68.ใจคนรอ

ในขณะเดียวกันที่อีกฟากของแม่น้ำโขง ทั้งเพลงพิณ กุมาริกา ขวัญคณินได้แต่นั่งเงียบอยู่ด้วยกันที่ชานบ้าน แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นค่ำมืดแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครยอมเข้านอนเมื่อคนรักข้างกายยังไม่มีใครกลับมาที่บ้านเลย นับตั้งแต่ที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงหายตัวไปกับแม่น้ำโขงทุกคนก็ยังไม่ถอดใจยังคงออกตามหาเหมือนเดิม แต่การตามหารอบนี้มันเป็นการตามหาที่มีกำลังใจมากขึ้นเพราะได้มีบุคคลปริศนาส่งข่าวมาบอกแล้วว่าทั้งสองคนยังคงมีชีวิตและปลอดภัยกันอยู่ และบุคคลปริศนาที่ว่าก็คาดว่าน่าจะเป็นคำแสนผู้ที่หลายๆ คนเข้าใจว่าล่วงลับไปแล้ว ไม่เพียงแค่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่แม้แต่คำแสนก็ยังไม่ตาย มันเป็นเรื่องที่ชวนให้น่าเหลือเชื่อแต่มันก็ช่วยทำให้ทุกๆ คนพอจะคลายความกังวลลงได้ ข้ามโขงได้อยู่กับคำแสน นั่นแปลว่าข้ามโขงต้องปลอดภัยสบายดีอยู่แล้วและผู้กองกวินทร์ก็เป็นหลานเขยของคำแสน อย่างไรเสียคำแสนก็ต้องมีความเมตตาให้อยู่แล้ว

แต่ถึงจะรู้ว่าทั้งสองคนปลอดภัยกันดีแต่ด้วยความเป็นห่วงผู้กองกรินทร์ก็เลยออกตามหาน้องชายทั้งสองคนต่อโดยมั่นใจว่าน่าจะอยู่กับคำแสนที่ฝั่งลาว ดังนั้นหนุ่มๆ ทุกคนจึงพร้อมใจกันออกตามหาต่อโดยมีพลโทกรันณ์สนับสนุนเพราะพอรู้ว่าคำแสนยังไม่ตายเขาก็อยากจะรู้เบาะแสของอีกฝ่าย ไม่เคยมีคดีไหนที่เขาทำแล้วปิดไม่ได้ มีแค่คดีของคำแสนเท่านั้นที่มันยังคงคาใจของเขาอยู่ ที่ผ่านมายังพอหลอกตัวเองได้ว่ามันอาจจะตายไปแล้วจริงๆ แต่พอรู้ความจริงว่ามันยังอยู่เขาก็ไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้ เรื่องชีวิตอันน่าขมขื่นของคำแสนเขาเข้าใจดีแต่หน้าที่ของทหารมันก็ค้ำคออยู่ คนทำชั่วก็ต้องได้รับกรรม คนทำผิดก็ต้องได้รับโทษ

“นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่กลับมากันซักที” กุมาริกาพูดขึ้นทำลายความเงียบ ตอนนี้ทั้งผู้กองกรินทร์ ผู้หมวดศิขริน เพลงรัก อรินแล้วก็ทีมอัลฟาได้ออกไปตามหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงที่ฝั่งลาว ตอนไปก็พกอาวุธครบมือไปกันแล้วก็ไปตั้งแต่เมื่อคืนวานนี้แล้วไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรกันบ้าง

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่พนาก็ไปด้วย พี่พนาน่ะเก่งยังไงซะก็ต้องพาทุกคนกลับมาได้อย่างปลอดภัยอยู่แล้ว” แก้วเจ้าจอมที่เพิ่งเดินออกมาจากตัวบ้านว่าขึ้น แม้จะเป็นห่วงทุกคนแต่เธอก็ยังเชื่อมั่นในตัวของสามีที่เป็นพี่ใหญ่นำพาทุกคนออกไปตามหาน้องชาย สารวัตรพนาไม่เคยทำให้เแก้วเจ้าจอมต้องผิดหวังและถึงทุกคนจะไม่เจอผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงแต่เธอก็ไม่ได้คิดมากเพราะตอนนี้ทั้งสองคนอยู่กับคำแสน ถ้าได้อยู่กับคำแสนแก้วเจ้าจอมเชื่อว่าทั้งสองคนต้องปลอดภัยกันดี ก็มีแต่ทีมค้นหานี่แหละที่น่าห่วงมากกว่า

“อ้าวพี่ไนเปอร์ ยังไม่นอนอีกหรอคะ” ขวัญคณินถาม เพราะก่อนหน้านี้เธอยังเห็นแก้วเจ้าจอมกล่อมลูกๆ นอนอยู่เลย

“ก็เราสามคนยังไม่นอนแล้วพี่จะเข้านอนก่อนได้ไง” ในฐานะของพี่สาวคนโตแก้วเจ้าจอมก็ต้องดูแลน้องๆ อยู่แล้ว

“ใช่ๆ ทุกคนไปนอนเถอะนะคะซอมพอจัดที่นอนให้แล้ว” ซอมพอที่อรินพามาด้วยเข้ามาดึงมือกุมาริกากับขวัญคณินขึ้น เพราะเธอยังถูกกลุ่มคนร้ายไล่ล่าอยู่อรินจึงต้องหนีบซอมพอไปด้วยทุกที่ ซึ่งพอมาที่นี่ซอมพอก็มาช่วยเลี้ยงดูแลน้องชมพูกับน้องโมกด้วยทำให้แก้วเจ้าจอมได้มีเวลาไปดูแลอื่นๆ ต่อทั้งคุณปู่คุณย่า พ่อกับแม่รวมถึงเพลงพิณที่กำลังตั้งท้องอ่อนๆ อยู่

“แน่ะ เราสิควรรีบไปนอนก่อนคนอื่นเขา วันนี้เลี้ยงหลานช่วยพี่มาทั้งวันแล้วไม่เหนื่อยรึยังไง” แก้วเจ้าจอมว่า เพราะวันนี้ซอมพอรับบทหนักทั้งวันในการดูแลลูกๆ ให้เธอแล้วก็ดูแลได้ดีมากเสียด้วย น้องชมพูกับน้องโมกชอบคุณน้าซอมพอกันมาก

“ไม่เหนื่อยค่ะเล่นกับหลานสนุกดีจะตาย ซอมพอชอบเล่นกับเด็ก” แล้วซอมพอก็เข้าไปนั่งรวมกับทุกๆ คน “ซอมพอจะรอคุณหมอก่อน ถ้ายังไม่เห็นคุณหมอกลับมาซอมพอนอนไม่หลับ ทุกคนไปนอนกันเลยนะคะเดี๋ยวซอมพอจะอยู่รอคุณหมอ เอ๊ย! จะอยู่รอทุกคนให้เองค่ะ” เห็นท่าทีห่วงใยอรินของซอมพอทุกคนก็ได้แต่ยิ้มให้ ทุกลมหายใจของซอมพอมีแต่อรินเห็นแล้วแก้วเจ้าจอมก็ยินดีนักที่ในที่สุดน้องชายที่แสนดีของเธอก็มีความรักกับคนอื่นเขาเสียที ซอมพอเป็นเด็กที่น่ารักมากแก้วเจ้าจอมจึงเชียร์ให้คนทั้งคู่ลงเอยกัน

“งั้นก็ตามใจเลยนะใครจะไม่นอนก็แล้วแต่แต่น้องเพลงต้องไปนอนค่ะ เราไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนคนอื่นๆ เขานะ ในท้องของน้องเพลงมีหลานของพี่อยู่ตั้งสองคนป่านนี้หลานของพี่ง่วงนอนกันแย่แล้ว รีบพาเจ้าแฝดไปนอนเถอะถ้าพี่เรนเจอร์กลับมาเดี๋ยวพี่จะรีบไปปลุก” เมื่อบอกคนอื่นไม่ได้แก้วเจ้าจอมก็หันมาบอกกับคนท้องแทน ขวัญคณินแอบหัวเราะคิกๆ แล้วกระซิบเล่าให้กุมาริกาฟังว่าตอนที่แก้วเจ้าจอมตั้งท้องน้องชมพูอยู่ แก้วเจ้าจอมเข้าป่าไปบู๊ดุเดือดกับคนร้ายเป็นกองทัพเลยแล้วยังฆ่าคนร้ายตายเป็นเบืออีก กับคนอื่นล่ะไล่ไปนอนทีตัวเองล่ะออกไปบู๊

“เอ๊ะยัยเด็กคนนี้” พอได้ยินน้องสาวแอบนินทาแก้วเจ้าจอมก็ตีไปที่ต้นแขนของขวัญคณินทันทีทำให้สาวน้อยหัวเราะคิกๆๆ ออกมา นานๆ ทีจะได้แกล้งแหย่พี่สาวแบบนี้

เพราะยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอตัวของผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงทุกๆ คนก็เลยยังปักหลักกันอยู่ที่นี่ แม้ว่าทีมกู้ภัยและเจ้าหน้าที่จากหน่วยอื่นๆ จะได้รับคำสั่งให้หยุดการค้นหาแล้วแต่กลุ่มของผู้กองกรินทร์กับทีมอัลฟาก็ยังไม่หยุดตามหา จากที่เคยนึกว่าจะต้องหาศพตอนนี้ทุกคนก็เบาใจกันมากเมื่อต้องออกตามหาคนตัวเป็นๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ ในตอนแรกกุมาริกาจะให้ทุกคนไปพักที่โรงแรมหรูของเธอที่อยู่ในตัวเมืองหนองคาย แต่เพราะไม่มีใครอยากอยู่ห่างจากที่นี่กุมาริกาก็เลยจัดรถบ้านคันใหญ่หลายคันมารองรับทุกคนโดยมีกริชชาภัทรผู้เป็นพี่ชายคนโตเข้ามาดูแลเรื่องความสะดวก ด้วยเพราะทั้งสามครอบครัวรวมใจเป็นหนึ่งเดียวเมื่อใครมีเรื่องเดือดร้อนก็ต้องคอยช่วยเหลือดูแลกัน ท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช พลเอกคีรินทร์และหมอเอื้อยไปพักที่บ้านพักรับรองของทางสถานีเรือรัตนวาปีตามคำเชิญของหัวหน้าสถานีเรือแห่งนี้ ส่วนพลโทกรันณ์กับราชาวดีพักอยู่ที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์เผื่อว่าหากคำแสนโผล่มาส่งลูกๆ ที่บ้านเขาจะได้เจอตัวทันที เหล่าลูกๆ หลานๆ แต่ละคนก็พักกันที่รถบ้าน มีแค่แก้วเจ้าจอมกับลูกๆ เท่านั้นที่พักอยู่บนบ้านของ ผบ.คเชนทร์ด้วยเมื่อเพลงรักอยากให้หลานๆ ตัวน้อยได้นอนสบายๆ บนเตียงเขาก็เลยสละห้องนอนให้หลานๆ แล้วตัวเองไปนอนพักกับทีมอัลฟาที่รถบ้านแทน

“น้องเพลงขอรออีกหน่อยก่อนนะคะพี่ไนเปอร์ อีกแป๊บเดียวค่ะ” เพลงพิณมองนาฬิกาด้วยยังไม่อยากเข้านอน แต่อีกใจก็ห่วงลูกน้อยทั้งสองอย่างที่แก้วเจ้าจอมว่าเลยว่าจะรอต่ออีกนิด หากยังไม่มีใครกลับมาเธอก็จะพาลูกเข้านอน

“เฮ้อ มีแต่คนดื้อๆ” คนบ่นก็บ่นออกมาโดยที่ลืมไปว่าตัวเองนั้นดื้อที่สุดในเหล่าพี่น้องแล้ว แก้วเจ้าจอมเข้าไปนั่งลงข้างๆ เพลงพิณแล้วดึงมือน้องสาวมากุมเอาไว้ ก่อนหน้านี้เพลงพิณเอาแต่ร้องไห้และเป็นลมตลอด เหมือนคนหมดสิ้นแล้วทุกอย่างในชีวิต แต่พอได้ข่าวว่าผู้กองกวินทร์ยังมีชีวิตอยู่เธอจึงค่อยอาการดีขึ้น แก้วเจ้าจอมเข้าใจเพลงพิณเป็นอย่างดี กำลังท้องแล้วสามีมาหายตัวไปแบบนี้มันยากที่จะทำใจจริงๆ

“กำลังท้องอยู่น้องเพลงอย่าคิดมากนะ พี่เรนเจอร์กับข้ามโขงน่ะปลอดภัยกันดีอยู่แล้ว ก็ลุงคำแสนเขาเป็นพ่อแท้ๆ ของข้ามโขงไม่ใช่หรอ บางทีการได้อยู่กับลุงคำแสนทั้งสองคนอาจจะปลอดภัยที่สุดก็ได้ ฟังจากที่อาป่านเล่าว่าลุงคำแสนคนนี้เขาตามดูแลลูกหลานมาโดยตลอดยังไงซะเขาก็ต้องดูแลข้ามโขงเป็นอย่างดีส่วนพี่เรนเจอร์ก็เป็นหลานเขยของเขา เป็นพ่อของหลานๆ ในท้องน้องเพลงคุณตาคำแสนเขาไม่มีทางใจร้ายกับพ่อของหลานๆ หรอกเชื่อพี่สิ”

พอความแตกแล้วปานมณฑาจึงยอมรับกับทุกคนว่าคำแสนยังมีชีวิตอยู่จริงๆ และสบายดี แต่ตอนนี้คำแสนอยู่ที่ไหนปานมณฑาก็ไม่รู้เพราะผู้เป็นพี่ชายไม่เคยบอก คำแสนทิ้งธุรกิจสีดำทั้งหมดแล้วหันมาจับงานธุรกิจที่ถูกกฎหมายแล้วคอยติดตามดูแลลูกๆ หลานๆ อย่างลับๆ เพลงพิณไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตอนที่ตนไปเรียนต่อที่ออสเตรียเธอมีลุงคำแสนตามไปอยู่ด้วยตลอดจนเธอเรียนจบแล้วกลับมาบ้าน พอรู้ว่าผู้เป็นลุงห่วงใยเธอมากขนาดนี้เพลงพิณก็นึกอยากจะเจอกับลุงบ้าง ลุงคำแสนเคยแวะเวียนมาหาเพลงรักบ่อยๆ โดยการปลอมตัวมาแล้วทำไมลุงถึงไม่มาหาเธอบ้างนะ ต้องห่างครอบครัว ห่างลูกหลานของตัวเองไปแบบนี้ลุงต้องเหงามากแน่ๆ เธอสงสารลุงเหลือเกิน

“...แต่น้องเพลงก็ยัง...” เพลงพิณก็ยังอดคิดถึงและห่วงหาสามีไม่ได้อยู่ดี แม้จะเคยต้องห่างกันแต่ครั้งก่อนๆ เธอก็ยังรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ยังโทรหากันได้แต่นี่...กลับไม่มีวี่แววอะไรเลย ตอนนี้แม่ของเธอและคุณยายคลายความเศร้าลงแล้ว ทุกคนคลายความเจ็บปวดลงและได้แต่รอวันที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงจะกลับมา เพลงพิณพยายามจะทำใจให้สบายเหมือนทุกๆ คนแต่เธอก็ทำไม่ได้เสียทีเพราะเธอคิดถึงสามี ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะร้องไห้คิดถึงเธอแล้วยังและถ้ากลับมาเขาคงมีเรื่องมาฟ้องเธอเยอะแยะแน่ๆ พี่เรนเจอร์...รีบกลับมานะคะน้องเพลงกับลูกคิดถึง

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ สองคนนั้นน่ะปลอดภัยชัวร์เว้นแต่...พี่เรนเจอร์จะไปกวนบาทาลุงคำแสนเขาก่อนแล้วโดนกระทืบนั่นแหละ พี่ว่าอีกวันสองวันเดี๋ยวพี่เรนเจอร์กับข้ามโขงก็จะกลับมากันแล้วล่ะ เชื่อพี่นะ”

“ค่ะ” กำลังใจจากพี่สาวช่วยทำให้เพลงพิณรู้สึกดีขึ้น ไหนจะมีกำลังใจจากกุมาริกา ขวัญคณินและซอมพออีก นี่หากว่าท่านนายพลปภพไม่ห้ามเอาไว้ก่อนญาติพี่น้องอีกหลายๆ คนคงมาให้กำลังใจเพลงพิณเยอะแยะแล้ว ด้วยท่านนายพลปภพมั่นใจดีว่าหลานชายทั้งสองคนจะปลอดภัยแน่ๆ จึงไม่อยากให้คนอื่นๆ ลางานมาที่นี่กันหมดเดี๋ยวจะเสียงานเสียการกันเปล่าๆ นี่ท่านก็เพิ่งให้ผู้การนทีมาพาตัวนทีธารากับอัศวินกลับไปเมื่อตอนบ่าย และไม่ให้ผู้กำกับไกรจักรกับผู้การคณินมาเฝ้าอยู่ที่นี่ด้วยเพราะเท่าที่อยู่กันนี้ก็ถือว่ามากแล้ว นอกจากนี้แม้แต่ ผบ.พสุธา ผบ.นรข.เขตอุบลราชธานีผู้เป็นลูกน้องคนสนิทของ ผบ.คเชนทร์ก็ยังเพิ่งจะขอตัวกลับไปเมื่อตอนค่ำนี้เหมือนกัน จะมีก็แต่ ผบ.สายชล ผบ.นรข.เขตหนองคายที่คอยแวะเวียนมาติดตามข่าวคราวของหลานชายทั้งสองอย่างใกล้ชิดด้วยเขาเป็นคนในพื้นที่อยู่แล้ว

“งั้น...น้องเพลงพาลูกไปนอนก่อนนะคะ”

“ดีมาก แบบนี้สิน้องสาวของพี่ ฝันดีนะเจ้าแฝดน้อยของอา” แก้วเจ้าจอมลูบหน้าท้องของเพลงพิณเบาๆ เพื่อพูดคุยกับหลาน แต่พอเพลงพิณจะกลับเข้าบ้านไปนั้นก็ได้มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังตรงมาที่บ้าน ทุกคนมีอาวุธครบมือและแต่งกายมิดชิด จนเมื่อเข้าใกล้เขตบ้านแล้วแสงไฟจากตัวบ้านจึงส่องให้รู้ว่าพวกเขาคือใคร

สมาชิกทีมอัลฟาขอตัวกลับเข้ารถบ้านไปพักผ่อนกันก่อน ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะเดินนำทุกคนเดินขึ้นมาบนบ้านที่สาวๆ ทุกคนรออยู่

“พี่ซีล” กุมาริกาที่ห่วงคนรักอยู่แล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่นเมื่อผู้กองหนุ่มถอดผ้าคลุมใบหน้าออก ผู้หมวดศิขรินรีบเดินเข้ามาหาขวัญคณิน ซอมพอก็วิ่งเข้าไปกอดคุณหมอของตน แม้แต่สารวัตรพนาก็ยังเดินเข้ามากอดและจุ๊บแก้มแก้วเจ้าจอมเบาๆ เพลงพิณหน้าถอดสีน้ำตาคลอเมื่อเห็นทุกคนต่างก็ได้วิ่งเข้าไปกอดคนรักของตนแต่เธอ...เธอกลับไม่มีคนรักอยู่เคียงข้าง พอเห็นน้องสาวหน้าเสียไปเพลงรักก็รีบเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้

“...ไม่เจอพี่เรนเจอร์หรอคะ” น้ำเสียงที่สั่นเครือทำให้ทุกคนได้แต่สงสารเธอ แม้จะเดินทางออกตามหาไปจนถึงฝั่งลาว ไปหาในทุกๆ ที่ที่คิดว่าคำแสนอาจจะอยู่แต่กลับไม่มีเบาะแสใดๆ แม้จะผิดหวังแต่ทุกคนก็ไม่ได้สิ้นหวังเพราะเชื่อกันว่าอย่างไรแล้วผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ต้องปลอดภัย

“ถึงจะไม่เจอแต่พี่ก็เชื่อว่าลุงคำแสนจะดูแลพี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงเป็นอย่างดีนะ ยังไงซะลุงเขาก็ต้องพาทั้งสองคนกลับมาส่งคืน” เพลงรักให้กำลังใจน้องสาว “พี่เคยเจอลุงคำแสนอยู่บ่อยๆ ลุงเขาดีกับพี่มาก อบอุ่นและใจดี พี่น่าจะรู้ตัวนะว่าลุงคนหาปลาแท้จริงแล้วก็คือลุงของพวกเราเอง ถ้ารู้ว่าเป็นลุงเราคงได้คุยกันยาวๆ แน่เพราะลุงคำแสนเป็นคนคุยสนุก เชื่อพี่ เชื่อใจลุงคำแสนนะ เดี๋ยวลุงก็ต้องพาพี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงมาส่งบ้านแน่นอน”

“ใช่ พี่เพลงรักเขาพูดถูกแล้วน้องเพลงอย่าคิดมากเลยนะลูก เดี๋ยวลุงคำแสนของน้องเพลงก็จะพาพี่ๆ เขามาส่งแล้ว น้องเพลงคงอยากเจอลุงคำแสนผู้แสนใจดี...พ่อก็อยากเจอเหมือนกัน” พลโทกรันณ์ที่ได้ยินเสียงว่าลูกๆ หลานๆ กลับมาแล้วจึงออกมาดู แม้จะผิดหวังที่ไม่เห็นลูกชายคนรองกับหลานชายกลับมาแต่เขาก็ยังมีหวังที่จะได้เจอลูก ผู้กองกวินทร์เป็นพ่อของลูกในท้องเพลงพิณ คำแสนไม่กล้าทำอะไรผู้กองกวินทร์หรอก

“อยากเจอพี่ชายของฉันมากนักหรอคะ” ทางฝ่ายปานมณฑาที่ได้ยินเข้าก็เดินออกมาชักสีหน้าใส่พลโทกรันณ์ ตั้งแต่หนุ่มยันแก่เลยนะ เขาไม่คิดจะปล่อยพี่ชายของเธอไปเลยหรืออย่างไร

“ครับ อยากเจอมาก อยากเจอที่สุดด้วยครูป่านช่วยโทรไปหาพี่ชายทีสิว่าให้พาลูกกับหลานมาส่งบ้านได้แล้ว ทุกคนเขาเป็นห่วง”

“ฉันไม่มีเบอร์ค่ะ ถ้าพี่คำแสนเขาอยากติดต่อหาฉันเขาจะเป็นคนติดต่อมาเอง” ปานมณฑากอดอกทำหน้าเมินใส่ และต่อให้เธอมีเบอร์ของคำแสนเธอก็จะไม่มีทางโทรบอกให้พี่ชายของเธอมาเจอพลโทกรันณ์หรอก

“เมียมึงปกป้องนักโทษอีกแล้ว”

“ยังไงเขาก็เป็นพี่น้องกันน่า” ผบ.คเชนทร์ล่ะปวดหัวกับเรื่องนี้ ตั้งแต่ที่ปานมณฑายอมรับว่าพี่ชายของตัวเองยังมีชีวิตอยู่จริงๆ พลโทกรันณ์ก็ตั้งท่าจะสอบสวนเธอเสียให้ได้จนเขาต้องช่วยปกป้องเมียเอาไว้เพราะเขาเป็นอีกคนที่รู้ดีมาโดยตลอดว่าคำแสนไม่เคยตายจริงๆ แต่ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ น้องสาวและลูกหลานนี่แหละ ต่อให้สอบสวนปานมณฑาจริงๆ เธอก็คงไม่รู้อะไรหรอกเพราะคำแสนแทบไม่เคยเปิดเผยเรื่องที่อยู่หรือเล่าให้น้องสาวฟังเลยว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรอยู่ คำแสนก็ระวังตัวมากเหมือนกันไม่งั้นเขาคงตามจับมาได้แล้ว เท่าที่เขาพอรู้คำแสนก็เพียงแค่นัดน้องสาวออกไปเจอเพื่อรับฟังข่าวคราวของลูกๆ หลานๆ หรือบางทีก็ฝากของมาให้ลูกกับหลาน โดยเฉพาะเครื่องประดับของผู้หญิงราคาแพงที่เพลงพิณมักจะได้อยู่บ่อยๆ

“ป่านเขาไม่รู้เรื่องอะไรหรอกมึงเลิกเหน็บเมียกูได้แล้ว คำแสนมันระวังตัวมาก เพื่อความปลอดภัยของมันกูว่ามันไม่กล้าเล่าอะไรให้ป่านฟังมากแน่นอน”

“ปกป้องเมียเก่งจังเลยนะ เมียมึงนี่กูแขวะไม่ได้เลยใช่มั้ย”

“อ้าว มึงไม่ให้กูปกป้องเมียแล้วจะให้กูปกป้องใคร ปกป้องมึงหรอ ถุย! มึงไม่ใช่เมียกูซักหน่อย” ได้ยินสามีว่าแบบนี้ปานมณฑาก็กอดอกยิ้มเยาะพลโทกรันณ์ทันที ไงล่ะ อย่างไรแล้วเธอก็สำคัญกับสามีที่สุด เป็นแค่เพื่อนจะมาสำคัญกว่าเมียได้ยังไง

“น้องป่านเขายังหึงพี่รันกับพี่เชนทร์ไม่เลิกอีกหรอคะ” ทางฝ่ายราชาวดีที่เห็นท่าทางของปานมณฑาก็เลยหันมากระซิบถามสามีเพราะพลโทกรันณ์กับ ผบ.คเชนทร์สนิทกันมาก สนิทกันจนปานมณฑาระแวงทั้งๆ ที่พวกเขาเป็นแค่เพื่อนรักเพื่อนตายกันเท่านั้น

“เมียมันป่วงไม่เต็มบาทเราอย่าไปถือสาเมียมันเลย เป็นบุญของน้องเพลงแท้ๆ ที่ไม่ได้นิสัยแม่มา” พลโทกรันณ์แอบกระซิบบอกภรรยาของตนก่อนจะหันมาทางลูกๆ หลานๆ ที่อยู่กันพร้อมหน้า ตั้งใจว่าจะถามเสียหน่อยว่าที่พากันไปตามหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงถึงทางฝั่งลาวได้เรื่องอย่างไรบ้างแต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตอบร่างเล็กๆ สองร่างก็ได้วิ่งเข้ามาหาทุกคนแล้ว

“คูมป้อ คูมป้อขา!”

“คูมป้อค้าบ” น้องชมพูกับน้องโมกวิ่งออกมาจากตัวบ้านด้วยความคิดถึงคุณพ่อกัน พอเห็นลูกๆ เรียกหาสารวัตรพนาที่ยืนโอบเอวแก้วเจ้าจอมเอาไว้ก็ส่งกระบอกปืนในมือให้เธอช่วยถือให้ก่อนจะนั่งลงแล้วกางมือออกเพื่อรับลูกๆ ทั้งสองเข้าสู่อ้อมกอด

เพราะทุกคนมาอยู่ที่หนองคายกันหมดน้องชมพูกับน้องโมกก็เลยต้องมาด้วย ยังอยู่เล่นกับคุณพ่อไม่หนำใจคุณพ่อกับเหล่าคุณลุงคุณน้าก็หายจ้อยกันไปเลย ด้วยความคิดถึงคุณพ่อมากทั้งสองพี่น้องก็เลยนอนไม่ค่อยหลับกัน ไหนจะแปลกที่แปลกทางอีก พอตื่นมากลางดึกแล้วไม่เจอใครก็เลยพากันออกมาตามหาก่อนจะได้เจอทั้งคุณพ่อและคุณแม่อยู่ที่นี่

“คิดถึงจังเลย พ่อคิดถึงน้องชมพูกับน้องโมกที่สุดในโลกเลยลูก” สารวัตรพนาหอมแก้มของลูกๆ สลับกันไปมาคนละหลายฟอดด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ทุกลมหายใจและชีวิตของเขามีแค่แก้วเจ้าจอมกับลูกน้อยทั้งสองเท่านั้นเขาก็เลยโหยหาลูกมาก น้องชมพูกับน้องโมกพากันหัวเราะคิกคักอย่างจั๊กจี้ที่ถูกคุณพ่อหอมไม่หยุด แขนน้อยๆ กอดรอบลำคอของคุณพ่อทันทีเมื่อคุณพ่ออุ้มทั้งสองคนขึ้นพร้อมๆ กัน ต่างคนต่างก็ซุกซบคุณพ่ออย่างแสนคิดถึงจนทุกๆ คนได้แต่เอ็นดูตาม

“พอคุณพ่อมาก็ลืมแม่เลยนะ” แก้วเจ้าจอมว่า เอ็นดูลูกๆ นัก ก็น่ารักกันแบบนี้ไงคุณพ่อเลยหลงหัวปักหัวปำ

“คูมป้อไปไหนมาหยอคะ น้อนจมปูกับต้าวโมกคิดถุง” คนคิดถึงพ่อเอียงแก้มป่องๆ มาถูๆ กับแก้มของคุณพ่อจนน้องชายทำตาม สองแก้มของสารวัตรพนาก็เลยมีแมวน้อยสองพี่น้องเอียงแก้มมาคลอเคลียอย่างขี้อ้อน

“พ่อไป...”

“ไปตามหาคูมยุงเรงเจอร์หยอคะ คูมยุงอยู่ที่ไหนหยอคะ”

“น้อนโมกคิดถุงคูมยุงค้าบ” คำซื่อๆ ของลูกทำให้สารวัตรพนาไม่รู้ว่าจะตอบลูกอย่างไร ทางฝ่ายแก้วเจ้าจอมก็ได้แต่ส่ายหน้าให้สามีเพื่อจะสื่อว่าเธอไม่ได้เล่าเรื่องที่พี่ชายกับข้ามโขงหายตัวไปให้ลูกๆ ฟัง น้องชมพูกับน้องโมกอาจจะได้ยินที่ผู้ใหญ่พูดกันเลยจำมาพูด คงแปลกใจที่เห็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้ายกเว้นคุณลุงเรนเจอร์

“โธ่พ่อคุณแม่คุณของป้า” เพลงพิณน้ำตาซึมเพราะสงสารหลานๆ ลุงกับหลานเขาสนิทกันและรักกันมาก แม้จะชอบแกล้งกัน ทะเลาะกันบ่อยๆ แต่เพลงพิณก็รู้ดีว่าผู้กองกวินทร์รักหลานสุดหัวใจและหลานๆ ก็รักลุงมากเหมือนกัน

“คุณลุงไปว่ายน้ำเล่นค่ะ เดี๋ยวอีกไม่นานก็กลับมาแล้ว” ผู้กองกรินทร์เป็นคนตอบขึ้นมาแทน น้อยใจนิดๆ ที่หลานคิดถึงแต่พ่อแล้วไม่คิดถึงลุงอย่างเขา

“ว่ายน้ำหยอคับ” น้องโมกทำตาโตขึ้นมาแล้วจ้องลุงซีลตาแป๋ว แต่คุณลุงยังไม่ทันตอบน้องชมพูก็รีบอธิบายกับน้องชายก่อนเพราะจำได้ว่า...

“ไจ้แย้ว คูมยุงเคยบอกว่าคูมยุงเปงมนุดกบ คูมยุงกายย่างเปงมนุดกบอ๊บๆ ได้” คนพี่ก็พยายามอธิบายให้น้องชายฟังพร้อมกับทำท่ากบประกอบ น้องโมกยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่เพราะยังไม่เคยเห็นคุณลุงกลายร่างเลย

“ตู้หูวววว คูมยุงเปงมนุดกบแย้ว อ๊บๆๆ” ไม่เพียงแค่ร้องเสียงกบแต่ยังทำมือท่ากบขึ้นด้วย พี่ชมพูก็พยักหน้าหงึกหงักยืนยันกับน้องชาย ความไร้เดียงสาของเด็กๆ ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสงสารด้วยไม่รู้จะบอกความจริงกับน้องชมพูและน้องโมกอย่างไรดีว่าคุณลุงหายไปไหน ก็คงทำได้แค่เบี่ยงเบนไปเรื่องอื่นเท่านั้น แล้วก่อนที่ทั้งสองคนพี่น้องจะได้เอ่ยถามเรื่องมนุษย์กบอีก พลโทกรันณ์ก็พยักหน้าบอกให้แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาพาลูกๆ ไปเข้านอนเพราะมีเรื่องอยากจะพูดคุยเรื่องผู้กองกวินทร์ต่อ

“คุณพ่อกลับมาเหนื่อยๆ แม่ว่าเรามาพาคุณพ่อไปอาบน้ำเข้านอนกันดีมั้ยลูก”

“ดีค่ะ / ดีค้าบ น้อนโมกจองนอนตรงกลาง น้อนโมกจานอนกอดคูมป้อค้าบ”

“ได้เลย งั้นเราไปนอนกอดๆ กันนะครับ” เมื่อมีคุณพ่อกับคุณแม่อยู่พร้อมหน้าน้องชมพูกับน้องโมกก็ไม่ต้องการอะไรอื่นอีกแล้ว ทั้งสองคนกอดคอคุณพ่อแน่นเพื่อจะได้เข้าไปนอนกอดคุณพ่อกับคุณแม่อีกครั้ง สารวัตรพนาพยักหน้าบอกให้ผู้กองกรินทร์รายงานเรื่องทุกอย่างให้ทุกคนฟังแทนเขาก่อนจะพาลูกเมียเข้าบ้านไปก่อน

จากที่ผู้กองกรินทร์รายงานเรื่องที่ไปตามหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงให้ทุกคนฟังพลโทกรันณ์ก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลยที่การไปตามหาครั้งนี้ก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของผู้กองกวินทร์กับข้ามโขง ถ้าไม่อยากให้ใครเจอตัวก็คงยากที่จะมีคนไปเจอคำแสนได้ พลโทกรันณ์ก็ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะส่งลูกชายของตนกลับคืนไวๆ ก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้านอนเพื่อเก็บแรงเอาไว้เพราะผู้กองกรินทร์ยังอยากออกตามหาน้องชายต่อ เขาไม่อยากอยู่รอที่บ้านเฉยๆ ตราบใดที่ยังไม่เห็นฝาแฝดของตัวเองกลับมาอย่างปลอดภัยเขาก็ยังทำสบายใจไม่ได้ เขารักผู้กองกวินทร์มาก รักที่สุดถ้าอีกฝ่ายเป็นอะไรไปเขาคงทนไม่ได้

“เฮ้อ” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมายาวๆ อยู่ที่ชานบ้าน ซึ่งเป็นชานกว้างที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งไปส่งขวัญคณินเข้านอนที่รถบ้านคันเดียวกับซอมพอเพราะถ้าไม่ไปส่งด้วยตัวเองมีหวังผู้หมวดศิขรินได้แอบพาน้องสาวของเขาไปนอนด้วยที่รถบ้านคันเดียวกับตัวเองแน่ๆ เขาก็ไม่ได้จะขัดขวางความรักของน้องๆ หรอก แต่ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้แล้วผู้หมวดศิขรินดื้อไอ้น้องชายคนนี้ได้ลงไปนอนตายใต้แม่น้ำโขงแน่ๆ เพราะผู้การคณินพ่อของขวัญคณินได้ฝากลูกสาวเอาไว้กับพ่อของเขา พอจับขวัญคณินเข้านอนกับซอมพอแล้วเขาก็ต้องลากอรินเข้าไปนอนที่รถบ้านคันเดียวกับผู้หมวดศิขรินต่อ ไอ้รายนี้ก็ไม่น่าไว้ใจ เห็นว่าซอมพอซื่อๆ หน่อยก็จ้องจะหลอกเด็กอยู่เรื่อย เมื่อก่อนเห็นมีแต่พี่ไนเปอร์ๆ แต่เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็ลูกหมาป่าน้อยตลอด ตอนไปตามหาผู้กองกวินทร์ด้วยกันก็เอาแต่เล่าเรื่องโก๊ะๆ ของซอมพอให้ทุกคนฟังแล้วยังไปขิงใส่สารวัตรพนาอีกว่าลูกหมาป่าน้อยของตัวเองน่ารักกว่ายัยปีศาจสไนเปอร์ตั้งเยอะ กว่าจะจัดการกับน้องชายและน้องสาวได้ก็ทำเอาเหนื่อยไปไม่น้อย จากนั้นเขาก็เดินขึ้นมาบนบ้านต่อเมื่อคิดถึงหลานๆ เลยมาหาหลานๆ ที่ห้องนอนของเพลงรักซึ่งเขาสละให้แก้วเจ้าจอมกับลูกๆ มานอนที่ห้องนี้ เพราะห้องรับแขกของบ้านพ่อกับแม่เขานอนอยู่ ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะมาจุ๊บหลานก่อนนอนแต่ที่ไหนได้พอเข้าไปในห้องนอนก็เห็นสองแสบพี่น้องนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อกันอย่างมีความสุข ดูท่าทางจะคิดถึงพ่อกันมากๆ แม้แต่แก้วเจ้าจอมก็ยังซุกลูกซบสามี สารวัตรพนาก็กอดทั้งเธอและลูกๆ เอาไว้แน่นจนดูอบอุ่น ผู้กองกรินทร์ได้แต่ยิ้มให้กับความน่ารักของครอบครัวน้องสาวก่อนจะเดินออกมาที่ชานบ้านเพื่อรออะไรบางอย่าง

“อ้าว ยังไม่เข้านอนอีกหรอคะ” เห็นเงาตะคุ่มๆ ก็ตกใจหมด กุมาริกาที่หอบที่นอนหมอนมุ้งออกมาจากตัวบ้านถามแล้วก็ยิ้มแฉ่งออกมา ในขณะที่ผู้กองหนุ่มก็แอบยิ้มแฉ่งในความมืดเช่นกันเพราะที่เขารอก็คือเธอนี่แหละ

“ยังค่ะ พี่เพิ่งจะจับมารีนแยกจากรีคอนได้แล้วก็ช่วยกันไม่ให้อรินมันหลอกกินเด็กเมื่อกี้นี้ ก็ว่าจะเข้าไปหาหลานหน่อยแต่เห็นเอาแต่นอนซุกพ่อของพวกเขาแล้วพี่ก็เลยออกมายืนดูดาวเหงาๆ อยู่คนเดียว”

น่าสงสาร...กุมาริกาที่ไม่รู้ว่าเป็นแผนของเขาก็เลยรีบเดินเข้าไปซุกกับลำแขนแกร่งของเขาบ้าง เมื่อกี้นี้ผู้หลักผู้ใหญ่ก็อยู่ด้วยกันเยอะเธอเลยยังไม่ทันได้กอดเขาให้สมคิดถึง อย่าว่าแต่น้องชมพูกับน้องโมกคิดถึงพ่อเลย เธอเองก็คิดถึงสามีมากเหมือนกัน

“แล้วทำไมน้ำเมยยังไม่นอนอีกล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้วนะ”

“ก็” กุมาริกาก้มลงมาดูที่นอนหมอนมุ้งของตัวเอง “คุณเพลงรักบอกว่าคืนนี้จะขอนอนเป็นเพื่อนซ้อรองเองค่ะน้ำเมยก็เลยว่าจะลงไปนอนที่รถบ้านกับซอมพอแล้วก็คุณมารีน”

ไม่ให้ไปหรอก ผู้กองกรินทร์คิดในใจแล้วเอาที่นอนหมอนมุ้งของเธอมาถือให้ เพราะที่ผ่านมากุมาริกาจะคอยนอนเป็นเพื่อนเพลงพิณและคอยดูแลเพลงพิณมาตลอดจนเขาไม่ได้มีเวลาอยู่กับเธอมาก ดังนั้นเขาก็เลยขอให้เพลงรักช่วยแยกทั้งสองสาวออกจากกันให้หน่อย เขาคิดถึงเมีย เห็นสารวัตรพนาได้นอนกอดเมียอย่างมีความสุขแล้วเขาก็อยากกอดเมียของตัวเองบ้าง

“คืนนี้ไปนอนกับพี่ดีกว่า ป่านนี้มารีนกับซอมพอคงหลับกันแล้ว”

“อ้าว พี่ซีลไม่ไปนอนกับทุกคนในทีมอัลฟาหรอคะ”

“รถบ้านว่างอยู่อีกคัน” ทีมอัลฟาแบ่งกันนอนสองคัน ผู้หมวดศิขรินกับอรินนอนด้วยกัน ขวัญคณินก็อยู่กับซอมพอดังนั้นเลยมีรถบ้านคันหรูอีกคันให้ได้นอน ก็ต้องของคุณกริชตพจน์ลุงของกุมาริกาแหละที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้แล้วยังให้กริชชาภัทรมาคอยดูแลทุกคนที่นี่ด้วย

“อยากนอนกับเมียก็บอกมาเหอะ” ว่าแล้วก็แอบหลิ่วตาใส่แล้วยิ้มอย่างจับผิดให้ผู้กองกรินทร์เขาก็เลยทำหน้านิ่งเป็นไม่รู้ไม่ชี้ใส่ “พี่น้ำปิงนะพี่น้ำปิงไม่น่ารีบกลับไปนอนที่โรงแรมเลยดูสิ มีคนจ้องจะจับน้องสาวกินยังไม่รู้ตัวอีก” อดว่าลอยๆ ไม่ได้เพราะซอมพอเพิ่งจะแชทมาฟ้องว่าผู้กองกรินทร์ตั้งใจจับตัวเองกับขวัญคณินออกจากอรินและผู้หมวดศิขริน อรินได้แผลที่มือกลับมาด้วยเธอยังไม่ทันจะได้ทายาให้เลยผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาไล่อรินหนีแล้วก็หิ้วขวัญคณินมาอยู่กับเธอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ซอมพอจะไปฟ้องแก้วเจ้าจอมต่อเพราะแก้วเจ้าจอมบอกว่าถ้าใครบังอาจมาแยกเธอกับอรินออกจากกันแก้วเจ้าจอมจะไปจัดการให้

“พูดมากน่า” คนเขินก็ได้แต่เขินก่อนจะนั่งลงกับพื้นบ้าน กุมาริกาก็เลยเข้ามานั่งกอดซุกซบเขา ผู้กองกรินทร์กอดและจูบหน้าผากของกุมาริกาเบาๆ มีความสุขเหลือเกินที่ได้อยู่กับเธอและขอบคุณเธอนักที่คอยช่วยดูแลทุกๆ คนแทนเขา เธอดูแลเพลงพิณเป็นอย่างดี ช่วยดูแลคุณยายพุดตาน ดูแลปู่กับย่าของเขา ช่วยแก้วเจ้าจอมเลี้ยงลูกด้วย ความน่ารักและแสนดีของเธอทำให้ทุกคนหลงรักเธอมากจนย่าของเขาชมเธอไม่ขาดปาก แม่ของเขากับป้าเอื้อยก็รักลูกสะใภ้คนนี้มากเหลือเกินโดยเฉพาะป้าเอื้อยของเขาที่ดูสนิทสนมกับกุมาริกามาก คงเพราะมีนิสัยหลายๆ อย่างคล้ายกัน

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลทุกๆ คนให้พี่ แล้วพี่ก็ขอโทษด้วยที่ตั้งแต่มาที่นี่ก็ยังไม่ค่อยได้ดูแลน้ำเมยเลย”

“พูดอะไรอย่างนั้นคะ” กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขา “น้ำเมยสบายดีตอนนี้พี่ซีลไม่ต้องมาดูแลน้ำเมยหรอก ตอนนี้คุณลุงแฝดน้องกับคุณหมอข้ามโขงหายตัวไปเราต้องช่วยกันตามหาพวกเขาสิคะ ถึงน้ำเมยจะออกไปตามหาพวกเขาไม่ได้แต่น้ำเมยก็อยากอยู่ดูแลทุกคน เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ ซ้อรองกำลังท้องน้ำเมยต้องดูแลซ้อรองให้ดี ไหนจะคุณยาย คุณปู่คุณย่า ไหนจะหลานๆ น้ำเมยอยากช่วยพี่ซีลดูแลทุกคน น้ำเมยอย่างเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่น”

“น้ำเมยได้เป็นตั้งนานแล้วค่ะ น้ำเมยเป็นซ้อใหญ่ที่น่ารักมาก บ้านพี่โชคดีนะที่ได้น้ำเมยมาเป็นซ้อใหญ่และพี่ก็โชคดีที่มีเมียน่ารักแบบนี้” เขาก้มลงมาจูบแก้มนุ่มๆ ของกุมาริกาอีก ขอบคุณเหลือเกินที่เขายังมีเธออยู่ตรงนี้ สมแล้วที่เธอได้เป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านสุวรรณเวช

“ถึงน้ำเมยจะไม่ชอบที่ถูกคุณลุงแฝดน้องแกล้งบ่อยๆ แต่น้ำเมยก็อยากให้เขากลับมาเร็วๆ ค่ะ อยากให้เขาได้กลับมาโอ๋ซ้อรองกับลูกเร็วๆ ในฐานะน้องผัวคุณลุงแฝดน้องเป็นน้องผัวได้ห่วยแตกมาก แต่ในฐานะของสามีซ้อรองและในฐานะของพ่อ ของลูกคุณลุงแฝดน้องเขาทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดีมากจริงๆ ถึงจะเป็นน้องผัวที่ไม่ได้เรื่องแต่น้ำเมยก็อยากให้เขาปลอดภัยกลับมาหาซ้อรอง คุณหมอข้ามโขงก็ด้วย คุณหมอเป็นคนที่ดีมากเหมือนเป็นเทวดาแล้วคุณลุงแฝดน้องเป็นซาตานเลยค่ะ คนดีๆ แบบคุณหมอตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้หรอก”

“อย่าชมคนอื่นออกนอกหน้าให้มากนะ...พี่หึง” นิดๆ หน่อยๆ เขาก็หวงหมดแหละ เมียเขาน่ารักมากขนาดนี้

“ผัวหึงแปลว่าผัวรักมาก คิกๆๆ” กุมาริกาหัวเราะคิกคักชอบใจ เธอซุกซบผู้กองกรินทร์แน่นแล้วสูดกลิ่นหอมจากกายของเขา เธอรู้ว่าเขายังไม่สบายใจเรื่องที่น้องชายหายตัวไปถึงสองคนดังนั้นเธอจึงอยากทำตัวให้น่ารักๆ ให้เขาสบายใจเวลาที่ได้อยู่กับเธอ เธออยากเป็นที่พักใจที่ดีของเขา

“อ้อจริงสิพี่มีอะไรจะให้” เหมือนเพิ่งจะนึกได้ ผู้กองกรินทร์ล้วงมือหยิบของในกระเป๋าอกเสื้อของตัวเองก่อนจะยื่นให้กุมาริกาดู มันคือสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่ถักเองด้วยเชือกเทียนสีดำ ตัวสร้อยไม่ได้มีอะไรพิเศษมากแต่ของที่พิเศษจริงๆ ก็คือหินปฐวีธาตุหรือน้ำลายพญานาคขนาดเท่าเหรียญห้าบาท ตัวหินเป็นสีขาวอมชมพูสวย เหมือนกุมาริกาจะเคยเห็นเพลงพิณก็มีหินแบบนี้เหมือนกัน

“เขาเรียกว่าปฐวีธาตุ บางคนก็เรียกว่าน้ำลายพญานาค เป็นหินที่อยู่ใต้แม่น้ำโขงมานับร้อยนับพันปี ถูกกระแสน้ำพัดพาเจียระไนจากธรรมชาติจนสวยแบบนี้ ดูนี่นะคะ” แล้วผู้กองกรินทร์ก็เอาไฟฉายกระบอกเล็กที่เหน็บเอวมาส่องกับหินปฐวีธาตุให้กุมาริกาดูจนเห็นว่าแสงจากไฟฉายสามารถส่องทะลุก้อนหินได้ด้วย

“เป็นหินที่แสงทะลุผ่านได้ค่ะ นี่เป็นก้อนหินหายากมากในแม่น้ำโขง ผู้คนมากมายต่างก็อยากได้และเสาะหาเพราะเชื่อว่ามีพุทธคุณช่วยคุ้มครองให้แคล้วคลาด คงกระพัน ปลอดภัย โชคลาภ และมีเมตตามหานิยม ตอนดำน้ำงมหาเรนเจอร์กับข้ามโขงพี่บังเอิญเก็บได้จากใต้ท้องแม่น้ำโขง พี่พนาเขาก็เก็บได้ตั้งสามอันเห็นเอาไปให้ลูกกับเมียอยู่ พี่อยากให้น้ำเมยใส่เอาไว้นะเพราะหินปฐวีธาตุจะได้ช่วยคุ้มครองปกป้องน้ำเมยในยามที่ไม่มีพี่อยู่ด้วย หินปฐวีธาตุจะมีพุทธคุณมากถ้ามันได้สัมผัสกับไอร่างกายของผู้ที่ครอบครอง ถ้าน้ำเมยใส่เอาไว้พี่จะได้คลายกังวลเรื่องเป็นห่วงน้ำเมยด้วย”

กุมาริกาไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาพูดเมื่อเธอซึ้งใจกับสิ่งที่เขาให้ เพลงพิณเคยเล่าให้เธอฟังว่าหินชนิดนี้มันหายากมาก ยิ่งชายคนรักงมหามาให้คนรักตนยิ่งถือเป็นของแทนใจแสนล้ำค่า แม่น้ำโขงทั้งลึกทั้งเชี่ยวแต่เขาก็เก่งที่ดำน้ำลงไปจนสามารถเก็บขึ้นมาได้ ถึงเขาจะบอกว่ามีพุทธคุณมากมายแต่ก็คงจะไม่มากไปกว่าความรักที่เขามีต่อเธอหรอก

“น้ำเมยจะใส่เอาไว้ตลอดค่ะ พี่ซีลอุตส่าห์งมมาได้กับมือขนาดนี้น้ำเมยจะเก็บรักษาให้ดี” อย่าว่าแต่เป็นปฐวีธาตุเลย ต่อให้เป็นก้อนกรวดธรรมดาๆ หากเขาให้มาเธอก็ยินดีรับเพราะความรักและความตั้งใจของเขามันมีค่ามากกว่าสิ่งของเหล่านี้

“ขอบคุณนะคะที่รักขา...น้ำเมยรักที่รักที่สุดในโลกเลย” พอผู้กองกรินทร์ใส่สร้อยจี้ปฐวีธาตุให้กุมาริกาก็โถมตัวขึ้นไปนั่งกอดเขาบนตัก เธอทั้งหอมแก้มทั้งซุกไซ้เขาอย่างน่ารักจนผู้กองกรินทร์หัวเราะออกมาในรอบหลายวันนับตั้งแต่รู้ข่าวการหายตัวไปของน้องชาย เห็นเธอชอบเสียขนาดนี้เขาก็ดีใจเพราะกว่าจะได้มาก็ทำเอาลำบากอยู่ไม่ใช่น้อยเพราะแม้แต่กู้ภัยบางหน่วยก็ยังดำลงมาลึกเท่าเขากับสารวัตรพนาไม่ได้

“พี่ก็รักน้ำเมยค่ะ” ดวงตาคู่คมพราวระยับเมื่อยามมองเธอ ปรารถนาความรักและไออุ่นจากเธอมาก “ตั้งแต่กลับมาพี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย น้ำเมยไปอาบน้ำเป็นเพื่อนพี่แล้วก็นอนกอดพี่ได้มั้ยคะ” ปากเอ่ยขอมือก็ไล้แก้มนุ่มๆ ของเธอเบาๆ แม้จะเขินอายแต่กุมาริกาก็ยิ้มหวานแล้วพยักหน้ารับ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวน้ำเมยช่วยถูหลังให้”

“เด็กดีของแดดดี๊” ช่างน่ารักเหลือเกินทูนหัวของพี่ ผู้กองกรินทร์คลายความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้น เขาวางที่นอนหมอนมุ้งของกุมาริกาไว้ตรงเบาะนั่งที่ม้านั่งชิดผนังบ้านแล้วค่อยๆ ช้อนอุ้มกุมาริกาขึ้นอย่างทะนุถนอมเพื่อพาเธอลงจากบ้านไปยังรถบ้านคันที่เขานอน ที่รถบ้านมีเครื่องนอนพร้อมอยู่แล้วดังนั้นเครื่องนอนที่เธอหอบมาคงไม่ได้ใช้หรอกและเธอก็ไม่ต้องกอดหมอนด้วย คืนนี้เธอต้องกอดแต่เขาเท่านั้น

“โว๊ะ แบบนี้ก็ได้หรอจับพี่รีคอนกับอรินแยกจากแฟนของพวกเขาแล้วตัวเองมาหิ้วเมียไปนอนด้วย ถ้าพี่รีคอนกับอรินรู้เข้าโดนโวยหนักแน่” เพลงรักที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำว่าขึ้นเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์อุ้มกุมาริกาลงไปจากบ้าน เขาเบะปากใส่ไปหนึ่งทีก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างของห้องนอนน้องสาวซึ่งมีงูตัวหนึ่งขดตัวอยู่และเพลงพิณก็ยื่นมือไปลูบหัวงูเป็นพักๆ

“จุ๊ๆๆ ช่วงนี้ญาติจะเยอะหน่อย หลานตัวเล็กๆ ก็มีอย่าเพิ่งออกมาเพ่นพ่านแบบนี้สิเดี๋ยวหลานกลัวนะ” เขารีบเข้ามาบอกกับงูตัวที่ขดอยู่ริมหน้าต่าง แม้จะไม่แน่ใจก็ตามว่าถ้าเห็นงูแล้วน้องชมพูกับน้องโมกจะพากันกลัวจนวิ่งหนีหรือพากันวิ่งเข้าใส่ เป็นลูกปีศาจแบบนั้นดูท่าน่าจะกลัวอะไรไม่เป็น

“ช่วงนี้ห่างกันซักพักนะ” คนพูดกับงูก็ยังพูดอยู่จนงูตัวที่ว่ายอมเลื้อยหนีไปอย่างว่าง่าย นับตั้งแต่ที่ทีมอัลฟามากบดานอยู่ที่นี่เขาก็บอกให้ลุงงูกับบริวารอยู่ห่างๆ บ้านเอาไว้เพราะยังไม่อยากให้ใครมาตกใจกับกองทัพงูแต่ถึงกระนั้นรอบๆ บ้านก็ยังมีงูอีกเป็นจำนวนมากซุกซ่อนอยู่เพื่อคอยดูแลความปลอดภัยให้ทุกคนในบ้าน พอคุยกับงูเสร็จก็หันมามองน้องสาวฝาแฝดของตนเพราะเพลงพิณยืนเหม่ออยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนที่กุมาริกาหอบที่นอนออกไปข้างนอกแล้ว เพราะผู้กองกรินทร์คนเดียวที่มาขอให้เขาช่วยแยกทั้งสองสาวออกจากกันให้คืนนี้เขาก็เลยมานอนกับน้องเพื่อให้กุมาริกาได้ไปอยู่กับผู้กองกรินทร์

“ไม่ได้นอนห้องเดียวกันแบบนี้นานแล้วเนาะ” ตั้งแต่ที่เพลงพิณแต่งงานเขาก็ไม่ได้มานอนในห้องของเธออีกทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็นอนประจำ บางทีก็มีข้ามโขงมานอนด้วย ได้นอนด้วยกันสามคนพี่น้องมันอบอุ่นมากจริงๆ

“...”

“อ้าว ยังจะเหม่ออยู่อีก ไปหลับไปนอนได้แล้วกำลังท้องกำลังไส้อยู่ใครเขาให้นอนดึก...” แล้วเพลงรักก็ต้องเงียบเสียงลงเมื่อเห็นน้องสาวน้ำตาคลอ

การไม่ได้ข่าวของสามีเลยทำให้เพลงพิณใจเสียและเธอก็คิดถึงเขามาก ตอนที่ทุกคนกลับมาจากฝั่งลาวทุกคนต่างก็ได้วิ่งเข้าไปกอดคนรักของตัวเอง มีแค่เธอเท่านั้นที่ไร้สามีให้กอดแล้วเมื่อกี้นี้เธอก็เห็นผู้กองกรินทร์อุ้มกุมาริกาลงจากบ้านไป ป่านนี้ไม่รู้ว่าสามีของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง แม้ว่าเขาจะอยู่กับลุงของเธอแต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้จริงๆ

“เดี๋ยวพี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงก็กลับมาอย่าคิดมากนะ อ่ะ นอนกอดผัวมานานแล้วคืนนี้มานอนกอดฝาแฝดของตัวเองบ้าง” เพลงรักเข้ามากอดน้องสาว สงสารน้องก็สงสาร ทั้งสงสารทั้งห่วงใย เวลาที่มีผู้กองกวินทร์อยู่ด้วยเพลงพิณจะดูร่าเริงและมีความสุขมากแต่พอต้องห่างกันเพลงพิณก็เหมือนคนไร้จิตไร้วิญญาณไปเลย เธอรักผู้กองกวินทร์มาก รักมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วแต่ก็ไม่กล้าบอกความในใจกับเขาไปจนกระทั่งได้แต่งงานกันนี่แหละเธอถึงได้แสดงความรักที่มีมากมายต่อผู้กองกวินทร์ออกมาอย่างไม่มีปิดบัง

“...น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์”

คิดถึงแต่ผัวไม่คิดถึงพี่ชายแบบนี้ถ้าพี่ข้ามโขงรู้เข้ามีหวังน้อยใจแน่ๆ เพลงรักคิดก่อนจะประคองเพลงพิณไปนั่งที่เตียง คนท้องก็แบบนี้สินะอารมณ์อ่อนไหวง่าย

“เด็กๆ นอนแล้วยังลูก” จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระซิบของปานมณฑาจนเพลงรักต้องรีบไปเปิดประตูห้องผู้เป็นแม่ และพอเข้ามาแล้วปานมณฑาก็รีบปิดประตูใส่กลอนทันทีราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบมาเห็น ไหนจะทำตัวลับๆ ล่อๆ อีก

“คุณแม่ทำตัวเหมือนโจรเลยครับ” ว่าแล้วก็ขำ แม่ของเขานี่ชอบพาเขาทำตัวแปลกๆ จนดูป่วงอยู่เรื่อย

“ก็แม่ไม่อยากให้คุณพ่อของพวกเรากับท่านแม่ทัพภาคที่ 4 รู้เรื่องเข้านี่” ปานมณฑาก็ยังกระซิบพูดอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกสาวที่ยังนั่งน้ำตาคลออยู่ที่เตียง ที่เธอแอบมาหาลูกก็เพราะมีเรื่องสำคัญต้องมาบอกเพลงพิณนี่แหละ

“ลูกงูน้อยแสนสวยของแม่” น้ำเสียงที่นุ่มนวลของแม่ช่วยทำให้เพลงพิณรู้สึกดีขึ้นก่อนจะโผเข้าไปกอด ปานมณฑายิ้มให้ลูกทั้งสองคนแล้วลูบหลังเพลงพิณเพื่อปลอบขวัญ เข้าใจดีว่าเพลงพิณคงเป็นห่วงสามีมาก

“อย่าร้องนะลูกตอนนี้เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงสบายดี คุณลุงบอกว่าเดี๋ยวจะพาพี่ๆ เขามาส่งบ้านเพราะคุณลุงเขารำคาญเรนเจอร์มาก เขาบอกว่าเรนเจอร์เอาแต่งอแงอยากกลับบ้าน อยากมาหาน้องเพลง บ่นหาแต่น้องเพลงแล้วก็จะหนีมาหาน้องเพลงตลอดจนลุงเขาต้องให้คนจับตัวเอาไว้ คุณลุงเขาเพิ่งได้เจอพี่ข้ามโขงน่ะก็เลยอยากอยู่กับพี่ข้ามโขงต่ออีกนิดแต่เดี๋ยวทั้งสองคนก็จะได้กลับบ้านแล้ว”

“จริงหรอครับคุณแม่” เพลงรักดีใจที่จะได้เจอพี่ชายแล้ว ปานมณฑาหันมาพยักหน้ายิ้มตอบลูกชายก่อนจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เพลงพิณ ทั้งสามคนแม่ลูกแอบกระซิบพูดคุยกันด้วยกลัวว่าคนอื่นจะรับรู้ความลับนี้

“คุณลุงเขาโทรมาบอกเล่าให้แม่ฟังน่ะแต่แม่ก็เพิ่งสบโอกาสมาเล่าให้พวกลูกฟัง ก็พ่อผัวคนแถวนี้กำลังจับผิดแม่อยู่” พูดแล้วก็เซ็งซ้ำยังชอบมาเข้าใกล้สามีของเธอด้วยจนเธอต้องอยู่เฝ้าสามีตลอดก็เลยเพิ่งว่างมาบอกลูกนี่แหละ ดีนะที่ตอนคำแสนแอบโทรมาพลโทกรันณ์มัวแต่เลี้ยงหลานอยู่เขาก็เลยไม่รู้ส่วนสามีของเธอก็อยู่ที่สถานีเรือ

“คุณลุงเขากลัวว่าน้องเพลงจะเอาแต่ร้องไห้หาเรนเจอร์ก็เลยส่งคลิปนี้มาให้ คุณลุงบอกว่าถ้าได้ดูแล้วน้องเพลงจะได้สบายใจที่เรนเจอร์ยังปลอดภัยดีอยู่แล้วคุณลุงยังบอกอีกว่าอย่าเป็นห่วงเรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงเลย ลุงเขาดูแลทั้งสองคนเป็นอย่างดีแล้วก็จะพามาส่งบ้านอย่างปลอดภัยด้วย”

เพลงพิณรีบเช็ดน้ำตาออกอีกแล้วดูคลิปจากโทรศัพท์ของผู้เป็นแม่ ในคลิปเป็นตอนที่ผู้กองกวินทร์กำลังอ้อนวอนขอคำแสนกลับบ้าน ทุกๆ คำอ้อนวอนเขาเรียกหาแต่เธอกับลูก เขาดูคิดถึงเธอกับลูกมากเห็นแล้วเพลงพิณก็น้ำตาร่วงออกมาอีกด้วยความสงสารสามี ไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงเธอมากมายเพียงนี้

“โธ่พี่เรนเจอร์” เธอเริ่มยิ้มออกแม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่มีน้ำตา แค่ได้ยินเสียงของสามีและแค่ได้เห็นว่าเขายังปลอดภัยสามารถเดินไปมาได้แค่นี้เพลงพิณก็โล่งใจมากแล้ว ในคลิปเธอเห็นแค่ด้านหลังของคำแสนแต่เธอก็เห็นผู้กองกวินทร์และข้ามโขงชัดเจน ถึงในภาพจะมีชายฉกรรจ์อีกหลายคนแต่ก็ดูเหมือนทุกคนจะนอบน้อมต่อสามีและพี่ชายของเธอมาก คลิปมีแค่สั้นๆ แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

“สบายใจขึ้นมั้ยลูก”

“ค่ะ” เพลงพิณพยักหน้าตอบด้วยความสบายใจขึ้นแล้วโผเข้าไปกอดแม่อีกครั้ง “ขอบคุณนะคะคุณแม่ ขอบคุณมากๆ ค่ะ”

“ไว้รอขอบคุณคุณลุงจะดีกว่านะ คุณลุงเขาเป็นห่วงเจ้าแฝดในท้องของน้องเพลงมาก คุณลุงไม่อยากให้น้องเพลงเครียด”

“บอกแล้วว่าลุงคำแสนน่ะใจดี” ทางเพลงรักรีบบอกน้องสาว แม้ว่าจะเคยเจอผู้เป็นลุงบ่อยๆ แต่มันก็เป็นการได้เจอกันในฐานะของคนแปลกหน้า ตอนนี้เขาอยากเจอคำแสนอีก อยากเจอลุงในฐานะของหลานชายและหวังอยากให้ลุงกลับมาอยู่กับครอบครัวอีกครั้ง

“น้องเพลงจะมีโอกาสได้เจอคุณลุงมั้ยคะ” น่าอิจฉาพี่เพลงรักเสียจริงที่มีคุณลุงคอยปลอมตัวมาหาบ่อยๆ

“ต้องได้เจอแน่นอนลูก คุณลุงรักน้องเพลง รักพี่เพลงรักกับพี่ข้ามโขงมากนะไม่งั้นคงไม่ตามไปดูแลน้องเพลงถึงออสเตรียตั้งเป็นปีหรอก พวกปิ่นพวกเครื่องประดับสวยๆ ที่แม่เอามาให้ความจริงแล้วก็เป็นคุณลุงนั่นแหละฝากมา ถ้าได้เจอคุณลุงแม่เชื่อว่าเพลงรักกับน้องเพลงต้องรักคุณลุงมากแน่ๆ คุณลุงเขาใจดีมากเลยนะ เขาคอยตามดูแลปกป้องพวกเรามาโดยตลอดเลย”

“น้องเพลงอยากเจอคุณลุงจังเลยค่ะ” แม้ผู้เป็นแม่จะเคยบอกว่าคุณลุงเคยปลอมตัวมาหาเธอเหมือนกันแต่เพลงพิณก็นึกไม่ออกว่าเป็นใครและเป็นตอนไหน เธอก็ได้แต่หวังว่าสักวันจะมีโอกาสได้เจอกับคุณลุงคำแสนในฐานะของลุงกับหลานบ้างสักครั้ง

“ไอ้เรนเจอร์มันหายหัวไปไหนอีกแล้ว” คำแสนที่เดินลงมาจากบ้านถามข้ามโขงที่อยู่กับบุญส่งและเพชรน้ำผึ้งใต้ถุนบ้าน เมื่อคืนนี้เขากับบุญส่งมีข้อมูลข่าวคราวต่างๆ ของกลุ่มคนร้ายที่ทีมอัลฟากำลังหมายหัวมาให้ผู้กองกวินทร์ดูจนดึกดื่น ถึงเวลาทั่วไปผู้กองหนุ่มจะชอบโวยวายและกะล่อนกวนส้นตีนมากแต่พอเข้าสู่โหมดทำงานเขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดูสุขุม จริงจังฉลาดมากจนไม่มีเค้าของความขี้โวยวายจนนึกว่าไม่ใช่ผู้กองกวินทร์คนเดิม คำแสนชอบผู้กองกวินทร์ในโหมดที่เป็นผู้ใหญ่ สุขุมและจริงจังกับเรื่องงานมาก เขาไม่ได้เก่งแค่เรื่องการใช้กำลัง การรบแต่เรื่องมันสมองยังฉลาดเป็นกรดสมกับเป็นทายาทบ้านสุวรรณเวช แต่นึกชื่นชมได้ไม่ทันไรพอคุยเรื่องงานจบผู้กองกวินทร์ก็กลับมาเป็นคนขี้โวยวายกวนส้นตีนเหมือนเดิมจนคำแสนนึกอยากจะถีบอยู่หลายที

“เพชรเห็นๆ” เพชรน้ำผึ้งรีบชูมือขึ้นเพราะเมื่อเช้านี้ผู้กองกวินทร์มาถามหาไม้พายเรือจากเธออยู่ เหมือนเขาจะไปสะดุดตากับดอกบัวหลวงในสระข้างๆ บ้านเลยบอกว่าอยากได้ แต่พอไปที่สระก็เจอแต่เรือแต่ไม่เจอไม้พายเพชรน้ำผึ้งก็เลยให้คนเอาไม้พายมาให้เขาเพราะก่อนหน้านี้บุญส่งเอาไม้พายไปซ่อนป้องกันผู้กองกวินทร์แอบหนี แต่วันนี้พ่อของเธอกำลังจะไปส่งเขากับข้ามโขงกลับบ้านแล้วเธอเลยคิดว่าผู้กองกวินทร์คงไม่คิดหนีอีกหรอกเพราะถึงอย่างไรก็จะได้กลับวันนี้อยู่แล้ว

พอเพชรน้ำผึ้งบอกว่าผู้กองกวินทร์หายไปไหนก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองหนุ่มเดินกลับมาที่บ้าน ในอ้อมแขนเต็มไปด้วยดอกบัวหลวงหอบใหญ่และมีฝักบัวขนาดพร้อมกินอีกหอบด้วย นั่นไงล่ะ เขาไม่ได้คิดหนีจริงๆ ด้วยแค่ไปเก็บดอกบัวมาเท่านั้น ว่าแต่...

“สิไปไหว้พระตี้คือเก็บมาหลายคักแท้” (จะไปไหว้พระหรอทำไมเก็บมาเยอะจัง) เธอถาม

“บ่แม่น” ผู้กองกวินทร์ตอบเพชรน้ำผึ้งเป็นภาษาอีสานก่อนจะพูดภาษาอีสานอีก ซึ่งคราวนี้ภาษาอีสานของเขาดูแข็งแรงขึ้น ไม่ใช่ภาษาอีสานสำเนียงภาคกลางอีกต่อไปแล้ว “ดอกบัวอ้ายสิเอาไปฝากเมีย เมียอ้ายมักดอกบัวแล้วกะบักบัวนี่สิเอาไปฝากหลาน” (ดอกบัวพี่จะเอาไปฝากเมีย เมียพี่ชอบดอกบัวแล้วฝักบัวนี่จะเอาไปฝากหลาน) ลูกน้องของคำแสนที่ไปสอดแนมฝั่งไทยบอกมาว่าหลานๆ ของเขาตอนนี้ก็มาอยู่ที่หนองคายด้วย เขาอยากสอนหลานกินเม็ดบัว

“ครูเพลงพิณมักดอกบัวตี้ เอ๋า คือบ่มักดอกไม้แนวอื่น” (ครูเพลงพิณชอบดอกบัวหรอ อ้าว ทำไมไม่ชอบดอกไม้อย่างอื่น) ผู้หญิงสวยๆ แบบเพลงพิณน่าจะชอบดอกกุหลาบ ดอกลิลลี่อะไรแบบนั้นสิทำไมถึงได้ชอบดอกบัวกันนะ เพชรน้ำผึ้งขมวดคิ้วสงสัยในขณะที่ผู้กองกวินทร์กลับยิ้มหน้าแดงตอบ ความจริงเพลงพิณก็ชอบดอกไม้ทุกชนิดนั่นแหละแต่จะชอบดอกบัวเป็นพิเศษก็นับตั้งแต่ที่เขาชอบพาเธอพายเรือไปเก็บดอกบัวด้วยกันบ่อยๆ เก็บทีละหลายๆ ดอกจนได้ลูกแฝดมาอยู่ในท้องนี่แหละ

“เรื่องของผู้ใหญ่เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ต้องอยากรู้หรอก”

“เอ๋า” เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แค่ชอบดอกบัวมันเป็นเรื่องที่เด็กอย่างเธอไม่สมควรรู้ยังไงหรอ

“ไม่ต้องไปถามผู้ใหญ่หื่นๆ แบบพี่เรนเจอร์หรอกเดี๋ยวจะติดนิสัยไม่ดีมานะ” ก่อนที่เพชรน้ำผึ้งจะเสียเด็กข้ามโขงก็รีบเข้ามาจูงมือหนี ไอ้เรื่องที่ผู้กองกวินทร์ชอบพาน้องสาวเขาไปเก็บดอกบัวบ่อยๆ น่ะทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไปทำอะไรกันแน่ ก็หลานของเขาที่อยู่ในท้องเพลงพิณนั่นไงคือหลักฐาน

“มึงกับข้ามโขงสู้กับคนร้ายจนรอดตายกันมานะมึงไม่ได้มาเที่ยว ของฝากน่ะไม่จำเป็น”

“ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับน้องเพลงทั้งสำคัญและจำเป็นที่สุดในโลกครับ ลุงหวงดอกบัวหรอ”

กรอดดดด คำแสนขบกรามแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ไม่ให้เผลอกระทืบไอ้หลานเขยเวรนี่ แค่ดอกบัวเขาจะไปหวงทำไมเขาแค่หมั่นไส้ที่อะไรมันก็พูดถึงแค่เมียๆๆ อยู่นั่นแหละ ตั้งแต่เขาช่วยชีวิตมันจนถึงวันนี้เขาได้ยินมันพูดถึงแต่เมียทั้งวัน ยามอารมณ์ดีก็พูดถึงแต่เมีย ยามเศร้าก็ทำท่าจะร้องไห้หาแต่เมีย ผู้ชายดีๆ มีตั้งมากมายทำไมเพลงพิณถึงได้ตาถั่วเลือกไอ้หมอนี่มาเป็นผัวกันนะ พ่อมันยังดูปกติกว่านี้เลยแล้วทำไมลูกชายมันเป็นแบบนี้

คำแสนไม่อยากจะเป็นประสาทกับไอ้หลานเขยบ้านี่แล้วเขาก็เลยหันกลับมาทางข้ามโขง ใจหายเหลือเกินที่วันนี้เขาจะต้องส่งลูกกลับแล้ว เขายังอยากอยู่กับลูกชายต่ออีก

“พ่อกับลูกเขาสิเว้ากันสิมายืนสอดเฮ็ดหยัง ไปถ่าอยู่เรือพุ่นไป” (พ่อกับลูกเขาจะคุยกันจะมายืนเสือกทำไม ไปรอที่เรือนู่นไป” บุญส่งเข้ามาลากคอผู้กองกวินทร์ไปที่ท่าน้ำจึงมีเพียงแค่คำแสน ข้ามโขงและเพชรน้ำผึ้งเท่านั้นที่ยังอยู่ใต้ถุนบ้านด้วยกัน พอผู้กองกวินทร์ตามบุญส่งไปที่ท่าน้ำแล้วคำแสนก็เข้าไปกอดข้ามโขงทันที เหมือนหัวใจจะขาดรอนๆ ให้ได้ ได้อยู่กับพ่อไม่ทันไรก็ต้องห่างอกพ่อไปอีกแล้ว

“ผมจะได้เจอพ่ออีกมั้ยครับ” ข้ามโขงน้ำตาคลอกอดผู้เป็นพ่อไม่ยอมปล่อย ยี่สิบกว่าปีมาแล้วนะที่เขาไม่ได้เจอพ่อ ตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นี่พ่อดูแลเขาดีมาก กับข้าวก็มีแต่ของที่เขาชอบแล้วพ่อก็ยังทำอาหารฝรั่งเศสให้เขากินอีก พ่อบอกว่ามันเป็นเมนูที่แม่ชอบทำให้พ่อของเขากินบ่อยๆ สมัยไปเรียนที่ฝรั่งเศสด้วยกัน พ่อเล่าเรื่องของแม่ให้เขาฟังมากมายจนมันทำให้เขาได้รู้ว่าพ่อรักและคิดถึงแม่มาก เขามีความสุขเวลาที่แม่เลื้อยเข้ามารัดเขาและพ่อเอาไว้พร้อมๆ กัน

“พ่อจะไม่ทิ้งข้ามโขงไปไหน นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน ถ้าข้ามโขงอยากเจอพ่อก็มาบอกเพชรที่โรงเรียนสอนภาษานะ ขาดเหลือหรืออยากได้อะไรก็บอกมาพ่อจะหามาให้ข้ามโขงทุกอย่าง พ่อทำธุรกิจถูกกฎหมายหวังว่าคุณทหารอย่างลูกจะยอมรับเงินจากพ่อ”

“โธ่พ่อครับ” ข้ามโขงหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตาคลอให้คำแสนได้ลูบศีรษะไปมา เอ็นดูรักลูกชายคนนี้นัก

“แล้วพ่อจะโทรหาบ่อยๆ”

“มีเบอร์ผมหรอครับ”

“ไม่มีอะไรที่คนอย่างคำแสนทำไม่ได้” อ้อ เขาก็ลืมไปว่าพ่อของเขานั้นไม่ธรรมดา ไม่งั้นจะหนีเจ้าหน้าที่มาได้อย่างไรตั้งยี่สิบกว่าปี

“ถ้าไม่โทรมาผมจะฟ้องแม่ ทั้งแม่ฟ้าหยาดแล้วก็แม่ป่าน”

“คนแรกน่ะเอามาขู่พ่อได้ แต่คนที่สองน่ะเอามาขู่พ่อไม่ได้หรอก ยัยน้องป่วงๆ นั่นพ่อไม่เห็นจะกลัวเลย” ได้ทีก็อดนินทาน้องสาวไม่ได้ “ถ้ากลับไปแล้วไอ้เชนทร์มันถามอะไรก็บอกไปตามตรงนั่นแหละ บอกว่าได้เจอพ่อ”

“ไม่กลัวผมบอกพ่อเชนทร์หรอครับว่าพ่อกบดานอยู่ที่ไหน”

“ก็เอาซี้ ถ้าลูกรู้น่ะนะว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน” ว่าแล้วคำแสนก็หัวเราะอย่างเยาะเย้ยลูกชาย เรื่องนี้ข้ามโขงต้องยอมให้จริงๆ เพราะเขารู้แค่ว่าที่นี่คือฝั่งลาวแต่ไม่รู้ว่าเป็นส่วนไหนของฝั่งลาว ผู้กองกวินทร์เล่าให้เขาฟังว่ารอบๆ บ้านหลังนี้มีมนต์พรางตาเอาไว้ ขนาดหน่วยรบพิเศษเก่งๆ อย่างผู้กองกวินทร์ยังหนีออกไปจากที่นี่ไม่ได้เลย หนีกี่ทีๆ ก็กลับมาโผล่ที่บ้านหลังนี้เหมือนเดิมจนถูกบุญส่งจับมัดเอาไว้แบบเมื่อวานนี้นี่แหละ

“โอเคครับ ผมยอมพ่อแล้ว”

“ถ้าพ่อเป็นคนเลี้ยงข้ามโขงคงได้เป็นโจร พ่อให้ไอ้เชนทร์มันเลี้ยงลูกนั่นแหละดีแล้ว รับปากกับพ่อนะว่าลูกจะเป็นคนดี เป็นทหารที่ดีทำเพื่อคนอื่นและจะเลือกแต่ทางเดินที่ขาวสะอาดเท่านั้น...อย่าทำให้ตัวเองต้องแปดเปื้อนเหมือนพ่อ ชีวิตพ่อมีแต่สีดำและความมืดมิด พ่ออยากให้ลูกคือแสงสว่างในชีวิตของพ่อเพราะลูกคือสิ่งที่ล้ำค่าและแสนบริสุทธิ์ที่แม่ฟ้าหยาดทิ้งเอาไว้ให้พ่อ ลูกเกิดจากความรักของพ่อกับแม่เพราะงั้นพ่อเลยหวังอยากให้ลูกมีชีวิตที่ดีแม่ฟ้าหยาดจะได้ไม่ตำหนิพ่อเอาได้”

“ครับ” ข้ามโขงน้ำตาร่วงออกมาอีก “ผมจะเป็นคนดี จะเป็นทหารที่ดีให้พ่อกับแม่ฟ้าหยาดได้ภูมิใจ ผมจะไม่มีวันทำให้พ่อต้องผิดหวังเด็ดขาด ชีวิตของผมเกิดมาจากความรักของพ่อกับแม่เพราะงั้นผมจะพาชีวิตของตัวเองก้าวเดินไปในเส้นทางที่ขาวสะอาด จะทำความดีเพื่อไถ่โทษให้ทุกคนแทนพ่อกับคุณปู่นะครับ”

คำแสนก็น้ำตาคลอ เขาเชื่อว่าคำสัญญาของข้ามโขงจะเป็นจริงอย่างแน่นอนเพราะต่อให้ข้ามโขงไม่สัญญาคำแสนก็เชื่อว่าลูกชายของตัวเองจะไม่มีทางเป็นคนเลวอย่างเขาแน่นอน

“อ้ออีกเรื่อง ถ้าข้ามโขงอยากได้อะไรแล้วไม่เจอเพชร ให้เขียนจดหมายฉบับเล็กๆ ไปไว้ที่ต้นดอกจำปา...ต้นดอกลั่นทมที่หน้าบ้านนะ ทั้งบ้านที่หนองคายแล้วก็บ้านที่นครพนม เหมือนตอนที่ข้ามโขงเคยทำตอนเป็นเด็กน่ะ”

“ฮะ” ข้ามโขงที่กำลังจะย่อตัวลงไปกราบเท้าผู้เป็นพ่อชะงักไปทันทีเมื่อคำแสนบอกเขาแบบนี้ เขียนจดหมายไปไว้ที่ต้นดอกจำปา...ความทรงจำวัยเด็กของเขาเริ่มกลับมา เหมือนตอนนั้นเขาจะเคยฝันเห็นพ่อทูนหัวของเขา ในฝันพ่อทูนหัวมากอดเขา อุ้มเขาและบอกกับเขาว่าหากเขาอยากได้อะไรก็ให้เขียนใส่กระดาษไปไว้ที่ต้นดอกจำปา ถ้าเขียนหนังสือยังไม่ได้ก็ให้วาดเป็นภาพมาแทน เขากับน้องๆ เคยลองทำตามที่ว่าและก็เป็นจริงที่ว่าพอเขาเขียนไปว่าอยากได้ของเล่นอะไรไม่นานก็จะมีของเล่นชนิดนั้นๆ มาวางเอาไว้ให้เขาที่ต้นจำปาบางทีก็วางอยู่ในห้องนอน พอรู้ว่าได้ของเล่นมาง่ายๆ แบบนี้เพลงรักก็ขยันเขียนแทบทุกวันจนของเล่นแทบล้นห้องนอน จนเมื่อพวกเขาสามคนพี่น้องเริ่มโตกันแล้วและ ผบ.คเชนทร์ต้องย้ายที่ประจำการข้ามโขงกับน้องๆ เลยไม่ได้เขียนจดหมายไปไว้ที่ต้นดอกจำปาอีก กาลเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านทำให้เขากับน้องๆ ค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป ว่าแต่ทำไมพ่อของเขาถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะ หรือว่า...

“หรือว่า...นั่นจะไม่ใช่ความฝัน เป็นพ่อใช่มั้ยครับที่เคยมาหาผมตอนเป็นเด็ก” หัวใจของข้ามโขงเต้นตึกตัก พอเห็นผู้เป็นพ่อยิ้มๆ แล้วพยักหน้ารับเขาก็เผลอยิ้มออกมาจนกว้าง ใช่จริงๆ ด้วย นั่นไม่ใช่พ่อทูนหัวแต่เป็นจริงๆ ของเขาต่างหากแล้วนั่นก็ไม่ใช่ความฝันด้วย

“ตลกดีนะ พ่อเห็นแม่ป่านต้องคอยโกหกไอ้เชนทร์ตลอดเลยว่าของเล่นที่พ่อเอาไปให้ลูกกับน้องๆ น่ะมาจากไหน บอกน้องๆ ด้วยนะว่าพ่อทูนหัวคนเดิมกลับมาแล้วอยากได้อะไรพ่อจะหามาให้ทุกอย่างหรือถ้าไอ้เรนเจอร์มันเกเรก็ให้น้องเพลงมาบอกพ่อ เดี๋ยวพ่อจัดการให้”

“...พ่อครับ” ไม่จริงสักหน่อย พ่อไม่เคยทิ้งเขาไปไหนเลยต่างหากล่ะแต่พ่ออยู่กับเขามาตั้งแต่เขาเกิดเพียงแต่เขามองไม่เห็นพ่อเท่านั้น ข้ามโขงเข้าไปกอดผู้เป็นพ่ออีก “ขอบคุณนะครับ ขอบคุณนะครับพ่อที่คอยดูแลผมกับน้องๆ มาโดยตลอด ผมช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้เกิดเป็นลูกของพ่อ”

“พ่อต้องขอบคุณข้ามโขงมากกว่าที่เกิดมาเพื่อเป็นแสงสว่างให้กับชีวิตพ่อ ความดีและความกตัญญูจะคอยคุ้มครองลูกของพ่อเสมอ พ่อจะเป็นทั้งพ่อคำแสนและพ่อทูนหัวของลูกตลอดไปนะ”

“ครับ ผมรักพ่อนะครับ” ข้ามโขงพยักหน้ารับด้วยความดีใจก่อนจะคุกเข้าลงไปกับพื้นเพื่อกราบเท้าผู้เป็นพ่อจนคำแสนต้องยื่นมือไปลูบศีรษะของลูกแล้วอวยพรให้ลูกของเขาจงมีชีวิตที่ดีที่งดงามตลอดไป

เพชรน้ำผึ้งเช็ดน้ำตาป้อยๆ อย่างซึ้งใจไปกับความรักของสองพ่อลูก ข้ามโขงกับพ่อพลัดพรากจากกันมานานเธอเข้าใจทั้งสองคนดีว่าโหยหากันมากแค่ไหน หากเธอจะสามารถช่วยให้ทั้งสองคนพ่อลูกได้พบเจอและส่งข่าวคราวถึงกันได้เธอก็ยินดี

“หมอบ่ต้องห่วงอีพ่อเด้อข่อยสิเบิ่งอีพ่อแทนหมอเอง สิเบิ่งให้ดีที่สุดนำแล้วถ้าหมออยากพ้ออีพ่อหรืออยากส่งข่าวอีหยังให้อีพ่อกะไปบอกข่อยอยู่โรงเรียนกะได้” (หมอไม่ต้องห่วงพ่อนะฉันจะดูแลพ่อแทนหมอเอง จะดูแลให้ดีที่สุดด้วยแล้วถ้าหมออยากเจอพ่อหรืออยากส่งข่าวอะไรให้พ่อก็ไปบอกฉันที่โรงเรียนได้) เธอเดินเข้ามาบอกข้ามโขงคำแสนจึงยื่นมือมาโคลงศีรษะของเธอเบาๆ ลูกสาวของเขาช่างน่ารักและเข้าใจคนอื่นดีจังเลย

“นอกจากไปหาที่โรงเรียนแล้วโทรหาได้มั้ย” เพราะเมื่อคืนนี้ได้พูดคุยปรับความเข้าใจกันเพชรน้ำผึ้งจึงไม่ต่อต้านข้ามโขงอีก ด้วยมีพ่อคนเดียวกันและสงสารที่ข้ามโขงต้องพลัดพรากจากพ่อเพชรน้ำผึ้งก็เลยเห็นใจและเข้าใจข้ามโขง แค่เธอยอมพูดจาดีๆ ด้วยแล้วดูสิ ได้คืบเขาก็ยังจะเอาศอกอยากจะโทรหาเธออีก

“ขี้คร้านฮับสาย ไปพ้อกันอยู่โรงเรียนนั่นล่ะดีแล้ว” (ขี้เกียจรับสาย ไปเจอกันที่โรงเรียนนั่นแหละดีแล้ว)

“จริงหรอ นัดให้ไปหาที่โรงเรียนแบบนี้สงสัยจะไม่อยากได้ยินแค่เสียงแต่คงอยากเจอหน้าด้วย อ่ะก็ได้ๆ เดี๋ยวพี่จะไปหาที่โรงเรียนก็ได้...”

“ฮะแฮ่มๆๆ” หน็อย ซึ้งกับพ่อได้ไม่นานก็มาคุยสาวต่อหน้าพ่อเสียแล้ว คำแสนแกล้งกระแอมเสียงแล้วจิกตาใส่ลูกชาย

“พูดอะไรเกรงใจพ่อของเพชรเขาด้วย พ่อเขาหวงลูกสาวมากระวังจะถูกพ่อเขาไล่ยิงไส้แตก”

“ผมไม่กลัวหรอกครับ” ข้ามโขงปาดน้ำตาออกให้หมดแล้วยิ้มอย่างสดใสขณะเดินเข้าไปกอดคำแสนอีก พอกอดพ่อแล้วเขาก็หันมาทางเพชรน้ำผึ้งอีกครั้งพร้อมกับกวักมือเรียก

“มากอดลากันหน่อยสิ เนี่ย กอดกันแบบสามคนพ่อลูก”

“บ่ได้กินข่อยดอก อย่าสิมาอยากซูนคีงกันปานนั้นข่อยฮู้ทันเจ้าเด้” (ไม่ได้กินฉันหรอก อย่ามาอยากแตะเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้นฉันรู้ทันหมอนะ) ว่าแล้วก็ทำปากเบะใส่พร้อมกับยืนกอดอกกระดิกเท้าอย่างกวนๆ หากแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มกลับแดงก่ำ หมอบ้า เรื่องอะไรจะมาดึงเธอไปกอด เร็วไปร้อยปีแล้วจะบอกให้ เชอะ!

เมื่อร่ำลากันแล้วข้ามโขงก็เดินมาที่ริมแม่น้ำโขงซึ่งมีเรือลอยลำคอยท่า ผู้กองกวินทร์นั่งรอเขาอยู่บนเรือกับบุญส่งและลูกน้องของคำแสนอีกสองคน คำแสนเป็นคนอาสาจะไปส่งลูกเองส่วนเพชรน้ำผึ้งจะรออยู่ที่บ้าน คำแสนไม่รู้ว่าการไปส่งลูกชายครั้งนี้เขาจะได้เจอใครบ้าง แต่ไม่ว่าจะเจอใครเขาก็ไม่อยากให้เพชรน้ำผึ้งมาเกี่ยวข้องอะไรด้วย อย่างไรเสียเพชรน้ำผึ้งก็ยังไปเรียนที่ฝั่งไทยได้ตามปกติ ยังมีโอกาสได้เจอกับข้ามโขงมากมายไว้ข้ามโขงกลับนครพนมแล้วเขาค่อยให้เธอไปเจอข้ามโขงที่ฝั่งไทย

“อ้าว พ่อจะไปส่งผมเองหรอครับ” เมื่อเห็นคำแสนเดินขึ้นมาบนเรือด้วยข้ามโขงก็รีบหันไปถามแล้วมองไปทางเพชรน้ำผึ้งที่ยังยืนอยู่บนฝั่ง เขาไม่อยากให้พ่อไปส่ง เขากลัวว่า...

“ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก ไม่มีใครจะทำอะไรพ่อได้ทั้งนั้น” เรื่องนี้เขาวางแผนมาดี ยิ่งเป็นการไปส่งในเวลากลางวันแบบนี้คิดว่าเขาจะไม่มีแผนเตรียมไว้เชียวหรือ “มาให้พ่อกอดอีกหน่อยสิ เดี๋ยวต่อไปนี้ก็หาเวลาเจอกันยากแล้ว” เขาควักมือเรียกข้ามโขง ซึ่งข้ามโขงก็เข้าไปกอดเขาแน่นด้วยยังอยากได้ไออุ่นจากอ้อมกอดของพ่ออยู่ ตอนแรกผู้กองกวินทร์ก็นึกว่าพ่อลูกแค่จะกอดลากันเท่านั้น แต่พอเห็นคำแสนเอาผ้าผืนเล็กๆ มาปิดปากกับจมูกของข้ามโขงแล้วเขาก็ทำท่าจะโวยขึ้น นี่คำแสนคิดจะทำอะไรกับน้องชายของเขากัน

ด้วยไม่ทันระวังตัวพอโดนผู้เป็นพ่อโปะยาสลบไปข้ามโขงก็หมดสติไปในทันที พอผู้กองกวินทร์จะลุกขึ้นมาช่วยเขาบุญส่งที่นั่งอยู่บนเรือด้านหลังผู้กองกวินทร์ก็จัดการโปะยาสลบเขาด้วยเช่นกัน เพียงแค่นี้ทั้งสองคนก็หมดสติไม่รับรู้อะไรแล้ว

“ยาแฮงคัก” (ยาแรงมาก) เพชรน้ำผึ้งว่าขึ้นแล้วมองขวดยาสลบในมือ ที่ต้องวางยาสลบก็เพื่อป้องกันไม่ให้ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์รู้ว่าบ้านหลังนี้ซ่อนอยู่ที่ไหน ทางเข้าออกเป็นอย่างไร ด้วยทั้งสองคนเป็นนายทหารที่เก่งมากหากแค่ปิดตาอย่างเดียวคงไม่น่าจะพอและแน่นอน แม่น้ำที่อยู่หลังบ้านก็ไม่ใช่แม่น้ำโขงอย่างที่ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์เข้าใจมาโดยตลอดด้วย หากแต่เป็นแม่น้ำสายเล็กๆ ที่เชื่อมติดกับแม่น้ำโขงเท่านั้น มันคือการสับขาหลอกเพื่อปกปิดที่อยู่ ถึงคำแสนจะไม่ได้อยู่ที่นี่เป็นหลักแต่เขาก็ไม่อยากให้ใครรู้ที่กบดานในแต่ละที่ของเขา

“แหม เนี่ยนะแล้วบอกว่าจะวิ่งจับพ่อไอ้หนู ถ้าจะจับพ่อลูกคงต้องฝึกอีกเยอะ” เพราะอยู่กับ ผบ.คเชนทร์ไงรายนั้นเลยสอนวิชาทหารให้ แต่ถ้าอยู่กับเขาเขาจะสอนวิชาของโจรให้ คำแสนคิดก่อนจะประคองลูกชายมานอนหนุนตักของเขาแล้วบอกให้ลูกน้องออกเรือมุ่งตรงสู่ฝั่งไทย

******************************************************

จะมีคนแซวชื่อตอนมั้ยน้ออออออ -"-

พ่อคำแสนก็ไม่อยากจากลูกชาย ลูกชายก็อยากอยู่กับพ่อ แต่ก็ทำไม่ได้ ก็จำเป็นต้องจากกันอีกรอบ

น้องชมพู่คงต้องเป็นสื่อให้พ่อลูกเขาเจอกันบ่อยๆ แล้วล่ะ

​พ่อคำแสนก็จะเศร้าๆ หน่อยที่ต้องจากกันกับลูกชาย

(ขอบคุณภาพจาก TikTok ของพี่สาวใจดี : @naga.nagin)

​