66.สามคนพ่อลูก

สองวันผ่านไปการตามหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ยังดำเนินการอยู่ ผบ.คเชนทร์กับพลโทกรันณ์ผลัดกันช่วยดำน้ำหาลูกชายร่วมกับเจ้าหน้าที่ส่วนอื่นๆ ทั้งเจ้าหน้าที่หน่วยซีลจากทีมอื่นๆ และทีมอัลฟา ทีมนักประดาน้ำ ทีมกู้ภัย บางส่วนออกเรือขับตามหาและบางส่วนก็ยังคงดำหาในจุดที่คาดว่าทั้งสองคนน่าจะจมน้ำไป แต่จากที่ค้นหาพบเพียงศพของคนร้ายที่เรือล่มในคืนที่เกิดเหตุเท่านั้น แต่เจ้าหน้าที่ต่างก็ไม่รู้ว่าคนร้ายเสียชีวิตเพราะอะไรกันแน่เนื่องจากสภาพศพมีร่องรอยเขี้ยวของงูอยู่ทั่วตัว พิษงูแรงมากจนร่างกายปูดเน่าเฟะชวนให้น่าสังเวช คาดว่าน่าจะเสียชีวิตจากสัตว์มีพิษและจมน้ำ ส่วนร่องรอยของผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงกลับไม่มีเลย

“เรนเจอร์!!! เรนเจอร์ได้ยินพี่มั้ย เรนเจอร์!!!” เสียงผู้กองกรินทร์ร้องเรียกหาน้องชายตลอด เขายังคงดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำและเกือบจะจมน้ำไปหลายครั้งจนพลโทกรันณ์ต้องรีบคว้าตัวลูกชายเอาไว้แล้วลากขึ้นจากน้ำ

“...คุณพ่อ เรนเจอร์...ไม่มีเรนเจอร์ผมอยู่ไม่ได้ พวกผมเกิดมาพร้อมกันเราอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิตเราขาดกันไม่ได้”

“พ่อรู้ พ่อรู้...” น้ำเสียงของพลโทกรันณ์แห้งผากจนพลเอกคีรินทร์ต้องเข้ามากอดคอน้องเขยและลูกชายเอาไว้ นับตั้งแต่ที่รู้เรื่องทุกคนก็มารวมตัวกันที่หนองคาย ราชาวดีกับปานมณฑานั่งจับมือกันแน่นอยู่ริมแม่น้ำโขงด้วยหวังจะได้เห็นลูกชายของตนกลับบ้าน หมอเอื้อยกับกุมาริกาก็ช่วยกันดูแลเพลงพิณด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นลมล้มพับไปอีก เพลงพิณได้แต่กอดกุมาริการ้องไห้ หากเพลงรักไม่คว้าตัวเธอเอาไว้เพลงพิณก็คงจะวิ่งลงแม่น้ำไปตามหาสามีแล้ว

“พี่เรนเจอร์ต้องกลับมา พี่เรนเจอร์สัญญากับน้องเพลงแล้วว่าจะกลับมาหาลูก พี่เรนเจอร์ไม่ทิ้งน้องเพลงกับลูกไปหรอก” เพลงพิณว่าเสียงแผ่วๆ กับตัวเองแล้วกอดเสื้อของสามีเอาไว้แน่น เขาบอกว่าเขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ เขาอยากเป็นคนดีของเธอตลอดไปถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องกลับมา

ผู้กองกรินทร์ยิ่งน้ำตาร่วงเมื่อเห็นเพลงพิณเอาแต่กอดเสื้อของผู้กองกวินทร์เอาไว้แน่น ทั้งสงสารน้องสาวและสงสารหลานในท้องแต่เขาก็เชื่อตามที่เพลงพิณว่า สัญชาตญาณมันบอกให้เขารู้ว่าฝาแฝดของเขายังไม่ตาย ถ้าตายก็ต้องเห็นศพเหมือนกับพวกคนร้ายแล้วสิ นี่อะไรเล่นหายตัวไปพร้อมๆ กันทั้งสองคน

“แน่นอน เรนเจอร์มันต้องกลับมา” เขาบอกเพลงพิณ “เรนเจอร์มันรักน้องเพลงกับลูกมาก มันเห่อลูกจะตายไปยังไงซะมันก็ต้องกลับมาอุ้มลูกของมันก่อน...พี่จะไปตามมันกลับมาหาน้องเพลงให้ได้” สิ้นคำ ผู้กองกรินทร์ก็จะกลับลงไปในน้ำอีกครั้งหากแต่ครั้งนี้กลับมีคนมาดึงเขาเอาไว้อีก

“ซีลไปพักก่อน ไม่ได้พักมาสองวันแล้วเดี๋ยวจะไม่ไหวเอา” สารวัตรพนายึดแขนของผู้กองกรินทร์เอาไว้แน่นแล้วส่ายหน้าห้าม เล่นดำน้ำหามาสองวันติดๆ ขืนให้ลงน้ำอีกได้จมหายไปอีกคนแน่ๆ

“พี่พนา...”

“เดี๋ยวพวกพี่จัดการเอง” สารวัตรพนาที่สวมชุดประดาน้ำบอกพลางพยักหน้าไปด้านหลังซึ่งนอกจากเขาแล้วก็ยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจพลร่มอีกสิบกว่าคนอยู่ในชุดนักประดาน้ำ แน่นอนว่าตำรวจพลร่มทุกคนรวมทั้งสารวัตรพนาล้วนแต่จบหลักสูตรมนุษย์กบตำรวจมา เรื่องการกู้ชีพในน้ำถือว่าเป็นภารกิจหลักของมนุษย์กบตำรวจหรือ Sea Air Rescue เป็นหลักสูตรรบพิเศษทางน้ำของตำรวจพลร่มโดยเน้นไปที่กู้ภัยและกู้ชีพในทุกสภาวะการ เรื่องนี้จึงถือว่าเป็นงานถนัดของเหล่ามนุษย์กบตำรวจ สารวัตรพนาลงน้ำดำหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงตั้งแต่วันแรกที่มาถึงหนองคายแล้ว แต่แม่น้ำโขงช่างกว้างใหญ่นักเขาก็เลยต้องตามเหล่าพี่น้องตำรวจพลร่มของเขามาช่วยกันอีกแรงด้วย

“พี่ซีลมาพักก่อนเถอะค่ะ ถ้าพี่ซีลเป็นอะไรไปอีกคน...” แก้วเจ้าจอมเข้ามากอดพี่ชาย น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่เธอก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนผู้กองกรินทร์ที่อ่อนแรงอยู่แล้วทรุดกายลงไปนั่งกับริมตลิ่งโดยมีแก้วเจ้าจอมกอด สารวัตรพนาเข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจเขาอีกครั้งก่อนที่จะเดินลงแม่น้ำโขงไปพร้อมกับทีมตำรวจพลร่ม

เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยที่มาช่วยในภารกิจครั้งนี้ต่างก็เต็มที่กับการค้นหา ผลัดกันลงน้ำ ผลัดกันพักและผลัดกันออกเรือตามหา กริชตพจน์ยังคงให้นักบินและเฮลิคอปเตอร์ของเขาประจำอยู่ที่หนองคายหากพลโทกรันณ์ต้องการใช้งานเครื่องบินก็ให้เอาเฮลิคอปเตอร์ลำนี้บินขึ้นได้ตลอดเวลา แม้แต่ข้าวปลาอาหารกริชตพจน์ก็ยังให้คนจากโรงแรมสาขาที่หนองคายของเขาขนเอามาบริการเจ้าหน้าที่ตลอดเวลา นอกจากจะเป็นการร่วมมือในภารกิจของเหล่าเจ้าหน้าที่แล้วก็ยังเป็นการผสานให้ความช่วยเหลือและดูแลกันของทั้งสามครอบครัว

“คุณน้ำเมยไปดูซีลเถอะ เดี๋ยวอาอยู่กับน้องเพลงเอง” เห็นกุมาริกาเอาแต่หันไปมองทางผู้กองกรินทร์ที่ตอนนี้เลือดกำเดาไหลด้วยดำลงไปอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานานก็เห็นใจ ผบ.คเชนทร์จึงเข้ามากอดเพลงพิณเอาไว้แทนเพื่อให้เธอได้ไปดูแลคนรักของตนบ้าง กุมาริกาบีบมือให้กำลังใจเพลงพิณอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ที่ตอนนี้แก้วเจ้าจอมกำลังช่วยดูอาการให้อยู่ ไม่ใช่เพียงแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่มีอาการบาดเจ็บ แม้แต่เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ก็มีบาดเจ็บบ้าง อริน ซอมพอกับขวัญคณินที่ตามผู้หมวดศิขรินมาด้วยจึงต้องเข้าไปช่วยดูแลเจ้าหน้าที่ที่บาดเจ็บ

“คุณพ่อ ผมจะบอกนาวิกนะครับว่า...”

“ไม่ต้องรีคอน” พลเอกคีรินทร์รีบห้ามลูกชายเอาไว้แล้วเม้มริมฝีปากเน้นเพื่อเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้ เขามองไปทางพลโทกรันณ์กับราชาวดีที่ได้แต่นั่งกอดกันด้วยหัวใจที่เหี่ยวแห้งอยู่ริมแม่น้ำโขง ท่านนายพลปภพพาคุณหญิงกรกชและพุดตานกลับไปที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์แล้วเมื่อคุณหญิงกรกชกับพุดตานทนต่อแรงกดดันและความเสียใจไม่ไหวด้วยต่างฝ่ายต่างก็เป็นห่วงหลานชาย เพลงพิณเองก็หัวใจสลายได้แต่นั่งกอดพ่อกับแม่ร้องไห้จนหมดแรง

“พ่อยังเชื่อว่าเรนเจอร์ยังอยู่ ข้ามโขงก็ด้วย ตราบใดที่ยังไม่เจอ...เจอ...ศพ” คำสุดท้ายที่พูดออกมาแผ่วเบาหวิวไหวพาให้ใจจะขาด แค่พ่อบุญธรรมอย่างเขายังเจ็บปวดเพียงนี้แล้วกับพ่อแม่แท้ๆ เล่าจะเจ็บปวดแค่ไหน “ตราบใดที่ยังไม่เจอ...ศพ ก็แปลว่ายังอยู่ ทั้งสองคนเป็นลูกทหารกล้าตั้งใจทำงานรับใช้ชาติ เป็นทหารที่ดีมีคุณธรรมยังไงซะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องปกป้องคุ้มครอง นาวิกมันมีเรนเจอร์เป็นไอดอลมันรักเรนเจอร์มากกว่าตัวมันเองซะอีก มันอยากเก่งเหมือนพี่มัน อยากเป็นทหารที่ดีเหมือนพี่มันงั้นก็ให้มันเอาปีกมนุษย์กบกลับมาฝากพี่ของมันให้ได้ ไม่ว่าเรนเจอร์จะยังอยู่หรือจากไปแล้วยังไงเรนเจอร์ก็ต้องรอดูปีกมนุษย์กบของมัน เรนเจอร์ต้องรับรู้ถึงความตั้งใจของนาวิก นาวิกไปฝึกซีลครั้งนี้มันไม่ได้ไปฝึกเพื่อตัวเองหรอกแต่มันตั้งใจไปฝึกเพื่อเรนเจอร์โดยเฉพาะ...ให้นาวิกได้ทำเพื่อพี่ชายให้เต็มที่เถอะ ให้มันได้เป็นความภูมิใจของเรนเจอร์”

“...ครับ” ผู้หมวดศิขรินกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาแต่เขาก็จะเชื่อตามที่ผู้เป็นพ่อบอก พ่อของเขาไม่เคยคาดการณ์อะไรผิด ถ้าพ่อของเขาบอกว่าผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงยังอยู่ อย่างไรเสียทั้งสองคนก็ต้องยังอยู่แน่นอน

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือของ ผบ.คเชนทร์ดังขึ้นแต่เขาก็ยังไม่ได้สนใจด้วยยังกอดปลอบขวัญลูกสาวอยู่ ปานมณฑาก็กำลังกอดเพลงรักร้องไห้อยู่ข้างๆ กันนี้

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความดังขึ้นมาอีก คราวนี้ ผบ.คเชนทร์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างไม่ได้ใส่ใจว่าใครส่งข้อความอะไรมา คาดว่าคงเป็นข้อความทั่วไปแต่...เบอร์ที่ส่งข้อความมามันดูแปลกๆ มันไม่เหมือนเบอร์ที่ส่งจากในประเทศ ด้วยความสงสัยที่เห็นว่าข้อความที่ส่งมาเป็นข้อความรูปภาพ ผบ.คเชนทร์จึงได้กดดู มีภาพถูกส่งมา 2 ภาพ เป็นภาพของผู้ชายสองคนนอนอยู่บนเตียงและเห็นหน้าตาชัดเจน ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อที่กำลังแตกสลายค่อยๆ ฟูขึ้นด้วยความดีใจ นอกจากภาพสองภาพนี้แล้วก็มีข้อความสั้นๆ เขียนมาว่า ปลอดภัยดีทั้งคู่ ผบ.คเชนทร์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่จะเป็นเรื่องจริง แต่ในภาพถ่ายนอกจากชายสองคนที่นอนอยู่ก็ยังมีงูตัวใหญ่ที่เขาคุ้นเคยดีนอนอยู่บนเตียงด้วย งูตัวใหญ่ที่ลูกๆ เขาเรียกว่า ลุงงู...

“รัน...ไอ้รันมึงมาดูนี่!!!” ผบ.คเชนทร์ประคองเพลงพิณไปให้ปานมณฑากับเพลงรักก่อนจะรีบถือโทรศัพท์เข้าไปหาเพื่อน พลเอกคีรินทร์กับผู้กองกรินทร์จึงรีบเข้ามาดูด้วย

“...จะ จริงใช่มั้ย” พลโทกรันณ์เบิกตากว้างกับภาพและข้อความที่เห็น “ใคร ใครส่งรูปพวกนี้มาไอ้เชนทร์”

“ดูจากเบอร์โทร เลขนำหน้าเป็นรหัสของต่างประเทศครับคุณพ่อ” ผู้กองกรินทร์รีบยกมือขึ้นกุมอกด้วยหัวใจของเขากำลังเต้นแรงระรัวกับภาพที่ได้เห็น คำว่าปลอดภัยดีทั้งคู่มันทำให้เขาดีใจจนมือไม้สั่นไปหมด

“ประเทศไหนพอรู้มั้ย”

“ถ้าจำไม่ผิด...ประเทศฝรั่งเศสครับพ่อภู”

คำตอบของผู้กองกรินทร์ทำให้พลโทกรันณ์กับ ผบ.คเชนทร์หันมามองหน้ากันทันที แน่นอนว่าตอนนี้ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงไม่ได้อยู่ที่ฝรั่งเศสหรอก แต่ภาพของทั้งสองคนถูกส่งไปที่ฝรั่งเศสแล้วให้คนที่ฝรั่งเศสส่งมาอีกทีเพื่อไม่ให้ติดตามตัวเจอ แม้ว่า ผบ.คเชนทร์จะลองส่งข้อความกลับไปแต่อีกฝ่ายก็เงียบกริบคาดว่าเบอร์นี้คงถูกใช้เพื่อส่งข้อความแค่นี้แล้วซิมการ์ดก็คงถูกหักทิ้งไปแล้ว แต่เพียงแค่นี้มันก็ทำให้เขาพอจะเดาได้ว่าตอนนี้ลูกชายกับลูกเขยของเขาอยู่กับใคร

“เป็นมันใช่มั้ย” พลโทกรันณ์กัดฟันถามเพื่อน ในใจนึกชื่อของใครคนหนึ่งขึ้นมาซึ่งมันเป็นชื่อเดียวกันกับชื่อที่ ผบ.คเชนทร์นึกเหมือนกัน

“ใช่ วันที่เกิดเรื่องเพลงรักบอกว่ามันก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย มันมาช่วยเพลงรักจากคนร้ายแล้วเพลงรักก็เห็นหน้ามันเต็มๆ”

“ใครหรอครับ” ได้ฟังผู้เป็นพ่อกับอาพูดแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ต่างกับพลเอกคีรินทร์ที่ยิ้มออกมาเมื่อพอจะเดาออกว่าตอนนี้ลูกชายของตนถูกใครช่วยเอาไว้ แม้ในอดีตคนๆ นี้จะเคยเป็นคนเลวร้ายแต่ปัจจุบันนี้มันกลับเป็นคนที่คอยปกป้องคุ้มครองลูกๆ หลานๆ มาโดยตลอด

“โอ๊ย!!! ไม่เอา!!! ปล่อยนะเว้ย ปล่อย!!!” เสียงร้องโวยวายของผู้กองกวินทร์ดังออกมาจากบ้านไม้สักหลังไม่ใหญ่แต่ภายในกลับหรูหรามีเครื่องอำนวยความสะดวกครบ นับตั้งแต่ที่โดนมีดหมอไปอาการไข้ของเขากับข้ามโขงก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ซี่โครงร้าวกันทั้งคู่เพราะถูกยิงเข้าที่หน้าอก ถ้าไม่มีเหล็กไหลพกติดตัวเขาคงลงนรกส่วนข้ามโขงก็คงขึ้นสวรรค์ไปนานแล้ว

“ไม่เอานะลุง อย่าทำแบบนี้เมียผมไม่ชอบ ไม่เอา!!!”

“บักปอบนี้คือฮ้องดังปานควยออกลูกแท้ สูหาอีหยังมายัดปากมันแหน่” (ไอ้ผีปอบนี่ร้องดังอย่างกับควายออกลูก พวกแกหาอะไรมายัดปากมันหน่อย) บุญส่งบอกกับลูกน้องชายฉกรรจ์หลายคนที่เข้ามาช่วยกับจับผู้กองกวินทร์นอนคว่ำลงไปกับพื้น ทั้งๆ ที่ยังป่วยอยู่แต่ผู้กองหนุ่มก็เรี่ยวแรงเยอะไม่ใช่น้อยจนเขาถูกมัดและถูกจับกดเอาไว้กับพื้นโดยมีบุญส่งยืนเหยียบอยู่บนหลังพร้อมกับเข็มสักยันต์เล่มยาว

“ไม่เอาไม่สัก ข้ามโขง!!! ข้ามโขงช่วยพี่ด้วย ข้ามโขง...อื้อออ” แล้วเสียงของผู้กองกวินทร์ก็เงียบไปเมื่อมีคนเอาผ้ามายัดใส่ปากของเขา เมื่อปากไม่ว่างร้องไม่ได้แล้วผู้กองหนุ่มก็ดิ้นแทนจนชายฉกรรจ์ต้องเรียกพวกมาเพิ่มเพื่อช่วยกันจับเขาให้นอนนิ่งๆ

“แค่สักยันต์ไม่ตายหรอกพี่เรนเจอร์เลิกโวยวายได้แล้ว ลุงเขาช่วยชีวิตเราไว้นะเขาไม่ได้จะฆ่าเรา” ข้ามโขงที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างว่าให้ ที่แผ่นหลังของข้ามโขงก็มียันต์ถูกสักเอาไว้เหมือนกันแม้แต่ที่หน้าอกก็ด้วย ข้ามโขงรู้ดีว่ายันต์เหล่านี้คือยันต์อะไร มันคือยันต์คุ้มกันภัยให้แคล้วคลาด ยิงฟันไม่เข้า คนที่สักยันต์ให้เขาก็คือบุญส่งกับคำแสน แม้คนทั้งคู่จะปกปิดหน้าตาเอาไว้แต่ข้ามโขงก็รู้ดีว่าทั้งสองคนคือใคร พ่อแท้ๆ ของเขาเขาไม่เคยลืมใบหน้าเพราะเขาดูภาพถ่ายของพ่อกับแม่อยู่ทุกวัน ส่วนลุงอีกคนน่าจะเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อเขา เท่าที่เขาเคยอ่านข่าวเก่าๆ เมื่อเกือบสามสิบปีก่อนพ่อของเขาจะมีลูกน้องคนสนิทชื่อบุญส่ง ลุงคนที่ปกปิดใบหน้าเอาไว้คนนี้ก็คงเป็นลุงบุญส่งลูกน้องของพ่อเขา ตอนที่ถูกจับสักยันต์เขาไม่ได้ขัดขืนหรือโวยวายร้องลั่นบ้านเหมือนผู้กองกวินทร์ เขาไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอย่างไรแต่ในเมื่อพ่อให้สักเขาก็จะสัก พ่อคงเป็นห่วงเขาเพราะตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมาพ่อก็คอยเข้ามาดูแลเขาตลอด เขายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ ก็ไหนแม่บอกว่าพ่อตายไปแล้ว ย่าเขาก็บอกว่าพ่อไม่อยู่แล้วไหนจะอัฐิที่เขามาไหว้ที่ฝั่งลาวอีกล่ะ

“มันหุบปากแล้วใช่มั้ย” ข้ามโขงหันไปมองตามเมื่อเห็นคำแสนเดินกลับเข้ามาในห้องที่ผู้กองกวินทร์กำลังถูกจับอยู่ เขาได้แต่มองผู้เป็นพ่อด้วยความอัศจรรย์ใจ นี่หรอพ่อของเขา...พ่อผู้ให้กำเนิดเขา

“เอาผ้ายัดปากมันไว้ครับนายแต่มันกะดิ้นบ่เซา คันยังดิ้นบ่เซาผมสิซัดมันจักบาดให้มันอยู่คิ่งนิ่งเดี๋ยวนี้ล่ะ” (เอาผ้ายัดปากมันไว้ครับนายแต่มันก็ยังดิ้นไม่หยุด ถ้ายังดิ้นไม่หยุดผมจะซัดมันซักทีให้มันนิ่งเดี๋ยวนี้แหละ)

“หึ!” คำแสนแสยะยิ้มขึ้น ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายเป็นหลานเขยและเป็นพ่อของลูกในท้องเพลงพิณเขาก็อยากจะซัดมันเหมือนกันแหละ หน้าตามันเหมือนพ่อของมันมากเห็นแล้วก็หมั่นไส้ ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งเหมือน สมัยหนุ่มๆ พ่อมันเล่นงานเขาเอาไว้เยอะใช่ย่อยแล้วก็พ่อมันนี่แหละที่จับพ่อของเขาเข้าคุกจนตาย

“มือเบาไปรึเปล่า หนังหนายิ่งกว่าหนังควายแบบนี้เดี๋ยวกูสักเอง”

ผู้กองกวินทร์เหงื่อแตกพลักๆ เมื่อมีการเปลี่ยนมือสัก ตอนที่ลุงคนนี้สักให้ข้ามโขงเขาดูก็รู้ว่าเป็นคนมือหนักมาก สักทีเล่นเอาเลือดนองเต็มหลังข้ามโขงเลย ถ้าจะให้ลุงคนนี้สักเขาขอเปลี่ยนให้ลุงคนที่เป็นลูกน้องสักเหมือนเดิมยังจะดีกว่า แค่ตัวมีแต่รอยแผลเป็นก็น่ากลัวอยู่แล้วยังจะต้องมาสักยันต์อะไรนี่อีกหรอ

“ลุง...” ในที่สุดผู้กองกวินทร์ก็พยายามคายผ้าออกจากปากตัวเองได้ “ผมไม่อยากสัก”

“ไม่ชอบหรอ” คำแสนถามกลับ เห็นสีหน้าผู้กองกวินทร์แล้วเขาก็นึกขำ หน้ามันดูงอแงเหมือนตอนเป็นเด็กเลย

“น้องเพลงเคยบอกว่าไม่ชอบผู้ชายมีรอยสัก...เมียผมน่ะ เมียผมไม่ชอบคนมีรอยสัก”

“นั่นมันเรื่องของเมียมึง ทำไม ถ้ามึงมีรอยสักแล้วเมียจะเกลียดมึงหรอ”

“ถ้าจะต้องถูกน้องเพลงเกลียดผมยอมให้ลุงฆ่าผมจะดีกว่า คนบนโลกนี้จะเกลียดผมทุกคนก็ได้แต่น้องเพลงต้องห้ามเกลียดผม...ผมทำใจไม่ได้” ประโยคหลังน้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้จนชายฉกรรจ์ทุกคนที่จับเขาเอาไว้พากันหัวเราะร่วน ไอ้หนุ่มนี่ท่าทางจะเป็นทาสเมียขั้นหนัก

“กูไม่ฆ่ามึงหรอกมันดูตายสบายไป กูจะสักยันต์ลายสวยๆ ให้จนเต็มหลังกับอกมึงแล้วจะส่งมึงกลับบ้านไปหาเมีย เมียไม่ชอบคนมีรอยสักใช่มั้ย ดี! กูอยากเห็นเมียมึงเกลียดมึง ดีไม่ดีเมียมึงอาจเกลียดมึงมากจนหาผัวใหม่ก็ได้ กูอยากเห็นมึงถูกเมียทิ้งว่ะดูสะใจดี”

“มาสะใจอะไรผม ผมไม่เคยทำอะไรให้ลุงเลยนะ”

“มึงไม่ทำ แต่พ่อมึงเคยทำ” น้ำเสียงของคำแสนฟังดูเหี้ยมขึ้นก่อนที่เขาจะจัดการสักยันต์ลงอักขระโบราณลงบนหลังของผู้กองกวินทร์เหมือนกับข้ามโขง

“พ่อผมเคยทำอะไรให้ลุง...ลุงรู้จักพ่อผมด้วยหรอ”

คำแสนไม่ตอบ แต่บทสนทนาของเขากับผู้กองกวินทร์ก็ทำให้ข้ามโขงยิ่งมั่นใจว่าคนๆ คือพ่อของเขา พ่อเชนทร์ของเขากับพ่อของผู้กองกวินทร์เคยจับปู่ของเขาเข้าคุกแล้วก็ไล่ล่าพ่อของเขา ท่าทางสมัยหนุ่มๆ พวกพ่อๆ น่าจะไม่ค่อยถูกกัน แต่ถึงพ่อๆ จะไม่ถูกกันแต่เขาก็พอจะดูออกว่าพ่อของเขาก็ไม่ได้เกลียดผู้กองกวินทร์ถึงขนาดนั้น ถ้าเกลียดก็คงไม่ช่วยชีวิตเอาไว้ ถ้าเกลียดก็คงไม่ช่วยสักยันต์พวกนี้ให้ ยันต์พวกนี้เป็นยันต์ที่นักรบสมัยก่อนสักเพื่อออกรบ ปัจจุบันนี้แทบจะหาคนสักให้ไม่ได้เพราะยันต์บางยันต์ก็เลือนรางสูญหายด้วยไม่มีคนสืบทอด เขาไม่รู้ว่าพ่อของเขาไปเรียนรู้ศาสตร์ด้านนี้มาจากไหนทั้งๆ ที่แม่เคยเล่าว่าพ่อของเขาเป็นหนุ่มเรียนจบมาจากฝรั่งเศส เป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ ร่ำรวยและทันสมัยจนกระทั่งชีวิตมาเปลี่ยนตอนที่ปู่ของเขาถูกจับข้อหาค้ายาเสพติดพ่อของเขาจึงวางมือจากธุรกิจสีขาวแล้วผันตัวเองเข้ามาทำธุรกิจที่ดำมืด

ข้ามโขงนั่งนิ่งดูผู้เป็นพ่อสักยันต์ให้ผู้กองกวินทร์ แม้ว่าในตอนแรกๆ ผู้กองกวินทร์จะร้องโวยวายแต่พอสักพักเมื่อรู้ตัวว่าคงหนีไม่รอดแล้วเขาก็เลยต้องยอมนอนนิ่งๆ ให้สักแต่โดยดี พ่อของเขาก็มือหนักใช่ย่อยงานนี้ผู้กองกวินทร์เลือดอาบไปทั้งตัวแต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ร้องโวยวายเหมือนอย่างตอนแรก คงจะเริ่มทำใจได้แล้ว

“เสร็จแล้ว” คำแสนว่าเมื่อสักยันต์ลงที่กลางอกของผู้กองกวินทร์เป็นอย่างสุดท้าย ส่วนด้านหลังก็มียันต์แผ่นใหญ่สลักเอาไว้ “กราบตีนกู” เมื่อผู้กองกวินทร์ถูกปล่อยตัวจากการถูกจับและถูกแก้มัดแล้วคำแสนก็สั่งให้เขากราบเท้า แม้จะไม่ค่อยพอใจแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยอมกราบแต่โดยดี

“พอใจลุงแล้วใช่มั้ย ถ้าน้องเพลงเกลียดผมผมจะมาแก้แค้นลุง” คำขู่และสายตาดุๆ ของผู้กองกวินทร์ไม่ได้ทำให้คำแสนกลัวแม้แต่น้อย ส่วนบุญส่งก็ให้ลูกน้องมาเก็บธูปเทียนและของประกอบพิธีสักยันต์ออกไปจากห้อง

“ยันต์ที่กูสักให้จะทำให้พวกมึงแคล้วคลาดปลอดภัย เหล็กไหลที่มีก็ใส่อย่าได้ถอด นับจากวันนี้ไปให้กินเจสามวัน”

“ขาดสารอาหารพอดี” เสียงผู้กองกวินทร์บ่นอุบอิบ ยังเคืองไม่หายเรื่องที่ถูกบังคับให้สักยันต์

“ศีลข้อสามรักษาให้ดี ห้ามผิดลูกผิดเมียใครไม่งั้นของจะเสื่อม”

“ผมรักน้องเพลงคนเดียว รักแค่น้องเพลงกับลูกจ๋า” ใครบางคนก็ยังพูดงึมงำอยู่จนถูกบุญส่งทุบหัวเข้าให้หนึ่งที ไอ้เด็กบ้านี่ปากมากชะมัด

“ห้ามลอดราวตากผ้า ห้ามลอดใต้สะพาน”

“อ้าว แล้วถ้าผมต้องขับรถลอดใต้สะพานลอย สะพานกลับรถล่ะลุง ยิ่งถ้าขับเข้ากรุงเทพฯ ถนนบางสายต้องวิ่งใต้ทางด่วนด้วยนะ”

ผลัวะ!!! บุญส่งทุบคนปากมากให้อีกที นี่มันตั้งใจกวนส้นตีนใช่มั้ยเนี่ย

“ห้ามกินฟัก ห้ามกินแตงหรือพืชผักที่เป็นธาตุเย็น”

“เวรล่ะ! ต่อไปใครจะแย่งแตงโมยัยปักเป้ากิน นี่ยัยปักเป้าเป็นคนส่งลุงคนนี้มาแกล้งกูรึเปล่าเนี่ย ร้ายนักนะยัยเด็กลูกปีศาจ”

“พี่เรนเจอร์อย่าว่าหลาน หลานไม่เกี่ยว” คราวนี้เป็นข้ามโขงที่อดว่าไม่ได้ เขาล่ะจะบ้าตายกับน้องเขยป่วงๆ แบบนี้

“ข้อสุดท้ายให้รักษาศีลให้ดี ห้ามเป็นโจร ห้ามเป็นคนเลว ห้ามทำบาปทำกรรมกับคนอื่นเพราะของพวกนี้เป็นของด้านสะอาด ถ้าพวกมึงทำชั่วของจะเสื่อม พระท่านจะไม่คุ้มครองคนชั่ว”

“แล้วถ้าผู้ร้ายมันสู้กลับล่ะ ผมจะวิสามัญคนร้ายได้มั้ยลุง”

“ไอ้...” บุญส่งทำท่าจะกระทืบผู้กองกวินทร์ให้ได้แต่คำแสนก็ยกมือห้ามไว้

“ช่างมันเถอะ มันอยากปากดีก็ให้มันพูดไปเดี๋ยวพอกลับบ้านเมื่อไหร่มันโดนเมียเกลียดแน่ๆ แล้วเราค่อยหัวเราะเยาะคนถูกเมียเกลียดทีหลัง” ว่าจบคำแสนก็ชำเลืองมามองทางข้ามโขงครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไป นับตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมาข้ามโขงไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ไม่ถามว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่ถามว่าเขาเป็นใคร เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำตามอย่างว่าง่ายไม่ได้ปากมากขี้โวยวายเหมือนกับอีกคน ข้ามโขงชอบมองเขาบ่อยๆ มองเขาอย่างสงสัยแต่ก็ไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าลูกจะสงสัยอะไรหรือเปล่า แต่เห็นลูกอาการดีวันดีคืนเขาก็เบาใจ โชคดีที่คืนนั้นเขาอยู่ด้วยเขาก็เลยตามไปช่วยลูกทัน ถึงผู้กองกวินทร์จะน่ารำคาญไปหน่อยแต่จะว่าไปไอ้เด็กนี่มันก็รักก็ห่วงลูกของเขามาก มันกระโดดลงจากเรือเพื่อมาช่วยลูกของเขาอย่างไม่ห่วงชีวิต ตอนที่เข้าใจผิดคิดว่าเขาจะทำร้ายข้ามโขงมันก็พยายามห้ามเขาซ้ำยังบอกให้เขาฆ่ามันแทนข้ามโขงอีก เอาเถอะ ถึงมันจะปากมากแต่มันก็เป็นเพื่อนตายเป็นเพื่อนที่ดีที่หาได้ยากสำหรับข้ามโขง ที่เขาไม่ถือสามันมากก็เพราะชอบใจในความใจเด็ดและรักพวกพ้องของมันนี่แหละ นี่มันคิดจริงๆ หรอว่าเพลงพิณจะเกลียดมันเพียงเพราะมันมีรอยสัก หึ! ปัญญาอ่อนเหมือนพ่อมึงเลยนะ

นับตั้งแต่ฟื้นผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็อยู่แต่ในบ้านเพราะคำแสนให้ลูกน้องมาเฝ้าเอาไว้และห้ามคนทั้งคู่ลงจากบ้านเด็ดขาด แต่วันนี้เป็นวันแรกที่คำแสนไม่ได้ให้ลูกน้องมาคอยเฝ้าเอาไว้แล้วข้ามโขงจึงลงจากบ้านมาได้ ส่วนผู้กองกวินทร์กำลังถูกบุญส่งใช้ให้ทำความสะอาดห้องพระอยู่ บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้สักหลังขนาดย่อมอยู่ริมแม่น้ำโขง ตัวบ้านยกใต้ถุนสูง มีสนามรอบบ้านนิดหน่อยแล้วก็เป็นผืนป่าทึบ พอมองจากทิศทางน้ำในแม่น้ำแล้วข้ามโขงก็เดาได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ฝั่งลาว แต่เป็นที่ไหนนั้นเขาไม่รู้ เมื่อวันก่อนยังเห็นมีคนคอยยืนคุมที่นี่อยู่เลยแต่มาวันนี้ทั้งบ้านกลับเงียบและไม่เห็นใคร นอกจากลุงบุญส่งก็มีเพียงแค่พ่อของเขาที่อยู่ที่นี่ ชายฉกรรจ์ที่เข้ามาช่วยกันจับผู้กองกวินทร์เอาไว้ตอนสักยันต์ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้ว

ที่ม้านั่งตัวหนึ่งริมแม่น้ำโขงคำแสนกำลังนั่งอยู่ มือของเขาจับผ้าคลุมไหล่ผืนสีน้ำเงินเอาไว้ แม้ว่ามันจะเก่าไปตามกาลเวลาแต่คำแสนก็เก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยเป็นของดูต่างหน้าฟ้าหยาดเมียของเขา จะว่าไปความโชคร้ายของข้ามโขงในครั้งนี้มันกลับเป็นโชคดีของเขาเพราะมันทำให้เขาได้อยู่ใกล้ลูก ได้ดูแลลูก ทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้ลูกเขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ด้วยความดีใจ จากเด็กตัวเล็กๆ ในวันนั้นแต่วันนี้ข้ามโขงได้เติบโตเป็นหนุ่มจิตใจดี น่าใจหายนักที่อีกเดี๋ยวเขาก็ต้องส่งลูกคืนให้กับปานมณฑาและ ผบ.คเชนทร์แล้ว ป่านนี้ทั้งสองคนคงคลายความเป็นห่วงลูกลงแล้วหลังจากที่เขาให้คนส่งภาพและข้อความไปให้ บุญส่งไปสืบข่าวมาเห็นว่าทางเจ้าหน้าที่ยุติการค้นหาตัวผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงแล้ว ตอนนี้ทุกคนคงแค่รอให้ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงกลับไปเท่านั้น

“อ้าว” คำแสนรีบเอาผ้ามาคลุมหน้าตัวเองเอาไว้เมื่อเห็นข้ามโขงเดินเข้ามาหา ท่าทางอาการคงจะดีขึ้นมากแล้ว ตอนที่เขาสักยันต์ให้ไม่เห็นร้องเลยสักแอะ ใจเด็ดเหมือนพ่อมาก

ข้ามโขงก็ชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาหาคำแสน เห็นว่าเดี๋ยวพ่อก็จะให้คนไปส่งเขากับผู้กองกวินทร์กลับบ้านแล้ว เขาคิดว่าหากเขากลับไปเขาคงหาโอกาสเจอพ่อไม่ได้อีกนี่เป็นโอกาสเดียวของเขาดังนั้นเขาต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า พอคิดได้แบบนี้แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อก่อนจะค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าคำแสน คำแสนเองก็ดูอึ้งๆ และยิ่งอึ้งมากขึ้นเมื่อข้ามโขงพนมมือขึ้นมากราบที่เท้าของเขาสามครั้งเหมือนกับกราบพระ

“ทำไม...” ตอนที่สักยันต์ให้ข้ามโขงก็กราบเขาเหมือนผู้กองกวินทร์แล้วนี่

“...ผมกราบพ่อ พ่อคือพ่อของผมไม่ใช่หรอครับ” ข้ามโขงยังคงพนมมือไหว้แล้วเงยหน้าขึ้นมองคำแสน หยดน้ำตาร่วงรินแม้แต่คำแสนเองก็น้ำตาร่วงอย่างไม่รู้ตัว นี่ข้ามโขงรู้หรอว่าเขาคือใคร

“ตอนพ่อเช็ดตัวให้ผมมีช่วงหนึ่งที่ผมเห็นหน้าพ่อภายใต้ผ้าคลุม ผมจำหน้าพ่อได้ พ่อคือพ่อคำแสน...พ่อผู้ให้กำเนิดของผม”

คำแสนส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แม้ใจจะบอกให้ปฏิเสธแต่มือของเขาก็ดึงผ้าคลุมใบหน้าออกให้ลูกได้เห็น เขาไม่หวังจะเอาตัวลูกคืนเพราะเขาก็คือคนชั่วคนหนึ่ง คนชั่วแบบเขาไม่อาจเป็นพ่อให้กับคนดีๆ อย่างข้ามโขงได้แต่ว่า...หัวอกของคนเป็นพ่อ ลูกมาเรียกเขาอยู่ตรงหน้านี่แล้วจะให้เขาผลักไสลูกได้อย่างไร

“...เราเป็นลูกของ ผบ.คเชนทร์ เป็นลูกของนายทหารยศใหญ่”

“แต่ผมก็เป็นลูกของพ่อด้วย ไม่สำคัญว่าพ่อจะเคยเป็นใครมาก่อนแต่พ่อก็คือผู้ให้กำเนิดผม นับตั้งแต่วันเกิดจนวันตายผมก็ยังคือลูกของพ่อ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อ”

ยิ่งได้ฟังคำแสนก็รู้ว่าหัวใจของข้ามโขงช่างประเสริฐนัก รู้ทั้งรู้ว่าพ่อเคยทำเลวอะไรมาบ้างแต่ข้ามโขงก็ไม่ได้รังเกียจเขาเลย มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยื่นไปลูบศีรษะของลูกด้วยความซึ้งใจ

“คเชนทร์กับป่านเลี้ยงลูกมาดีเหลือเกิน” คำแสนว่าก่อนจะดึงเอาข้ามโขงเข้ามากอด ข้ามโขงเองก็รีบกอดผู้เป็นพ่อตอบด้วยความดีใจ เขาถูกย่าและคุณอาเลี้ยงดูมาโดยตลอดแต่ตอนนี้เขาได้เจอพ่อแท้ๆ ผู้ให้กำเนิดเขาแล้ว พ่อของเขายังไม่ตาย อ้อมกอดของพ่อคำแสนช่างอบอุ่นมากเหลือเกิน พ่อกอดเขาแน่นมากคงเพราะพ่อแทบจะไม่ได้อุ้มชูเขาเลยพ่อถึงได้กอดเขาแน่นแบบนี้ พ่อเชนทร์บอกเขาว่าพ่อคำแสนรักเขามาก เขาคิดว่าหากเลือกได้พ่อก็คงอยากจะเลี้ยงเขาเองแต่เพราะพ่ออาจจะต้องหลบหนีคดีพ่อเลยอาจเอาเขาไปเลี้ยงดูไม่ได้

“ทำไมถึงไม่พาผมหนีไปด้วยล่ะครับ”

“ระหว่างเป็นลูกโจรกับเป็นลูกของนายทหารที่เป็นคนดี พ่อคิดว่าพ่อตัดสินใจถูกแล้ว” ข้ามโขงยิ่งน้ำตาร่วง สุดท้ายแล้วพ่อก็แค่อยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเขา ให้เขาได้มีครอบครัวที่อบอุ่น ให้เขาได้เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ดีจนทุกวันนี้ก็มีแต่คนชื่นชมเขา

“แต่ผมก็ไม่เสียใจนะถ้าพ่อจะพาผมหนีไปด้วย อย่างน้อยผมก็จะได้ตอบแทนพระคุณของพ่อ”

“ไปตอบแทนพระคุณคเชนทร์กับป่านนู่น เขาเป็นคนเลี้ยงลูกมานะ”

“พ่อเชนทร์ แม่ป่านกับแม่เอื้อยคือพ่อกับแม่ผู้ให้ชีวิต ส่วนพ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาดคือพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดผม ทุกคนคือพ่อกับแม่บังเกิดเกล้าที่ผมยกไว้เหนือหัว ชาตินี้ได้ตอบแทนพระคุณของพ่อกับแม่ทุกคนก็ถือว่าผมมีบุญมากแล้ว”

โธ่ ลูกพ่อ คำแสนไม่อาจพูดสิ่งใดได้นอกจากได้แต่กอดลูกและขอบคุณ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาเป็นล้านๆ ครั้งที่เลี้ยงดูลูกของเขาให้เป็นคนดีได้แบบนี้และขอบคุณหมอเอื้อยมากๆ ที่ช่วยชีวิตและรักษาชีวิตของเด็กคนนี้เอาไว้ได้

“พ่อรักลูกนะ พ่อรักข้ามโขงที่สุดเลยลูก รักมากกว่าชีวิตทั้งชีวิตของพ่ออีกนะ”

“ผมก็รักพ่อนะครับ ผมดีใจที่พ่อยังมีชีวิตอยู่...อย่าทิ้งผมไปอีกนะ พ่อมาหาผมบ้างนะครับ”

“ได้ ได้สิ”

ระหว่างที่ทั้งสองคนพ่อลูกกอดกันอยู่นั้น ผู้กองกวินทร์ที่แอบหนีบุญส่งมาตามหาน้องชายก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าพอดี เขาได้ยินทุกคำพูดที่คำแสนพูดกับข้ามโขงและเขาก็เห็นหน้าคำแสนชัดๆ แล้วด้วย ลุงคำแสน...พ่อแท้ๆ ของข้ามโขง ที่ห้องนอนของข้ามโขงมีภาพถ่ายของคำแสนอยู่ กรอบรูปของคำแสนกับพ่อเลี้ยงคำม่วนก็ถูกแขวนเอาไว้กับภาพครอบครัว เขาเดินผ่านกรอบรูปของคำแสนทุกวันจนจำหน้าได้ นี่หรออดีตพ่อค้ายารายใหญ่แห่งลุ่มแม่น้ำโขงที่พ่อกับพ่อตาของเขาเคยไล่ล่า อ๋อ เข้าใจแล้ว ที่ลุงแกดูเกลียดเขาก็เพราะว่าเคยมีความแค้นกับพ่อของเขามาก่อนนี่เอง ว่าแต่...ไหนพ่อตากับแม่ยายเขาบอกว่าลุงคำแสนตายไปแล้วไง ผู้กองกวินทร์ยืนคิดอย่างชั่งใจว่าตัวเองควรทำอย่างไรต่อ เขาดีใจที่ข้ามโขงได้เจอพ่อบังเกิดเกล้า ดีใจที่ลุงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกลแต่ยังเป็นญาติผู้ใหญ่ของเพลงพิณ เป็นคนช่วยชีวิตเขากับข้ามโขงเอาไว้ แต่ว่า...อีกสถานะก็คือคนร้ายที่หนีการจับกุมของเจ้าหน้าที่มานานหลายสิบปี ตบตาเจ้าหน้าที่ว่าตายแล้วแต่ความจริงก็ยังมีชีวิตอยู่ มีลูกน้องรับใช้มากมายและคงยังมีอำนาจบารมี ถ้าเขาเป็นคนทั่วไปเขาก็คงจะปล่อยเฉยกับเรื่องนี้ได้แต่ในฐานะของเจ้าหน้าที่ นี่เขาควรทำอย่างไรดี

“อยากจับกูไปให้พ่อมึงล่ะสิ” กำลังยืนคิดเรื่องยุ่งยากใจอยู่แต่แล้วคำแสนก็หันมาถามเขาราวกับมีตาวิเศษรู้ได้ว่าเขากำลังแอบมอง คำแสนผละกอดลูกชายแล้วมองผู้กองกวินทร์ที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ไม่ไกลมาก ไอ้หมอนี่มันเป็นคนฉลาดและมันก็คงรู้เรื่องราวของเขาอยู่แล้ว ท่ายืนขมวดคิ้วแบบนี้เหมือนพ่อมันราวกับถอดแบบกันมาเลย

“เฮ้อ!” ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปหาคำแสนกับข้ามโขงแล้วกระแทกตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดียวกับคำแสนอย่างไม่นึกกลัวอีกฝ่าย เขาไม่มีอะไรต้องกลัวคำแสนแม้แต่น้อยเพราะรู้ดีว่าคำแสนไม่ได้คิดร้ายกับเขา พอนั่งลงแล้วผู้กองกวินทร์ก็มองคำแสนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองว่าคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วจะยังมีชีวิตอยู่

“นี่ลุงยังไม่ตายจริงๆ หรอเนี่ย ก็ไหนพ่อตาผมบอกว่า...” เดี๋ยวนะ ทำไมพอมองหน้าลุงดีๆ แล้วมันคุ้นๆ แปลกๆ เสียงแบบนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ผู้กองกวินทร์ยกมือตัวเองขึ้นทาบใบหน้าของคำแสนกลางอากาศเพื่อมองเขาใหม่อีกครั้งในมุมต่างๆ คิ้วเข้มยังคงขมวดอยู่จนข้ามโขงกับคำแสนหันมามองหน้ากัน

“เฮ้ย!!! ลุง!!!” เสียงร้องของผู้กองกวินทร์ทำให้ทั้งสองพ่อลูกหันมามองทางเขาอีกครั้ง ผู้กองหนุ่มทำตาโตอ้าปากค้างเมื่อจำได้แล้วว่าคำแสนคือใคร ถึงว่าสิทำไมคุ้นๆ

“ลุงคือลุงคนแปลกหน้าที่ให้ไอ้นี่ผม” ผู้กองกวินทร์ชี้มาที่สร้อยคอจี้เหล็กไหลของตัวเอง เมื่อหลายปีก่อนเขามาทำภารกิจที่นครพนมแล้วก็ได้รับบาดเจ็บ มีลุงคนหนึ่งมาช่วยชีวิตเขาเอาไว้พร้อมกับให้สร้อยเหล็กไหลเขามาจากนั้นเขาก็ไม่ได้เจอลุงอีกเลย เขาจำหน้าลุงไม่ได้เพราะแกปกปิดหน้าตาเอาไว้และอีกครั้งที่เขาได้เจอกับคำแสน…

“แล้วผมก็เคยเจอลุงที่ออสเตรียด้วย” ตอนนั้นเพลงพิณไปเรียนต่อที่ออสเตรีย เขากับผู้กองกรินทร์บินไปดูเธอขึ้นแสดงดนตรีที่นั่นและในงานเขาก็ได้เจอคำแสน คำแสนให้สร้อยคอจี้เหล็กไหลเขามาอีกอันเพราะเห็นว่าเขากับพี่ชายกำลังเกี่ยงกันใส่สร้อยอยู่ เขาเป็นห่วงพี่ชายก็เลยยกสร้อยจี้เหล็กไหลให้ผู้กองกรินทร์ในขณะที่ผู้กองกรินทร์ก็เป็นห่วงเขาเลยจะบังคับให้เขาใส่สร้อยแทน คำแสนมาเห็นเข้าก็เลยให้สร้อยเหล็กไหลมาอีกเส้นเพื่อให้เขากับพี่ชายมีสร้อยเหล็กไหลใส่เหมือนกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คำแสนช่วยเขาแต่เขากับพี่ชายรอดตายกันหลายครั้งก็เพราะสร้อยของคำแสน นอกจากจะห่วงใยลูกหลานแล้วคำแสนก็ยังเป็นห่วงเขากับพี่ชายด้วย ทั้งๆ ที่คำแสนกับพ่อของเขาน่าจะไม่กินเส้นกัน

“พ่อเคยเจอพี่เรนเจอร์จริงๆ หรอครับ” ข้ามโขงที่ยังนั่งอยู่กับพื้นถาม เขาเองก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนจะเคยเจอพ่ออยู่หลายครั้งเหมือนกัน

“ก็ตามที่มันว่าแหละ” คำแสนยอมรับแล้วยื่นมือไปลูบศีรษะลูกชายด้วยความเอ็นดู “พ่อไม่เคยไปไหนแต่พ่อคอยตามดูแลลูกกับน้องๆ แล้วก็แม่ป่านมาโดยตลอด พ่อปลอมตัวไปดูลูกในวันที่ลูกเรียนจบ ตามไปแอบมองลูกตอนที่ลูกประจำการอยู่ที่ชลบุรี ตามไปดูแลน้องเพลงตลอดเวลาที่น้องเพลงเรียนอยู่ที่ออสเตรีย คอยตามดูความป่วงของเพลงรักว่ามันจะป่วงเหมือนแม่มันแค่ไหน” คำแสนพูดไปยิ้มไปเมื่อยามนึกถึงอดีตที่เคยได้ติดตามดูลูกหลาน ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาอยากให้ลูกได้รู้ว่าเขาอยู่ข้างๆ ลูกมาโดยตลอด ถึงเขาจะไม่ได้เลี้ยงดูแต่เขาก็ไม่เคยทิ้งลูกไปไหน

“พ่อเคยปลอมตัวมาเจอลูกหลายครั้ง ทุกครั้งที่เจอกันลูกใจดีกับพ่อมาก ป่านชอบเล่าเรื่องของลูกให้พ่อฟังบ่อยๆ”

“...คุณแม่ก็ทราบหรอครับว่า...”

“ป่านรู้มาตั้งแต่แรกว่าพ่อยังไม่ตาย พ่อกับป่านแอบติดต่อกันมาโดยตลอดเพราะพ่อเคยสัญญากับป่านเอาไว้ว่าพ่อจะไม่ทิ้งเขาไปไหนเป็นอันขาด แม่เราน่ะเป็นยัยเพี้ยน ตั้งแต่สาวจนแก่ก็ยังงอแงเป็นเด็กติดพี่ชายไม่เลิกนี่ก็จะเป็นคุณยายของหลานๆ อยู่แล้ว” ข้ามโขงยิ้มตามกับสิ่งที่พ่อพูด แม่ป่านรักพ่อของเขามากพ่อเองก็คงรักแม่ป่านมากๆ เหมือนกัน ก็คงเหมือนเขาที่รักเพลงรักกับเพลงพิณมากจนอดห่วงน้องๆ ไม่ได้ “คุณย่าก็พอจะรู้ว่าพ่อยังไม่ตายแต่พ่อก็ไม่เคยออกมาหาคุณย่าแบบซึ่งๆ หน้าเหมือนกับป่าน พ่อแค่คอยแอบติดตามดูแลคุณย่าอยู่ห่างๆ ส่วนคเชนทร์กับ...พ่อมึง” คำสุดท้ายคำแสนหันมากระแทกเสียงว่าใส่หน้าผู้กองกวินทร์ น้ำเสียงต่างกันลิบลับกับตอนที่พูดกับข้ามโขง ยิ่งได้เห็นหน้าหลานเขยใกล้ๆ ก็ยิ่งหมั่นไส้มัน มันหน้าเหมือนพ่อมันมากเห็นแล้วก็อยากจะเอาตีนลูบหน้าฝากรอยตีนไปให้พ่อมันดู

“ทั้งสองคนก็รู้ว่าพ่อยังไม่ตายแต่ก็ตามไล่ล่าพ่อไม่ได้เพราะพ่อไม่เคยทิ้งเบาะแสอะไรเอาไว้ คเชนทร์รู้มาตลอดว่าป่านกับพ่อแอบมาเจอกันบ่อยๆ ช่วงแรกๆ มันเคยแอบตามป่านเพื่อจะมาเจอพ่อแต่พ่อก็รู้ทันมันตลอดจนหลายปีเข้ามันก็เลิกตาม พ่อคิดว่ามันคงรำคาญพ่อมากหรืออาจเป็นเพราะบางทีมันคงจะเห็นใจพ่อมันก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ป่านเขาแอบมาเจอกูเขาไม่ได้แอบไปเจอกิ๊กอย่างที่มึงเคยคิด” คำแสนหันมาว่าให้ผู้กองกวินทร์อีกจนอีกฝ่ายทำหน้าเอ๋อไม่หยุด ผู้กองกวินทร์เคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อนแต่ ผบ.คเชนทร์ก็เคยบอกเขาแล้วว่าไม่มีอะไร แม่ยายของเขาไม่ได้มีกิ๊กแต่แม่ยายของเขาแค่แอบติดต่อกับพี่ชายแท้ๆ ก็เท่านั้น

“แหม ก็พฤติกรรมคุณแม่กับลุงมันชวนให้คิดหนิ”

“ก็น้องกูมันป่วง มึงไม่รู้หรอว่าแม่ยายมึงป่วง!”

“รู้ครับแต่ผมไม่กล้าพูด แม่เมียก็เหมือนแม่ผม” พอได้ยินพี่ชายว่าข้ามโขงก็แอบทำตาขวางใส่ แม่ป่านของเขาออกจะน่ารัก พ่อกับผู้กองกวินทร์เอาอะไรมาพูดว่าแม่ของเขาป่วง

“พ่อวางมือจากธุรกิจสีดำมาทำงานที่สุจริต หลบหนีจากสังคมแล้วใช้คนที่ไว้ใจออกหน้าให้ ให้ทุกคนได้เข้าใจว่าพ่อตายไปแล้วจริงๆ ไม่มีคำแสนพ่อค้ายาแห่งลุ่มแม่น้ำโขงอีกต่อไปจนผู้คนค่อยๆ ลืมเรื่องราวของพ่อกับคุณปู่ คงเพราะทุกคนเข้าใจว่าพ่อตายแล้วและพ่อก็ไม่ได้ทำธุรกิจสีดำหรือทำให้ใครเดือดร้อนอีก อีกทั้งพ่อก็ได้รับกรรมกับสิ่งที่พ่อเคยทำมาคเชนทร์มันก็คงเห็นใจพ่อ ถ้าพ่อเปิดเผยตัวเมื่อไหร่มันก็คงจะต้องจับพ่อตามหน้าที่แต่พ่อก็ไม่อยากทำให้มันลำบากใจ ไม่อยากทำให้ป่านต้องเสียใจอีกและไม่อยากทำให้ลูกต้องเสียใจพ่อก็เลยเลือกที่จะอยู่เงียบๆ ให้เหมือนคนที่ตายไปแล้วจริงๆ คเชนทร์มันก็คงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เลือดทหารมันแรงแต่อีกใจมันก็คงเห็นแก่ลูกด้วย มันรักลูกมาก มันห่วงความรู้สึกของลูกที่สุดแล้วมันก็กลัวว่าพ่อจะมาแย่งเอาลูกคืน แต่พ่อยกลูกให้มันไปแล้ว มันเลี้ยงดูลูกมาเป็นอย่างดีไหนจะดูแลคุณย่าให้พ่อ ดูแลป่านแทนพ่ออีก พ่อจะไม่ทำอะไรให้มันลำบากใจไว้ลูกแข็งแรงขึ้นแล้วพ่อจะให้คนพาลูกไปส่งบ้าน ตอนนี้ทุกคนที่บ้านรู้แล้วว่าลูกกับเรนเจอร์ปลอดภัยกันดีและคงจะรู้ด้วยว่าลูกอยู่กับพ่อ”

“ก็เท่ากับว่าตอนนี้พ่อยอมให้ทุกคนรู้ความจริงแล้วหรอครับ”

“มันจำเป็น” คำแสนก็ไม่คิดที่จะเปิดเผยตัวตนแต่เขาก็ต้องทำ “ทุกคนที่บ้านเป็นห่วงลูกมาก คุณย่ากับป่านใจจะขาดอยู่แล้ว น้องเพลงก็กำลังท้องต้องมาร้องไห้จนเป็นลมเอาบ่อยๆ เพราะคิดว่าผัวตายมันก็อันตรายต่อสภาพจิตใจของน้อง พ่อห่วงน้องเพลงกับหลานในท้อง อีกอย่างถ้าทุกคนรู้ว่าลูกอยู่กับพ่อทุกคนก็จะยิ่งสบายใจมากขึ้นเพราะถ้าลูกอยู่กับพ่อนั่นแปลว่าลูกกำลังอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด”

พอได้ยินคำแสนพูดถึงเพลงพิณแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ใจไม่ดีด้วยความเป็นห่วงเธอกับลูก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขายังปลอดภัยอยู่เธอคงจะสบายใจขึ้น เขาอยากรีบกลับบ้านไปกอดเธอกับลูกเหลือเกินแต่คำแสนคงจะยังไม่ยอมให้เขากลับตอนนี้หรอกแล้วที่นี่เป็นที่ไหนก็ไม่รู้ ตราบใดที่คำแสนยังไม่อนุญาตเขาก็คงจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้

“แล้วลุงไม่กลัวพ่อผมจะตามมาจับลุงหรอ” ผู้กองกวินทร์ทำแสยะยิ้มใส่คำแสน แต่คำแสนก็แค่นยิ้มตอบอย่างไม่นึกกลัว

“พ่อตามึงกับพ่อมึงไม่เคยเชื่อว่ากูตาย นี่ก็หลายสิบปีมาแล้วแต่พวกมันก็ไม่มีปัญญามาจับกูได้ ไม่เชื่อมึงลองกลับไปฟ้องพ่อมึงดูสิว่ากูยังอยู่ ดูซิมันจะมีปัญญาตามหาตัวกูเจอมั้ย”

“จิ๊!” ผู้กองกวินทร์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างเจ็บใจที่ผู้เป็นพ่อโดนคำแสนดูถูกขนาดนี้ พ่อของเขาไม่เคยต้องพ่ายแพ้ให้กับใคร พ่อของเขาเก่งที่สุดและพ่อก็คือไอดอลของเขา “งั้นผมก็จะจับลุงแทนพ่อ”

“เอาสิถ้ามึงมีปัญญา” คำแสนยักไหล่ใส่อย่างไม่นึกกลัวสายตาของหลานเขยแต่ก็ยังไม่วายหันมาทางลูกชายของตนด้วย “ผู้หมวดข้ามโขงจะจับผมอีกคนก็ได้นะครับ...ถ้ามีปัญญา ผมคือโจทย์ปัญหาเดียวที่ ผบ.คเชนทร์กับพ่อของไอ้หมอนี่ไม่มีวันแก้ได้ น้องเขยอย่างมันไม่มีทางเอาชนะพี่เมียอย่างผมได้หรอ”

“แต่พ่อผมไม่ใช่น้องเขยลุง” อย่างไรแล้วพ่อของเขาก็เก่งที่สุด ผู้กองกวินทร์เชื่อแบบนั้น

“พ่อมึงไม่ใช่น้องเขยกูแต่มึงเป็นทาสหลานสาวกู เก็บชีวิตมึงไว้ดูแลน้องเพลงแทนกูกับอุ้มลูกแฝดไปอย่าพูดมาก”

“ข้ามโขง ข้ามโขงมึงดูพ่อมึงสิพ่อมึงแกล้งกู!!!” เมื่อรู้ตัวว่าต่อกรกับคำแสนไม่ได้ผู้กองกวินทร์ก็หันมาฟ้องน้องชายแทน ลูกชายนิสัยอย่างกับเจ้าอาวาสแก่พรรษาแต่คนพ่อกลับร้ายยิ่งกว่าปีศาจ ข้ามโขงเองก็ไม่รู้จะว่าอะไรต่อ เขายังดีใจกับการได้เจอพ่ออยู่จนลืมเรื่องหน้าที่ของตัวเองไป

“วันไหนกลับไปเป็นทหารแล้วค่อยมาวิ่งไล่ตามจับพ่อ ส่วนตอนนี้ไม่ใช่ทหารอยู่เป็นลูกชายของพ่อก่อน” คำแสนดึงเอาลูกชายเข้ามากอดอีกด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ว่าถ้าลูกจะอยากไล่ตามจับเขาตามหน้าที่ แต่จะจับเขาได้มั้ยนั้นก็เป็นอีกเรื่องแต่ตอนนี้ ตอนนี้ข้ามโขงไม่ใช่ทหาร ที่นี่มันคือถิ่นของเขาและข้ามโขงก็อยู่กับเขาในฐานะของลูกชาย

“ผมจะวิ่งไล่ตามจับพ่อให้ได้ครับ” ข้ามโขงยิ้มรับขณะกอดคำแสนตอบ คำพูดของเขาทำให้คำแสนหัวเราะตามแล้วตบไหล่เขาอย่างให้กำลังใจ

“วิ่งตามพ่อให้ทันก็แล้วกัน ถ้าวันไหนจับพ่อได้เดี๋ยวพ่อมีรางวัลให้แต่ถ้าวันไหนพ่อวิ่งไล่ลูกกลับ...ต้องยอมให้พ่อกอดนะ”

“ผมวิ่งเร็วนะครับ” น้ำตาของข้ามโขงร่วงลงมาอีก เขายิ้มทั้งน้ำตาด้วยหัวใจที่พองโตไม่คิดว่าพ่อจะเข้าใจเขาได้ขนาดนี้ พ่อคงไม่อยากให้เขาลำบากใจถึงได้บอกให้เขาตามจับตัวเองซึ่งเขาก็คงตามจับพ่อไม่ได้เพราะแม้แต่พ่อเชนทร์กับลุงรันก็ยังจับพ่อของเขาไม่ได้เลยแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเขาจะวิ่งไล่ตามจับพ่อไม่ทันแต่อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้วิ่งไล่ตามพ่อ ได้เห็นพ่อวิ่งอยู่ข้างหน้า อยู่ในสายตาของเขาเขาก็พอใจแล้ว “ผมรักพ่อนะครับ”

เห็นพ่อกับลูกที่พลัดพรากจากกันมาทั้งชีวิตได้เจอกันเป็นครั้งแรกแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ไม่อยากจะพูดอะไรไม่ดีให้เสียบรรยากาศ เห็นแก่น้องชายที่เพิ่งได้เจอพ่อและถือว่าเป็นการตอบแทนในความห่วงใยที่คำแสนมีต่อเขา มีต่อพี่ชาย ไหนจะที่คำแสนช่วยชีวิตเขาเอาไว้อีกเขาจะพยายามไม่ทำลายโมเมนท์ที่ดีแบบนี้ ตอนนี้เขาจะยอมคำแสนไปก่อนไว้กลับฝั่งไทยเมื่อไหร่เขา4จะเป็นอีกคนที่วิ่งไล่ตามจับคำแสน ลองดูซิว่าลุงกับหลานเขยใครจะวิ่งเร็วกว่ากัน

“บักเรนเจอร์ บักปอบมึงเอ๊ย ให้เฮ็ดเวียกซ่ำนี้กะหลอยหนีแล้ว ถ่าเบิ่งเถาะกลับมาแล้วกูสิเอาตีนหยุมหน้ามึง!” (ไอ้เรนเจอร์ ไอ้ผีปอบเอ๊ย ให้ทำงานแค่นี้ก็แอบหนีแล้ว คอยดูเถอะกลับมากูจะเอาตีนกระทืบหน้ามึง!” บุญส่งบ่นให้ผู้กองกวินทร์ที่แอบหนีงานขณะเดินลงมาจากบันไดบ้าน แต่พอเขาเดินลงมาถึงชั้นล่างก็ได้มีร่างเล็กๆ ของใครบางคนกำลังวิ่งผ่านหน้าเขาไปจนเขาต้องรีบคว้าเธอเอาไว้

“อ้าวเพชร” เพชรน้ำผึ้ง บุญส่งไม่แปลกใจที่เห็นเธออยู่ที่นี่เพราะคำแสนเป็นคนบอกให้เขาส่งคนไปรับเธอมาที่นี่เอง คงเพราะคำแสนคิดอยากจะให้เพชรน้ำผึ้งได้เจอกับข้ามโขงหรืออีกนัยก็คืออยากให้ลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ได้เจอกันคำแสนถึงได้ให้เธอมาที่นี่ เด็กสองคนนี้ก็เหมือนจะแอบมีใจให้กันด้วยถ้าลงเอยกันได้ก็คงเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย บุญส่งล่ะอยากรู้นักว่าคำแสนจะอยู่ข้างไหนระหว่างพ่อเจ้าบ่าวกับพ่อของเจ้าสาว คงตลกดีพิลึก

“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

“...เพชร...” เพชรน้ำผึ้งเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยๆ สั่นไหวไปหมดกับความจริงบางอย่างที่เพิ่งรับรู้มา พ่อให้คนไปรับเธอมาที่นี่เธอก็นึกว่าจะมีเรื่องด่วนอะไรจนกระทั่ง...เธอเห็นข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์อยู่ที่นี่ ทั้งสองคนอยู่กับพ่อของเธอและเรื่องที่คนทั้งสามพูดคุยกันนั้นมันก็ทำให้เธอแทบจะรับไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกอย่างไร เธอตกใจกับเรื่องนี้ ทำไมกันล่ะ ทำไมข้ามโขงถึงมีพ่อคนเดียวกับเธอได้ มันหมายความว่ายังไงเธอกับข้ามโขงเป็นพี่กับน้องกันหรอ พ่อของเธอเคยบอกว่าข้ามโขงเป็นลูกคนอื่นที่ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์เก็บมาเลี้ยงแต่เธอก็ไม่คิดว่าแท้จริงแล้วข้ามโขงจะเป็นลูกชายของพ่อเธอ พ่อเธอเอาลูกชายไปฝากให้น้องสาวเลี้ยง เพราะแบบนี้นี่เองพ่อเธอถึงได้ดูจะรักและชื่นชมข้ามโขงมาก ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

“ลุง...ลุง...ฮื่ออออ” เธอร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอสบายใจแล้วเรื่องที่พ่อบอกเธอว่าข้ามโขงเป็นลูกคนอื่นที่ปานมณฑาเอามาเลี้ยง เธอกับข้ามโขงไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องกันแต่ที่ไหนได้...เธอกับข้ามโขงกลับเป็นพี่น้องกันแท้ๆ พี่น้องพ่อเดียวกัน

“ลุง” เพชรน้ำผึ้งโผเข้าไปกอดบุญส่งแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ บุญส่งเองก็ตกใจที่หลานสาวโผเข้ามากอดแล้วก็ร้องไห้อย่างเจ็บปวดแบบนี้ นี่เธอเป็นอะไร ใครกันที่มันบังอาจมาทำร้ายเธอ เขารักเพชรน้ำผึ้งเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ๆ เขาช่วยคำแสนเลี้ยงเธอมากับมือดังนั้นใครที่มันทำร้ายเธอก็เหมือนกับทำร้ายเขาด้วย

“เป็นอะไรลูก ใครทำอะไรเพชรบอกลุงมา” ไอ้อีตัวไหนบังอาจมาทำหลานของเขาร้องไห้ มันไม่อยากตายดีแล้วใช่มั้ย

“...บ่มี ฮื่ออออ บ่มี” เพชรน้ำผึ้งส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตากับอกของบุญส่ง แม้ปากจะบอกว่าไม่ได้มีใครทำร้ายแต่เธอก็ยังร้องไห้ไม่หยุดจนคนเป็นลุงร้อนใจด้วยความเป็นห่วงหลาน ในบรรดาพวกลูกน้องไม่มีใครกล้าทำอะไรเพชรน้ำผึ้งอยู่แล้วเพราะทุกคนรู้กันดีว่าเธอเป็นลูกสาวของคำแสนและคำแสนก็รักเธอมาก ไม่มีใครกล้าลองดีแตะต้องของรักของคำแสน ถ้าอย่างนั้นหรือว่าจะเป็นคนอื่น

ยังถามเพชรน้ำผึ้งไม่ทันรู้เรื่องดีบุญส่งก็หันไปเห็นคำแสนกำลังเดินประคองข้ามโขงกลับมาที่บ้านโดยมีผู้กองกวินทร์เดินประคองตัวเองตามหลังมา ท่าทีที่ดูสนิทกันของสองพ่อลูกทำให้บุญส่งรู้สึกแปลกใจ ตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมาข้ามโขงก็ไม่ค่อยพูดค่อยจาผิดกับผู้กองกวินทร์ที่แหกปากโวยวายไม่หยุด แต่พอมาวันนี้จู่ๆ ข้ามโขงก็ดูสดใสร่าเริงขึ้น สายตาของข้ามโขงมองที่คำแสนตลอดเวลา หรือว่าทั้งสองคนพ่อลูกจะได้พูดคุยกันแล้ว

“ใครน่ะ หน้าคุ้นๆ” ผู้กองกวินทร์ว่าขึ้นเมื่อเห็นเพชรน้ำผึ้งที่ยืนกอดบุญส่งร้องไห้อยู่ ซึ่งพอเขาทักเธอก็รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วไปหลบอยู่ด้านหลังของบุญส่ง

“อ้าว!!! นึกว่าใครที่ไหน นี่น้องชมพู่หวานใจมึงนี่ข้ามโขง” ด้วยความไม่รู้เรื่องอะไรทำให้ผู้กองกวินทร์รีบสะกิดบอกน้องชายยิกๆ แล้วหันไปพูดกับเพชรน้ำผึ้งต่อ “แหม ตั้งแต่หักอกข้ามโขงไปก็หายหน้าไปนานเลยนะน้องชมพู่ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

“หักอก” คำแสนขมวดคิ้วขึ้นแล้วหันมามองทางลูกชายสลับกับลูกสาวที่ยังคงเอาแต่หลบอยู่ด้านหลังบุญส่ง ข้ามโขงเองก็สงสัยนักว่าทำไมเพชรน้ำผึ้งถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ดูเธอสนิทกับลุงบุญส่งมากด้วย เธอเป็นใครกันแน่แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับคนที่นี่

“เพชร มาหาพ่อสิลูก” จากที่งงๆ อยู่แล้วข้ามโขงยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำแสนเรียกเพชรน้ำผึ้งเข้ามาหา ผู้กองกวินทร์เองก็อดทำตาโตอ้าปากค้างไม่ได้เมื่อได้ยินคำแสนเรียกเพชรน้ำผึ้ง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูแปลกๆ ชอบกล

“ไปหาพ่อเขาสิ” บุญส่งหันมาบอกเพชรน้ำผึ้งอีกเมื่อเธอยังคงยืนหลบอยู่ด้านหลังเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเล็กๆ แดงก่ำเพราะร้องไห้ แววตาก็ทั้งดูเศร้าและดูผิดหวัง คำแสนเห็นว่าลูกสาวไม่ยอมเดินเข้ามาหาตนเขาจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเพชรน้ำผึ้ง จากนั้นก็ก้มลงไปหาเพื่อเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

“ร้องไห้ทำไม มีอะไรรึเปล่าลูก มีใครแกล้งอะไรรึเปล่าบอกพ่อมาได้เลยนะเดี๋ยวพ่อจัดการให้”

เพชรน้ำผึ้งพูดอะไรไม่ออกได้แต่เม้มกัดริมฝีปากแน่น มือเล็กๆ กอดแขนคำแสนแน่นแล้วแอบมองไปที่ข้ามโขงด้วยความเสียใจ เธอไม่คิดมาก่อนว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ไม่คิดมาก่อนว่าเขากับเธอจะมีพ่อคนเดียวกัน

“ข้ามโขง กูว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ แล้วว่ะ พ่อมึงเรียกน้องชมพู่ว่าลูก...นี่พ่อมึงแอบมีลูกใหม่หรอ” ข้ามโขงอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อคิดตามที่ผู้กองกวินทร์ว่า แต่ถ้าไม่ใช่อย่างที่ผู้กองกวินทร์ว่าแล้วที่พ่อของเขาก้มลงไปพูดกับเพชรน้ำผึ้งล่ะคืออะไรไหนจะเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยนอีก แววตาที่คำแสนมองเธอมันคือแววตาความห่วงใยจากคนเป็นพ่อ นี่มันก็หลายปีมาแล้วและแม่ของเขาก็ตายไปแล้วถ้าพ่อจะมีเมียใหม่หรือมีลูกอีกเขาก็ไม่แปลกใจหรอก เขากลับดีใจเสียด้วยซ้ำที่พ่อของเขาไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแต่ว่า...เขายินดีต้อนรับแม่ใหม่ ยินดีที่จะได้เจอน้องต่างแม่แต่เขาไม่ยินดีเลยถ้าน้องต่างแม่คนที่ว่าจะเป็นเพชรน้ำผึ้งคนนี้

“ลุงๆ นี่มันเรื่องอะไร น้องชมพู่เขาเป็นลูกลุงคำแสนหรอ” เห็นน้องชายดูอึ้งๆ ไปผู้กองกวินทร์ก็รีบประคองตัวเองเข้าไปถามบุญส่งแล้วมองไปทางคำแสนที่ยังโอ๋เพชรน้ำผึ้งไม่หยุด โอ๋กันขนาดนี้ต่อให้บุญส่งไม่บอกเขาก็รู้ว่าความจริงมันเป็นอย่างไร

“พ่อคิดว่าข้ามโขงคงรู้จักน้องอยู่แล้ว ตอนงานแต่งของน้องเพลงพ่อเป็นคนให้เพชรเอาของขวัญแต่งงานไปให้น้องเพลงเอง”

“หา! นี่น้องชมพู่เป็นลูกสาวของลุงจริงๆ หรอ” ข้ามโขงก็ยังพูดอะไรไม่ออก มีแต่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่ดูเดือดร้อนแทนเขาไปเสียหมด ข้ามโขงมองเพชรน้ำผึ้งนิ่งในขณะที่เธอเอาแต่หลบสายตาของเขา เขาหลับตาลงอย่างพยายามตั้งสติและทำใจทั้งๆ ที่ปวดใจมากยิ่งกว่าตอนที่เพชรน้ำผึ้งบอกไม่ให้เขามายุ่งกับเธออีก ไม่ให้มายุ่งแต่เขาก็ยังคิดถึงเธอได้แต่ถ้าเรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้แล้วเขาจะคิดถึงเธอต่อได้อย่างไร เธอเป็นน้องสาวของเขา

“เพชรเป็นลูกของพ่อ...” คำแสนบอก แต่พอเห็นสีหน้าของลูกชายและท่าทางเดือดร้อนแทนน้องชายของผู้กองกวินทร์คำแสนก็เข้าใจเรื่องทุกอย่างดีรวมถึงเรื่องที่เพชรน้ำผึ้งร้องไห้ด้วย เธอคงมาได้ยินและรู้เรื่องที่เขากับข้ามโขงคุยกันเมื่อก่อนหน้านี้ เธอคงรู้แล้วว่าข้ามโขงเป็นลูกชายแท้ๆ ของเขา เขาเลี้ยงเพชรน้ำผึ้งมากับมือเขาย่อมรู้ใจเธอดีที่สุดและเขาก็ดูออกว่าที่ผ่านมาข้ามโขงรู้สึกอย่างไรกับเพชรน้ำผึ้ง เขาอยากจะบอกความจริงเหลือเกินว่าเพชรน้ำผึ้งไม่ใช่ลูกสาวของเขา เขาอยากจะบอกเพื่อให้ลูกๆ ทั้งสองได้ทำในสิ่งที่ใจต้องการแต่เขาก็ไม่กล้า เพชรน้ำผึ้งเข้าใจมาโดยตลอดว่าเขาคือพ่อแท้ๆ ของเธอ ถ้าเขาบอกความจริงไปเธอก็คงต้องเสียใจมากแน่ๆ เธอรักเขามาก เขาคือโลกทั้งใบของเธอเขาไม่อยากให้เธอเสียใจ ไม่อยากให้เธอรู้ว่าพ่อกับแม่แท้ๆ ของเธอต้องตายอย่างทุกข์ทรมานแค่ไหน ไม่อยากให้เธอต้องรับรู้ถึงเรื่องร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอและเขาก็รักเธอมากจนทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นน้ำตาของเธอแบบนี้ เขาอยากเป็นพ่อคำแสนของเธอตลอดไป

“เพชร ฟังพ่อนะลูก” เขาดึงเอาเธอเข้ามากอดโอ๋ สงสารลูกก็สงสาร ถ้าเขาบอกความจริงลูกก็เสียใจ ถ้าไม่บอกลูกก็ต้องเสียใจเหมือนกันนี่เขาควรทำอย่างไรดี เขาไม่เคยรู้สึกจนปัญญาแบบนี้มาก่อนเลย “...พี่ข้ามโขงเขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของพ่อกับแม่ฟ้าหยาด เพราะพ่อต้องหนีคดีจึงเลี้ยงพี่เขาไม่ได้พ่อก็เลยยกเขาให้เป็นลูกของ ผบ.คเชนทร์กับน้องสาวของพ่อ เขาเป็นพี่ชายของเพชร”

จากที่เข้าใจว่าอาจเป็นลูกคนละแม่ พอได้ยินแบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งไม่กล้าสู้หน้าข้ามโขง ไม่ใช่แค่มีพ่อคนเดียวกันแต่ยังมีแม่คนเดียวกันด้วยหรอ เขาเป็นพี่ชายของเธอจริงๆ หรอ

“...ไม่อยากจะเชื่อ นอกจากน้องเพลงแล้วผมก็ยังมีน้องสาวน่ารักๆ อีกคน” น้ำเสียงของข้ามโขงฟังดูแห้งผาก เขาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นแล้วฝืนยิ้มให้เพชรน้ำผึ้งทั้งๆ ที่เธอเอาแต่หลบหน้าเขา “ผมยังรู้สึกไม่สบายอยู่ ผมขอกลับไปนอนพักนะครับพ่อ”

ก่อนที่เขาจะทนต่อไปไม่ไหวเขาต้องรีบออกมาจากที่ตรงนี้ก่อน ข้ามโขงค่อยๆ พยุงตัวเดินกลับขึ้นบ้านและยกมือห้ามไม่ให้บุญส่งเข้ามาประคองเขา ตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรกับใครและทันทีที่เขาหันหลังให้กับทุกคนข้ามโขงก็น้ำตาซึมออกมา เขากำลังดีใจและมีความสุขที่ได้เจอพ่อแต่แล้วตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าชีวิตของเขาคงจะหาความสุขจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นเพชรน้ำผึ้ง พ่ออยากจะมีน้องให้เขาอีกกี่คนก็มีไปสิ เขาจะมีน้องอีกกี่คนก็ได้แต่เขาไม่อยากให้เพชรน้ำผึ้งมาเป็นน้องสาวของเขา เขาดีใจที่ได้เจอพ่อหลังจากที่พลัดพรากกันมานานแต่เขาเสียใจที่ได้เจอน้องสาวในวันนี้

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ลุง ลุงไม่รู้หรอว่าข้ามโขงมัน...” เห็นน้องชายซึมหนักแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็โวยขึ้นทันที ใจก็อยากจะต่อว่าคำแสนแต่เขาก็พูดต่อไม่ได้เมื่อเห็นเพชรน้ำผึ้งร้องไห้ เธอก็คงรู้สึกเสียใจไม่ต่างกับข้ามโขงถ้าเขาพูดอะไรออกไปเธออาจจะยิ่งเสียใจก็ได้ แค่เพชรน้ำผึ้งหักอกข้ามโขงมันก็ทำให้ข้ามโขงซึมไม่หายแล้วนี่ยังจะต้องมาเป็นพี่น้องกันอีก “ตอนแรกผมก็ดีใจนะที่ข้ามโขงมันได้เจอพ่อของมัน แต่ตอนนี้ผมไม่ดีใจแล้ว ผมสงสารน้องชายผม ข้ามโขงมันไม่น่ามาเกิดเป็นลูกของลุงเลย” ถ้าข้ามโขงไม่ใช่ลูกของคำแสนข้ามโขงก็จะยังมีโอกาสได้สานความรักกับเพชรน้ำผึ้งได้ แต่นี่... ผู้กองกวินทร์รีบประคองตัวเดินตามข้ามโขงไปทันที เขาไม่อยากปล่อยให้น้องชายต้องรู้สึกเสียใจอยู่คนเดียว อย่างน้อยในยามที่เจ็บปวดเขาก็อยากจะอยู่ข้างๆ เพื่อคอยให้กำลังใจ

เห็นลูกต้องเสียใจกันทั้งสองคนแบบนี้คนเป็นพ่อก็ยิ่งลำบากใจ เพชรน้ำผึ้งไม่พูดไม่จาอะไร พอข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์ขึ้นบ้านไปเธอก็เดินขึ้นบ้านไปอีกคนแล้วเข้าไปในห้องของตัวเองด้วยท่าทีหงอยเหงา ทุกทีคำแสนจะเป็นคนที่ฉลาดและสามารถแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้เป็นอย่างดีแต่สำหรับเรื่องนี้เขาก็ถึงกับขั้นจนปัญญาได้แต่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกขณะมองเข้าไปในห้องนอนที่ข้ามโขงกำลังนั่งซึมโดยมีผู้กองกวินทร์อยู่เป็นเพื่อนและปลอบใจ จากนั้นคำแสนก็หันไปมองทางประตูห้องนอนของเพชรน้ำผึ้งที่อยู่อีกด้าน ตั้งแต่เข้าห้องไปเธอก็ไม่ยอมออกมาอีกจนเย็นย่ำแล้ว เพชรน้ำผึ้งคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ดีพอๆ กับบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับนครพนมเพราะเขามักจะพาเพชรน้ำผึ้งไปไหนมาไหนด้วยตลอด บางทีก็พาเธอเข้าป่าไปสอนให้รู้จักป่า รู้จักการเอาตัวรอด ฝึกเธอให้เป็นเด็กที่เก่งที่แกร่งเพื่อหากว่าสักวันที่เขาไม่ได้อยู่กับเธอแล้วเธอจะสามารถดูแลตัวเองได้

“ผมว่านายไปบอกความจริงกับข้างโขงเถาะครับ ลิโตนคักเผิ่นคือสิเสียใจแฮง เฮากะฮู้ๆ กันอยู่ว่าข้ามโขงมักเพชร พอเข้าใจว่าเพชรเป็นน้องของเจ้าของเผิ่นกะเลยเสียใจบักคัก” (ผมว่านายไปบอกความจริงกับข้างโขงเถอะครับ น่าสงสารเขาคงจะเสียใจมาก เราก็รู้ๆ กันอยู่ว่าข้ามโขงชอบเพชร พอเข้าใจว่าเพชรเป็นน้องของตัวเองเขาก็เลยเสียใจมาก) บุญส่งบอกเมื่อเห็นคนเป็นนายได้แต่มองไปที่ห้องนอนของลูกทั้งสอง บุญส่งเองก็เฝ้าดูข้ามโขงมาโดยตลอดและช่วยคำแสนเลี้ยงเพชรน้ำผึ้งด้วยเขาก็เลยรู้สึกเอ็นดูเด็กทั้งสองคนมาก หากสักวันที่เขากับคำแสนไม่อยู่แล้วเขาก็หวังอยากจะฝากให้ข้ามโขงช่วยดูแลเพชรน้ำผึ้ง เขาอยากให้มีคนดีๆ มาคอยดูแลเธอในอนาคต

“กับข้ามโขงน่ะเคลียร์ง่าย แต่กับเพชร...ฉันไม่อยากทำให้เพชรเสียใจ ไม่อยากให้เขารู้เรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเขา” คำแสนถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อมองไปทางประตูห้องนอนของเพชรน้ำผึ้ง เขาอยากให้ลูกทั้งสองลงเอยกันได้แต่เขาก็ลืมไปว่าจะแก้ปัญหาตรงจุดนี้อย่างไรดี

“คั่นนายบ่บอกทั้งข้ามโขงกับเพชรกะสิแฮงเสียใจคัก มักกันแต่กะฮักกันบ่ได้สุดท้ายกะปวดใจกันทั้งคู่ แต่ถ้านายบอกความจริงเพชรอาจจะเสียใจแต่ผมเซื่อว่าข้ามโขงสิซอยเป็นกำลังแฮงใจให้เพชรได้ ข้ามโขงบ่แม่นลูกของ ผบ.คเชนทร์แต่ข้ามโขงกะฮัก ผบ.คเชนทร์หลาย เพชรกะคือกัน เพชรฮักนายหลายถึงสิบ่แม่นลูกสาวแท้ๆ แต่โซคซะตากะเฮ็ดให้นายได้มาเป็นพ่อของเพชรแล้ว เป็นพ่อแล้วกะต้องเป็นตลอดไปบ่มีวันที่จะเซาเป็นได้ บ่ว่าอีหยังสิเกิดขึ้นเพชรกะยังคือลูกของนายตลอดไปเด้อครับ” (ถ้านายไม่บอกทั้งข้ามโขงกับเพชรก็จะยิ่งเสียใจมาก ชอบกันแต่รักกันไม่ได้สุดท้ายก็ปวดใจกันทั้งคู่ แต่ถ้านายบอกความจริงเพชรอาจจะเสียใจแต่ผมเชื่อว่าข้ามโขงจะช่วยเป็นกำลังแรงใจให้เพชรได้ ข้ามโขงไม่ใช่ลูกของ ผบ.คเชนทร์แต่ข้ามโขงก็รัก ผบ.คเชนทร์มาก เพชรก็เหมือนกัน เพชรรักนายมากถึงจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ แต่โชคชะตาก็ทำให้นายได้มาเป็นพ่อของเพชรแล้ว เป็นพ่อแล้วก็ต้องเป็นตลอดไปไม่มีวันที่จะเลิกเป็นได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเพชรก็ยังคือลูกของนายตลอดไปนะครับ) แค่เปลี่ยนจากพ่อมาเป็นพ่อของสามียังไงก็คือพ่อเหมือนกันนั่นแหละ ทรัพย์สมบัติอันมากมายของคำแสนก็ไม่ต้องกระเด็นไปไหนแต่มันจะตกเป็นของลูกชายและลูกสาวทั้งคู่ ไม่มีอะไรต้องเสียหายเลย ถ้าเด็กสองคนนี้ลงเอยกันได้ทุกอย่างก็จะลงตัว

“ฉันห่วงความรู้สึกของเพชร” การบอกความจริงจะทำให้ข้ามโขงดีใจแต่คนที่เสียใจก็จะเป็นเพชรน้ำผึ้ง ผบ.คเชนทร์กลัวว่าเขาจะมาแย่งเอาข้ามโขงคืน เขาก็กลัวการสูญเสียลูกสาวอย่างเพชรน้ำผึ้งไปเหมือนกัน ยัยหนูของพ่อ

“เพชรเป็นลูกสาวของนาย เพชรต้องเข้มแข็งคือกันกับนายครับ นายเลี้ยงมาเองกับมือนายต้องฮู้ใจลูกสาวดีที่สุด” (เพชรเป็นลูกสาวของนาย เพชรต้องเข้มแข็งเหมือนกันกับนายครับ นายเลี้ยงมาเองกับมือนายต้องรู้ใจลูกสาวดีที่สุด)

พอมาคิดๆ ตามที่บุญส่งบอกคำแสนก็เห็นด้วย เพชรน้ำผึ้งเป็นเด็กที่เข้มแข็งมีเหตุผลมากพอ เธออาจจะเสียใจกับความจริงแต่เธอจะมีเขาเป็นพ่ออยู่ข้างๆ คอยดูแลปกป้องเหมือนเดิม ถึงเขาจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอแต่เขาก็จะทำให้เธอได้รู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน เขารักข้ามโขงอย่างไรเขาก็รักเธอแบบนั้น

การเคลียร์กับข้ามโขงไม่ใช่เรื่องยากและมันจะทำให้เขากับข้ามโขงสบายใจมากขึ้นดังนั้นคำแสนจึงเลือกที่จะคุยกับลูกชายก่อนแล้วค่อยให้ข้ามโขงช่วยเป็นกำลังใจให้เพชรน้ำผึ้งตอนที่เขาต้องบอกความจริงกับเธอ

“นี่ลุงไปมีเมียใหม่หรอ แล้วเมียลุงล่ะอยู่ไหน” ผู้กองกวินทร์หันมาถามทันทีเมื่อเห็นคำแสนเดินเข้ามาในห้องนอน ตอนนี้ข้ามโขงกำลังนั่งซึมอยู่ที่ริมหน้าต่างเขาก็เลยนั่งเฝ้าน้องชายเอาไว้เผื่อมันมีเรื่องอยากจะระบายให้เขาช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดนี้ เขารู้สึกถูกชะตากับเพชรน้ำผึ้งและอยากได้เธอมาเป็นน้องสะใภ้ อยากให้ข้ามโขงได้มีแฟนเด็กแต่เขาก็ต้องผิดหวังและสงสารน้องชายที่ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้

ข้ามโขงหันมามองทางผู้เป็นพ่อ อยากรู้เหมือนกับที่ผู้กองกวินทร์ถาม

“พ่อมีเมียใหม่หรอครับ...คุณน้าเขาอยู่ที่ไหนหรอ”

“ไม่อยากมีแม่ใหม่หรอ” คำแสนถามลูกชายกลับแล้วเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้ไล่ผู้กองกวินทร์ออกไปจากห้องนอนเพราะอย่างไรแล้วผู้กองกวินทร์ก็คือหลานเขยของเขา คือคนในครอบครัวและมีสิทธิ์ที่จะได้รู้เรื่องพวกนี้ด้วย

“เปล่าครับ ถ้าพ่อจะแต่งงานใหม่ผมก็เข้าใจ ผมยินดีให้คุณน้าเขามาเป็นแม่เลี้ยงผมครับ”

“มึงใจกว้างดีเนาะข้ามโขง ถ้าพ่อกูแอบมีคนอื่นกูคงไม่ใจกว้างเหมือนมึง กูจะยุให้ยัยปีศาจสไนเปอร์ไปฆ่าเมียน้อยพ่อ”

“พ่อมึงเนี่ยนะจะกล้ามีเมียน้อย ตั้งแต่หนุ่มยันแก่กูเห็นมันเป็นทาสเมียอยู่ห่างเมียไม่ได้ตลอด ขนาดตอนตามล่ากูอยู่มันก็ยังแอบดอดไปออเซาะเมีย”

“ก็แม่ผมสวยแล้วก็น่ารักที่สุดในโลก พ่อผมจะไปไหนรอด” ผู้กองกวินทร์ยืดอกอย่างภูมิใจใส่คำแสน พ่อของเขารักแม่แก้มและซื่อสัตย์ต่อแม่แก้มมาก เขาเองก็จะรักและซื่อสัตย์กับน้องเพลงของเขาแบบนี้เหมือนกัน

คำแสนปล่อยให้ผู้กองกวินทร์ยืดอกไปแล้วหันกลับมาทางลูกชายอีกครั้ง ที่คอของเขายังคงมีผ้าคลุมไหล่ของฟ้าหยาดคล้องอยู่ นับตั้งแต่ที่สูญเสียเธอไปเขาก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครที่ไหน

“พ่อไม่ได้มีเมียใหม่หรอก แม่ของลูกคือผู้หญิงคนสุดท้ายในชีวิตพ่อ จนตอนนี้ฟ้าหยาดก็ยังคงอยู่ในใจของพ่อเสมอ พ่อรักเขามากจนไม่อาจเอาใครมาแทนที่เขาได้”

ข้ามโขงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แม่ของเขาตายในวันที่เขาเกิดถ้าพ่อไม่ได้มีเมียใหม่แล้วเพชรน้ำผึ้งล่ะ

“ฟังพ่อนะ พ่อมีเรื่องบางอย่างจะบอกเกี่ยวกับเพชรน้ำผึ้ง” คำแสนไม่ปล่อยให้ลูกต้องสงสัยนานและอยากจะทำให้ข้ามโขงได้สบายใจเสียทีเขาจึงเล่าเรื่องราวของเพชรน้ำผึ้งให้ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์ฟัง นับตั้งแต่ตอนที่เขาหนีเข้าป่าเพื่อหลบเจ้าหน้าที่จนบังเอิญได้เจอกับแม่ของเพชรน้ำผึ้งที่อุ้มลูกหนีตายมา เขาช่วยรับเอาเพชรน้ำผึ้งมาดูแลและรักเธอเสมือนลูกสาวแท้ๆ ความจริงที่เขาเล่าทำให้ความเจ็บปวดภายในใจของข้ามโขงค่อยๆ จางหายและแทนที่ด้วยความสงสารเมื่อได้รู้ชะตากรรมอันโชคร้ายของเพชรน้ำผึ้ง อย่างเขายังมีคุณย่า มีพ่อเชนทร์กับแม่ป่านคอยดูแล มีน้องๆ ที่น่ารักอยู่เคียงข้างอย่างอบอุ่นแต่เพชรน้ำผึ้งเธอไม่มีใครเลยนอกจากพ่อของเขา ถ้าเขาเป็นพ่อในวันนั้นเขาก็คงเลือกที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน เพื่อชีวิตของเด็กที่น่าสงสารอย่างเพชรน้ำผึ้ง

“ถึงเพชรจะไม่ใช่ลูกของพ่อแต่พ่อก็รักเขามาก ในความรู้สึกเพชรน้ำผึ้งคือลูกสาวในไส้ของพ่อ พ่ออยากดูแลเขาให้ดี อยากให้ความรักกับเขาเพื่อชดเชยในสิ่งที่เขาไม่มีพ่อหวังว่าข้ามโขงจะเอ็นดูสงสารน้องนะลูก”

ข้ามโขงยิ้มออกมาได้ในที่สุดเมื่อรู้ความจริง แม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังฉีกยิ้มแป้นให้เขาอย่างดีใจที่เขากับเพชรน้ำผึ้งไม่ใช่พี่น้องกันทางสายเลือด

“พ่อทำถูกแล้วล่ะครับ ถ้าวันนั้นผมเป็นพ่อผมก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน พ่อเชนทร์รักและดูแลผมดีมากผมเชื่อว่าพ่อก็คงจะรักและดูแลเพชรน้ำผึ้งดีเหมือนกัน ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ที่เพชรน้ำผึ้งได้มาเจอพ่อ ผมจะช่วยพ่อดูแลเพชรน้ำผึ้งเองครับ”

“ดูแลในฐานะของพี่ชายหรอ” ผู้กองกวินทร์แกล้งแซว เขาสบายใจขึ้นแล้วที่รู้แบบนี้ ตำแหน่งน้องสะใภ้เขายังคงจองเอาไว้ให้เพชรน้ำผึ้งเหมือนเดิม

“ก็เขากับผมมีพ่อคนเดียวกันนี่” ข้ามโขงทำหน้านิ่งขรึมขึ้นมาทั้งๆ ที่ในใจกำลังกู่ร้องอย่างยินดี

“แล้วพ่อน้องชมพู่ดุมากมั้ยลุง เผื่อมีไอ้หนุ่มที่ไหนจะมาจีบผมจะได้ให้ข้ามโขงมาช่วยดูแลน้องสาว”

“ดุสิ” คำแสนทำเสียงนิ่งแล้วจ้องหน้าลูกชายอย่างเอาเรื่อง “ลูกสาวคนเดียวพ่อเขาก็ต้องหวงมากเป็นธรรมดา ใครคิดอยากจะมาเป็นลูกเขยก็คงต้องเหนื่อยหน่อย”

แม้ผู้เป็นพ่อจะแกล้งว่าแต่ข้ามโขงก็อดยิ้มหน้าแห้งไม่ได้ ทั้งๆ ที่คนพูดเป็นพ่อแท้ๆ ของเขาแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังถูกว่าที่พ่อตาข่มขู่กันนะ มันเย็นที่หลังวาบๆ แปลกๆ

เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของคนทั้งสามในห้องนอนดังขึ้นเมื่อปัญหาที่ค้างคาในใจถูกคลี่คลาย แต่คนที่อยู่นอกห้องนอนและบังเอิญมาได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดคุยกันนี่สิกลับยิ้มไม่ออก เดิมทีก็มีเรื่องเสียใจอยู่แล้วยิ่งมาได้ยินเรื่องราวทุกอย่างเพชรน้ำผึ้งก็แทบช็อก น้ำตาที่เหือดแห้งรินไหลออกมาอีกครั้ง ที่พ่อของเธอบอกกับข้ามโขงมันคือเรื่องจริงหรอ เธอไม่ใช่ลูกของพ่อหรอ ไม่จริงหรอกก็ตั้งแต่จำความได้เธอก็เห็นแต่หน้าของพ่อ เธอเป็นลูกของพ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาด

“เออ...ลุง ลุง” ผู้กองกวินทร์รีบเรียกคำแสนเมื่อเขาหันไปเห็นเพชรน้ำผึ้งยืนร้องไห้อยู่ที่หน้าห้องนอน เขาไม่รู้ว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่แน่ใจด้วยว่าเธอจะได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดคุยกันมั้ย สำหรับเธอความจริงเรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเป็นเขาเขาเองก็คงจะรู้สึกช็อกแล้วเด็กอย่างเพชรน้ำผึ้งเล่า

“...เพชร” เห็นลูกสาวยืนร้องไห้อยู่ที่หน้าห้องนอนคำแสนก็เริ่มใจไม่ดีและยิ้มไม่ออก ไม่รอช้าเขารีบเดินเข้าไปกอดเธอในทันที เพชรน้ำผึ้งยิ่งร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นแล้วกอดคำแสนแน่น หัวใจจะขาดรอนๆ ด้วยความกลัว

“พ่อ พ่อบ่แม่นพ่อของเพชรอีหลีตี้ ที่พ่อเว้ากับหมอมันเรื่องอีหลีบ่ อีพ่อเว้าเล่นแม่นบ่” (พ่อ พ่อไม่ใช่พ่อของเพชรจริงๆ หรอ ที่พ่อพูดกับหมอมันเรื่องจริงหรอ พ่อพูดเล่นใช่มั้ย) เสียงพูดปนสะอื้นยิ่งทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อรวดร้าวตามแม้แต่ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์ก็ยังอดสงสารเพชรน้ำผึ้งไม่ได้

“เพชรบ่แม่นลูกของพ่อตี้” (เพชรไม่ใช่ลูกของพ่อหรอ)

“เพชรเป็นลูกของพ่อ เป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ” เขาเลี้ยงเธอมากับมือเธอก็ต้องเป็นลูกของเขา แม่ของเธอยกเธอให้เป็นลูกสาวของเขาแล้ว เขาเป็นพ่อของเธออย่างถูกต้อง “เพชรเกิดมาเพื่อมาเป็นลูกของพ่อ เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ...ถึงพ่อสิบ่ได้เป็นคนเฮ็ดให้เพชรเกิดมาแต่พ่อกะฮักเพชรที่สุด เพชรเป็นลูกของพ่อนับตั้งแต่ที่แม่ของเพชรยกเพชรให้พ่อแล้ว เพชรคือลูกของพ่อเด้อลูก เพชรคือลูกของพ่อ” คำแสนพูดย้ำๆ น้ำตาคลอไปกับลูกที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาไม่คิดว่าเธอจะมาได้ยินเรื่องที่เขาพูดกับข้ามโขงและผู้กองกวินทร์ เขาตั้งใจจะบอกความจริงกับเธอเหมือนกันแต่เขาก็อยากจะขอเวลาทำใจก่อน

เพชรน้ำผึ้งเสียใจกับความจริงที่ได้รับรู้ เธอเงยหน้าขึ้นมองคำแสนทั้งน้ำตาเพราะเขาคือชีวิตของเธอ คือพ่อที่เธอรักและเขาก็ดูแลเธอดีมาก เขาเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกสำหรับเธอ เหตุที่เธอเสียใจก็เป็นเพราะว่าเธอเสียใจที่ไม่ใช่ลูกของเขา เธออยากเป็นลูกของคำแสนจริงๆ อยากเป็นลูกสาวของพ่อคำแสนคนนี้ตลอดไป

“...อีพ่อ...อีพ่อ...” เพชรน้ำผึ้งสะอึกสะอื้นจนพูดไม่ไหว เธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้และมองหน้าคำแสนอยู่อย่างนั้นจนคำแสนต้องกอดเธออีก มือของเขาลูบศีรษะของเธอเบาๆ แล้วน้ำตาซึมตามด้วยความสงสารและไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจ จะสำคัญอะไรเล่าว่าเธอจะเป็นลูกของเขาจริงหรือเปล่า แค่เขาเลี้ยงเธอมาและดูแลเธอเป็นอย่างดี ให้ทุกๆ อย่างกับเธอเหมือนที่คนเป็นพ่อเขาทำกันมันก็เพียงพอแล้วนี่ เธอเป็นลูกของเขาไม่ว่าใครก็ห้ามพูดเด็ดขาดว่าเธอไม่ใช่ลูกของเขา เพชรน้ำผึ้งเป็นลูกของเขาที่เล่นซนจนไปอาศัยท้องคนอื่นเกิดก็เท่านั้น

“พ่อขอโทษเด้อที่บ่ได้บอกความจริงให้เพชรฮู้แต่แรก ที่พ่อบ่ได้บอกกะเพราะว่า...เพชรคือลูกของพ่อ พ่อตั้งใจเลี้ยงให้เพชรเป็นลูกสาวของพ่อ เป็นลูกในไส้ เป็นแก้วตาดวงใจ พ่อบ่เคยคิดว่าเพชรเป็นลูกของคนอื่นเลย อย่าไห้ลูกอย่าไห้ พ่ออยู่นี่แล้วพ่อสิอยู่กับเพชรตลอดไปเด้อลูก” (พ่อขอโทษนะที่ไม่ได้บอกความจริงให้เพชรรู้แต่แรก ที่พ่อไม่ได้บอกก็เพราะว่า...เพชรคือลูกของพ่อ พ่อตั้งใจเลี้ยงให้เพชรเป็นลูกสาวของพ่อ เป็นลูกในไส้ เป็นแก้วตาดวงใจ พ่อไม่เคยคิดว่าเพชรเป็นลูกของคนอื่นเลย อย่าร้องลูกอย่าร้อง พ่ออยู่นี่แล้วพ่อจะอยู่กับเพชรตลอดไปนะลูก) คำแสนช่วยปาดน้ำตาออกให้เพชรน้ำผึ้งแล้วกอดเธอแนบอก ความลับนี้หากเลือกได้เขาก็อยากให้มันตายไปพร้อมกับเขาแต่เพราะว่าข้ามโขงมีใจให้เพชรน้ำผึ้งเขาจึงจำเป็นต้องบอกความจริงเพื่อให้ลูกๆ สามารถรักกันได้ แม้ในวันนี้เพชรน้ำผึ้งจะเสียใจแต่เขาก็คิดว่าเธอจะค่อยๆ ทำใจและยอมรับเรื่องทั้งหมดได้ เธอเป็นลูกของเขาเธอก็ต้องแกร่งเหมือนกันกับเขาสิ เขาก็ใช่ว่าจะอยู่ค้ำฟ้าตลอดไปหากสักวันเขาต้องจากเธอไปอย่างน้อยคนที่เขาวางใจจะให้ดูแลเธอต่อก็มีเพียงแค่ข้ามโขงเท่านั้น

คำแสนปลอบจนเพชรน้ำผึ้งที่ร้องไห้อย่างหนักค่อยๆ สงบลง เขาพาเธอออกไปนั่งที่ระเบียงบ้านที่ยื่นออกไปทางแม่น้ำโขง เมื่อเห็นว่าเพชรน้ำผึ้งพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวทุกอย่างแล้วคำแสนก็ได้เล่าให้เธอฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวที่แท้จริงของเธอ ระหว่างที่เล่าเขาจะกอดเพชรน้ำผึ้งเอาไว้ตลอดและคอยปลอบโอ๋ลูกสาวตัวน้อยที่เขารักสุดหัวใจ

“ถึงว่าสิน้องชมพู่ชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ ที่แท้ก็เพราะว่ากลัวพวกเราจะรู้ว่าพ่อของเขาเป็นใครแล้วไปตามไล่ล่า หรือว่าที่น้องชมพู่เขาหักอกมึงคราวนั้นจะเป็นเพราะเรื่องนี้ น้องชมพู่รู้ว่าพ่อกับแม่ของมึงเป็นพี่น้องกันก็เลยเข้าใจว่าตัวเองเป็นลูกพี่ลูกน้องกับมึง ถ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็คบกันไม่ได้ไหนจะกลัวพ่อถูกจับอีกก็เลยต้องถอยห่างจากมึง...ข้ามโขง เฮ้ย! ข้ามโขง มึงฟังกูพูดอยู่มั้ยเนี่ย” ผู้กองกวินทร์รีบร้องถามเมื่อเห็นข้ามโขงเอาแต่มองไปที่ระเบียงบ้านที่คำแสนกำลังนั่งคุยอยู่กับเพชรน้ำผึ้ง

“มองไม่ละสายตาเลยนะ น้อยใจที่พ่อรักลูกนอกไส้มากกว่าหรอ”

“เปล่า” ข้ามโขงหันมาตอบ “ที่พ่อทิ้งผมไปผมเข้าใจ พ่อแค่อยากให้ผมมีครอบครัวที่อบอุ่น มีอนาคตที่ดีเพราะถ้าพ่อเอาผมไปเลี้ยงดูเองผมคงไม่ได้เป็นผมอย่างทุกวันนี้ ส่วนเพชรน้ำผึ้ง...พ่อจำเป็นต้องเลี้ยงเขาเอาไว้ ผมว่าพ่อทำถูกแล้วล่ะเรื่องนี้ผมเห็นด้วยกับพ่อ ถ้าวันนั้นพ่อเอาเพชรน้ำผึ้งไปทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าก็ไม่รู้ว่าเพชรน้ำผึ้งเขาจะเป็นยังไงบ้าง ผมดีใจที่วันนั้นพ่อเลือกที่จะเลี้ยงเพชรน้ำผึ้งไว้ เด็กคนนี้เป็นเด็กดี กตัญญู...”

“พ่อมึงอาจจะเลี้ยงไว้เพื่อให้เป็นลูกสะใภ้ในอนาคตมากกว่ามั้ง”

“หัวพี่นี่มันคิดได้แต่เรื่องพวกนี้รึไง”

“อ้าว ไอ้...” ต่างคนต่างก็มองหน้ากัน ข้ามโขงไม่คิดว่าพ่อของเขาจะทำอย่างที่ผู้กองกวินทร์ว่าหรอก พ่อรักเพชรน้ำผึ้งด้วยใจจริง พ่อเลี้ยงดูเพชรน้ำผึ้งเหมือนเธอเป็นลูกสาวในไส้ดูได้จากให้เธอมาเรียนพิเศษในโรงเรียนที่ดีที่สุด ข้าวของเครื่องใช้ก็ล้วนแต่เป็นของมีราคา เพชรน้ำผึ้งรักพ่อของเขามากซึ่งก็เป็นเพราะพ่อเป็นพ่อที่ดีของเธอเธอถึงได้รักพ่อมากมายแบบนี้ ภายในความโชคร้ายเขามองว่าเพชรน้ำผึ้งคือโชคดีที่พ่อบังเอิญได้เจอและเพราะเธอนี่แหละที่ทำให้พ่อของเขาได้มีกำลังใจในชีวิตมากขึ้น เขาควรขอบคุณเธอด้วยซ้ำที่เธอช่วยดูแลพ่อแทนเขา

“พ่อผมบังเอิญได้เจอลูกสาวที่น่ารัก ส่วนผมก็บังเอิญได้เจอกับเพชรน้ำผึ้ง” ข้ามโขงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วมองไปทางคำแสนกับเพชรน้ำผึ้ง หวังอยากให้เธอคลายความเศร้าและเป็นลูกสาวที่น่ารักของพ่อเขาต่อไป “เรื่องที่ผมกับเพชรน้ำผึ้งได้เจอกันมันคือเรื่องบังเอิญ พ่อไม่ได้เลี้ยงเพชรน้ำผึ้งไว้เป็นลูกสะใภ้แต่พ่อเลี้ยงเพชรน้ำผึ้งเพื่อให้เป็นลูกสาว”

ผู้กองกวินทร์แอบเบะปากใส่แต่อีกใจก็ชื่นชมที่ข้ามโขงเป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลพอและเข้าใจอะไรง่าย เขาเองก็แค่แกล้งแซวไปงั้นๆ เพราะดูก็รู้ว่าคำแสนรักเพชรน้ำผึ้งด้วยใจจริงและไม่ได้เลี้ยงเธอไว้เพื่อยกให้ลูกชายตัวเอง พ่อลูกได้เจอกัน เพชรน้ำผึ้งได้รับรู้ความจริงและข้ามโขงก็ไม่ต้องอกหักอีกต่อไปแล้ว จะว่าไปมันก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่ปมหลายๆ อย่างได้คลี่คลาย ได้เห็นน้องชายกลับมายิ้มได้เขาก็พลอยดีใจไปด้วย

“ว่าแต่...เมื่อไหร่มึงจะไปถามพ่อมึงให้กูเนี่ยว่าจะส่งเรากลับบ้านตอนไหนกูคิดถึงเมียกูใจจะขาดอยู่แล้ว กูอยากกอดเมีย พ่อมึงจะแกล้งให้กูลงแดงตายเพราะห่างอกเมียรึไงเนี่ย” แม้คำแสนจะบอกว่าส่งข่าวไปให้ทางบ้านรู้แล้วว่าเขากับข้ามโขงปลอดภัยดีแต่เขาก็เชื่อว่าตราบใดที่ทุกคนยังไม่ได้เห็นหน้าของเขากับข้ามโขงทุกคนก็คงต้องเป็นห่วงกันมากแน่ๆ ปู่กับย่าของเขาก็แก่มากแล้วจะทนรับความเครียดได้มากน้อยแค่ไหนกัน ตอนที่แก้วเจ้าจอมถูกลักพาตัวจนหายไปหลายเดือนทุกคนในบ้านก็ทุกข์ใจกันมาก ตอนที่ผู้กองกรินทร์ถูกยิงจนหมดสติไปตั้งนานหัวใจของคนในบ้านก็แทบทนไม่ไหว นี่เขายังจะมาหายตัวไปอีกและที่สำคัญ...น้องเพลง เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง จะร้องไห้หาเขาทุกวันหรือเปล่าแล้วลูกจ๋าของเขาล่ะ ป่านนี้คงร้องไห้คิดถึงพ่อกันแน่ๆ เลย

“เดี๋ยวผมถามให้”

“ไม่เดี๋ยวล่ะไปถามตอนนี้เลย ถ้าพ่อมึงยังไม่ส่งกูกลับกูได้ลงแดงตายแน่ๆ กูขาดเมียไม่ได้กูอยากกลับไปนอนซุกอกเมีย ป่านนี้ลูกกูคงร้องไห้หาพ่อกันแล้วมั้งถ้าพ่อมึงยังไม่ส่งกูกลับบ้านไว้ลูกกูคลอดก่อนเถอะกูจะฟ้องลูก กูจะบอกไม่ให้ลูกรักคุณตาคำแสน กูจะไม่ให้พ่อมึงอุ้มลูกกูด้วย”

“เมียพี่ก็น้องสาวผมนะ ลูกของพี่ก็หลานของผมด้วย”

“อย่ามาพูดมาก ถ้ามึงยังไม่ไปถามพ่อมึงให้กูมึงจะเป็นอีกคนที่ถูกหลานเกลียดขี้หน้า กูจะฟ้องลูกว่าลุงอย่างมึงแกล้งกู!” ไปขู่เปล่าแต่ผู้กองกวินทร์ยังผลักข้ามโขงให้ไปถามคำแสนให้เขาด้วย ข้ามโขงไม่ได้กลัวคำขู่แต่ออกจะขำด้วยซ้ำที่คนแถวนี้จะลงแดงตายเพราะคิดถึงเมียกับลูก

“เออๆๆ จะไปถามให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“เร็วๆ อย่าให้กูต้องหนีกลับบ้านเอง” คนคิดถึงเมียกอดอกว่าอย่างเอาแต่ใจ ข้ามโขงก็ไม่ได้ถือสาเพราะเข้าใจดีว่าผู้กองกวินทร์รักเมียมากแค่ไหน ยิ่งรักมากเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น

เรื่องราวร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับครอบครัวที่แท้จริงของตัวเองทำให้เพชรน้ำผึ้งสลดใจ แม้น้ำตาจะรินไหลก็มีคำแสนช่วยเช็ดให้ เธอเป็นลูกสาวของเขามาทั้งชีวิตพอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกของเขาจริงๆ เธอก็คงจะช็อกมาก

“แล้วตอนนี้...พ่อกับแม่เพชรอยู่ไส” เพชรน้ำผึ้งที่เงียบไปครู่ใหญ่หลังจากที่ได้ฟังคำแสนเล่าถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือหากแต่ก็จับมือของคำแสนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“กระดูกของเผิ่นอยู่วัด ถ้าเพชรอยากไปไหว้เผิ่นมื้ออื่นพ่อสิพาไป” (กระดูกของพวกเขาอยู่วัด ถ้าเพชรอยากไปไหว้พวกเขาพรุ่งนี้พ่อจะพาไป) เพชรน้ำผึ้งพยักหน้าทั้งน้ำตาเพื่อบอกว่าเธออยากไป เธออยากเห็นหน้าพ่อกับแม่ พ่อคำแสนบอกว่าพ่อกับแม่ของเธอเป็นเศรษฐีและเป็นคนดี ส่วนพวกคนชั่วที่ทำลายครอบครัวของเธอตอนนี้ถูกส่งไปลงนรกแล้ว พ่อคำแสนเป็นคนจัดการกับพวกมันให้เธอ ด้วยนับตั้งแต่จำความได้เธอก็มีเพียงแค่คำแสนเป็นพ่อมาโดยตลอดแม้จะได้รู้ว่าตัวเองมีพ่อกับแม่ที่แท้จริงแต่เพชรน้ำผึ้งก็ยังผูกพันกับคำแสนที่เลี้ยงดูเธอมามากกว่า แต่ลึกๆ ในใจเธอก็ยังสงสารและห่วงหาพ่อกับแม่ ไม่รู้โชคร้ายอันใดถึงทำให้ครอบครัวของเธอต้องเป็นแบบนี้

“เป็นโชคดีของพ่อที่มื้อนั้นแม่ของเพชรได้ฝากเพชรไว้กับพ่อ เพชรคือแสงตาเวนในชีวิตมืดๆ ของพ่อ เพราะมีเพชรพ่อกะเลยเซาเฮ็ดชั่วหันมาเฮ็ดงานที่ถูกกฎหมาย พ่ออยากเลี้ยงเพชรให้ดีที่สุด อยากเบิ่งเพชรเป็นผู้ใหญ่แล้วกะ...แต่งงาน” (เป็นโชคดีของพ่อที่วันนั้นแม่ของเพชรได้ฝากเพชรไว้กับพ่อ เพชรคือแสงตะวันในชีวิตมืดๆ ของพ่อ เพราะมีเพชรพ่อก็เลยเลิกทำชั่วหันมาทำงานที่ถูกกฎหมาย พ่ออยากเลี้ยงเพชรให้ดีที่สุด อยากดูเพชรเป็นผู้ใหญ่แล้วก็...แต่งงาน)

“บ่เอาเพชรบ่แต่ง เพชรสิอยู่กับอีพ่อ” อยู่กับพ่อ...อยู่กับลูกชายของพ่อดีกว่ามั้ง คำแสนนึกในใจและเอ็นดูในความเป็นเด็กน้อยติดพ่อของเพชรน้ำผึ้ง

“อีพ่อ...อีพ่อสิเป็นพ่อของเพชรไปตลอดแม่นบ่ ถึงเพชรสิบ่แม่นลูกของอีพ่อแต่ว่า...”

“เพชรเป็นลูกของพ่อ” คำแสนแก้คำพูดให้ “อย่าเว้าอีกว่าเพชรบ่แม่นลูกของพ่อ พ่อฮักพ่อเลี้ยงมาจนใหญ่ปานนี้เพชรสิบ่แม่นลูกของพ่อได้จั่งใด๋ ต่อไปอย่าเว้าอีกเด้อว่าเจ้าของบ่แม่นลูกของพ่อ เพชรเป็นลูกของพ่อแล้วกะจะเป็นไปตลอดชีวิตเลยเด้อลูก” (อย่าพูดอีกว่าเพชรไม่ใช่ลูกของพ่อ พ่อรักพ่อเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้เพชรจะไม่ใช่ลูกของพ่อได้ยังไง ต่อไปอย่าพูดอีกนะว่าตัวเองไม่ใช่ลูกของพ่อ เพชรเป็นลูกของพ่อแล้วก็จะเป็นไปตลอดชีวิตเลยนะลูก) มืออันอบอุ่นของพ่อที่กุมมือของเธอไว้ทำให้เพชรน้ำผึ้งยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอพยักหน้ารับตามที่คำแสนพูดเพราะเธอก็อยากเป็นลูกของเขาเหมือนกัน

“เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้วกะซางหัวมันเพชรแค่รับฮู้เอาไว้แต่บ่ต้องไปคึดหลายดอก ชีวิตของเพชรได้เริ่มต้นซ่ำเกิดใหม่ตั้งแต่มื้อที่พ่อเอาเพชรมาเลี้ยงแล้ว จั่งใด๋เพชรกะยังเป็นลูกของพ่อคือเก่า อย่าไห้เด้อลูกเด้อพ่ออยู่หม่องนี้แล้ว พ่อสิดูแลปกป้องเพชรไปตลอดชีวิตแล้วกะให้เพชรจื่อเอาไว้ว่าพ่อของเพชรชื่อคำแสน” (เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้วก็ช่างมันเพชรแค่รับรู้เอาไว้แต่ไม่ต้องไปคิดมากหรอก ชีวิตของเพชรได้เริ่มต้นเหมือนเกิดใหม่ตั้งแต่วันที่พ่อเอาเพชรมาเลี้ยงแล้ว ยังไงเพชรก็ยังเป็นลูกของพ่อเหมือนเดิม อย่าร้องนะลูกนะพ่ออยู่ตรงนี้แล้ว พ่อจะดูแลปกป้องเพชรไปตลอดชีวิตแล้วก็ให้เพชรจำเอาไว้ว่าพ่อของเพชรชื่อคำแสน)

“จ้า อีพ่อ” เพชรน้ำผึ้งโผเข้าไปกอดคำแสนอีกครั้งอย่างอุ่นใจ เธอเชื่อฟังที่คำแสนพูดทุกอย่าง พ่อคำแสนคือพ่อของเธอและเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกด้วย “เพชรฮักอีพ่อ เพชรเป็นลูกของอีพ่อเด้อ” (เพชรรักพ่อ เพชรเป็นลูกของพ่อนะ)

“แม่น เด็กน้อยคนนี้เป็นลูกของพ่อ ลูกสาวของพ่อคำแสน” ทั้งสองคนพ่อลูกกอดกันด้วยความเข้าใจ แม้ว่าคำแสนจะไม่ใช่พ่อที่ให้กำเนิดแต่เขาก็เป็นพ่อที่ให้ชีวิตกับเธอ แม้ว่าเธอจะรู้ความจริงแล้วแต่ที่ผ่านมาเธอเคยรักพ่ออย่างไรเธอก็จะยังคงรักแบบนั้นตลอดไปและเธอก็ดีใจที่ได้มาเป็นลูกของพ่อ

ระหว่างที่ทั้งสองคนพ่อลูกนั่งกอดกันอยู่นั้นข้ามโขงก็ได้เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ คำแสนด้วยอีกคน เท่าที่ฟังมาเหมือนตอนนี้เพชรน้ำผึ้งจะยอมรับกับเรื่องในอดีตได้แล้วและเธอก็ยังคงเป็นลูกสาวของพ่อเขาเหมือนเดิม แม้ว่าตอนนี้เธอจะยิ้มทั้งน้ำตาแต่เขาก็ดีใจที่อย่างน้อยมันก็ยังเป็นรอยยิ้ม เห็นเธอยิ้มแล้วเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้จนคำแสนต้องแกล้งทำหน้าดุใส่

“ต่อไปนี้ต้องช่วยพ่อดูแลน้องให้ดีนะ” เขาบอกกับลูกชาย ตอนนี้คำแสนโล่งใจมากแล้วนอกจากจะได้ลูกชายคืนมาแม้แต่ลูกสาวก็ยังเข้าใจเขา เข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง ข้างซ้ายของเขาคือลูกชายที่เขารักสุดชีวิตส่วนข้างขวาก็คือลูกสาวที่เขารักสุดหัวใจ ได้เห็นหน้าลูกทั้งสองคนพร้อมๆ กันแบบนี้มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเหลือเกิน

“ด้วยความยินดีครับพ่อ” เสียงของข้ามโขงทำให้เพชรน้ำผึ้งสะดุ้งตกใจ เธอรีบคลายกอดจากคำแสนแล้วซุกตัวหลบอยู่ข้างหลังของพ่อ ใบหน้าเล็กๆ แอบโผล่ออกมามองข้ามโขงอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อเขาก็คือลูกของพ่อเธอเหมือนกัน เขาเป็นลูกโดยสายเลือดของพ่อส่วนเธอเป็นลูกสาวโดยที่มีโชคชะตาดลบันดาลให้เป็น แต่ถึงกระนั้นเพชรน้ำผึ้งก็อดมีอาการหวงพ่อไม่ได้ กลัวว่าพ่อจะรักข้ามโขงมากกว่า เห็นแล้วคำแสนก็เอ็นดูเด็กหวงพ่อนัก

“ต่อไปนี้ทั้งสองคนเป็นพี่กับน้องกันนะ ต้องดูแลกันให้ดีให้สมกับเป็นลูกของพ่อ”

“ครับพ่อ” ในขณะที่ลูกชายรับคำ เพชรน้ำผึ้งก็เช็ดน้ำตาป้อยๆ แล้วทำหน้าเมินไม่รู้ไม่ชี้ แก้มแดงๆ ดูไม่ออกว่าแดงเพราะร้องไห้หรือเพราะเขินอายเพราะถ้าข้ามโขงกับเธอไม่ใช่พี่น้องกันโดยสายเลือดถ้าอย่างนั้น...

“อย่าให้มีไอ้หนุ่มที่ไหนมายุ่งกับน้องด้วยล่ะ พ่อมีลูกสาวคนเดียว พ่อหวง”

“ได้ครับ” ข้ามโขงกลั้นขำเอาไว้เมื่อเด็กแถวนี้ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แสร้งทำเป็นมองแม่น้ำโขง มองท้องฟ้าไปเรื่อยราวกับมองไม่เห็นเขา “ต่อไปเราต้องเรียกพี่ว่าพี่ข้ามโขงนะชมพู่ ไม่ต้องเรียกคุณหมอแล้ว”

“...”

“ชมพู่อะไร” คำแสนได้ยินแล้วก็ต้องขมวดคิ้วใส่ แม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังเรียกลูกสาวของเขาว่าน้องชมพู่เลย

“เพชรน้ำผึ้งเป็นชื่อพันธุ์ของชมพู่น่ะครับพ่อ ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้ง”

“ข่อยบ่ได้ชื่อชมพู่ อีพ่อ หมอเผิ่นว่าให้เพชร” (ฉันไม่ได้ชื่อชมพู่ พ่อ หมอเขาว่าเพชร) ได้ทีก็ต้องรีบฟ้องพ่อ พอพ่อดุข้ามโขงให้เพชรน้ำผึ้งก็แอบยักคิ้วใส่ข้ามโขงเพื่อเย้ยว่าพ่อรักเธอมากกว่าเขา พ่อเข้าข้างเธอ แต่ยิ่งยักคิ้วใส่ข้ามโขงก็ยิ่งนึกเอ็นดูเด็กน้อยที่กลัวถูกแย่งพ่อไป

“อย่ามายาดอีพ่อข่อยเด้อหมอ” (อย่ามาแย่งพ่อของฉันนะหมอ) คนกลัวถูกแย่งพ่อกอดแขนของพ่อเอาไว้แน่น ทั้งข้ามโขงกับคำแสนก็เลยได้แต่หัวเราะเธอเบาๆ

“ตอนแรกก็ว่าจะไม่แย่งหรอกแต่เห็นคนหวงพ่อมากขนาดนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากแย่งขึ้นมา” ข้ามโขงยักคิ้วคืนเพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งทำหน้ามุ่ยใส่ มือก็คอยแต่จะดึงคำแสนให้ถอยออกมาห่างๆ จากข้ามโขงจนคำแสนต้องยื่นแขนมากอดทั้งลูกชายและลูกสาวเอาไว้คนละข้าง มีความสุขที่ได้กอดลูกทั้งสองคนพร้อมๆ กันแบบนี้

“พรุ่งนี้พ่อจะพาเพชรไปไหว้พ่อกับแม่ของเขาที่วัด ข้ามโขงไปด้วยกันนะลูก ไปกันหลายๆ คนให้น้องได้อุ่นใจ”

“ครับ” ปากก็ตอบผู้เป็นพ่อไปหากแต่สายตากลับมองแต่เพชรน้ำผึ้งเหมือนเขาไม่อาจละสายตาจากเธอได้ “ไปวัดก็ดีเหมือนกันครับ ผมอยากทำบุญกับพ่อ”

“ส่วนไอ้เรนเจอร์ให้มันอยู่ที่นี่กับลุงบุญส่งละกัน แล้วนี่มันยังโวยวายเรื่องที่โดนสักยันต์อีกรึเปล่า มันพูดมากอะไรอีกมั้ย”

“ไม่นะครับ พี่เรนเจอร์ไม่ได้พูดอะไรเลย”

“มันไม่บ่นอยากกลับบ้านแล้วหรอ”

“ไม่บ่นแล้วครับพ่อ” ข้ามโขงลืมเรื่องที่ผู้กองกวินทร์ใช้ให้มาถามทันที วันนี้เขารู้สึกดีมากๆ เขามีความสุขที่ได้เจอพ่อแล้วยังได้รู้จักเพชรน้ำผึ้งมากขึ้น พรุ่งนี้เขาจะได้ไปทำบุญที่วัดกับเธอ ที่เธอเคยบอกไม่ให้เขามายุ่งกับเธออีกมันถึงเวลาเสียทีที่เขาจะถามว่าเธอพูดแบบนั้นไปเพราะอะไร เพราะเธอเข้าใจว่าเขากับเธอเป็นพี่น้องกันหรือเพราะเธอกลัวว่าจะมีคนมาไล่ล่าพ่อของเธออีก

ฝ่ายคำแสนก็ได้แต่ยิ้มให้ลูกรักทั้งสองคนของเขา แต่เห็นข้ามโขงเอาแต่มองเพชรน้ำผึ้งแบบนี้ท่าทางเจ้าลูกชายคนนี้จะไม่อยากเป็นลูกชายของเขาแล้วมั้ง ท่าจะอยากเป็นลูกเขยของเขามากกว่า นี่ถ้าเด็กสองคนนี้ลงเอยกันได้เขาจะเรียกสินสอดกับ ผบ.คเชนทร์เท่าไหร่ดี จะเรียกเยอะๆ ให้ไอ้น้องเขยตัวดีได้หมดตัวเลยมันจะได้ไม่กล้าหือกับพี่เมียอย่างเขา

****************************************

เรนเจอร์ : ไอ้ข้ามโขง กูบอกให้มึงไปถามพ่อมึงว่าเมื่อไหร่จะส่งกูกลับบ้าน กูคิดถึงเมีย!!!

ข้ามโขง : พี่เรนเจอร์ไม่ได้บ่นอะไรเลยครับพ่อ พรุ่งนี้เราไปทำบุญกันนะครับ (พูดโดยที่สายตายังคงมองแต่เพชรน้ำผึ้ง)

คำแสน : ไอ้เชนทร์ ลูกชายมึงมาชอบลูกสาวกู เอาสินสอดมาร้อยล้านบาทเดี๋ยวนี้

คเชนทร์ : กูฆ่ามึงแล้วจับลูกสาวมึงมาแต่งงานกับลูกชายกูง่ายกว่าเยอะ

ปานมณฑา : พวกพี่อย่าทะเลาะกานนนนนน

กรันณ์ : เดี๋ยวกูช่วยมึงฆ่ามันเองไอ้เชนทร์

เรนเจอร์ : พ่อค้าบ ลุงคำแสนเค้าแกล้งผม เค้ารังแกผม T_T

***************************

น่ะ ให้โอกาสข้ามโขงได้มีมุมน่ารักๆ กับน้องชมพู่บ้างนะเรนเจอร์ พ่อเขาอุตส่าห์เปิดโอกาสให้