67.ฟ้าเป็นพยาน

ผู้กองกวินทร์ได้แต่เดินกลับไปกลับมาอยู่ที่ใต้ถุนบ้านของคำแสนด้วยความกระวนกระวายโดยมีบุญส่งจับตาดูอยู่เพราะตลอดทั้งวันนี้ผู้กองกวินทร์คิดที่จะหนีออกไปจากที่นี่หลายรอบแล้วแต่ไม่ว่าจะหนีอย่างไรผู้กองหนุ่มก็มักจะมาโผล่ที่ชายป่าข้างบ้านตลอด ด้วยมนต์บังตาที่ร่ายเอาไว้ทำให้ผู้กองกวินทร์เกิดความมึนงงจนไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ ส่วนข้ามโขงนั้นตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่บ้านกับเขาเพราะข้ามโขงตามคำแสนกับเพชรน้ำผึ้งไปทำบุญที่วัดและพาเพชรน้ำผึ้งไปไหว้พ่อกับแม่ของเธอ พอได้เจอพ่อข้ามโขงก็เดินตามพ่อต้อยๆๆ ตามประสาคนที่เพิ่งได้เจอพ่อที่พลัดพรากกันมานาน ไอ้เรื่องที่ผู้กองกวินทร์ฝากถามข้ามโขงก็ลืมไปหมดสิ้นเมื่อเขาเหมือนจะให้ความสนใจเพชรน้ำผึ้งมากกว่าน้องเขยอย่างเขา นี่ก็จะเย็นแล้วทั้งสามคนพ่อลูกยังไม่กลับมาเลย

“ลุง ลุงปล่อยผมไปเถอะผมคิดถึงเมีย ผมอยากกลับบ้าน” เขาเดินเข้าไปขอร้องบุญส่ง น่าเจ็บใจนักเป็นถึงทหารหน่วยรบพิเศษเดินป่าเข้าป่ามาเยอะแต่เขากลับต้องมาหลงทางป่าที่ถูกร่ายมนตร์เอาไว้ นี่วันดีคืนดีคำแสนกับบุญส่งจะเสกหนังควายเข้าท้องเขามั้ยเนี่ย

“...” บุญส่งทำเงียบไม่สนใจ ซ้ำยังเดินไปหยิบตะกร้ามานั่งสาน

“นี่ลุง ลุงได้ยินผมพูดมั้ยเนี่ย” คราวนี้ผู้กองกวินทร์เดินไปนั่งที่แคร่กับบุญส่ง สายตาคมสำรวจบุญส่งที่ถึงจะอายุเยอะแล้วแต่ก็ดูแข็งแรง เนื้อตัวมีรอยแผลเป็นบ่งบอกว่าผ่านสมรภูมิรบมาเยอะ ลายสักยันต์ที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อชวนให้ดูน่าเกรงขาม สายตาก็ดูดุดันสมกับเป็นโจรเก่ามาก่อน “ทำไมพวกลุงต้องเล่นของร่ายมนตร์อะไรไว้ทั่วป่าด้วยเนี่ย นี่มันยุคไหนกันแล้ว” คราวนี้บุญส่งเหลือบตาขึ้นมามองผู้กองกวินทร์

“เคยได้ยินชื่อป่าภูเขาควายมั้ย”

“เคย ป่าในประเทศลาวที่ว่ากันว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ แหล่งของเหล็กไหล...อย่าบอกนะว่าเหล็กไหลที่ลุงคำแสนให้ผมมาจะมาจากที่นี่”

“นอกจากจะเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์แล้วก็ยังเป็นที่กบดานของกูกับนายเมื่อสมัยก่อนด้วย”

“ที่พวกลุงตั้งค่ายผลิตยากันน่ะหรอ” ว่าแล้วก็แสยะยิ้มใส่ เรื่องนี้พ่อของเขาเคยเล่าให้ฟังแม้ว่าตอนนี้ค่ายผลิตยาที่ว่าจะถูกพังทลายไปนานนับสามสิบปีแล้วก็ตาม

“ในป่ามันไม่ได้มีแค่ค่ายผลิตยาหรอกแต่มันมีหมดทั้งภูตผี วิญญาณ อสุรกาย ยากที่คนทั่วไปจะเข้าไปถึงได้ง่ายๆ ที่นั่นก็เลยเป็นที่กบดานของกูกับนาย จนนายรับเอาเพชรมาเลี้ยงนั่นแหละเราถึงได้ออกจากป่าเพื่อให้เพชรได้มีบ้านเป็นหลักแหล่งแล้วก็ได้เรียนหนังสือ ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นๆ มนต์ที่ร่ายก็เพื่อคุ้มครองตัวพวกกูเอง”

“คุ้มครองจากพวกเจ้าหน้าที่ด้วยรึเปล่า” คราวนี้บุญส่งหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน

“ต่อให้ไม่ใช่มนต์พวกนี้พ่อมึงก็ไม่มีปัญญาจับพวกกูได้หรอก”

“ชริ!” ใจก็อยากจะเถียงคืนอยู่หรอกแต่ตอนนี้ยังอยู่ในถิ่นของอีกฝ่ายและยังไม่มีหนทางจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ผู้กองกวินทร์ก็เลยเลือกที่จะสงบปากสงบคำเอาไว้ก่อน

“แล้วเมื่อไหร่พวกลุงจะให้ผมกลับบ้านล่ะผมคิดถึงเมีย น้องเพลงกำลังท้องลูกจ๋าของผมถ้าน้องเพลงร้องไห้ลูกจ๋าในท้องต้องร้องไห้ตามแน่ๆ”

“เมียมึงไม่ร้องไห้หาหรอกเพราะถ้ามึงกลับบ้านไปในสภาพตัวลายเต็มไปด้วยรอยสักแบบนี้ยังไงซะเมียมึงคงได้เกลียดมึงแน่”

“โธ่ลุง งั้นลุงก็ฆ่าผมให้ตายเถอะ คนบนโลกนี้จะเกลียดผมทุกคนก็ได้แต่ผมไม่อยากให้น้องเพลงเกลียดผม ผมรักของผมนะถ้าน้องเพลงเกลียดผมแล้วลุงมียาเสน่ห์มั้ย น้ำมันพรายล่ะผมจะเอาไปดีดใส่น้องเพลงน้องเพลงจะได้ไม่เกลียดผม”

“กูไม่ให้มึงเอาของต่ำๆ พวกนั้นไปทำให้หลานกูแปดเปื้อนหรอก”

“พวกลุงจงใจฆ่าผมทั้งเป็นชัดๆ” ผู้กองกวินทร์คร่ำครวญ คิดถึงเพลงพิณจนกระวนกระวายใจไปหมด เมื่อคืนนี้เขาก็นอนไม่หลับเพราะคิดถึงและห่วงหาเพลงพิณจนต้องหยิบกระดาษกับปากกาออกมาเขียนระบายแทนความคิดถึงที่เขามีต่อเธอ

“ลุง ผมคิดถึงเมียจริงๆ ผมอยากกลับบ้านไปหาน้องเพลง” คำขอของผู้กองกวินทร์ไม่ได้รับการตอบสนองเมื่อบุญส่งยังคงนั่งสานตะกร้าต่อเขาก็เลยได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงดังอย่างจนใจ ผู้กองกวินทร์ดึงเอากระดาษใบหนึ่งขึ้นมาแล้วอ่านสิ่งที่เขาเขียนไปเมื่อคืนนี้ เขาคิดถึงเพลงพิณเหลือเกิน ไม่ว่าจะยามหลับตาหรือลืมตาเขาก็นึกถึงแต่เธอ นางฟ้านาคี...น้องงูน้อยของเขา คิดถึงเหลือเกินคิดถึงใบหน้าหวานๆ เสียงใสๆ เนื้ออุ่นแสนนุ่มและแสนหอมไหนจะความช่างเอาอกเอาใจเขาอีก อดทนอีกหน่อยนะคะคนดีเดี๋ยวพี่จะรีบกลับไปหา ผู้กองกวินทร์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอแล้วสูดหายใจลึกๆ อย่างพยายามอดทนอดกลั้นก่อนจะหันไปมองทางบุญส่งอีกครั้ง ไว้ลุงแกเผลออีกก่อนเถอะเขาจะหาทางหนีใหม่

ข้ามโขงมองภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่ติดอยู่ที่กำแพงเก่าๆ ของวัดป่า คำแสนบอกว่านี่คือพ่อกับแม่ของเพชรน้ำผึ้ง ญาติพี่น้องของเธอก็ถูกฆ่าตายในคืนนั้นทั้งหมดทำให้ทั้งตระกูลเหลือเพชรน้ำผึ้งแค่คนเดียว เขาสงสารเพชรน้ำผึ้งนักที่ต้องมีชะตาชีวิตแบบนี้ เขาว่าชีวิตของเขาโชคร้ายแล้วแต่พอเจอเรื่องราวของเพชรน้ำผึ้งเข้าไปเขาถึงรู้ว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหน เขามีทั้งย่า ทั้งคุณอาที่รักเขาสุดหัวใจ มีน้องชายน้องสาวที่น่ารัก มีแม่เอื้อยและเหล่าลุงป้าน้าอามากมาย มีชีวิตที่สดใสในขณะที่เพชรน้ำผึ้ง...เธอคงไม่มีเพื่อนเลยเพราะเท่าที่ดูเหมือนเธอจะพยายามปลีกตัวให้ห่างจากทุกคน เธอคงกลัวจะมีใครรู้ความจริงแล้วตามมาจับพ่อ ทำให้พ่อเดือดร้อน ช่างเป็นเด็กดีและกตัญญูเหลือเกิน

“พี่เสียใจด้วย แต่พี่เชื่อนะว่าป่านนี้พ่อกับแม่ของเพชรคงกำลังมองดูเพชรอยู่บนสวรรค์ คงหมดห่วงที่เพชรมีพ่อคำแสนคอยดูแล” เขาจะยื่นผ้าเช็ดหน้าไปซับน้ำตาให้เพชรน้ำผึ้งเมื่อเห็นว่าเธอยืนร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่หน้าภาพของผู้เป็นพ่อกับแม่ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ซับน้ำตาให้เธอเลยเพชรน้ำผึ้งก็ปัดมือของเขาออกแล้วหันมามองหน้าเขานิ่งๆ เธอดูเศร้าแต่ก็ไม่ถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายและคาดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะกลับมาร่าเริงได้เหมือนเดิม

“หมอคือสิเบิ่งหนังเบิ่งละครหลายเนาะ น้ำเน่า” คำแสนที่ยืนอยู่อีกข้างของเพชรน้ำผึ้งแทบจะกลั้นขำไม่ทัน ลูกชายของเขานั้นเก่งมากในหลายๆ เรื่องแต่เรื่องจีบผู้หญิง...น่าจะยาก ตอนเด็กๆ ข้ามโขงเคยได้วิ่งเล่นกับแก้วเจ้าจอมบ่อยๆ จนสนิทกัน แก้วเจ้าจอมเป็นเด็กที่สวยมาก สวยและดุถูกใจคำแสนจนเขาหวังจะให้ข้ามโขงจีบแก้วเจ้าจอม ถ้าลูกของเขากับพลโทกรันณ์ลงเอยกันได้ก็เท่ากับว่าเขาหักหน้าพลโทกรันณ์ได้ แต่...นึกแล้วก็กลุ้มเมื่อข้ามโขงไม่เพียงแต่ไม่จีบแก้วเจ้าจอมแต่ข้ามโขงยังไปเป็นเบ๊ให้แก้วเจ้าจอมจิกหัวใช้วางอำนาจข่มอีก ตอนเด็กๆ ก็ถูกแก้วเจ้าจอมแกล้งจนร้องไห้ ถูกแย่งของเล่น พอโตมาแล้วไปเรียนเป็นแพทย์ทหารด้วยกันก็ยังเป็นเบ๊คอยถือกระเป๋า ถือหนังสือให้อีก ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมันก็ดีอยู่หรอกแต่เขาอยากเอาชนะพลโทกรันณ์ เขาอยากเอาลูกสาวมันมาเป็นลูกสะใภ้อยากให้ลูกมันยอมลูกของเขาแต่เจ้าลูกชายนี่มันก็ดันคิดกับแก้วเจ้าจอมแค่เพื่อนเท่านั้นซ้ำยังยอมให้แก้วเจ้าจอมมาโดยตลอดอีก ไม่ได้ดั่งใจพ่อเอาเสียเลย

แม้ว่าเขาจะเคยผิดหวังเรื่องของแก้วเจ้าจอมกับข้ามโขงแต่มาวันนี้เขากลับรู้สึกว่าดีแล้วล่ะที่แก้วเจ้าจอมกับข้ามโขงได้เป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น แก้วเจ้าจอมก็มีครอบครัวไปแล้วส่วนข้ามโขง...เขาอยากให้ข้ามโขงเข้ามาช่วยดูแลเพชรน้ำผึ้งมากกว่า นับวันเขาก็มีแต่จะแก่ไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะอยู่คุ้มครองลูกสาวได้นานแค่ไหน เขาอยากให้ข้ามโขงได้ดูแลเธอ ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ก็คงจะยินดีรับเอาเพชรน้ำผึ้งไปเป็นลูกสาวอีกคน

“อ้าว นี่พี่หวังดีนะเนี่ย”

“จะมานำเฮ็ดหยังกะบ่ฮู้” (จะมาด้วยทำไมก็ไม่รู้) เพชรน้ำผึ้งว่าลอยๆ แล้วเงยหน้ามองนกมองต้นไม้ไปเรื่อย เรื่องของพ่อกับแม่เธอแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเศร้าแต่เธอก็ทำใจได้เร็ว คงเพราะมีพ่อคำแสนคอยดูแลอยู่ข้างๆ มอบความรักให้แทนพ่อกับแม่เธอก็เลยอุ่นใจ แค่มีพ่อคำแสนอยู่ด้วยเธอจะไม่หวั่นให้กับอะไรทั้งนั้น เพชรน้ำผึ้งแอบลอบมองข้ามโขงกลับเมื่อเห็นเขาชักสีหน้าใส่ หัวใจของเธอยิ่งอบอุ่นมากขึ้นเมื่อมีเขาอยู่ด้วย เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของพ่อเธองั้นเขาก็คงจะไม่ทำร้ายพ่อของเธอ จะไม่จับเอาพ่อของเธอไปด้วยและที่สำคัญ...เธอกับเขาไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ

“อย่าว่าให้กัน” คำแสนปรามลูกทั้งสองแล้วยื่นมือมาโอบไหล่เพชรน้ำผึ้งเพื่อปลอบขวัญ “เป็นลูกสาวของพ่อต้องเข้มแข็งเด้อ แต่ก่อนชีวิตของเพชรอาจสิโชคร้ายแต่พอเพชรมาเป็นลูกของพ่อเพชรต้องมีชีวิตที่ดี พ่อสิดูแลเพชรให้ดีที่สุดให้พ่อกับแม่เพชรที่ตายไปแล้วได้ซำบายใจ”

“พี่ก็จะช่วยพ่อดูแลเราอีกคนนะ” ข้ามโขงยิ้มแป้นอย่างใจดีให้เพชรน้ำผึ้งแต่ก็ถูกเธอทำค้อนใส่อีก

“อีพ่อ เพชรบ่อยากมีอ้าย” แล้วเพชรน้ำผึ้งก็ต้องกัดปากตัวเองแน่นเมื่อเพิ่งจะนึกถึงคำพูดของผู้กองกวินทร์ได้ ตอนอยู่ที่บ้านเธอก็บอกอยู่ว่าไม่อยากมีพี่ชายแล้วผู้กองกวินทร์ก็บอกเธอว่าถ้าไม่อยากได้ข้ามโขงเป็นพี่ชายงั้นก็เปลี่ยนจากพี่ชายมาเป็นแฟนซะสิ แก้มนวลๆ แดงระเรื่อทุกครั้งเมื่อยามนึกถึงเรื่องนี้เพราะเธอกับข้ามโขงไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ เพราะงั้นเรื่องที่ผู้กองกวินทร์บอกเธอ...

“บ่ๆๆ” สาวน้อยรีบส่ายหน้าไปมาอย่างพยายามห้ามความคิดจนสองพ่อลูกได้แต่มองเธออย่างงงๆ ว่าเธอเป็นอะไร หรือเธอจะยังทำใจเรื่องของพ่อกับแม่ไม่ได้

“พ่ออยู่นี่แล้วเพชรบ่ต้องย่านเด้อ เซาไห้ๆ” (พ่ออยู่นี่แล้วเพชรไม่ต้องกลัวนะ หยุดร้องๆ) เพราะเข้าใจว่าลูกสาวยังเสียใจอยู่คำแสนจึงกอดเธออีก เพชรน้ำผึ้งรีบซุกหน้าแดงๆ ไว้ในอ้อมกอดของพ่อก่อนที่จะได้ยินเสียงข้ามโขงพูดกับพ่อและแม่ของเธอ

“คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเพชรนะครับ ผมกับพ่อคำแสนจะช่วยดูแลเพชรให้เอง จะดูแลและปกป้องไปตลอดชีวิตเลยครับ”

จากที่แค่หน้าแดงคราวนี้หัวใจของเพชรน้ำผึ้งกำลังเต้นโครมครามร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร พ่อบอกว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ที่ข้ามโขงบอกว่าจะดูแลและปกป้องเธอไปตลอดชีวิตนั้น...แม้ไม่อยากจะคิดแต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ

“อีพ่อ เพชร...เพชรไปห้องน้ำจักคราวก่อนเด้อ”

“อ้าว” คำแสนร้องตามแล้วจะดึงลูกสาวเอาไว้แต่เพชรน้ำผึ้งก็รีบหนีไปตั้งหลักจนไกลแล้ว คำแสนแอบหัวเราะเบาๆ ให้กับลูกสาวตัวน้อยเมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำจริงๆ หรอก ตอนที่เขากอดเธอหัวใจของเธอเต้นแรงมาก ยิ่งตอนที่ข้ามโขงพูดกับพ่อแม่ของเธอเพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งใจเต้นแรงและดูประหม่า คงทำตัวไม่ถูกนั่นแหละเลยต้องหนีไปตั้งหลักก่อน

“เฮ้อ” เขาถอนหายใจออกมาแล้วแอบกลั้นขำให้กับความน่ารักของลูกๆ เพชรน้ำผึ้งดูอ่อนต่อโลกแห่งความรัก นอกจากเขาเธอก็ไม่เคยมีคนรัก อย่าว่าแต่คนรักเลยแม้แต่เพื่อนก็แทบไม่มีเพราะเธอไม่อยากสุงสิงกับใครด้วยความเป็นห่วงเขา พอโตเป็นสาวแล้วแอบชอบหนุ่มก็คงจะวางตัวลำบากไปหน่อย ส่วนข้ามโขง...คำแสนถอนหายใจออกมาอีก ดูแววตาก็รู้ว่าเจ้าลูกชายคนนี้คงชอบเพชรน้ำผึ้งมาก ตั้งแต่เมื่อเช้าข้ามโขงก็ดูเอาอกเอาใจเพชรน้ำผึ้งตลอด ทั้งตักข้าวให้ เปิดประตูรถให้ ชี้ชวนให้เพชรน้ำผึ้งดูวิวนอกรถ ชวนเพชรน้ำผึ้งพูดคุยแต่เพชรน้ำผึ้งก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจกลบเกลื่อนอาการเขินตลอด ไอ้เชนทร์นะไอ้เชนทร์ สอนแต่เรื่องดีๆ ให้ลูกกูแล้วแต่ทำไมไม่สอนลูกกูจีบสาวด้วย

“พ่อถอนหายใจทำไมครับ มีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่า” เห็นพ่อถอนหายใจอยู่หลายทีข้ามโขงก็รีบสำรวจผู้เป็นพ่อตามประสาคนเป็นหมอที่กลัวว่าพ่ออาจเจ็บไข้ได้ป่วย

“ตอนแรกพ่อก็ดีใจนะที่ได้เจอลูกชายของตัวเองซักที แต่ว่า...เหมือนลูกชายมันจะไม่อยากเป็นลูกของพ่อแล้ว”

“อ้าว” พ่อเอาอะไรมาพูดว่าเขาไม่อยากเป็นลูกของพ่อ เขาออกจะดีใจที่สุดที่ได้เจอพ่อ ได้มาทำบุญที่วัดด้วยกัน ได้พูดคุยกันและพ่อก็ดีกับเขามากๆ “ผมดีใจที่ได้เป็นลูกของพ่อนะครับ”

“ไม่จริงหรอก” คำแสนว่าก่อนจะหันมามองหน้าลูกชายแล้วแกล้งทำสีหน้าจริงจังใส่เมื่อเห็นข้ามโขงดูเครียดๆ ขึ้นมา “ข้ามโขงไม่ได้อยากเป็นลูกของพ่อหรอก ข้ามโขงอยากจะเป็นลูกเขยของพ่อมากกว่า”

สายตาที่จ้องจับผิดมานั้นทำให้ข้ามโขงรีบแสร้งทำเป็นเสมองไปทางอื่น หัวใจเต้นเร่าแต่กลับอิ่มเอมพาลพาให้ร้อนผ่าวที่ใบหน้าแล้วนึกถึงแต่เพชรน้ำผึ้ง บ้าจริงความรู้สึกแบบนี้...

“ความจริงพ่อก็ไม่อยากจะบอกความจริงกับเพชรเรื่องพ่อกับแม่ของเขาหรอก พ่ออยากให้เขาเป็นลูกของพ่อจริงๆ พ่อไม่อยากให้เขาต้องเสียใจแต่ว่า...เพราะมีคนแถวนี้มันไม่อยากเป็นลูกชายของพ่อแต่มันอยากเป็นลูกเขยมากกว่าพ่อก็เลยจำเป็นต้องบอกความจริงเพื่อให้ลูกกับเพชรได้รู้ว่าพวกลูกไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ”

“พ่อ...” ข้ามโขงมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อ พ่อรู้ว่าเขา...เขาอยากเป็นลูกเขยของพ่อหรอ เขาไม่เคยมีความรักแบบชายหญิงให้ใคร ผู้หญิงที่เขารักที่สุดก็คือคุณย่าพุดตาน แม่ป่าน แม่ฟ้าหยาด แม่เอื้อยแล้วก็เพลงพิณน้องสาวที่น่ารักของเขา ส่วนเพื่อนผู้หญิงที่เขาสนิทมากที่สุดก็คือแก้วเจ้าจอม ถึงเธอจะสวยและน่ารักมากแต่เขาก็ไม่เคยคิดสั้นอยากจะได้ปีศาจมาทำเมีย ขอเป็นแค่เพื่อนแบบนี้ไปตลอดจะดีกว่าอายุเขาน่าจะยืนยาว ส่วนเพชรน้ำผึ้ง...เขามีความรู้สึกที่ดีอย่างมากมายให้กับเธอ พอไม่ได้เจอก็ทั้งคิดถึงและห่วงหาจนอยากเจอเธอบ่อยๆ อยากเจอทุกวัน หรือเขาอาจจะเอ็นดูเธอแบบน้องสาว ไม่...เขาไม่ได้เอ็นดูเพชรน้ำผึ้งแบบเพลงพิณ อย่างเพลงพิณนั้นเธอคือน้องสาวร่วมสายเลือดของเขา มันเป็นความรู้สึกของพี่ชายกับน้องสาวจริงๆ แต่กับเพชรน้ำผึ้งคือไม่ใช่ จะว่าเขาเอ็นดูเธอแบบเพื่อนก็ไม่ใช่อีกเหมือนกันเพราะความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันต่างกับความรู้สึกที่เขามีต่อแก้วเจ้าจอม แก้วเจ้าจอมเป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกับเขาที่สุด มันคือความรู้สึกแบบที่คนเป็นเพื่อนเขามีให้กัน มีเอ็นดูกัน ห่วงใยและหวังดีต่อกันในทุกๆ เรื่องแต่ก็ไม่เคยนึกอยากจะได้เป็นเมีย เขาเอ็นดูเพชรน้ำผึ้งต่างกันออกไป เขาอยากดูแลปกป้องเธอ ยามที่เธอร้องไห้เขาอยากกอดเธอเอาไว้แล้วเช็ดน้ำตาให้ อยากให้เธอได้รู้ว่าเธอยังมีเขาอยู่ข้างๆ อีกคน อยากทำของอร่อยๆ ให้เธอกิน อยากให้เธอยิ้มน่ารักๆ ให้เขา อยากอยู่กับเธอแทบทุกวันคืนและอยากใกล้ชิดกับเธอมากกว่านี้

“พ่อหวงลูกสาวหรอครับ” เขาหันกลับมาถามผู้เป็นพ่อ หัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ พอคิดว่านี่มันคือความรักข้ามโขงก็เผลอยิ้มออกมา ดวงตาคมที่ดูดุเหมือนผู้เป็นพ่อฉายแววอ่อนโยนยามที่นึกถึงสาวน้อยที่เป็นลูกสาวของพ่อตัวเอง

“บ๊ะ! ถามแปลกๆ ลูกสาวคนเดียวแถมน่ารักขนาดนี้พ่อที่ไหนก็ต้องหวงเป็นธรรมดา เหมือนไอ้เชนทร์ที่หวงน้องเพลงไง กว่าจะยอมให้ลูกแต่งงานได้ก็เกือบจะขึ้นคานอยู่แล้ว อย่างเพชรนี่...ไว้อายุสามสิบปีก่อนค่อยปล่อยให้ออกเรือนแล้วกัน”

“โห มันจะไม่นานไปหรอครับพ่อ” ด้วยความลืมตัวทำให้ข้ามโขงร้องออกมาอย่างไม่เห็นด้วย ถึงเพชรน้ำผึ้งจะอายุยี่สิบต้นๆ เรียนจบระดับมหาวิทยาลัยแล้วแต่จะให้รอไปอีกเกือบสิบปีมันก็ดูนานไป แก้วเจ้าจอมได้ลูกแล้วตั้งสองคน ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็กำลังจะมีลูกแฝด ผู้กองกรินทร์ก็มีแพลนจะแต่งงานกับกุมาริกาเร็วๆ นี้แล้วเขาล่ะ...

“พ่อว่าจะส่งเพชรไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เพราะแบบนี้ไงเลยต้องให้ไปเรียนพิเศษด้านภาษาเพิ่มเติม เดี๋ยวให้ไปเรียนที่ฝรั่งเศสมหาวิทยาลัยที่พ่อเคยเรียนกว่าจะเรียนจบก็คงโตเป็นสาวมากกว่านี้”

ว่าไงนะ...

คำแสนเห็นสีหน้าผิดหวังของลูกชายก็อดขำไม่ได้ ฉายาเจ้าอาวาสนี่ไม่เกินจริงเลย เหมือนพ่อทุกอย่างยกเว้นเรื่องผู้หญิง เรื่องเรียนต่อของเพชรน้ำผึ้งคำแสนตั้งใจเช่นนั้นจริงๆ แต่ว่า...ความรู้ระดับเพชรน้ำผึ้งเธอสามารถมาทำงานบริหารงานทุกอย่างแทนเขาได้อย่างสบายๆ อยู่แล้ว เรื่องเรียนต่อเขาแค่อยากเพิ่มโปรไฟล์ดีๆ ให้เธอก็เท่านั้นแต่ถ้าเกิดเธอไม่อยากไปเขาก็จะไม่บังคับ ขอแค่ลูกมีความสุขเขายินดีทำเพื่อลูกทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เพชรน้ำผึ้งแต่ยังเป็นข้ามโขงด้วย

“ถ้าอยากจีบลูกสาวพ่อก็ต้องเอาชนะใจพ่อตาให้ได้ก่อนนะ” พอคำแสนว่าแบบนี้ข้ามโขงก็ยิ่งหน้าแดงและดูเลิ่กลั่ก

“...ขอใช้เส้นสายหน่อยได้มั้ยครับ ถือว่าเราเป็นคนกันเอง”

“คนกันเองอะไร” คำแสนทำหน้าดุใส่จนข้ามโขงขนลุกเกรียว ตกลงนี่พ่อหรือพ่อตาของเขากันแน่ละเนี่ย “ทหารที่ดีใครเขาถามถึงเรื่องเส้นสายบ้าง ถ้าอยากเป็นลูกเขยของคำแสนก็ต้องเอาชนะใจคำแสนให้ได้ก่อน อย่าหือ”

“ผมเป็นลูกพ่อนะครับ”

“ลดฐานะให้เป็นแค่ว่าที่ลูกเขย ไปบอกไอ้เชนทร์พ่อของลูกเตรียมสินสอดไว้เลย ลูกสาวคนเดียวค่าตัวก็จะแพงหน่อย” คำแสนพูดทีเล่นทีจริง แต่ข้ามโขงก็ยิ้มออกมาอย่างไม่ปกปิดความรู้สึก

“ผมว่าผมเอาชนะใจพ่อตาได้แล้วล่ะ”

“เอาชนะใจได้ตอนไหนวะ”

“ก็...ตอนที่พ่อตาบอกให้ผมไปบอกพ่อเตรียมสินสอดไว้รอไงครับ ถ้าถึงขั้นบอกให้เตรียมสินสอดแบบนี้ก็แปลว่ายินดีจะยกให้”

บ๊ะ! คำแสนมองหน้าลูกชาย ไม่คิดว่าข้ามโขงจะเหมือนเขาได้มากมายแบบนี้ มันเจ้าเล่ห์เหมือนเขาเลยเว้ยไอ้เจ้าอาวาสคนนี้ เจ้าเล่ห์ไม่พอยังมายอกย้อนเขาอีก แล้วคำแสนก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอลูกชาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักความภูมิใจที่มีต่อลูกชายคนนี้ ข้ามโขงชอบเพชรน้ำผึ้ง เพชรน้ำผึ้งเองก็ชอบข้ามโขงเพียงเท่านี้เขาก็หมดห่วงแล้วล่ะ เพชรน้ำผึ้งจะได้คนดีๆ มาคอยดูแลและเขาก็ยังได้ลูกสะใภ้ที่น่ารักด้วย

“...ดูแลน้องให้พ่อด้วยนะ เพชรไม่มีใครอีกแล้วนอกจากพ่อแล้วถ้าซักวันพ่อไม่อยู่...ข้ามโขงช่วยดูแลน้องแทนพ่อด้วยนะ” มือที่อบอุ่นบีบไหล่ลูกชายอย่างขอคำสัญญา ข้ามโขงจึงพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจก่อนจะหันมามองผู้เป็นพ่อเพื่อให้คำสัญญา

“ด้วยเกียรติของแพทย์ทหารผมสัญญาครับพ่อว่าผมจะดูแลเพชรให้ดี จะไม่ทำให้พ่อต้องเป็นห่วง พ่อวางใจเถอะนะครับผมจะดูแลเพชรให้ดีให้เหมือนกับที่พ่อเคยดูแลเลย แต่จะให้ดีกว่านี้พ่อต้องอยู่ดูแลเพชรกับผมไปนานๆ นะครับ...แม่ไม่อยู่แล้วแต่ผมก็ยังมีพ่อ ผมดีใจที่คืนนั้นผมตกเรือแล้วพ่อช่วยผมมา มันคือความโชคดีที่ทำให้ผมได้เจอพ่อได้กอดพ่อแล้วผมยังจะมีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณของพ่ออีก”

คำแสนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แววตาที่เขามองข้ามโขงเต็มไปด้วยความภูมิใจและรักสุดชีวิต เป็นบุญของเขาจริงๆ ที่ได้ให้กำเนิดลูกชายที่แสนดีแบบนี้ ขอบคุณหมอเอื้อยนักที่ช่วยชีวิตเด็กคนนี้และพาเขาออกมาจากท้องแม่ได้อย่างปลอดภัยจนได้เติบใหญ่เป็นคนดีแบบนี้ คำแสนยิ้มให้ลูกชายด้วยความรักก่อนจะดึงข้ามโขงมากอด มือที่อบอุ่นลูบศีรษะของลูกชาย เพื่อข้ามโขงแล้วเขาให้ลูกได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิต

“ขอบใจนะ ขอบใจที่มาเกิดเป็นลูกของพ่อ พ่อดีใจที่มีข้ามโขงเป็นลูกชายแต่ก็เสียดายที่พ่อไม่มีโอกาสได้เลี้ยงดูอุ้มชูลูกเลย”

“งั้น...ก็เริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ตอนนี้สิครับพ่อ”

“โตขนาดนี้แล้วเนี่ยนะ” ทั้งสองพ่อลูกได้แต่หัวเราะให้กัน หัวใจพองโตและอบอุ่นเป็นที่สุด “อ่ะ งั้นเดี๋ยวพ่อจะทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อก่อนแล้วกัน”

คำแสนคลายกอดจากลูกชายแล้วหันไปทางที่เก็บอัฐิของพ่อกับแม่เพชรน้ำผึ้ง ข้ามโขงเลิกคิ้วตามด้วยสงสัยว่าผู้เป็นพ่อจะทำหน้าที่ของพ่อแบบไหนจนกระทั่งคำแสนหันมายิ้มให้เขา

“ในฐานะของพ่อ เดี๋ยวพ่อจะสู่ขอลูกสาวของเขาให้นะ” ข้ามโขงทั้งยิ้มและหัวเราะออกมาเมื่อผู้เป็นพ่อหันไปเจรจาสู่ขอเพชรน้ำผึ้งจากพ่อกับแม่ของเธอให้เขา สู่ขอพร้อมกับอวยเขาเสียยกใหญ่ให้พ่อกับแม่ของเพชรน้ำผึ้งฟังอย่างจริงจังราวกับทั้งสองคนมีชีวิตอยู่ คงไม่ใช่แค่ผู้กองกวินทร์แล้วล่ะที่มีพ่อสองคนเพราะตอนนี้เขาก็มีพ่อทั้งสองคนแล้วเหมือนกัน

เพชรน้ำผึ้งได้แต่มองคำแสนและข้ามโขงอย่างแปลงใจเมื่อเห็นทั้งสองพ่อลูกได้แต่แอบยิ้มให้กันแต่ในขณะเดียวกันทั้งสองคนก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี เอาอกเอาใจเธอสารพัด พ่อคำแสนยังคงเป็นพ่อที่แสนดีของเธอเหมือนเดิมในขณะที่ข้ามโขง...กลับทำตัวแปลกๆ ปากก็บอกว่าจะดูแลเธอเพราะเธอคือน้องสาวของเขาแต่ว่า...มันแหม่งๆ อย่างไรก็ไม่รู้ มันไม่ได้ฟิวแบบพี่ชายกับน้องสาวแต่มันเหมือน...

“เป็นผู้บ่าวผู้สาวกันบ้อ สมกันคักแท้เนาะ” (เป็นแฟนกันหรอ ดูเหมาะสมกันจริงๆ เลย)

เอาอีกแล้ว เพชรน้ำผึ้งล่ะอยากจะเอาหน้ามุดลงดินเมื่อกำลังเอาน้ำที่เพิ่งกรวดไปรินรดรากไม้ใหญ่ภายในวัดโดยมีข้ามโขงคอยเดินตาม ไม่รู้จะเดินตามทำไมนักหนาในวัดคนก็ไม่ได้เยอะ ดูสิ ตามจนคุณยายท่านนี้ร้องทักแล้ว ก่อนหน้านี้คุณป้าอีกคนก็เพิ่งทักมาเหมือนกัน

“บ่แม่น...”

“ครับ เป็นผู้บ่าวผู้สาวกัน”

“เตะปากคนคาวัดซะน้อ” เพชรน้ำผึ้งว่าอุบอิบอยู่คนเดียวเมื่อข้ามโขงเล่นเออออไปกับคุณยาย แต่ถึงจะอยากเตะปากคนใบหน้าเล็กๆ จิ้มลิ้มก็แดงจัดจนข้ามโขงต้องโน้มตัวลงมาดูใกล้ๆ

“เญาแดดบ้อ หน้าแดงเบิดแล้ว” (เพลียแดดหรอ หน้าแดงหมดแล้ว)

“ฮู้ดีคัก” (รู้ดีนัก) เพชรน้ำผึ้งพยายามเอียงหน้าถอยห่างออกมาแต่ข้ามโขงก็ยังส่องดูหน้าเธอไม่หยุด

“เอ๋า กะฮู้ดีตั๊วคนเขาเป็นหมอเนาะ” (อ้าว ก็รู้ดีสิคนเขาเป็นหมอนะ) เขารู้แหละว่าเพชรน้ำผึ้งเขินแต่ก็ยังแกล้งทำเป็นส่องๆ ดูหน้าตาเหมือนหมอกำลังวินิจฉัยอาการคนไข้ แม้ดวงตาคู่คมจะดูดุแต่ก็มีแววอ่อนโยนอยู่มากรวมทั้งรอยยิ้มที่อบอุ่นนี่ด้วย

เพชรน้ำผึ้งทำค้อนใส่อย่างงอนๆ แต่พอข้ามโขงยื่นมือมารับขันที่ใช้กรวดน้ำคืนเธอก็ยอมคืนให้แต่โดยดี

“จักสิย่างนำอีหยังกะด้อกะเดี้ย” (ไม่รู้จะเดินตามทำไมนักหนา)

“กะอีพ่อบอกให้อ้ายนำเบิ่งเพชรให้ดีอ้ายกะย่างนำตั๊ว มีน้องเป็นตาฮักอ้ายกะย่านน้องอ้ายเสียเป็นเด้” (ก็พ่อบอกให้พี่ตามดูแลเพชรให้ดีพี่ก็ต้องเดินตามสิ มีน้องสาวน่ารักพี่ก็กลัวน้องจะหายเป็นนะ)

“เจ้าคิดว่าข่อยเป็นน้องเจ้าอีหลีตี้หมอ” (คุณคิดว่าฉันเป็นน้องคุณจริงๆ หรอหมอ)

“คั่นบ่อยากเป็นน้องสิเป็นอย่างอื่นแทนกะได้ ตามใจเด้อ” (ถ้าไม่อยากเป็นน้องจะเป็นอย่างอื่นแทนก็ได้ ตามใจนะ) ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งใส่คนหน้ามุ่ย เพชรน้ำผึ้งหน้าแดงจนลามไปถึงใบหูเพราะถ้าไม่เป็นพี่น้องกันเธอก็นึกออกอยู่สถานะเดียวที่จะเป็นได้

“เว้าหยังกะบ่ฮู้” เมื่อคิดถึงสถานะอื่นที่จะเป็นได้เพชรน้ำผึ้งก็เขินนักจนพูดเสียงอุบอิบก้มหน้างุดก่อนจะเดินไปหาคำแสนที่ซ่อนตัวอยู่ พอเมื่อยามคล้อยหลังให้ข้ามโขงรอยยิ้มน่ารักๆ ของเพชรน้ำผึ้งก็แย้มออกมา ความจริงมากมายที่ได้รับรู้มามันไม่ได้ทำให้เธอเสียใจเลยแต่เธอกลับรู้สึกดีใจที่ได้เป็นลูกสาวของคำแสน แม้ในวันที่ไม่เหลือใครแต่เธอก็ยังมีพ่อคำแสนและที่สำคัญ...เธอกับข้ามโขงไม่ใช่พี่น้องกัน เธอดีใจกับเรื่องนี้ที่สุด

ทางฝ่ายคำแสนก็พลอยยิ้มให้ลูกๆ ทั้งสอง นึกขำข้ามโขงที่เอาแต่เดินตามเพชรน้ำผึ้งต้อยๆๆ และอาการเขินน่ารักๆ ที่เพชรน้ำผึ้งแสดงออกมา ต่อหน้าข้ามโขงเธอทำเป็นเหมือนไม่สนใจเขาแต่พอลับหลังกลับเอาแต่แอบมองเขาด้วยรอยยิ้ม ความรักของหนุ่มๆ สาวๆ นี่ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

“พร้อมที่จะเจอลูกรึยัง...ฟ้าหยาด” เขาพูดกับงูตัวสีขาวมีเกล็ดแวววาวราวกับเพชรที่เลื้อยคล้องคออยู่ เขารู้ดีว่างูตัวนี้มักจะไปหาข้ามโขงบ่อยๆ แต่ข้ามโขงก็คงจะยังไม่รู้ว่างูตัวนี้...ข้ามโขงจะเชื่อหรือเปล่าว่าถึงแม้ผู้เป็นแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยแล้วแต่ดวงจิตของแม่ก็ยังคงคอยติดตามเขาด้วยความห่วงหาผ่านงูตัวนี้ ถ้าข้ามโขงได้รู้เรื่องนี้เขาคิดว่าข้ามโขงอาจจะดีใจก็ได้

นอกจากคำแสนจะพาเพชรน้ำผึ้งมาไหว้อัฐิพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดแล้วเขาก็ยังพาข้ามโขงมายังวัดป่าอันเป็นที่เก็บอัฐิของฟ้าหยาดและพ่อเลี้ยงคำม่วนด้วย ข้ามโขงคุ้นเคยกับที่นี่ดีเพราะเคยมาไหว้ผู้เป็นปู่กับพ่อและแม่ ตอนเด็กๆ ยิ่งเคยมาบ่อยแต่พอเริ่มรู้ความมากแล้วพ่อเชนทร์กับแม่ป่านก็ไม่ได้พาเขามาอีกเลย คงเพราะตอนนั้นทั้งสองคนไม่อยากให้เขาสงสัยเรื่องพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิด แต่นับตั้งแต่ที่เขารู้ความจริงเรื่องของพ่อกับแม่เขาก็มักจะมาที่วัดแห่งนี้บ่อยๆ บางครั้งก็ชวนเพลงรักมาด้วย

“ทำไมต้องเอากระดูกใครก็ไม่รู้มาใส่เอาไว้กับกระดูกของแม่ด้วย” เมื่อรู้ว่ากระดูกที่ใส่รวมกันกับผู้เป็นแม่ไม่ใช่กระดูกจริงๆ ของพ่อข้ามโขงก็อยากจะเอาออกไป ก็พ่อเขายังไม่ได้ตายจริงๆ นี่นา

“ใช่” คำแสนพยักหน้าเห็นด้วย “แต่ไม่ต้องห่วง พ่อแอบเอากระดูกพ่อตัวปลอมของข้ามโขงไปทิ้ง...”

“ทิ้งหรอครับ”

“หมายถึงเอาไปเก็บไว้ที่กำแพงวัดฟากนู้นน่ะ” เขารีบแก้คำพูด ขืนบอกว่าเขาเอากระดูกของคนที่ถูกเข้าใจว่าเป็นเขาไปโยนทิ้งข้ามโขงได้ว่าเขาแน่ๆ ก็ลูกชายของเขามันดันเป็นเจ้าอาวาสรักในความถูกต้องนี่นา

“เพราะงั้นที่นี่จึงมีแค่กระดูกของแม่กับคุณปู่เท่านั้น เฮ้อ! น่าเสียดายที่คุณปู่ไม่มีโอกาสได้เห็นหลานชายทั้งสองคนกับหลานสาวที่น่ารัก เจ้าพ่อราชายาเสพติดผู้ยิ่งใหญ่แห่งลุ่มแม่น้ำโขงมาวันนี้ก็เหลือแค่กระดูกในวัดป่าเงียบๆ” เหมือนกับรำพึงรำพันถึงความเอาแน่เอานอนในชีวิตของมนุษย์ไม่ได้และคำแสนก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบผู้เป็นพ่อที่ต้องไปตายอยู่ในคุก ถ้าจะตายเขาอยากตายอยู่นอกคุกและมีลูกๆ หลานๆ อยู่พร้อมหน้ามากกว่า

“ผมไม่สนหรอกครับว่าคุณปู่จะเคยเป็นใคร ผมรู้แค่ว่าท่านเป็นปู่ของผม ตอนที่ผมบวชผมก็บวชให้คุณปู่ด้วยหวังให้ผลบุญที่ผมทำนำพาคุณปู่ไปพบเจอแต่ภพที่มีความสุข เรื่องร้ายๆ ที่คุณปู่กับพ่อเคยทำผมจะทำความดีเพื่อชดใช้ให้กับทุกๆ คนนะครับ ผมเป็นหมอเป็นทหาร ผมมีโอกาสได้ช่วยเหลือผู้คนเอาไว้มากพ่ออนุโมทนาบุญกับความดีที่ผมได้ทำด้วยนะครับ”

“สาธุ” คำแสนแทบจะยกมือไหว้สาธุไม่ทันจนเพชรน้ำผึ้งที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังแอบขำ

พ่อกับปู่ก็ร้ายแสนร้ายแต่ทำไมข้ามโขงมันเกิดมาเป็นเจ้าอาวาสแบบนี้ล่ะเนี่ย อีกหน่อยคงบรรลุธรรมได้มั้งตอนที่เขาฝากให้ ผบ.คเชนทร์ช่วยเลี้ยงลูกให้ เขาบอกให้ ผบ.คเชนทร์เลี้ยงให้ลูกเขาเป็นคนดี แต่...ก็ไม่นึกว่าจะเป็นคนดีได้ขนาดนี้ คำแสนได้แต่คิด

“แม่ฟ้าหยาดของผมสวยจังเลยนะครับ” ไม่พูดเปล่าแต่ข้ามโขงยังเอาช่อดอกไม้ที่เตรียมมามาวางไว้หน้าภาพถ่ายของผู้เป็นแม่ด้วย แม่ของเขาช่างสวยและดูอบอุ่นเหลือเกินเห็นกี่ครั้งก็สุขใจ “...ผมรักแม่นะ” สิ้นคำพูดของข้ามโขงงูตัวสีขาวเกล็ดแวววาวราวกับเพชรก็เลื้อยเข้ามาหาเขา

“อีแม่” เพชรน้ำผึ้งร้องออกมาด้วยความดีใจที่ได้เจอแม่ เธอรีบวิ่งเข้ามาหาข้ามโขงเมื่อเห็นว่าพอข้ามโขงนั่งลงงูตัวนี้ก็เลื้อยขึ้นมารัดรอบคอของเขาอย่างหลวมๆ ข้ามโขงที่คุ้นกับงูตัวนี้ดีได้แต่มองเพชรน้ำผึ้งอย่างสงสัยว่าเธอก็รู้จักงูตัวนี้ด้วยหรอ หรือว่าแม่ที่เธอเคยพูดถึง...

“มันอาจเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อนะ แต่ว่า...นี่คือฟ้าหยาด แม่ของลูก” คำแสนไม่รู้ว่าข้ามโขงจะว่าอย่างไรเมื่อเขาบอกไปตามจริง งูตัวสีขาวเลื้อยรัดข้ามโขงราวกับอยากจะกอดเขาให้แน่นๆ และคลอเคลียอยู่แต่กับเขา “แม่เขาจากเราไปแล้วแต่ว่าดวงจิตของเขาก็ยังห่วงหาแต่พ่อกับลูกอยู่ ดวงจิตของเขาอยู่ที่งูตัวนี้และงูตัวนี้ก็คอยติดตามลูกไปด้วยความรักของแม่ แก้วจันทรกาลของลูกเขาก็เป็นคนเอามาให้ ถ้าข้ามโขงคิดถึงแม่ฟ้าหยาดก็พูดคุยกับแม่เขาได้นะ แม่เขารักข้ามโขงมาก”

“รักเพชรด้วย”

“แน่นอน แม่ฟ้าก็รักเพชรเหมือนกัน” เมื่อมีเด็กน้อยใจคำแสนก็รีบโอ๋ ข้ามโขงไม่ได้พูดอะไรเมื่อมองมาที่งูตัวนี้ แม้ดวงตาสีแดงของงูจะดูน่ากลัวสำหรับคนอื่นแต่สำหรับเขาข้ามโขงกลับรู้สึกว่ามันช่างดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก เขาเห็นงูตัวนี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนแรกก็นึกว่าจะเป็นงูที่ตามดูแลเขาเหมือนกับลุงงูแต่ทว่างูตัวนี้กลับให้ความอบอุ่นกับเขามากกว่านั้น เขารู้สึกเหมือนกับได้อยู่กับแม่จริงๆ แม่จากไปโดยที่ยังมีห่วงเขาเพราะงั้นแม่ถึงได้กลับมาหาเขา อยู่ใกล้ๆ เขาแบบนี้

“...แม่หรอครับ” เขาพูดกับงู ดวงตามีหยาดน้ำเอ่อคลอหัวใจหวิวไหวทั้งสงสารแม่และทั้งดีใจที่เขาได้เจอแม่โดยมีพ่ออยู่ข้างๆ งูสีขาวมองเขานิ่งแล้วเลื้อยรัดกอดเขา ซบส่วนหัวไว้ข้างแก้มของเขาก่อนที่คำแสนจะถอดผ้าคลุมไหล่ของฟ้าหยาดที่เขาเอาคล้องคอไว้ตลอดออกมาห่มให้

“นี่เป็นผ้าคลุมไหล่ของแม่เขาพ่อเก็บติดตัวเอาไว้ตลอด เวลาที่ข้ามโขงห่มผ้าผืนนี้จะเหมือนมีแม่คอยกอดอยู่นะลูก” ไม่พูดเปล่าแต่คำแสนยังเช็ดน้ำตาให้กับลูกชายด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกได้อยู่ด้วยกัน ข้ามโขงขยับเข้ามากอดผู้เป็นพ่อโดยมีงูสีขาวกอดรัด ดีเหลือเกิน...ดีเหลือเกินที่เขาได้เจอพ่อกับแม่และพ่อกับแม่ก็คอยตามรักตามห่วงใยเขาแบบนี้

“ผมรักพ่อกับแม่นะครับ”

“เราก็รักลูกมากเหมือนกัน” คำแสนกระชับกอดลูกชายไว้แน่นๆ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปดึงเอาเพชรน้ำผึ้งมากอดด้วยอีกคนทำให้เพชรน้ำผึ้งพลอยถูกข้ามโขงกอดไปด้วย

“อีพ่อ อีพ่อ ปล่อย” กอดพ่อกับแม่น่ะเธอกอดได้ แต่จะให้เธอมากอดกับข้ามโขงด้วยเนี่ยนะ

“อ้าว ก็กอดพ่อกับแม่แล้วก็พี่ชายไง” ข้ามโขงเช็ดน้ำตาออกแล้วว่าอย่างขำๆ จนเพชรน้ำผึ้งหน้างอใส่แต่แก้มก็แดงแจ๋อย่างเห็นได้ชัด

“อีพ่ออีแม่เบิ่งหมอดู๊ บ่แม่นหมอสิล่อหลอยเพชรแล้วบ้อ” (พ่อแม่ดูหมอสิ ไม่ใช่หมอจะแอบฉวยโอกาสกับเพชรแล้วหรอ)

“ไผเขาสิไปอยากหลอยเด็กน้อยแบบนี้ กะเป็นน้องอ้ายเนาะอ้ายก็ฮักหลายฮั่นตั๊ว มาๆๆ มากอดกันกับอีพ่ออีแม่” (ใครเขาจะไปฉวยโอกาสกับเด็กน้อบแบบนี้ ก็เป็นน้องของพี่พี่ก็รักมากน่ะสิ มาๆๆ มากอดกันกับพ่อกับแม่) ข้ามโขงกวักมือเรียกไวๆ แต่เพชรน้ำผึ้งก็ทำงอนกอดอกทำแก้มป่องใส่ ดูน่ารักเหลือเกิน เขาคิด ก่อนจะหันมายิ้มกับพ่อและแม่อย่างมีความสุข

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ค่ำมืด ข้ามโขงไม่สามารถรู้จักทางเข้าออกที่นี่ได้เพราะช่วงนั่งรถเข้าออกที่นี่คำแสนจะปิดตาเขาเอาไว้แล้วแกล้งบอกว่าไม่ไว้ใจทหาร ข้ามโขงก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะแค่วันนี้เขาได้เจอพ่อกับแม่เขาก็มีความสุขมากแล้ว ไหนจะได้อยู่กับเพชรน้ำผึ้งทั้งวันอีก

“ปล่อยนะเว้ย!!! ปล่อย ปล่อยกู!!!” เสียงร้องโวยวายดังมาจากใต้ถุนบ้านเมื่อข้ามโขงช่วยประคองคำแสนเดินลงมาจากรถ ส่วนเพชรน้ำผึ้งก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่ง...ได้เห็นสภาพของผู้กองกวินทร์ เท่านั้นแหละเธอก็หัวเราะลั่นขึ้นมาเมื่อตอนนี้ผู้กองกวินทร์ถูกจับมัดอยู่ใต้ถุนบ้านโดยมีบุญส่งกับลูกน้องอีกกลุ่มยืนเฝ้าเอาไว้

“มันลักหนีครับ” (มันแอบหนีครับ) บุญส่งรีบรายงานผู้เป็นนายแล้วเอาก้านมะยมหวดผู้กองกวินทร์อีกที นี่เห็นว่าเป็นหลานเขยและเป็นพ่อของลูกในท้องเพลงพิณหรอกนะเลยแค่แกล้งนิดๆ หน่อยๆ ถ้าเป็นคนอื่นโดนเอาหวายฟาดจนหลังขาดไปนานแล้ว

“ข้ามโขง ข้ามโขงช่วยพี่ด้วยลูกน้องพ่อมึงจะฆ่าพี่” คนที่ถูกจับมัดโวยวาย พอข้ามโขงจะเข้าไปช่วยแก้มัดให้ลูกน้องของบุญส่งก็เป็นฝ่ายเข้ามาแก้มัดให้ผู้กองกวินทร์เองก่อนจะก้มโค้งคำนับข้ามโขงอย่างนอบน้อมด้วย ผู้กองกวินทร์เห็นแล้วก็เบ้ปากใส่

"อ้อลืมไป เดี๋ยวนี้เป็นลูกชายเจ้าพ่อผู้มากด้วยอำนาจบารมีแล้ว”

“เหลวไหลน่าพี่ แล้วนี่พี่จะหนีทำไมพ่อผมก็บอกอยู่ว่าเดี๋ยวก็จะพาพวกเราไปส่งบ้าน...” แล้วข้ามโขงก็ต้องเงียบเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์ทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้

“คิดถึงน้องเพลง...คิดถึงลูกจ๋าแฝดน้อย ป่านนี้น้องเพลงกับลูกจ๋าต้องกำลังร้องไห้หาพ่อแน่ๆ” คนคิดถึงเมียใจจะขาดเสียให้ได้ ทุกทีเวลาห่างเมียก็ยังมีติดต่อโทรหากันได้ แต่นี่...ไม่ได้ฟังเสียงหวานๆ ของเมียแล้วเขาจะลงแดง

“ลุงปล่อยผมไปเถอะนะผมคิดถึงเมีย ชีวิตผมขาดน้องเพลงไม่ได้ ไม่ได้ยินเสียงเมียแล้วมันเหมือนผมจะลงแดงเลย ถ้าลุงอยากอยู่กับข้ามโขงนานๆ ก็เอามันไว้ที่นี่ด้วยคนเดียวสิ ทีลุงยังคิดถึงลูก อยากอยู่กับลูกลุงผมเองก็คิดถึงลูกผมเป็นนะ” ผู้กองกวินทร์บอกกับคำแสน คำแสนมองคนจะลงแดงเพราะคิดถึงเมียแล้วก็รับกระดาษแผ่นหนึ่งจากบุญส่งมาดู บุญส่งบอกว่าผู้กองกวินทร์คิดถึงเมียมากก็เลยเขียนถ้อยคำรักถึงเมียใส่กระดาษเพื่อระบายความคิดถึง วันนี้ก็พยายามหนีอยู่หลายครั้งจนบุญส่งต้องให้คนจับมัดเอาไว้นี่แหละ

“พี่ไม่ห่วงผมแล้วหรอถึงคิดจะกลับบ้านคนเดียว” ข้ามโขงอดว่าไม่ได้เมื่อผู้กองกวินทร์บอกให้ทิ้งเขาไว้ที่นี่แล้วตัวเองจะกลับบ้านคนเดียว

“อยู่ที่นี่มึงมีอะไรให้ห่วงฮะข้ามโขง นี่ก็พ่อมึง นี่ก็ลูกน้องพ่อมึง มึงอยู่ที่นี่ทั้งสบายทั้งปลอดภัยแล้วกูจะห่วงมึงทำไม”

เออ ก็จริง ข้ามโขงคิดตามเมื่อชายฉกรรจ์ที่อยู่ที่นี่ดูเหมือนจะนอบน้อมกับเขามากๆ ไม่เหมือนกับวันแรกๆ ที่เขามาที่นี่

“เจ้าบทเจ้ากลอนสมกับมีเมียเป็นนักดนตรีจริงๆ ทำไมพ่อมึงไม่เจ้าบทเจ้ากลอนแบบนี้บ้างวะ” คำแสนว่าขึ้นเมื่ออ่านถ้อยคำรักที่ผู้กองกวินทร์เขียนถึงหลานสาวของตน ใจก็อยากจะแกล้งต่อแต่เห็นสภาพคนจะลงแดงเพราะคิดถึงเมียแล้วคำแสนก็ขี้เกียจแกล้ง ผู้กองกวินทร์รักเพลงพิณมากมายแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะเพราะเขาก็อยากให้หลานสาวมีคู่ครองที่ดี ถึงมันจะป่วงและกวนส้นตีนไปหน่อยแต่มันก็รักเมียมาก อีกอย่างเพลงพิณก็คงคิดถึงผัวแย่แล้วให้คนท้องเครียดนานๆ มันคงไม่ดี

“ไปอาบน้ำอาบท่ากินข้าวแล้วเข้านอนไป เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้คนไปส่งที่บ้าน”

“จริงนะลุง!!!” ผู้กองกวินทร์หูผึ่งขึ้นมาทันทีรีบเข้าไปเขย่าแขนคำแสนไปมา

“เออ กูเบื่อขี้หน้ามึงแล้วอยากส่งมึงไปไกลๆ ซักทีแล้วก็ห้ามคิดหนีอีกล่ะ ถ้าคืนนี้มึงยังหนีอีกกูจะขังมึงไว้ที่นี่จนกว่าเมียมึงจะคลอด”

“โอ๊ยๆๆ ไม่หนีๆ ถ้าพรุ่งนี้ลุงจะส่งผมกลับบ้านงั้นวันนี้ผมจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังลุงทุกอย่างเลย ขอแค่ได้กลับบ้านไปหาน้องเพลงกับลูกจ๋าผมยอมทุกอย่าง” เขาคิดถึงเมียใจจะขาดอยู่แล้ว อยากรีบกลับไปนอนซุกอกเมียให้เมียโอ๋แล้วก็...เขาจะฟ้องน้องเพลงให้หมดเลยว่าลุงของเธอแกล้งอะไรเขาบ้าง

เพื่อให้ได้กลับบ้านผู้กองกวินทร์เลยยอมทุกอย่าง เขาไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว กินมื้อเย็นร่วมกับทุกคนแต่โดยดี ไม่โวยวายไม่คิดจะหนีอีกแล้ว บรรยากาศของบ้านหลังนี้ดูดีมากยิ่งขึ้น ผู้กองกวินทร์สังเกตเห็นว่าข้ามโขงดูมีความสุขมาก นอกจากจะคอยดูแลคำแสน ตักกับข้าวให้พ่อทำหน้าที่ลูกที่ดีแล้วเขาก็ยังเอาอกเอาใจเพชรน้ำผึ้งด้วย พอรู้ว่าไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ก็เหมือนข้ามโขงจะกล้าเข้าใกล้เพชรน้ำผึ้งมากขึ้นจนเพชรน้ำผึ้งแทบจะทำตัวไม่ถูก เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละเจ้าอาวาสเกี้ยวสาว ฝ่ายคำแสนก็เหมือนจะเห็นดีเห็นงามที่ลูกทั้งสองคนแอบมีใจให้กันเสียด้วยสิ เรือล่มในหนองแล้วทองล่ะจะไปไหน ได้ลูกเขยที่ถูกตาได้ลูกสะใภ้ที่ถูกใจ สมบัติมากมายก็ยกให้ลูกทั้งสองถ้าคำแสนไม่ปลื้มก็บ้าแล้ว

“เรนเจอร์ ไปนอนไป” คำแสนบอกขณะที่ผู้กองกวินทร์กำลังนั่งฟังข้ามโขงดีดพิณอยู่ ส่วนเพชรน้ำผึ้งก็นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ ผู้เป็นพ่อ ด้วยคำแสนอยากสอนลูกดีดพิณสักครั้งตามความต้องการของฟ้าหยาดเขาก็เลยเอาพิณของตัวเองมาให้ลูกเล่นแล้วสอนเพลงที่ฟ้าหยาดชอบให้กับข้ามโขง

“เดี๋ยวสิลุงผมอยากฟังเพลงนี้ก่อน ป้าฟ้าหยาดเขาชอบเพลงนี้มากเลยใช่มั้ย เพราะดีนะเดี๋ยวผมจะให้น้องเพลงเล่นให้ผมฟังบ้าง”

“กูบอกให้ไปนอนไง” คำแสนไม่สนใจผู้กองกวินทร์ซ้ำยังพยักหน้าบอกให้บุญส่งมาลากตัวผู้กองกวินทร์ไปอีกโดยมีเพชรน้ำผึ้งโบกมือลา ไปซะได้ก็ดี พอเห็นว่าสนิทกันหน่อยก็มาแย่งขนมของเธอไปกินซะงั้น

“อ้าว นี่ยังไม่ดึกเลยนะครับให้พี่เรนเจอร์ไปนอนทำไม” ข้ามโขงวางพิณลงแล้วชะเง้อมองตามผู้กองกวินทร์ที่ถูกบุญส่งหิ้วตัวไป แล้วก็ไม่ได้หิ้วไปทางห้องนอนด้วย หรือว่าเพราะผู้กองกวินทร์แย่งขนมเพชรน้ำผึ้งกินพ่อเขาก็เลยต้องจัดการลงโทษ

“ลุงบุญส่งเขามีเรื่องอยากพูดกับมันน่ะ”

“เรื่องอะไรหรอครับ”

“ไว้กลับฝั่งไทยแล้วค่อยถามมัน” สิ่งที่บุญส่งจะบอกก็คือข่าวของคนร้ายที่ทีมอัลฟากำลังไล่ล่าอยู่ ถึงแม้ตอนนี้คำแสนจะหันมาจับงานที่ถูกกฎหมายแต่เขาก็มีหูตาไปทั่วทั้งในฝั่งขาว ฝั่งเทาและฝั่งดำ ถ้าข้อมูลเหล่านี้จะช่วยงานของลูกชายได้เขาก็ยินดี “อ่ะ ดีดพิณให้พ่อฟังต่อเถอะ” คำแสนบอกแล้วยื่นมือมาลูบผมเพชรน้ำผึ้งเมื่อเธอล้มตัวลงนอนหนุนตักของเขา ในมือก็ยังถือขนมกินอยู่ เพชรน้ำผึ้งติดพ่อมากเธอชินกับการอยู่กับพ่อและเสียงพิณของข้ามโขงก็เพราะดีเธอเลยอยากนอนฟังต่อ

แต่ฟังไปๆ มาๆ จนเธอเคลิ้มจะหลับจู่ๆ คำแสนก็ประคองตัวเธอออกจากตักของเขา

“อีพ่อสิไปไหน”

“อยู่กับอ้ายไปก่อนเด้อ พ่อสิไปเบิ่งว่าลุงบุญส่งเว้ากับบักเรนเจอร์ไปฮอดไสแล้ว” (อยู่กับพี่เขาไปก่อนนะ พ่อจะไปดูว่าลุงบุญส่งพูดกับไอ้เรนเจอร์ไปถึงไหนแล้ว) คำแสนไม่รอให้เพชรน้ำผึ้งถามต่อเพราะเขายังมีเรื่องงานที่ต้องบอกกับผู้กองกวินทร์อีกก่อนที่เขาจะส่งตัวกลับบ้าน และเขาก็มีเรื่องอยากฝากฝังให้ผู้กองกวินทร์ช่วยดูแลปานมณฑากับลูกๆ หลานๆ ของเขาด้วย ถึงมันจะกวนส้นตีนมากแค่ไหนแต่ผู้กองกวินทร์ก็เป็นคนที่พึ่งพาได้ ครอบครัวของมันก็มีอำนาจมากมายคงดูแลลูกๆ หลานๆ ของเขาได้เป็นอย่างดี

“ไปนอนดีกว่า”

“เดี๋ยววววว” ข้ามโขงรีบดึงเพชรน้ำผึ้งเอาไว้เมื่อเธอทำท่าจะลุกเข้าห้องไปนอน พ่อเขามีเรื่องจะคุยกับผู้กองกวินทร์ก็จริงแต่อีกเรื่องก็คือพ่อของเขาอยากให้เขาได้อยู่กับเธอตามลำพังก่อนที่เขาจะกลับฝั่งไทย

“พ่อบอกให้อยู่กับพี่ไม่ใช่หรอ นั่งลงสิเดี๋ยวดีดพิณให้ฟังนี่เป็นเพลงที่พ่อชอบดีดให้แม่ฟ้าหยาดฟังเลยนะ”

“อีพ่อสอนไปเบิ่งฮั่นมาคือสิเล่นเป็นแล้ว” (พ่อเพิ่งสอนไปเมื่อกี้นี้เล่นเป็นแล้วหรอ)

“กะลองฟังเบิ่งตี้ล่ะ” (ก็ลองฟังดูสิ”) เขายิ้มให้เป็นเชิงท้าให้เธออยู่ฟังเขาดีดพิณจนเพชรน้ำผึ้งกระแทกตัวลงนั่งจ้องเขา แล้วทันทีที่เสียงพิณดังขึ้นเพชรน้ำผึ้งก็ทำตาโตทันทีเพราะเพลงที่ข้ามโขงเพิ่งจะหัดจากพ่อไปเขาสามารถเล่นได้เพราะราวกับว่าพ่อเป็นคนเล่นเพลงนี้เสียเองเลย

“♪♫ (ช) ถึงกายห่าง ใจห่วงหา อยากพบหน้าคนดีที่ใจเฝ้ารอ ยังคิดถึงอยู่ทุกวัน รักคงมั่นเพียงน้องคนนี้ ♫♪” ไม่เพียงแค่ดีดพิณเท่านั้นแต่ข้ามโขงยังร้องเนื้อเพลงออกมาด้วย ดวงตาคู่ดุแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนมองแต่เพชรน้ำผึ้งคล้ายกับเพลงที่เขาร้องออกมาจะเป็นคำบอกกล่าวที่เขาอยากพูดกับเธอ แล้วพอโดนร้องเพลงรักใส่ไหนจะสายตาอันอ่อนโยนของข้ามโขงก็ทำให้เพชรน้ำผึ้งเหมือนจะหายใจติดขัดอาการเขินอายกำเริบ จะลุกหนีก็เสียดายเพราะยังอยากฟังเพลงของเขาต่อ แต่ว่า...นี่มันเป็นเพลงคู่ร้องสลับชายหญิงนี่นา

“♪♫ (ญ) เป็นเพียงคำที่ปลอบใจ ให้คนไกลคนนี้นั้นยังเฝ้ารอ บ่อยากเชื่อที่เว้ามา ยินข่าวมาอ้ายมีคนใหม่ ♫♪” เพชรน้ำผึ้งหัวเราะพรวดออกมาทันทีเมื่อถึงท่อนร้องของผู้หญิงแล้วข้ามโขงทำดัดเสียงเล็กๆ ร้องออกมา ตาบ้านี่ คนกำลังซึ้งกับเพลงรักดันมาทำให้เพลงมันตลกไปได้ นี่ถ้าแม่ฟ้าหยาดได้ฟังด้วยแม่อาจเลิกชอบเพลงนี้ไปเลยก็ได้

“หมอผีบ้า” ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่เพชรน้ำผึ้งก็ยังนั่งฟังข้ามโขงดีดพิณร้องเพลงต่อ ท่อนผู้ชายพอฟังได้แต่พอเขาร้องท่อนผู้หญิงทีไรเธอก็อดขำไม่ได้ทุกที แล้วดูสิ พอเห็นเธอหัวเราะก็ได้ใจใหญ่ฉีกยิ้มหวานเลยนะ

“♪♫ (ช) จงเชื่อใจอ้ายคนนี้ ที่บ่เคยคิดมีคนใหม่ (ญ) จะเชื่อใจได้อย่างใด ไผต่อไผเว้ากันทั้งนั้น (ช) ขอสัญญากับดินฟ้า จงช่วยมามาเป็นพยาน ว่าฮักจริง (ญ) เชื่อได้บ่ ขอให้ฟ้านั้นเป็นพยาน ฮักสองเฮา ♫♪”

“♪♫ (ช) ถึงว่าใครว่าอย่างใด จงมั่นใจว่าอ้ายนี้ยังเหมือนเก่า บ่เคยลืมคำสัญญา ที่ให้มาก่อนเราจากกัน (ญ) ขอให้มันเป็นความจริง ทุกๆ สิ่งที่อ้ายนั้นได้เว้าไป ว่าบ่เคยลืมสัญญา ถึงจากลาไกลกันเท่าใด (ช) ขอให้น้องจงมั่นใจ จะรักษาสัญญาให้ดี (ญ) ขอให้จริงน้องจะคอย วันที่อ้ายนั้นจะกลับมา (ช) อ้ายบ่มีวันเปลี่ยนแปลง แต่น้องนั้นอย่าได้เปลี่ยนไป (ญ) อ้ายคนดีจงเชื่อใจ รักให้ไปนั้นยังเหมือนเดิม ทุกเวลา ♫♪” (เพลง ฟ้าเป็นพยาน - ต้น ft. พิม เวอร์ชัน สปป.ลาว / เพลง Vang trang khoc ของเวียดนาม)

“อ้าวๆๆ มาหัวเราะกันแบบนี้ได้ยังไง” ข้ามโขงแกล้งว่าเมื่อเล่นเพลงฟ้าเป็นพยานจบเพชรน้ำผึ้งก็ยังหัวเราะเขาไม่หยุดเรื่องที่เขาดัดเสียงร้องเพลงในท่อนของผู้หญิง

“หมอผีบ้ามาป่วงคักแท้ ฮ่าๆๆๆ”

“ก็มันเป็นเพลงร้องคู่ชายหญิง งั้นทำไมเราไม่ร้องกับพี่ล่ะ” เหมือนจะหลอกล่อเด็กแต่เพชรน้ำผึ้งก็รู้ทัน

“บ่ได้กินข่อยดอกหมอ ฮ่าๆๆๆ”

ยัยเด็กนี่ฉลาดดีแฮะ ข้ามโขงได้แต่คิด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ชอบที่ได้เห็นเพชรน้ำผึ้งหัวเราะออกมาแบบนี้ เวลาที่เธอสดใสนี่ช่างดูน่ารักเสียจริง

“ถ้าพี่ไม่อยู่ที่ฝั่งนี้แล้วเพชรจะไปหาพี่ที่บ้านก็ได้นะ พี่สัญญาเลยว่าจะไม่ให้ใครมาทำอันตรายเพรช”

“อีหลีบ้อ”

“ให้ฟ้าเป็นพยาน” ข้ามโขงตอบเป็นชื่อเพลงที่เขาเพิ่งดีดพิณร้องเพลงไป

“แล้วสิมีคนมาจับอีพ่อไปบ่”

“พ่อเพชรก็เป็นพ่อของพี่เหมือนกันนะ อีกอย่างพ่อของเราเก่งขนาดนี้ไม่มีใครจะจับพ่อเราได้ทั้งนั้น”

“อีหลีบ้อ”

“ให้ฟ้าเป็นพยาน” ข้ามโขงตอบอีกแล้วขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ เพชรน้ำผึ้ง สายลมเย็นจากแม่น้ำโขงช่วยทำให้รู้สึกสดชื่นแม้แต่ดวงดาวก็ยังทอแสงสวยเต็มท้องฟ้า จะว่าไปก็ใจหายเหมือนกันที่เขาจะต้องกลับฝั่งไทยแล้ว ช่วงที่เขาอยู่กับพ่อคำแสนที่นี่ก็สนุกดี พ่อโหยหาเขาเช่นเดียวกับที่เขาโหยหาพ่อแท้ๆ ลุงบุญส่งก็ใจดีกับเขามากและที่นี่ก็ยังมีเพชรน้ำผึ้งอยู่ด้วย แต่ถ้าจะไม่กลับเขาก็สงสารคุณย่า พ่อเชนทร์กับแม่ป่าน โดยเฉพาะแม่ป่านที่แสนดีของเขาซึ่งเขาจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงที่แสนดีคนนี้ต้องเสียใจเด็ดขาด เขารักแม่ป่านของเขามากพ่อเชนทร์ก็มีบุญคุณล้นหัวเขา มีคุณย่าผู้อยู่เคียงข้างเขาตลอด เพลงรัก น้องชายแสนป่วงที่ติดพี่ชายอย่างเขามากและเพลงพิณ น้องสาวตัวน้อยที่เขาต้องปกป้องดูแลไหนจะภาระหน้าที่ต่อประเทศชาติอีก แต่ก็เอาเถอะ ไว้เขาจะหาโอกาสมาเยี่ยมพ่อคำแสนอีกให้ได้ นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เจอพ่อ

“พี่จะไปเล่นที่โรงเรียนสอนภาษาด้วยบ่อยๆ นะ แล้วทีนี้ก็ห้ามหลบหน้าพี่อีก”

“ข่อยบอกตี้ว่าอยากพ้อหน้าเจ้า” (ฉันบอกหรอว่าอยากเจอหน้าคุณ) เพชรน้ำผึ้งชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วทำเลิกคิ้วใส่ แต่ข้ามโขงก็ไม่สนใจซ้ำยังจับมือน้อยๆ มากุมเอาไว้อีก

“ไม่อยากเจอหน้าพี่ก็เรื่องของเพชรแต่พี่อยากเจอหน้าเพชรเพราะงั้นห้ามหลบหน้าพี่ อีกอย่างพี่ก็ยังอยากได้ยินข่าวคราวของพ่อจากเพชรบ้าง พ่อคำแสนก็เป็นพ่อของพี่เหมือนกันเพชรอย่ามางุบงิบพ่อเอาไว้คนเดียวสิ”

“เจ้าเห็นข่อยเป็นคนส่งจดหมายหาอีพ่อตี้” (คุณเห็นฉันเป็นคนส่งจดหมายหาพ่อหรอ)

“เปล่าซักหน่อย พี่เห็นเพชรเป็น...ลูกสาวอีกคนของพ่อพี่และเป็นคนที่พี่ขอฝากพ่อเอาไว้ด้วย พี่เชื่อว่าเพชรจะช่วยดูแลพ่อแทนพี่ได้แล้วก็...เพชรไม่ใช่คนส่งจดหมายแต่เพชรคือคนที่พี่อยากเจอ...อยากเห็นหน้าทุกวันเลย” ข้ามโขงกุมมือเพชรน้ำผึ้งเอาไว้แน่นแล้วดึงมาที่อกข้างซ้ายของเขา สายตาของเขาจับจ้องที่เพชรน้ำผึ้งตลอด

“พี่จะดูแลเพชรให้ดี จะปกป้องด้วยชีวิตของพี่เราอย่าทำตัวเหินห่างกันอีกเลยนะ”

“...หมอ”

“ทุกคำพูดทุกคำสัญญา...ให้สายน้ำโขงและฟ้าเป็นพยาน” เพชรน้ำผึ้งไม่กล้าดึงมือคืน เธอยังคงมองข้ามโขงราวกับต้องมนต์ หัวใจพองโตอบอุ่นอย่างมีความสุข แม้จะไม่ได้เอ่ยคำใดตอบแต่เธอก็รับรู้ทุกอย่างด้วยหัวใจจนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอสบายใจขึ้นมากแล้ว เขากับเธอไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกันและเขาก็จะไม่มีวันทำร้ายพ่อของเธอด้วย เขาไม่ใช่ตัวอันตรายของเธอกับพ่ออีกแล้วแต่เขาคือที่พึ่งของเธอต่างหาก

“ขอบคุณเด้อหมอ” เธอตอบเขาด้วยความยินดีโดยไม่รู้ตัวว่าคำแสน บุญส่งและผู้กองกวินทร์จะแอบมองอยู่

“น้ำเน่าไปแหน่ แต่กะถือว่าเล่นสาวเป็นครับนาย” (น้ำเน่าไปหน่อย แต่ก็ถือว่าจีบสาวเป็นครับนาย) บุญส่งวิเคราะห์ตามที่เห็นโดยที่คำแสนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ถือว่ายังได้เชื้อพ่อมาอยู่ นึกว่าเจ้าอาวาสจะจีบสาวไม่เป็นซะแล้วสิ”

“แหมๆๆ พวกลุงคิดจะจับคู่ให้สองคนนี้จริงๆ ด้วย” ผู้กองกวินทร์ว่า มิน่าล่ะไล่เขาออกมาที่แท้ก็กลัวว่าเขาจะไปเป็นก้างขวางคอนี่เอง

“รึมึงคิดว่าสองคนนี้ไม่เหมาะกัน”

“น้องชมพู่เขาเกิดมาเพื่อเป็นน้องสะใภ้ผมอยู่แล้วงานนี้ผมขอเชียร์คู่นี้อีกคน ผมเชียร์พวกเขามาก่อนที่พวกลุงจะเชียร์กันซะอีกจะให้ผมร่ายมนตร์รุกขเทวดาให้พวกเขาด้วยมั้ย มนต์รุกขเทวดาของผมขลังมากนะ”

“สู้มนต์นาคาของกูไม่ได้หรอก”

“จริงหรอ ตามตำนานเขาว่าพญานาคมักอาภัพเรื่องความรักนะครับ มีกรรมเยอะเรื่องความรักให้ผมร่ายมนตร์ให้ดีกว่า”

“สาระแน” ทั้งคำแสนและบุญส่งว่าพร้อมกัน คนสาระแนก็เลยได้แต่ทำปากขมุบขมิบร่ายมนตร์ใส่น้องชายกับว่าที่น้องสะใภ้ไปหนึ่งบทถ้วน

***********************************************

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ เนื่องจากมีปัญหาด้านสุขภาพเลยเงียบหายไป ไปหาหมอบ่อยมาก ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานนะคะ

พรุ่งนี้ไรท์จะลงตัวอย่างตอนต่อไปทางเพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้และทางไอจี อย่าลืมไปอ่านเด้อ

และสามารถฟังเพลงพิณ ฟ้าเป็นพยานได้ทางเพจนะคะ