64.ลางสังหรณ์ (NC)

​64.ลางสังหรณ์

(“ซ้อรองอ้วกบ่อยมั้ยคะ แบบว่า...อ้วกจนหมดแรงอะไรประมาณนี้ค่ะ”)

“ไม่ค่ะ” เพลงพิณส่ายหน้ายิ้มๆ มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองด้วยความสุข ตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองตั้งท้องโลกทั้งใบของเพลงพิณก็เปลี่ยนไป เธอมีความสุขในทุกๆ วินาทีของชีวิต มีความสุขเวลาที่ได้นึกถึงลูกน้อยที่น่ารักทั้งสอง มีความสุขที่ได้มีลูกกับผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ มีความสุขมากจนเธอไม่ปรารถนาสิ่งอื่นใดอีกแล้ว เธอได้รับการดูแลเป็นอย่างดีทั้งจากคนในครอบครัวของตัวเองและจากครอบครัวของสามี แก้วเจ้าจอมอยากได้ตำแหน่งคุณอาที่แสนดีและเป็นที่รักของหลานๆ หอบข้าวของมาเปย์ให้หลานในท้อง ครีม โลชั่น เครื่องสำอางสำหรับคนท้องก็หาซื้อมาให้ ครีมทากันท้องแตกลายก็หามาให้ จากประสบการณ์ของคุณแม่ลูกสองแล้วยังเป็นหมออีกเพลงพิณก็เลยได้รับคำแนะนำดีๆ จากพี่สาวอย่างแก้วเจ้าจอมมากมาย และอีกคนที่อยากได้ตำแหน่งคุณป้าที่แสนดีก็คือกุมาริกาที่ตอนนี้มีถ่ายละครอยู่ที่ต่างจังหวัด กุมาริกาโทรมาหาเธอทุกวัน ถามไถ่อาการของเธอตลอดราวกับว่าเธอเป็นคนป่วย โทรมาถามไม่พอยังหมั่นให้คนส่งผลไม้ ขนมนมเนยมาให้เธอแทบจะทุกวันอีกหรือแม้แต่ทางบ้านของกุมาริกา ทางบ้านรัตนภิรมย์ก็ยังส่งของมารับขวัญหลานเหมือนกัน เพราะเธอกับกุมาริกาสาบานเป็นพี่น้องกันแล้วทางบ้านรัตนภิรมย์ก็เลยถือว่าเธอคือลูกสาวอีกคนของบ้าน เพลงพิณคิดว่าคงเป็นบุญของเธอนักที่ได้เป็นที่รักของทุกๆ คนแบบนี้ เธออยากคลอดลูกเร็วๆ เหลือเกิน อยากให้ทุกๆ คนได้ชื่นชมความน่ารักของลูกแฝดตัวน้อยของเธอ เธออยากถูกเรียกว่า คุณแม่ แล้ว

(“ไม่อ้วกเลยหรอคะ”) กุมาริกาที่อยู่ปลายสายขมวดคิ้วมุ่น เธอเคยรับบทเป็นคนท้องในละครหลายเรื่องมาก ทำไมชีวิตจริงกับละครถึงไม่เหมือนกันเลยล่ะ

“พี่ไม่รู้สึกคลื่นไส้เลยค่ะ”

(“อยากกินของเปรี้ยวมั้ยคะ”)

“ไม่ค่ะ”

(“เหม็นหน้าผัวมั้ยคะ ตอนน้ำเมยรับบทเป็นคนท้อง น้ำเมยเคยแพ้ท้องเหม็นหน้าผัวด้วยค่ะ”) เพลงพิณหัวเราะร่วนไปกับกุมาริกาที่อินกับบทละครแล้วคิดว่าชีวิตจริงมันจะเหมือนอย่างในละคร

“พี่ไม่มีอาการแพ้ท้องอะไรเลยค่ะ รู้สึกเฉยๆ แค่...” แล้วแก้มของเพลงพิณก็เรื่อสีขึ้น “พี่แค่ชอบดมกลิ่นของพี่เรนเจอร์ ชอบดมที่ตัวของเขา ที่หมอน ที่เสื้อผ้า...”

(“เป็นการแพ้ท้องที่สยองจังเลยค่ะ ดมตาลุงแฝดน้องนั่นนะคะ อี๋ ตัวเหม็นจะตายน้ำเมยสงสารหลานแฝดของน้ำเมยจังเลย โถๆๆ หลานป้า”) ว่าแล้วก็ทำท่าขนลุกใส่ กุมาริกาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเพลงพิณจะหลงผัวอะไรขนาดนั้น ผัวขี้เหร่อย่างกับอะไรดี ตัวก็เหม็น ปากก็หมา สู้พี่ซีลของเธอก็ไม่ได้ รายนี้นะหล่ออย่างกับเทพบุตรมาจุติ ตัวหอมฟุ้งไปแปดหมื่นโลกธาตุ ปากก็หว้านหวาน หอมหวานไปทั้งตัวจนน่ากลืนกินลงท้องไปให้รู้แล้วรู้รอดเลย

(“ถ้าซ้อรองมีเรื่องอะไรจะปรึกษาน้ำเมย ปรึกษามาได้เลยนะคะน้ำเมยเคยท้องมาแล้วหลายรอบค่ะ น้ำเมยรู้ดีที่สุด”) คนที่เคยท้องจากบทละครที่แสดงทำตัวเป็นกูรูผู้รู้ผู้เห็นด้วยความมั่นอกมั่นใจ ยิ่งฟังแล้วเพลงพิณก็ยิ่งขำตาม

(“ซ้อรองคะ เดี๋ยวอีกซักพักจะมีคนเอาดอกไม้ไปให้นะคะ น้ำเมยคิดว่าซ้อรองกำลังท้องอยู่แบบนี้ถ้าได้มองดอกไม้สวยๆ ก็น่าจะสดชื่นอารมณ์ดี น้ำเมยสั่งผลไม้ไปให้ด้วยนะคะ กินผลไม้เยอะๆ หลานของน้ำเมยจะได้ผิวสวยๆ เชื่อน้ำเมยค่ะ น้ำเมยเคยท้องมาแล้วหลายรอบ”)

“ขอบคุณมากๆ นะคะ คุณน้ำเมยส่งของมาให้พี่บ่อยมากเลย พี่เกรงใจ...”

(“โนๆๆ”) กุมาริกาเท้าสะเอวแล้วส่ายนิ้วห้ามไปมาอยู่คนเดียวในกองถ่ายละครจนมอลลี่หันมามองตาม (“เรื่องระหว่างเราห้ามมีคำว่าเกรงใจเด็ดขาดค่ะ เราเป็นคนกันเองนะคะ ซ้อรองคือพี่สาวของน้ำเมยแล้วในท้องของซ้อรองก็คือหลานๆ ที่น่ารักของน้ำเมย น้ำเมยได้ตำแหน่งคุณป้าที่แสนดีจากน้องชมพูกับน้องโมกมาแล้ว น้ำเมยอยากได้ตำแหน่งคุณป้าที่แสนดีจากหลานๆ แฝดด้วย ซ้อรองให้น้ำเมยเปย์หลานเถอะนะคะน้ำเมยอยากทำแล้วน้ำเมยก็มีความสุขที่ได้ทำด้วย เราไม่ใช่แค่พี่น้องกันนะคะแต่เรายังเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชเหมือนกันด้วย”)

เล่นพูดมาเสียขนาดนี้เพลงพิณจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร กุมาริกาช่างดีกับเธอมากเหลือเกิน เป็นถึงดาราดังแต่ก็ไม่เคยถือตัวซ้ำยังทำตัวติดดิน นอกจากจะเปย์ลูกๆ ในท้องของเธอแล้วก็ยังเปย์น้องชมพูกับน้องโมกไม่หยุดอีกจนหลานๆ ร้องเรียกหาแต่ป้าน้ำเมย

“ขอบคุณนะคะ” เพลงพิณยิ้มน้ำตาคลอ “การได้มาเจอและรู้จักคุณน้ำเมยมันคือโชคที่ดีที่สุดสำหรับพี่เลยนะ” ไม่เพียงแค่เพลงพิณที่น้ำตาคลอ แม้แต่กุมาริกาก็ยังน้ำตาคลอตามเพราะเธอรู้สึกรักเพลงพิณมาก ตั้งแต่กลับมาเมืองไทยเพลงพิณคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอและเธอสนิทใจกับเพลงพิณที่สุดด้วย แม้จะมีเพื่อนๆ ในวงการมากมายแต่คนที่กุมาริกาให้ใจมากที่สุดก็คือซ้อรองคนนี้

“คุณน้ำเมยก็รีบๆ มีลูกนะคะ พี่เองก็อยากเปย์หลานแล้วเหมือนกัน พี่ซีลเจ็บใจจะแย่ที่พี่ท้องก่อนคุณน้ำเมย”

(“อ๊ายยยย ซ้อรองอ่ะพูดอะไรก็ไม่รู้”) พูดเรื่องนี้แล้วก็เขินก่อนที่กุมาริกาจะรีบวางสายเมื่อถึงคิวต้องไปเข้าฉากแล้ว

พอวางสายจากกุมาริกาได้ไม่ทันไรก็มีคนมาส่งดอกไม้ที่บ้านจริงๆ ตอนแรกเพลงพิณคิดว่ากุมาริกาจะส่งดอกไม้ช่อสวยๆ มาสักช่อแต่ที่ไหนได้

“บ้านเราจะเปิดกิจการร้านขายดอกไม้แล้วหรอ” เพลงรักยืนอึ้งอยู่ที่หน้าบ้านขณะดูพนักงานขนดอกไม้สดมากมายลงมาจากรถคันใหญ่เข้ามาจัดในบ้านให้อย่างดิบดี แค่นั้นยังไม่พอยังมีเซตผลไม้ชุดใหญ่อีก ดอกไม้แต่ละดอกล้วนเป็นดอกไม้จากต่างประเทศและราคาไม่ใช่ถูกๆ ทันทีที่พนักงานส่งของกลับไปงูน้อยใหญ่ก็เลื้อยขึ้นไปเกาะอยู่ตามช่อดอกไม้ กระถางดอกไม้จนดูกลมกลืนไปหมด

“คุณน้ำเมยเขาส่งมาให้น้องเพลงน่ะ เขาบอกว่าอยากให้น้องเพลงได้มองดอกไม้ มองของสวยๆ งานๆ จะได้สดชื่นและเป็นผลดีต่อลูกในท้อง” พุดตานเดินเข้ามาลูบศีรษะหลานสาวเบาๆ ดีใจที่เพลงพิณมีเพื่อนที่ดีแบบนี้ กุมาริกาก็ช่างน่ารักเหลือเกิน พุดตานไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกุมาริกาถึงเป็นดาราที่ดังมากขนาดนี้ซ้ำยังมีคนรักทั้งประเทศอีก จะว่าไปถ้ากุมาริกาท้องพร้อมๆ กันกับเพลงพิณก็คงจะดี สะใภ้ซ้อใหญ่กับซ้อรองจะได้ช่วยกันเลี้ยงดูลูกๆ คงเป็นครอบครัวที่น่ารักมากแน่ๆ

“ยัยดาราปีศาจติงต๊องนี่เล่นใหญ่อีกแล้วหรอ” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านอึ้งตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าตอนนี้ในห้องนั่งเล่นของบ้านเต็มไปด้วยดอกไม้สดสวยๆ มากมาย นี่มันห้องนั่งเล่นหรือสวนดอกไม้กันแน่ล่ะเนี่ยซ้ำยังมีแต่ดอกไม้แพงๆ อีก ก่อนหน้านี้เห็นพนักงานส่งของบอกว่ากุมาริกาเป็นคนส่งดอกไม้มาให้

“เรียกหนูน้ำเมยให้มันดีๆ หน่อยเรนเจอร์เขาอุตส่าห์หวังดี เขารักน้องเพลงแล้วก็รักหลานๆ มาก เราต้องขอบคุณเขาถึงจะถูกนะ” ปานมณฑาดุเข้าให้โดยมีเพลงรักพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ ตั้งแต่ที่รู้ว่าน้องสาวท้องเพลงรักก็อยู่บ้านที่นครพนมตลอด อาศัยนอนตื่นแต่เช้าหน่อยเพื่อขับรถไปประจำการที่หนองคาย ออกเวรแล้วก็กลับมาอยู่ที่นครพนม แต่ถ้าช่วงไหนมีภารกิจอยู่เวรยาวเขาถึงจะค้างอยู่ที่หนองคาย

“แล้วพี่ไปไหนมา” เพลงรักถาม ออกเวรก็ตั้งนานแล้วพี่ข้ามโขงของเขากลับมาบ้านอาบน้ำจนเข้าห้องพระไปสวดมนต์อยู่ตั้งนานในขณะที่ผู้กองกวินทร์ที่เป็นคู่หูกับพี่ชายของเขาแท้ๆ เพิ่งจะโผล่หัวมา

“ไปสอยมะม่วงมาให้น้องเพลง เผื่อน้องเพลงจะอยากกินของเปรี้ยวๆ” ผู้กองกวินทร์ชูช่อมะม่วงหลายลูกขึ้นมาอวดเพลงพิณก่อนจะรีบเข้าไปกอด ไปหอมเธอด้วยความคิดถึง เพลงพิณเองที่ติดการดมกลิ่นของสามีก็ซบหน้ากับอกของเขาแล้วสูดกลิ่นดอมดมให้ชื่นใจ เพลงรักทำท่าโก่งคอจะอ้วกใส่เวลาที่ได้เห็นน้องสาวกับน้องเขยจู๋จี๋กัน พุดตานก็ได้แต่ยิ้มขำๆ ให้ หลานสาวเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วแต่หลานชายทั้งสองคนนี่สิยังโสดสนิท เพลงรักเกิดมาหน้าตาหล่อเหลาเกินคนก็ดันบริหารความหล่อไม่เก่ง ข้ามโขงก็...มีแววจะเข้าวัดลาบวชตลอดชีวิต ก่อนหน้านี้ตอนที่ตนเดินผ่านห้องพระยังเห็นหลานชายสวดมนต์อยู่เลย

“เดี๋ยวพี่ไปทำน้ำปลาหวานอร่อยๆ มาให้น้องเพลงกินกับมะม่วงนะคะ มะม่วงต้นนี้กรอบอร่อยมาก”

“มะม่วงต้นไหนหรอคะ” เพลงพิณเอียงคอขมวดคิ้วถาม เธอไม่ได้รู้สึกอยากกินของเปรี้ยวเลย เธอไม่มีอาการแพ้ท้องใดๆ อาการเดียวที่เธอมีก็คือเธอชอบดมกลิ่นของสามี แต่ไหนๆ เขาก็อุตส่าห์ไปหาสอยมะม่วงมาให้เธอก็จะกินให้เขาได้ดีใจ

“ต้นที่อยู่หลังบ้านพักหัวหน้าดนัย” คราวนี้คนที่ตอบไม่ใช่ผู้กองกวินทร์หากแต่เป็น ผบ.คเชนทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้าน พอมาถึงก็เดินดุ่มๆ เข้ามาทุบลูกเขยไปหนึ่งที “เพราะมึงคนเดียวทำเขาวุ่นวายไปกันหมด อยากได้มะม่วงก็ไปบอกหัวหน้าดนัยเขาดีๆ สิเขาก็ไม่ได้หวงอะไร นี่อะไรแอบไปขโมยมาแบบไม่บอกไม่กล่าวจนเมียหัวหน้าดนัยเขาเห็นจนตกใจกลัว ลูกเขาก็แหกปากร้องไห้ลั่นบ้านนึกว่ามีโจรบุกมาปล้นที่บ้านพักซะอีก”

“ผมอุตส่าห์ให้จ่าชาลีดูต้นทางแล้วนะครับคุณพ่อ”

“ดูต้นทางห่าอะไร” ผบ.คเชนทร์ว่าอีก เพราะทันทีที่จ่าชาลีหันมาเห็นเขา นายจ่าหนุ่มก็รีบเผ่นทิ้งผู้กองกวินทร์เอาไว้บนต้นมะม่วงคนเดียวแล้ว เรื่องงานมันรักกันห่วงกันก็จริงแต่ถ้าเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ก็คงจะตัวใครตัวมันนั่นแหละ “ดีนะที่หัวหน้าดนัยเขารู้ว่ามีไอ้บ้าคนหนึ่งไปแอบสอยมะม่วงมาให้เมียที่กำลังท้องอยู่เขาเลยไม่ถือสา”

“แหะๆๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะซื้อขนมกับของเล่นไปโอ๋ปลอบใจลูกของเขาก็แล้วกันครับ” ทุกคนได้แต่ส่ายหน้าให้กับความป่วงของผู้กองกวินทร์ แต่อีกใจก็เอ็นดูในความห่วงเมียเพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าเพลงพิณท้องเขาก็ดูแลเธอดีมากกว่าเดิม มีแววที่จะเป็นคุณพ่อที่ดีได้

“งั้นน้องเพลงรอพี่แป๊บเดียวนะคะเดี๋ยวพี่ไปทำน้ำปลาหวานมาให้ มะม่วงต้นนี้อร่อยมาก...ยิ่งเป็นของที่ขโมยมายิ่งอร่อยค่ะ” ว่าแล้วก็หิ้วพวงมะม่วงเผ่นแนบเข้าห้องครัวไปก่อนที่จะโดนพ่อตาทุบอีกที พุดตานก็ได้แต่หัวเราะไปกับเรื่องวุ่นๆ ของลูกหลาน มีหลานเขยกับเขาทั้งทีก็เป็นคนขาดๆ ล้นๆ ไม่รู้ว่าเหลนแฝดตัวน้อยจะได้นิสัยของพ่อหรือนิสัยของแม่มากัน

ด้วยดอกไม้ที่กุมาริกาส่งมาให้มีจำนวนมากผู้กองกวินทร์ก็เลยแบ่งเอาขึ้นไปจัดไว้บนห้องนอนและห้องน้ำด้วยเพื่อให้เพลงพิณได้ดูดอกไม้สวยๆ เธอจะได้สดชื่น แต่ก็เหมือนว่าดอกไม้เดียวที่เธอจะสนใจและใส่ใจที่สุดก็คือดอกเอื้องแซะ ดอกไม้บรรณาการที่เขาขอจากกริชชานนท์มาให้เธอ เธอประคบประหงมมันเป็นอย่างดีและได้ชมดอกเอื้องสวยๆ ตลอด

ข้าวของเครื่องใช้หลายๆ อย่างของเพลงพิณมีปรับเปลี่ยนไปหลายอย่าง เครื่องสำอางและข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างเป็นสูตรสำหรับคุณแม่ที่กำลังตั้งท้อง แม้แต่สบู่อาบน้ำก็ยังเป็นแบบอ่อนโยนต่อผิว กลิ่นเทียนหอมที่จุดอยู่ข้างอ่างอาบน้ำช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เพลงพิณยื่นมือไปดึงดอกกุหลาบสีขาวดอกใหญ่มาดอมดมกลิ่นหอม รอยยิ้มแสนหวานยิ่งแย้มออกมามากขึ้นเมื่อคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังขยับตัวสอดแขนแกร่งเข้ามากอดเธอขณะที่ยังอยู่ในอ่างอาบน้ำ มือหยาบๆ ลูบไล้เนื้อตัวของเธอต่างฟองน้ำถูตัว เขาลูบไล้เนื้อตัวของเธอภายใต้ฟองสบู่อาบน้ำนุ่มๆ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้มหอมแล้วพอเขาจะหอมที่แก้มเพลงพิณก็เอาดอกกุหลาบมาขวางบังแก้มของตัวเองเอาไว้ เสียงหัวเราะคิกคักของสองสามีภรรยาดังขึ้นเมื่อได้แกล้งหยอกล้อกัน มือหยาบๆ นวดคลึงสองเต้าอวบที่ขยายใหญ่จากการตั้งท้อง ปลายนิ้วที่เขี่ยยอดสีหวานๆ ทำให้เพลงพิณเสียวสะท้านหัวใจเต้นแรงเลือดลมสูบฉีดจนเผลอทำดอกกุหลาบร่วงลงในอ่างอาบน้ำ เธอเลื่อนมือลงมากุมมือของสามีที่กำลังนวดคลึงเต้าอวบๆ ทั้งสอง เอนหลังพิงอกแกร่งให้เขาสัมผัสอย่างตามใจ เธอหลับตาพริ้มเมื่อผู้กองกวินทร์ก้มลงมาหอมและจูบที่แก้มอีกครั้ง

“ช่วงนี้ยังต้องไปรำอยู่อีกหรอคะ” ผู้กองกวินทร์เห็นตารางงานรำของเพลงพิณยาวไปหลายเดือนเลย ในเรื่องงานของเธอเขาไม่เคยก้าวก่ายเช่นเดียวกับเธอที่เข้าใจในงานของเขา แต่ที่เขาถามก็เพราะเป็นห่วงเธอที่กำลังท้องลูกแฝด เธอเป็นนางรำที่มีชื่อเสียงมาก ก่อนแต่งงานก็รับงานรำทั่วประเทศขึ้นเหนือล่องใต้ประจำ พอว่างจากงานรำก็เข้าห้องอัดทำเพลง ไหนจะออกแบบลายผ้าไหม ทอผ้าแล้วยังเจียดเวลาไปสอนเด็กๆ รำกับเล่นดนตรีอีก เขาล่ะทึ่งในตัวเธอนักที่สามารถทำอะไรหลายๆ อย่างพร้อมกันได้ นับตั้งแต่แต่งงานกันเธอก็ลดงานรำลงเพื่อให้มีเวลาอยู่กับเขา จะออกรำก็ต่อเมื่อเป็นสถานที่ใกล้ๆ เดินทางไม่นานและบ่อยครั้งที่เขาจะตามไปดูแลเธอที่งาน แต่ว่า...ตอนนี้เธอกำลังท้อง เขาไม่อยากให้เธอทำงานหนัก เขาอยากให้เธออยู่บ้านเฉยๆ แค่เมียกับลูกเขาเลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว

“น้องเพลงจะออกรำแค่ที่ใกล้ๆ บ้านค่ะ น้องเพลงยังท้องไม่โต ยังพอใส่ชุดรำได้แต่ถ้าช่วงท้องเริ่มโตแล้วน้องเพลงจะให้อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำรับงานกันเอง ตอนนี้อาร์ตี้เทรนน้องๆ นางรำได้หลายคนมาก มีพี่นางรำคนอื่นๆ เข้ามาช่วยอีกทุกอย่างก็เลยลงตัวค่ะ”

ผู้กองกวินทร์ลูบไล้มือลงมาที่หน้าท้องแบนๆ ของเธอ ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะได้เป็นพ่อคนแล้วจริงๆ นี่มันคือเรื่องมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตของเขาเลย เขารักเจ้าแฝดตัวน้อยในท้องของเธอมาก เมื่อก่อนเวลาเข้าป่าแล้วเจอสัตว์ป่าเขาจะชอบถ่ายคลิปมาให้น้องโมกกับน้องชมพูดูแต่ต่อไปเขากำลังจะมีท่านผู้ชมเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนแล้ว

“ท้องแฝดมันจะลำบากกว่าท้องเดี่ยวพี่ไม่อยากให้น้องเพลงทำงานหนักนะคะ งานไหนให้คนอื่นหยิบจับแทนได้ก็ให้เขาทำไปก่อน ใจจริงพี่ไม่อยากให้น้องเพลงทำงานเลยด้วยซ้ำ”

“น้องเพลงจะดูแลตัวเองกับลูกๆ ให้ดีนะคะ” เธอเข้าใจในความเป็นห่วงของสามี “งานรำน้องเพลงไม่ได้รับเยอะเหมือนแต่ก่อนแล้ว น้องเพลงตั้งใจว่าช่วงที่ท้องโตน้องเพลงจะไม่ออกไปไหน น้องเพลงจะอยู่แต่ที่บ้านทำเพลงเพราะๆ ออกมา แต่งเพลงเรียบเรียงดนตรีกับคุณแม่ มันเป็นงานไม่หนักแล้วลูกเราก็จะได้อยู่ท่ามกลางเสียงเพลงเพราะๆ ด้วย น้องเพลงจะดูแลลูกจ๋าของพี่เรนเจอร์ให้ดีที่สุดค่ะ”

“เดี๋ยวพี่แต่งเพลงให้น้องเพลงจะได้ไม่เหนื่อย”

“หืม” เพลงพิณรีบหันมามองหน้าเขา เขาเนี่ยนะจะแต่งเพลงให้เธอ “พี่เรนเจอร์แต่งเพลงเป็นด้วยหรอคะ”

“ไม่เป็น” ร้องเพลงยังเพี้ยนเลยเอาอะไรมาแต่งเป็นกันล่ะ “แต่พี่อยากช่วยน้องเพลงทำเพลงนี่คะ เดี๋ยวจะลองทำดู...เป็นของขวัญให้น้องเพลงกับลูกจ๋า” เขาก้มลงมาจูบขมับของเธออย่างรักใคร่ สองแขนแกร่งกระชับกอดเธอแน่นแล้วลูบมาที่หน้าท้องของเธออีก

“พ่อรักแม่เพลงกับลูกจ๋ามากนะ ลูกจ๋ารอฟังเพลงที่พ่อแต่งนะครับ”

เพลงพิณจำได้ว่าตอนที่เธอสอนเขาดีดพิณและร้องเพลงเขายังดีดเพี้ยนไม่เข้าใจเมโลดี้ของเพลงเลย ถึงสมัยเรียนเขาจะได้คะแนนมากที่สุดในรุ่นแต่เรื่องทางด้านดนตรีเธอยังไม่เห็นแวว แต่ของแบบนี้ก็ดูถูกกันไม่ได้หรอกถ้าตั้งใจจะทำเพื่อเธอกับลูกจ๋าเขาคงทำได้ดีแน่ๆ

“อยากฟังเพลงที่พี่เรนเจอร์แต่งจังเลยค่ะ” เธอหันกลับมามองเขาอีก ต่างฝ่ายต่างก็มองกัน เพลงพิณเอื้อมตัวขึ้นไปจูบที่ปลายคางของเขา เธอรู้ดีว่าช่วงที่ท้องแบบนี้เธอกับเขาก็ยังคงแนบรักกันได้ตามปกติแค่เพียงระวังอย่ากดทับที่หน้าท้องของเธอเท่านั้น

“เดี๋ยวได้ฟังแน่ค่ะรับรองว่าจะเพราะที่สุดในโลก แต่ว่าตอนนี้...พี่อยากฟังเสียงหวานๆ ของน้องเพลงก่อน”

“อยากฟังเพลงอะไรล่ะคะเดี๋ยวน้องเพลงจะร้องให้ฟัง”

“พี่อยากฟังเสียงครางหวานๆ มากกว่า” ไม่พูดเปล่า แต่มือที่ลูบไล้หน้าท้องของเธอก็ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ แก้มนวลๆ เรื่อสี แม้จะเขินอายแต่ก็ไม่ได้ขยับถอยหนีซ้ำยังแยกขาทั้งสองข้างออกให้เขาด้วย หัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงหวั่นไหวจนหายใจสะท้านแล้วซบหน้าเข้าหาอกแกร่งเมื่อปลายนิ้วเรียวๆ กำลังวนไล้ม่านไหมนุ่มแล้วสอดเบาๆ เขี่ยที่จุดอ่อนไหวให้เพลงพิณได้แต่ร้องเสียงอือๆ ในลำคอ พอเธอเงยหน้าขึ้นไปหาเขาอีกคราวนี้ผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากสวยๆ สีหวาน เขาประกบปากของเธอแล้วดูดดื่มอย่างเอร็ดอร่อย เธอคือนางในฝันของเขาและเขาก็ได้เธอมาครองจนตอนนี้เขากับเธอกำลังจะมีพยานรักตัวน้อยๆ ด้วยกัน ขอแค่มีเธอเขาก็ไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นๆ บนโลกใบนี้อีกแล้ว

จูบอุ่นๆ หวานหอมกรุ่นไปด้วยไอรัก เพลงพิณยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดรอบคอของเขา ปลายนิ้ววนไล้ต้นคอของเขาอย่างเอาใจและยั่วยวน เธอจูบตอบกับเขาด้วยความสุข อ้าปากสอดลิ้นเกี่ยวรัดลิ้นของเขาจากจูบหวานๆ ก็เริ่มเร่าร้อนขึ้นก่อนที่เธอจะขยับกายขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของสามีโดยที่ยังกอดรอบคอและจูบกับเขาอยู่จนน้ำในอ่างกระเพื่อมล้นออกมา ต่างฝ่ายต่างก็กอดรัดคลอเคลียกัน ผู้กองกวินทร์กอดประคองเธอเอาไว้อย่างทะนุถนอมด้วยห่วงทั้งคนแม่และลูกจ๋าตัวน้อยของเขา เขาชอบเวลาที่เมียรักถูกเขาจุดไฟจนติดแล้วเธอเร่าร้อนแบบนี้ ยามปกติเธอจะเป็นนางฟ้าแสนใจดีและอ่อนโยนกับเขาเสมอแต่ในยามขึ้นเตียงไม่ว่าเขาจะนำพาเธอไปอย่างไรเธอก็พร้อมสู้แบบถึงไหนถึงกัน ยิ่งช่วงตั้งท้องแบบนี้เขารู้สึกว่าเธอจะติดเขาเป็นพิเศษ ชอบจัง...ชอบให้เมียรักเมียหลง เขาอยากเป็นพี่เรนเจอร์คนดีของเธอเพียงคนเดียว เขาเป็นคนเลวในสายตาของคนอื่นได้แต่เขาต้องเป็นคนดีของเธอเท่านั้น

“จุ๊ๆๆ ระวังค่ะ” เขารีบเตือนเมื่อเสือสาวดูจะเป็นฝ่ายรุกเขาเสียแล้ว ด้วยยังอยู่ในอ่างอาบน้ำเขาจึงเกรงว่าเธอจะลื่นล้มเอา คำเตือนของเขาทำให้เพลงพิณชะงักไปครู่หนึ่งขณะที่เธอนั่งคุกเข่าคร่อมอยู่บนตักของเขา แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากใสซื่อเป็นยั่วยวนปลุกเร้า รอยยิ้มที่อ่อนโยนดูมีความหิวกระหาย มือข้างหนึ่งเธอยังกอดลูบไล้คอของเขาส่วนอีกมือก็เขี่ยวนไล้แก้มของเขา เบียดกายงามเข้าหาเขา “มีคนหิวจัด” เขาแกล้งเย้า กอดประคองตัวเธอเอาไว้เมื่อเธอก้มลงมาหา

“...พี่เรนเจอร์ชอบแกล้งน้องเพลง” ชอบแกล้งปลุกเร้าให้เธอหิวโหย เขาก็รู้ว่าเธอปลุกง่ายยังจะแกล้งกันอีก

“พี่ชอบเป็นเหยื่อให้น้องงูน้อยกอดรัด จะฉกจะกลืนกินพี่ลงท้องยังไงก็ตามใจเลยค่ะ”

พี่ยอมหมดแล้วทูนหัว มาสิ มากินพี่สิ...เขาดึงเธอเข้ามาหา เพลงพิณสอดแขนกอดรัดรอบคอของเขาอย่างหลวมๆ อกอวบๆ เต้านุ่มๆ มีฟองสบู่ติดอยู่อยู่ตรงหน้าผู้กองกวินทร์ เมื่อก่อนเธออาจเขินอายสามีแต่ตอนนี้เธอกล้าที่จะเรียกร้องขอเขาในสิ่งที่ต้องการแล้ว เธอจงใจขยับกายให้ยอดอกสีหวานๆ คลอเคลียอยู่ที่แก้มของเขา เอวบางๆ ส่ายร่อนแล้วสูดปากอย่างพอใจเมื่อกายส่วนล่างถูกจู่โจมด้วยนิ้วของสามี

“อ้าาาา...” เพลงพิณส่ายเอวร่อนไปกับนิ้วของเขา กอดรอบคอและเบียดอกเข้าหาเขาผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งถูกใจ นิ้วที่สอดขยับระรัวและขยี้จุดอ่อนไหวจนเสียงครางหวานๆ ร้องออกมาก้องห้องน้ำ ความซาบซ่านทำให้เพลงพิณจิกนิ้วลงไปบนแผ่นหลังของเขา เธอเสียวใจจะขาดแต่ก็ส่ายเอวร่อนเข้าหานิ้ว

“ซี๊ดดดด” ชอบ...ชอบเหลือเกิน “พี่เรนเจอร์คะ...พี่...อ๊า!” ร่างบางๆ สั่นสะท้านสูดปากไม่หยุดเขารู้ดีตลอดว่าเธอชอบสัมผัสรักแบบไหนจึงจัดให้อย่างอิ่มเอม เพลงพิณก้มลงมาจูบที่ขมับของเขาแล้วสูดปากกับสัมผัสรักที่วาบหวาม นิ้วร้ายขยี้หยอกเย้าให้เธอทรมานด้วยความเสียว สองกายเปลือยเปล่าแนบชิดเติมเต็มรักให้แก่กัน

ผู้กองกวินทร์เงยหน้าขึ้นมองเมียรักเมื่อเธอครางไม่หยุดจนตัวสั่นสะท้าน ผิวกายขาวผ่องเป็นสีชมพูเรื่อด้วยเลือดลมสูบฉีด ชอบจังเลยสีหน้าของเธอตอนที่กำลังซาบซ่านไปกับรสรักของเขาแบบนี้ ความรักที่เขาสร้างมากับเธอกำลังจะทำให้เขามีพยานรักตัวน้อยๆ ตั้งสองคน พอคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ค่อยๆ ดึงเพลงพิณเข้ามาหา จากที่ใช้นิ้วหยอกเย้าเธอเขาเปลี่ยนมาเป็นกายแกร่งที่พร้อมสู้ศึก

“อื้มมมม” เพลงพิณหลับตาพริ้มอยากถูกใจมากขึ้นเมื่อกายแกร่งของสามีกำลังถูไถไปตามซอกกลีบดอกไม้สวย เขาขยับปาดไปมาตามร่องเนื้อนุ่มแล้วคลึงที่จุดอ่อนไหวให้เธอสูดปากตาม

“มาต่อแขนต่อขาให้ลูกจ๋ากัน” เขากระซิบเสียงกระเส่าข้างหูเพลงพิณ เธอพยักหน้าตอบแล้วกอดรอบคอของเขาแน่นเมื่อเขากดสะโพกของเธอลงมาแล้วค่อยๆ สอดกายแกร่งเข้าไปในช่องทางรักที่แสนนุ่มและอบอุ่น ความคับแน่นทำให้เขาต้องสูดปากออกมา มือหยาบๆ กดสะโพกกลมกลึงเข้าหากายแกร่งของตนให้ลึกสุดทางรัก

“อ่าห์...ซี๊ดดดด เมียจ๋า...” เสียงกระเส่าร้องเรียกเมียรักอย่างแหบพร่าเมื่อเขาแนบรักแล้วเธอเริ่มโยกบดกายไปมา ความคับแน่นที่ตอดรัดตุบๆๆ ทำเอาเขาแทบสำลักความสุขตาย แบบนี้เลย...เขาชอบแบบนี้ “เอาอีกค่ะ...ซี๊ดดดด เอาอีกเมียจ๋า”

ไม่ใช่เพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่รู้ว่าเมียรักชอบสัมผัสรักแบบไหนเพราะแม้แต่เพลงพิณเองก็ยังรู้ดีว่าสามีชอบให้เธอสัมผัสรักเขาอย่างไร เธอรู้ใจเขาที่สุด เขาชอบให้เธอรุก ชอบปลุกให้เธอหิวแล้วจู่โจม ชอบให้เธอเอาใจแสดงความรักกับเขาบ่อยๆ วันไหนที่เธอจุ๊บเขาก่อนไปทำงานนะวันนั้นเขาจะยิ้มหวานทั้งวันเลย พอจุ๊บมากๆ ก็เขินจนหน้าแดงหูแดงหุบยิ้มไม่ลงตลอด เขารักเธอมากเขาเลยชอบให้เธอแสดงความรักใส่

“...อ๊า...ซี๊ดดดด เมียจ๋า...น้องงูน้อยกินเก่ง” เขาเสียวใจจะขาดเมื่อเพลงพิณขย่มตัวอยู่บนตักของเขา ลีลารักและเอวพลิ้วๆ ของเธอทำให้เขาลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น เขาได้แต่กอดประคองตัวเธอเอาไว้แล้วให้เมียรักโยกเอวเข้าหา จากจังหวะลีลาที่ร้อนแรงจนน้ำในอ่างกระเพื่อมล้นขอบอ่างบ่งบอกให้เขารู้ว่าเธอหิวเขามากแค่ไหน ยิ่งกำลังท้องเธอยิ่งหิวเขาบ่อย

ความใคร่และความเสียวสะท้านที่เข้ามาครอบงำทำให้เพลงพิณลืมเขินอายแล้วทำหน้าที่ของเมียให้สามีอย่างถูกใจ เธอยกสะโพกขย่มเขาระรัว เสียงหวานๆ ครวญครางปานจะขาดใจและถูกกลืนหายเมื่อเขาก้มลงมาจูบ สองหัวใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ความรักยิ่งทำให้อารมณ์รักร้อนแรง เธอค่อยๆ ถอนจูบออก สองมือจับประคองแก้มของสามีแล้วมองเขา มองด้วยความรักที่ล้นหัวใจก่อนจะจูบที่แก้มของเขาแล้วซ้ำด้วยหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ ถ้ากรี๊ดได้ผู้กองกวินทร์คงกรี๊ดลั่นบ้านแล้ว เขาชอบให้เมียหอมแก้ม

“ถ้าชอบ จะกรี๊ดออกมาดังๆ ก็ได้นะคะ...พี่เรนนี่”

เดี๋ยวนะ! ผู้กองกวินทร์ที่กำลังเคลิ้มชะงักไปทันทีในขณะที่เพลงพิณหัวเราะคิกๆ ที่แกล้งหยอกเขาได้

“เรนนี่อะไรคะ ขย่มพี่ขนาดนี้ยังจะว่าพี่เป็นนังเรนนี่อยู่อีกหรอ” เพราะข้ามโขงแท้ๆ ที่แอบเอาคลิปตอนที่เขาทำภารกิจปลอมตัวเป็นนังเรนนี่มาให้เพลงพิณดู ดูแล้วก็หัวเราะคิกคักๆ กันอยู่สองคนพี่น้อง พ่อตารับปากว่าจะไม่ให้เมียเขาเห็นคลิปแต่เขาก็ลืมไปว่าไอ้พี่เมียมันไม่ได้รับปาก ถึงเรื่องงานจะเป็นความลับแต่ถ้าไม่ส่งผลเสียต่องานพี่เมียของเขามันก็จะแอบเอามาเล่าให้น้องสาวฟังตลอด อย่างภารกิจนี้มันก็ตัดแต่คลิปนังเรนนี่มาให้เมียเขาดู

“จุ๊ๆๆ น้องเพลงจะไม่ให้ใครมาฉุดพี่เรนนี่ไปทำมิดีมิร้ายหรอกนะคะ พี่เรนนี่ค่าตัวแพง...น้องเพลงเหมาเอาไว้กินคนเดียวเรียบร้อยแล้ว” เพลงพิณว่าพร้อมๆ กับขยับโยกกายแล้วบดคลึงๆ ยั่วเย้า สายตาหวานช้อนมองสามีอย่างน่ารัก “น้องเพลงจะไม่ให้ใครมาฉุดพี่เรนนี่ไปทำเมียหรอกนะคะเพราะพี่เรนนี่ต้องเป็นผัวของน้องเพลงคนเดียว...”

“พี่ไม่ใช่นังเรนนี่ซักหน่อยค่ะ”

“แล้วเป็นอะไรล่ะคะ”

“เป็นผัวของน้องเพลงไง”

“ว๊าย!!!” คราวนี้เพลงพิณร้องเสียงหลงเมื่อถูกเขาผละออกแล้วจับเธอหมุนกายหันหลังไปหาเขา ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวเพลงพิณก็ต้องหลับตาปี๋รีบเกาะขอบอ่างอาบน้ำเอาไว้เมื่อเขาสอดกายเข้ามาแนบรักเธอจากทางด้านหลัง กลีบดอกไม้งามปริอ้ารับความใหญ่โตที่สอดเข้ามาจนลึก มือน้อยๆ จิกขอบอ่างอาบน้ำแน่นเมื่อความใหญ่โตสอดแนบรักเข้ามาอย่างลึกซึ้ง สองแขนแกร่งกอดประคองเธอเอาไว้แนบกายเพื่อไม่ให้เธอล้ม เขาทั้งกอดทั้งลูบไล้เธอ บีบนวดคลึงเต้าอวบๆ แล้วโยกเอวเข้าหา

“อื้อออ อ๊า!!! พี่เรนเจอร์ขา...”

“ไม่เรียกพี่ว่าเรนนี่แล้วหรอคะ” เขากระซิบหยอกเย้าข้างหูเธอแล้วขับงับเบาๆ สองมือที่นวดคลึงอกของเธอเลื่อนลงมาจับสะโพกของเธอเอาไว้แน่นๆ แล้วโหมกระหน่ำเอวเข้าใส่จนร่างบางๆ สั่นคลอนแต่ก็กัดฟันสู้แอ่นสะโพกให้เขาและโยกสะโพกสอดรับกับเขาอย่างเป็นจังหวะ

“ซี๊ดดดด ว่าไงคะ ไม่เรียกพี่ว่าเรนนี่แล้วหรอ”

“ใครหรอคะ อ๊า...ระ เรน...นี่ ซี๊ดดดด น้องเพลงรู้จักแต่ ซี๊ดดดด...พี่เรนเจอร์...อื้มมมม ผัวขา สะ...เสียว” ทำเธอเสียวขนาดนี้จะเป็นเรนนี่ได้อย่างไร เพลงพิณแยกขาทั้งสองข้างออกเพื่อแอ่นสะโพกให้สามีได้สอดรักเข้ามาได้เต็มที่ สะโพกงอนงามกลมกลึงส่ายร่อนทั้งเสียงคราง

“ซี๊ดดดด เอาอีก...พี่เรนเจอร์...ผัวขา...” เมียรักร้องขอเสียงหวานขนาดนี้คืนนี้เขาจะจัดชุดใหญ่ให้เธอจุกๆ เลย

“ดีมาก พี่คือผัวของน้องเพลง...ไม่ใช่นังเรนนี่” ว่าแล้วเขาก็โหมกระหน่ำโยกเอวเขาหาเพลงพิณระรัวจนน้ำในอ่างกระเพื่อมล้นขอบอ่างไปเกือบครึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจหรอก เขาสนอย่างเดียวคือคืนนี้ต้องทำให้น้องงูน้อยแสนน่ารักตัวนี้ร้องครางให้เขาฟังทั้งคืน เขารู้ว่าการร่วมรักกับเมียที่กำลังท้องต้องระวังอย่างไรบ้างเขาจะระวังให้ดีแล้วทำให้เธอมีความสุขที่สุด

กว่าบทรักสุดเร่าร้อนจะจบลงเขากับเพลงพิณก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่หลายยก ตั้งแต่ในห้องน้ำจนมาต่อที่บนเตียงจนเตียงนอนแฉะชื้นไปด้วยคราบน้ำรักทั้งของเขาและของเธอ เพลงพิณหลับไปแทบจะทันทีที่เขาส่งเธอขึ้นสวรรค์ทั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ด้วยความอ่อนเพลียเขาจึงเช็ดตัวให้เธอ สวมชุดนอนให้ก่อนจะเอนกายลงนอนกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน เพลงพิณขยับกายหันมากอดซุกอกอุ่นของสามีอย่างมีความสุขแล้วหลับต่อโดยมีสายตาของผู้กองกวินทร์มองเธออยู่ตลอด มองอย่างไม่รู้จักเบื่อ ยิ่งมองก็ยิ่งหลงรัก ยิ่งได้กินก็ยิ่งหลงรักเข้าไปใหญ่

“พี่รักน้องเพลงสุดหัวใจเลยนะคะ” แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินแต่เขาก็อยากบอก เขานึกไม่ออกเลยว่าสมมติในอนาคตเขาไม่มีเธออยู่เคียงข้างแล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร ชีวิตเขาขาดเธอไม่ได้ “รักลูกจ๋าทั้งสองคนเหมือนกันนะ” คราวนี้เขาลูบหน้าท้องของเธอเบาๆ หน้าท้องแบนๆ ที่ดูไม่ออกเลยว่าเธอกำลังท้องลูกของเขาอยู่ ลูกแฝดเสียด้วย ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะได้เป็นคุณพ่อของใครจริงๆ แต่เขาก็ชอบเด็กมาก ยิ่งได้เลี้ยงหลานน่ารักๆ อย่างน้องชมพูกับน้องโมกเขาก็ยิ่งรักเด็ก กับหลานเขายังเลี้ยงได้เลยถ้ากับลูกของตัวเองเขาคงต้องเป็นคุณพ่อที่ดีได้แน่ๆ

ผู้กองกวินทร์นอนกอดเพลงพิณไว้แนบอก แม้ว่าเธอจะเพลียจนหลับไปแล้วแต่เขาก็ยังมีแรงอีกล้นเหลือ หากไม่ติดว่าเธอกำลังท้องเขาก็อยากจะกวนเธอต่ออีก แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เพื่อลูกจ๋ากับน้องงูน้อยของเขาเขาจะให้เธอกับลูกๆ ได้นอนพักให้เต็มอิ่มภายในอ้อมกอดของเขา เขาจะกอดเธอกับลูกให้เต็มอิ่มเพราะว่าอีกสองวันเขากับทีมก็ต้องเดินทางไปที่หนองคายแล้ว ผบ.คเชนทร์พบความเคลื่อนไหวของกายยันต์ที่แถบนั้นทีมของเขาเลยต้องลงเข้าหาข่าว การลงพื้นที่ครั้งนี้เป็นความลับ แม้แต่เพลงพิณเขาก็บอกเธอไม่ได้ว่ากำลังจะไปทำภารกิจที่ไหนซึ่งเธอก็เข้าใจดีและไม่ได้ซักถามอะไรมากนอกจากอวยพรขอให้เขาปลอดภัยกลับมาหาเธอกับลูกจ๋า

“ไม่อยากไปเลย” เขาบ่นออกมาคนเดียวแล้วเลื่อนตัวลงไปนอนกอดซุกหน้าเอาไว้กับหน้าท้องของเพลงพิณ เขาจูบหน้าท้องของเธออย่างแสนรัก ตั้งแต่ที่รู้ว่ามีลูกเขาก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเธอเลย เขาอยากอยู่กับเธอ อยากดูท้องของเธอค่อยๆ โตขึ้น อยากคอยนวดขาให้เธอเพราะตอนที่แก้วเจ้าจอมท้องโตเธอดูเคลื่อนไหวตัวลำบาก เป็นตะคริวที่เท้าก็ออกบ่อยจนสารวัตรพนาต้องคอยนวดให้เมียเป็นประจำ เขาอยากดูแลเพลงพิณให้ดีที่สุดเหมือนอย่างที่สารวัตรพนาดูแลน้องสาวของเขา อยากเป็นสามีที่ดี อยากเป็นพ่อที่ดีให้ลูกรัก “รักที่สุดเลย...เด็กดีของพ่อ เจ้าแฝดงูน้อย”

เพลงพิณที่ตื่นมาได้ยินเขาพูดและกอดจูบหน้าท้องของเธออมยิ้มอย่างมีความสุข เธอไม่ได้พูดอะไรนอกจากนอนฟังเขาพูดกับลูกจ๋าในท้องอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่เพราะความอ่อนเพลียเธอเลยฟังไม่ทันจบว่าว่าที่คุณพ่อบ่นอะไรงึมงำๆ ให้ลูกจ๋าในท้องฟังบ้าง เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอมีความสุขและเขาก็มีความสุขกับลูกน้อยฝาแฝดด้วยเช่นกัน

“โบราณว่า คนท้องห้ามเย็บผ้านะ ว่ากันว่าจะทำให้ลูกปากแหว่งเพดานโหว่” พุดตานว่าขึ้นเมื่อเห็นหลานสาวกำลังเย็บชุดเด็กอยู่ ตั้งแต่ที่รู้ว่าท้องเพลงพิณก็ถักถุงมือถุงเท้าไว้ให้ลูกหลายคู่รวมถึงตัดชุดน่ารักๆ เตรียมเอาไว้

“เย็บมือเก็บรายละเอียดอีกนิดค่ะคุณยาย น้องเพลงไม่เชื่อคำโบราณที่ว่านั่นหรอกน้องเพลงเชื่อคุณหมอมากกว่าค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มกับพุดตาน “ตอนที่พี่เรนเจอร์พาไปฝากท้องคุณหมอบอกว่าน้องเพลงกับลูกสุขภาพแข็งแรงดีค่ะไหนจะมีพี่ข้ามโขงช่วยดูแลอีก ลูกจ๋าของน้องเพลงกับพี่เรนเจอร์ต้องคลอดออกมาอย่างปลอดภัยและน่ารักน่าชักมากแน่ๆ” รอยยิ้มของว่าที่คุณแม่เต็มไปด้วยความสุข ยิ่งท้องเพลงพิณก็ยิ่งมีความสุข ร่าเริงและสดใส ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งดูสวยจนผู้กองกวินทร์ไม่อยากจะอยู่ห่าง กว่าจะออกจากบ้านไปทำงานได้ข้ามโขงกับ ผบ.คเชนทร์ก็แทบจะลากตัวออกไปเพราะว่าที่คุณพ่อคนใหม่ยังเห่อลูกน้อยไม่หยุด อะไรๆ ก็มีแต่ลูกจ๋าๆ นั่งพูดกับลูกทั้งวันราวกับลูกจะได้ยินและเข้าใจงั้นแหละ

“มันเป็นกุศโลบายของคนโบราณน่ะลูก คนท้องเย็บผ้านั่งก้มๆ เงยๆ นั่งนานๆ จะทำให้ปวดหลัง เมื่อยหรือเวียนหัวหน้ามืดเอาได้เขาก็เลยไม่อยากให้คนท้องเย็บผ้า”

เพลงพิณยิ้มตอบพุดตานอย่างเข้าใจ ตอนนี้ท้องเธอยังไม่โตเธอเลยสามารถลุกนั่งได้ตามปกติแต่ถ้าท้องโตกว่านี้คิดว่าก็คงจะลุกนั่งลำบากปวดเนื้อปวดตัวอย่างที่คุณยายว่า ตอนมิราท้องแก่ใกล้คลอดเพลงพิณเห็นหัวหน้าดนัยต้องช่วยประคองพาเมียเดินตลอดเห็นแล้วก็อดอึดอัดแทนไม่ได้ แต่อีกเดี๋ยวเธอก็คงมีสภาพแบบนั้นแน่นอน ยิ่งเป็นท้องลูกแฝดด้วย ก็ไม่รู้ว่าเจ้าแฝดน้อยของเธอจะซุกซนเหมือนผู้เป็นพ่อรึเปล่า ถ้าซุกซนเหมือนพ่อแล้วพากันวิ่งเล่นในท้องของเธอทุกวันเธอคงลุกไม่ไหวแน่ๆ

“แล้วนี่เรนเจอร์จะไปกี่วันหรอลูก เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงได้บอกมั้ย”

“บอกแค่ว่าไปหลายวันค่ะ” คนที่บอกไม่ใช่พวกเขาหากแต่เป็นพ่อของเธอเอง ภารกิจนี้เป็นความลับเธอจึงไม่รู้ว่าพวกเขาไปไหนและไปกันกี่วัน จะติดต่อหาก็ไม่ได้เว้นเสียแต่เขาจะติดต่อมาเอง ที่เธอยังพอสบายใจได้ก็คือเขายังคงส่งข้อความมาหาเธอเรื่อยๆ เจอดอกไม้สวยๆ ก็ถ่ายรูปส่งมาให้เธอดู ส่งคลิปสั้นๆ มาให้เธอได้เห็นและ...ส่งคลิปมาพูดคุยกับลูกจ๋าในท้องเธอด้วย การที่เขายังคงติดต่อมาเรื่อยๆ แปลว่าเขายังคงปลอดภัยดีและถ้าเขายังร่าเริงได้ขนาดนี้ก็แปลว่าทุกคนในทีมก็น่าจะปลอดภัยกันดี แต่ว่า...

“น้องเพลงรู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ ค่ะคุณยาย” เธอเงยหน้าขึ้นมองพุดตาน ถึงแม้ว่าสามีจะเคยหายไปทำภารกิจแบบนี้บ่อยๆ แต่ครั้งนี้เธอกับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เหมือนกับว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ยิ่งกำลังท้องแบบนี้เธอก็ยิ่งเป็นห่วงเขากลัวว่าเขาจะไม่กลับมาหาเธอกับลูกอีก แต่เขารักลูกมาก เขารักลูกจ๋าในท้องของเธอสุดหัวใจอย่างไรเสียเขาก็ต้องกลับมา

พุดตานเองก็รู้สึกใจหายแปลกๆ เช่นกัน เป็นห่วงทั้งหลายชายและหลานเขย ไหนจะฝันไม่ดีมาหลายคืนติดกันอีก ใจก็ไม่ได้อยากจะให้หลานชายมาทำงานเสี่ยงแบบนี้แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อข้ามโขงมีผู้เป็นพ่ออย่าง ผบ.คเชนทร์เป็นต้นแบบ ไหนจะเพลงรักอีกคนที่ชอบงานเสี่ยงๆ แบบนี้ เมื่อก่อนตอนที่ ผบ.คเชนทร์หนุ่มๆ เขาก็มักจะหายตัวไปทำงานแบบนี้เหมือนกัน ปานมณฑากับลูกก็ได้แต่เฝ้ารอสามีกลับบ้าน ยิ่งช่วงไหนหายไปนานๆ ก็ยิ่งเป็นห่วงจนกระทั่ง ผบ.คเชนทร์อายุมากขึ้นแล้ววางมือจากงานนี้ขึ้นมาเป็นผู้บังคับบัญชาปานมณฑาเลยไม่ต้องคอยเป็นห่วงสามีเหมือนแต่ก่อน แต่พุดตานก็ไม่คิดว่าคนที่ต้องมาเป็นทุกข์ใจเพราะห่วงสามีจะเป็นเพลงพิณด้วย

“ไม่มีอะไรหรอกลูก เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงเคยหายไปทำงานแบบนี้กันบ่อยๆ เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมาเองแหละน้องเพลงอย่าคิดมากนะลูก คนท้องเขาห้ามเครียดนะเดี๋ยวเหลนของยายจะพลอยเครียดไปด้วย” พุดตานดึงมือหลานสาวมากุมเอาไว้แล้วปลอบโยนเพื่อให้เธอสบายใจ แม้ในใจของตัวเองจะไม่ได้รู้สึกตามที่บอกหลานก็ตาม “เอาแบบนี้ดีมั้ยลูก เดี๋ยวยายพาขึ้นไปไหว้พระสวดมนต์บนห้องพระ ขอพรพระให้พวกพี่ๆ เขาปลอดภัย”

“ค่ะ น้องเพลงว่าก็ดีเหมือนกัน” ถ้าได้สวดมนต์เธอคงจะสบายใจขึ้น เพลงพิณคิดแล้วเก็บชุดเข็มกับด้ายและชุดน่ารักๆ ที่เตรียมเอาไว้ให้ลูก แต่ด้วยความไม่ทันระวังทำให้ตอนจะเก็บเข็มเย็บผ้าเข้ากล่องเธอเผลอทำเข็มตำนิ้วเข้าให้จนได้เลือด

“ตายแล้ว เจ็บมั้ยลูก” พุดตานรีบดึงมือของเพลงพิณไปดู แม้จะเป็นแค่แผลเข็มตำนิ้วแต่คนเป็นยายก็ห่วงหลานนัก ยิ่งเห็นเลือดของเพลงพิณหยดลงไปเปื้อนชุดน่ารักๆ ที่เธอตัดให้ลูกพุดตานก็ยิ่งใจไม่ดีเหมือนจะเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่าง

“โธ่ ชุดเลอะเลย” เพลงพิณครวญแล้วหยิบชุดของลูกขึ้นมาดู ลูกยังไม่ทันได้ใส่ก็มาเลอะเลือดเธอเสียแล้ว

“เดี๋ยวยายจะซักออกให้ลูก ไม่เป็นไรนะ” เพื่อไม่ให้หลานคิดมากพุดตานก็รีบปลอบอีกพร้อมกับเรียกให้แม่บ้านเอากล่องยามาทำแผลให้เพลงพิณ มือที่เหี่ยวย่นตามวัยดึงเอาหลานรักเข้ามากอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตนก็จะอยู่เคียงข้างหลานและได้แต่ภาวนาขออย่าให้มีเรื่องร้ายๆ ใดๆ เกิดขึ้นเลย

​

เพลงรักเดินประคองถ้วยน้ำพริกออกมาจากห้องครัวของสถานีเรือรัตนวาปีในช่วงเย็นหลังออกเวร ก่อนหน้านี้เขาขับเรือออกลาดตระเวนแล้วไปเจอชาวบ้านที่รู้จักกันเป็นอย่างดีกำลังหาปลาอยู่ชาวบ้านเลยแบ่งปลามาให้ เขาก็เลยเอาปลาที่ได้มาทำเป็นเมนูมื้อเย็นเผื่อเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ภายในสถานีเรือด้วย ทั้งต้มยำปลาจากแม่น้ำโขงและเนื้อปลาอีกส่วนก็เอามาทำเป็นน้ำพริกหรือที่ชาวอีสานเรียกว่า ‘ป่น’ แต่เพราะได้ปลามาเยอะเขาก็เลยแบ่งต้มยำปลาอีกส่วนใส่ถุงกลับมาที่บ้านด้วยรวมถึงน้ำพริกที่เป็นคนลงมือตำเองกับมือเพื่อจะรอกินมื้อเย็นกับพี่ชาย ข้ามโขงบอกว่าเขาทำน้ำพริกอร่อยพอๆ กับคุณยายเขาก็เลยอยากให้พี่ชายได้ชิมน้ำพริกอร่อยๆ ฝีมือของเขาอีก

ด้วยตอนนี้ทีมอัลฟามีภารกิจลับที่หนองคาย ผบ.คเชนทร์เลยให้ทุกคนมากบดานอยู่ที่บ้านของตน ในฐานะของเจ้าบ้านเพลงรักจึงเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทีมอัลฟามาทำภารกิจอยู่ที่นี่และเป็นคนคอยอำนวยความสะดวกให้กับทุกคน ในยามพักผ่อนทีมอัลฟาจะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ภายในบ้านไม่ออกมาให้ใครๆ ได้เห็นและต้องคอยระวังตัวกันให้ดีเนื่องจากบ้านของ ผบ.คเชนทร์ที่หนองคายอยู่ติดกับสถานีเรือรัตนวาปี แค่ข้ามกำแพงบ้านไปก็เป็นสถานีเรือแล้ว ซึ่งเมื่อก่อน ผบ.คเชนทร์เคยประจำการอยู่ที่นี่จนได้พบรักกับปานมณฑาและแต่งงานมีลูกกัน จากบ้านไม้ยกใต้ถุนสูงขนาดสองห้องนอนก็ได้มีการต่อเติมเพิ่มสำหรับลูกๆ ทั้งสามคนจนบ้านมีขนาดใหญ่โตขึ้นกว่าเดิมท่ามกลางสวนดอกไม้ที่ ผบ.คเชนทร์ปลูกให้ปานมณฑา บ้านหลังนี้เป็นจุดเริ่มต้นความรักของคนทั้งคู่และเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างครอบครัว เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำต่างๆ มากมายทั้งเรื่องราวที่สุขและเศร้า เพราะบ้านหลังนี้มีความหมายกับผู้เป็นพ่อและแม่มากเพลงรักที่ทำงานและประจำการอยู่ที่นี่จึงเป็นผู้คอยดูแลบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี ในอนาคตหากพ่อของเขาปลดเกษียณเมื่อไหร่พ่อของเขาจะพาแม่มาใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่นี่ แต่จะว่าไปก็อดขำไม่ได้เมื่อเขามียศแค่เรือตรีแต่กลับได้อยู่บ้านหลังใหญ่โตท่ามกลางสวนดอกไม้ริมแม่น้ำโขง ในขณะที่บ้านพักของหัวหน้าในสถานีเรือกลับหลังเล็กกว่ามาก แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้มีใครว่าอะไรด้วยทุกคนรู้กันดีว่าเขาคือลูกชายของ ผบ.นรข.และบ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านท่าน

“เหี่ยซะน้อๆ” (จะหกแล้วๆ) เพลงรักว่าขณะประคองถ้วยน้ำพริกข้ามกำแพงสถานีเรือกลับมาที่บ้าน เพราะทีมอัลฟามีกันตั้งหกคนเขาก็เลยตักมาเผื่อจนล้นถ้วยกระเบื้อง นี่ขนาดตักมาเยอะแล้วที่สถานีเรือก็ยังมีเหลืออีกเป็นหม้อ นี่ของชอบพี่ชายเขาเลยนะ ถ้าข้ามโขงกลับมาแล้วได้กินน้ำพริกฝีมือเขาต้องเจริญอาหารมากแน่ๆ ตอนนี้ทุกคนในทีมอัลฟากำลังออกไปทำงานกันอยู่ ไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้วจนข้ามโขงเพิ่งจะส่งข้อความมาบอกเขานี่แหละว่าจะกลับบ้านคืนนี้เพลงรักก็เลยต้องเตรียมของกินเอาไว้รอพี่ชาย น้องเขยและทุกคนในทีมอัลฟา หวังว่าผลของการทำดีในครั้งนี้จะทำให้เขาได้เข้าไปทำงานในทีมซีลสักทีมบ้าง เขาอยากจะเข้าทีมตั้งแต่ตอนฝึกซีลจบใหม่ๆ แล้วแต่เพราะแม่กับยายไม่สบายใจที่เขาจะต้องไปทำงานที่มันเสี่ยงเขาก็เลยต้องมาประจำการเป็นทหารหน่วย นรข.เพื่อให้แม่กับยายสบายใจ แต่ว่า...ใจของเขามันเป็นซีลมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วและพ่อของเขาก็คอยสนับสนุนเขาด้วยเขาก็เลยว่าจะลองฝืนแม่กับยายไปทำงานตามที่ตัวเองอยากจะทำจริงๆ เดี๋ยวก็จะมีการทดสอบคัดคนเข้าทีมแล้วหากถึงเวลานั้นเขาก็หวังว่าแม่กับยายจะเข้าใจ

ด้วยความทุลักทุเลในตอนข้ามกำแพงและต้องประคองถ้วยน้ำพริกร้อนๆ มาด้วยทำให้เพลงรักไม่ทันระวังสะดุดเถาต้นตำลึงที่ขึ้นแน่นอยู่ที่กำแพงจนซวนเซจะล้ม

เพล้ง!

เสียงถ้วยน้ำพริกหล่นจากมือและแตกกระจาย

“ห่าคั่วมึงเอ๊ย! มาซกลกคักแท้กูเฮ็ดถ้วยป่นแตก” (ห่ามึงเอ๊ย! ซุ่มซ่ามจริงกูทำถ้วยน้ำพริกแตก) เขาว่าให้ตัวเองอย่างหัวเสีย อุตส่าห์ถือมาตั้งไกลอีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านแล้วดันมาทำหล่นมือซะได้

“ถ้วยป่นหลุดมือ ผู้เฒ่าเผิ่นว่าเป็นลางบ่ดีเด้” (ถ้วยน้ำพริกหลุดมือ คนเฒ่าคนแก่ว่ามันเป็นลางไม่ดีนะ) เสียงใครคนหนึ่งว่าขึ้นก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากเงามืดข้างต้นดอกลีลาวดีหรือที่ชาวลาวเรียกว่า ดอกจำปา

“ฮ่วย! คือเว้าจั่งซั่นล่ะลุง” (อ้าว! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะลุง) คนที่กำลังก้มลงไปเก็บเศษถ้วยกระเบื้องว่าขึ้น ยังเซ็งในความซุ่มซ่ามของตัวเองไม่หายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาคุยด้วย เขาเป็นชายร่างสูงกายกำยำอายุประมาณ ผบ.คเชนทร์ เพลงรักเคยได้เจอบ่อยๆ จนสนิทคุ้นเคยกันดี บ้านของเขาด้านหนึ่งอยู่ติดกับสถานีเรือรัตนวาปีส่วนอีกด้านเป็นป่าสวนยางพาราที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ ด้านหลังป่าสวนยางจะมีท่าน้ำเล็กๆ อยู่ ลุงคนนี้คือคนหาปลาและชอบมาจอดเรือพักอยู่ที่ท่าน้ำจนเพลงรักได้เจอบ่อยๆ ได้พูดคุยด้วยจนคุ้นเคยกันดีและเพลงรักก็ชอบพูดคุยกับลุงคนหาปลาคนนี้มาก ถึงแม้ว่าลุงหาปลาคนนี้จะชอบปกปิดใบหน้าเอาไว้แต่เพลงรักกลับรู้สึกอุ่นใจและเชื่อใจลุงคนนี้อย่างประหลาด บางครั้งก็จะมานั่งปรับทุกข์กับลุงหาปลาคนนี้ราวกับเขาเป็นญาติผู้ใหญ่และลุงคนนี้ก็มักจะมีคำแนะนำดีๆ ให้เขาเสมอ

“กะผู้เฒ่าเผิ่นว่ามา สิเซื่อหรือบ่เซื่อกะแล้วแต่ ถ้วยป่นกะแตก ป่นกะคือของที่ถูกตำจนแหลกละเอียด...เผิ่นว่ามันบ่ดี” (ก็คนแก่เขาว่ามา จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ ถ้วยน้ำพริกก็แตก น้ำพริกก็คือของที่ถูกตำจนแหลกละเอียด...เขาว่ามันไม่ดี” ลุงคนหาปลาว่าแล้วนั่งลงบนส้นเท้ามองนายทหารหนุ่มนิ่งหากแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู ถึงเพลงรักจะหน้าตาเหมือนผู้เป็นพ่อมากแค่ไหนก็ตามแต่เพลงรักก็เป็นหลานในไส้ เป็นสายเลือดของเขาลุงคนหาปลาจึงเอ็นดูเพลงรักมากพอๆ กับเพลงพิณ

“ผมบ่เซื่อเรื่องอีหยังแบบนั้นดอกลุง ผมห่วงแต่ว่าอ้ายผมสิบ่มีแนวกินหลายกว่า เนี่ย อ้ายผมเลามักป่นฝีมือผมหลายผมกะเลยว่าสิเอามาให้อ้ายกิน มาใจฮ่ายให้เจ้าของคักแท้จะแม่นซกลกหลาย” (ผมไม่เชื่อเรื่องอะไรแบบนั้นหรอกลุง ผมห่วงแต่ว่าพี่ชายผมจะไม่มีอะไรกินมากกว่า เนี่ย พี่ชายผมเขาชอบน้ำพริกฝีมือผมมากผมก็เลยว่าจะเอามาให้พี่กิน เจ็บใจตัวเองนักอะไรมันจะซุ่มซ่ามขนาดนี้)

“มีน้องชายดี อ้ายคือสิฮักหลาย” (มีน้องชายดี พี่ชายคงจะรักมาก)

“กะแม่นแล้ว” (ก็ใช่น่ะสิ) เพลงรักฉีกยิ้มให้ลุงคนหาปลาที่คุ้นเคยกันดีแล้วมองอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“มาหาปลาอีกแล้วบ้อลุง เป็นจั่งได๋มื้อนี้หมานบ่” (มาหาปลาอีกแล้วหรอลุง เป็นไงบ้างวันนี้โชคดีมั้ย)

“กะพอได้อยู่” คำแสนตอบหลานชายแล้วขยับผ้าคลุมหน้าให้กระชับ เพราะข้ามโขงมีภารกิจที่หนองคายเขาก็เลยตามมา ปกติเขาจะกบดานอยู่ที่ฝั่งลาว ฝั่งตรงข้ามกับจังหวัดหนองคายเพราะอยู่ใกล้กับโรงทอผ้าของพุดตานที่เขาจะแอบไปคอยดูแม่อยู่บ่อยๆ การอยู่ใกล้หนองคายจึงทำให้เขาได้ข้ามมาพูดคุยกับหลานชายอยู่บ่อยๆ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ต้องคอยไปดูแลเพชรน้ำผึ้งที่บ้านทางแถบนครพนมด้วย ตอนนี้เพลงพิณกำลังตั้งท้องเห็นทีว่าเขาคงจะได้กลับไปอยู่ที่นครพนมยาวๆ เลยเพราะตื่นเต้นอยากจะเห็นหลานตัวน้อย ปานมณฑาบอกเขาว่าเป็นหลานแฝด...ต้องเป็นแฝดที่น่ารักเหมือนเพลงรักกับเพลงพิณแน่ๆ

“ลุงกินข้าวแลงมาไป่ หิวข้าวบ่เดี๋ยวผมสิกลับไปเอาป่นอยู่ครัวของสถานีเรือ ยังมีเหลืออีกตั้งหม้อใหญ่ๆ” (ลุงกินข้าวเย็นมาแล้วยัง หิวข้าวมั้ยเดี๋ยวผมจะกลับไปเอาน้ำพริกที่ครัวของสถานีเรือ ยังมีเหลืออีกตั้งหม้อใหม่ๆ)

“บ่ต้อง...”

“ถ่าผมคราวเดียวเด้อ” (รอผมแป๊บเดียวนะ) ยังไม่ทันที่คำแสนจะปฏิเสธ เพลงรักก็กระโดดข้ามกำแพงกลับไปที่สถานีเรือแล้วทิ้งให้เขาได้แต่มองตาม ในบรรดาลูกหลานคนที่เขาหาบ่อยที่สุดก็คือเพลงรักเพราะอยู่ใกล้กัน เด็กคนนี้เป็นเด็กดี โอบอ้อมอารีเหมือนแม่ กล้าหาญเหมือนพ่อ รูปหล่อมากจนมีสาวๆ มารุมตอมแต่มันก็ใช้ความหล่อของมันไม่เป็น ไหนจะความป่วงๆ ของมันอีก เขามาหาทีไรก็ชอบหาข้าวหาปลามาให้กิน บางวันก็มาชวนเขานั่งดื่ม เมื่อก่อนเขาอาจจะชังขี้หน้าพ่อของหลานแต่สำหรับหลานคนนี้ขอยอมรับเลยว่ารักแล้วก็เอ็นดูมันมาก

เพลงรักไปไม่นานก็ได้กับข้าวมาอีกชุด เขาแบ่งน้ำพริกกับต้มยำปลาเอาไว้ให้ทุกคนในทีมอัลฟาแล้วก็จัดมื้อเย็นอีกชุดมาให้คำแสนกินอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน คำแสนที่แค่แวะมาดูลูกหลานก็เลยจำต้องกินมื้อเย็นเพื่อไม่ให้หลานเสียน้ำใจ ทั้งน้ำพริก ต้มยำปลาแล้วมันยังเอาผักเอาข้าวเหนียวมาให้เขากินอีก “บ่กินข้าวนำลุงตี้” (ไม่กินข้าวกันลุงหรอ)

“บ่ ผมสิถ่ากินพร้อมอ้ายผม” (ไม่ ผมจะรอกินพร้อมพี่ชายผม) คำแสนล่ะยอมใจในความรักกันของพี่น้องคู่นี้จริงๆ แม้จะรู้ก็ตามว่าข้ามโขงไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกับตนแต่เพลงรักก็ยังรักมั่นในตัวพี่ชาย ได้เห็นลูกหลานรักกันแบบนี้เขาก็ดีใจนัก

“ลุง ลุงสิบ่เปิดผ้าออกให้ผมเห็นหน้าเห็นตาแหน่ตี้ ฮู้จักกันมาตั้งโดน เบิ่งทรงลุงกะบ่แม่นคนขี้ฮ่ายปานนั้นเด้” (ลุง ลุงจะไม่เปิดผ้าออกให้ผมเห็นหน้าเห็นตาหน่อยหรอ รู้จักกันมาตั้งนาน ดูทรงลุงก็ไม่ใช่คนขี้เหล่ขนาดนั้นนี่) เพลงรักพยายามส่องดูใบหน้าของอีกฝ่าย ขนาดกินข้าวก็ยังมีผ้ามาคลุมปิดอีกและที่น่าแปลกใจกว่านั้นก็คือ มีครั้งหนึ่งที่ลุงงูมาหาเขาแล้วลุงคนนี้ไม่ได้กลัวลุงงูของเขาเลยซ้ำยังเป็นลุงงูต่างหากที่ดูจะเกรงใจลุงคนนี้ ถ้าลุงงูยอมสยบให้งั้นก็แปลว่าลุงคนนี้ต้องมีความประสงค์ดีกับเขา ถ้าอย่างนั้นลุงคนนี้เป็นใครกัน เคยถามหลายทีแล้วแต่ก็ไม่ตอบ

“บ่ต้องอยากเห็นหน้าลุงดอก ฮู้แต่ว่าลุงมาดีกะพอแล้ว” (ไม่ต้องอยากเห็นหน้าลุงหรอก รู้แค่ว่าลุงมาดีก็พอแล้ว)

ก็มันสงสัยจริงๆ นี่นา เพลงรักคิดแล้วก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นดูเวลา ก่อนหน้านี้ข้ามโขงส่งข้อความมาบอกเขาว่ากำลังจะกลับแล้วให้เขาเอารถออกไปรับที่นัดหมายได้เลย ก็คงใกล้จะถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง

“ลุง เดี๋ยวผมสิออกไปธุระข้างนอกเด้อ คั่นลุงกินข้าวแล้วกะไปหาปลาต่อโลด” (ลุงเดี๋ยวผมจะออกไปธุระข้างนอกนะ ถ้าลุงกินข้าวแล้วก็ไปหาปลาต่อได้เลย) เพลงรักลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกง คำแสนที่ไม่ได้หิวข้าวแต่ก็กินๆ ไปเพื่อไม่ให้หลานเสียน้ำใจก็เลยปรายตามองตาม รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ไม่อยากให้หลานออกไปข้างนอกคนเดียวซ้ำตอนนี้ก็ยังค่ำๆ มืดๆ อีก แม้ว่าปกติเพลงรักจะเคยออกไปเที่ยว ไปกินดื่มข้างนอกกับเพื่อนๆ ตามประสาหนุ่มโสดแต่ครั้งนี้คำแสนกลับรู้สึกไม่ดี เขารู้สึกว่าคืนนี้เพลงรักไม่ควรออกจากบ้านไปไหนทั้งนั้น

“ลุงขอติดรถไปนำได้บ่ เผื่อผ่านทางบ้านลุงลุงสิได้แวะเอาของ” (ลุงขอติดรถไปด้วยได้มั้ย เผื่อผ่านทางบ้านลุงลุงจะได้แวะเอาของ

“บ่ได้ลุง” เรื่องที่ทีมอัลฟามากบดานอยู่ที่บ้านของเขาเป็นความลับ คนนอกจะรู้ไม่ได้เด็ดขาดถึงแม้ว่าเขากับลุงคนนี้จะรู้จักคุ้นเคยกันมานานก็ตาม ขนาดเพลงพิณที่เป็นเมียของผู้กองกวินทร์แท้ๆ เธอยังไม่รู้เลยว่าสามีตัวเองมาทำภารกิจที่นี่แล้วลุงคนนี้จะมาเจอกับทีมอัลฟาได้อย่างไร “มันธุระสำคัญผมพาคนอื่นไปนำบ่ได้ ผมขอโทษนำเด้อลุง” (มันเป็นธุระสำคัญผมพาคนอื่นไปด้วยไม่ได้ ผมขอโทษนะลุง)

แม้จะจนใจแต่เพลงรักก็จำเป็นต้องทำแบบนี้ เขาเดินห่างออกมาจากแคร่ที่ลุงคนหาปลากำลังกินข้าวอยู่เพื่อไปที่รถ แต่ทว่าพอเขาเปิดประตูรถออกแล้วหันกลับไปมองลุงคนหาปลาอีกครั้งก็ปรากฏว่า...ลุงคนหาปลาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

“เฮ้ย!!! ไปไสแล้ววะคือไวแท้” (เฮ้ย!!! ไปไหนแล้ววะทำไมเร็วจัง) เพลงรักที่เปิดประตูรถกระบะของตัวเองเอาไว้รีบวิ่งกลับไปที่ใต้ถุนบ้านเพื่อมองหาร่องรอยของลุงคนหาปลา แต่ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็หาไม่เจอ มีเพียงแค่สำรับอาหารเท่านั้นที่ยังวางอยู่ที่เดิมและงูเห่าสามตัวกำลังเลื้อยเข้ามาเล่นอยู่ที่ใต้ถุงบ้าน งูอีกหลายตัวก็เลื้อยขึ้นไปตามขั้นบันไดบ้านเพื่อเฝ้าบ้านให้กับเขา

“อีหยังวะ เป็นตางึดคักแท้” (อะไรวะ น่าแปลกใจจริงๆ) เขาได้แต่เกาศีรษะเกรียนๆ อย่างงงๆ ก้มลงไปลูบหัวงูเห่าเล่นทีสองทีก่อนจะกลับไปขึ้นรถโดยที่เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าขณะที่เขาเปิดประตูรถทิ้งเอาไว้นั้นได้มีใครบางคนแอบขึ้นรถไปกับเขาแล้ว

เพราะเพลงรักจบหลักสูตรซีลและมีความรู้ความสามารถที่มากล้น ผบ.คเชนทร์จึงให้เขามาเป็นผู้ช่วยคอยรับส่งพี่ๆ ทีมอัลฟา จุดที่นัดเจอกันนี้อยู่ริมแม่น้ำโขงที่ค่อนข้างห่างไกลจากชุมชนมาก บรรยากาศทุกอย่างเงียบเชียบได้ยินเพียงแค่เสียงของสายลมและผืนน้ำที่ซัดขึ้นมาบนตลิ่ง ทีมอัลฟามีภารกิจต้องลอบข้ามไปที่ฝั่งลาวเมื่อสายรายงานมาว่าพบเห็นคน รูปร่างคล้ายกับกายยันต์และเกี่ยวข้องกับท้าวพันคำผู้ทรงอิทธิพลในแถบลุ่มแม่น้ำโขง การลอบเข้าไปจึงมีทั้งปลอมตัวเป็นชาวบ้าน เป็นพ่อค้าไปขายของ บ้างก็หามุมหลบซุ่มดูจนตอนนี้คาดว่าภารกิจน่าจะสำเร็จแล้ว จุดที่เพลงรักเอารถมาจอดรอรับคือจุดที่ทีมอัลฟาจะเอาเรือเข้ามา เขาจอดรถซ่อนเอาไว้ในพุ่มไม้ ตัดพุ่มไม้มาวางอำพรางรถเอาไว้เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกตก่อนจะหยิบปืน M4A1 กระบอกคู่ใจเดินไปที่ริมฝั่งโขงแล้วเข้าไปนอนซุ่มซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าอย่างเงียบเชียบราวกันไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่มาก่อน

ครืนนน ครืนนน

เสียงฟ้าร้องดังใกล้เข้ามาพร้อมๆ กับลมแรงที่แรงมากจนพงหญ้าเอนลู่ไหว แต่ถึงกระนั้นเพลงรักก็ยังคงนอนกอดปืนนิ่งไม่ไหวติงตามยุทธวิธีที่ได้ฝึกมา เสียงเครื่องยนต์เรือดังใกล้เข้ามาทำให้เขาต้องยกกล้องส่องทางไกลขึ้นเพื่อดูว่าใช่เรือของทีมอัลฟาหรือเปล่า เรือลำที่ว่าเป็นเรือหางยาวคล้ายกับเรือหาปลาของชาวบ้านทั่วไปแต่...คนบนเรือกลับไม่ใช่ทีมอัลฟาหรือคนที่เขารู้จัก

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความดังขึ้นมาอีกเพลงรักที่สวมนาฬิกาสมาร์ทวอทช์จึงซ่อนข้อมือเอาไว้ภายในชายเสื้อเพื่อไม่ให้เกิดแสง ข้อความไลน์ที่ข้ามโขงส่งมาถูกลิงก์เข้ามาที่นาฬิกาของเขา ‘ไม่ต้องมารับพวกพี่แล้ว รีบกลับบ้านไป สถานการณ์ไม่ค่อยดี’

เพลงรักขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้นึกกลัวหรือหวั่นใจกับเรื่องที่อาจเกิดขึ้นต่อจากนี้ สิ่งเดียวที่เขาห่วงตอนนี้ก็คือความปลอดภัยของพี่ชายกับทุกคน ตอนนี้กำลังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแล้วจะให้เขาทิ้งพี่ชายไปได้อย่างไร เขารักข้ามโขงมากและตายแทนพี่ชายได้กับเรื่องแค่นี้ทำไมเขาต้องกลัวด้วย ไหนจะผู้กองกวินทร์อีก รายนี้ก็สำคัญเพราะถ้าผู้กองกวินทร์เป็นอะไรไปหลานแฝดของเขาต้องกำพร้าพ่อแน่ๆ เขาไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอ

ซ่า!!! ซ่า!!!

ยังไม่ทันไรสายฝนก็โปรยปรายลงมาราวกับฟ้ารั่ว ลมที่แรงก็ทำให้คลื่นน้ำในแม่น้ำโขงยิ่งกระเพื่อมไหว

“หยุด” ในขณะนั้นนั่นเอง ระหว่างที่เพลงรักกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งจู่ๆ ก็มีมือของใครคนหนึ่งยื่นเข้ามาแล้วกดไหล่เขาให้หมอบลงไปกับพื้นตามเดิม ตอนแรกเพลงรักเข้าใจว่าอาจเป็นคนร้าย หัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ปลายเท้า แต่พอหันมามองแล้วเขาก็ต้องอึ้งเมื่อคนที่กดไหล่เขาเอาไว้ก็คือ...ลุงคนหาปลาที่เขาหาข้าวหาน้ำให้กินเมื่อก่อนหน้านี้ นี่ลุงแกมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“พวกมันกำลังจะขึ้นฝั่งหม่องนี้ ลี้ก่อนอย่าฟ่าวลุก” (พวกมันกำลังจะขึ้นฝั่งตรงนี้ หลบก่อนอย่าเพิ่งลุก) ได้ยินแบบนี้เข้าไปเพลงรักก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เพียงแค่มาเตือนเขาแต่ดูท่าเหมือนลุงหาปลาคนนี้จะรู้จักยุทธวิธีทางการต่อสู้มาไม่ใช่น้อยด้วย ตกลงลุงแกเป็นใครกันแน่ แม้จะงงๆ แต่เพลงรักก็ทำตามที่ลุงคนหาปลาว่า เขายังคงหมอบนิ่งอยู่กับพงหญ้าเมื่อเรือหางยาวลำดังกล่าวขับตรงเข้ามายังจุดที่เป็นเนินทรายพอให้เรือเทียบท่าได้ ซึ่งเป็นจุดเทียบท่าเดียวกับที่ทีมอัลฟาเลือกเอาไว้

แรงลม แรงฝนยิ่งพัดโหมกระหน่ำจนเพลงรักต้องกำพงหญ้าเอาไว้แน่น ระหว่างที่เขาก้มหน้าหลบสายฝนจู่ๆ ลุงคนหาปลาก็ขยับตัวเข้ามาแล้วเอาตัวเองบังฝนให้กับเขา มือหยาบๆ ที่ตบลงมาบนไหล่ของเขาเบาๆ มันอบอุ่นเข้าไปถึงหัวใจ

“ลุงอยู่นี่ บ่ต้องย่าน” (ลุงอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว) เสียงกระซิบบอกเต็มไปด้วยความห่วงใย น้ำเสียงแบบนี้ช่างเหมือนกับน้ำเสียงของ ผบ.คเชนทร์ยามที่ปลอบโยนเขาตอนเด็กๆ เลย เพียงแค่เขาหาข้าวหาน้ำให้ลุงคนหาปลากินบ่อยๆ มันก็ทำให้ลุงแกเกิดเอ็นดูเขามากขนาดนี้เลยหรอ

ด้วยแรงพายุฝนทำให้ชายฉกรรจ์เกือบสิบคนที่เพิ่งเอาเรือเทียบท่าต้องวิ่งเข้าไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปืนกระบอกใหญ่ที่สะพายกันมาบ่งบอกให้รู้เลยว่าไม่เป็นมิตร เพลงรักได้แต่นอนหมอบนิ่งเพื่อรอดูสถานการณ์ว่าพวกนี้เป็นใครและจะไปไหน พวกมันจะไปเมื่อไหร่ หากทีมอัลฟามาที่นี่อาจต้องได้ปะทะกันแน่ๆ

“เดี๋ยวก่อนๆ กูปวดเยี่ยว” เสียงหนึ่งในชายกลุ่มนั้นว่าก่อนจะรีบวิ่งมาทางพงหญ้าที่เพลงรักซ่อนตัวอยู่ เพลงรักแทบกลั้นหายใจเมื่อคิดว่าชายคนนี้ต้องมองเห็นเขาและลุงคนหาปลาแน่ๆ เพราะเดินเข้ามาหาจนใกล้ขนาดนี้ แต่...ชายคนนี้กลับเดินผ่านไปราวกับมองไม่เห็นเขาและลุงคนหาปลาเลยแม้แต่น้อย ทำไมกันล่ะ มันเดินเลยไปตั้งไกลแล้วก็ฉี่จนเสร็จ ขากลับก็ยังมองไม่เป็นเขาอีก

ผ่านไปชั่วอึดใจใหญ่ก็มีเสียงเรืออีกลำดังใกล้เข้ามา เพลงรักได้แต่ร้องว่า ฉิบหาย ในใจเมื่อส่องกล้องทางไกลดูแล้วเห็นว่าเป็นเรือของทีมอัลฟา ยิ่งเสียงเรือใกล้เข้ามากลุ่มชายฉกรรจ์ที่มาถึงก่อนก็รีบหาที่ซุ่มเหมือนตั้งใจจะมาดักรอโจมตี ถ้าให้เดาคาดว่าการข้ามไปฝั่งลาวครั้งนี้ทีมอัลฟาคงไปเหยียบถูกหางหมาตัวใหญ่เข้าพวกมันเลยตลบหลังแบบนี้ จะเอาอย่างไรดี ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างทีมของพี่ชายเขาได้โดนถล่มแน่

เพลงรักค่อยๆ คลานหลบออกจากพงหญ้าแล้วยกปืนขึ้นเล็ง ความสามารถทางด้านการยิงปืนของเขาก็ไม่เคยเป็นรองใครเหมือนกัน ความสามารถทุกอย่างผู้เป็นพ่อถ่ายทอดให้เขามาหมดแล้ว พ่อของเขาเป็นนักแม่นปืนของทีมเขาเองก็จะต้องเป็นนักแม่นปืนให้ได้เหมือนกับพ่อ ก่อนที่เรือของทีมอัลฟาจะขับเข้ามาถึงเขาจะต้องยิงใครสักคนเพื่อให้ทีมอัลฟาได้รู้และระวังตัวก่อนจะขึ้นฝั่ง

ปัง!!!

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทั้งคุ้งน้ำโขง เสียงปืนนี้ทำให้เสียงเรือยนต์ของทีมอัลฟาดับลงและมีอีกเสียงตามมาก็คือเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนในกลุ่มชายฉกรรจ์เมื่อเพลงรักเลือกยิงไปที่หน้าขาของมันอย่างแม่นยำ

“ยิงปืนเก่งคือพ่อ” (ยิงปืนเก่งเหมือนพ่อ)

“ลุงฮู้จักพ่อผมนำตี้” (ลุงรู้จักพ่อผมด้วยหรอ)

“ผบ.นรข. ไผเขากะฮู้จักทั้งนั้นล่ะ” (ผบ.นรข. ใครๆ เขาก็รู้จักทั้งนั้นแหละ)

รู้ว่าพ่อของเขายิ่งปืนเก่งด้วยเนี่ยนะ จนถึงตอนนี้เพลงรักก็ยังสงสัยอยู่ว่าลุงหาปลาคนนี้เป็นใครกันแน่ แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลาสงสัยนาน เขาหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องไปที่เรือของทีมอัลฟาอีกครั้งก็ปรากฏว่าตอนนี้เขาเห็นแต่เรือเปล่าๆ แต่สมาชิกทุกคนไม่ได้อยู่บนเรือแล้ว ตอนนี้เรือกำลังลอยลำอยู่ใกล้ๆ กับตลิ่ง

ด้วยมีการยิงปืนขึ้นและวิถีกระสุนก็มาจากพงหญ้าใกล้ๆ กันนี้ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่เหลือยกปืนในมือขึ้น ไม่ว่าใครก็ตามที่ซ่อนตัวอยู่มันต้องเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพวกตนแน่ๆ

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

คราวนี้เสียงปืนห่าใหญ่พุ่งเป้าไปที่พงหญ้าที่เพลงรักซ่อนตัวอยู่ ท่ามกลางความมืดมิดคำแสนรีบดึงตัวเพลงรักเข้าไปจับให้แน่นแล้วพากลิ้งหลบห่ากระสุนไปจนถึงตลิ่งน้ำที่พอจะหลบกระสุนได้ แต่ด้วยตอนที่พยายามกลิ้งตัวหลบกระสุนปืนนั้นก็ทำให้ผ้าที่คำแสนใช้อำพรางใบหน้าเลื่อนหลุดออกให้เพลงรักได้เห็นหน้าตาของเขาชัดๆ เต็มสองตา

“...” ต่างฝ่ายต่างก็อึ้งอยู่กับที่ เพลงรักจดจำใบหน้าของลุงคำแสนได้เป็นอย่างดีเพราะเคยเห็นบ่อยๆ จากกรอบรูปในห้องนอนของข้ามโขง นับตั้งแต่เรื่องราวของคำแสนและพ่อเลี้ยงคำม่วนถูกเล่าให้ลูกๆ หลานๆ ฟังปานมณฑาก็เอากรอบรูปภาพของผู้เป็นพ่อกับพี่ชายมาติดแขวนเอาไว้รวมกับภาพของทุกคนในครอบครัว เพลงรักที่จำหน้าตาของลุงตัวเองได้แม่นก็ถึงกับอ้าปากค้าง...ไหนแม่บอกว่าลุงตายไปแล้วไง ลุง...นี่ลุงของเขาจริงๆ ใช่มั้ย ลุงคำแสนพ่อแท้ๆ ของพี่ชายเขา

คำแสนเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เขาก็แค่เป็นห่วงหลานแต่ก็ไม่คิดว่าผ้าคลุมใบหน้ามันจะหลุด เพลงรักคงรู้ดีว่าเขาเป็นใครเพราะที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็มีรูปถ่ายของเขาติดหราเอาไว้

“ละ...ลุง...”

“อย่าฟ่าวเว้า ลี้อยู่หม่องนี้ก่อนเดี๋ยวซุมอ้ายสิมาซอย” (อย่าเพิ่งพูด หลบอยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวพวกพี่ๆ เขาจะมาช่วย) คำแสนกดตัวเพลงรักลงกับพื้นเพื่อหลบกระสุนเมื่อชายฉกรรจ์เหล่านั้นกำลังดาหน้าเข้ามาเพื่อเล่นงานเขา

และก็เป็นอย่างที่คำแสนว่า ระหว่างที่เพลงรักหลบกระสุนอยู่นั้นเขาก็มองไปที่แม่น้ำโขงอีกครั้ง เรือของทีมอัลฟาที่ไร้ผู้โดยสารกำลังลอยลำเข้ามาใกล้ตลิ่งเรื่อยๆ แล้วเขาก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นชายฉกรรจ์หกคนในชุดเครื่องแบบสีดำรัดกุมค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากน้ำทีละคนในท่าเตรียมลั่นไกปืน คงเพราะเสียงปืนเตือนของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ทำให้ทีมอัลฟาต้องรีบลงจากเรือมาหลบอยู่ใต้น้ำก่อนจะกลั้นหายใจดำน้ำลากเรือมาขึ้นฝั่ง หัวใจของเพลงรักเต้นระรัว ตื่นเต้นไปกับความเป็นมืออาชีพของเหล่ารุ่นพี่และยิ่งยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้ามโขง

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

คราวนี้เป็นเสียงปืนจากทางทีมอัลฟาบ้างแล้วเมื่อทุกคนขึ้นมาจากน้ำ กลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังสาดกระสุนเล่นงานเพลงรักในตอนแรกและกำลังเคลื่อนกำลังเข้าหามาแตกฮือกันไปคนละทิศละทาง เสียงปืนยังคงดังก้องคุ้งน้ำโขงเมื่อทีมอัลฟาขึ้นมาจากน้ำแล้วสาดกระสุนปืนกลับ

“เพลงรัก เพลงรัก” ข้ามโขงรีบวิ่งเข้ามาหาน้องชายด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเพลงรักยังคงหมอบอยู่ที่ริมตลิ่ง เขาคงส่งข้อความมาบอกน้องช้าไป ถ้าเขาบอกเร็วกว่านี้เพลงรักก็คงไม่ต้องมาเสี่ยงด้วย แต่ก็เพราะเพลงรักนี่แหละที่ทำให้ทีมของเขาปลอดภัย เสียงปืนนัดแรกที่ดังขึ้นคงเป็นเพลงรักยิงใส่คนร้ายเพื่อเตือนให้พวกเขารู้ว่ามีคนร้ายแอบซุ่มอยู่ที่นี่

“เพลงรักเป็นอะไรรึเปล่า ไอ้หนูตอบพี่มาสิ เพลงรัก” เห็นน้องชายมีท่าทีตะลึงกึ่งมึนงงข้ามโขงก็ยิ่งเป็นห่วง ทั้งกอดน้องทั้งตรวจดูว่าน้องชายบาดเจ็บตรงไหน

“ไปไส ไปไสแล้ว” (ไปไหน ไปไหนแล้ว) เพลงรักพึมพำออกมาแล้วมองไปรอบๆ ตัวเพื่อหาใครบางคนเพราะทันทีที่ทีมอัลฟาปรากฏตัวคำแสนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เพลงรักก็นึกอยากจะให้ข้ามโขงได้เห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็น อยากให้พี่ชายช่วยยืนยันทีว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไป

“มองหาอะไร มีอะไรเพลงรัก”

“พี่...พี่ข้ามโขง” เหมือนเพิ่งจะตั้งสติได้เพลงรักรีบกำแขนของพี่ชายแน่น ปากของเขาสั่นไปหมดจนข้ามโขงต้องยื่นมือมาลูบหน้าให้เพราะตอนนี้ฝนกำลังตกลงมาอย่างหนัก

“ใจเย็นๆ พี่อยู่นี่แล้ว เกิดอะไรขึ้น...”

“พี่ข้ามโขง...พี่...ผมเห็น...ลุงคำแสน...”

“ข้ามโขง เพลงรักเป็นอะไรมากมั้ย!” คำสุดท้ายของเพลงรักถูกกลบหายไปด้วยเสียงร้องถามของผู้กองกวินทร์และเสียงฟ้าร้อง ข้ามโขงยังไม่ทันจะได้ยินว่าน้องชายพูดอะไรจึงเลิกโฟกัสที่เรื่องนี้ แค่ตอนนี้เพลงรักปลอดภัยดีเขาก็เบาใจแล้ว ส่วนเรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกันทีหลัง

“หลบอยู่นี่ เดี๋ยวพี่ไปช่วยพี่เรนเจอร์ก่อน” เพราะเพลงรักไม่ได้เกี่ยวกับภารกิจนี้ข้ามโขงจึงไม่อยากเสี่ยงให้คนร้ายเห็นตัวน้องชายเขาเพราะต่อไปเพลงรักอาจตกเป็นเป้าหมายของคนร้ายได้ ดังนั้นเขาจึงให้เพลงรักหลบอยู่ที่ตลิ่งก่อนจะวิ่งเข้าไปหาผู้กองกวินทร์กับทีม

ตลอดหลายวันที่พวกเขาแอบแฝงตัวไปที่ฝั่งลาวก็เพราะไปตามข่าวของกายยันต์เพราะมีสายรายงานมาว่าเห็นกายยันต์อยู่กับกลุ่มผู้มีอิทธิพล งานนี้อาจสาวไปถึงตัวการใหญ่เจ้าพ่อค้ายาเสพติดได้และคาดว่าไอ้ตัวการใหญ่คนนี้คงร่วมมือกันกับพวกของต้าเส่งที่อยู่ทางพม่าด้วย การไปสืบหาข่าวครั้งนี้ก็ได้เรื่องอยู่มากพอสมควรแต่ก็ไม่คิดว่าระหว่างที่หาข่าวอยู่นั้นพวกเขาจะเผลอไปเหยียบโดนหางของกายยันต์เข้า คราวนี้กายยันต์มันไม่ได้หนีพวกเขาเหมือนแต่ก่อนแต่มันกลับทั้งเผชิญหน้าและตามไล่ล่าพวกเขาจนพวกเขาต้องรีบกลับมาที่ฝั่งไทย แต่ก็คาดไม่ถึงว่าพวกมันจะส่งคนมาดักรอพวกเขาที่ฝั่งนี้ โชคดีที่เพลงรักช่วยยิงพวกมันเพื่อส่งข่าวให้พวกเขารู้ก่อน พวกเขาจึงได้รีบลงจากเรือแล้วดำน้ำกลับเข้าฝั่งแทน

“ห่ามึง ฝนมาตกเอาอะไรตอนนี้วะ!!!” ผู้กองกวินทร์เหวี่ยงจ่านพดลออกจากวิถีกระสุนที่คนร้ายยิงมาทำให้กระสุนนัดนั้นปักเข้ามาที่กลางอกของเขาอย่างพอดิบพอดี

“อั้ก!” ผู้กองหนุ่มทรุดเข่าลงไปกับพื้น มือที่กุมอกปัดกระสุนลูกนั้นออกต่อหน้าต่อตาจ่านพดลเพราะเขาเห็นเต็มๆ ตาว่าผู้กองกวินทร์ถูกยิงเข้าที่กลางอก ผู้กองมาบังกระสุนปืนให้เขาแต่ทำไม...กระสุนมันกลับไม่ฝังเข้าเนื้อเลยล่ะ ผู้กองกวินทร์สวมแต่เสื้อยืดแล้วมีเสื้อคลุมแขนยาวสีดำทับเท่านั้น

“จุกเป็นบ้า” ด้วยอำนาจของเหล็กไหลที่คอ แม้จะทำให้กระสุนไม่ฝังเข้าเนื้อแต่แรงปะทะของกระสุนก็ทำเอาเข่าทรุดจนแทบลุกไม่ขึ้น ผู้กองกวินทร์กุมอกตัวเองเอาไว้แล้วคลำมากำเอาลูกแก้วสีชมพูใสที่อกเสื้อ แก้วจันทรกาลของเพลงพิณ นับตั้งแต่วันที่เธอมอบให้เขาเขาก็ไม่เคยให้มันอยู่ห่างกายเลย ในยามที่เขาอยู่กับเธอเขาจะนำมันออกมาให้เธอได้ครอบครอง แต่ในยามที่ต้องห่างกันเธอจะมอบให้เขาเก็บเอาไว้ เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมีค่าได้มากเท่านี้เลยจนกระทั่งเขามีเพลงพิณและกำลังจะมีลูก เขาคือคนสำคัญของเธอกับลูกๆ เขามีค่าต่อเธอและลูกจ๋าที่สุดและเขาจะต้องกลับบ้านไปหาเธอ เขาจะต้องได้กลับบ้านไปจูบรับขวัญลูกจ๋าที่ท้องของเธอ เขาจะต้องปลอดภัยกลับไปหาเธอกับลูก

เมื่อนึกถึงเพลงพิณกับลูกผู้กองกวินทร์ก็มีกำลังใจฮึดสู้ขึ้นมาอีก จ่านพดลรีบเข้ามาช่วยประคองเขาขึ้น ทุกคนในทีมอัลฟายิงกดดันต้อนคนร้ายไปเรื่อยๆ โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้โต้กลับทำให้คนร้ายเริ่มจวนตัว จะหนีขึ้นฝั่งก็คงไม่รอดเพราะไม่มีรถ ทางเดียวที่จะหนีได้ก็คือต้องกลับไปที่เรือเท่านั้น

“มึง สิฟ่าวหนีไปไส!” (มึง จะรีบหนีไปไหน!) ทางฝ่ายข้ามโขงเห็นเข้าก็ไม่ยอมง่ายๆ เมื่อเห็นคนร้ายสองคนกำลังหนีกลับขึ้นเรือ เขาก็เลยกระโดดขึ้นเรือของตัวเองบ้างเพื่อออกตามล่าคนร้าย

“อ้าวเฮ้ย พี่ข้ามโขง!!!” เพลงรักที่จะตามพี่ชายไปได้แต่ร้องเรียกเมื่อเขาตามขึ้นเรือไม่ทัน แล้วพอจะวิ่งตามจ่าขวัญชัยก็รีบดึงให้เขาหมอบลงไปกับพื้นอีกเมื่อคนร้ายยังยิงสวนมาอยู่ เขาก็เลยได้แต่มองเรือของพี่ชายไปด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ฝนตกลงมาหนักมากและคลื่นน้ำ กระแสน้ำในแม่น้ำโขงก็แรงด้วยแรงลมพายุ

“ลุงงู ลุงงูช่วยพี่ข้ามโขงด้วยนะ” เขาได้แต่พึมพำถึงลุงงูและนึกถึงงูทุกตัวในแม่น้ำโขง เขารู้ดีว่างูทุกตัวไม่ใช่งูธรรมดาหากแต่เป็นงูศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวของเขา เขาอยู่กับแม่น้ำโขงมาทั้งชีวิต เคยเห็นงูมากมายหลายชนิดในแม่น้ำโขง บ้างก็ตัวใหญ่ บ้างก็ตัวเล็ก บางตัวมีหงอนตัวใหญ่เท่าลำต้นตาล หลายๆ คนอาจเรียกงูเหล่านี้ว่าพญานาค แต่สำหรับเขา...ทุกตัวคือลุงงูของเขา บางครั้งที่เขาว่ายน้ำเล่นในแม่น้ำโขงลุงงูก็จะมาเล่นน้ำกับเขาด้วย

ผู้กองกวินทร์ที่เริ่มอาการดีขึ้นแล้วยกปืนขึ้นส่องแล้วลั่นไกใส่คนร้ายอีกครั้งจนพวกมันแน่นิ่งไปหลายคน แต่จะเหลือรอดไปก็คือไอ้สองคนบนเรือนั่น

“...ข้ามโขง” เขาหัวใจหักวูบเมื่อเห็นข้ามโขงกำลังเอาเรือออกไล่ล่าคนร้ายท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวและพายุฝนที่ตกลงมาราวกับฟ้ารั่ว วินาทีนั้นผู้กองกวินทร์ไม่คิดอะไรอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เขารู้สึกก็คือความห่วงใยที่มีต่อน้องชาย ถึงแม้ในฐานะของพี่เมียข้ามโขงจะค่อนข้างกวนตีนเขาและอีกฐานะข้ามโขงก็คือน้องชายของเขา น้องชายที่เป็นคู่บัดดี้ น้องชายที่ร่วมเป็นร่วมตายของเขา ในฐานะของพี่ชายและหัวหน้าทีมเขาจะไม่ยอมให้ข้ามโขงเป็นอันตรายเด็ดขาด

เมื่อตัดสินใจได้แบบนั้นผู้กองกวินทร์ก็วิ่งไปที่ตลิ่งริมแม่น้ำโขงที่คลื่นขนาดใหญ่กำลังซัดเข้าฝั่ง จนเมื่อเรือที่ข้ามโขงขับมาใกล้เขาก็กระโดดลงไปบนเรือทันทีพร้อมกับปืนในมือ

“เดี๋ยวผมขับเรือเอง พี่จัดการมันเลย” เมื่อเห็นพี่ชายกระโดดลงมาบนเรือข้ามโขงก็ร้องบอก ส่วนคนอื่นๆ ในทีมก็ตามเก็บพวกที่อยู่บนฝั่งต่อ

ถึงจะรู้ว่าเสี่ยงแต่มันก็ต้องลอง ผู้กองกวินทร์เข้าไปนั่งที่หัวเรือแล้วยกปืนขึ้นส่องไปที่เรือของคนร้ายที่พยายามขับหนี ด้วยกระแสน้ำและคลื่นที่แรงบวกกับความเร็วของเรือ ไหนจะความมืดและพายุฝนอีกทำให้การเล็งเป้าหมายค่อนข้างลำบาก แต่ถึงกระนั้นผู้กองกวินทร์ก็พยายามเล็งปืนให้มั่นแล้วลั่นไก

ปัง!!!

กระสุนโดนคนร้ายแต่ก็ยังเข้าไม่ถึงจุดตาย เรือสองลำแล่นไล่ล่ากันไปตามแม่น้ำโขงที่กว้างใหญ่ ทางฝ่ายคนร้ายเองก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกล่าอยู่ฝ่ายเดียวเมื่อพวกมันก็พยายามยิงปืนสู้กลับมา

ปัง!!! ปัง!!!

“อั๊ก!” ข้ามโขงที่กำลังบังคับเรืออยู่เกิดพลาดถูกยิงเข้าเต็มๆ ต่อหน้าผู้กองกวินทร์

“ข้ามโขง!!!...มึง มึงยิงน้องกู!!!”

โครม!!!

ยังไม่ทันที่ผู้กองกวินทร์จะได้ยิงคนร้ายบนเรือ สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็เกิดขึ้นเมื่ออยู่ๆ เรือของคนร้ายก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนเรือแตกพลิกคว่ำ มองเผินๆ คล้ายชนขอนไม้ขนาดใหญ่แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดหรือฝนตกลงมาแรงทำให้ผู้กองกวินทร์เห็นขอนไม้ที่ว่าขยับตัวเลื้อยได้ก่อนที่มันจะรัดเอาคนร้ายทั้งสองคนที่กำลังลอยคออยู่ดึงลงไปใต้แม่น้ำโขง

“...ข้ามโขง!!!” เมื่อขอนไม้ประหลาดดึงคนร้ายลงสู่ก้นแม่น้ำโขงแล้วผู้กองกวินทร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาน้องชายที่ท้ายเรือ ข้ามโขงรีบถอดผ้าคลุมใบหน้าออกแล้วกระอักเลือดออกมา ด้วยมีเหล็กไหลติดกายคุ้มครองเหมือนกันทำให้กระสุนไม่ระคายผิวของเขาแต่ด้วยแรงกระแทกก็ทำให้เขาเจ็บหนักเอาเรื่อง

“พี่...พี่เรน เจอร์” อาการบาดเจ็บทำให้ข้ามโขงทรงตัวไม่อยู่ จากที่นั่งบังคับเรืออยู่ขอบท้ายก็ทำให้เขาหมดแรงพลัดตกเรือไปในทันทีที่เรือกระแทกเข้ากับคลื่นน้ำขนาดใหญ่

“ข้ามโขง!!!” ผู้กองกวินทร์ลืมความกลัวลืมความตายไปในทันทีเมื่อเห็นข้ามโขงตกเรือไปต่อหน้าต่อตา เขารีบกระโดดลงจากเรือไปเพื่อคว้าน้องชายเอาไว้ แต่ด้วยกระแสน้ำที่แรงและคลื่นน้ำอีกทำให้ทุกอย่างดูยากไปหมด เขาเคยว่ายน้ำข้ามเกาะในทะเลได้อย่างสบายๆ แม้ว่าจะมีคลื่นมากแค่ไหน แต่คลื่นน้ำและกระแสน้ำในแม่น้ำโขงก็เหมือนจะดูดดึงเอาเขาลงสู่ก้นแม่น้ำทุกเมื่อ

“ข้ามโขง...ไม่นะ ไม่!!!” เขาร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นร่างของข้ามโขงจมลงไปในแม่น้ำต่อหน้าต่อตา แม้ตัวเองก็ยังสู้กับกระแสน้ำไม่ไหวแต่เขาก็จะไม่ยอมเสียน้องชายไปเด็ดขาด ถึงจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆ แต่เขาก็รักข้ามโขงไม่ได้ต่างจากนคินทร์ เขาเป็นพี่ชาย เขาต้องช่วยและปกป้องน้องให้ได้

ผู้กองกวินทร์พยายามว่ายน้ำแล้วดำลงไปหาร่างของข้ามโขง แต่ยิ่งดำลงไปกระแสน้ำก็ยิ่งแรงพัดพาร่างของเขาไปราวกับจะฉีกให้ขาด ใต้ท้องน้ำยามกลางคืนทำให้ทุกอย่างมืดสนิท แรงที่มีเพียงน้อยนิดพยายามจะว่ายเข้าไปช่วยน้องชาย แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเขาก็ค่อยๆ หมดไป ร่างของเขาถูกกระแสน้ำดึงให้ดิ่งลงลึกไปเรื่อยๆ ยิ่งลึกน้ำด้านล่างก็ยิ่งหนาวเย็น เย็นจนเขาสั่นสะท้านและเริ่มขาดอากาศหายใจ สติทุกอย่างพร่าเลือน นี่เขากำลังจะจมน้ำตายหรอ ไม่...เขายังตายไม่ได้ น้องเพลง...ลูกจ๋าของเขา ลูกจ๋าแฝดน้อยของเขา...ผู้กองกวินทร์แตะคลำมาที่แก้วจันทรกาลของเพลงพิณที่อกเสื้อ หยดน้ำตาซึมออกมาเมื่อคิดว่าตัวเองคงต้องตายอยู่ใต้แม่น้ำโขงแห่งนี้แล้ว เขาจะไม่ได้เจอหน้าลูกจ๋ากับเมียจ๋าของเขาแล้ว ผู้กองหนุ่มเริ่มสำลักน้ำ ภาพทุกอย่างตรงหน้าเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็เหมือนเขาจะมองเห็นข้ามโขง ตาเขามัวไปหมดมองอะไรก็ไม่ชัด รู้แค่ว่าร่างของข้ามโขงอยู่ไม่ไกลจากเขา รอบกายของข้ามโขงมีงูตัวใหญ่เลื้อยรัดเอาไว้ งูตัวใหญ่มีหงอนเกล็ดแวววาวราวกับเพชร

ข้ามโขง...ผู้กองกวินทร์พยายามจะไขว่คว้ามือดึงน้องชายเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง แต่พอเขาจะคว้าข้ามโขงเอาไว้จู่ๆ ก็มีดวงตาสีแดงดุดันราวกับไฟคู่หนึ่งจ้องมาที่เขา เจ้าของดวงตาสีแดงคู่น่ากลัวจ้องเขาเพียงครู่แล้วก็พุ่งตัวเข้ามาหา แล้วจากนั้นผู้กองกวินทร์ก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย...

******************************************

ไรท์กลับมาแย้วววววววว

ขอโทษที่หายไปนานด้วยเหตุผลนานาประการตามที่แจ้งในเพจและไอจี

ไม่ได้จะเลิกเขียนนิยายนะคะแต่เนื่องด้วยปัญหาทางสุขภาพล้วนๆ ค่ะเลยอาจเว้นช่วงไปนาน

**************************

ในไอจีไรท์บนเอาไว้ว่าถ้าพรรคสีส้มได้เป็นรัฐบาลและคุณพิธาได้เป็นนายกฯ ไรท์จะแก้บนด้วยการลงนิยายทุกวัน จ พ และ ศ

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้มั้ย แต่เมื่อก่อนไรท์เคยทำได้ ดังนั้นก็จะพยายามทำให้ได้ตามที่บนค่ะ (5555 ติ่งส้มก็แบบนี้แหละ)

แต่ตอนนี้ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้ วัดใจคุณๆ สว. (สูงวัย) ไปก่อนเนาะ

***********

แล้วเจอกันใหม่ในตอนหน้านะคะ

พ่อคำแสนรีบๆ มาช่วยลูกชายน้า

​

​

​

​