65.สแตนอิน (NC)

65.สแตนอิน

เสียงปืนที่ดังสนั่นป่าเป็นเสียงคล้ายกับปืนอัดลมของเด็กเล่น กระสุนที่เหมือนจะสาดออกมาไม่ได้มีเลยสักนัดแต่ถึงกระนั้นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ในชุดของมหาโจรก็ล้มตึงขาดใจตาย ที่ท้องมีเลือดไหลด้วยเอฟเฟ็กต์บางอย่างของทางกองถ่าย มหาโจรคนแล้วคนเล่าล้มตายทันทีที่ถูกยิงด้วยปืนปลอม เอฟเฟ็กต์ทุกอย่างทำให้ภาพสมจริง ทหารพรานหญิงหน้าตาสวยหวานชวนให้น่าหลงใหลยกกระบอกปืนขึ้นยิงใส่คนร้ายอย่างองอาจห้าวหาญโดยมีสายตาของทหารพรานตัวจริงแอบยืนกอดอกมองอยู่แล้วหัวเราะให้เบาๆ ไม่เสียแรงที่ถูกเขาจับฝึกทหารมาจากที่ฐาน
“คัต!!!” ทันทีที่สิ้นเสียงคัตของผู้กำกับ มหาโจรที่ล้มตายเป็นเบือก็พากันลุกขึ้นเดินออกมาจากฉาก รวมถึงทหารพรานหญิงคนสวยด้วยที่เดินมาดูจอมอนิเตอร์ว่าฉากที่ถ่ายไปเมื่อครู่นี้เป็นอย่างไร
“มุมภาพสวยแล้วก็สมจริงมาก ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนพี่จะเข้าใจว่าน้ำเมยคือทหารพรานตัวจริงแล้วนะ” ผู้กำกับชมทหารพรานหญิงคนสวยจากใจจริง เขาเคยร่วมงานกับกุมาริกามาหลายครั้งมาก กุมาริกาเป็นนักแสดงที่ทำงานด้วยง่ายที่สุด มาก่อนเวลานัด ท่องบทมาเป๊ะ แสดงได้ทุกอารมณ์และเปลี่ยนอารมณ์ตามบทละครได้เร็ว เธอเข้าถึงตัวตนของตัวละครนั้นๆ ได้อย่างสมจริง เวลาอยู่ที่กองถ่ายก็ไม่เคยงอแง กินง่ายอยู่ง่าย เข้ากับทุกคนในกองถ่ายได้เป็นอย่างดี ทั้งเก่งและนิสัยน่ารักแบบนี้จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศและระดับเอเชีย ใครๆ ก็รักเธอกันทั้งนั้น และทั้งๆ ที่เป็นลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศแต่เธอกลับติดดินและไม่เคยโอ้อวดใดๆ ใครๆ ในวงการต่างก็ชอบมาร่วมงานกับเธอ เธอช่างเป็นลูกไม้ที่ตกใต้ต้นจริงๆ เมื่อก่อนน้ำอิงผู้เป็นแม่ของเธอก็เป็นนักแสดงคนดังที่ทุกคนรักเหมือนกัน แม้ว่าน้ำอิงจะออกจากวงการไปแล้วนับตั้งแต่แต่งงานแต่น้ำอิงก็ยังส่งลูกสาวมาเป็นตัวตายตัวแทนสืบทอดความเป็นซูเปอร์สตาร์นี้
“เย็นนี้มีฉากที่ต้องถ่ายกับพระเอกต่อนะ ระหว่างรอเดี๋ยวพี่จะถ่ายฉากอื่นไปก่อนน้ำเมยไปพักได้เลย” ผู้กำกับหมายถึงฉากทหารพรานหญิงที่ต้องต่อสู้กับคนร้าย ซึ่งคนร้ายที่ว่าก็คือพระเอกและแน่นอนว่าจากที่พยายามต่อสู้กันมักลงเอยด้วยซีนหวานๆ ตามแบบฉบับละครไทยที่จะฆ่ากันแทบตายแต่สุดท้ายก็รักกันจนได้
“น้ำเมยดูตารางงานแล้ว เหมือนว่าถ้าถ่ายอีกฉากเสร็จน้ำเมยจะมีเวลาพักอีกหลายวันเลยใช่มั้ยคะ”
“ใช่ น้ำเมยทำงานติดต่อกันมานานแล้วพี่เลยอยากให้น้ำเมยไปพักผ่อนเตรียมร่างกายให้พร้อมเพราะเดี๋ยวฉากต่อจากนี้จะเน้นไปทางแอคชั่น ยังไงก็ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายเอาไว้ล่ะ” จะว่าไปก็น่าเห็นใจเพราะตั้งแต่เริ่มเปิดกองถ่ายกุมาริกาก็มีคิวให้ได้ถ่ายละครแทบทุกวัน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ทุ่มเทให้กับงานมากและไม่เคยบ่นหรืองอแงเลยผู้กำกับเห็นถึงความตั้งใจของเธอแล้วก็เลยอยากให้รางวัลเด็กดีโดยการให้เธอไปพักผ่อนบ้าง อีกทั้งฉากต่อๆ ไปก็จะมีแต่ฉากของพระเอกและตัวละครอื่นๆ เธอจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่กองถ่ายแล้ว
ใบหน้าหวานๆ ฉีกยิ้มอย่างสดใส หลังจากที่ถ่ายละครติดต่อกันมาเป็นเวลานานในที่สุดก็ได้เวลาพักเสียที เธออยากจะรีบไปนครพนมแล้ว อยากไปดูคนท้องของจริงว่าเป็นยังไง อยากไปพูดคุยกับหลานแฝดในท้องของเพลงพิณหลานๆ จะได้จำเสียงของป้าน้ำเมยได้และรักป้าน้ำเมยที่สุด ตอนนี้ได้ข่าวว่าแก้วเจ้าจอมทำคะแนนนำโด่งแล้ว เธอก็ชอบแก้วเจ้าจอมมากนะแต่เรื่องแบบนี้มันยอมกันไม่ได้ ระหว่างคุณอากับคุณป้าหลานแฝดจะรักใครมากกว่ากัน
“ถ่ายอีกฉากก็จะได้พักแล้ว เลิศๆๆๆ” เธอว่าคนเดียวอย่างอารมณ์ดีขณะเดินออกจากกองถ่ายไปยังรถบ้านคันสวย ด้วยสองวันมานี้เธอมีถ่ายละครในป่าซึ่งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติมาตลอด เพื่อความสะดวกสบายเวลาที่ไม่ต้องเข้าฉากหรือเวลาที่ต้องพักผ่อนกริชตพจน์ก็เลยส่งรถบ้านมาให้หลานสาวเพื่อไม่ให้เธอลำบาก ซึ่งนักแสดงหลายๆ คนก็มักจะมีรถบ้านแบบต่างๆ ไว้ใช้เป็นที่พักส่วนตัวกันทั้งนั้น อย่างของริกเตอร์พระเอกหนุ่มก็เอารถตู้คนสวยไปดัดแปลงทำเป็นรถบ้านแคมป์เปอร์แวนไว้ใช้พักผ่อนเหมือนกัน
“อ้าวคุณป้าขา ทำไมไม่เข้าไปนั่งเล่นในรถล่ะคะ” กุมาริกาเอียงคอถามมอลลี่ที่ยืนยิ้มเจื่อนๆ อยู่ที่หน้าประตูรถบ้านคันหรู รถบ้านที่มีพร้อมทั้งเตียงนอน ห้องน้ำ ครัวเล็กๆ และส่วนนั่งเล่น มีแอร์ ทีวี ตู้เย็นครบครัน กริชตพจน์รักหลานสาวคนนี้มากจึงเลือกรถบ้านคันที่ดีที่สุดมาให้กุมาริกา และบางงานก็จะส่งบอดี้การ์ดไปคอยคุ้นครองหลานสาวด้วย
“เออ คือว่า...” มอลลี่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามหลานอย่างไร ยังคงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเดินเข้ามากระซิบบอกกุมาริกาว่า
“น้ำเมยเข้าไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนเถอะลูก แล้วก็...จะทำอะไรก็เบาๆ หน่อยนะเดี๋ยวจะมีพวกปากหอยปากปูเอาไปเมาท์” ว่าจบมอลลี่ก็เดินไปนั่งเมาท์กับบรรดาช่างแต่งหน้าทำผมที่เต็นท์ซึ่งอยู่ห่างออกไป กุมาริกาทั้งงงและไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นป้าบอก เธอยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงงๆ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถบ้านที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ
“อ้า! สวรรค์น้อยๆ ของน้ำเมย” เธอว่าพร้อมกับกางมือสูดอากาศเย็นๆ จากแอร์ในรถบ้านก่อนจะทำท่าวิ่งขึ้นไปนอนแผ่บนเตียงนอนนุ่มๆ หากแต่ว่าจู่ๆ ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น
“น้ำยังไม่อาบ ตัวมอมแมมขนาดนี้ยังจะขึ้นไปนอนบนเตียงอีก”
เสียงที่ได้ยินทำให้กุมาริกาชะงักไปกับที่ หัวใจดวงน้อยๆ เต้นโครมครามและยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัวเมื่อจำได้ดีว่านี่คือเสียงของใคร ถึงว่าสิทำไมป้ามอลลี่ถึงพูดจาแปลกๆ
กุมาริการีบหันหลังกลับไปมองด้านหลังก็เห็นผู้กองกรินทร์ยืนกอดอกพิงเบาะตำแหน่งคนขับรถอยู่ รอยยิ้มน่ารักๆ ของเขาทำให้ตอนนี้กุมาริการู้สึกว่าที่นี่เป็นมากยิ่งกว่าสวรรค์เสียอีก
“พี่ซีล เอ๊ย! ผัวขา” ว่าแล้วเธอก็โผเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์ในทันทีด้วยความคิดถึงเพราะไม่ได้เจอกันนาน เธอติดถ่ายละครและเขาก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ ความรักของเธอและเขาจึงเชื่อมต่อหากันผ่านทางโทรศัพท์มือถือเท่านั้น แต่ก็มีบ่อยครั้งในยามที่เขาว่างเขาก็จะมาที่กองถ่ายแล้วดูเธอถ่ายละคร ด้วยอุทยานแห่งชาติที่เธอมาถ่ายละครอยู่ไม่ไกลจากฐานของเขามาก
“แก่แดด” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหอมแก้มของเธอฟอดใหญ่ ลำแขนแกร่งกอดเธอแนบอกแล้วแอบเลื่อนมือมาบีบแก้มก้นงอนงามของเธออย่างหมั่นเขี้ยวด้วย
“น้ำเมยแก่แดด ส่วนพี่ซีลก็...แดดดี๊” เสียงหวานๆ ออดอ้อนแล้วคล้องแขนกอดรอบลำคอของเขา สายตาหวานละมุนมองคนรักด้วยรักสุดหัวใจและคล้ายจะเชื้อเชิญเขาอยู่ในที “ถ้าไม่อยากให้น้ำเมยนอนบนเตียงในสภาพมอมแมมๆ แบบนี้...ก็มาอาบน้ำให้น้ำเมยสิคะ แดดดี๊ขา”
ผู้กองกรินทร์พยายามจะซ่อนรอยยิ้มแล้วแต่ก็ซ่อนไม่ไหว ยัยเด็กนี่อ่อยเขาแรงเหลือเกิน แค่แวะมาเล่นที่กองถ่ายด้วยกลับต้องมาถูกยัยเด็กนี่ยั่วยวน
“ห้องน้ำในรถบ้านแคบจะตาย” เขาพยักหน้าไปทางห้องน้ำแล้วเกลี่ยแก้มนวลๆ ด้วยความเอ็นดู ลำแขนแกร่งกอดรัดกุมาริกาไม่ยอมให้เธอห่างกายง่ายๆ
“มันแคบก็จริง แต่ว่า...” กุมาริกาก็ยังยั่วยวนเขาไม่เลิก นิ้วเล็กๆ ไต่ไล้ต้นคอของเขาไปมาแล้วลูบไล้ลงมาที่อกแกร่งบึกบึนก่อนจะช้อนสายตาหวานๆ ปนซุกซนขึ้นไปมองเขาอีก “ถ้ามันแคบ...เราก็มายืนใกล้ๆ กันแบบนี้ แนบชิดกันแบบนี้ เนื้อแนบเนื้อ กายแนบกายแบบนี้สิคะ”
สองสายตาประสานกันต่างคนต่างรู้ใจในความหมายที่สื่อ ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มที่มุมปากทั้งถูกใจ ทั้งเขินเด็กขี้อ้อน สมกับที่เขาเป็นห่วง สมกับที่เขาคิดถึงจริงๆ หัวใจกำลังเหี่ยวเฉาด้วยลางสังหรณ์แปลกๆ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนึกห่วงหาแต่เธอจึงได้มาหา แต่พอเห็นว่าเธอยังสบายดีอยู่และอ่อยเก่งแบบนี้เขาก็...ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ ทำไมกันล่ะ เมียรักก็อยู่ในอ้อมกอดแล้ว งานที่ฐานก็เรียบร้อยดีทุกอย่าง ผู้หมวดศิขรินก็เฝ้าขวัญคณินอยู่ที่ฐาน อรินกับซอมพอก็เข้าป่าไปเก็บสมุนไพร ก่อนหน้านี้ซอมพอก็ยังถ่ายภาพวิวสวยๆ มาให้เขาดูอยู่เลยแล้วเขายังจะใจไม่ดีเพราะเรื่องอะไรอีก
“วันนี้มีถ่ายละครต่ออีกมั้ยคะ” ถ้าเธอไม่มีถ่ายละครแล้วเขาอยากจะชวนเธอไปวัด เพราะข้ามโขงคนเดียวที่ทำให้เขาติดนิสัยเจ้าอาวาสมา ข้ามโขงชอบพูดกรอกหูเขาอยู่บ่อยๆ ว่าถ้ามีเรื่องไม่สบายใจให้ลองไปทำบุญที่วัดดู
“ตอนเย็นมีถ่ายอีกฉากค่ะ แต่ว่า...” พอนึกถึงฉากที่ต้องถ่ายกุมาริกาก็ทำสีหน้ายุ่งยากใจก่อนจะพูดต่อเสียงแผ่วๆ อย่างรู้สึกผิด “ฉากต่อไปน้ำเมยจะเข้าฉากกับพี่ริกเตอร์ที่เป็นพระเอก น้ำเมยเป็นทหารพราน พี่ริกเตอร์รับบทเป็นพระเอกแต่อยู่ฝ่ายผู้ร้าย น้ำเมยต้องตามจับเขา มีต่อสู้กันนิดๆ หน่อยๆ แล้วก็...”
“เลิฟซีน” คิ้วเข้มๆ เลิกขึ้นอย่างเข้าใจในบทของละครไทยดี พระเอกกับนางเอกตีกันแทบตายแต่แล้วมันก็จะต้องมีฉากที่นางเอกจะล้มแล้วพระเอกรับเอาไว้ บ้างก็มีถึงขึ้นกอดจูบ อ้อ! หรือว่าเรื่องที่เขาไม่สบายใจจะเป็นเพราะเรื่องนี้กันนะ เมียจะถ่ายละครเลิฟซีนกับผู้ชายคนอื่นเขาก็เลยใจไม่ดี
“เฮ้อ!!!” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเข้าใจว่าสิ่งที่ทำให้เขาใจไม่ดีคงอาจเป็นเพราะเรื่องนี้ ถ้าเป็นเรื่องนี้งั้นก็แล้วไปเถอะ
“อ้าว” เห็นสีหน้าโล่งใจของเขากุมาริกาก็ยิ่งงง ถ้าเป็นเมื่อก่อนพอรู้ว่าจะมีฉากเลิฟซีนพ่อคุณจะงอนเธอแล้วไปนั่งทำใจอยู่นาน แม้ว่าการเลิฟซีนจะมีนักแสดงแทนและใช้มุมกล้องช่วยก็ตาม แต่วันนี้เขากลับดูสบายใจขึ้น ทำใจได้แล้วหรอมีเมียเป็นดารา “พี่ซีล...”
“ไปอีหนู เดี๋ยวป๋าอาบน้ำให้” จากตอนแรกที่กลัวๆ ว่าเขาจะงอนเธอ ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวกุมาริกาก็ถูกจับยัดเข้าไปในห้องน้ำของรถบ้านแล้ว เสื้อผ้าเครื่องแบบทหารพรานของเธอถูกถอดทิ้งอย่างไม่ไยดีเพราะกุมาริกามีทีมงานคอยเตรียมชุดทหารพรานสำหรับเข้าฉากให้อีกหลายชุด
เสียงหวานๆ หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ถูกจับถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า เขินอายก็แสนเขินอายแต่แดดดี๊ก็ช่างมือหนักแรงเยอะทำท่าราวกับจะขย้ำเธอให้แหลกคามือ ผู้กองกรินทร์ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกตามแล้วจึงเปิดฝักบัวอาบน้ำ ความคับแคบของห้องน้ำในรถบ้านทำให้เขากับกุมาริกาแนบชิดกันแน่น เขาเคยมาหาเธอที่กองถ่ายบ่อยๆ มาที่รถบ้านคันนี้เป็นประจำและรู้ดีว่าแรงของเขาจะไม่ทำให้รถคันนี้โยกไปมาแน่นอนเพราะนี่คือรถบ้านรุ่นที่ดีที่สุดที่กริชตพจน์ซื้อให้หลานสาวเพื่อให้กุมาริกามีความสะดวกสบายเวลาที่ต้องมาทำงานในป่าหรือมีถ่ายละครตอนกลางคืน
จากเสียงหัวเราะคิกคักๆ เบาๆ เสียงครางหวานๆ ก็ดังแว่ว กุมาริกาถูกดันตัวไปชิดกับผนังห้องน้ำด้านหนึ่ง เรียวขาขาวๆ ข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาเกี่ยวที่เอวของผู้กองกรินทร์ก่อนที่เขาจะสอดกายเข้าไปแนบรักเธอให้สมกับที่คิดถึง กุมาริกาหลับตาพริ้มไปกับความซาบซ่าน ทั้งกอดทั้งจิกเล็บไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาเมื่อความคับแน่นใหญ่โตของเขากำลังเล่นงานเธออย่างหนัก เขาประคองสะโพกยกขาของเธอให้เกี่ยวรัดเอวของเขาแล้วขยับกายโยกเอวเข้าหาเธอหนักๆ อย่างลึกซึ้งสุดห้วงใจ
“อ๊า!!!” ความเสียวซาบซ่านทำให้กุมาริกาเผลอร้องออกมา เธอเม้มปากแน่นด้วยกลัวว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไปแต่ลีลารักของสามีก็เด็ดถึงอกถึงใจจนเธอแทบจะกลั้นเสียงไม่อยู่ “อู๊ยยย พี่ซีลขา...เสียวจะตายอยู่แล้ว...พี่ซีลจะฆ่าเมียรึไง”
“ยอมให้พี่ฆ่ามั้ยล่ะ”
“แทงเมียให้พรุนเลยค่ะผัวขา...อ๊า!!! ซี๊ดดดด” เพื่อพยายามเก็บกลั้นเสียงครางเอาไว้กุมาริกาจึงกัดมาที่ต้นแขนที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามของสามี ตาบ้านี่ พอบอกให้แทงจนพรุนก็เล่นรัวมาจนเธอตัวสั่นตัวคลอนขาสั่นพั่บๆๆ แทบจะยืนไม่อยู่ ฮื่อออ คนอะไรทำไมกินดุขนาดนี้
กุมาริกาไม่มีแรงต้านทานอะไรเลยแม้แต่น้อยเมื่อลีลารักของสามีหนักหน่วงถึงใจจนส่งเธอขึ้นสวรรค์ไปหลายรอบ เธออ่อนแรงซบไปกับอกแกร่งของเขา คิดถึงจังเลยกลิ่นตัวหอมๆ แบบนี้ สะโพกสอบโยกเข้าหาเธอระรัวอัดความรักความปรารถนาเข้ามาในกายของเธออย่างไม่รู้จักอิ่มหนำ พอเธอยืนจะไม่ไหวเขาก็ปล่อยขาเธอลงแล้วจับตัวเธอพลิกให้หันหลังไปหาเขา
“อ๊า!!! พี่...อื้อออ” กุมาริกาน้ำตาเล็ดเมื่อเขาสอดรักเข้ามาหาเธอจากทางด้านหลัง กลีบกุหลาบสีหวานแย้มกลีบปริอ้าโอบรับความใหญ่โตที่สอดแนบเข้ามาอย่างลึกซึ้งกว่าเดิม จุก...กุมาริกาหลับตาปี๋ เธอแยกอารมณ์ไม่ออกจริงๆ มันเสียว มันสุข มันทรมาน เธอต้องการการปลดปล่อยและ...เธอชอบเหลือเกินยามที่ตัวของเธอกับเขาสอดแนบผสานกันแบบนี้
“ในละครน่ะเลิฟซีนแค่ปลอมๆ แต่อันนี้...ของจริง จำไว้นะเด็กดีของแดดดี๊”
“อ๊า!!!” ชอบ...ชอบจังเลย กุมาริกาล่องลอยราวกับอยู่ในสวรรค์เมื่อสามีก้มลงมากระซิบข้างหูแล้วอัดกระแทกสะโพกเข้าหา สองเต้าอวบๆ ถูกบีบนวดและคลึงอย่างหมั่นเขี้ยว บางครั้งจังหวะรักของเขาก็แผ่วช้าลงจนเนิบนาบแต่พอเธอหลงเคลิ้มไฟรักก็โหมกระหน่ำให้กุมาริกาติดใจแล้วติดใจอีกจนต้องร้องขอไม่หยุด เอาเลย...อิ่มน้ำเมยให้อิ่มๆ กินน้ำเมยให้เยอะๆ เพราะน้ำเมยก็หิวพี่ซีลมากเหมือนกัน กุมาริกาคิดก่อนจะถูกเขาพาขึ้นสวรรค์อีกครั้งแล้วครั้งเล่าและครั้งแล้วครั้งเล่า

“จะว่าไป...น้ำเมยเป็นทหารพรานหญิงที่สวยที่สุดเท่าที่พี่เคยเห็นมาเลยนะเนี่ย” เมื่อไฟรักดับมอด กว่าการอาบน้ำจะแล้วเสร็จดีกุมาริกาก็แทบคลานออกมาจากห้องน้ำจนผู้กองกรินทร์ต้องช่วยแต่งตัวให้ จากการเข้าฉากเมื่อก่อนหน้านี้เสื้อผ้าชุดเดิมของเธอมอมแมมมากแล้ว ก่อนจะไปเข้าฉากใหม่มอลลี่ก็เลยเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาไว้บนรถบ้านให้ หากเธออาบน้ำแล้วก็จะได้เปลี่ยนชุดเพื่อรอไปถ่ายฉากสุดท้ายของวันนี้ซึ่งผู้กำกับอยากได้ช่วงแสงยามเย็นๆ ตอนนี้ข้างนอกกำลังถ่ายฉากอื่นๆ อยู่กุมาริกาก็เลยมีเวลาได้พักค่อนข้างนานกว่าจะถึงเวลาไปเข้าฉาก
“ปากหวาน ไม่ใช่พอน้ำเมยไม่อยู่แล้วแอบไปมองสาวที่อื่นนะ” กุมาริกาแกล้งทำค้อนใส่อย่างน่ารักขณะให้ทหารพรานตัวจริงติดกระดุมเสื้อให้พร้อมกับผูกผ้าพันคอให้ด้วย ในชีวิตจริงผ้าพันคอของทหารพรานประจำกรมทหารพรานที่ 35 จะเป็นสีดำขลิบเหลือง แต่ชุดทหารพรานที่กุมาริกาใส่ถ่ายละครจะเป็นผ้าพันคอสีดำขลิบแดง โลโก้ที่มุมผ้าเป็นโลโก้ที่ถูกสมมติขึ้นตามบทของละคร ไม่ได้อิงต้นฉบับผ้าพันคอของทหารพรานจริงๆ ตอนนี้ผ้าพันคอแบบที่กุมาริกาใส่กำลังเป็นที่ฮิตของเหล่าแฟนคลับ แม้ว่าละครจะยังไม่ได้ออนแอร์แต่กุมาริกาก็มักจะถ่ายภาพเบื้องหลังการถ่ายละครลงไอจีบ่อยๆ จนเหล่าแฟนคลับอยากผูกผ้าพันคอตามเธอและตอนนี้ก็มีผ้าพันคอแบบในละครของเธอถูกนำออกมาวางขายไปทั่ว กลายเป็นว่ากุมาริกากลายเป็นผู้นำเทรนแฟชั่นอีกครั้งแล้ว ไม่ว่าเธอจะหยิบจับหรือแต่งตัวอย่างไรก็มักจะเป็นกระแสตลอด คราวก่อนแค่เธอถ่ายคลิปเล่นๆ ตอนกินทอฟฟี่เค้กร้านดัง พอวันต่อมาทอฟฟี่เค้กร้านดังกล่าวก็ขายดีจนหมดเกลี้ยงทุกสาขาและทำใหม่แทบจะไม่ทันด้วย
“ถ้ามีผู้หญิงเดินผ่านหน้าก็ต้องมองเป็นธรรมดา แต่ถ้าจะให้มองแบบถูกใจจนอยากคว้าเอามาทำเมีย เอามาทำแม่ของลูก...” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหากุมาริกาพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะพูด “หน้าที่เหล่านี้แดดดี๊ยกให้หนูคนเดียว น้ำเมยเด็กดี”
“รักพี่ซีลที่สุดในโลกเลย” กุมาริกาโผเข้าไปกอดเขา ซึ่งตอนนี้เขาก็อยู่ในเครื่องแบบทหารพรานเช่นกัน ทหารพรานตัวจริงกับทหารพรานเก๊ก็เลยกอดกันกลม ผู้กองกรินทร์ทั้งกอด ทั้งหอมซุกไซ้กุมาริกาอย่างหมั่นเขี้ยวเด็กช่างอ้อนและยั่วเก่ง ถ้าไม่ติดว่าเธอมีถ่ายละครต่อและไม่ไกลออกไปก็มีกองถ่ายละครอยู่เขาคงจัดหนักๆ จนเธอสลบคาอกเขาแน่ๆ
“พี่ก็รักน้ำเมยค่ะ” ว่าแล้วเขาก็จูบขมับเธออีกก่อนจะตามมาด้วยหอมแก้ม “ถ่ายละครเรื่องนี้เสร็จแล้วเราจะแต่งงานกัน พี่จะเป็นสามีที่ดี จะรักแล้วก็จะซื่อสัตย์กับน้ำเมยแค่คนเดียวหรือพูดภาษาบ้านๆ ก็...พี่จะเป็นผัวของน้ำเมยคนเดียวค่ะ”
กรี๊ดดดด กุมาริกาเม้มปากกลั้นกรี๊ดใส่อกของเขาด้วยความดีใจ ชอบอ่ะ ชอบผัวเถื่อนๆ แบบนี้ เถื่อนๆ แต่ก็สุภาพ
“พูดงี้มาแทงน้ำเมยให้พรุนอีกเถอะ” เธอทำท่าจะถอดเสื้อออกจนผู้กองกรินทร์หัวเราะลั่น ยัยเด็กแก่แดด อยู่ด้วยแล้วเขาสบายใจเป็นบ้าเลย จากที่ใจไม่ดี สังหรณ์ใจแปลกๆ แต่พอได้อยู่กับเธอเขาก็คลายความกังวลทั้งหมดไป
“ถ้าจะพูดภาษาบ้านๆ น้ำเมยก็...จะให้พี่ซีลเป็นผัวของน้ำเมยคนเดียวเหมือนกันค่ะ” ต่างคนต่างไม่ยอมกัน แม้จะแต่งตัวกันเรียบร้อยแล้วแต่กุมาริกากับผู้กองกรินทร์ก็ยังคงนอนกอดซุกซบกันอยู่บนเตียงของรถบ้าน คนหวงเมียหยิบบทละครในฉากต่อไปที่กุมาริกาต้องแสดงขึ้นมาอ่านซ้ำๆ อยู่หลายรอบ
“ทหารวิ่งจับคนร้ายแล้วทำไมต้องไปจูบกันด้วย ตอนพี่ไล่จับคนร้ายก็ไม่เห็นต้องไปกอดไปจูบกับคนร้ายเลยนี่”
“ก็มันคือละครไงคะ พระเอกเป็นคนดีแต่ดันไปเกิดในรังโจรเลยพลอยเป็นโจรไปด้วย แต่เนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนจิตใจดี พอได้เจอนางเอกเขาก็อยากกลับใจเป็นคนดีเพื่อจะได้รักกับนางเอก นางเอกก็ต้องเลือกว่าจะทำเพื่อหัวใจหรือเพื่อชาติ จะจับพระเอกให้ทางการมั้ยหรือจะปล่อยพระเอกไปแล้วไปครองรักกัน”
“แล้วสุดท้ายนางเอกเลือกอะไร” พอถูกถาม กุมาริกาก็ขยับตัวขึ้นไปนอนหนุนอกของผู้กองกรินทร์
“พี่ซีลก็เคยอ่านบทแล้วนี่คะ”
“ตอนจบพี่อ่านคร่าวๆ”
“ตอนจบนางเอกตายค่ะ พระเอกกับนางเอกร่วมมือกันกวาดล้างแก๊งโจร นางเอกทำหน้าที่ของทหารอย่างสมเกียรติ พระเอกตัดสินใจยอมมอบตัวแต่หัวหน้าโจรมันก็โผล่มาฆ่าพระเอกเพราะแค้นที่พระเอกหักหลัง นางเอกเห็นพระเอกถูกยิงต่อหน้าก็เลยวิ่งไปกอดพระเอกจนถูกยิงตายกันทั้งคู่ ส่วนหัวหน้าโจรก็ถูกเจ้าหน้าที่คนอื่นฆ่าอีก...”
“น้ำเน่ายิ่งกว่าคลองแสนแสบ” คนเป็นทหารพรานตัวจริงว่า แล้วโบกสมุดบทละครไปมาคล้ายกับจะไล่กลิ่นของละครน้ำเน่าออกไป “แล้วตกลงฉากต่อไปที่จะถ่ายนี่ต้องจูบจริงมั้ย”
ยัง ยังหวงไม่เลิก กุมาริกาคิด “ใจจริงผู้กำกับอยากให้จูบจริงค่ะ น้ำเมยเป็นถึงซุปตาร์แต่ไม่เคยเล่นจูบจริงกับใครหรือเลิฟซีนก็มีคนมาแสดงแทนแล้วตัดต่อเอา หลายๆ คนในวงการเขาก็แอบนินทาน้ำเมยเหมือนกันนะคะว่าไม่มืออาชีพ”
“แล้วผู้กำกับเขาบังคับมั้ย”
“ไม่มีใครกล้าบังคับน้ำเมยหรอกค่ะ” กุมาริกาว่าขำๆ “ทุกคนรู้ว่าน้ำเมยเป็นลูกใคร รู้ว่าคุณลุงพจน์รักน้ำเมยมากแค่ไหน รู้ว่าน้ำเมยเป็นว่าที่สะใภ้บ้านใครแล้วใครที่ไหนจะกล้าว่าอะไรน้ำเมย อีกอย่าง...น้ำเมยจูบกับพี่ริกเตอร์ไม่ลงค่ะ เราร่วมงานกันมาเยอะสนิทเหมือนเป็นพี่น้องกันแท้ๆ จะให้น้ำเมยจูบจริงกับพี่ริกเตอร์ก็ไม่ต่างกับให้น้ำเมยไปจูบกับพี่น้ำปิง พี่น้ำปายแล้วก็สาละวินหรอกค่ะ ให้พี่ซีลจูบแบบดูดดื่มกับคุณหมอไนเปอร์พี่ซีลทำได้มั้ยคะ”
“อย่าเอาเรื่องสยองๆ มาพูดตอนนี้ ให้จูบกับปีศาจพี่ยอมให้หมาเลียปากดีกว่า”
“ว่าไปนั่น” เดี๋ยวเธอจะไปฟ้องแก้วเจ้าจอมว่าถูกพี่ชายกล่าวหาว่าเป็นปีศาจ “เลิฟซีนวันนี้เป็นแค่มุมกล้องกับมีนักแสดงแทนค่ะ พี่ซีลไม่ต้องห่วงนะน้ำเมยจะไม่ให้ใครมาทำอะไรทับรอยพี่ซีลหรอก” กุมาริกาเกยคางไว้กับอกแกร่งแล้วส่ายศีรษะดุ๊กดิ๊กอย่างน่ารักผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งทั้งยิ้มและหัวเราะไปกับความทะเล้นแสนสดใสของเธอ สองแขนแกร่งกอดเธอแน่น ไม่ว่ากุมาริกาจะพูดหรือทำท่าทางอะไรก็ดูน่ารักไปหมด เห็นเธอบอกว่าถ่ายละครวันนี้เสร็จเธอจะมีเวลาพักอีกหลายวัน...หึ เดี๋ยวพ่อจะฉุดกลับฐานไปรื้อฟื้นความหลังที่น้ำตก

กุมาริกาพักผ่อนอยู่ในรถบ้านกับผู้กองกรินทร์อย่างมีความสุข ทั้งสองคนต่างก็พูดคุยหยอกล้อหัวเราะคิกคักกันตามประสาคู่รัก จนจวนจะได้เวลาต้องไปถ่ายละครฉากสุดท้ายของวันแล้วเธอจึงได้ออกมาจากรถบ้านพร้อมกับผู้กองกรินทร์ ใบหน้าหวานสวยแย้มยิ้มดวงตาสุกใส แก้มนวลแดงระเรื่อขณะเดินจับมือกับผู้กองกรินทร์ไปที่กองถ่าย ผู้คนในกองถ่ายเริ่มชินกับการเห็นผู้กองกรินทร์แล้วเพราะมีหลายครั้งที่เขามาหากุมาริกาที่กองถ่ายแต่เขาก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับคนในกอง เขาแค่มาดูกุมาริกาถ่ายละครอยู่ห่างๆ ด้วยนามสกุลที่ใหญ่โตและสีหน้านิ่งๆ ของเขาจึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปพูดคุยด้วย แม้แต่ผู้กำกับก็ยังเกรงใจ จะมีก็เพียงแค่มอลลี่เท่านั้นที่ดูสนิทสนมกับผู้กองหนุ่มหรืออีกฐานะก็คือหลานเขยของตน
“ครับ วันนี้เหลือถ่ายอีกฉากเดียวคุณรอผมอยู่ที่โรงแรมนะเสร็จแล้วเดี๋ยวผมจะรีบไปหา คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยเดี๋ยวผมซื้อเข้าไปให้” เสียงของชายหนุ่มที่ยืนพูดสายโทรศัพท์อยู่ข้างรถตู้แคมป์เปอร์แวนของตัวเองฟังดูกระซิบกระซ่านคล้ายกับกลัวว่าจะมีคนอื่นมาได้ยิน
“พรุ่งนี้แล้วก็อีกหลายวันผมอาจมีถ่ายฉากในป่าต่ออีกเยอะ ที่ผ่านมาส่วนใหญ่จะเป็นฉากที่ต้องถ่ายกับน้ำเมย แต่น้ำเมยเขาถ่ายในส่วนของตัวเองไปเยอะแล้วผู้กำกับก็เลยจะให้เขาไปพักก่อนแล้วค่อยกลับมาถ่ายต่อ...น่าอิจฉาน้ำเมยเนอะได้ไปพักแล้วแต่ผมยังต้องถ่ายละครต่อ...คิดถึงคุณจะแย่ อยากรีบกลับไปหาแล้ว”
ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาหันมามองหน้ากันทันทีเมื่อได้ยินที่ริกเตอร์ พระเอกหนุ่มซูเปอร์สตาร์ของประเทศพูดสายโทรศัพท์ น้ำเสียงทั้งอ่อนโยน ออดอ้อนคำหวานฟังดูก็รู้ว่าคุยอยู่กับใคร
“ฮะแฮ่ม!” กุมาริกาทำกระแอมเสียงขึ้นเมื่อเห็นมีทีมงานในกองถ่ายเดินผ่านมาทางนี้ เรื่องราวส่วนตัวของริกเตอร์นั้นเธอรู้ดีและเป็นคนที่ช่วยปกปิดความลับให้กับเขา เธอไม่อยากให้ทีมงานในกองถ่ายมาได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ก็เลยต้องกระแอมเสียงเตือน ริกเตอร์ที่หันมาเห็นเข้ารีบเก็บโทรศัพท์มือถือทันทีแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขณะมองตามทีมงานกองถ่ายที่เดินผ่านไปก่อนจะหันมายิ้มให้กุมาริกาอย่างขอบคุณที่เธอช่วยเตือนเขา
“ทำตัวเป็นดาราสมัยก่อนไปได้ จะมีลูกมีเมียทั้งทีก็ต้องปิดเป็นความลับ” เธอเดินเข้ามาว่าโดยมีผู้กองกรินทร์เดินตามมา แม้จะเจอกันบ่อยแล้วแต่ริกเตอร์ก็ยังไม่ชินกับสีหน้านิ่งๆ ของอีกฝ่ายเสียที คนอะไรแข็งทื่ออย่างกับมนุษย์น้ำแข็ง ไม่ยักรู้ว่ากุมาริกาชอบของแปลก
“ก็ไม่ใช่ความลับอะไร แค่ยังไม่อยากบอกคนอื่น” ริกเตอร์ถอนหายใจ จะว่าไปก็อิจฉากุมาริกาจริงๆ นั่นแหละที่พอเธอเปิดตัวคนรักแล้วก็ไม่ต้องมาคอยปกปิดอะไรแบบเขา ดูสิ เอาแฟนมาที่กองถ่ายด้วยก็ได้ เขาเองก็อยากจะทำแบบนี้เหมือนกัน
“ตอนนี้เรือคู่จิ้นเตอร์เมยของเราล่มไปแล้ว ถ้าพี่ประกาศว่ามีแฟนอีกคนแฟนคลับจะผิดหวังเอาได้ พี่กลัวว่าถ้าเปิดตัวแฟนอีกคนกระแสความนิยมจะน้อยลง คิดดูสิ ถ้าพี่ยังโสดก็ยังเป็นกระแสต่อไปได้อีกนาน”
“แฟนคลับสมัยนี้เขาแยกแยะได้ค่ะ ขนาดน้ำเมยเปิดตัวแฟนแล้วทุกคนก็ยังรักน้ำเมยเหมือนเดิม แฟนคลับบางคนยังพลอยมาเป็นแฟนคลับพี่ซีลด้วย บางทีแฟนคลับก็อยากเห็นหน้าพี่ซีลมากกว่าอยากเห็นหน้าน้ำเมยอีก พี่ริกเตอร์คิดมากไปได้ ถ้าแฟนคลับเขารักพี่ริกเตอร์จริงน้ำเมยเชื่อว่าเขาก็พร้อมที่จะรักคนที่พี่ริกเตอร์เลือกเหมือนกัน เป็นดารานะคะไม่ใช่พระที่ต้องห้ามมีเมีย” เธอพูดกับริกเตอร์เรื่องนี้มาก็หลายครั้งแล้วแต่เขาก็ยังไม่ยอมเปิดตัวคนรักเสียทีทั้งๆ ที่คนรักของเขาออกจะสวย น่ารัก หน้าที่การงานก็ดี เธอเคยเจอคนรักของริกเตอร์และคิดว่าริกเตอร์โชคดีที่ได้คนรักดีๆ แบบนี้ เธออยากให้เขาเปิดตัวแฟนจะแย่
“เออๆๆ ไว้รอจังหวะก่อนแล้วกัน” แต่จะเป็นจังหวะไหนริกเตอร์ก็ยังไม่รู้ เขาไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้วจึงหันมาทางผู้กองกรินทร์แทน
“มีแฟนพูดมากแบบนี้ผู้กองไม่ปวดหูแย่หรอครับ”
“หาอะไรยัดใส่ปากก็พูดไม่ได้แล้วล่ะครับ” คำพูดกำกวมชวนให้คิดไปไกลจนกุมาริกาต้องค้อนใส่คนรักเมื่ออดนึกถึงไอ้ที่เขายัดใส่ปากเธอตอนอาบน้ำไม่ได้ แก้มนวลแดงจัดอย่างไม่มีปกปิด ไหนจะกลิ่นตัวหอมๆ ของผู้กองกรินทร์ที่ฟุ้งออกมาจากตัวของกุมาริกาอีกริกเตอร์ก็พอจะเดาออกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร เห็นเธอมีคนรักที่ดีแบบนี้เขาก็ดีใจด้วย
“เออ...เดี๋ยวฉากต่อไปที่ต้องถ่ายจะมีเลิฟซีนนิดๆ หน่อยๆ ด้วย ผู้กองไม่ต้องห่วงนะครับผมจะเซฟน้ำเมยให้ดีที่สุด” เกร็งเหมือนกันนะเนี่ยที่ต้องเล่นเลิฟซีนกับกุมาริกาโดยที่เธอมีแฟนหน้าดุมาดูด้วย
“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ มันเป็นการแสดง” ปากบอกว่าเข้าใจแต่สีหน้านิ่งๆ แบบนี้เห็นแล้วริกเตอร์ก็ได้แต่ยิ้มหน้าแห้งกลับก่อนที่ทั้งเขา กุมาริกาและผู้กองกรินทร์จะเดินเข้าไปยังจุดที่ถ่ายทำ ซึ่งจุดที่ว่าเป็นชายป่าริมน้ำตกชื่อดังของทางอุทยานแห่งชาติที่ตอนนี้ทางกองถ่ายขอปิดโซนนี้เอาไว้เพื่อถ่ายทำละคร
เมื่อถึงทีมงานก็เข้ามาดูเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมของกุมาริกากับริกเตอร์ กุมาริกาแต่งชุดทหารพรานหญิงที่ผู้กองกรินทร์เป็นคนช่วยใส่ให้ตั้งแต่อยู่ในรถบ้านแล้ว ส่วนริกเตอร์แต่งกายมาดเซอร์สมกับรับบทเป็นโจร ใบหน้าหล่อเหล่าไว้หนวดเครารำไรเพื่อให้สมบทบาท ไม่ว่าจะมองมุมไหนๆ ก็หล่อเหลามาดแมนสมกับเป็นพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศและมีแฟนคลับมากพอๆ กับกุมาริกา ละครที่เขาแสดงกับเธอมักได้เรตติ้งสูงกว่าละครทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องนี้ที่เป็นละครที่ผู้คนเฝ้ารอคอยมากที่สุดจนถึงขั้นต้องเร่งถ่ายทำเพื่อจะได้ออนแอร์เร็วๆ
“เก็บอาการหน่อย” เสียงมอลลี่ว่าเมื่อเห็นกุมาริกายังยิ้มตาหวานเยิ้มใส่ผู้กองกรินทร์ที่ยืนอยู่ห่างๆ ทั้งๆ ที่ริกเตอร์ยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อฟังคิวที่ผู้กำกับบอกแต่เธอก็ยังเอาแต่มองผู้กองกรินทร์ กลิ่นกายหอมๆ ที่ติดตัวกุมาริกามาบ่งบอกให้มอลลี่รู้ว่าเมื่อก่อนหน้านี้เธอกับผู้กองกรินทร์คงใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างแนบชิด อุตส่าห์ได้ไปพักตั้งนานแทนที่จะดูมีเรี่ยวมีแรงขึ้น นี่อะไรกลับดูอย่างกับคนเพิ่งใช้พลังงานมาอย่างหนัก มอลลี่เห็นแล้วก็ต้องค้อนใส่หลานเขยอีกคนที่กินดุจนกุมาริกาแทบหมดแรง
ในตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็เลือกไปนั่งดูการถ่ายทำอยู่ห่างๆ เพื่อไม่ให้เกะกะทีมงานกองถ่าย แต่เพราะกุมาริกากับริกเตอร์ต้องมีต่อสู้กันด้วยนิดหน่อยผู้กำกับก็เลยให้ทหารตัวจริงอย่างเขามาช่วยดูคิวบู๊แอคชั่นให้ ซึ่งเขาก็ยินดีช่วยเพราะห่วงกลัวว่าถ้าผิดคิวไปกุมาริกาอาจได้รับบาดเจ็บ
“โอเค เอาแบบนี้เลยนะ” ผู้กำกับบอกเมื่อกุมาริกากับริกเตอร์ซ้อมคิวการแสดงตามบทจนเป็นที่พอใจแล้ว ตามบทกุมาริกาจะเดินหลงอยู่ในป่าหลังจากที่ออกไล่ล่ากลุ่มโจรจนกระทั่งมาเจอน้ำตกเธอจึงได้รีบตรงมาเพื่อดื่มน้ำและล้างหน้าล้างตา แต่ระหว่างนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ริกเตอร์เดินแกะรอยตามมาจนได้เจอเธอเขา เขาแอบหลงรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอแล้วจึงตั้งใจจะเข้ามาแกล้งเธอเล่น แต่กุมาริกากลับมองเขาเป็นคนของกลุ่มโจรจึงได้พยายามจะเล่นงานเขาทั้งสองคนก็เลยมีการต่อสู้กันนิดหน่อยจนตกน้ำตกท่า
“ถือปืนดีๆ” ผู้กองกรินทร์บอกเมื่อเห็นกุมาริกาแกร่งปืนปลอมไปมาเล่นก่อนจะแอบดีดนิ้วใส่หน้าผากของเธอด้วยความเอ็นดู เธอเป็นนักแสดงที่เก่งมากจริงๆ ตอนซ้อมคิวบู๊กับริกเตอร์เมื่อครู่นี้ทุกอย่างแทบไม่มีอะไรผิดพลาดเลย
กุมาริกายิ้มห่อไหล่อย่างชอบใจที่ถูกคนรักแกล้งดีดหน้าผากเบาๆ แม้จะเพิ่งซ้อมคิวการแสดงเสร็จแต่เธอก็ยังยิ้มหวานอย่างมีความสุขจนผู้กำกับสังเกตได้ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
“เดี๋ยวตอนที่สู้กันจนตกน้ำริกเตอร์ต้องรีบเข้าไปช่วยน้ำเมยเอาไว้นะ เข้าไปช่วยด้วยความเป็นห่วงว่าน้ำเมยจะจมน้ำ น้ำเมยก็พยายามดิ้นหนีจนจะจมน้ำจริงๆ ริกเตอร์ก็เลยต้องกอดน้ำเมยเอาไว้แน่นแล้วก็จูบน้ำเมยเลย” เรื่องนี้ทุกคนรู้กันดีอยู่แล้วเพราะอ่านบทมาจนแม่น เรื่องจูบริกเตอร์ก็ได้ขออนุญาตผู้กองกรินทร์แล้วด้วยเพราะมันก็แค่จูบปลอมๆ เหมือนกับที่เขาเคยแสดงกับกุมาริกา
“แต่ฉากจูบพี่ขอจูบจริงนะ จูบจริงแบบดูดดื่มเพราะพระเอกหลงรักนางเอกมานานแล้ว นางเอกก็มีใจให้แต่ด้วยหน้าที่และสถานะที่ต่างกันทำให้ตัวนางเอกต้องข่มใจเอาไว้”
จากที่ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีเพราะเพิ่งโดนสามีแกล้งดีดหน้าผากกุมาริกาก็เริ่มยิ้มไม่ออก เธอเล่นละครมาหลายเรื่องแต่ผู้กำกับทุกคนก็ไม่เคยมีใครบังคับเธอเรื่องนี้เพราะเกรงใจพ่อกับลุงของเธอ ริกเตอร์ก็ใจดีแกล้งจูบปลอมๆ ให้เธอตลอด แต่นี่...ตอนนี้คนรักของเธอก็อยู่นี่ด้วย เธอต้องมาจูบกับคนอื่นต่อหน้าเขาหรอ
“ผมขออนุญาตนะครับ ผู้กอง” คราวนี้ผู้กำกับหันมาทางผู้กองกรินทร์ ผู้กองกรินทร์กับกุมาริการักกันมาก ถึงเขาจะเคยมานั่งเฝ้ากุมาริกาถ่ายละครบ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยเข้ามายุ่งวุ่นวายภายในกองถ่าย เขาจะเลือกนั่งมองเฉยๆ อยู่ห่างๆ กับมอลลี่ บางครั้งก็ช่วยต่อบทให้กุมาริกาด้วย
“...ครับ” ผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะตอบอะไร หรือว่าที่เขารู้สึกใจไม่ดีและสังหรณ์ใจแปลกๆ จะเป็นเพราะเรื่องนี้ เขามองกุมาริกาอย่างพยายามข่มใจและเธอก็ได้แต่มองหน้าเขา เขารู้ว่าเธอไม่อยากทำแต่ว่า...นี่มันคืองานของเธอ เขาเคยมีข้อแม้กับเธอต่างๆ นานาเพื่อไม่ให้เธอมายุ่งเรื่องงานของเขาซึ่งเธอก็ยอมรับในหน้าที่การงานของเขาได้ทุกอย่าง เธอไม่เคยห้ามเวลาที่เขาต้องทำงานหรือต้องห่างเธอ เธอมีแต่คอยส่งกำลังใจดีๆ มาให้เขา ยิ้มรับเขาด้วยความเข้าใจแล้วทำไมเขาถึงจะทำเพื่อเธอบ้างไม่ได้ ในเมื่อเขาไม่ให้เธอยุ่งเรื่องงานของเขางั้นเขาก็จะไม่ก้าวก่ายงานของเธอเช่นกัน
“เออ...เอามุมกล้องเหมือนทุกทีก็ได้ครับผู้กำกับ ผมกับน้ำเมยถ่ายซีนมุมกล้องด้วยกันมาหลายเรื่องแล้วรับรองครับว่าจะสมจริง” เห็นสีหน้าของกุมาริกากับผู้กองกรินทร์แล้วริกเตอร์ก็เห็นใจ ถ้าเพื่อนร่วมงานทำงานกับเขาด้วยความไม่สบายใจเขาเองก็รู้สึกไม่ดี เขาก็มีคนรักเขาเข้าใจ
“พี่อยากได้จูบจริง นะ ถือว่าพี่ขอแล้วกัน ผู้กองโอเคนะครับ” ผู้กำกับย้ำกับผู้กองกรินทร์อีก ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับจนมอลลี่แปลกใจว่าพ่อหลานเขยขี้หึงทำไมถึงได้ยอมอะไรง่ายๆ แบบนี้ ทุกทีเห็นหวงเมียอย่างกับอะไรดี
“ผู้กำกับคะ คือว่า...” ถึงทุกคนจะยอมรับหรือถึงแม้ผู้กองกรินทร์จะอนุญาตแต่กุมาริกาก็ทำไม่ได้จริงๆ เธอเป็นนักแสดงเบอร์หนึ่งของประเทศก็จริงแต่เธอก็ยอมรับว่าเธอไม่มีความเป็นมืออาชีพ เธอเล่นได้ทุกบทบาทและทุกฉากแต่แค่ฉากเลิฟซีนเท่านั้นที่เธอทำไม่ได้ ยิ่งเป็นตอนนี้ยิ่งไม่ได้ เธอตั้งใจจะคัดค้านผู้กำกับหรือหากผู้กำกับไม่พอใจจะบังคับให้เธอจูบจริงให้ได้งั้นเธอก็จะถอนตัวไม่เล่นละครเรื่องนี้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้คัดค้านผู้กำกับก็พูดกับผู้กองกรินทร์อีกว่า
“งั้นผู้กองไปเปลี่ยนชุดรอเข้าฉากได้เลยครับ”
“หา” ทุกคนร้องขึ้นอย่างงงงวยโดยเฉพาะผู้กองกรินทร์ แค่ยอมให้เมียตัวเองไปจูบจริงกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้ามันก็มากไปแล้วนะ นี่ยังจะต้องให้เขาไปเปลี่ยนชุดบ้าบออะไร
“คิวบู๊กับฉากตกน้ำแล้วริกเตอร์ว่ายน้ำไปกอดน้ำเมยน่ะเล่นตามปกติ จูบมุมกล้องเหมือนที่เคยทำ ส่วนเรื่องจูบจริงเดี๋ยวพี่ให้ผู้กองเป็นสแตนอินของริกเตอร์จูบน้ำเมยแทน รูปร่างความสูงของผู้กองกับริกเตอร์คล้ายๆ กัน เดี๋ยวพี่จะเน้นโฟกัสที่น้ำเมยแล้วตัดต่อที่เหลือเอา อ้อ! แต่งหน้าให้ผู้กองดูมีหนวดมีเคราเหมือนริกเตอร์ด้วยล่ะ” คราวนี้ผู้กำกับหันไปบอกช่างแต่งหน้าประจำกองถ่าย ยังไม่ทันที่ผู้กองกรินทร์จะได้พูดอะไรเลยมอลลี่ก็ลากตัวเขาไปเปลี่ยนชุดให้เหมือนกับริกเตอร์แล้ว มอลลี่ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะเหมือนกับได้ดูละครเรื่องเดิมแต่เปลี่ยนแค่ผู้เล่น เมื่อก่อนตอนน้ำอิงแม่ของกุมาริกาจำเป็นต้องเล่นฉากจูบจริงน้ำอิงก็กังวลใจเหมือนกันเพราะไม่เคยจูบจริงมาก่อน แต่คราวนั้นก็เหมือนกับคราวนี้ที่ผู้กำกับได้ให้กริชชานนท์เข้ามาร่วมแสดงคู่กับน้ำอิงจนทั้งสองคนเล่นบทจูบจริงได้
กุมาริกากลั้นยิ้มแทบจะไม่อยู่เมื่อมองตามผู้กองกรินทร์ที่ตอนนี้กำลังถูกมอลลี่จับถอดเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดอยู่ เธอโล่งใจขึ้นมากเลย ถ้ากับริกเตอร์แค่มุมกล้องแล้วส่วนที่ต้องจูบจริงเธอต้องจูบกับสามีมันก็ค่อยโอเคหน่อย แต่ว่า...แหม นี่เธอต้องมาจูบกับผัวให้คนทั้งกองถ่ายดูเลยหรอ แค่คิดก็...กรี๊ดดดดดดดด
“รู้ว่าชอบ แต่ช่วยเก็บอาการหน่อย” ทั้งผู้กำกับกับริกเตอร์ว่าให้เธอพร้อมๆ กันเมื่อเห็นกุมาริกาทำท่าถูกอกถูกใจทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอทำท่าจะร้องไห้เสียให้ได้ ริกเตอร์ดีใจแทนเธอนักที่ไม่ต้องฝืนมาทำอะไรแบบนี้ส่วนผู้กำกับเองก็เข้าใจนักแสดงดี กุมาริกายอมทุ่มเทให้กับละครทุกเรื่อง บทเสี่ยงตายแค่ไหนเธอก็เล่นเองอย่างตั้งใจตลอด ทำงานง่าย เก่ง เข้าใจอะไรไวและไม่เคยงอแงเรื่องมากให้ทางกองถ่ายต้องปวดหัว ไม่ใช่แค่แฟนคลับเท่านั้นที่รักเธอแม้แต่เหล่าทีมงานเองก็รักเธอมาก ใครๆ ก็อยากมาร่วมงานกับเธอ เด็กดีแบบเธอควรได้รับสิ่งดีๆ ตอบ ถ้าจูบจริงกับริกเตอร์ไม่ได้ก็ให้เธอจูบจริงกับคนรักของเธอไปเลย แล้วถ้าคราวนี้ผู้กองกรินทร์เล่นได้ดี เดี๋ยวเลิฟซีนฉากต่อๆ ไปหรือฉากที่พระนางได้กันเขาจะให้ผู้กองกรินทร์มาเป็นสแตนอินเล่นแทนริกเตอร์ เล่นจริง จูบจริง...ละครเรื่องนี้ต้องออกมาสมบูรณ์แบบแน่ๆ ฉากเลิฟซีนมันต้องแสดงออกถึงความรักของคนสองคนจริงๆ แล้วกุมาริกากับผู้กองกรินทร์ก็รักกันมากทุกอย่างมันจะต้องออกมาดีและที่สำคัญ...พ่อกับลุงของกุมาริกาก็คงไม่ส่งคนมาฆ่าเขาแน่ๆ เพราะเขาไม่ได้ให้กุมาริกาไปเล่นเลิฟซีนจริงๆ กับคนอื่น แต่เขาจะให้เธอเล่นกับคนรักของเธอเอง

ผู้กองกรินทร์ยังงงไม่หายอยู่ๆ ก็ถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้าให้ดูคล้ายริกเตอร์เพื่อรอเข้าฉากเล่นละคร แค่มาหาคนรักเฉยๆ ดันโดนจับมาเป็นสแตนอินเสียนี่ จะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วยเพราะถ้าเขาไม่เล่นกุมาริกาก็ต้องจูบจริงกับริกเตอร์ ระหว่างให้จูบจริงกับริกเตอร์ กับให้เขาไปเล่นแทนอย่างไรเขาก็ต้องเลือกเล่นแทนอยู่แล้ว ตอนนี้กุมาริกากับริกเตอร์กำลังเข้าฉากกันอยู่ตามบทที่ซ้อมมาส่วนเขารอเข้าแค่ฉากเดียว...ฉากจูบเมียตัวเองให้คนอื่นดู นี่ถ้าทุกคนที่บ้านรู้เขาโดนล้อหนักแน่ๆ ผู้กองกวินทร์คงมีเรื่องไปเล่าให้ลูกให้หลานฟังยันแก่ นคินทร์ก็คงเอาฉากจูบมาฉายซ้ำๆ ให้ทุกคนดูคิดแล้วก็อยากจะบ้าตาย
“ทำไมกัน” หัวใจของเขาเต้นแรงแปลกๆ อาการสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆ มันยังอยู่ ตอนแรกเขาคิดว่าอาการเหล่านี้อาจมาจากการที่เขาห่วงกุมาริกาจนต้องรีบมาหาแต่ว่า...เธอก็ปลอดภัยดี ตอนที่ต้องตกลงไปในน้ำตกก็มีทีมงานคอยดูแลเรื่องความปลอดภัยหลายคน ริกเตอร์ก็คอยช่วยดูแลเธอด้วย ส่วนเรื่องจูบทุกอย่างก็เคลียร์แล้วแล้วมันยังจะมีเรื่องร้ายอะไรอีก ผู้กองกรินทร์ยกนาฬิกาขึ้นมาดู ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ผู้กำกับอยากได้บรรยากาศสลัวๆ เพื่ออำพรางใบหน้าของเขาไม่ให้เห็นชัด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเช็กดูทุกคนในครอบครัวว่าตอนนี้ทุกคนทำอะไรอยู่ ปู่กับย่าของเขาอยู่ที่บ้านโดยมีพ่อภูกับป้าเอื้อยอยู่ด้วย วันนี้ทางบ้านรัตนภิรมย์จะมากินมื้อเย็นด้วย ผู้ใหญ่ก็คงจะคุยเรื่องของเขากับกุมาริกานั่นแหละ พ่อกับแม่ของเขาอยู่ที่กองทัพภาคที่ 4 จังหวัดนครศรีธรรมราช น้องชมพูกับน้องโมกก็อยู่กับคุณตาคุณยาย แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาเพิ่งออกเวรและกำลังพักผ่อนกันอยู่ที่ฐาน...ทุกคนในบ้านของเขาปลอดภัยดีจะมีก็แค่...ตอนนี้ทีมอัลฟามีภารกิจออกไปหาข่าวที่ฝั่งลาว เขาติดต่อน้องชายไม่ได้แต่เมื่อเช้าเห็นเพลงพิณลงไอจีว่ากำลังเตรียมเสื้อผ้าให้กับลูกในท้องงั้นก็แปลว่าทางนครพนมยังคงปกติอยู่ เรนเจอร์...ด้วยเป็นฝาแฝดที่ผูกพันกันมากผู้กองกรินทร์เลยยิ่งใจไม่ดีเมื่อนึกถึงน้องชาย ภาวนาขออย่าให้ผู้กองกวินทร์มีภัยร้ายใดๆ เลยเพราะถ้าน้องชายของเขาเป็นอะไรไปเขาคงทนอยู่ไม่ได้แน่ๆ
“ผู้กอง ได้เวลาเข้าฉากแล้วครับ” ในจังหวะที่เขาจะลองต่อสายหาน้องชาย ผู้กำกับก็บอกให้เขาเตรียมตัว
“เป็นอะไรรึเปล่าคะ” เห็นสีหน้าหลานเขยไม่ค่อยดี มอลลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เลยอดห่วงไม่ได้
“เปล่าครับ วันนี้ผมแค่รู้สึกใจไม่ดีแปลกๆ แต่คงไม่มีอะไรหรอกครับ” เขาถอนหายใจยาวออกมาแล้วฝากโทรศัพท์เอาไว้กับมอลลี่ก่อนจะเดินลงไปในน้ำซึ่งมีทีมงานคอยดูแลความปลอดภัยให้นักแสดง ไหนจะตากล้องอีก ผู้กองกรินทร์พยายามตั้งสติเอาเรื่องที่ไม่สบายใจเก็บเอาไว้ก่อน แค่ถ่ายละครฉากนี้เสร็จเขาก็จะได้พากุมาริกากลับไปที่ฐานแล้ว เขาจะได้ใช้เวลาอยู่กับเธอให้หนำใจ
“ฉากเมื่อกี้นี้ผู้กองได้ดูมั้ยครับ” ริกเตอร์ถามเมื่อผู้กองกรินทร์มายืนอยู่ในตำแหน่งเดินของเขาแล้วซึ่งก็คือตรงหน้ากุมาริกา ก่อนหน้านี้เขากับเธอเล่นไปตามบทและถึงฉากจูบ ริกเตอร์เพียงแค่เอียงหน้าเข้าไปใกล้แล้วอาศัยมุมกล้องให้ดูเหมือนจูบจริงๆ ดังนั้นผู้กองกรินทร์ก็ต้องทำท่าทางเหมือนกับที่เขาทำเมื่อกี้นี้
“เออ...” คนไม่เคยยุ่งกับวงการบันเทิงดูเงอะๆ งะๆ ไปหมด ฉากเมื่อกี้นี้เขาไม่ได้ดูเพราะมัวแต่คอยส่องดูทุกคนในครอบครัวว่าปลอดภัยกันดีมั้ย งานอะไรแบบนี้เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย ชีวิตนี้เกิดมาก็จับปืนแล้ว
“ต้องทำแบบนี้ครับ” เหมือนจะรู้ว่าผู้กองกรินทร์ไม่ได้ดูฉากเมื่อก่อนหน้านี้ ริกเตอร์ก็เลยเข้ามาจัดท่าจัดทางให้เขาโอบกอดกุมาริกาเหมือนอย่างที่เขาแสดงในฉากไปก่อนหน้านี้ กุมาริกาหัวเราะคิกๆ เมื่อได้เห็นเจ้าชายน้ำแข็งดูประหม่า พี่ซีลคนโฉด เอ๊ย! คนโหดหายไปไหนแล้วนะ จะกอดเมียแค่นี้ก็ต้องให้คนอื่นมาจัดท่าจัดทางให้
“ตามบทพระเอกจะฉวยโอกาสจูบนางเอกเพราะแอบรักนางเอกมานาน จูบเพราะรักกึ่งๆ แกล้งนางเอกนะครับ” ริกเตอร์บรีฟงานให้อีกพร้อมกับดันตัวผู้กองกรินทร์เข้าไปแนบชิดกับกุมาริกาให้มากขึ้น “จูบหวานๆ เลยนะครับเดี๋ยวกล้องจะโฟกัสที่การจูบ” คนรับบทพระเอกบอกกับสแตนอินอีกครั้งก่อนจะถอยขึ้นมาบนฝั่งแล้วรับผ้าจากทีมงานไปเช็ดหน้าเช็ดตาพร้อมกับพยักหน้าบอกผู้กำกับว่าผู้กองกรินทร์พร้อมถ่ายแล้ว
ตอนนี้ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกากำลังยืนอยู่ในน้ำ ห่างออกไปพอประมาณก็มีตากล้องและทีมงานควบคุมฉากอยู่ไหนจะทีมงานเข้ามาดูแลเรื่องความปลอดภัยในน้ำอีก
“พี่ซีลเล่นได้มั้ยคะ” เห็นสีหน้าของเขากุมาริกาก็อดถามไม่ได้แล้ว “...จูบเมียเหมือนอย่างเคย” เสียงหวานๆ กระซิบบอกแผ่วๆ คิดว่าเจ้าชายน้ำแข็งคงประหม่าและไม่กล้าจูบเธอแน่ๆ แต่ที่ไหนได้ ทันทีที่ผู้กำกับสั่งแอคชั่นเขาก็โน้มตัวลงมาจูบเธอในทันที ผู้กองกรินทร์จูบตามบทที่ริกเตอร์บอก แต่บทที่ว่าก็คือจูบที่ออกมาจากใจของเขาจริงๆ แค่จูบเมียมันจะไปยากตรงไหน
ทุกคนในกองถ่ายอึ้ง มอลลี่ยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์จูบกุมาริกาในน้ำ ตากล้องซูมกล้องเข้าไป มันเป็นฉากจูบที่ดีมากๆ ในบทพระเอกเป็นโจรก็ต้องมีอารมณ์รักที่รุนแรงเวลาจูบก็ต้องดูดดื่มแบบนี้ ทั้งการจูบที่เร่าร้อนดุดันและลีลารักทำให้ทุกคนยกให้ฉากนี้เป็นฉากเลิฟซีนที่ดีที่สุด แต่...
“คัต!!!” ผู้กำกับกลับรู้สึกไม่โอเคกับฉากนี้เลยจนต้องลุกออกมาจากจอมอนิเตอร์ ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ผละกุมาริกาออกอย่างรู้สึกผิด เขาคงจะแสดงได้ไม่ดีสินะ
“ขอโทษครับ เดี๋ยวผมจะลองใหม่...”
“ไม่” ผู้กำกับว่าขึ้นเมื่อผู้กองกรินทร์ขอโทษ ก่อนที่สายตาของเขาจะมองไปทางกุมาริกาแทน “ผู้กองเล่นได้ดีมากครับ อินตามบทเป๊ะๆ และได้ดั่งใจผมมากแต่ว่า...น้ำเมยยังเล่นไม่ผ่าน”
“อ้าว” กุมาริกายกมือขึ้นปิดปากตัวเอง นี่เธอแสดงได้แย่กว่าสแตนอินอย่างผู้กองกรินทร์อีกหรอ
“ไม่ต้องมาอ้าวเลย ตามบทตอนที่โดนจูบนางเอกต้องดิ้นขัดขืน ถึงเราจะชอบพระเอกแต่เราก็ต้องพยายามฝืนหักห้ามใจตัวเอง แต่ดิ้นไปดิ้นมาแล้วเราสู้แรงเขาไม่ได้ก็เลยต้องไปจูบเขาตอบตามอารมณ์ที่พาไป แต่เมื่อกี้นี้น้ำเมยไม่ขัดขืนเลย ไม่ขัดขืนไม่พอยังทำท่าจะรุกผู้กองเขาอีก นี่ถ่ายละครนะเล่นตามบทไม่ใช่เล่นตามใจ”
แก้วนวลๆ ที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ก่อนจะก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิด ก็แหมมันลืมตัวนี่นา แดดดี๊เล่นรุกแรงขนาดนี้มันก็เคลิ้มน่ะสิเธอยิ่งหลงเขาหนักอยู่ ว่าแล้วเธอก็แอบยื่นมือไปตีเขาใต้น้ำข้อหาทำเธอเคลิ้มจนลืมบท ส่วนผู้กองกรินทร์ก็ได้แต่กลั้นยิ้มเอาไว้
“พี่รู้ว่าพี่อร่อย อดใจเอาไว้ก่อนเลิกงานแล้วค่อยว่ากัน” เขากระซิบบอกเธอพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ ให้ เธอช่างน่ารักเหลือเกิน ท่าทีเอ๋อๆ ทำหน้าเขินๆ งงๆ มองกี่ทีๆ ก็ดูน่ารัก
สรุปแล้วก็เลยต้องมีการถ่ายฉากจูบจริงใหม่ กุมาริกาตั้งสติให้มั่นแล้วแสดงไปตามบทแต่จูบของสามีก็ช่างเร่าร้อนเหลือเกิน มันเร่าร้อน อบอุ่นแล้วก็หวานล้ำ เธอแกล้งขัดขืนให้พอเป็นพิธีตามบทแล้วพอสู้แรงของเขาไม่ไหวอีกทั้งลึกๆ ในใจเธอก็แอบมีใจให้พระเอกเช่นกัน อารมณ์รักที่บทพาไปเลยทำให้เธอจูบเขาตอบและยิ่งคนที่เธอจูบตอบคือสามีในชีวิตจริงกุมาริกาก็เลยทั้งกอดเขาด้วยความหลงใหล จูบเริ่มเร่าร้อนรุนแรงหนักขึ้นเมื่อเขาสอดลิ้นเข้ามา แต่ยิ่งเร่าร้อนกุมาริกาก็ยิ่งชอบจนลืมไปว่าตอนนี้เธอกับผู้กองกรินทร์กำลังจูบกันต่อหน้าคนทั้งกองถ่าย
มอลลี่กัดผ้าเช็ดตัวที่เตรียมเอาไว้ให้กุมาริกาแน่นอย่างเผลอลืมตัว มิน่าล่ะกุมาริกาถึงหลงผู้กองกรินทร์นัก จูบดุเดือดและเร่าร้อนมาก และภายใต้จูบที่รุนแรงเร่าร้อนก็แฝงไปด้วยความรักความอ่อนโยน พ่อคุณเอ๊ย คนอะไรจะจูบได้เร้าใจแบบนี้ มอลลี่อยากจะสิงร่างของหลานสาวนัก ทางด้านผู้กำกับก็ตบเข่าเป็นฉาดๆ อย่างถูกใจ เหมือนผู้กองกรินทร์จะรู้ว่าเขาอยากได้ภาพจูบแบบไหน นี่มันสุดยอดมากๆ เขาจะเปลี่ยนฉากในละครเรื่องนี้ใหม่ ฉากเลิฟซีนของพระเอกกับนางเอกต้องเป็นเล่นจริง จูบจริงเท่านั้น เขาเบื่อไอ้มุมกล้องง่อยๆ อย่างที่ผ่านมาแล้ว ผู้กองกรินทร์เล่นเลิฟซีนได้ถูกใจเขางั้นต่อไปนี้เขาจะให้ผู้กองกรินทร์มาเป็นสแตนอินของริกเตอร์เวลาที่ต้องเล่นเลิฟซีนกับกุมาริกา เดี๋ยวจะให้คนไปปล่อยข่าวว่าละครเรื่องนี้นางเอกกับพระเอกจูบกันจริงๆ กระแสละครจะได้ดังและใครๆ ก็ไม่ต้องมาคอยนินทากุมาริกาอีกว่าไม่มืออาชีพเรื่องที่ไม่เคยจูบจริง
กว่าการถ่ายละครฉากสุดท้ายจะเสร็จสิ้นท้องฟ้าก็มืดแล้ว กุมาริกานั่งห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ก้มหน้างุดไม่พูดไม่จากับใครๆ เพราะความเขินอายเมื่อรู้ว่าต่อไปทุกฉากเลิฟซีนผู้กำกับจะให้ผู้กองกรินทร์มาเป็นสแตนอินเล่นแทนริกเตอร์ซึ่งเขาก็ยอมรับปากด้วยว่าจะมาเล่นเป็นสแตนอินให้ ตาบ้า มันเขินนะ เขิน...แต่ก็ชอบ กรี๊ดดดด กุมาริกายกผ้าขนหนูปิดหน้าแล้วร้องกรี๊ดในใจจนผู้กองกรินทร์กับมอลลี่ได้แต่มองเธออย่างขำๆ แม้แต่ริกเตอร์เองก็ทำหน้าเหวอ ยัยเด็กนี่ท่าทางจะโดนผัวจูบจนเพี้ยน เขาคิด
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับผู้กอง ผู้กองแสดงได้ดีมากๆ” ริกเตอร์ชมจากใจก่อนจะขอตัวทุกคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในขณะที่กุมาริกาก็ยังนั่งเขินอยู่กับที่
“ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเร็ว เดี๋ยวพี่พาไปหาอร่อยๆ กินค่ะ” ผู้กองกรินทร์เข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ จะพาเธอไปเลี้ยงมื้อเย็นอร่อยๆ แต่กุมาริกากลับคิดไปถึงอย่างอื่น
“กิน...เมื่อกี้นี้ยังไม่อิ่มอีกหรอคะ” เธอทำหน้าเอ๋อๆ ถามเขา แก้มแดงตาแป๋วไปหมดจนผู้กองกรินทร์ต้องหัวเราะใส่พลางยื่นแขนไปโอบไหล่ของเธอเอาไว้ โคลงศีรษะของเธอไปมาอย่างหลงในความน่ารักของกุมาริกาก่อนจะกอดประคองพาเธอกลับไปที่รถบ้านเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งคราวนี้เขาเพียงแค่อาบน้ำกับเธอเท่านั้นไม่ได้ทำอย่างอื่นเพราะคิดว่ากุมาริกาคงเหนื่อยมากแล้ว ทีมงานบางส่วนเริ่มกลับที่พัก บางส่วนเก็บข้าวของแล้วพรุ่งนี้จะมีถ่ายละครกันต่อในฉากอื่นๆ ซึ่งไม่มีคิวของกุมาริกาอยู่หายวัน เมื่อเธอมีเวลาว่างหลายวันเขาก็จะพาเธอไปอยู่กับเขา

กว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ค่ำมืดมากแล้ว พอลงมาจากรถบ้านก็เห็นมอลลี่นั่งรออยู่ มอลลี่รู้ดีว่ากุมาริกาจะไปกับผู้กองกรินทร์จึงไม่ได้ว่าอะไรเพราะตนก็จะได้มีเวลาว่างลงไปดูแลนักแสดงในสังกัดคนอื่นๆ ที่กรุงเทพฯ ด้วย ไว้ถึงคิวถ่ายของกุมาริกาอีกครั้งมอลลี่ถึงจะตามมาคอยดูแลหลานสาว
“อ้อผู้กอง ป้าลืมคืนโทรศัพท์ให้ค่ะ เมื่อกี้นี้มีคนโทรมาด้วยแต่ว่าป้าไม่กล้ารับสาย” มอลลี่ส่งโทรศัพท์คืนให้ผู้กองกรินทร์ก่อนจะเดินเข้าไปกำชับกับหลานสาวว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ ให้ท่องบทอย่ามัวแต่หลงแฟน
สายที่โทรมาเป็นเบอร์ของจ่าชาลี เพียงแค่เห็นเบอร์ผู้กองกรินทร์ก็ไม่รอช้ารีบเดินแยกออกมาจากกุมาริกากับมอลลี่แล้วโทรกลับไปทันที ในใจได้แต่ภาวนาขอให้อย่าได้มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นเลย
(“ผู้กองครับ ผู้กอง...”) เขารอได้ไม่นานจ่าชาลีก็รับสาย น้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้ผู้กองกรินทร์ใจไม่ดี ดวงตาคู่คมเริ่มแดงและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเมื่อได้ฟังเรื่องที่จ่าชาลีบอกจนมือไม้สั่นเทาไปหมด
“พี่ซีล!” กุมาริกาเห็นเขาทรุดเข่าลงไปกับพื้นก็รีบวิ่งเข้ามากอดประคองเอาไว้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพอคุยสายโทรศัพท์แล้วเขาถึงเป็นแบบนี้
“เรนเจอร์...เรนเจอร์...” ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงขับเรือออกไล่ล่าคนร้ายก่อนที่ทั้งสองจะตกเรือแล้วจมหายไปในแม่น้ำโขง ตอนนี้ทุกคนในทีมกำลังช่วยกันดำน้ำหา ผบ.คเชนทร์เดินทางด่วนจากนครพนมมาที่หนองคายและบอกเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่ของเขารู้แล้ว
“พี่จะไปหาเรนเจอร์...” เขาพยายามกลั้นน้ำตาเมื่อเล่าข่าวร้ายให้กุมาริกาฟังแล้ว “น้ำเมยไปกับป้ามอลลี่นะ พี่ต้องรีบขับรถไปที่หนองคาย”
ขับรถหรอ...ไม่ กุมาริกาส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นเขาตัวสั่นไปทั้งร่างแบบนี้ เธอรู้ดีว่าเขารักน้องชายฝาแฝดของเขามาก พวกเขาเป็นแฝดที่ผูกพันกันทั้งหัวใจและชีวิต เป็นเสมือนคนคนเดียวกัน จากที่นี่ไปหนองคายไม่ใช่ระยะทางน้อยๆ กว่าเขาจะไปถึงทุกอย่างก็คงไม่ทันการแล้วสภาพของเขาก็ไม่น่าจะขับรถไหวด้วย
“น้ำเมยจะไปกับพี่ซีล” ไม่ใช่เขาเท่านั้นที่ห่วงน้องชาย ไหนจะเพลงพิณอีกล่ะ เพลงพิณต้องเป็นห่วงสามีมากแน่ๆ คุณอาคเชนทร์ คุณอาป่านก็คงเป็นห่วงหมอข้ามโขง เธออยากไปอยู่ข้างๆ ทุกคน อยากไปโอบกอดเพลงพิณเอาไว้ ถึงจะชอบมีเรื่องจิกกัดกันบ้างแต่เธอก็ยอมรับว่าเธอเองก็เป็นห่วงผู้กองกวินทร์มากเหมือนกัน คุณหมอข้ามโขงก็ดีกับเธอมาก หากมีอะไรที่เธอพอจะช่วยทุกคนได้เธอก็อยากจะทำ “น้ำเมยจะพาพี่ซีลไปหนองคายเองนะคะ รับรองว่าถึงเร็วกว่าขับรถไปแน่ๆ” เธอบอกเขาก่อนจะรีบต่อสายหากริชตพจน์ผู้เป็นลุงในทันที

ในตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอบอกจนกระทั่ง...มีเฮลิคอปเตอร์เอกชนลำหนึ่งลงจอดที่ลานเฮลิคอปเตอร์ของอุทยานแห่งชาติแห่งนี้ เฮลิคอปเตอร์เอกชนลำสวยสีขาวคาดลายส้มสกรีนคำว่า รัตนภิรมย์ เป็นภาษาอังกฤษเอาไว้ข้างลำทั้งสองฝั่ง นอกจากเครื่องบินส่วนตัวสองลำที่ต้องใช้เดินทางไปต่างประเทศแล้วทางบ้านของกุมาริกาก็ยังมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวด้วยเพื่อเอาไว้ใช้เดินทางในประเทศในกรณีที่จังหวัดนั้นๆ ไม่มีสนามบิน ซึ่งคนที่เดินทางบ่อยที่สุดก็จะเป็นกริชตพจน์และกริชชากรณ์ที่ต้องเดินทางไปติดต่องาน ตรวจงานที่ต่างจังหวัด หรือบางครั้งกริชชาภัทรกับกริชชากรณ์ก็นั่งไปท่องเที่ยวกันตามประสาหนุ่มๆ
“นั่งเฮลิคอปเตอร์ไปเร็วกว่าค่ะ น้ำเมยจะไปกับพี่ซีลนะคะ” เธอกำมือของเขาแน่น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็จะอยู่เคียงข้างเขา เธอจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเขาทุกอย่าง
ผู้กองกรินทร์มองเฮลิคอปเตอร์ตรงหน้าแล้วก็หันมามองหน้ากุมาริกาด้วยความซาบซึ้งใจ เขาได้แต่ดึงมือของเธอมากำเอาไว้แน่น อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ไหวด้วยกลัวว่าเขาอาจข่มตัวเองไม่ได้แล้วร้องไห้ออกมา
“ไปเถอะลูก น้ำเมยรีบพาผู้กองไปเถอะเดี๋ยวเรื่องทางนี้ป้าจัดการให้” มอลลี่เองก็พลอยร้อนใจไปด้วยรีบดันหลังกุมาริกากับผู้กองกรินทร์ไปทางเฮลิคอปเตอร์ ส่วนรถของผู้กองกรินทร์เดี๋ยวจะมีลูกน้องของเขามาขับเอาไปมอลลี่จึงยังต้องอยู่ที่นี่ก่อนเพื่อรอส่งกุญแจรถของผู้กองกรินทร์ให้กับลูกน้องของเขา

ภายในเฮลิคอปเตอร์ค่อนข้างหรูเพราะใช้สำหรับเดินทางเพื่อติดต่องานธุรกิจสร้างภาพจำให้หรูหราสมกับเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ คนขับเฮลิคอปเตอร์ก็เป็นคนของกริชตพจน์ กริชตพจน์สั่งความมาว่าหากต้องการความช่วยเหลือใดๆ ก็ให้รีบแจ้งเขาได้ทันที ด้วยตอนนี้ทั้งสามครอบครัวได้เกี่ยวดองเป็นเสมือนครอบครัวเดียวกันแล้วเขายินดีช่วยเหลือทุกอย่าง ยิ่งได้ฟังแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งซึ้งใจแต่เหนือสิ่งอื่นใดก็ขอให้มีปาฏิหาริย์ช่วยน้องชายทั้งสองคนของเขาเอาไว้ กุมาริกาขยับเข้าไปกอดเขาแน่น มือที่อบอุ่นลูบหลังปลอบสามีเบาๆ
“น้ำเมยอยู่กับพี่ซีลแล้วนะคะ น้ำเมยเชื่อว่าคุณลุงแฝดน้องกับคุณหมอจะต้องปลอดภัยค่ะ ทั้งสองคนเป็นคนดีแล้วก็เป็นคนเก่งยังไงก็ต้องปลอดภัยแน่นอน”
ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับแล้วซบหน้าลงกับไหล่เล็กๆ ของเธออย่างขอกำลังใจ เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว เขากับผู้กองกวินทร์ไม่เคยพรากจากกัน ไม่เคยห่างกัน ไม่เคยมีความลับต่อกัน พวกเขาเหมือนมีชีวิตเป็นของกันและกัน เป็นมากกว่าฝาแฝด เป็นมากกว่าพี่น้อง ถ้าไม่มีผู้กองกวินทร์อยู่ด้วยแล้วเขาจะอยู่ต่อไปอย่างไร

ทันทีที่เฮลิคอปเตอร์ลงจอดภายในสถานีเรือรัตนวาปีผู้กองกรินทร์ก็เห็น ผบ.คเชนทร์แล้ว เหมือนเขากับเจ้าหน้าที่ส่วนหนึ่งพร้อมกับนักประดาน้ำกำลังจะออกไปจากที่นี่พอดี
“คุณอาครับ” ผบ.คเชนทร์ไม่แปลกใจเลยที่เห็นหลานชายลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ลำหรูของบ้านรัตนภิรมย์ เพราะทางกริชตพจน์ก็ติดต่อเขามาเหมือนกันว่าหากมีอะไรให้ช่วยเหลือก็ให้บอกมาได้เลย ครอบครัว...มันเป็นแบบนี้สินะ
“เรนเจอร์ล่ะครับ เรนเจอร์กับข้ามโขงล่ะ”
“อากำลังจะไปที่เกิดเหตุตอนนี้ ซีลไปกับอานะ” เขาบอกก่อนจะหันมาทางกุมาริกา “เดี๋ยวอาจะให้คนพาคุณน้ำเมยไปหาน้องเพลง บ้านอาอยู่ข้างๆ สถานีเรือนี้คุณน้ำเมยช่วยไปปลอบน้องเพลงให้อาที น้องเพลงอาการไม่ค่อยดีเลย”
“ได้ค่ะ” เธอก็อยากไปหาเพลงพิณเหมือนกัน เธอเป็นห่วงเพลงพิณกับหลานแฝดในท้อง
กุมาริกาเข้ามากอดผู้กองกรินทร์อีกทีก่อนจะมีทหารนายหนึ่งมานำทางเธอไปที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์ แล้วจากนั้นทั้ง ผบ.คเชนทร์ ผู้กองกรินทร์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ก็เอาหมู่เรือออกเพื่อขับไปยังจุดที่เกิดเหตุ

ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ทีมอัลฟาเท่านั้นที่กำลังดำน้ำหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขง หากแต่ยังมีเจ้าหน้าที่อีกส่วนที่ ผบ.คเชนทร์ขอกำลังมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้กำลังช่วยกันออกเรือค้นหา โชคดีว่าตอนนี้พายุฝนได้สงบลงไปแล้ว เพลงรักเดินกลับขึ้นมาบนฝั่งด้วยความหมดแรงหลังจากที่ลงไปช่วยงมหาพี่ชาย เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พี่ชายของเขากับผู้กองกวินทร์ออกไล่ล่าคนร้ายก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาหลายนัด เขากับทีมอัลฟาที่เหลือไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอจัดการกับคนร้ายบนฝั่งเสร็จแล้วพวกเขาจึงวิ่งเลียบแม่น้ำโขงไปจนกระทั่งเห็นเศษซากเรือของคนร้ายที่พังไม่มีชิ้นดีลอยมาติดตลิ่งน้ำ เรือที่ข้ามโขงขับมายังคงลอยลำอยู่แต่ไม่มีใครอยู่บนเรือเลย พอว่ายน้ำเข้าไปสำรวจเรือก็พบว่าบนเรือเต็มไปด้วยรอยกระสุนจึงสันนิษฐานได้ว่าผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงน่าจะถูกยิงแล้วตกน้ำ
“เพลงรัก!”
“คุณพ่อ...” เพลงรักไม่มีแรงแม้แต่จะพูด เขาลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าไปกอด ผบ.คเชนทร์ที่เพิ่งจะขับเรือมาถึง ตอนนี้ทีมอัลฟาก็กำลังเดินขึ้นมาจากน้ำด้วยท่าทีเศร้าสร้อยผู้กองกรินทร์จึงรีบเดินเข้าไปกอดทุกคนในทีม
“ผมหาพี่ข้ามโขงไม่เจอ พี่เรนเจอร์ก็ด้วย ลุงงู...ลุงงูก็หาพวกเขาไม่เจอเหมือนกัน” ผบ.คเชนทร์มองไปทางงูตัวใหญ่ที่ขดตัวอยู่ริมตลิ่งน้ำ หัวใจของเขาจะขาดอยู่รอนๆ แล้วมองสายน้ำโขงที่กว้างใหญ่ ปาฏิหาริย์มากมายในชีวิตทำให้เขาและครอบครัวรอดชีวิตมาได้แต่ก็ไม่คิดเลยว่าวันนี้ปาฏิหาริย์มันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว ข้ามโขง ลูกชายที่เขารักและภูมิใจ ลูกชายที่เป็นเด็กดีมาโดยตลอดทำไมผลบุญที่เคยทำมาถึงไม่ช่วยลูกของเขา ส่วนผู้กองกวินทร์...มันไม่ได้จากไปคนเดียวแต่ตอนนี้เพลงพิณก็กำลังจะจากไปกับมันด้วย ตั้งแต่รู้ข่าวเธอก็เป็นลมล้มพับไป พอฟื้นขึ้นมาก็ได้แต่ร้องไห้หาสามีแล้วไหนจะหลานแฝดของเขาอีก หลานแฝดของเขาจะกำพร้าพ่ออย่างนั้นหรอ
“พี่ข้ามโขงกับเรนเจอร์ต้องปลอดภัยลูก พวกพี่ๆ เขาเก่งแล้วก็เป็นคนดี พวกพี่เขา...”
“คุณพ่อครับ” เพลงรักปาดน้ำตาออกอีกเมื่อมีอีกเรื่องอยากจะบอกกับผู้เป็นพ่อ เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นแต่เขาก็ได้พบเจอกับลุงมานาน บางวันลุงก็มาหาตอนกลางวัน บางคืนก็มานั่งดวลน้ำอัดลมกับเขาทั้งคืน ลุงมีแต่ความห่วงใยให้เขา ปกป้องเขาและดีกับเขามาก “ผมคิดว่าตัวเองคงไม่ได้ตาฝาด...คุณพ่อครับ ผมเห็นลุงคำแสน”
ว่าไงนะ...
“ผมเห็นหน้าลุงชัดมากลุงมาช่วยผมจากคนร้าย ถ้าไม่มีลุงผมคงแย่เหมือนกัน...ไหนคุณแม่บอกว่าลุงตายแล้วไงครับ”
ไม่...มันยังไม่ตายและมันก็คอยวนเวียนอยู่กับครอบครัวของเขานี่แหละ เพลงรักเคยพูดถึงลุงคนหาปลาบ่อยๆ ว่าชอบมาคุยเล่นด้วย ทั้งใจดีและห่วงใยตน ตอนที่ได้ยินเขาก็นึกว่าคงเป็นชาวบ้านแถบนี้ที่เอ็นดูลูกชายของเขา แต่พอได้ยินแบบนี้เขาก็มั่นใจว่าคำแสนคงแอบมาหาหลานจริงๆ เพราะฝั่งตรงข้ามกับหนองคายคือถิ่นเก่าของคำแสน
“เขาไปไหนแล้ว”
“ไม่ทราบครับ พอเริ่มปะทะกันลุงแกก็หายไปเลย คุณพ่อ...นั่นคือลุงคำแสนจริงๆ ใช่มั้ยครับ ลุงคำแสนของผมจริงๆ ใช่มั้ย”
ผบ.คเชนทร์ไม่รู้จะตอบลูกอย่างไรดี แต่ถ้าคำแสนอยู่ที่นี่จริงๆ อย่างไรเสียคำแสนก็ต้องคอยช่วยข้ามโขงอยู่แล้ว การได้ยินชื่อของคำแสนมันทำให้ ผบ.คเชนทร์เริ่มมีกำลังใจขึ้น แม้จะเคยเลวสักแค่ไหนแต่กับลูกๆ หลานๆ คำแสนมันรักลูกกับหลานสุดหัวใจอย่างไรเสียมันต้องไม่ยอมให้ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์เป็นอะไรไปแน่ ผบ.คเชนทร์เดินไปที่ริมตลิ่งน้ำอันมืดมิด มีงูตัวใหญ่เลื้อยเข้ามาขดตัวนิ่งอยู่ข้างเขาแล้วชูคอขึ้น ดวงตาสีแดงมองเขาคล้ายกับอยากจะสื่ออะไรบางอย่างให้ได้รับรู้ ซึ่ง ผบ.คเชนทร์ก็พยักหน้ารับ
“ช่วยลูกกับหลานเขยให้ได้นะ คำแสน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาก่อนจะปลดเครื่องแบบออกแล้วหยิบชุดประดาน้ำที่เตรียมมาสวมใส่ ผู้กองกรินทร์เห็นเข้าก็รับเอาอีกชุดจากเจ้าหน้าที่นักประดาน้ำมาใส่ด้วย เรื่องการว่ายน้ำและดำน้ำคือเรื่องพื้นฐานที่คนเป็นซีลทุกคนต้องทำได้ในระดับชำนาญ งานนี้หากไม่พบน้องชายทั้งสองคนผู้กองกรินทร์จะไม่ยอมถอดใจขึ้นจากน้ำเด็ดขาด

“แค่กๆๆ” เพราะจมน้ำอยู่นานไหนจะต้องอยู่ท่ามกลางพายุฝนอีกทำให้ผู้กองกวินทร์เป็นไข้หนักจนหมดสติไปเป็นวัน พอลืมตาขึ้นก็ต้องรีบหลับตาลงเมื่อโลกทั้งใบมันหมุนติ้วๆ ตัวเขาหนักอึ้งไปทั้งตัว ไม่มีแรง ตัวร้อน ระคายคอมาก เขาหลับตาอยู่พักหนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกเพื่อตั้งสติ นึกทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้ เขากับข้ามโขงขับเรือไล่ล่าคนร้าย ข้ามโขงถูกยิงจนตกเรือแล้วเขาลงไปช่วยน้อง จากนั้นเขาก็จมน้ำจนกระทั่งได้เห็น...พญานาค เขาหมดสติไปคิดว่าถ้าตัวเองไม่ตายก็คงต้องฝันไปแน่ๆ แต่ว่า...มองๆ ดูรอบตัวแล้วเหมือนที่นี่จะยังไม่ใช่นรกหรือสวรรค์ เขายังไม่ตายหรอกหรือ
ผู้กองกวินทร์ขยับตัวไม่ได้เนื่องจากพิษไข้แต่ก็พอชำเลืองมองรอบกายได้ เขากำลังนอนอยู่ในห้องห้องหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นบ้านไม้แต่...มันไม่ใช่บ้านไม้แบบทั่วไปแต่มันเป็นไม้สักขัดเงาอย่างดี หน้าต่างข้างเตียงที่เขานอนเปิดเอาไว้จนลมหอบพัดเอาไอเย็นจากแม่น้ำโขงขึ้นมา ที่นี่มันที่ไหนกัน
“...ข้าม โขง” เขาพยายามจะเรียกแต่ก็ไม่มีเสียงเมื่อหันมามองอีกข้างก็เห็นข้ามโขงนอนอยู่ด้วย ผู้กองกวินทร์ใจชื้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นน้องชายยังอยู่ตรงนี้แล้วก็ยังหายใจอยู่ด้วย แต่ว่า...ข้างกายของข้ามโขงกลับมีงูตัวใหญ่ขดตัวนอนอยู่ข้างๆ งูที่มีเกล็ดแวววาวราวกับเพชรดวงตาสีแดง มันกำลังจ้องมองข้ามโขงไม่ละสายตาเลย งูตัวนี้คืองูตัวเดียวกันกับตัวที่เขาเห็นตอนอยู่ใต้แม่น้ำโขง งูตัวนี้เลื้อยรัดข้ามโขงเอาไว้แต่ตอนอยู่ในน้ำมันตัวใหญ่กว่านี้เยอะ
เสียงเหมือนใครกำลังเดินมาทางนี้ผู้กองกวินทร์จึงรีบหลับตาลงแกล้งทำเป็นนอนหลับ แต่ก็ยังชำเลืองตาแอบมองเมื่อมีใครสองคนเดินเข้ามาในห้องนอน ทั้งสองคนเป็นชายร่างสูงกายกำยำ ดูเหมือนคนหนึ่งจะเป็นเจ้านายและอีกคนจะเป็นลูกน้องคนสนิท
“ยังไม่ได้สติกันอีกหรอ” ชายคนที่เป็นหัวหน้าหันไปถามลูกน้อง ผู้กองกวินทร์มองหน้าไม่ชัดเพราะอีกฝ่ายคลุมหน้าตาเอาไว้
“บ่ครับนาย แต่ผมให้หมอมาเบิ่งแล้ว หมอบอกว่าเป็นไข้แฮงแล้วกะถืกยิงมานำกระดูกเอิกกะเลยฮ้าว ไสสิเกือบตายน้ำนำอีกแต่กะถือว่าบ่เป็นอีหยังหลายแล้วล่ะครับ” (ยังครับนาย แต่ผมให้หมอมาดูแล้ว หมอบอกว่าเป็นไข้สูงแล้วก็ถูกยิงมาด้วยจนกระดูกซี่โครงร้าว ไหนจะเกือบจมน้ำอีกแต่ก็ถือว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ)
“ให้หมอมาดูอาการเรื่อยๆ อย่าให้ทั้งสองคนเป็นอะไรไปเด็ดขาด ไปเอาอ่างน้ำกับผ้ามาไปฉันจะเช็ดตัวให้ข้ามโขง”
ชายคนนี้รู้จักข้ามโขงด้วย ชายสองคนนี้เป็นคนช่วยชีวิตเขากับน้องชายเอาไว้หรอ ไหนจะมีการให้หมอมาดูอาการอีก ทั้งสองคนเป็นใครกัน แต่ว่า...เสียงชายคนที่เป็นหัวหน้านี่ฟังดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาก่อน อายุก็น่าจะพอๆ กับพ่อของเขา
พอลูกน้องยกอ่างน้ำกับผ้ามาให้ชายคนนี้ก็เช็ดตัวให้ข้ามโขงทันที ผู้กองกวินทร์แอบมองแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อท่าทีที่ชายคนนี้มีต่อข้ามโขงช่างดูอ่อนโยนนัก มือของเขาลูบศีรษะข้ามโขงอยู่หลายทีแล้วก็เหมือนกับจะหันมายิ้มกับงูตัวที่นอนเฝ้าข้ามโขงอยู่ ใครกัน...ลุงคนนี้เป็นใครกัน ก่อนแต่งงานตอนที่เขาป่วยพ่อของเขาก็เคยมาเช็ดตัวให้บ่อยๆ เหมือนกัน ทั้งเช็ดตัวให้ ทั้งป้อนข้าวป้อนยา ลุงคนนี้ทำเหมือนกับที่พ่อของเขาเคยทำกับเขาเลยแต่ว่า...นี่มันเป็นหน้าที่ของพ่อตาเขานะ พ่อตาเขาต่างหากคือพ่อของข้ามโขง
เฮ้ยๆๆ ไม่ใช่ละ คราวนี้ผู้กองกวินทร์ไม่อาจแกล้งหลับได้อีกต่อไปเมื่อเห็นว่าลุงคนนี้หยิบมีดออกมา มันเป็นมีดเก่าๆ อย่างกับพวกมีดนายพรานหมอผี ลุงคนนี้กำลังจะเอามีดจี้ลงไปที่อกของข้ามโขง
“หยุดนะ!!! หยุด!!!” แม้จะไม่มีแรงแต่ผู้กองกวินทร์ก็พยายามฝืนจะลุกขึ้น มือที่อ่อนแรงปัดมีดในมือของลุงคนนี้ออก
“อย่าฆ่าน้องชายผมนะ อย่าทำน้องชายผม น้องผมมันเป็นคนดีอย่าทำอะไรน้องชายผมนะ”
“อ้าว ฟื้นแล้วหรอ” เหมือนลุงคนนี้จะไม่ได้สนใจคนป่วยที่เป็นง่อยไร้เรี่ยวแรงอย่างเขาเลย “กลับไปนอนนิ่งๆ ไป ไว้อาการดีขึ้นแล้วจะส่งกลับบ้านไปหาลูกหาเมีย”
มีรู้ด้วยว่าเขามีลูกมีเมียแล้ว นี่มันอะไรกัน...ผู้กองกวินทร์พยายามจะห้ามอีกแต่ลูกน้องของลุงคนนี้ก็เดินเข้ามาหาเขาแล้วกดตัวเขาให้นอนนิ่งๆ ตามเดิม เพราะเป็นไข้สูงทำให้เขาไม่มีแรงจะสู้เลยได้แต่ถูกจับตัวแล้วดูสิ่งที่ลุงคนนี้กำลังจะทำกับข้ามโขง
“ลุง...ลุงอย่าฆ่าน้องผมนะ อย่าทำน้องผมผมขอร้อง ลุงมาฆ่าผมแทนก็ได้แต่ลุงอย่าฆ่าน้องผมนะ” เขาได้แต่อ้อนวอนขอเมื่อลุงคนนี้ยังคงจรดปลายมีดหมอลงบนอกของข้ามโขง เหมือนลุงคนนี้จะไม่ยอมฟังเขาพูดเลย ทันทีที่จรดมีดหมอลงบนอกของข้ามโขงลุงคนนี้ก็ท่องคาถาอะไรก็ไม่รู้ออกมา พอท่องคาถาเสร็จก็เป่าลงมาที่ปลายมีดจากนั้นลุงคนนี้ก็หันมาทางเขาบ้าง
“จับมันไว้แน่นๆ” ผู้กองกวินทร์อยากจะว่าคืนนักว่าต่อให้ไม่ต้องจับเขาแน่นๆ เขาก็ไม่มีแรงจะขัดขืนหรอก ถ้าจะฆ่าเขาตอนนี้เขาก็คงตายไปง่ายๆ และด้วยความอ่อนแรงผู้กองกวินทร์เลยได้แต่นอนนิ่งๆ นึกว่าจะถูกฆ่าแต่เขาก็อึ้งไปหมดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วพอลุงคนนี้ท่องคาถาเสร็จแล้วเป่ามนต์ลงมา
เฮ้ย!!! ตัวเขาเบาหวิวขึ้นมาทันทีทันใดเลย อาการไข้แดกจนไม่มีแรงเริ่มทุเลาขึ้น นี่มันอะไรกันวะเนี่ย
“เอาไป” พอเขาถูกปล่อยตัวแล้วลุงคนนี้ก็ส่งแก้วจันทรกาลสีชมพูของเพลงพิณมาให้ “แก้วจันทรกาลเป็นของสำคัญของพญานาคเก็บเอาไว้ให้ดี พักอยู่ที่นี่ซักพักแล้วจะส่งกลับบ้าน” ว่าจบลุงทั้งสองคนก็เดินออกไปทิ้งให้เขาได้แต่นอนงงอยู่กับที่ นี่มันเรื่องอะไรกัน จมน้ำ เจอพญานาค ตื่นมาก็โดนเล่นของใส่อีก แต่ลุงแกบอกว่าจะส่งกลับบ้านอยู่ท่าทางคงจะไม่ใช่คนร้ายหรอกมั้ง
ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กำลังอึ้งกับเรื่องที่เกิดขึ้น ข้ามโขงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ความจริงเขารู้สึกตัวตั้งแต่ที่มีคนมาเช็ดตัวให้แล้ว ตอนแรกด้วยสติยังกลับมาไม่ครบเขาเลยนึกว่าคนที่เช็ดตัวให้เขาคือ ผบ.คเชนทร์เพราะพ่อก็เคยดูแลเขาแบบนี้เหมือนกัน แต่พอตั้งสติดีๆ ตอนที่ผู้กองกวินทร์โวยวายขึ้น พยายามจะปัดมีดในมือของชายคนนี้ออกมันก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผ้าคลุมหน้าของชายคนนี้เกือบหลุดจนเขาได้เห็นหน้าตาของชายคนนี้เต็มๆ ใบหน้าแบบนี้...ข้ามโขงหลับตาลงอีกครั้งเมื่อหยดน้ำตารินไหล หัวใจสั่นไหวเต้นระรัว มันคือความจริงใช่มั้ย ผู้ชายที่เช็ดตัวให้เขาแท้ที่จริงแล้วก็คือ...พ่อแท้ๆ ของเขาเอง พ่อคำแสน...

********************************************

อีพ่อ ลูกชายเห็นหน้าแล้ว ตอนหน้าอีพ่อกอดลูกชายแน่นๆ เด้อ

อีพ่ออย่าลืมตามพยาบาลมาดูแลลูกชายด้วยล่ะ เผื่อลูกชายอยากกินชมพู่