจอกกว่าผู้กองกวินทร์ไปเลย

“ผมหมวดวาริทครับ เพิ่งมาประจำการที่นี่” ผู้หมวดหนุ่มยื่นมือออกไปเพื่อจับทักทายกับเพลงพิณ หากแต่เพลงพิณกลับไม่ยอมยื่นมือออกไป เธอยกมือขึ้นไหว้เขาแทนแล้วก็ถอยออกมายืนห่างๆ แต่ผู้หมวดหนุ่มก็ยังอยากจะพูดคุยกับเธอต่อ

“คุณเพลงพิณชื่ออะไรหรอครับ...อ๊ะ!” ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้พูดคุยกับเธอ จะถามชื่อเธอเพื่อหาเรื่องมาชวนคุยแต่ก็ดันโป๊ะแตกเผลอเอ่ยชื่อของเธอไป “...ขอโทษครับ ผมแค่อยากคุยด้วยเฉยๆ”

“ขอตัวนะคะ” เพลงพิณไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยเพราะเธอยังสนใจงูที่เป็นของกลางอยู่จึงเดินเลี่ยงหนีไปแต่ก็ยังไม่วายถูกผู้หมวดวาริทเดินตามมา

“เหวอ!!! งูหลุดๆ หมวดครับระวัง!!!” ทหารสองคนที่กำลังช่วยกันยกตะกร้างูส่งให้เพื่อนเกิดทำตะกร้าหลุดมือทำให้งูจงอางตัวใหญ่หลุดออกมา และทันทีที่หลุดออกมาได้งูจงอางตัวใหญ่ก็ได้เลื้อยตรงมาทางผู้หมวดวาริทกับเพลงพิณทันที

“เหวอ!!! งู!!!” ด้วยความตกใจกลัวทำให้ผู้หมวดหนุ่มลืมตัวรีบวิ่งหนีอย่างไม่นึกห่วงเพลงพิณ ผบ.คเชนทร์ที่เห็นเหตุการณ์เข้าก็จะรีบเข้ามาช่วยลูกสาว แต่ทว่า... ทันทีที่งูตัวนี้เลื้อยเข้ามาหาเพลงพิณมันก็หยุดแล้วชูคอขึ้น พอเพลงพิณก้มลงแล้วยื่นมือไปหางูจงอางตัวใหญ่ก็เลื้อยขึ้นมาซบที่ไหล่ของเธออย่างแสนเชื่องทั้งๆ ที่เป็นงูที่ถูกจับมาจากในป่าและมีสัญชาตญาณของสัตว์ร้ายอยู่เต็มเปี่ยม ทุกคนต่างก็อึ้งกับสิ่งที่เห็นแม้แต่ผู้หมวดวาริทที่ตกใจกลัวงูใหญ่จนเผลอร้องออกมาเสียงหลงก็ด้วย

“โอ๋ๆๆ เจ้างูน้อย อย่ากลัวเลยนะตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะทุกคนในนี้จะไม่มีใครทำร้ายแกแน่นอน” มือนุ่มๆ ลูบลำตัวงูด้วยความอ่อนโยนและใจดี ยิ่งถูกปลอบและโอ๋งูจงอางก็ยิ่งสงบนิ่งซบไหล่เธออย่างเชื่อใจ

“ร้องเป็นตุ๊ดเลยนะมึง” ผบ.คเชนทร์กัดฟันว่าให้ผู้หมวดวาริทด้วยความไม่พอใจเพราะเมื่อกี้นี้เขาเห็นชัดๆ ว่าผู้หมวดหนุ่มวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างไม่นึกห่วงเพลงพิณเลย ถึงใครๆ ก็กลัวงูกันทั้งนั้นแต่เมื่อมีภัยเข้ามาใกล้ตัวตำรวจนายนี้กลับวิ่งหนีเอาตัวรอดปล่อยให้เพลงพิณเผชิญหน้ากับงูอยู่คนเดียว แล้วแบบนี้เนี่ยนะจะมาดูแลทุกข์สุขของประชาชนที่นี่

“น้องเพลง” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งขึ้นมาจากแพรีบวิ่งมาหาเพลงพิณทันทีเมื่อเขาได้ยินเสียงเอะอะจากที่นี่ แม้จะรู้ดีว่าไม่ควรมาปรากฏตัวให้หลายๆ คนได้เห็นแต่เขาก็ต้องรีบมาเพราะเห็นเพลงพิณอยู่ที่นี่ เขากลัวว่าที่นี่จะเกิดเรื่องแล้วเธอได้รับอันตราย

“น้องเพลงคะ” ท่ามกลางความอึ้งของทุกคนที่เห็นเพลงพิณจับงูจงอางตัวใหญ่ด้วยมือเปล่าซ้ำยังลูบลำตัวมันอย่างกับลูบหัวหมาแมว ผู้กองกวินทร์ที่รีบเข้าไปหาเธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเธอไม่ได้รับอันตรายอะไรก่อนจะค่อยๆ เข้าไปรับงูจงอางมา

“ไม่ได้นะคะนี่ไม่ใช่ลุงงูที่บ้าน เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็ตกใจเอาหรอก”

ไม่ทันแล้ว เพลงพิณได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้สามี เธอจับงูด้วยมือเปล่าว่าอึ้งแล้วและทุกคนก็ต้องมาอึ้งอีกรอบตอนที่ผู้กองกวินทร์รับงูจากเธอไปอุ้มแล้วจับใส่ในตะกร้าตามเดิม

“โชคดีนะเจ้างูน้อย เดี๋ยวก็ได้กลับป่าแล้ว” ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะปิดตะกร้าเพลงพิณก็ยังลูบหัวงูอีกป้อยๆ แล้วหันมายิ้มกับสามี

“จุ๊ๆๆ เดี๋ยวชาวบ้านเขาตกใจค่ะ” นับตั้งแต่มาเป็นเขยบ้านนี้ผู้กองกวินทร์ก็ชินกับงูแล้ว เพลงพิณเล่นและพูดคุยกับงูมันถือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาแต่คงไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับคนอื่น

“เออ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมเคยสอนลูกจับงูน่ะลูกผมก็เลยไม่กลัวงู” พอ ผบ.คเชนทร์บอกทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจ ไม่คิดว่าท่าน ผบ.นรข.จะสอนให้ลูกสาวจับงูซ้ำยังจับได้เก่งจนสยบงูได้เสียด้วย

“เรนเจอร์ รีบพาน้องเพลงไปเถอะ” ด้วยคนร้ายที่ถูกจับกุมยังอยู่ที่นี่ ผบ.คเชนทร์จึงกลัวว่าคนร้ายอาจจำผู้กองกวินทร์ได้ก็เลยบอกให้เขารีบพาเพลงพิณออกไปจากจุดนี้ ซึ่งผู้กองกวินทร์ก็รีบจูงมือเพลงพิณไปกับเขาและเดินผ่านหน้าผู้หมวดวาริทไปด้วย

“นี่หมวด” ผู้กองกวินทร์หยุดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมาพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมๆ “ถ้าไม่อยากลงไปนอนเล่นอยู่ใต้แม่น้ำโขง...อย่ามายุ่งกับเมียของชาวบ้านเขา จำเอาไว้” ใช่ว่าผู้กองกวินทร์จะไม่รู้ว่าตำรวจนายนี้แอบชอบเพลงพิณ จ่านพดลกับพันจ่าพรตเคยไปเจอผู้หมวดวาริทที่ร้านเหล้าในคืนก่อนแล้วตำรวจนายนี้ก็พูดกับเพื่อนกลางวงเหล้าว่าชอบลูกสาวของ ผบ.นรข.มากและอยากจะจีบ ไม่สนใจด้วยว่าเพลงพิณจะมีสามีแล้ว และเมื่อกี้นี้เขาก็มาเห็นพอดีตอนที่ไอ้ตำรวจคนนี้มันวิ่งหนีงูเอาตัวรอดอย่างไม่นึกห่วงว่าเพลงพิณอาจโดนงูทำร้ายเอา เห็นแก่ตัวแบบนี้แล้วจะมาดูแลประชาชนได้หรอ

พอโดนขู่ด้วยเสียงเหี้ยมๆ แบบนี้ ไหนจะท่าทีที่ ผบ.คเชนทร์ไม่ชอบใจเขาผู้หมวดหนุ่มก็ถึงกับเหงื่อตก แม้จะยังไม่รู้ก็ตามว่าผู้กองกวินทร์ทำหน้าที่อะไรในสถานีเรือแห่งนี้แต่ก็ดูเป็นคนเอาเรื่องอยู่พอตัว ไหนจะมีแบ็คดีจากบ้านสุวรรณเวชอีก ขืนเขายังคิดจะล้วงคองูเห่าท่าจะไม่ได้ตายดีเสียแล้ว

“ไอ้ตำรวจขี้หลี เดี๋ยวพ่อก็ฟันหัวขาดหรอก” ผู้กองกวินทร์ว่าขึ้นเมื่อจูงมือพาเพลงพิณมาที่รถแล้ว หลังจากเสร็จภารกิจเมื่อคืนนี้เช้านี้เขามีเดินทางต่อไปที่หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ จังหวัดชลบุรีด้วยมีภารกิจหลักๆ อยู่สามอย่าง อย่างแรกก็ไปรายงานภารกิจของทีมกับพลเรือตรีจิรัตน์ ผบ.หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือเจ้านายของเขา อย่างที่สองคือไปส่งน้องชายสุดที่รักอย่างนคินทร์เข้าฝึกหลักสูตรหน่วยซีลและอย่างสุดท้ายคือกลับไปเอาอาวุธปืนที่เขาเก็บเอาไว้ที่แฟลตข้าราชการทหารเรือ ซึ่งเป็นแฟลตข้าราชการทหารเรือชั้นสัญญาบัตรของหน่วย ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นหนุ่มโสดส่วนคนที่มีครอบครัวก็จะอยู่อีกที่ หากเสร็จภารกิจที่นครพนมทีมอัลฟาก็จะต้องย้ายมาประจำการที่ชลบุรีตามเดิมผู้กองกวินทร์เลยคิดว่าจะหาซื้อบ้านสักหลังเพื่อจะได้อยู่กับเพลงพิณที่นี่ เพลงพิณชอบบ้านที่อยู่ริมน้ำมากงั้นเขาก็จะเลือกบ้านที่อยู่ริมทะเลตอนเย็นๆ จะได้นั่งดูพระอาทิตย์ตกกับเธอทุกวัน แต่กว่าจะได้ย้ายกลับไปที่ชลบุรีก็คงจะอีกนาน เผลอๆ อาจได้อยู่ที่นครพนมหลายปีแน่

“พี่รู้นะว่ามันจะมาจีบน้องเพลง”

“น้องเพลงก็ทราบค่ะ” เพลงพิณยิ้มบางๆ บอกสามี “แต่น้องเพลงไม่สนใจใครทั้งนั้น น้องเพลงรักแค่พี่เรนเจอร์คนเดียวค่ะ” พญานาคมักซื่อสัตย์ต่อคู่ของตัวเองมาก เพลงพิณก็เช่นกัน เธอจับมือสามีเอาไว้แน่นแล้วกอดแขนของเขา ซบแก้มกับแขนของเขาอย่างแสนอ้อน

“พี่น่ารักขนาดนี้น้องเพลงก็ต้องรักพี่อยู่แล้ว”

“ฮะแฮ่ม! เกรงใจคนโสดบ้าง” ข้ามโขงว่าขึ้นเมื่อเห็นสองสามีภรรยาหยอดคำหวานใส่กัน เพราะผู้กองกวินทร์เป็นโรคติดเมียจนรักษาไม่หายเขาก็เลยจะพาเพลงพิณไปชลบุรีกับเขาด้วย เขากับเธอจะนั่งเครื่องบินไปลงที่กรุงเทพฯ แล้วคนที่บ้านสุวรรณเวชจะเอารถที่บ้านมาให้เขาเพื่อที่เขาจะได้ขับพาเพลงพิณไปที่ชลบุรีต่อ

“เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอกพี่เรนเจอร์”

“หุบปาก นี่เรื่องของโยมไม่ใช่กิจของสงฆ์” แล้วสองหนุ่มก็แยกเขี้ยวใส่กันจนเพลงพิณขำตาม ก่อนหน้านี้เธอกับผู้กองกวินทร์เตรียมจะขึ้นรถไปสนามบินแล้ว แต่เพราะผู้กองกวินทร์มีเอกสารสำคัญต้องลงไปเอาที่แพก่อนระหว่างที่รอสามีเธอก็เลยเดินไปดูงูที่ทีมอัลฟาเพิ่งจับมาได้

“อ้อ งั้นโยมก็มาขับรถเอง ผมเป็นพระขับรถไม่ได้” จากที่จะเป็นคนขับรถไปส่งน้องเขยกับน้องสาวที่สนามบินข้ามโขงก็เลยเดินอ้อมมานั่งเบาะข้างคนขับมันเสียเลย งานนี้กว่าจะไปสนามบินได้ทั้งสองหนุ่มก็เกี่ยงกันขับรถอยู่ตั้งนานจนเพลงพิณทำท่าจะมาขับรถเองนั่นแหละทั้งสองคนจึงได้หยุดเกี่ยงกัน

ทันทีที่มาถึงฐานทัพเรือที่ชลบุรีผู้กองกวินทร์ก็รีบเข้าไปหาพลเรือตรีจิรัตน์เพื่อรายงานภารกิจประจำเดือนนี้ ซึ่งในระหว่างที่เขาเข้าไปพูดคุยเรื่องงานกับผู้บังคับบัญชาเพลงพิณก็มานั่งรออยู่ที่คาเฟ่เล็กๆ ริมทะเล ด้วยเคยมาที่นี่กับผู้เป็นพ่อบ่อยครั้งและผู้กองกวินทร์ก็เคยพาเธอมาเที่ยวในช่วงที่ยังไม่ได้แต่งงานกันเพลงพิณก็เลยค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ดี ทะเลสวยๆ ทำให้เธอนั่งมองเพลินๆ อย่างไม่รู้จักเบื่อจนมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สามีเดินกลับมาหาแล้วก่อนที่เขาจะพาเธอเข้าที่พักหลังจากคุยเรื่องงานเรียบร้อย

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพลงพิณมาที่แฟลตของผู้กองกวินทร์ นับตั้งแต่ที่แต่งงานกันเวลาที่เขาจะมารายงานภารกิจกับพลเรือตรีจิรัตน์เขาก็จะพาเธอมาด้วยทุกครั้ง เพราะมีเธอมาด้วยพลเรือตรีจิรัตน์ก็เลยไม่กล้าชวนเขาไปเกเรที่ไหนเพราะอีกใจพลเรือตรีจิรัตน์ก็ไม่อยากให้ผู้กองกวินทร์ทิ้งเพลงพิณเอาไว้คนเดียวเพราะเป็นห่วงหลานสาว ครั้งแรกที่มาแฟลตของสามีเพลงพิณก็ตกใจมากที่เห็นว่าภายในตู้เสื้อผ้าของเขามีเสื้อผ้าของผู้หญิงอยู่ด้วย ตอนแรกก็นึกว่าเป็นของผู้หญิงที่ไหนแต่พอดูดีๆ แล้วเห็นว่าเป็นเสื้อผ้าของแก้วเจ้าจอมเพลงพิณก็ค่อยโล่งใจเพราะเป็นที่รู้กันดีว่าเมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมชอบมานอนค้างกับพี่ชายที่นี่ คนที่แฟลตรู้กันดีว่าผู้กองกวินทร์มีน้องสาวที่ดุมากจนบางครั้งเขาถึงขั้นขึ้นป้ายประกาศห้ามน้องสาวตัวเองขึ้นมาที่แฟลต แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครต้านทานแก้วเจ้าจอมได้เพราะเธอเป็นหลานรักของพลเรือตรีจิรัตน์ด้วยพลโทกรันณ์กับพลเรือตรีจิรัตน์เป็นเพื่อนสนิทกันและเคยทำงานร่วมกัน แต่พอแก้วเจ้าจอมแต่งงานเธอก็ไม่ได้มาที่นี่อีกส่วนเสื้อผ้าข้าวของของเธอผู้กองกวินทร์ก็ยังเก็บเอาไว้ที่นี่ตามเดิม แม้แต่เครื่องแบบข้าราชการของเธอก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย

นอกจากเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวแล้ว อีกอย่างที่ผู้กองกวินทร์เตรียมเอามาด้วยก็คืออุปกรณ์ของใช้ทุกอย่างสำหรับการฝึกหลักสูตรหน่วยซีล ทั้งเป้ทหาร หมอสนาม กระบอกน้ำ พลั่วสำหรับขุดดิน เชือก รองเท้าและอุปกรณ์อื่นๆ ทุกอย่างล้วนแต่เป็นของอย่างดีที่เขาเตรียมเอาไว้ให้นคินทร์ ด้วยนคินทร์มีเขาเป็นไอดอลต้นแบบ นคินทร์รักและศรัทธาในตัวของเขามากและยกให้เขาเป็นพี่ชายเบอร์หนึ่งในดวงใจผู้กองกวินทร์ก็เลยอาสาเป็นเจ้าภาพจัดซื้อข้าวของเหล่านี้ให้น้องชายเอง พลเอกคีรินทร์น้อยใจลูกชายจะแย่เมื่อนคินทร์ไม่อยากได้ของที่พ่อเตรียมให้แต่กลับอยากได้ของที่ลูกพี่เป็นคนเตรียมให้เอง ด้วยผู้กองกวินทร์มีประสบการณ์เคยฝึกหลักสูตรนี้และทำงานหน่วยนี้อยู่แล้วพลเอกคีรินทร์ก็เลยต้องตามใจลูก นคินทร์จะเอาของที่ใครเตรียมให้ไปฝึกก็ได้แต่ขอแค่ฝึกให้สำเร็จก็พอ ทุกๆ ปีหลักสูตรของหน่วยซีลหรือนักทำลายใต้น้ำจู่โจมมีคนเข้าฝึกเกือบร้อยคน แต่จบกันจริงๆ บางรุ่นแทบไม่ถึงสามสิบคน แต่ทุกคนก็เชื่อมั่นและมั่นใจว่านคินทร์จะผ่านหลักสูตรนี้ไปได้

“พี่ชายที่แสนดี” เพลงพิณเห็นสามีเตรียมข้าวของให้น้องชายด้วยความใส่ใจก็อดชื่นชมในความรักที่เขามีต่อนคินทร์ไม่ได้ ก็เพราะแบบนี้แหละนคินทร์ถึงรักผู้กองกวินทร์มาก

“นาวิกมันบอกว่าถ้าพี่เป็นเจ้าภาพเตรียมของให้มัน มันจะมีกำลังใจฝึกเพิ่มอีกหลายเท่า พ่อภูกับป้าเอื้อยน้อยใจมันจะแย่แล้ว”

“น้องเพลงเชื่อค่ะว่านาวิกต้องทำสำเร็จแน่นอน นาวิกมีพี่เรนเจอร์เป็นไอดอลเขาต้องเก่งเหมือนพี่เรนเจอร์แน่ๆ”

“เก่งเหมือนพี่ไม่พอค่ะ แต่มันต้องเก่งกว่าพี่” ผู้กองกวินทร์คาดหวังกับนคินทร์เอาไว้เยอะและหวังอยากจะเห็นน้องชายได้ดีและประสบความสำเร็จในทุกๆ ด้าน

“น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์ก็เพราะแบบนี้แหละค่ะ...พี่เรนเจอร์น่ารัก รักน้อง รักหลาน”

“ไม่รักหลานค่ะ พี่ไม่ได้รักยัยปักเป้ากับต้าวโมกเลยนะคะ”

“อ๋ออออ” เพลงพิณลากเสียงยาวเมื่อมองไปรอบๆ ห้องของผู้กองกวินทร์แล้วทั้งห้องของเขาเต็มไปด้วยภาพถ่ายของน้องชมพูกับน้องโมก ถ้าคนนอกเข้ามาคงนึกว่าเขาเอาภาพของลูกมาติดเอาไว้ ไม่ได้รักหลานเลยนะแต่มีภาพถ่ายของหลานเต็มห้อง

“เชื่อค่ะว่าไม่รักหลาน” นิ้วเล็กๆ เขี่ยแก้มของสามีไปมาแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ให้ผู้กองกวินทร์ได้เขินหน้าแดง เพลงพิณขยับขึ้นมานั่งบนตักของเขาแล้วซบหน้าสูดกลิ่นกายหอมๆ ของเขาด้วยความหลงใหล พักนี้ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรเธอชอบดมแต่กลิ่นของเขา แม้ในยามที่ห่างกันเธอก็เอาหมอนของเขามากอดและดมกลิ่น

“เดี๋ยวเย็นนี้พี่จะพาออกไปหาของอร่อยๆ กินนะคะ น้องเพลงอยากกินอะไรหืม บอกพี่มาได้เลยนะเดี๋ยวพี่พาไป ตอนนี้พี่ว่างงานแล้วค่ะรอแค่วันไปส่งนาวิกเท่านั้น”

“อืม...” เพลงพิณทำท่าขบคิด ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวขณะมองสามีด้วยความสุข นิ้วเล็กๆ เกี่ยวปอยผมของตัวเองไปมาก่อนจะจิ้มมาที่อกแกร่งของเขา “...น้องเพลงอยากกินนี่ค่ะ” เธอหมายถึงเขา

ผู้กองกวินทร์ยิ้มแก้มแทบแตกด้วยความถูกใจ เธอช่างใจตรงกับเขาจริงๆ พอรู้ว่าเมียอยากกินเขาผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอของเพลงพิณ เขากัดงับเบาๆ ที่ซอกคอหอมหวานแล้วจะอุ้มพาเธอเข้าห้องนอนแต่จู่ๆ โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นเสียก่อน

เวร! เขาสบถในใจ ตอนแรกก็กลัวเหลือเกินว่าจะมีงานด่วนมาขัดจังหวะรัก แต่พอเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นนคินทร์เขาก็ค่อยโล่งใจหน่อย

(“ลูกพี่ครับ มาถึงหน่วยแล้วใช่มั้ยผมจะรีบไปหา ผมคิดถึงลูกพี่ม้ากมาก อยากกอด อยากหอมแก้มลูกพี่แรงๆ ซักสองที”) เสียงของนคินทร์ที่ลอดออกมาทำให้เพลงพิณหัวเราะตาม เอ็นดูในความติดพี่ชายของนคินทร์

“มาถึงแล้ว แต่มึงยังไม่ต้องมาหาพี่ พรุ่งนี้ค่อยมา”

(“ทำไมล่ะ ก็เค้าคิดถึงพี่หนิ”) นคินทร์ประจำการอยู่ที่หน่วยของนาวิกโยธินซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากกับหน่วยของผู้กองกวินทร์

“กูอยู่กับเมียมึงเข้าใจมั้ย ไว้พรุ่งนี้มึงค่อยมา”

(“อ๋อ”) คราวนี้นคินทร์หัวเราะคิกคักใส่เมื่อเข้าใจแล้วว่าทำไมลูกพี่ถึงยังไม่ให้ไปเจอ ลูกพี่กำลังเร่งทำหลานให้เขาอยู่นี่เอง (“เดี๋ยวนี้เห็นเมียสำคัญกว่าน้องนะ ผมจะฟ้องเจ๊เปอร์”)

“งั้นมึงก็รีบวางสายแล้วโทรไปฟ้องเลย แค่นี้นะ” เขารีบวางสาย มันจะเหมือนเขาเกินไปแล้วนะไอ้หมอนี่ เดี๋ยวนี้หัดขี้ฟ้องเหมือนเขาด้วย ถ้าผู้กองกรินทร์คือฝาแฝดทางหน้าตาของเขานคินทร์ก็คือฝาแฝดทางนิสัย

พอเห็นเขาวางสายแล้วเพลงพิณก็สอดแขนมากอดรอบคอของเขาอีก เธออยากอยู่ใกล้ๆ เขา แนบชิดเขาแล้วก็สูดกลิ่นกายหอมๆ สองแขนกอดรัดสามีแน่นแล้วซุกไซ้เขาราวกับงูที่กำลังเลื้อยไปรอบตัวของผู้กองกวินทร์ ยิ่งเธอซุกไซ้กอดเขาเขาก็ยิ่งชอบ ผู้กองกวินทร์ทิ้งโทรศัพท์ไปแล้วช้อนเพลงพิณขึ้นมาอุ้มพาเดินเข้าห้องนอน เขาจะเล่นสนุกกับเธอให้หนำใจแล้วตอนค่ำๆ ค่อยพาเธอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก

ก่อนจะเข้าเรียนเพื่อฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมก็จะต้องมีการทดสอบสมรรถภาพทางกายในทุกๆ ด้านก่อนเพื่อดูว่าผู้ที่จะเข้ารับการฝึกมีความพร้อมทางร่างกายมากพอหรือเปล่า ซึ่งการทดสอบนี้ได้ทำไปแล้วเมื่อสองเดือนก่อน หลังผ่านการทดสอบผู้ที่ผ่านการทดสอบจะใช้เวลาสองเดือนในการเตรียมพร้อมก่อนเข้ารับการฝึกอย่างจริงจังที่เกาะพระ พลเอกคีรินทร์รู้สึกภูมิใจมากที่ลูกชายคนเล็กของตนสามารถผ่านการทดสอบได้ในระดับที่ดีกว่าเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ถึงนคินทร์จะชอบเล่นสนุกและทำตัวเพี้ยนๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องการเรียนเขาก็สามารถทำคะแนนได้มากที่สุดในรุ่น ในเรื่องการทำงานก็จริงจังและทุ่มเทและในการเข้าเรียนเพื่อฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมนคินทร์ก็ใช้เวลาเป็นปีในการฝึกร่างกายให้พร้อมโดยได้รับคำแนะนำจากมนุษย์กบรุ่นพี่อย่างพลโทกรันณ์และผู้กองสองแฝดผู้เป็นพี่ชายที่พยายามเทรนน้องชายให้มีความพร้อมทั้งทางร่างกายและจิตใจ จากที่เป็นทหารหนุ่มน้อยขี้เล่นนคินทร์ก็กลายร่างเป็นทหารหุ่นบึกบึนแข็งแรงและแกร่งสมใจพี่ๆ และได้ดั่งใจพลโทกรันณ์ที่ลากตัวหลานชายไปเทรนอย่างหนักเพื่อให้นคินทร์มีความพร้อมมากที่สุด

“ร่างกายพร้อม จิตใจพร้อมแต่เสียอยู่อย่างเดียว” พลโทกรันณ์ทำหน้ายุ่งยากใจและเครียดแทนหลาน นี่เป็นเรื่องเดียวที่เขาเทรนให้นคินทร์ไม่ได้ “ไอ้โรคเมาเรือนี่มันรักษาไม่หายจริงๆ หรออาถามหน่อย”

นี่คือเรื่องเดียวที่ทุกคนห่วงนคินทร์เมื่อถึงวันที่ต้องมาส่งเขาเพื่อเข้าเรียนเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจม ด้วยเป็นการฝึกที่สำคัญและใช้เวลานานร่วมเจ็ดเดือนนอกจากทางบ้านของนคินทร์แล้วทุกคนในบ้านสุวรรณเวชก็เลยมาร่วมส่งเขาด้วย

“เดี๋ยวช่วงสัปดาห์นรกไอ้โรคเมาเรือของมันก็จะหายขาดเองแหละครับคุณพ่อ หึๆๆ” แล้วผู้กองกวินทร์กับพลโทกรันณ์ก็หัวเราะออกมาพร้อมกันด้วยรู้ดีว่านคินทร์จะต้องเจอกับอะไร การเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมนั้นจะฝึกอยู่ในทะเลเป็นเวลานานและต้องอยู่บนเรือยางเสมือนว่าเรือยางคืออวัยวะอย่างหนึ่งของร่างกาย

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณแม่ตุนยาแก้เมาเรือให้ผมเรียบร้อยแล้ว ผมตุนเอาไปเผื่อเพื่อนๆ ที่จะมาเรียนด้วยกันด้วย”

“ไม่มีใครเขาเมาเรือเก่งเหมือนแกหรอก” ผู้หมวดศิขรินว่าให้น้องชาย ขนาดให้พายเรือในสระน้ำหลังบ้านสุวรรณเวชมันยังเกือบอ้วกแตกเลย

“รีคอนอย่าว่าน้องสิลูก” หมอเอื้อยที่กอดโอ๋นคินทร์อยู่ว่าขึ้น ห่วงลูกชายก็แสนห่วง ตอนที่นคินทร์ไปกราบลาคุณตาคุณยายเพื่อจะมาฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมเธอยังไม่ให้นคินทร์บอกคุณตาคุณยายเลยว่าจะมาฝึกเป็นอะไรเพราะกลัวว่าทางบ้านจะเป็นห่วงหลานรักจนไม่ยอมให้มาฝึกเพราะรู้กันดีว่าหลักสูตรนี้มันเป็นหลักสูตรที่โหดมากแค่ไหน

“อย่าโอ๋ลูกให้มากเอื้อย ตอนฝึกนาวิกจะไม่มีแม่คอยโอ๋แล้วนะ ทั้งรีคอน เจ้าแฝดแล้วก็พนาเขาก็เคยฝึกหน่วยรบพิเศษกันมาแล้วเขายังผ่านกันมาได้ นาวิกมันก็ต้องผ่านได้เหมือนพี่ๆ อยู่แล้ว” แม้ใจจะห่วงลูกชายคนเล็กมากแค่ไหนแต่พลเอกคีรินทร์ก็จะไม่โอ๋ลูก ก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งไปคุยกับครูฝึกของนคินทร์มาว่าให้จัดการฝึกสอนนคินทร์ได้อย่างเต็มที่ อย่าออมแรง อย่าให้อภิสิทธิ์ใดๆ อย่าเกรงใจว่าเป็นลูกชายของ ผบ.ทบ. ครูฝึกปฏิบัติกับนักเรียนคนอื่นๆ แบบไหนก็ให้ทำกับนคินทร์แบบนั้นได้เลย ถ้าการฝึกมีการตี การเฆี่ยนกันก็เอาให้เต็มที่เหมือนกับนักเรียนคนอื่นๆ พลเอกคีรินทร์อยากให้ลูกชายประสบความสำเร็จด้วยความสามารถและความอดทนของตัวเองไม่ใช่ประสบความสำเร็จเพราะเป็นลูกชายของเขา ซึ่งทางครูฝึกก็ยินดีรับปากว่าจะไม่ให้อภิสิทธิ์ใดๆ กับนคินทร์แต่จะปฏิบัติกับนักเรียนทุกคนให้เท่าเทียมกัน พลเอกคีรินทร์ดีใจที่ตนไม่ได้เลี้ยงลูกแบบโอ๋ ไม่ได้สอนให้เป็นคุณหนูคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแต่เขาสอนลูกให้เป็นคนที่รู้จักความอดทนและความยากลำบาก ให้กล้าหาญมีใจสู้ ให้เห็นถึงประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชร์ส่วนตัว ถึงจะมีนิสัยเพี้ยนๆ ไปบ้างแต่นคินทร์ก็มีความหนักเอาเบาสู้และถ้านคินทร์ผ่านการฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมได้ก็เท่ากับว่านคินทร์ประสบความสำเร็จในอาชีพการงานไปได้อีกขั้น

“จำเอาไว้นะ” เขาสอนลูกชาย “ความอดทนและกล้าหาญเท่านั้นที่จะทำให้แกผ่านการทดสอบครั้งนี้ไปได้แล้วที่สำคัญ...อย่าวิ่งไปข้างหน้าคนเดียวแต่แกต้องพาเพื่อนๆ นักเรียนทุกคนวิ่งไปข้างหน้ากับแกให้ได้ วันนี้พวกเขาคือเพื่อนนักเรียนของแกแต่วันหน้าพวกเขาจะเป็นเพื่อนร่วมทีมเพื่อนร่วมตายและเป็นเพื่อนคนสำคัญของแกด้วย” นคินทร์ฟังคำพ่อสอนแล้วก็มองไปทางเหล่าเพื่อนนักเรียนอีกหลายคนที่มีญาติพี่น้องมาส่งเหมือนกันกับเขาก่อนจะมองมาทางพี่แฝด ซึ่งผู้กองสองแฝดก็ส่งยิ้มมาให้กำลังใจ ตอนที่ผู้กองสองแฝดจะเข้าเรียนเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมพ่อภูก็เคยสอนแบบนี้เหมือนกันและมันก็จริงอย่างที่พ่อภูสอน เพราะเพื่อนนักเรียนในวันนั้นก็เพื่อนพี่น้องร่วมทีมอัลฟาของพวกเขาในวันนี้ เพื่อนที่น้องที่เป็นมากกว่าคำว่าทีม

“ผมจะไม่ทำให้คุณพ่อผิดหวัง จะไม่ให้เสียชื่อลูกชาย ผบ.ทบ.แน่นอนครับ”

“ดีมากไอ้เสือ” พลเอกคีรินทร์กอดให้กำลังใจลูกชายก่อนที่นคินทร์จะก้มลงกราบพ่อกับแม่เพื่อความเป็นสิริมงคลและเอาฤกษ์เอาชัยก่อนเข้าเรียน จากนั้นก็เข้าไปไหว้ลาท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชด้วยที่ตั้งใจเดินทางมาส่งหลานชายโดยเฉพาะ

“จะไม่ได้เจอนาวิกตั้งหลายเดือนย่าต้องเหงามากแน่ๆ ตั้งใจฝึกให้สำเร็จนะลูกย่าเอาใจช่วย”

“ฝึกเสร็จแล้วคุณปู่กับคุณย่าต้องมีรางวัลให้ผมนะครับ”

“ตลอดๆ” ท่านนายพลปภพว่าเพราะท่านคือคนที่โดนนคินทร์ไถเงินบ่อยที่สุด แค่นคินทร์มาประจบท่านก็ใจอ่อนแล้ว

“คุณพ่อบอกว่าห้ามบอกคนอื่นๆ ว่าผมเป็นลูกชายท่าน ผบ.ทบ. งั้นผมบอกคนอื่นๆ แทนได้มั้ยครับว่าผมเป็นหลานชายของอดีตท่าน ผบ.ทบ.อย่างคุณปู่”

“ได้สิ” ท่านยิ้มตอบ “เพราะปู่บอกกับครูฝึกเขาเอาไว้แล้วว่าถ้านักเรียนคนไหนมาอวดว่าเป็นลูกชายหรือหลานชายของ ผบ.ทบ. ให้จัดการเล่นให้หนักๆ กว่าเพื่อนได้เลย ถ้าครูฝึกเขาสั่งทำโทษอะไรก็ให้เบิ้ลลูกชายหรือหลานชาย ผบ.ทบ.ให้หนักเป็นสองเท่า”

“อ้าวสวัสดีครับท่าน ท่านทั้งสองคนเป็นใครหรอครับผมไม่รู้จักเลย” พอโดนคุณปู่ขู่นคินทร์ก็รีบตีมึนทำเป็นไม่รู้จักปู่แล้วก็พ่อของตัวเองทันที งานนี้ก็เลยโดยพลเอกคีรินทร์ทุบเข้าให้

พอลาพ่อกับแม่และคุณปู่คุณย่าแล้วนคินทร์ก็หันมากอดอ้อนราชาวดีอีกคน คุณอาแก้มคนสวยมักจะใจดีกับเขาที่สุด ตามใจเขาที่สุด พอกอดลาอาแก้มและไหว้ลาอารันคราวนี้นคินทร์ก็หันมาลาพี่ๆ ของตนบ้าง ผู้หมวดศิขรินทร์อวยพรน้องชายเสียยืดยาว แนะนำเรื่องที่จำเป็นซ้ำๆ จนวินาทีสุดท้ายถ้าเป็นไปได้ใจก็อยากจะไปดูน้องชายฝึกตลอดหลักสูตรเลยล่ะ

“ผมพร้อมสู้ครับ เพื่อพี่ซีล เพื่อคุณน้ำเมย”

“เหอะ!” ผู้กองกรินทร์แค่นยิ้มใส่อย่างรู้ทัน เพราะกุมาริกาติดงานบวงสรวงละครก็เลยมาร่วมส่งนคินทร์ไม่ได้แต่ว่าเมื่อก่อนหน้านี้เธอก็ได้โทรมาอวยพรนคินทร์แล้ว “จะสู้เพื่อพี่หรือสู้เพื่อเงินเอาให้ดีๆ” เขาว่า ก่อนจะหันไปบอกกับทุกคน “น้ำเมยบอกว่าถ้านาวิกมันฝึกหน่วยซีลสำเร็จน้ำเมยจะให้มันห้าแสนเพื่อเป็นรางวัลสำหรับคนเก่งครับ”

“อ๋อถึงว่าทำไมกำลังใจมันดีแบบนี้” พลโทกรันณ์ว่าขึ้นเพราะนคินทร์ดูกระตือรือร้นกับการฝึกครั้งนี้มากๆ ตอนแรกก็นึกว่าหลายชายอยากเป็นนักรบที่เก่งและแกร่ง ที่ไหนได้...

“แหะๆๆ มันก็ต้องมีกำลังใจกันบ้างสิครับ เออ...พี่พนา พี่เพลงพิณกับมารีนจะลอกคุณน้ำเมยบ้างก็ได้นะ เนี่ย คุณน้ำเมยทำให้ดูเป็นตัวอย่างแล้ว”

“ตลกๆ” ทั้งผู้กองกวินทร์และแก้วเจ้าจอมว่าขึ้นพร้อมกัน รางวัลคนเก่งน่ะมีให้แน่นอนอยู่แล้วแต่ไม่ใช่ให้มาไถกันแบบนี้

“มารีนด้วยหรอ” ทางฝ่ายขวัญคณินชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ นคินทร์ก็เลยยิ้มตอบ

“ใช่ ก็มารีนเป็นพี่สะใภ้เราเพราะงั้นมารีนก็ต้องเปย์เราในฐานะของพี่สะใภ้สิ”

“แต่มารีนเป็นเพื่อนนาวิกนะ” ขวัญคณินชี้นิ้วมาที่ตัวเองอีกครั้งเพราะตนกับนคินทร์อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

“ตัดเพื่อนแล้ว ตอนนี้มารีนไม่ใช่เพื่อนเราแต่มารีนเป็นพี่สะใภ้เราส่วนเราเป็นน้องผัวของมารีน อย่าคิดว่าไม่รู้นะตอนอยู่ที่แม่สอดมารีนกับพี่รีคอน...อุ๊บ!” แล้วคนปากเปราะก็โดนพี่ชายเอามือปิดปากก่อนที่ความลับจะรั่วไหล รองกรันณ์กับท่านนายพลปภพหันมาแสยะยิ้มเหี้ยมๆ ให้ผู้หมวดศิขรินทันทีในขณะที่ขวัญคณินรีบก้มหน้างุด แก้มแดงเป็นลูกตำลึง

“เออ...เดี๋ยวหลังซีลกับเรนเจอร์แต่งงานแล้วผมขอคุยเรื่องรีคอนกับมารีนกับคุณพ่อคุณแม่หน่อยนะครับ ผมกับเอื้อยอยากแต่งมารีนมาเป็นสะใภ้แล้ว” เพราะรู้ดีว่าลูกชายคนโตของตนกับขวัญคณินรักกันมากและใกล้ชิดกันสุดๆ พลเอกคีรินทร์จึงอยากสู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราว ขวัญคณินก็ถือว่าเป็นหลานสาวของเขาคนหนึ่งและเป็นเด็กที่ดีมากๆ สะใภ้คนโตของบ้านวัฒนกุลต้องเป็นขวัญคณินคนนี้เท่านั้น

“ไม่ให้แต่งโว๊ย!”

“กูจะคุยกับพ่อมึงไม่ใช่มึง เพราะงั้นอย่ามาสอดไอ้รัน”

“ฮึ่ม!” พลโทกรันณ์ชักสีหน้าใส่ด้วยความหวงหลานสาวก่อนจะอุ้มเอาน้องชมพูกับน้องโมกขึ้นมากอดพร้อมๆ กัน เมื่อก่อนว่าหวงหลานสาวอย่างขวัญคณินมากแล้วตอนนี้พลโทกรันณ์กลับทุ่มเทความหวงมาที่น้องชมพูมากกว่า ถ้าเอาใส่กล่องซ่อนไว้ได้คงทำไปแล้ว

“ลูกจ๋า อีกเจ็ดเดือนเจอกันนะลูกรัก ระหว่างนี้ก็อย่าดื้ออย่าซนล่ะเข้าใจมั้ย” อีกกำลังใจที่มาส่งนคินทร์ก็น้องมุกลดาหรือน้องไข่มุก แมวอ้วนสีขาวขนฟูที่นคินทร์เลี้ยงเป็นลูกตามผู้กองกวินทร์แต่ว่าช่วงที่เขาไม่อยู่นี้พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยจะเป็นคนดูแลน้องมุกลดาให้ในฐานะของคุณปู่และคุณย่า “วันพ่อฝึกเสร็จน้องไข่มุกต้องมาร่วมแสดงความยินดีกับพ่อด้วยนะ แต่งชุดสวยๆ มาเลยนะเข้าใจมั้ยคะ”

“เมี้ยววววว” น้องมุกลดาที่หมอเอื้อยอุ้มอยู่ร้องขานรับราวกับเข้าใจจนหมอเอื้อยต้องลูบศีรษะลูกเมื่อนคินทร์เข้ามากอดซุกแมวอ้วน

“เจ้าเด็กทาสแมว เดี๋ยวแม่จะช่วยดูแลน้องไข่มุกให้”

“อย่าให้พี่รีคอนเอาน้องไข่มุกของผมไปย่างกินเป็นกับแกล้มนะครับคุณแม่”

“กูไม่กินแมว” ผู้หมวดศิขรินว่า ถึงเขาจะเคยขู่ก็ตามว่าถ้าน้องมุกลดาคาบหนูตายไปซุกไว้บนเตียงของเขาอีกเขาจะจับน้องมุกลดาย่างสดแต่เขาก็ไม่คิดที่จะกินแมวจริงๆ

นคินทร์หันไปกอดลาแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาด้วยที่วันนี้อุตส่าห์หอบลูกๆ มาส่งเขา แน่นอนว่าพี่เขยผู้แสนดีก็พร้อมจะเปย์เขาเช่นกันหากเขาผ่านการฝึกครั้งนี้ได้

“โชคดีนะน้องชาย พี่เชื่อว่าแกทำได้”

“แต่ถ้าทำไม่ได้แม่จะซ้อมให้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาล”

“โห่เจ๊เปอร์” ทำไมไม่หัดใจดีเหมือนผัวบ้างเนี่ย นคินทร์นึกในใจแล้วก็ไปกอดลาหลานๆ บ้าง

“คูมน้าเปงเด็กดีอย่าให้คูมคูตีก้นนะคะ” แม้ว่าจะไม่รู้ว่าคุณน้าไปไหนแต่น้องชมพูก็ได้ยินแว่วๆ มาว่าคุณน้ากำลังจะไปเรียนเป็นกบอะไรสักอย่างนี่แหละแล้วคุณครูกบก็ดุมากๆ ด้วย

“คูมน้าฉู้ๆ นะค้าบ”

“แล้วน้าจะเอาปีกฉลามฝ่าเกลียวคลื่นมาให้ยัยปักเป้ากับต้าวโมกนะ”

“ฉะหยาม เย้ๆๆ น้อนโมกจะเอาปลาฉะหยามค้าบ” กำลังใจจากหลานๆ ตัวน้อยก็พลอยทำให้นคินทร์ยิ้มสู้ได้ เขาอยากเป็นคุณน้าคนเก่ง อยากเป็นตัวอย่างที่ดีให้หลานได้ภูมิใจและอีกคนที่เขาอยากให้ภูมิใจก็คือผู้กองกวินทร์ ลูกพี่ของเขา

“ผมจะไม่ทำให้ลูกพี่ผิดหวังนะ ผมอยากให้ลูกพี่ภูมิใจ พี่เพลงพิณกับลูกพี่รอต้อนรับมนุษย์กบตัวใหม่ได้เลย”

“นาวิกดูแลตัวเองดีๆ นะ พี่กับพี่เรนเจอร์จะคอยเป็นกำลังใจให้นาวิก นาวิกเป็นน้องชายของพี่เรนเจอร์นาวิกต้องเก่งเหมือนพี่เรนเจอร์แน่ๆ” พอได้ยินเพลงพิณบอกว่าตัวเองเก่งเหมือนลูกพี่นคินทร์ก็ยิ่งฉีกยิ้มแฉ่งแล้วหันมามองผู้กองกวินทร์ตาพราวแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาชอบให้คนชมว่าเขาเก่งเหมือนผู้กองกวินทร์

“แกต้องทำได้อยู่แล้ว เป็นลูกพ่อภู เป็นน้องชายพี่แกต้องแกร่งและอดทน อย่าเก่งเหมือนพี่แต่แกต้องเก่งมากกว่าพี่เข้าใจมั้ย ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับอุปสรรคอะไร จะเหนื่อย จะหิว จะง่วง จะเจ็บ จะปวดแค่ไหนแกก็ต้องอดทน ถ้าแกแพ้แกจะเป็นได้แค่ถ่านแต่ถ้าแกผ่านแกจะเป็นเพชรเม็ดงาม พี่จะรอดูความสำเร็จของแกแล้วพี่ก็จะมาร่วมแสดงความยินดีในวันติดปีกมนุษย์กบของแกด้วย”

“ผมอยากให้ลูกพี่ติดปีกให้ผม”

“ได้ ถ้าแกสามารถผ่านการฝึกได้พี่จะให้แกทุกอย่าง”

“มันไม่เห็นหัวพ่อมันเลย” พลเอกคีรินทร์อดบ่นออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินนคินทร์บอกว่าอยากให้ผู้กองกวินทร์เป็นคนติดปีกมนุษย์กบให้ อะไรมันจะรักกันขนาดนั้น เขามีแต่จะให้พ่อกับแม่ติดให้แต่นี่อะไร จะให้ลูกพี่มันติดให้

“นาวิกเขารักเรนเจอร์มาก มาเรียนทหารเรือตามเรนเจอร์ ฝึกซีลตามเรนเจอร์ เรนเจอร์คือไอดอลของเขานะคะพี่ภู” ราชาวดีบอกกับพี่ชาย แม้แต่อุปกรณ์ที่ต้องเตรียมสำหรับการเข้าฝึกนคินทร์ก็อยากให้ผู้กองกวินทร์เตรียมให้ ยิ่งถ้าของที่ผู้กองกวินทร์เตรียมให้เป็นของที่เขาเคยใช้มาแล้วนคินทร์ก็ยิ่งอยากได้เพราะถือว่าเป็นของขลังจากพี่ชาย

“มันทำตามลูกพี่มันทุกอย่าง ขนาดแมวตัวสีขาวมันก็ยังเลี้ยงตามลูกพี่มัน ล่าสุดเห็นบอกว่าจะหาแฟนเป็นนักดนตรี เป็นนางรำ เป็นสาวทอผ้าไหมเหมือนลูกพี่มันด้วย มันบ้าไปแล้ว จะหาผู้หญิงที่เก่งและเพียบพร้อมแบบน้องเพลงน่ะสู้ให้มันไปงมหาเข็มในทะเลยังง่ายกว่า” ยิ่งนึกตามก็ยิ่งเหนื่อย แต่พลเอกคีรินทร์ก็ยังเบาใจที่ผู้กองกวินทร์รู้จักสอนแต่เรื่องที่ดีให้น้องชายได้ทำตาม

พอลาทุกคนเรียบร้อยแล้วนคินทร์ก็แบกกระเป๋าใบใหญ่จะไปรวมตัวกับกลุ่มเพื่อนนักเรียน แต่เดินไปได้ยังไม่ถึงสามก้าวก็ต้องวางกระเป๋าลงแล้วเดินกลับมากอดผู้กองกวินทร์ทำเอาคนเป็นพี่ชายน้ำตาคลอตามแล้วกอดและตบหลังน้องชายเพื่อส่งความรักและกำลังใจให้

“แกทำได้อยู่แล้วไอ้น้อง พี่เชื่อว่าแกทำได้”

“...ผมจะเป็นคนเก่งเหมือนลูกพี่ให้ได้นะ ผมจะเก่งเหมือนลูกพี่ให้ได้”

“แกเป็นคนเก่งสำหรับพี่เสมอ ไป ไปเอาปีกมนุษย์กบมาให้ได้” ผู้กองกวินทร์ดันไหล่น้องชายก่อนที่นคินทร์จะโบกมือลาทุกคนแล้วถือกระเป๋าไปรวมตัวเมื่อครูฝึกส่งสัญญาณให้นักเรียนไปเข้าแถวเตรียมรายงานตัวแล้ว ทุกคนยังคงยืนส่งนคินทร์หวังให้ความรักและกำลังใจจากครอบครัวช่วยผลักดันให้เขาประสบความสำเร็จในครั้งนี้โดยเฉพาะผู้กองกวินทร์ที่ยังยืนมองน้องชายไม่ละสายตา

บรรยากาศที่เหล่าญาติๆ มาส่งนักเรียนใหม่เข้าฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมสร้างความฮึกเหิมให้กับนักเรียนใหม่ทุกคน นับจากวันนี้ไปอีกเจ็ดเดือนทุกคนเชื่อว่าตัวเองจะได้เดินทางออกจากเกาะพระพร้อมกับปีกเครื่องหมายแห่งเกียรติยศของชายชาติทหาร

ระหว่างที่ทุกคนกำลังมองเหล่านักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจมกำลังรวมแถวอยู่นั้นก็ไม่ทันได้มีใครสังเกตเลยว่าน้องชมพูกำลังเดินเตาะแตะไปยังจุดที่รวมแถวซึ่งเหล่าครูฝึกกำลังยืนรายล้อมนักเรียนใหม่อยู่ น้องชมพูได้ยินมาว่าคุณครูของคุณน้านั้นดุกันมากน้องชมพูเลยคิดว่าตัวเองมีเรื่องต้องมาพูดคุยกับคุณครูของคุณน้าเสียหน่อยแล้ว

“คูมคูขา” มือน้อยๆ ยื่นไปเขย่าขากางเกงของครูฝึกนายหนึ่งที่กำลังเดินตรวจแถวนักเรียนใหม่อยู่ พอเขาก้มลงมามองก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวจิ๋วมัดผมแกละหน้าตาน่ารักมากใส่ชุดกระโปรงทหารเรือสีขาวกำลังเขย่าขากางเกงของเขาไปมา กลิ่นตัวของสาวน้อยหอมฟุ้งไปทั่วเลย นี่ลูกเต้าใครกันล่ะเนี่ยทำไมถึงใจกล้าเดินเข้ามาในกลุ่มครูฝึกของหน่วยซีลแบบนี้

“คูมคูเปงคูมคูกบอ๊บๆ ของคูมน้าใช่มั้ยคะ” เสียงใสๆ เอ่ยถามอย่างไม่นึกกลัวครูฝึกทหารร่างใหญ่ หน้าตาและแววตาดูขึงขังมองเห็นถึงความกล้าหาญและจิตใจที่เด็ดเดี่ยว ถ้าเป็นเด็กผู้ชายคงมีแววเป็นทหารที่เก่งกาจมากแน่ๆ

“คุณน้าของหนูเป็นนักเรียนในนี้หรอ”

“ใช่ค่ะ คูมน้ามาเปงนักเรียงที่นี่ คูมน้าจามาเรียงเปงกบอ๊บๆ ค่ะ” เดี๋ยวนะ! จะมาเรียนเป็นกบอ๊บๆ อย่างนั้นหรอ กบอ๊บๆ อ๋อ หมายถึงคุณน้าของยัยหนูคนนี้จะมาเรียนเป็นมนุษย์กบ อะไรวะเนี่ย หน่วยรบพิเศษที่โหดที่สุดของกองทัพเรือกลายเป็นกบอ๊บๆ ไปแล้วหรอ ครูฝึกถึงกับขมวดคิ้วใส่ น้าจะมาเรียนเป็นกบอ๊บๆ ไม่พอก่อนหน้านี้ยัยหนูนี่ยังเรียกเขาว่าคุณครูกบอ๊บๆ ด้วย “คูมคูกบอ๊บๆ อย่าดุคูมน้านะคะ คูมน้าของน้อนจมปูเปงเด็กดี คูมน้าไม่ดื้อเยยค่ะ คูมคูกบอ๊บๆ อย่าดุอย่าตีคูมน้าของน้อนจมปูนะคะ”

เหล่าครูฝึกที่กำลังปั้นหน้าขรึมใส่นักเรียนใหม่แทบจะพากันหลุดหัวเราะเมื่อได้ยินสาวน้อยสั่ง ตัวนิดเดียวแต่ก็ช่างใจกล้ามายืนพูดกับทหารเสียงเจื้อยแจ้วและไม่มีท่าทางหวาดกลัวเลย นี่หลานนักเรียนคนไหนกันล่ะเนี่ย

“คนไหนเป็นคุณน้าของหนูหรอ”

“คนนู้นค่า” นิ้วน้อยๆ ป้อมๆ ชี้ไปทางนคินทร์ ซึ่งทางนคินทร์ก็ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าหลานแอบตามมาด้วยความเป็นห่วง พอครูฝึกมองตามทุกคนก็ได้แต่มองหน้ากันเพราะรู้ดีว่านคินทร์เป็นใคร เห็นท่าน ผบ.ทบ. มาบอกว่าให้ครูฝึกทุกคนจัดการฝึกนคินทร์ได้ตามสบายเลยอย่าได้เกรงใจท่าน อย่าให้อภิสิทธิ์นคินทร์เหนือคนอื่นเด็ดขาดเพราะท่านอยากให้ลูกชายได้ประสบความสำเร็จด้วยตัวเองเท่านั้น ซึ่งเหล่าครูฝึกก็ชื่นชมท่านมากที่ท่าน ผบ.ทบ.ใจกว้าง มีเหตุผลและมีความยุติธรรมไม่เข้าข้างโอ๋ลูกชายแบบนี้ แต่...ท่าทางจะมีคนแถวนี้อยากโอ๋คุณน้าของตัวเองจนถึงขั้นเดินเข้ามาสั่งครูฝึกด้วยตัวเองเลย

“เฮ้ยยัยปักเป้า!!!” หลังจากที่ตามหาหลานเพราะนึกว่าหลานพลัดหลงเสียแล้วผู้กองกวินทร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหิ้วตัวหลานสาวขึ้น เขานึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นยัยปักเป้ามายืนพูดเป็นคุ้งเป็นแควอยู่กับเหล่าครูฝึกแบบนี้ซึ่งส่วนมากครูฝึกทุกคนก็เป็นครูฝึกของเขาทั้งนั้น

“ขอโทษครับครู หลานผมเป็นลูกปีศาจน่ะครับเลยกลัวอะไรไม่เป็น”

“น้อนจมปูไม่ใช่ยูกปีฉาดนะคะ คูมป้อบอกว่าน้อนจมปูเปงนางไม้น้อยแฉนจ๋วย”

“พ่อเรามันโกหก”

“คูมยุงนั่นแหยะโกหก คูมยุงเป็นเด็กดื้อเดี๋ยวจาให้คูมคูกบอ๊บๆ ตีก้นเยย”

“โอ๊ยยัยเด็กนี่ นับวันยิ่งโตยิ่งเหมือนแม่” คนเป็นลุงหัวจะปวด แม้ว่าจะถูกคุณลุงหิ้วตัวขึ้นมาแล้วแต่น้องชมพูก็ยังหันไปจ้องครูฝึกทุกคนตาแป๋วทำสีหน้าจริงจังใส่

“อย่าดุคูมน้านะคะ คูมน้าของน้อนจมปูเปงเด็กดี”

“นี่หลานผู้กองเรนเจอร์หรอ อ๋อ ใจกล้าบ้าบิ่นเหมือนผู้กองเลยนะ” ผู้กองกวินทร์ได้แต่ยิ้มแหะๆ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นไหว้ลาครูฝึกของเขาแล้วหนีบเอาตัวยัยปักเป้าออกมาแต่น้องชมพูก็ยังไม่วายร้องให้กำลังใจคุณน้านาวิกของตัวเองอีก

“คูมน้าขา คูมน้าฉู้ๆ ค่า ถ้าคูมคูกบอ๊บๆ ดุมาฟ้องน้อนจมปูนะคะ”

“ยิ่งใหญ่จริงจริ้งตัวแค่นี้” ผู้กองกวินทร์ว่าเข้าให้ ไม่คิดฝันว่ายัยปักเป้าจะใจกล้าไปยืนพูดกับครูฝึกของเขาฉอดๆๆ ทำไมนิสัยถึงได้เหมือนแม่มากขนาดนี้เนี่ย ตอนเขากับพี่ชายมาฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมแก้วเจ้าจอมก็มายืนพูดกับครูฝึกของเขาเหมือนกัน ไม่ใช่มาบอกให้ครูฝึกออมมือนะแต่ยัยนั่นมาบอกให้ครูฝึกกระทืบเขาให้หนักกว่าเพื่อน ดูสิ ตอนนี้ญาติๆ ของนักเรียนใหม่พากันขำใหญ่แล้วที่ยัยปักเป้ามาร้องสั่งคุณน้าของตัวเองแบบนี้

เพลงพิณโล่งใจมากเมื่อเห็นสามีหิ้วตัวหลานกลับมา น้องชมพูอยู่ในวัยกำลังซุกซนเพราะงั้นจึงไม่ควรปล่อยให้คลาดสายตา พอถูกหิ้วตัวกลับมาสาวน้อยก็ถูกคุณพ่อจับใส่เป้ติดสายจูงทันทีจะได้ไม่ต้องเดินตามใครต่อใครไปทั่วอีก นี่ดีนะที่ผู้หมวดศิขรินจับน้องโมกขี่คออยู่ไม่งั้นคงได้วิ่งตามพี่สาวไปแน่ๆ ด้วยวันนี้มีครอบครัวของนักเรียนใหม่มาส่งลูกหลานเข้าฝึกเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจมจำนวนมากผู้คนก็เลยเนืองแน่น ทุกคนในบ้านสุวรรณเวชแต่งกายด้วยชุดไปรเวทเพื่อไม่ให้เตะตาใคร ด้วยจำนวนผู้คนที่มากมายและเจอกับลมกับแดดทะเลทำให้เพลงพิณรู้สึกตาลายเหมือนจะเวียนศีรษะจนถึงขั้นซวนเซ ขวัญคณินที่ยืนอยู่ข้างๆ กันก็เลยต้องรีบหันมาประคองเธอเอาไว้

“พี่เพลงพิณ” เสียงเรียกของขวัญคณินทำให้ผู้กองกวินทร์รีบผละออกจากหลานๆ เข้ามาหาเธอในทันที ทุกคนต่างก็หันมามองทางเพลงพิณด้วยความตกใจที่เห็นเธอเป็นลมล้มพับ แก้วเจ้าจอมก็สงสัยอยู่ว่าวันนี้เพลงพิณดูหน้าซีดๆ แปลกๆ เหมือนคนไม่สบาย

แม้จะลืมตาตื่นแล้วแต่เพลงพิณก็ยังดูมึนๆ งงๆ ด้วยยังเวียนศีรษะไม่หาย ผู้กองกวินทร์จับมือของเธอเอาไว้แน่นเขานั่งอยู่ข้างเตียงของเธอเหมือนที่นี่จะเป็นห้องพยาบาลเลย นี่เธอเป็นลมไปหรอ

“โรงพยาบาลของฐานทัพเรือค่ะ” ผู้กองกวินทร์รีบบอกก่อนที่เธอจะทันได้ถาม นอกจากเขาก็ยังมีคุณหญิงกรกช ราชาวดี แก้วเจ้าจอม หมอเอื้อยและขวัญคณินอยู่ด้วย ทุกคนยังอยู่เฝ้าดูอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง เพลงพิณรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ทุกคนมีให้และอุ่นใจที่ข้างกายเธอตอนนี้มีครอบครัวอยู่ด้วยซ้ำหลายๆ คนยังเป็นทั้งคุณหมอและพยาบาลอีก

“น้องเพลงเป็นลมไปหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอด้วยความโล่งใจที่เห็นเธอฟื้นแล้ว “สงสัยน้องเพลงจะเพลีย เมื่อคืนนี้ก็ไม่ได้นอนทั้งคืนแล้วยังต้องมาเจอแดดเจอลมทะเลอีก พี่ขอโทษนะคะที่กวนน้องเพลงจนไม่ได้นอน”

“โอ้โห ในที่สุดตัวการก็สารภาพออกมาแล้ว เพราะความหื่นของพี่แท้ๆ ที่ทำให้น้องเพลงป่วยมันน่าดึงหูให้ขาดนัก” ไม่ว่าเปล่าแต่แก้วเจ้าจอมยังดึงหูพี่ชายเป็นการลงโทษด้วย

“โอ๊ยๆๆ เจ็บๆๆ” ผู้กองกวินทร์รีบปัดมือของแก้วเจ้าจอมออก ยัยปีศาจนี่ “เออเป็นความผิดของพี่เองแหละ พี่ก็ลืมไปว่าเมียพี่เป็นคนไม่ใช่ปีศาจแรงควายถึกเหมือนเรา จะได้ปาดิดับโอ้เยกับผัวสามวันสามคืนแล้วยังมีแรงมาเตะภูเขาเป็นลูกๆ ได้อีก”

“ว่าไงนะ!”

“เรนเจอร์ ไนเปอร์อย่าทะเลาะกันลูก” ราชาวดีรีบปรามเมื่อทั้งสองคนพี่น้องเริ่มทะเลาะกันด้วยเรื่องที่ไม่ควรพูดในสถานที่แบบนี้ พอดุลูกๆ แล้วราชาวดีก็หันมามองทางหมอเอื้อยเหมือนจะรู้กันว่าที่เพลงพิณเป็นลมไปนั้นเป็นเพราะอะไร เพลงพิณเป็นคนร่างกายแข็งแรงและเคยมาเที่ยวทะเลบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน

“ช่วงนี้น้องเพลงมีอาการแปลกๆ มั้ยลูก แบบ...คัดเต้านม เจ็บเต้านม เต้านมขยายขึ้นอะไรแบบนี้” คำถามของหมอเอื้อยทำให้แก้วเจ้าจอมกับขวัญคณินหันมามองหน้ากันแล้วทำตาโตขึ้นทันก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา เริ่มรู้กันแล้วว่าเพลงพิณเป็นลมเพราะอะไร

“เออ...” พอถูกถามตรงๆ แบบนี้เพลงพิณก็อดเขินไม่ได้ ดีว่าตอนนี้รอบตัวเธอมีแต่แม่สามี พี่สาวและน้องสาวเลยไม่รู้สึกเขินมาก

“ครับ น้องเพลงมีอาการแบบที่ป้าเอื้อยว่าทุกอย่างเลยครับ” คนที่รู้ดีกว่าเมียรีบตอบ เธอไวต่อความรู้สึกมากๆ ด้วยแล้วก็ติดเขา ชอบดมกลิ่นของเขา

“แล้วมีอาการอะไรอีกบ้าง”

“ก็ น้องเพลงดูเพลียๆ ง่ายครับ บทจะกินน้อยก็กินเหมือนแมวดมแต่พักหลังๆ มานี้กินเก่งขึ้น เข้าห้องน้ำบ่อยแล้วก็...ชอบดมชอบหอมผมด้วยครับ...ผมชอบมาก” ประโยคหลังผู้กองกวินทร์พูดทั้งหน้าแดงๆ ก่อนจะเข้ามาประคองเพลงพิณให้ลุกขึ้นนั่งแล้วกอดประคองเธอเอาไว้ในอ้อมแขน ทุกคนที่ได้ฟังเขาตอบต่างก็พากันยิ้มด้วยความตื่นเต้นก่อนที่หมอเอื้อยจะถามคำถามสุดท้าย

“แล้วประจำเดือนมาปกติรึเปล่าลูก”

จริงสิ...เพลงพิณก็เพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เพราะเธอกับสามีเร่งทำลูกกันทุกวันเธอก็เลยได้แต่ภาวนาขอให้ประจำเดือนอย่าเพิ่งมาเพื่อที่เธอจะได้ทำลูกกับสามีได้ แต่เธอก็ลืมไปว่าถ้าประจำเดือนไม่มาคือแปลว่า...

“เดือนที่แล้วไม่มา เดือนนี้ก็ด้วยค่ะ...คุณแม่คะ” เพลงพิณน้ำตาคลอรีบคว้ามือของราชาวดีมากอดด้วยความหวัง ซึ่งราชาวดีก็ยิ้มให้เธอ ลูบศีรษะของเธอด้วยความเอ็นดู “น้องเพลง...น้องเพลง...”

“ใช่จ้ะ แม่กับป้าเอื้อยคิดว่าตอนนี้น้องเพลงน่าจะกำลังท้อง น้องเพลงกำลังจะมีหลานให้แม่” พอหันไปมองทุกคนเพลงพิณก็เห็นทุกคนกำลังยิ้มให้เธอด้วยความยินดี ราชาวดีซับน้ำตาให้เธอเบาๆ ก่อนจะหันมาทางลูกชายที่นั่งอึ้งอยู่

“จะเป็นพ่อคนแล้วนะเรนเจอร์”

“ฮะ” คนจะได้เป็นพ่อก็ยังอึ้งไม่หาย จนเมื่อเพลงพิณหันมามองหน้าเขาเขาก็น้ำตาคลอขึ้นมาอีกคนทันที “ทะ...ท้อง เรากำลังจะมีลูกกันหรอคะ”

เพลงพิณพยักหน้ารับทั้งรอยยิ้ม น้ำตาคลอด้วยความดีใจและยิ่งน้ำตาร่วงเมื่อเห็นสามีฉีกยิ้มกว้างแล้วดึงเอาเธอเข้าไปกอดแน่น

“ท้อง...ท้องแล้ว เมียผมท้องแล้ว จะได้เป็นพ่อคนแล้วโว๊ย!!! ผมน้ำยาไม่บูดแล้วโว๊ย!!!” ด้วยความดีใจทำให้ผู้กองกวินทร์ร้องออกมาลั่นห้องพยาบาลจนท่านนายพลปภพ พลเอกคีรินทร์ พลโทกรันณ์ สารวัตรพนา ผู้หมวดศิขรินและผู้กองกรินทร์ที่รออยู่ข้างนอกรีบพากันเข้ามาในห้องพยาบาล พอมาถึงก็เห็นผู้กองกวินทร์นั่งกอดเพลงพิณด้วยความดีใจและน้ำตาซึม

“ทุกคนเมียผมท้องครับ น้องเพลงท้องแล้วผมจะได้เป็นคุณพ่อแล้ว!!!”

“ห๊า!!!” ข่าวดีที่ผู้กองกวินทร์ประกาศทำให้ทุกคนดีใจกันมาก ตอนแรกก็พากันเป็นห่วงที่เห็นเพลงพิณเป็นลมไปแต่ที่ไหนได้...เธอกำลังจะมีหลานให้ พลโทกรันณ์รีบเข้ามากอดราชาวดีแล้วกระโดดดีใจอย่างลืมตัวที่จะได้เป็นคุณปู่แล้ว ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็ยิ้มแก้มปริ ดีใจที่จะได้เห็นหน้าของเหลนตัวน้อยอีกแม้แต่พลเอกคีรินทร์ก็ยังดีใจจนลืมตัวเขย่าตัวผู้หมวดศิขรินไปมา ถ้ามีหลานเพิ่มเขาก็จะไม่ต้องแย่งหลานกับน้องเขยอีกแล้ว

“พี่ซีลพี่ ผมจะได้เป็นพ่อคนแล้ว ผมจะมีลูกแล้วพี่” ผู้กองกวินทร์รีบดึงพี่ชายเข้ามาหา สำหรับทุกๆ เรื่องที่น่ายินดีของเขาเขาอยากบอกพี่ชายที่สุด ผู้กองกรินทร์เองก็ดีใจที่จะได้อุ้มหลานอีกแล้ว เขารู้ดีว่าน้องชายกับน้องสะใภ้รอคอยวันนี้มานานมากแค่ไหน

“พี่ดีใจกับแกด้วย ต่อไปนี้ต้องดูแลน้องเพลงให้ดีๆ นะเข้าใจมั้ย แกต้องดูแลน้องสาวกับหลานของพี่ให้ดีที่สุด”

“แน่นอนพี่” แล้วว่าที่คุณพ่อคนใหม่ก็หันมาทางเพลงพิณอีก เขาเช็ดน้ำตาออกให้เธอด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความตื่นเต้นดีใจ เขาหุบยิ้มไม่ลงแล้วตอนนี้ “น้องเพลงขาโทรไปหาข้ามโขงเร็ว โทรไปหามันแล้วบอกมันว่าน้องเพลงท้องต่อไปมันจะได้เลิกล้อว่าพี่น้ำยาบูด น้องเพลงโทรไปบอกข้ามโขงนะเดี๋ยวพี่จะโทรไปบอกคุณพ่อ คุณพ่อก็ชอบล้อพี่เหมือนกันว่าพี่น้ำยาบูด” เห็นสามีกับทุกคนดีใจที่เธอท้องแบบนี้เพลงพิณก็ยิ้มแก้มปริไม่ต่างกัน ทุกคนต่างก็เข้ามาอวยพรให้เธอกับลูกร่างกายแข็งแรงและทุกคนก็รออุ้มลูกของเธอด้วย

“ดูมันดีใจที่ตัวเองไม่ได้น้ำยาบูดมากกว่าดีใจที่รู้ว่าเมียท้องอีกนะ ดูสิ รีบโทรไปขิงใส่พ่อตามันทันทีเลย” พลเอกคีรินทร์แอบกระซิบกับน้องเขย พลโทกรันณ์ก็เลยหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาชอบมีหลานเยอะๆ เขาจะได้เป็นคุณปู่แล้ว

“น้องชมพูกับน้องโมกกำลังจะมีน้องสมใจแล้วนะคะ” สารวัตรพนาบอกกับลูกน้อยทั้งสองเพราะน้องชมพูกับน้องโมกอยากมีน้องมาก น้องชมพูชอบเป็นพี่สาวและน้องโมกก็อยากเป็นพี่ชายบ้าง

“น้อน น้อนโมกอยากมีน้อนคับ”

“น้อนจมปูก็อยากมีน้อนค่ะ น้อนอยู่ไหนหยอคะ”

“น้องอยู่นี่ น้องอยู่ในท้องคุณป้าค่ะ” ผู้กองกวินทร์ยื่นมือไปรับเอาหลานๆ เข้ามากอด พอขิงพ่อตาเสร็จแล้วเขาก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้พ่อของเขาขิง ต่อส่วนแก้วเจ้าจอมก็เอาโทรศัพท์จากเพลงพิณมาอวดหลานกับข้ามโขงอีกคน

“น้อนล่ะคะ น้อนอยู่ในท้องคูมป้าหยอ”

“ใช่ค่ะ น้องชมพูจะได้เป็นพี่สาว ส่วนน้องโมกก็จะได้เป็นพี่ชายนะคะ” ความฝันของเพลงพิณสำเร็จผลแล้ว เธอรักหลานๆ มากและหวังอยากจะมีลูกเพื่อให้ลูกกับหลานๆ ได้วิ่งเล่นด้วยกันเหมือนเธอกับเหล่าพี่น้อง เหมือนกับพี่น้องทุกคนในแก๊งฟันน้ำนม

“เย้ๆๆ น้อนโมกเปงปี้จาย” น้องโมกดีใจใหญ่รีบหันไปฉีกยิ้มอวดทุกคน และทุกคนก็แสดงความยินดีกับน้องโมกด้วยที่ต่อไปจะได้เป็นพี่โมกของน้องๆ แล้ว น้องชมพูเองก็ตื่นเต้นรีบก้มลงไปซุกที่หน้าท้องแบนๆ ของคุณป้าให้ทุกคนได้เอ็นดูตาม

“อีกเก้าเดือนน้องถึงจะออกมาจากท้องของคุณป้า แล้วตอนนั้นยัยปักเป้ากับต้าวโมกมาช่วยลุงเลี้ยงน้องนะ” ทั้งสองคนพี่น้องรีบพยักหน้ารับปากกับคุณลุง อยากมีน้องตัวเล็กๆ กันมาก น้องโมกบอกว่าอยากได้ทั้งน้องสาวและน้องชายเลย น้องชมพูก็บอกว่าจะรีบไปขุดบ่อโคลนเอาไว้บ่อใหญ่ๆ ถ้าน้องมาแล้วน้องชมพูจะพาน้องไปเล่นบ่อโคลนด้วยกัน

เพื่อความแน่ใจว่าเพลงพิณท้องแน่ๆ หมอเอื้อยจึงขอตรวจเพลงพิณเพิ่มเติม ด้วยที่นี่เป็นโรงพยาบาลของฐานทัพเรือมีเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมหมอเอื้อยจึงให้เพลงพิณตรวจเลือดเพื่อให้ได้ผลที่แม่นยำที่สุด และผลที่ได้ก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดเมื่อเพลงพิณตั้งท้องได้ 6 สัปดาห์แล้วจริงๆ งานนี้ทำเอาผู้กองกวินทร์ร้องลั่นด้วยความดีใจอีกรอบจนหมอและพยาบาลต้องเข้ามาเตือนให้เขาช่วยเงียบๆ เสียง ตอนน้องสาวท้องว่าดีใจมากแล้วพอมาเป็นเมียตัวเองท้องบ้างเขาก็ดีใจกระโดดโลดเต้นไปมาให้เพลงพิณได้หัวเราะตาม เธอคิดอยู่แล้วว่าเขาจะต้องดีใจมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะดีใจมากขนาดนี้และด้วยความดีใจของเขานี่แหละทำให้เขาโทรไปบอกข่าวดีกับใครต่อใครอีกหลายคน

“โหลๆๆ จ่าพรตหรอ อยู่คนเดียวหรืออยู่กับใคร...อ๋อ กินเตี๋ยวอยู่กับจ่าดลหรอ ผมมีข่าวดีจะบอก เมียผมท้องแล้วนะผมกำลังจะได้เป็นคุณพ่อแล้วฝากบอกจ่าดลด้วย” พันจ่าพรตยังไม่ทันจะได้พูดอะไรผู้กองกวินทร์ก็วางสาย จากนั้นก็ต่อสายหาจ่านพดลทันที

“โหล จ่าดลกินเตี๋ยวอยู่กับจ่าพรตใช่มั้ย ผมจะโทรมาบอกว่าเมียผมท้องแล้ว ท้องแล้วนะเว้ยน้ำยาไม่ได้บูด” แล้วก็วางสายไปอีก

“เฮ้ยๆๆ จ่าชัย จ่าชาลีอยู่ด้วยกันมั้ย...อ๋อข้ามโขงบอกข่าวดีแล้วหรอ ไม่เป็นไรผมอยากบอกด้วยตัวเองอีกที เมียผมท้องแล้วนะ” จ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ ยังไม่ทันจะได้แสดงความยินดีผู้กองกวินทร์ก็วางสายไปแล้ว

“หัวหน้าดนัยหรอ ผมเองนะ” พอวางสายจากลูกน้องในทีมเสร็จก็ต่อสายหาหัวหน้าสถานีเรืออย่างหัวหน้าดนัยทันที “ผมจะโทรมาบอกข่าวดี ตอนนี้เมียผมท้องแล้วนะหัวหน้าอย่าลืมเตรียมรับขวัญหลานล่ะ” แล้วก็อีกเหมือนเดิม ทางปลายสายยังไม่ทันจะได้ถามไถ่หรือแสดงความยินดีด้วยผู้กองกวินทร์ก็วางสายแล้วต่อสายหาเพื่อนคนใหม่

“โหลๆ ไอ้ต่อ มึงอยู่ที่เกาะพระปะ...กำลังช่วยครูจัดการกับไอ้พวกลูกอ๊อดอยู่หรอ เออๆ กูฝากบอกไอ้ลูกอ๊อดตัวที่ชื่อนคินทร์ด้วย มันชื่อเล่นว่านาวิก ฝากบอกมันหน่อยว่าพี่สะใภ้มันท้องแล้ว ถ้ามันเรียนจบซีลกลายร่างจากลูกอ๊อดเป็นมนุษย์กบแล้วให้มันมาช่วยกูเลี้ยงลูกด้วย เออ กูฝากบอกมึงด้วย กูจะได้เป็นพ่อคนแล้วมึงอย่าลืมมารับขวัญหลาน”

“เฮ้ยหวัดดีกัปตันแบงค์ ทำอะไรอยู่หรอ...ฮะ กำลังขับเครื่องบินลาดตระเวนอยู่เหนืออ่าวไทยหรอ เออๆๆ กูจะโทรมาบอกว่าเมียกูท้องเว้ย กูกำลังจะได้เป็นพ่อคนว่ะกูโทรมาบอกมึงแค่นี้แหละไม่กวนมึงละ ขับเครื่องบินดีๆ นะอย่าหลงเข้าสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้าล่ะ”

“หมวดทินๆ ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่...กวาดลานวัดอยู่ อ้าวทำไมอยู่ๆ มึงถึงไปกวาดลานวัดล่ะ มึงปลอมตัวเป็นเด็กวัดไปสืบคดีอยู่รึไง ฮะ! อะไรนะ บวชพระแก้บนให้แม่อยู่!!! โทษๆๆ เฮ้ยไม่ใช่! ขอโทษครับหลวงพี่ เมียผมท้องแล้วผมแค่จะโทรมาบอกข่าวดี แค่นี้นะครับหลวงพี่ เจริญพร”

ท่านนายพลปภพ พลเอกคีรินทร์และพลโทกรันณ์ยกมือขึ้นกุมขมับไปพร้อมๆ กันเมื่อได้เห็นอาการเห่อลูกของคุณพ่อคนใหม่ เพราะความเห่อลูกของมันแท้ๆ กับพระกับเจ้าก็ยังไม่เว้นแล้วยังมีหน้าไปบอกพระว่า เจริญพร อีก เจริญพรบ้านมันสิ!

“อาการหนักนะเนี่ย พามันไปแผนกจิตเวชหน่อยรีคอนเผื่อมันต้องกินยา” สารวัตรพนาหันมาพูดกับผู้หมวดศิขริน เห็นอาการเห่อลูกของผู้กองกวินทร์แล้วเขาก็อยากจะส่งมันไปแผนกจิตเวชของโรงพยาบาลจริงๆ

ความเห่อลูกของสามีพลอยทำให้เพลงพิณหัวใจเบ่งบานตามและขำไปกับเขาเมื่อเขาโทรไปบอกทุกๆ คนว่าเธอท้องจนดูวุ่นวายไปหมด ตอนนี้พ่อกับแม่ของเธอแล้วก็คุณยายต่างก็พากันดีใจมาก ทุกคนอยากอุ้มหลานกันมากๆ และบอกให้ผู้กองกวินทร์รีบพาเธอกลับบ้านในขณะที่พลโทกรันณ์กลับอยากให้เธออยู่ที่กรุงเทพฯ แล้วคุณปู่กับคุณตาก็มีเรื่องให้ได้ทะเลาะกันเพื่อแย่งหลานแล้ว อีกคนที่ดีใจจนกรี๊ดลั่นกองถ่ายก็คือกุมาริกา กุมาริกาดีใจมากจนกรี๊ดออกมาขณะที่กำลังอยู่ในพิธีบวงสรวงละครแล้วเอาไปบอกเพื่อนดาราต่อว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นคุณป้าแล้ว ขณะเดียวกันในโลกโซเชียลเหล่าพี่น้องเพื่อนฝูงของเธอก็เข้ามาแสดงความยินดีมากมาย เห็นทีต่อจากนี้ไปถ้าท้องเธอเริ่มโตขึ้นคงรับงานรำไม่ได้แล้ว คงต้องให้อาร์ตี้ช่วยเทรนน้องๆ นางรำเพิ่มแล้วล่ะ

“ลูกจ๋า” ผู้กองกวินทร์เข้ามาซุกที่หน้าท้องของเธอหลังจากที่โทรแจ้งข่าวดีทุกๆ คนแล้ว เขาบอกว่ายังโทรบอกเพื่อนไม่ครบทุกคนแต่คอแห้งซะก่อน ไว้พักดื่มน้ำแล้วจะโทรไปบอกทุกๆ คนต่อ

“ลูกจ๋าของเราเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรอคะ เป็นแฝดรึเปล่า พ่อก็แฝดแม่ก็แฝดงั้นลูกจ๋าก็ต้องเป็นแฝดสิ”

“อืม คำถามนี้น่าสนใจ” หมอเอื้อยก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ “พ่อเป็นแฝดแท้ แม่เป็นแฝดเทียม...โอกาสท้องลูกแฝดมีสูง ถ้าเอาให้แน่ป้าว่าต้องอัลตราซาวด์ดู”

“งั้นก็ทำเลยครับป้าเอื้อย แม่ยายผมบอกว่าอยากได้แฝดสี่”

“ว๊าย แค่แฝดคู่เดียวก็สาหัสสากรรจ์แล้วย่ะ น้องเพลงตัวเล็กนิดเดียวเดี๋ยวอุ้มท้องไม่ไหว” จริงๆ เล้ยเจ้าหลานคนนี้

“พี่เรนเจอร์อยากได้ลูกแฝดหรอคะ” เห็นท่าทีของสามีแล้วเพลงพิณก็อยากรู้ ก่อนที่เขาจะดึงเอาเธอเข้าไปกอดอีก

“จะแฝดหรือจะเดี่ยวก็ได้ จะผู้หญิงหรือผู้ชายพี่ก็รักทั้งนั้นเพราะว่าเขาเป็นลูกจ๋าของเรา เราอุตส่าห์ช่วยกันทำขึ้นมานี่เนาะ” ว่าแล้วก็หอมแก้มเพลงพิณฟอดใหญ่แล้วจรดหน้าผากกับเธอเอาไว้ เขากับเพลงพิณกุมมือกันแน่น ต่างฝ่ายต่างก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณนะคะน้องเพลงที่มีลูกจ๋าให้พี่ พี่มีความสุขที่สุดในโลกเลย”

“น้องเพลงก็มีความสุขค่ะ...น้องเพลงอยากให้ลูกจ๋าของเราน่ารักเหมือนพี่เรนเจอร์”

“น่ารักเหมือนพี่เรนเจอร์...พี่เรนเจอร์เนี่ยนะน่ารักน้องเพลงตาถั่วมาก” เสียงแก้วเจ้าจอมว่าขึ้นมาและคิดว่าหลานของตัวเองจะต้องน่ารักมากๆ อยู่แล้ว แต่น่ารักเหมือนเพลงพิณนะไม่ใช่น่ารักเหมือนพี่ชายของเธอ เพราะถ้าหลานได้นิสัยพ่อมาบ้านสุวรรณเวชก็จะมีปีศาจน้อยเพิ่มขึ้น

“พี่ซีล ผมมีเรื่องอยากจะขอ” คราวนี้ผู้กองกวินทร์หันมาทางพี่ชายที่กำลังดูไอจีของกุมาริกาอยู่ ก่อนหน้านี้เขาสั่งดอกไม้ส่งไปให้กุมาริกาที่งานบวงสรวงละครเธอก็เลยถ่ายภาพคู่กับช่อดอกไม้ของเขาลงไอจีพร้อมกับแท็กหาเขาด้วย

“จะขออะไร เพื่อแก เพื่อน้องเพลงแล้วก็เพื่อหลานพี่ทำให้ได้ทุกอย่าง”

“เป็นพ่อทูนหัวให้ลูกจ๋าของผมนะ ถ้าลูกจ๋าของผมคลอดออกมาผมจะให้ลูกจ๋าของผมเรียกพี่ว่าพ่อ...เหมือนที่เราเรียกพ่อภูว่าพ่อไง”

“...มึงเอาจริงหรอ” ผู้กองกรินทร์รู้สึกเป็นเกียรติมากๆ เขาดีใจที่น้องชายให้ความสำคัญกับเขามากขนาดนี้

“เอาจริงสิ ผมเคยคุยกับน้องเพลงแล้วแล้วน้องเพลงเขาก็เห็นดีด้วย พี่มาเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกจ๋าของผมนะ”

“ได้ แต่มีข้อแม้”

“ข้อแม้อะไร” ผู้กองกวินทร์สงสัย ก่อนที่ผู้เป็นพี่ชายจะยิ้มให้ก่อนตอบ

“พี่จะเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกมึงก็ต่อเมื่อ...มึงต้องมาเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกของพี่เหมือนกัน ถ้าพี่กับน้ำเมยมีลูก...มึงต้องเป็นพ่อด้วยนะ”

“ด้วยความยินดีเลยพี่ งั้นลูกจ๋าของพวกเราจะมีพ่อสองคนนะ” ทั้งสองแฝดยิ้มให้กัน เพลงพิณเองก็ดีใจรีบยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณผู้กองกรินทร์ที่เขาจะมาเป็นพ่อทูนหัวให้ลูกของเธอ มือน้อยๆ กุมมาที่ท้องของตัวเองด้วยความดีใจและมีความสุข วันนี้มันช่างเป็นวันที่ดีจังเลย เมื่อเช้าได้ส่งน้องชายไปเรียนเป็นนักทำลายใต้น้ำจู่โจม นคินทร์กำลังจะเติบโตในหน้าที่การงานแล้วต่อมาเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองท้อง ลูกที่เธอกับสามีรอคอยในที่สุดก็มาแล้ว ทั้งครอบครัวของสามีและครอบครัวของเธอต่างก็พากันดีใจ ทุกคนทั้งดีใจทั้งมีความสุข แม้ว่าคุณปู่กับคุณตาของหลานจะเริ่มทะเลาะกันเพื่อแย่งหลานแล้วแต่ทุกอย่างก็เป็นเพราะทุกคนดีใจไปกับเธอ เพลงพิณมองผู้กองกวินทร์ด้วยความสุข ตอนนี้เธอมีความสุขมากจนไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว

“รู้มั้ยพนา ทำไมพวกมันถึงจะให้ลูกตัวเองเรียกฝาแฝดของมันว่าพ่อ” พลเอกคีรินทร์แอบกระซิบถามลูกเขย แก้วเจ้าจอมที่ได้ยินก็เลยเอียงหูมาฟังด้วย

“ทำไมหรอคะพ่อภู”

“ก็ดูหน้าพวกมันสิ พวกมันหน้าเหมือนกันขนาดนี้ก็คงจะกลัวลูกสับสนนั่นแหละว่าใครคือพ่อตัวจริง เพราะงั้นก็เลยตัดปัญหาโดยการให้เรียกพ่อมันทั้งสองคนไปเลย” แล้วทำตอบของพลเอกคีรินทร์ก็ทำให้ทั้งแก้วเจ้าจอมและสารวัตรพนาพากันหัวเราะออกมาลั่นและเห็นด้วยกับความเป็นไปได้

***************************************************

กดอ่านตอนต่อไปเลยค่ะ แบ่งลง 2 ตอน