69. คูมตาหน้าดุแต่ใจดี 1

“ทำไมบ้านนี้มันสลับหน้าที่กันแปลกๆ เมียพาลูกวิ่งเล่นส่วนผัวทำมื้อเช้าให้ลูกกับเมีย ตกลงใครเมียใครผัววะ” ผบ.คเชนทร์ที่เพิ่งเดินลงมาจากบ้านหันมามองเพลงพิณเป็นเชิงถาม จากนั้นก็ขมวดคิ้วดูสารวัตรพนานั่งป้อนข้าวลูกน้อยทั้งสอง...ไม่สิ ลูกน้อยทั้งสามของเขาอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน ข้าวไข่เจียวกับแกงจืดเต้าหู้หมูสับคือเมนูเด็ดฝีมือพ่อพนาที่น้องชมพูกับน้องโมกร้องขอเป็นประจำเพราะไข่เจียวฝีมือคุณพ่อนั้นอร่อยที่สุดในโลก สารวัตรหนุ่มป้อนข้าวลูกน้อยสลับกันไปมาและก็ป้อนแก้วเจ้าจอมไปด้วย แม้เธอจะตักข้าวกินเองและช่วยเขาป้อนข้าวให้ลูกแต่ก็ดูเหมือนสารวัตรพนาจะอยากป้อนข้าวให้เธอกับลูกเสียมากกว่า รอยยิ้มและแววตาของสารวัตรหนุ่มเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อได้ดูแลคนที่เขารัก แก้วเจ้าจอมก็มีความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้าสามีกับลูกๆ ข้าวที่น้องโมกพยายามตักป้อนเธอก็เป็นคำที่อร่อยที่สุดด้วยเพราะหนุ่มน้อยเห็นคุณพ่อดูแลคุณแม่ดีก็เลยอยากทำตาม อยากช่วยคุณพ่อดูแลคุณแม่กับพี่ชมพู

เพลงพิณได้แต่ยิ้มบางๆ ตอบผู้เป็นพ่อแล้วมองมาทางครอบครัวของพี่สาว ความน่ารักของครอบครัวแก้วเจ้าจอมทำให้เธออดยิ้มตามไม่ได้ เธอนั่งปักผ้าอยู่ที่ใต้ถุนบ้านมาตั้งแต่เช้าแล้ว ก่อนหน้านี้สารวัตรพนาทำกับข้าวอยู่ในครัวกับคุณยายของเธอ ส่วนแก้วเจ้าจอมก็พาลูกๆ มาวิ่งออกกำลังกายยามเช้าในสวน จนเมื่อสารวัตรพนาทำมื้อเช้าให้ลูกๆ เสร็จนั่นแหละเขาจึงเรียกทั้งสามคนแม่ลูกมาป้อนข้าว เห็นแล้วก็ยิ่งคิดถึงสามีเพราะตอนที่อยู่ด้วยกันผู้กองกวินทร์ก็แทบจะป้อนข้าวเธอทุกคำเหมือนกัน ทั้งอาบน้ำให้ ทาครีม ทาแป้ง แต่งตัวให้เธอ พอเธอไม่ให้ทำก็งอแงแล้วก็งอนเธอจนเธอต้องยอมตามใจนี่แหละ

“ป้อนแค่ลูกสาวคนเล็กกับลูกชายก็พอมั้ง ลูกสาวคนโตน่ะไม่ต้องป้อนหรอก” เห็นแก้วเจ้าจอมเอาแต่มองสามีจนตาพราวระยับ ผบ.คเชนทร์ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เห็นมาตั้งแต่เด็กนึกว่าชาตินี้จะไม่ยอมมีครอบครัวเสียแล้วที่ไหนได้ดันแซงหน้าเหล่าพี่น้องทุกคนไปเลยซ้ำยังได้ผัวดี ลูกๆ ก็น่ารักอีก

“ลูกสาวคนโตนี่แหละครับยิ่งต้องป้อน เผลอทีไรชอบพาลูกไปเล่นอะไรแผลงๆ อยู่เรื่อย นี่เห็นว่าถ้ากินข้าวเช้าเสร็จแล้วจะพาลูกไปขุดไส้เดือนมาเป็นเหยื่อตกปลาอีกนะครับ” พูดแล้วก็หัวจะปวดกับลูกสาวคนโต หากแต่แววตาของสารวัตรพนาก็ดูอิ่มสุขมาก เห็นลูกเมียกินกับข้าวฝีมือเขาอย่างเอร็ดอร่อยกันแล้วเขาก็ยิ่งอยากป้อนเรื่อยๆ รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนมากเมื่อเห็นทั้งสามแม่ลูกถูกเขาป้อนข้าวกันจนแก้มป่อง

“ผัวไนเปอร์น่ารักค่ะคุณอา” คนเป็นลูกสาวคนโตไม่วายต้องหันมาอวดสามีกับ ผบ.คเชนทร์ต่อแล้วช่วยสามีป้อนข้าวลูกๆ ด้วย ผบ.คเชนทร์เห็นคนชอบอวดสามีแล้วก็ได้แต่กลอกตาใส่ในใจภาวนาขอให้เพลงพิณอย่าเป็นแบบนี้เลย

“อย่าไปเอานิสัยยัยปีศาจมาใช้เชียวนะ ไม่งั้นพ่ออกแตกตายแน่ๆ” เขารีบกระซิบบอกเพลงพิณ นี่ดีนะที่เพลงพิณไม่ได้จับผู้กองกวินทร์ปล้ำก่อนไม่งั้นเขาช็อกแน่ๆ ลูกสาวเขาเป็นเด็กดี เป็นกุลสตรีแสนเรียบร้อยเขาไม่อยากให้ลูกต้องเป็นปีศาจร้ายแบบแก้วเจ้าจอม อ้อ! อีกคนก็กุมาริกา รายนี้ก็คลั่งรักผู้กองกรินทร์หนักเหมือนกัน

“โธ่คุณพ่อ อย่าว่าพี่ไนเปอร์สิคะน้องเพลงว่าพี่ไนเปอร์ออกจะน่ารัก” แก้วเจ้าจอมมักจะน่ารักกับสามีและลูกเสมอ แน่นอนว่าเป็นพี่สาวที่ใจดีของเธอด้วย

รอยยิ้มของเพลงพิณดูสดใสขึ้นมากกว่าวันก่อนๆ ผบ.คเชนทร์เห็นแล้วก็สบายใจที่ลูกสาวไม่เอาแต่ร้องไห้หาสามีแล้ว เขาเชื่อว่าผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงต้องปลอดภัยดีแน่ๆ ทั้งสองคนอยู่ในมือของคำแสน คำแสนไม่ยอมปล่อยให้ทั้งสองคนเป็นอันตรายหรอก ผบ.คเชนทร์คิดแล้วนั่งลงโอบไหล่เล็กๆ ของลูกสาว แม้ไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาเพลงพิณก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ผู้เป็นพ่อมีให้ เธอยิ้มรับในความห่วงใยนี้แล้วดูสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมช่วยกันป้อนข้าวลูก

“พ่อว่าวันนี้เรามาอบขนมให้คุณทวดแล้วก็คุณตาคุณยายกันดีกว่านะครับ ไม่ต้องไปจับไส้เดือนหรอก” สารวัตรพนาไม่ชอบกิจกรรมที่ทำให้ลูกๆ ตัวเลอะมอมแมม เนี่ย ให้ดูคุณป้าเพลงพิณเป็นแบบอย่าง นั่งปักผ้าแบบกุลสตรีแบบนี้ก็ไม่มีใครสนใจเลย กินข้าวไปก็เรียกร้องหาแต่ไส้เดือนคนเป็นพ่อล่ะปวดหัวนัก

“ฮะ” พอคุณพ่อเสนอกิจกรรมอย่างอื่นให้น้องชมพูกับน้องโมกก็พากันทำหน้าเหวอทันที ทำไมกันล่ะ โธ่...ไม่เอาหรอก อบขนมไม่เห็นจะสนุกเลยไปจับไส้เดือนกับคุณแม่สนุกกว่าตั้งเยอะ

“น้อนจมปูอยากไปจับคูมไส้เดืองกับคูมแม่ค่ะ”

“น้อนโมกไม่อยากทำตะหนมคับ คูมยุงยีคอนบอกว่าทำตะหนมเป็นงานของปู้หญิง น้อนโมกเป็นปู้จายยูปหย่อน้อนโมกจะไปจับคูมไส้เดืองค้าบ”

“โถ พ่อรูปหล่อของป้า” เพลงพิณกับ ผบ.คเชนทร์พากันหัวเราะตามหลาน ตัวแค่นี้ก็ช่างชมตัวเองเป็นช่างสมกับเป็นหลานรักของผู้กองกวินทร์นัก คนพ่อไม่มีความเจ้าชู้ใดๆ เลยแต่คาดว่าความเจ้าชู้นี้น้องโมกจะได้มาจากลุงเรนเจอร์ของตัวเองแน่ๆ เลือดลุงแรงกว่าเลือดพ่อ

“ไนเปอร์ว่าวันนี้พี่พนามาขุดไส้เดือนกับไนเปอร์แล้วก็ลูกดีกว่านะคะ ฮ่าๆๆ” เมื่อลูกๆ ไม่ชอบกิจกรรมของผู้เป็นพ่อแก้วเจ้าจอมก็หัวเราะออกมาพร้อมกับลูกจนสารวัตรพนาที่ขัดอะไรไม่ได้แล้วได้แต่หันมาทาง ผบ.คเชนทร์เพื่อบอกให้ ผบ.คเชนทร์ดูหลานสาวของตัวเองที่ชอบพาลูกเล่นแผลงๆ แบบนี้

ระหว่างที่ ผบ.คเชนทร์กำลังดูสารวัตรพนาป้อนข้าวลูกๆ ทั้งสามคนก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่หนุ่มๆ ทีมอัลฟา ผู้หมวดศิขริน อรินและเพลงรักพากันวิ่งกลับมาที่บ้านหลังจากที่ไปวิ่งออกกำลังกายด้วยกันตั้งแต่เช้ามืด บางคนก็วิ่งถอดเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกจนเห็นลอนซิกแพคที่หน้าท้องเด่นชัด เพลงพิณไม่ได้สนใจมองคนอื่นๆ เลยนอกจากพี่ชายฝาแฝดของตัวเองเท่านั้น พอเพลงรักวิ่งเข้ามาหาเธอก็เอาผ้าเช็ดหน้าไปช่วยซับเหงื่อให้เขา ส่วนแก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้สนใจใครๆ เช่นกันเพราะกำลังอร่อยกับมื้อเช้าที่สามีป้อนอยู่ จะมีก็แต่ขวัญคณินกับซอมพอเท่านั้นที่ตื่นๆ เมื่อเห็นหนุ่มๆ บางคนถอดเสื้อ ด้วยคุณหญิงกรกชกับคุณยายพุดตานบอกว่าอยากร้อยมาลัยเอาไว้ไหว้พระทั้งสองสาวก็เลยอาสาไปเก็บดอกไม้ให้ ก็ไม่นึกว่าพอกลับมาจะมาเห็นอะไรแบบนี้

หนุ่มๆ ทีมอัลฟารีบขอตัวไปอาบน้ำแต่งกายให้เรียบร้อยด้วยความเกรงใจ ผบ.คเชนทร์ ผู้หมวดศิขรินก็รีบเข้าไปอ้อนให้ขวัญคณินซับเหงื่อให้ตัวเองบ้างในขณะที่อรินกลับรีบวิ่งเข้าไปปิดตาซอมพอเอาไว้เมื่อเด็กสาวกำลังแอบมองหนุ่มๆ ทีมอัลฟาที่ถอดเสื้อจนตาพราว แก้มแดงไปหมด

“มองอะไรนักหนา มีอะไรให้น่ามอง”

“ก็ซอมพอไม่เคยเห็นใกล้ๆ แบบนี้นี่ พวกพี่ๆ เขาล่ำมาก” คนพูดก็พูดอย่างไม่คิดอะไรแต่คนฟังนี่สิหน้าเปลี่ยนสีแล้วเรียบร้อย พอซอมพอบอกว่าไม่เคยเห็นซิกแพคใกล้ๆ อรินก็จัดการถอดเสื้อของตัวเองออกทันทีแล้วเข้าไปยืนประชิดตรงหน้าเธอ

“งั้นก็มองสิ แบบนี้น่ะใกล้พอมั้ย”

“พรวด!!! แค่กๆๆๆ” ทั้งสารวัตรพนาและแก้วเจ้าจอมสำลักข้าวไปตามๆ กันไม่คิดว่าอรินจะกล้าทำแบบนี้ แม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังอ้าปากค้าง

“กะ...ก็...” ซอมพอพูดไม่ออก ไม่คิดว่าอรินจะทำแบบนี้ เธอเคยเห็นซิกแพคเขาแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะอยากให้เธอมอง แก้มเด็กสาวแดงจัดแต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“...ของตำรวจน่ะเคยเห็นบ่อยแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นของทหารเรือ”

“อ้าว แล้วทำไมเพิ่งบอกล่ะ นี่ๆๆ มาดูพี่ก็ได้นะ โอ๊ย!!!” แล้วเพลงรักก็ต้องร้องลั่นเมื่อถูกผู้เป็นพ่อดึงหูเข้าให้

“อย่าไปหลอกอะไรน้อง นั่นแฟนของอรินเขา” ยิ่ง ผบ.คเชนทร์ว่าแบบนี้ซอมพอก็ยิ่งเขินหนักจนต้องก้มหน้างุด แฟนอะไรกันคุณหมอแค่ช่วยเหลือเธอตามหน้าที่เองนะ

“เมื่อกี้ตอนไปวิ่งเห็นเขาขายข้าวเกรียบพอดีหมอเลยซื้อมาฝาก ลองชิมดูสิว่าข้าวเกรียบหรือข้าวโป่งของทางอีสานจะอร่อยสู้ข้าวยั้วของม้งได้มั้ย” ซอมพอยิ่งทำตัวไม่ถูกเมื่ออรินซื้อขนมมาฝาก สาวได้แต่พูดขอบคุณเสียงอ้อมแอ้มในลำคอก่อนจะรับเอาข้าวเกรียบที่อรินซื้อมาฝากแล้วรีบเดินหนีไปนั่งกับทุกๆ คนที่ใต้ถุนบ้าน น้องชมพูกับน้องโมกกินข้าวเสร็จกันพอดีซอมพอก็เลยจะชวนหลานกินขนมด้วยกัน

“โห ข้าวโป่งแบบนี้ไม่ได้กินนานแล้ว อาป่านเคยซื้อให้กินอร่อยมากๆ เลย ขอชิมด้วยสิ” ข้าวเกรียบหรือข้าวโป่งเป็นขนมที่ปานมณฑาชอบมากเธอก็เลยซื้อให้ลูกๆ หลานๆ กินบ่อยๆ แก้วเจ้าจอมก็พลอยชอบไปด้วย

“ผมซื้อมาฝากซอมพอกับให้หลานกินนะ พี่ไนเปอร์อยากกินก็ให้พี่พนาไปซื้อให้สิ”

“แหมอย่ามางก มีตั้งหลาย...แผ่น เอ๊ะ!” เมื่อกี้นี้อรินเรียกสามีเธอว่าอะไรนะ แก้วเจ้าจอมเหมือนจะไม่เชื่อหูตัวเองแต่สารวัตรพนากลับยิ้มออกมา เมื่อก่อนอรินเรียกเขาว่า สารวัตร แต่นับตั้งแต่ไปออกตามหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงด้วยกันนี่แหละอรินก็เปลี่ยนมาเรียกเขาว่า พี่พนา อรินไม่ได้มองเขาในฐานะผู้บังคับบัญชาแต่อรินกลับทำตัวสบายๆ กับเขาเหมือนน้องๆ คนอื่นๆ คล้ายจะบอกว่าตอนนี้ตัวเองยอมรับสารวัตรพนาในฐานะของพี่เขยแบบเต็มตัวแล้วซ้ำยังนับถือเป็นพี่ชายอีก

“อุ๊ย เดี๋ยวนี้เรียกพี่พนาด้วย น่ารักขึ้นนะเรา”

“ผัวของพี่สาวก็คือพี่เขย ก็ต้องเรียกพี่สิถึงจะถูก” คนตอบก็ตอบแบบอายๆ เขาควรเรียกสารวัตรพนาว่าพี่มาตั้งนานแล้ว “ไม่ต้องมาแย่งขนมซอมพอกินเลยนะ นู่น ให้ผัวพี่ไปซื้อให้สิ”

ตอนนี้แก้วเจ้าจอมไม่อยากกินขนมแล้วล่ะ แค่อรินยอมรับสารวัตรพนาเป็นพี่ชายแบบเต็มตัวแบบนี้เธอก็อิ่มเอมไปทั้งใจแล้ว แหมๆๆ มีซื้อขนมมาฝากสาว พอมีสาวก็ลืมพี่สาวอย่างเธอไปเลยตอนนี้น้องชายของเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ เห็นน้องชายมีพัฒนาการที่ดีขึ้นแบบนี้คนเป็นพี่สาวอย่างเธอก็ยิ่งปลื้มใจ

“ไปอาบน้ำอาบท่ากันแล้วก็มากินข้าวเช้านะพี่ทำข้าวต้มไว้หม้อใหญ่เลย ไปเรียกทุกคนมากินข้าวด้วยกันล่ะวันนี้จะพากันออกไปตามหาเรนเจอร์ต่อไม่ใช่หรอ” สารวัตรพนาบอกกับทุกคนที่เพิ่งไปวิ่งออกกำลังกายมาพร้อมกับพยักหน้าบอกเพลงรักให้ไปตามหนุ่มๆ ทีมอัลฟามากินข้าวเช้าด้วยกันด้วย ในฐานะของพี่ชายคนโตที่สุดในที่นี้นอกจากจะดูแลลูกเมียแล้วเขาก็ยังดูแลน้องๆ ทุกคนด้วย ผบ.คเชนทร์เห็นแล้วก็ปลื้มใจนัก พลโทกรันณ์ช่างโชคดีที่ได้ลูกเขยดีเป็นที่พึ่งของน้องๆ แบบนี้

“นอกจากข้าวต้มแล้วมีไข่เจียวด้วยมั้ยครับ ไข่เจียวน่ากินจัง” ระหว่างที่สารวัตรพนากำลังจะเก็บจานข้าวที่เขาเอามาป้อนลูกๆ เพลงรักก็สังเกตเห็นไข่เจียวที่เหลืออยู่ มันเป็นไข่เจียวที่น่ากินมากมิน่าล่ะหลานๆ ชอบกัน

“ขอผมกินไข่เจียวแบบหลานบ้างสิ” พอเพลงรักทำท่าจะยื่นมือไปตักไข่เจียวที่เหลือมาชิม น้องชมพูที่กินข้าวโป่งกับอยู่กับน้าซอมพอก็รีบวางแผ่นข้าวโป่งลงทันทีแล้วเข้าไปฉกไข่เจียวที่น้าเพลงรักเล็งเอาไว้ มือป้อมๆ ทั้งสองข้างหยุมไข่เจียวที่ว่าขึ้นมายัดใส่ปากตัวเองทั้งหมดจนแก้มป่อง ไม่ยอมแบ่งไข่เจียวให้คุณน้าเพลงรักเด็ดขาดถึงแม้ว่าตัวเองจะเพิ่งกินข้าวอิ่มไปก็ตาม งานนี้คุณน้าเพลงรักเลยมีเหวอ

“โหๆๆ เบาลูกเบา” แม้แต่แก้วเจ้าจอมก็ยังทึ่งที่เห็นลูกสาวยัดไข่เจียวเข้าปาก อะไรมันจะหวงของกินขนาดนั้น ส่วนน้องโมกนั้นทำตาโตมาก...พี่ชมพูกินไข่เจียวได้เท่ที่สุดเลย น้องโมกจะทำตามบ้าง

“เดี๋ยวๆๆ ไม่ต้องเลียนแบบพี่ชมพูทุกเรื่องก็ได้ลูก” สารวัตรพนารีบคว้ามือน้อยๆ ของลูกชายเอาไว้เมื่อน้องโมกทำท่าจะหยุมข้าวโป่งเข้าปากตามพี่ชมพูบ้าง เมื่อพี่ชมพูกินไข่เจียวหมดแล้วน้องโมกก็จะกินข้าวโป่งแทน น้องโมกอยากเท่เหมือนพี่ชมพู

“ป๊าด! โตซ่ำนี้มาฮู้จักขี้ถี่เป็นแท้ มาเป็นฮ่ายแต่น้อยแท้ล่ะ” (โห ตัวแค่นี้ก็รู้จักขี้งกเป็นด้วย ทำไมร้ายตั้งแต่เด็กแบบนี้ล่ะ) คนอดชิมไข่เจียวว่า นี่ยังไม่หายโกรธเรื่องที่เขาแอบขโมยกินช็อกโกแลตอีกหรอ เขาก็แค่จะชิมเท่านั้นแต่บังเอิญว่าชิมคำใหญ่ไปหน่อยมันก็เลยหมดไง

“น่าๆๆ ดีกันนะเดี๋ยววันนี้น้าจะพาไปซื้อช็อกโกแลตใหม่ เดี๋ยวซื้อให้เยอะกว่าเดิมด้วย” เมื่อรู้ว่าหลานสาวยังงอนไม่หายน้าเพลงรักก็ต้องรีบง้อ

“จื๊อใหม่หยอคะ” หูน้อยๆ เริ่มผึ่งเมื่อได้ยินคำว่าซื้อใหม่และคำว่าเยอะกว่าเดิม

“ใช่ค่ะ ซื้อใหม่เยอะกว่าเดิม นอกจากขนมแล้วเดี๋ยวน้าจะซื้อแตงโมลูกใหญ่ๆ หวานๆ ให้ด้วย”

“แตงมอ...” เหมือนกำลังจะดีใจแต่ก็ดีใจไม่สุดเมื่อน้องชมพูหันมาทางน้องโมกด้วยก่อนจะรีบเข้ามาจูงมือน้องชายไปหาน้าเพลงรัก “จื๊อให้ต้าวโมกด้วยนะคะต้าวโมกก็อยากกิงตะหนมเยอะๆ กับแตงมอเหมืองกังค่ะ”

“โห...” เพลงรักอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเด็กตัวแค่นี้จะรู้จักรักน้องห่วงน้องเป็น ช่างเป็นพี่สาวที่น่ารักเหลือเกินแล้วถ้าจะน่ารักขนาดนี้น้าจะเปย์ให้หมดตัวเลยลูก

“แน่นอนค่ะ น้าจะซื้อให้ขนมให้น้องชมพูกับน้องโมกเยอะๆ เลย จะซื้อให้ทั้งสองคนเลยดีมั้ยคะ” คราวนี้สองพี่น้องพากันยิ้มแฉ่งก่อนจะโผเข้ากอดคุณน้าเพลงรัก จากที่งอนๆ กันอยู่ตอนนี้ก็ดีกันแล้วเรียบร้อย

“น้อนจมปูจะทำไข่เจียวให้คูมน้ากิงนะคะ” พอคือดีกันแล้วงานประจบเอาใจก็ตามมา เพลงรักพยักหน้ารับน้ำตาตกในเพราะไข่เจียวฝีมือของหลานคงอร่อยมากจนกินไม่ได้แน่ๆ

“แบบนี้ดี แบบนี้น่ารัก ถ้าเจ้าแฝดของพ่อคลอดต้องสอนให้เจ้าแฝดรักกันแบบนี้ด้วยนะ” ผบ.คเชนทร์บอกกับเพลงพิณ พี่น้องรักกันดีแบบนี้คนเป็นพ่อเป็นแม่เห็นก็สบายใจ ดูสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมสิยิ้มกันหน้าบานเลยที่มีลูกน่ารักๆ แบบนี้ อย่าว่าแต่รุ่นหลานเลยแม้แต่รุ่นลูกๆ ของเขาเด็กๆ ทุกคนก็รักใคร่กันดี ผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ก็รักกันสุดหัวใจ ข้ามโขงก็รักเพลงรักกับเพลงพิณมาก นึกแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้ เขาคิดถึงข้ามโขงเหลือเกินและมากกว่าคิดถึงก็คือกลัว กลัวว่าข้ามโขงจะรักพ่อคำแสนจนลืมเขา กลัวว่าคำแสนจะบอกความจริงกับลูกไปว่าเขาคือคนที่ฆ่ามัน ถ้าคำแสนบอกข้ามโขงเรื่องนี้ข้ามโขงต้องเกลียดเขาแน่ๆ แล้วถ้าต้องโดนลูกเกลียดเขาจะทนได้อย่างไร

ผบ.คเชนทร์เก็บงำความกังวลนี้เอาไว้คนเดียวขณะดูลูกๆ กำลังตั้งโต๊ะกินมื้อเช้ากัน ทุกคนในบ้านกินมื้อเช้ากันแล้วจะมีก็แต่หนุ่มๆ ที่ไปวิ่งออกกำลังกายกันนั่นแหละที่ยังไม่ได้กิน ท่านนายพลปภพยืนพูดคุยอยู่กับพลเอกคีรินทร์ที่สวนริมแม่น้ำโขง คุณหญิงกรกช แม่ยายของเขากับราชาวดีนั่งร้อยดอกไม้กันอยู่ที่แคร่ริมสวน มีหมอเอื้อยกับปานมณฑานั่งพูดคุยหัวเราะกันคิกๆ ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีอะไรนักหนาทั้งๆ ที่ลูกยังหายตัวไป แม้แต่เพลงพิณก็ดูอารมณ์ดีกว่าทุกวันพอมีขวัญคณินมานั่งปักผ้าเป็นเพื่อนก็ดูจะเข้ากันไปใหญ่เพราะต่างฝ่ายต่างก็เป็นเด็กเรียบร้อย เป็นแม่บ้านแม่เรือน ต่างกับ...

“เฮ้อ!” ต่างกันลิบลับกับแก้วเจ้าจอมและซอมพอที่ตอนนี้กำลังพาน้องโมกกับน้องชมพูเตรียมตัวไปจับไส้เดือน น้องชมพูกับน้องโมกใส่ชุดเอี๊ยมสีน้ำตาลกับเสื้อแขนสั้นสีขาว ทั้งรองเท้าบูตคู่จิ๋วและหมวกใบน้อยที่สวมก็ดูน่ารักปุกปิกคล้ายแฝด เมื่อก่อนปานมณฑาก็ชอบจับข้ามโขง กับเพลงรักเพลงพิณแต่งชุดแฝดแบบนี้ ด้วยน้องชมพูกับน้องโมกตัวเล็กนิดเดียวทั้งสองพี่น้องก็เลยยิ่งดูน่ารักเป็นแฝดจิ๋ว

“พ่อว่าวันนี้เรามาเล่นเตะฟุตบอลกันก็ได้นะ เนี่ย ลุงๆ น้าๆ อยู่กันเยอะ เล่นหลายๆ คนสนุกดี” สารวัตรพนาก็ยังหว่านล้อมหวังจะเปลี่ยนใจลูกๆ ขนาดคุณลุงจ่านพดลชูฟุตบอลขึ้นอวดแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนใจสองพี่น้องตัวจิ๋วได้เพราะเมื่อวานนี้น้องชมพูกับน้องโมกเล่นฟุตบอลกันจนเบื่อแล้ววันนี้อยากไปจับไส้เดือนกันมากกว่า คุณน้าเพลงรักบอกว่าพอกลับมาจากจับไส้เดือนแล้วก็จะพาไปซื้อขนมต่อ

“งั้นอย่าให้ตัวเลอะเชียวนะ” เมื่อห้ามลูกไม่ได้ก็หันมาห้ามคนแม่แทน ตอนอยู่บ้านที่กรุงเทพฯ ก็ชวนลูกขุดบ่อโคลนเล่นตลอด

“ยิ่งเลอะยิ่งเยอะประสบการณ์ค่ะพี่พนา จริงมั้ยซอมพอ”

“ไว้โตกว่านี้ซอมพอจะพาหลานไปล่าหมูป่าที่แม่สอดค่ะ”

“เอาเข้าไป” ฟังเมียรักกับซอมพอว่าแล้วสารวัตรพนาก็อยากจะกินยาแก้ปวดหัวจนหนุ่มๆ ทีมอัลฟาพากันหัวเราะร่วน ทุกคนไม่แปลกใจเลยที่แก้วเจ้าจอมจะชอบพาลูกเล่นอะไรแบบนี้เพราะลำพังตัวเธอเองก็ซ่าไม่แพ้ใคร

“ดูสอนลูกแต่ละอย่างสิยัยเด็กนี่ ลูกเป็นเด็กผู้หญิงแทนที่จะสอนให้เรียบร้อยแบบน้องเพลงแบบน้องมารีน แล้วตอนที่พี่พนาเขาทำข้าวต้มอยู่เราได้ช่วยพี่พนาทำด้วยมั้ยไนเปอร์” ในฐานะพี่ชายที่เกิดก่อนสี่เดือนผู้หมวดศิขรินก็อดถามไม่ได้ น้องโมกชอบเล่นอะไรแบบเด็กผู้ชายน่ะเขาไม่ว่าหรอกแต่น้องชมพูเริ่มจะเหมือนแก้วเจ้าจอมเข้าไปทุกทีแล้ว

“เมื่อเช้าไนเปอร์ไม่ว่าง”

“มัวทำอะไรอยู่”

“พาลูกวิ่งออกกำลังกายแล้วก็เตรียมอุปกรณ์จะไปขุดไส้เดือน ไนเปอร์จะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปขุดไส้เดือนมาทำเหยื่อตกปลา ปลาในแม่น้ำโขงเยอะมากเดี๋ยวไนเปอร์จะเอามาทำอาหารให้รีคอนกินนะ”

“จะเอาปลามาทำอาหารให้พี่กินหรอ”

“เปล่า จะเอาไส้เดือนมาผัดเผ็ดให้รีคอนกิน ฮ่าๆๆ” ว่าแล้วแก้วเจ้าจอมก็หัวเราะร่วนอย่างชอบใจโดยมีซอมพอที่เป็นลูกสมุนคนใหม่หัวเราะตาม ผู้หมวดศิขรินได้แต่แยกเขี้ยวแยกคางใส่น้องสาวเพราะจะด่าก็ไม่กล้าเดี๋ยวยัยปีศาจนี่จะเทถ้วยข้าวต้มราดหัวเขา ยัยปีศาจผู้ไม่เคยเป็นกุลสตรี คนอะไรปล่อยให้ผัวทำกับข้าวอยู่คนเดียวแล้วตัวเองจะพาลูกไปจับไส้เดือน แต่ครั้นจะหันมาฟ้องสารวัตรพนาเพื่อตำหนิน้องสาวให้เขาฟังผู้หมวดศิขรินก็ต้องรีบหุบปากก่อนที่จะเป็นหมาเพราะสายตาที่สารวัตรพนามองแก้วเจ้าจอมกับลูกนั้นมันดูหวานเยิ้มมากๆ เขาก็ลืมไปว่ารายนี้หลงเมียเด็กกับลูกของตัวเองมากขืนฟ้องไปสารวัตรพนาก็เข้าข้างแก้วเจ้าจอมอยู่ดี

“หุบปากแล้วก็กินข้าวไปพี่รีคอน อย่าทำอะไรให้ยัยปีศาจโกรธเชียวนะเดี๋ยวมื้อต่อไปพวกเราจะได้กินข้าวต้มไส้เดือนแทนข้าวต้มปลา กินข้าวที่พี่พนาเขาทำดีกว่าอย่าไปเสี่ยงกินข้าวที่ยัยปีศาจนั่นทำเลย” อรินรีบกระซิบเตือน แม้แต่ทุกคนในทีมอัลฟาก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย แก้วเจ้าจอมกล้าบุกไปถึงหน่วยซีล ไปกระทืบผู้กองกวินทร์ถึงที่พักของหน่วยซีลก็ยังทำมาแล้วนับประสาอะไรกับข้าวต้มไส้เดือนกันล่ะ

“ลูกสาวมึงนี่ใครๆ ก็กลัวเนาะ” ผบ.คเชนทร์หันมาพูดกับพลโทกรันณ์ที่เข้ามานั่งด้วย แต่เรื่องนี้พลโทกรันณ์ปลงแล้ว ตราบใดที่ยังมีสารวัตรพนาอยู่เขาเชื่อว่าหลานๆ ต้องโตขึ้นมาเป็นเด็กดีเหมือนพ่อแน่นอน แม้ว่าจะได้ความซนของแม่มาด้วยก็ตาม

“อย่าเพิ่งห่วงเรื่องลูกกูเลยห่วงเรื่องลูกชายมึงดีกว่า ข้ามโขงน่ะ” เห็นสีหน้าของเพื่อนในหลายวันมานี้พลโทกรันณ์ก็พอจะเดาออกว่าเป็นเพราะอะไร ในขณะที่หลายๆ คนโล่งใจที่คำแสนช่วยชีวิตข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์ได้แต่ ผบ.คเชนทร์กลับเหมือนจะไม่สบายใจอยู่คนเดียว

“กลัวคำแสนมันบอกความจริงกับข้ามโขงหรอว่ามึงเป็นคนฆ่ามันในตอนนั้น”

“มึงนี่รู้ใจกูดีจริง”

“ไม่งั้นกูจะเป็นเพื่อนมึงได้หรอ...แต่เรื่องนี้อย่าพูดดังไปเดี๋ยวเมียมึงได้ยินจะพาลเข้าใจผิดมาวีนกูอีก เมียมึงมีปมอะไรมากปะทำไมชอบคิดอกุศลเรื่องกูกับมึงจัง” เนี่ย แค่เขามานั่งคุยกับ ผบ.คเชนทร์แค่นี้ปานมณฑาก็ยังแอบเหล่มามองเลย

“เขารักกูมากก็แบบนี้แหละ” ผบ.คเชนทร์ว่ายิ้มๆ แล้วก็ถอนหายใจออกมาอีก ยังคิดไม่ตกเรื่องลูกชาย “ถ้าข้ามโขงเกลียดกูกูจะทำยังไงดี ถ้าเขารู้ว่ากูเป็นคนฆ่าพ่อของเขา...”

“พ่อของข้ามโขงก็คือมึงเด็กคนนี้เป็นลูกของมึงตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่แล้ว ตลอดเวลาที่มึงเลี้ยงเด็กคนนี้มากูว่ามึงน่าจะรู้ดีที่สุดว่าข้ามโขงเป็นคนยังไง เด็กคนนี้เป็นคนดีมากแล้วคุณธรรมก็สูงส่ง ไม่ว่าในอดีตมึงจะเคยทำอะไรกับพ่อของเขาแต่กูเชื่อว่าข้ามโขงจะเข้าใจ ยิ่งเป็นหมอทหารยิ่งอยู่ในทีมอัลฟาข้ามโขงต้องเข้าใจมึงดีว่ามึงทำไปตามหน้าที่และที่สำคัญ...คืนนั้นคำแสนบอกให้มึงเป็นคนยิงมันเองไม่ใช่หรอ โธ่เอ๊ย! ตอนแรกกูก็นึกว่าจะยอมตายเพื่อชดใช้ความผิดที่ไหนได้เสือกมาแกล้งตายแล้วตบตาพวกเรา มึงดูนั่นสิ” พลโทกรันณ์พยักหน้าไปทางปานมณฑาที่กำลังพูดอยู่กับหมอเอื้อยอย่างถูกคอและเพลงพิณก็นั่งปักผ้ากับขวัญคณินอย่างอารมณ์ดี แม้แต่พุดตานก็ยังมีสีหน้าที่ดีขึ้นทั้งๆ เมื่อวันก่อนยังเอาแต่พากันเศร้าอยู่เลย

“ถ้าให้กูทาย กูว่าเมื่อเร็วๆ มานี้คำแสนมันต้องติดต่อมาหาแม่มันหรือไม่ก็น้องสาวกับหลานสาวของมันแน่ๆ คงมาส่งข่าวมั้งว่าตอนนี้ข้ามโขงกับเรนเจอร์สบายดีไม่งั้นทุกคนไม่ดูสบายอกสบายใจกันแบบนี้หรอก จะเค้นถามกับแม่ยายมึงกูก็เกรงใจ จะถามเมียกับลูกมึงกูก็สงสาร น้องเพลงยิ่งกำลังท้องหลานของกูอยู่กูไม่อยากทำให้เขาไม่สบายใจ นี่กูอึดอัดมากนะมึงรู้มั้ย กูอึดอัดตั้งแต่รู้แน่ชัดแล้วว่าคำแสนมันยังไม่ตายกูอยากจะไปตามล่ามันตอนนี้เลยแต่กูก็สงสารลูกๆ หลานๆ นี่กูควรจะทำยังไงดีวะเนี่ย” จากที่ ผบ.คเชนทร์เครียดอยู่คนเดียวตอนนี้พลโทกรันณ์ก็เครียดตามอีกคน อีกคนเครียดเพราะกลัวลูกชายจะไม่รัก ส่วนอีกคนก็เครียดที่ออกตามจับคนร้ายไม่ได้เพราะคนร้ายที่ว่าตอนนี้มันดันมาเป็นญาติกับเขาซ้ำยังมีผลกระทบต่อจิตใจของลูกๆ หลานๆ อีก

แล้วจากที่มีเรื่องให้เครียดอยู่แล้วก็เหมือนจะมีเรื่องมาให้เครียดเพิ่มเมื่อรถคันหรูของกริชชาภัทรขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ซึ่งตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้กริชชาภัทรถูกทางบ้านรัตนภิรมย์ส่งตัวมาเพื่อให้คอยอำนวยความสะดวกให้กับทีมค้นหา โดยกริชตพจน์และกริชชานนท์ผู้เป็นลุงกับพ่อของชายหนุ่มสั่งมาว่าหากยังไม่เจอผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงห้ามเขากลับกรุงเทพฯ เด็ดขาด น้ำใจที่ทางบ้านนี้มอบให้พลโทกรันณ์กับ ผบ.คเชนทร์รับเอาไว้ด้วยความซึ้งใจ ทั้งเฮลิคอปเตอร์ รถหรือว่าเรือทางบ้านรัตนภิรมย์ก็เสกให้ได้เพียงแค่ดีดนิ้ว แม้แต่อาหารการกิน เครื่องอำนวยความสะดวกที่เจ้าหน้าที่ทีมค้นหาต้องการกริชชาภัทรก็เลือกหามาให้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้แต่กุมาริกาผู้เป็นน้องสาวก็ยังคอยอยู่ดูแลทุกคนไม่ยอมห่างทั้งดูแลเพลงพิณ ดูแลคุณย่าคุณยาย ดูแลหลานๆ อีก อย่าว่าแต่ทางบ้านสุวรรณจะรักเธอเลยแม้แต่ทางบ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็รักและเอ็นดูกุมาริกานัก เพราะเธอให้ใจกับทุกคนด้วยความจริงใจแบบนี้เธอก็เลยเป็นดาราที่คนรักมากที่สุดและมีชื่อเสียงที่โด่งดัง

“สวัสดีครับ” กริชชาภัทรเดินลงมาจากรถพร้อมกับถุงขนมมากมายและของเล่นสำหรับเด็กด้วย แม้ว่าตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่จะหยุดค้นหาผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงกันแล้วแต่กริชชาภัทรก็ยังคอยแวะเวียนมาที่นี่เผื่อมีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้ หากไม่ติดว่าทุกคนอยากพักอยู่ที่นี่กันเขาก็จะเปิดห้องที่โรงแรมหรูของตัวเองให้พัก เมื่อไม่มีใครไปเขาก็เลยขนเอารถบ้านมาให้ทุกคนที่นี่แทน

“ซีลกับหนูน้ำเมยยังไม่ตื่นกันใช่มั้ย” ผบ.คเชนทร์แอบกระซิบถามพลโทกรันณ์หลังจากที่เพิ่งรับไหว้กริชชาภัทรไป ซึ่งตอนนี้ผู้หมวดศิขรินกำลังผายมือเรียกกริชชาภัทรเข้าไปหาอยู่

“...ยังมั้ง” พลโทกรันณ์มองไปทางรถบ้านที่ลูกชายตัวเองนอนอยู่ ไม่เห็นตื่นไปวิ่งออกกำลังกายกับทุกคนแล้วยังไม่ออกมากินข้าวเช้าอีกตอนแรกเขาก็นึกว่าไม่สบาย พอเพลงรักบอกว่าเมื่อคืนนี้เห็นลูกชายของเขามันอุ้มเอากุมาริกาไปนอนที่รถบ้านด้วยเขาก็เลยเข้าใจ ผู้กองกรินทร์ออกตามหาน้องชายมาหลายวัน เหนื่อยกายแล้วยังต้องมาเหนื่อยใจ เสียใจที่ตามหาน้องชายไม่เจออีกเขาก็อยากจะให้ลูกชายได้พักผ่อนให้เต็มที่ ส่วนกุมาริกาก็เหนื่อยมาหลายวัน ต้องคอยดูแลคนนั้นคนนี้อีกถ้าจะนอนตื่นช้ากว่าทุกคนก็ไม่เป็นไรหรอก ส่วนเรื่องที่ว่าหนุ่มสาวนอนด้วยกันนั้นก็ไม่น่าจะมีอะไรเพราะผู้กองกรินทร์ก็เคยไปนอนค้างที่บ้านกุมาริกาและกุมาริกาก็เคยมานอนค้างที่บ้านของเขา การคบหากันก็อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็ทำเรื่องสู่ขอเรียบร้อยแล้วไว้ทั้งสองฝ่ายเคลียร์งานกันเสร็จงานแต่งก็จะจัดขึ้นทันที เด็กเมืองนอกเมืองนาอย่างกริชชาภัทรคงเข้าใจดีแหละ

“ผมซื้อขนมมาฝากทุกคนกับเอาของเล่นมาฝากหลานครับ แล้วน้ำเมยล่ะครับ” นั่นไงคำถามแรก เมื่อกริชชาภัทรไม่เห็นน้องสาวอยู่กับทุกคนเขาก็ถามขึ้นทันทีจนแก้วเจ้าจอมกับซอมพอที่กำลังจะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปขุดไส้เดือนต้องรีบย้อนกลับมาที่ใต้ถุนบ้าน เรื่องที่ผู้กองกรินทร์นอนอยู่กับกุมาริกาทุกคนรู้กันดี เกิดกริชชาภัทรไม่พอใจอะไรเธอจะได้ช่วยพี่ชายอย่างทันท่วงที

“อย่าบอกนะครับว่านอนตื่นสาย ยัยเด็กนี่จริงๆ เลยเป็นสาวเป็นนางมานอนตื่นสาย ถ้าเจอตัวพ่อจะบ่นให้หูชาเลย” ได้ยินแบบนี้ทุกคนก็ได้แต่พากันทำหน้าเจื่อนๆ พี่ชายเขาจะดุน้องสาวแล้วใครจะไปว่าอะไรได้

“เออ...เมื่อคืนนี้คุณน้ำเมยนอนดึกมากค่ะไหนจะช่วยดูแลทุกๆ คนมาตลอดหลายวันอีกคงจะเพลียๆ เป็นธรรมดา อย่าตำหนิอะไรคุณน้ำเมยเลยนะคะ” เพลงพิณหมายความตามที่พูดจริงๆ ไม่ได้มีเจตนาจะโกหก เมื่อวานนี้กุมาริกาก็เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละทั้งดูแลเธอดูแลหลานๆ อีก ขนาดแม่แก้มบอกให้รีบไปพักผ่อนแต่กุมาริกาก็ยังคอยอยู่ดูแลเธอชนิดที่ว่าถ้าเธอยังไม่นอนกุมาริกาก็จะไม่นอนเด็ดขาด

“นั่นสิ คุณน้ำปิงกินข้าวเช้ามารึยังครับ มาๆๆ มากินข้าวเช้ากับพวกผมดีกว่า” ผู้หมวดศิขรินรีบดึงอีกฝ่ายมานั่งที่โต๊ะอาหารด้วย ทางอรินก็รีบตักข้าวต้มให้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของกริชชาภัทรพร้อมกับรับเอาถุงขนมกับของเล่นไปส่งให้ซอมพอเอาไปเก็บ เหมือนทุกคนจะรู้เห็นและพร้อมใจกันช่วยผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาอย่างเต็มที่ แต่ทว่า...เหมือนผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาอยากจะฆ่าตัวตายกันอยู่แล้วเพราะพอกริชชาภัทรนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับทุกคนได้ไม่ทันไรผู้กองกรินทร์ก็อุ้มกุมาริกาพาดบ่าออกมาจากรถบ้านทันที ไม่รู้ว่าหยอกล้อเล่นอะไรกันเมื่อกุมาริกาเอาแต่หัวเราะคิกๆๆ และกรีดร้องยามที่ผู้กองหนุ่มแกล้งหมุนตัวเหวี่ยงเธอไปมา สองแขนเล็กๆ กอดรอบคอคนรักแน่น ยามที่เธอได้อยู่กับผู้กองกรินทร์มันเป็นช่วงเวลาที่กุมาริกามีความสุขที่สุด

“ฮะแฮ่มๆ” พลโทกรันณ์แกล้งกระแอมเสียงใส่ลูกชาย พี่ชายเขามานั่งหัวโด่อยู่ยังจะหยอกน้องสาวเขาไม่เลิกอีก สีหน้าสีตาดูสดชื่นกว่าเมื่อคืนสงสัยจะได้กำลังใจดี

“อ้าวพี่น้ำปิงมาหาน้ำเมยหรอครับ เชิญตามสบายนะครับ” ปากก็บอกให้พี่เมียตามสบายแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังไม่ปล่อยกุมาริกาลงจากบ่าของตัวเอง ผบ.คเชนทร์หัวเราะหุๆๆ กับความห่ามของลูกชายบ้านนี้ ทางฝ่ายผู้หมวดศิขริน อริน เพลงรักและทีมอัลฟาก็รอดูท่าที เกิดทั้งสองฝ่ายกระโจนเข้าใส่กันจะได้ช่วยยำ เอ๊ย! ช่วยแยก

แต่ทว่าคนที่จะโดนยำเหมือนจะมีแค่กุมาริกาคนเดียวที่โดนพี่ชายจ้องตาขวาง เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับผู้กองกรินทร์ถึงขั้นไหนกันนั้นเขารู้ดีและไม่ได้ว่าเพราะถ้าน้องสาวมีความสุขกับความรักเขาก็จะไม่ขัด กุมาริกาจะรักใครก็ได้ขอแค่เธอมีความสุขเท่านั้นแต่ที่เขาไม่ชอบใจก็ต้องเรื่องมารยาทนี่แหละ พ่อผัวแม่ผัวแล้วก็คนอื่นๆ เขาตื่นกันหมดแล้วเธอยังจะมาเสียมารยาทขลุกอยู่กับผู้กองกรินทร์จนสายอีกหรอแล้วแบบนี้คนอื่นเขาจะมองเธออย่างไร จะแต่งเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านสุวรรณเวชแล้วยังไม่รู้จักวางตัวอีกเดี๋ยวเขาก็หาว่าบ้านนี้ไม่รู้จักสอนลูกสาวหรอก

“ไม่มีขาเดินเองรึไงถึงต้องให้คนอื่นอุ้ม”

“คนอื่นที่ไหน เขาเป็นผัวเมียกันค่ะ” แก้วเจ้าจอมไม่สนหน้าใครทั้งนั้นเรื่องนี้ต้องเข้าข้างพี่ชายเอาไว้ก่อน แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นการราดน้ำมันลงในกองไฟเสียมากกว่าจนสารวัตรพนาต้องเข้ามาลากเธอไปหา ฝ่ายกริชชาภัทรก็ยังจ้องจิกน้องสาวนิ่ง ถ้าไม่เกรงใจผู้ใหญ่และถ้าไม่เห็นแก่หลานตัวเล็กๆ พ่อจะหวดขาน้องสาวโชว์ชาวบ้านให้ดู

“พี่ซีล ปล่อยน้ำเมยลงค่ะ” เมื่อเห็นว่าพี่ชายโกรธกุมาริกาก็ไม่กล้าแหย่รังแตนจึงบอกให้ผู้กองกรินทร์ปล่อยเธอลง

“จะลงได้ยังไงแค่เดินเองก็ยังจะไม่ไหวเลยนะคะ”

พรู่!!!

“ไอ้เพลงรัก มึง!” จ่าชาลีร้องลั่นเมื่อเพลงรักสำลักนมร้อนใส่หน้าเขาเต็มๆ ผู้กองกรินทร์ก็ช่างเหลือเกินมาพูดอะไรแบบนี้กลางโต๊ะอาหาร ถ้าพี่เมียทุบหัวเขาจะไม่ช่วยแล้วนะ

“โทษทีพี่ โทษๆๆ”

“ไม่ต้องเลย” จ่าชาลีว่าอีกเพราะที่เพลงรักคว้ามาเช็ดหน้าให้เขามันคือผ้าเช็ดโต๊ะ ไอ้เด็กป่วงบ้านี่

ผู้กองกรินทร์ยอมปล่อยกุมาริกาลงจากบ่าในที่สุด พอเขาปล่อยตัวลงเธอก็หันมาฉีกยิ้มแฉ่งให้พี่ชายก่อนจะเดินเข้าไปกอดแขนอ้อนเขา

“แหะๆๆ พี่น้ำปิงมาแต่เช้าเลย คิดถึงน้ำเมยหรอคะคนดี๊คนดีของน้ำเมย”

“เช้าบ้าอะไร นี่สายจนตะวันจะแยงก้นอยู่แล้ว”

“บ้าหรอ น้ำเมยไม่ให้ตะวันมาแยงก้นหรอก” แต่ถ้าพี่ซีลจะแยงก้นก็ไม่แน่ ประโยคหลังกุมาริกาพูดในใจแล้วหันไปหลิ่วตาใส่ผู้กองกรินทร์อย่างรู้กัน เห็นแล้วกริชชาภัทรก็หมั่นไส้นักก็เลยหยิกน้องสาวแรงๆ โชว์ทุกคนมันซะเลย อยู่ต่อหน้าพ่อผัวแม่ผัวแทนที่จะสำรวม

“พี่ซีล พี่ซีลช่วยน้ำเมยด้วยอย่าให้พี่น้ำปิงมาหยิกน้ำเมยนะ น้ำเมยมีงานถ่ายแบบรออยู่ถ้าโดนหยิกจนเนื้อช้ำเดี๋ยวถ่ายแบบไม่สวยนะคะ”

“แค่รอยหยิกมันคงไม่แดงไปกว่าไอ้รอยแดงๆ ที่คอหรอกมั้ง” แก้วเจ้าจอมกระซิบพูดกับสามีแล้วดูกุมาริกาโดนพี่ชายดุอย่างขำๆ โดยมีพี่ชายของเธอช่วยแก้ตัวแทน ดูยุ่งๆ จนเหมือนยุงตีกันเลยล่ะ

“ลูกสะใภ้คนโตของมึงแสบใช่ย่อย” ทางฝ่าย ผบ.คเชนทร์กระซิบพูดกับเพื่อนอีกคน พลโทกรันณ์ก็เลยหัวเราะใส่ มองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องขำๆ ของลูกๆ หลานๆ

“ถ้ากูรับเรื่องที่ไนเปอร์ไปจับพนาปล้ำทำผัวได้เรื่องของหนูน้ำเมยมันก็เรื่องเล็ก เรื่องขำๆ แบบนี้กูไม่ซีเรียสแค่ลูกๆ ทุกคนมีความสุขกันก็พอแล้ว” จะเรียกว่าเขาปลงแล้วก็ได้ ไม่มีใครจะสร้างวีรกรรมได้เท่ากับแก้วเจ้าจอมแล้วล่ะ

เพราะคุณแม่กับน้าซอมพอมัวแต่สนใจเรื่องของคุณลุงคุณป้าอยู่ แล้วก็เป็นเรื่องที่น้องชมพูกับน้องโมกไม่เข้าใจทั้งสองคนพี่น้องก็เลยจูงมือกันเดินออกมาจากบ้าน ในเมื่อตอนนี้คุณแม่กับคุณน้าไม่ว่างกันงั้นน้องชมพูก็จะพาน้องโมกไปขุดใส่เดือนเอง น้องชมพูกับน้องโมกมีกระแป๋งพลาสติกใบจิ๋วคนละใบสำหรับเอาไว้ใส่ไส้เดือนและในกระแป๋งก็มีพลั่วพลาสติกเอาไว้ขุดหาไส้เดือนด้วย ทั้งสองคนพี่น้องจูงมือกันเดินเตาะแตะผ่านสวนดอกไม้บ้านคุณตาคเชนทร์ไป หากเลี้ยวซ้ายก็จะเป็นสถานีเรือรัตนวาปีที่มีพวกคุณลุงทหารอยู่กันเยอะแยะและถ้าเลี้ยวขวาก็จะเป็นป่าสวนยางพารา คุณแม่บอกว่าจะพาไปขุดไส้เดือนทางนี้แหละ

“ปี้จมปูๆ คูมไส้เดืองที่นี่จะตัวใหย่เหมืองคูมไส้เดืองที่บ้านมั้ยคับ”

“ใหย่จิ คูมแม่บอกว่าคูมไส้เดืองที่นี่จะตัวใหย่กว่าที่บ้านเราอีก”

“ตู้หูววว” น้องโมกตื่นเต้นมาก ดวงโตกลมๆ ใสแป๋วอย่างน่ารักก่อนจะหันไปเห็นงูตัวเล็กตัวน้อยเลื้อยอยู่เต็มป่าสวนยางพารา งูเหล่านี้เป็นงูที่มาคอยดูแลความปลอดภัยของทุกคนในบ้าน ผบ.คเชนทร์ตามปกติ แต่ช่วงนี้มีแขกมาที่บ้านเยอะ ผบ.คเชนทร์ก็เลยสั่งให้งูเหล่าอย่าไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวบ้านและห้ามทำอันตรายทุกคนโดยเฉพาะหลานตัวน้อยทั้งสองที่ยังไร้เดียงสาอยู่

“คูมไส้เดืองตัวใหย่!!!” ใหญ่มากจริงๆ บางตัวก็ตัวใหญ่กว่าแขนของน้องชมพูกับน้องโมกอีก ด้วยคุณแม่ชอบพาเล่นอะไรแผลงๆ เรื่อยทั้งสองคนพี่น้องก็เลยไม่รู้สึกกลัว จากที่ว่าจะใช้พลั่วไปขุดไส้เดือนพอเจอคุณไส้เดือนตัวใหญ่ขนาดนี้ก็เลยพากันวิ่งไล่จับแทนส่วนงูน้อยใหญ่ก็พากันเลื้อยหนี ไม่มีงูตัวไหนคิดจะทำร้ายหรือฉกกัดทั้งสองคนพี่น้องเลยแม้แต่น้อย ยิ่งมีกลิ่นกายแสนหอมที่ฟุ้งออกมาจากตัวเด็กน้อยทั้งสองเหล่างูน้อยใหญ่ยิ่งไม่คิดจะทำร้ายจึงได้แต่เลื้อยหนีและกันไม่ให้ทั้งสองคนพี่น้องวิ่งไปใกล้ริมฝั่งแม่น้ำเดี๋ยวจะพลักตกลงไป แต่ยิ่งเลื้อยหนีน้องชมพูกับน้องโมกก็ยิ่งชอบใจวิ่งไล่คุณไส้เดือนตัวใหญ่ออกห่างจากบ้านไปเรื่อยๆ

และในขณะนั้นเองก็ได้มีเรือลำหนึ่งกำลังขับเข้ามาใกล้ฝั่ง และพอใกล้ฝั่งมากขึ้นเรือลำดังกล่าวก็ดับเครื่องยนต์ลงแล้วใช้พายในการพายเรือเข้าฝั่ง คำแสนกับบุญส่งและลูกน้องดึงผ้าขึ้นมาคลุมใบหน้า ตามที่ลูกน้องของเขาสอดแนมมาตอนนี้ทุกคนอยู่ที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์กันหมด ทหารที่สถานีเรือรัตนวาปีก็ขับเรือออกตรวจคนละเส้นทางกับด้านนี้คงใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะวนเรือออกตรวจมาทางด้านนี้ตอนนี้จึงเป็นเวลาเหมาะที่จะส่งผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงขึ้นฝั่ง

“ค่อยๆ นะ” บุญส่งบอกกับลูกน้องที่กำลังช่วยกันแบกร่างของผู้กองกวินทร์ขึ้นมาจากเรือพร้อมกับข้ามโขง ที่ต้องระวังก็เพราะทั้งสองคนยังมีอาการซี่โครงร้าวกันอยู่ ส่วนคำแสนก็ได้แต่หยิบช่อดอกบัวกับฝักบัวที่ผู้กองกวินทร์จะเอามาฝากเมียกับหลานมาดูอย่างขำๆ รักเมียก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี รักหลานก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันเพราะถ้าจะรักหลานขนาดนี้ก็น่าจะเป็นพ่อที่ดีได้ เขาคิด ก่อนจะรีบหันมามองด้านหลังเมื่อรู้สึกว่าเหมือนกับมีใครมาดึงขากางเกงของเขาไปมา

“พวกคูมตามาทำอาไยที่นี่กังหยอคะ”

“เย้ย!!!” ไม่ใช่แค่คำแสนเท่านั้นที่ร้องออกมาเพราะทั้งบุญส่งและลูกน้องก็พากันสะดุ้งตกใจด้วย

คำแสนอึ้งไปอยู่พักใหญ่เมื่อมีเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายตัวจิ๋วแต่งชุดเอี๊ยมเหมือนกันราวกับฝาแฝดกำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาซะจนคอตั้งบ่า ดวงตากลมโตดูแป๋วทั้งน่ารักและน่าเอ็นดู มือน้อยๆ ดึงขากางเกงของเขา เด็กทั้งสองคนหน้าตาน่ารักและดูสวยหล่อกันทั้งคู่ เหมือนจะเป็นพี่น้องกันเสียด้วย คำแสนมองแป๊บเดียวก็เดาออกว่าเด็กทั้งสองคนนี้เป็นใคร ยิ่งมีกลิ่นตัวหอมๆ กันแบบนี้ยิ่งเดาได้ไม่ยาก เวร! เขาก็ดันให้ลูกน้องจับตาดูแต่พวกของ ผบ.คเชนทร์กับทหารที่สถานีเรือแต่เขาก็ดันลืมให้จับตาดูยัยหนูกับไอ้หนูตัวเปี๊ยกนี่ด้วย

คำแสนนั่งยองๆ ลงบนส้นเท้าพร้อมกับปลดผ้าคลุมหน้าออกแล้วมองหลานตัวน้อยทั้งสอง ดวงตาคู่ดุฉายแววอ่อนโยนลงมาทันทีและรู้สึกดีใจที่ได้เจอหลานใกล้ๆ แบบนี้ เมื่อก่อนเคยเห็นแต่จากระยะไกลๆ ยัยหนูคนพี่นั้นสวยเหมือนแม่มากส่วนไอ้หนูคนน้องก็หล่อได้พ่อ ท่าทางดูสง่างามสมกับเป็นลูกตำรวจ

“น้องชมพูกับน้องโมกใช่มั้ย มาให้ตากอดหน่อยสิ”

**************************************************

นั่นงูนะลูก ไม่ใช่ไส้เดือน T_T

คูมตาก็ขาดความอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย เจอหลานครั้งแรกทีไรแล้วขอกอดทุกที (เหมือนตอนเจอน้องเพลงตอนเด็กๆ)

ตกคูมตาให้ได้นะน้องชมพู น้องโมก ถ้าตกได้มีคนเปย์เพิ่มแน่ๆ

(อยากเป็นลูกหลานคูมตาคำแสนบ้างจัง)