70.คูมตาหน้าดุแต่ใจดี 2

​

 70.คูมตาหน้าดุแต่ใจดี 2

“น้องชมพูกับน้องโมกใช่มั้ย มาให้ตากอดหน่อยสิ” ถึงจะไม่ชอบขี้หน้าพลโทกรันณ์อย่างไรแต่เด็กสองคนนี้ก็เป็นผู้บริสุทธิ์ที่ไร้เดียงสา ข้ามโขงกับแก้วเจ้าจอมเป็นเพื่อนสนิทกัน ลุงของเด็กสองคนนี้ก็เป็นหลานเขยของเขาก็เท่ากับว่าเด็กสองคนนี้คือหลานของเขาด้วย

น้องชมพูกับน้องโมกหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ วิ่งไล่คุณไส้เดือนอยู่ดีๆ ก็เห็นพวกคุณตาช่วยกันแบกใครขึ้นมาจากเรือด้วยก็เลยเดินลงมาดูที่ตลิ่งน้ำ ส่วนเหล่างูน้อยใหญ่ที่เลื้อยกันเต็มริมตลิ่งน้ำก็รีบพากันเลื้อยหนีเมื่อเห็นคำแสนอยู่ที่นี่ แรกๆ ก็เหมือนจะงงๆ ว่าคุณตาคนนี้เป็นใคร แต่พอเห็นว่าคำแสนหน้าตาเหมือนกับคุณลุงข้ามโขงผู้แสนใจดีทั้งสองคนพี่น้องก็ยอมให้กอด

คำแสนกอดตัวเล็กๆ นุ่มนิ่มของสองพี่น้องด้วยความรู้สึกเอ็นดู นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กอดเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ คงตั้งแต่ที่เพชรน้ำผึ้งโตเป็นสาวนั่นแหละไม่อยากจะเชื่อว่าพลโทกรันณ์จะมีหลานตัวเล็กๆ ที่น่ารักมากขนาดนี้ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินแต่ก็ดูเหมือนจะมีแววร้ายได้แม่ คำแสนชอบนิสัยของแก้วเจ้าจอมมากที่ทั้งสวยและดุ เอาเรื่องไม่ยอมคน กล้าได้กล้าเสียถ้าได้เอามาเลี้ยงเป็นลูกโจรคงโหดยิ่งกว่านี้

“ลักเมียบ้านนำดีบ่ครับนาย พ่อใหญ่มันคือสิเจ็บใจแฮง” (ขโมยกลับบ้านด้วยดีมั้ยครับนาย คุณตาเขาคงจะเจ็บใจมาก) เห็นคำแสนทั้งกอดทั้งหอมหลานตัวน้อยด้วยความเอ็นดูแบบนี้บุญส่งก็เลยเสนอ ได้ทั้งหลานน่ารักๆ ไปเลี้ยงซ้ำยังได้แกล้งพลโทกรันณ์เล่นอีก

“หึ” คำแสนแสยะยิ้มเหี้ยมขึ้น ใจก็อยากทำอย่างที่บุญส่งเสนอแต่ว่า...เขาสงสารแก้วเจ้าจอม ต้องพลัดพรากกับลูกมันเจ็บปวดแค่ไหนเขารู้ดีและเขาก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับลูกหลานหรือคนใกล้ตัว “ไม่ต้องขโมยกลับก็ทำให้มันเจ็บใจได้” ว่าแล้วคำแสนก็ดึงสร้อยทองเส้นใหญ่ออกมาสองเส้น ไหนๆ ก็เปิดตัวแล้วว่ายังมีชีวิตอยู่และรู้มาว่าหลานตัวน้อยก็อยู่ที่หนองคายด้วยคำแสนก็เลยเตรียมของมารับขวัญหลานมันเสียเลย ตอนแรกก็ว่าจะฝากให้ผู้กองกวินทร์เอาไปให้หลานนี่แหละเพราะเขียนจดหมายเตรียมมาแล้ว แต่ตอนนี้บังเอิญว่าเขาได้เจอตัวหลานแล้วก็รับขวัญมันซะเองเลย เมื่อก่อนเขาไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้จึงทำได้เพียงแค่แอบมอง ได้เห็นลูกๆ เติบโตแล้วยังมีโอกาสได้เห็นรุ่นหลานๆ เติบโตอีก อีกหน่อยที่เขาต้องรับขวัญก็คงเป็นเจ้าแฝดของเพลงพิณ แค่นึกถึงหลานก็พลันมีความสุขแล้ว

“ตามีของมาฝาก”

“ตะหนม เย้” น้องโมกรีบดีใจเอาไว้ก่อน แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อของฝากที่ว่าไม่ใช่ขนมหากแต่เป็นสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่มีจี้ทองเป็นรูปพญานาค บุญส่งแอบหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของหนุ่มน้อย เด็กๆ ก็แบบนี้แหละนึกถึงแต่ขนมกับของเล่น ไว้โตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยรับรองเลยว่าถ้าได้สร้อยเส้นนี้ไปจะลืมขนมแน่นอน ที่เห็นนี่ก็เส้นละสิบบาทแล้วไอ้เรื่องแจกเงินแจกทองลูกหลานมันเป็นของถนัดของคำแสน

“ไม่ใช่ขนมแต่เป็นสร้อยคอที่จะคุ้มกันภัยอันตรายให้กับเราสองคนนะ” แต่น้องโมกก็ยังอยากได้ขนมมากกว่าอยู่ดี หนุ่มน้อยคิดแล้วยอมให้คุณตาคำแสนใส่สร้อยที่คอให้ คุณตาใส่สร้อยให้พี่ชมพูกับน้องโมกพร้อมกับอวยพรให้ด้วย น้องโมกก็เลยงงๆ ว่าทำไมคุณตาต้องใส่สร้อยให้

แม้แต่น้องชมพูก็งงเหมือนกันที่จู่ๆ คุณตาหน้าเหมือนคุณลุงข้ามโขงก็เอาสร้อยคอมาให้ ตาแป๋วๆ ได้แต่มองใบหน้าของคุณตา ไม่รู้สึกต่อต้านใดๆ ยอมใส่สร้อยอย่างว่าง่ายพร้อมกับพาน้องชายยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณตามแบบฉบับของเด็กดีที่คุณยายแก้มพร่ำสอน

“ฮู้จักความดีคักแท้” (ฉลาดรู้ความดีจัง) แม้แต่ตาบุญส่งก็ยังเอ็นดูแล้วนั่งยองๆ ลงเมื่อน้องโมกเดินเข้าไปหา เหมือนจะยังไม่ลืมเรื่องขนมไปง่ายๆ

“แย้วตะหนมล่ะคับ”

“ไม่มีแตงมอหยอคะ”

คนน้องร้องหาขนม ส่วนคนพี่ก็ถามหาแตงโตจนคำแสนรู้สึกว่าพลาดแล้วล่ะ นี่ถ้าจะรู้ว่าจะได้เจอกับเจ้าสองหน่อนี่เขาคงหอบเอาขนมเอาของเล่นมาให้ด้วย เพิ่งเจอกันแท้ๆ ก็พากันไถขนมตาซะแล้ว เขานึกแล้วก็ขำ

“คราวหน้าตาจะเอามาให้นะลูก” จะขนมาเต็มลำเรือเลยหรือไม่ก็จะส่งไปให้ที่กรุงเทพฯ ด้วย สายตาคู่คมดุมองหลานตัวน้อยทั้งสองด้วยความเอ็นดูซึ่งหลานๆ ก็พากันมองเขาตอบก่อนที่...

“อ๊ะ! นั่นคูมยุงนี่นา” เหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็น น้องชมพูชี้นิ้วไปทางคุณลุงเรนเจอร์ของตัวเองกับคุณลุงข้ามโขงที่ยังนอนหมดสติกันอยู่ริมตลิ่งน้ำโดยมีคุณลุงตัวโตๆ อีกสองคนยืนเฝ้า น้องโมกที่เห็นดังนั้นก็ไม่รอช้าพุ่งตัวลงไปที่ตลิ่งน้ำทันทีจนคำแสนต้องรีบบอกให้ลูกน้องสองคนนั้นช่วยดูแลอย่าให้หลานๆ ของเขาตกน้ำไปเป็นอันขาด

ร่างป้อมๆ น้อยๆ ของเด็กชายนั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างๆ คุณลุงของตนพร้อมกับเขย่าตัวคุณลุงไปมา น้องโมกไม่ได้เจอคุณลุงตั้งหลายวัน คุณลุงซีลบอกว่าคุณลุงเรนเจอร์กลายร่างเป็นมนุษย์กบไปว่ายน้ำเล่น โธ่น่าเสียดายจังเลยที่น้องโมกไม่ทันได้เห็นตอนที่คุณลุงกลายร่าง

“คูมยุง คูมยุงค้าบ คูมยุงตื่น” มือน้อยๆ เขย่าแขนคุณลุงไปมาแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคุณลุงจะตื่นง่ายๆ

“คูมยุงไม่ตื่นหยอกต้าวโมก” พี่ชมพูกอดอกยืนว่าอยู่อีกข้างของคุณลุงเรนเจอร์ สีหน้าดูมีความมั่นใจมาก “คูมยุงกายย่างเปงมนุดกบว่ายน้ำเล่งตั้งนาน คูมยุงคงจะเหนื่อยก็เยยนอนหยับ”

“แต่น้อนโมกอยากเห็งตอนที่คูมยุงกายย่างเปงมนุดกบอ๊บๆ นะคับปี้จมปู มนุดกบอ๊บๆ แบบนี้” ว่าแล้วก็นั่งยองๆ กระโดดท่ามนุษย์กบให้พี่สาวดู “คูมยุงเรงเจอร์กับคูมยุงข้ามของเปงมนุดกบอ๊บๆ” น้องโมกไม่ยอม ตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณลุงเป็นมนุษย์กบน้องโมกก็ยังไม่เคยเห็นคุณลุงตอนกลายร่างเลย

พี่ชมพูเองก็รู้สึกเสียดายไม่ต่างกันเพราะอยากจะเห็นตอนที่คุณลุงกลายร่างด้วย พอเห็นน้องชายยังเขย่าแขนของคุณลุงอยู่พี่ชมพูก็เลยวางกระแป๋งสำหรับใส่ไส้เดือนกับพลั่วพลาสติกลงแล้วช่วยเขย่าแขนของคุณลุงอีกคน

“คูมยุง คูมยุงขาตื่น คูมยุง”

“คูมยุงตื่นจิคับ คูมยุงตื่นมากายย่างให้น้อนโมกดูก่อง” แล้วเสียงเด็กน้องทั้งสองก็ดังเจื้อยแจ้วขึ้น ต่างคนต่างก็ช่วยกันเขย่าแขนคุณลุง เขย่าคุณลุงเรนเจอร์แล้วก็มาเขย่าคุณลุงข้ามโขงบ้าง นี่ถ้ายาสลบไม่แรงคุณลุงทั้งสองคงฟื้นกันแล้วเพราะน้องโมกเล่นก้มลงไปร้องเรียกที่ข้างหูของคุณลุงทั้งสองจนก้นโด่ง

“พอแล้วลูกพอแล้ว” ก่อนที่เสียงของเด็กน้อยจะดังไปถึงบ้านของ ผบ.คเชนทร์คำแสนก็รีบเข้ามาปิดปากน้อยๆ ของทั้งสองคนพี่น้องเอาไว้ โอย ป่วนกันจริงๆ เจ้าลิงสองตัวนี่ “ตอนนี้คุณลุงทั้งสองว่ายน้ำเล่นจนเหนื่อยกันมาก ปล่อยให้พวกคุณลุงเขาหลับไปกันก่อนนะไว้คุณลุงตื่นแล้วค่อยให้คุณลุงกลายร่างเป็นมนุษย์กบให้ดู”

“จิงหยอคับ” น้องโมกตื่นเต้นมาก ตากลมๆ แป๋วๆ จ้องคุณตาคำแสนเขม็งด้วยความใจจดใจจ่อ

“จริงครับ โดยเฉพาะลุงเรนเจอร์ตอนกลายร่างเป็นมนุษย์กบแล้วว่ายน้ำเท่มาก กระโดดอ๊บๆ ก็เก่งไว้คุณลุงตื่นแล้วค่อยให้คุณลุงทำให้ดูนะ” คำแสนไม่สนหรอกว่าสองพี่น้องคู่นี้จะถูกสอนอะไรมา กลายร่างเป็นมนุษย์กบหรอ...ช่างจินตนาการกันเสียจริงๆ แต่ก็ดีเหมือนกันเขาบอกแบบนี้ไปพอไอ้เรนเจอร์มันตื่นมันจะได้โดนหลานป่วน งานนี้ได้มีคนกระโดดเป็นกบโชว์หลานต่อหน้าทุกคนแน่ๆ “เดี๋ยวตาจะให้คนแบกคุณลุงเรนเจอร์กับคุณลุงข้ามโขงขึ้นไปนอนบนฝั่งนะ”

“น้อนโมกจะช่วยแบกด้วยคับ”

“น้อนจมปูก็จะช่วยแบกค่า” ทั้งสองคนพี่น้องรีบชูมืออาสาเป็นผู้ช่วยเมื่อเห็นคุณลุงอีกสองคนกำลังช่วยกันแบกผู้กองกวินทร์ขึ้นไปบนฝั่ง น้องโมกกับน้องชมพูไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยแบกโดยการจับชายเสื้อของคุณลุงเอาไว้คนละข้าง แม้จะเป็นการจับแค่ชายเสื้อแต่ทั้งสองพี่น้องก็ภูมิใจที่ได้ช่วยกัน แบก คุณลุง จนเมื่อพาคุณลุงเรนเจอร์ขึ้นไปบนฝั่งแล้วทั้งสองคนพี่น้องก็รีบมาช่วยกันแบกคุณลุงข้ามโขงช่วยคุณลุงตัวโตทั้งสองคนอีกครั้ง น้องโมกทำหน้าเหยเกแยกเขี้ยวแยกคางราวกับว่าหนักเสียเต็มประดาทั้งๆ ที่ช่วยจับแค่ชายเสื้อ แม้แต่น้องชมพูก็ยังร้องส่งสัญญาณว่า ฮุยเล่ฮุย ไม่หยุด คำแสนกับบุญส่งเห็นแล้วก็ได้แต่แอบหัวเราะไม่คิดว่าหลานน้อยตัวจิ๋วจะน่ารักแล้วก็ป่วงกันได้แบบนี้ นิสัยป่วงๆ แบบนี้ท่าจะติดมาจากผู้กองกวินทร์ เห็นทีคำแสนคงจะต้องกำชับปานมณฑาด้วยว่าให้เธออยู่ห่างๆ หลานหน่อยเดี๋ยวหลานจะยิ่งป่วงหนักกว่านี้ ยิ่งตอนนี้เพลงพิณกำลังท้องเขานี่เครียดหนักเลย สงสัยจะต้องทำบุญหนักๆ แล้วหลานแฝดของเขาจะได้ไม่ติดเชื้อป่วงของพ่อกับยายมา

สายตาคมมองไปรอบๆ ตัวเมื่อตอนนี้ทั้งผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงถูกพาขึ้นมานอนบนฝั่งแล้วซึ่งนอนอยู่บนเสื่อที่บุญส่งนำมาด้วย งูน้อยใหญ่ที่เลื้อยไปมาอยู่ไม่ไกลทำให้คำแสนยิ่งจ้องนิ่งจนงูเห่าที่ชูคอแผ่แม่เบี้ยอยู่ค่อยๆ ลดหัวลง

“ห้ามแตะต้องลูกกับหลานๆ ของกู” เพียงแค่พูดเบาๆ แต่น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยอำนาจจนเหล่างูน้อยใหญ่พากันหวาดกลัวจนต้องเลื้อยห่างออกไป

“คูมไส้เดือง!!!” น้องโมกที่เห็นงูเลื้อยหนีไปอีกก็ทำท่าจะวิ่งไล่จับจนบุญส่งต้องยื่นนิ้วไปเกี่ยวสายเสื้อเอี๊ยมของเด็กชายตัวน้อยเอาไว้

“งู บ่แม่นขี้ไก่เดียน” (งู ไม่ใช่ไส้เดือน) คุณตาบุญส่งล่ะหัวจะปวด แต่ภาษาพื้นถิ่นที่แปลกหูแบบนี้ก็ทำให้น้องโมกสนใจไม่ใช่น้อย ตากลมๆ จ้องคุณตาบุญส่งจนตาแป๋วแล้วก็หัวเราะคิกคักออกมา

“คูมตาพูดอาไยหยอคับ”

“เอ๋าบักน้อยๆ นี่” (เอ๋าไอ้หนูนี่) กับคนแปลกหน้าก็ช่างมาพูดเจื้อยแจ้วอย่างไม่นึกกลัวจนนึกอยากจะต่อว่าพ่อแม่ของไอ้หนูกับยัยหนูนี่แล้วนะว่าทำไมไม่สอนลูกว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้า ยิ่งมีลูกน่ารักๆ แบบนี้ “มีสร้อยปฐวีธาตุด้วยหรอ” นอกจากสร้อยทองที่คำแสนใส่เป็นของรับขวัญให้บุญส่งก็ชี้สร้อยจี้หินปฐวีธาตุที่คอของน้องโมกให้คำแสนดู น้องชมพูเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาเกาะขาคำแสนเอาไว้แล้วอวดสร้อยของตัวเองบ้าง

“ของน้อนจมปูก็มีค่ะคูมป้อให้มา คูมป้อเอามาให้น้อนจมปู ให้ต้าวโมกกับคูมแม่ค่ะ”

“งั้นก็ใส่ติดตัวเอาไว้นะคะ ใส่เอาไว้ป้องกันอันตราย”

“กังไม่ให้คูมยุงมาแย่งตะหนมค่ะ คูมป้อบอกมา” สาวน้อยว่าแล้วก็แอบทำปากยื่นใส่คุณลุงเรนเจอร์ จมูกน้อยๆ เชิดขึ้นอย่างไว้ทีดูรั้นเหมือนกับที่ผู้เป็นแม่ชอบทำ

“งั้นก็ต้องห้ามถอดเลยนะ” ปฐวีธาตุนี้จะช่วยคุ้มครองตัวหลานๆ คำแสนเลยชี้นิ้วบอกไม่ให้ทั้งสองคนถอดสร้อยออก ซึ่งทั้งสองคนพี่น้องก็รีบพยักหน้าตอบอย่างเชื่อฟังคุณตาคำแสน แต่ตาหลานยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกันต่ออีกเสียงของแก้วเจ้าจอมที่ตามหาลูกๆ ก็ดังขึ้น

“น้องชมพูน้องโมก อยู่ที่ไหนกันลูก น้องชมพูได้ยินแม่มั้ยคะ น้องโมกออกมาหาแม่สิลูก”

“อ๊ะคูมแม่ขา!!! คูมแม่ขาน้อนจมปูอยู่นี่ค่า”

“คูมแม่ค้าบ” เมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นแม่อยู่ใกล้ๆ ทั้งสองคนพี่น้องก็รีบขานตอบ อยากให้คุณแม่มาหาไวๆ อยากอวดคุณแม่เหลือเกินว่าพวกตนเป็นคนช่วยแบกคุณลุงเรนเจอร์กับคุณลุงข้ามโขงขึ้นมาบนฝั่งได้

คำแสนไม่คิดจะไหวตัวหลบหนีเมื่อแก้วเจ้าจอมวิ่งตามเสียงลูกมา ทุกคนรู้แล้วว่าเขายังไม่ตายเพราะฉะนั้นเขาก็จะปรากฏตัวให้คนอื่นได้เห็น

“น้องชมพูน้องโมก...ลูกแม่” แก้วเจ้าจอมรีบวิ่งเข้ามาหาลูกๆ จนลืมสังเกตเหล่างูน้อยใหญ่ที่อยู่แถวนี้ ทันทีที่เห็นลูกๆ เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหา เพราะมัวแต่ดูกุมาริกาถูกพี่ชายดุอยู่จะมารู้ตัวอีกทีก็ไม่เห็นลูกๆ แล้ว อุปกรณ์จับไส้เดือนก็ไม่อยู่เธอเลยเดาว่าลูกๆ น่าจะออกมาจับไส้เดือนกันเอง ตอนนี้คนอื่นๆ ก็กำลังช่วยกันตามหาอยู่เพราะไม่รู้ว่าทั้งสองคนพี่น้องจะเดินไปทางไหน

“...มานี่มาลูก” เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าลูกๆ ไม่ได้อยู่กันตามลำพังแก้วเจ้าจอมจึงรีบดึงลูกไปหลบด้านหลังแล้วยืนเผชิญหน้ากับชายแปลกหน้าทั้งสี่อย่างไม่นึกกลัว แต่จะว่าแปลกหน้าทั้งหมดเลยก็คงไม่ใช่เพราะมีอยู่คนหนึ่งที่เธอคุ้นหน้าซ้ำยังหน้าตาเหมือนกันกับข้ามโขงอีก ส่วนอีกคนเธอเคยเห็นจากในภาพข่าว

“พี่เรนเจอร์ ข้ามโขง...” คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเมื่อพอจะเดาออกว่าชายแปลกหน้าสี่คนนี้เป็นใครทันทีที่เห็นพี่ชายและเพื่อนนอนหมดสติอยู่ที่พื้น คนที่หน้าตาเหมือนข้ามโขงก็คงจะเป็นคำแสนพ่อของข้ามโขงที่ช่วยชีวิตพี่ชายเธอเอาไว้ตามที่มีการส่งข่าวมา ส่วนอีกคนน่าจะชื่อบุญส่งที่เป็นลูกน้องคนสนิทและอีกสองคนที่เหลือน่าจะเป็นลูกน้อง แก้วเจ้าจอมได้แต่มองอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในฐานะของพ่อเพื่อนสนิทและเป็นพี่ชายของอาป่านเธอควรจะยกมือไหว้แต่อีกสถานะคำแสนก็คืออดีตเจ้าพ่อค้ายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขงที่หลบหนีคดีไปนานนับสิบๆ ปีแล้วอำพรางว่าตนตายไปแล้ว มองคำแสนแล้วแก้วเจ้าจอมก็หันกลับไปมองพี่ชายอีกครั้ง อยากจะเข้าไปดูอาการให้แต่ก็ห่วงใยลูกน้อยทั้งสองที่กำลังอยู่ต่อหน้ามหาโจร

“หยิ่งเหมือนพ่อ” คำแสนแค่นยิ้มว่าเมื่อแก้วเจ้าจอมไม่ได้ยกมือไหว้เขาที่ถือว่าเป็นญาติที่เกี่ยวดองกัน เขาดูออกว่าเธออยากเข้ามาหาพี่ชายแต่ก็ไม่อาจผละออกห่างจากลูกๆ ได้ เธอดึงลูกๆ ไปหลบอยู่ข้างหลังราวกับกลัวว่าเขาจะทำร้ายลูกของเธออย่างไรอย่างนั้นแต่ในขณะเดียวกันแววตาของเธอก็ไม่ได้มีความประหม่าแต่อย่างใด เธอดูกล้าหาญและใจกล้ามาก หากไม่มีลูกน้อยอยู่ตรงนี้เธออาจจะเข้ามาจับเขาไปให้พ่อตัวเองก็ได้ คำแสนคิด

“ฉันเอาพี่ชายของหนูกับข้ามโขงมาส่ง ทั้งสองคนปลอดภัยกันดีแต่ฉันวางยานิดหน่อยเลยอาจจะอีกซักพักใหญ่ๆ ถึงจะตื่น แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก”

“น้อนจมปูกับต้าวโมกเป็งคนแบกคูมยุงขึ้งมาบงนี้เองค่ะ น้อนจมปูกับต้าวโมกเก่ง”

“คนเก่งต้องได้ยางวันค้าบคูมแม่” แล้วทั้งสองคนพี่น้องก็กระโดดดีใจกันไปมากับรางวัลที่คาดว่าจะได้ ไม่ได้รู้สึกตื่นกลัวใดๆ ในขณะที่คนเป็นแม่กลับห่วงลูกแทบตาย

“เอ๊ะ” ทำไมที่คอของลูกๆ เธอถึงมีสร้อยทองเส้นใหญ่คนละเส้นล่ะ

“ถือว่าเป็นของรับขวัญหลานแล้วกัน ความจริงอยากให้ตั้งแต่แรกเกิดแต่เพิ่งจะมีโอกาส”

“ฉันไม่รับของโจร”

“อดีตโจร” คำแสนแก้แล้วแค่นยิ้มใส่อีกเมื่อแววตาที่แก้วเจ้าจอมมองเขามันเหมือนกับแววตาที่พลโทกรันณ์เคยมองเขาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน “ตอนนี้ฉันทำธุรกิจถูกกฎหมาย ทองนั่นก็มาจากเงินบริสุทธิ์เอาให้หลานใส่คงไม่ทำให้ผื่นขึ้นคอหรอกมั้ง อีกอย่างฉันก็เป็นพ่อของข้ามโขง ไม่คิดจะไหว้กันเลยรึไง”

“อาเชนทร์คือพ่อของข้ามโขงต่างหาก”

“ก็...ถ้าคนเป็นหมออย่างหนูจะเชื่อแบบนั้นจริงๆ นะ อ้อ ตอนนี้เราก็ดองเป็นญาติกันแล้วหนูไม่ต้องกลัวฉันหรอกฉันมาดี ฉันแค่พาไอ้เรนเจอร์กับข้ามโขงมาส่งบ้านแล้วบังเอิญเจอหลานก็เลยให้ของรับขวัญไป ลูกกำลังอยู่ในวัยซนกำลังน่ารักอย่าปล่อยให้คลาดสายตาแบบนี้อีกล่ะเดี๋ยวตกน้ำตกท่าไปจะแย่เอาไหนจะงูเงี้ยวเขี้ยวขออีก อาจจะเจอโจร...”

“ก็เจอแล้วนี่ไง โจร” แก้วเจ้าจอมรีบพาลูกถอยหนีเมื่อคำแสนเดินเข้ามาหา ตอนนี้เธอไม่ได้พกอาวุธใดๆ ติดตัวมาถ้าคำแสนจะแตะต้องลูกๆ ของเธองานนี้มีสู้ตายแน่

“เฮ้อ เลือดพ่อแรงกว่าพี่ชายอีกนะเนี่ย” คำแสนไม่สนใจท่าทีระวังตัวของแก้วเจ้าจอม เขาเดินเข้ามาหาเธอจนใกล้ก่อนจะปลดสร้อยคอจี้เหล็กไหลออกมายื่นให้ “ฝากสร้อยเส้นนี้ไปให้หลานเขยของฉันด้วย สร้อยเส้นนี้จะช่วยคุ้มครองเขาให้รอดปลอดภัยจากอันตราย ทำงานทางใต้มันเสี่ยงลูกๆ ก็กำลังน่ารัก ฉันอยากให้หลานๆ ได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ไปนานๆ ส่วนหนูกับลูกๆ มีปฐวีธาตุแล้วงั้นก็เอาสร้อยเส้นนี้ไปให้ผัวนะ” เขาชี้มาที่สร้อยปฐวีธาตุที่คอของแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ

“...ให้พี่พนาหรอ”

“ใช่ ตำรวจดีๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นับว่าหนูตาถึงนะที่เลือกผัวดีๆ ได้ไม่เหมือนน้องเพลง...รายนั้นน่ะตาถั่ว” คำแสนว่าขำๆ แล้วยื่นสร้อยจี้เหล็กไหลให้แก้วเจ้าจอมอีก เขารู้ว่าสามีของเธอเป็นคนดีและรักลูกกับเมียมาก คนดีๆ แบบนี้ควรได้ของดีไปครอบครอง

แม้จะลังเลแต่แก้วเจ้าจอมก็พอรู้ว่าสร้อยเส้นนี้มันพิเศษอย่างไร พี่ชายของเธอเล่าว่ารอดตายกันมาหลายครั้งก็เพราะสร้อยเส้นนี้ มันอาจจะน่าเหลือเชื่อและฟังเป็นตำนานแต่พี่ชายของเธอก็พิสูจน์กันแล้วว่ามีพุทธคุณจริงและครั้งหนึ่งมันก็เคยช่วยชีวิตสามีของเธอมาแล้ว สามีของเธอเคยรอดจากความตายมาได้ด้วยสร้อยเหล็กไหลนี้และถ้าสร้อยที่คำแสนให้เธอมามันจะช่วยปกป้องชีวิตของสามีเธอได้เธอก็อยากจะรับเอาไว้ จากที่ไม่คิดจะไหว้คำแสนพอมาคราวนี้แก้วเจ้าจอมกลับยกมือขึ้นไหว้เขาจากใจก่อนจะรับสร้อยจี้เหล็กไหลมา ในความรู้สึกตอนนี้คำแสนก็ยังเป็นโจรผู้ร้ายสำหรับเธออยู่และในขณะเดียวกันเธอก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาก็เป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ห่วงใยลูกหลาน

“...ขอบคุณค่ะ”

“เมียฉันตายเพราะมีฉันเป็นสาเหตุ ลูกชายเพียงคนเดียวก็ไม่ได้เลี้ยงอุ้มชูฉันไม่อยากให้หลานๆ ต้องกำพร้าเหมือนข้ามโขง ทำงานทางใต้มันอันตรายมากหนูก็ดูแลตัวเองดีๆ เป็นกำลังใจให้กันและกันกับผัวแล้วก็เลี้ยงลูกให้โตมาเป็นคนดีนะ”

“...ลุง...ลุงหนีไปได้ตั้งนานลุงไม่กลัวพ่อของฉันจะมาจับลุงหรอ” แก้วเจ้าจอมเชื่อสนิทใจว่าคำแสนมาดีจริงๆ แต่ก็ยังคงระวังตัวและดึงลูกๆ ให้หลบอยู่ด้านหลังอยู่ พอเธอถามแบบนี้คำแสนกับบุญส่งก็หัวเราะออกมาทันที

“ถ้าไอ้รันมันมีปัญญาป่านนี้มันคงจับฉันได้แล้วล่ะ”

“นี่ลุง!” เล่นมาดูถูกพ่อต่อหน้าแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็เท้าสะเอวใส่ทันทีคำแสนก็ยิ่งหัวเราะตอบ ไม่ได้กวนตีนคนพ่อได้กวนตีนคนลูกก็ยังดี ในบรรดาพี่น้องสามคนแก้วเจ้าจอมเหมือนพ่อมากที่สุด ขนาดเขายืนอยู่ตรงหน้าเธอยังไม่มีท่าทีว่าจะกลัวเลย เธอไม่กลัวเขา ไม่กลัวสายตาดุๆ ของเขา แม้แต่ลูกๆ ของเธอก็ยังยิ้มแฉ่งให้เขาอีก

“ไนเปอร์! น้องชมพูน้องโมกอยู่ทางนี้มั้ยลูก ไนเปอร์เจอลูกรึเปล่า” คราวนี้เสียงของสารวัตรพนาดังขึ้นและเขาก็ไม่ได้มาคนเดียวด้วยแต่ผู้กองกรินทร์กับทีมอัลฟาก็ตามมากับเขาเพราะเห็นร่องรอยของหลานๆ กับแก้วเจ้าจอมเดินมาทางนี้

“คูมป้อ!!! คูมป้อขาน้อนจมปูอยู่นี่ค่า” น้องชมพูอยากอวดคุณพ่ออีกคนว่าเป็นคนแบกคุณลุงขึ้นมาจากตลิ่งน้ำจึงร้องเรียกคุณพ่อกลับ แก้วเจ้าจอมก็หันไปมองตามยังทิศทางที่สามีกำลังเดินมาแต่ทว่าพอเธอหันกลับมาหาคำแสนก็ปรากฏว่าเขากับลูกน้องได้หายตัวไปแล้ว เขาหายไปราวกับว่าหายตัวได้แต่เธอไม่รู้ว่าเขาหายตัวไปได้อย่างไร มีเพียงแค่น้องโมกเท่านั้นที่ยืนอ้าปากค้างทำตาโตอยู่เพราะเป็นคนเดียวที่เห็นคำแสนร่ายมนต์อะไรบางอย่างแล้วเขากับลูกน้องก็หายตัวไป หนุ่มน้อยทึ่งมากรีบวิ่งเข้าไปตรงจุดที่คำแสนหายตัวไปโดยที่ยังทำตาโตไม่หยุด วันนี้ไม่ได้เห็นคุณลุงกลายร่างเป็นมนุษย์กบแต่ก็ได้เห็นคุณตาหายตัวได้ น้องโมกตื่นเต้นมากๆ

“หายไปไหนแล้ว...” แก้วเจ้าจอมอึ้งไม่หายจนกระทั่งสารวัตรพนาเข้ามา พอเห็นเธอกับลูกๆ อยู่ที่นี่เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดีใจที่เธอกับลูกๆ ปลอดภัยก่อนจะรีบเข้าไปหาพร้อมๆ กับที่ผู้กองกรินทร์และทีมอัลฟาตามมา

“เรนเจอร์!!! ข้ามโขง!!!” ทางฝ่ายผู้กองกรินทร์ร้องออกมาลั่นเมื่อเห็นน้องชายฝาแฝดของตัวเองกับข้ามโขงนอนอยู่ไม่ไกลกันนี้ เขากับทุกคนในทีมอัลฟาวิ่งเลยสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมเข้าไปหาน้องชายทั้งสองที่นอนหมดสติกันอยู่ อรินที่ตามมาทีหลังก็รีบวิ่งเข้าไปหาอีกคนด้วยความดีใจที่เห็นพี่ชายทั้งสองกลับมาแล้ว

“เรนเจอร์ เรนเจอร์เป็นยังไงบ้าง...ไอ้หนูของพี่” มือที่สั่นเทาตบแก้มน้องชายเบาๆ น้ำตาเอ่อคลอออกมา ผู้กองกรินทร์ดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดน้องชายของตนก็กลับมาโดยที่ยังมีลมหายใจอยู่ เขานึกไม่ออกว่าชีวิตนี้จะเป็นอย่างไรหากไม่มีน้องชายอยู่ด้วย

“แค่หมดสติไปน่ะครับเดี๋ยวคงฟื้น” อรินบอกเพื่อให้ทุกคนได้สบายใจหลังจากที่ดูอาการของผู้กองกวินทร์เบื้องต้นแล้วก็ดูอาการของข้ามโขงต่ออีกคน เหมือนทั้งสองคนจะแค่หลับไปเท่านั้น “แล้วพี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ไม่ถามเปล่าแต่อรินยังมองมาทางแก้วเจ้าจอมด้วยจนทุกๆ คนหันมามองตาม

“คือว่า...” เธอไม่รู้จะตอบทุกคนอย่างไรดี ราวกับความฝัน หากว่าในมือของเธอไม่มีสร้อยจี้เหล็กไหลที่คำแสนให้มาเธอคงคิดว่าตัวเองฝันไปแน่ๆ “พ่อของข้ามโขง...ลุงคำแสนเป็นคนพามาส่ง”

“อะไรนะ!!!” ทุกคนร้องขึ้นมาพร้อมกัน ไม่คิดว่าคำแสนจะปรากฏตัวขึ้นจริงๆ แต่แก้วเจ้าจอมเล่นยืนยันแบบนี้งั้นก็คาดว่าคำแสนอาจจะยังอยู่แถวนี้ก็ได้

“เห็นจริงๆ ใช่มั้ย” ผู้กองกรินทร์หันมาถามเธอ แต่แก้วเจ้าจอมยังไม่ทันจะได้ตอบน้องโมกก็เดินเข้ามาหาคุณลุงซีลเสียก่อน

“คูมตาไปแย้วคับ คูมตาหายตัวได้น้อนโมกเห็ง คูมตาหายตัวได้” สีหน้าและท่าทางของน้องโมกยังดูตื่นเต้นไม่หาย ตาแป๋วๆ ดูกลมโตกว่าทุกทีแต่คำพูดของเด็กน้อยก็ทำให้ทุกคนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่าคำแสนจะหายตัวได้ คงเพราะรีบหนีไปอย่างรวดเร็วน้องโมกก็เลยเข้าใจว่าหายตัวได้

“พี่ว่าพาเรนเจอร์กับข้ามโขงกลับบ้านกันก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยไปคุยกันต่อที่บ้าน” สารวัตรพนาสังเกตเห็นว่าบริเวณรอบๆ มีงูน้อยใหญ่ซุกซ่อนอยู่ ตามพื้นก็มีแต่รอยงูเลื้อยเขาก็เลยชวนทุกคนกลับพร้อมกับอุ้มน้องชมพูกับน้องโมกเอาไว้ในอ้อมแขน โล่งใจที่ลูกของเขาไม่ถูกงูทำร้ายแต่ว่า...ทำไมที่คอของลูกๆ เขาถึงได้มีสร้อยทองอยู่ด้วยล่ะ สร้อยทองเส้นใหญ่แบบนี้ไปเอามาจากไหนกันเมื่อเช้านี้ยังไม่มีเลยนะ

ทุกคนดีใจกันมากที่ในที่สุดผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็กลับมา ต่างคนต่างก็มาห้อมล้อมพวกเขาอยู่ที่แคร่ไม้ใต้ถุนบ้าน ในระหว่างที่อรินกับราชาวดีตรวจดูอาการของทั้งสองคนแก้วเจ้าจอมก็เป็นคนเล่าให้ทุกคนฟังว่าเจอคำแสนได้อย่างไร ซึ่งเพียงแค่บอกว่าคำแสนอยู่แถวนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ให้ทหารหน่วย นรข. เอาเรือออกตรวจน่านน้ำทันทีเพื่อหาร่องรอยแม้ว่าจะมั่นใจว่าคำแสนคงไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้ก็ตาม

“เขาไม่ได้ทำอันตรายไนเปอร์กับลูกใช่มั้ย”

“ไม่ค่ะ” แก้วเจ้าจอมหันมาตอบสามี ซึ่งเขายังคงกอดลูกๆ ทั้งสองเอาไว้ข้างตัว “ลุงแกไม่ได้มาร้ายแต่แกมาแบบญาติผู้ใหญ่ที่ห่วงใยลูกหลาน แกแค่พาพี่เรนเจอร์กับข้ามโขงมาส่งแล้วก็...เอาสร้อยมารับขวัญน้องชมพูกับน้องโมก” แก้วเจ้าจอมยังไม่กล้าบอกว่าคำแสนให้สร้อยจี้เหล็กไหลมาด้วย ไว้เธอจะเอาให้สามีตอนที่อยู่กันสองคนก็แล้วกันเพราะเหล็กไหลเป็นของหายากที่ใครๆ ต่างก็อยากได้ครอบครอง ตอนนี้ก็มีเจ้าหน้าที่ทั้งทหารและตำรวจอยู่ที่บ้านเยอะเธอไม่อยากให้ใครมาโฟกัสที่ของสิ่งนี้

“มันไม่ได้มาร้ายแน่นะ”

“ค่ะคุณพ่อ ตอนแรกไนเปอร์ก็ไม่ไว้ใจเขาแต่ว่า...ลุงแกดูไม่เหมือนคนร้ายเลยค่ะ แกดูใจดีเป็นห่วงไนเปอร์กับพี่พนาแล้วก็น้องชมพูกับน้องโมกด้วย”

“เป็นตำรวจอย่ามาชื่นชมคนร้ายให้พ่อฟังนะ” เมื่อก่อนเห็นบอกอยากจะไล่ล่าตามจับคำแสนกับเขาพอมาวันนี้กลับบอกว่ามันใจดี พลโทกรันณ์มองลูกสาวตาขวางจนแก้วเจ้าจอมต้องรีบหลบสายตา รู้ดีว่าพ่อไม่ชอบแต่เธอก็มองคำแสนในแง่ร้ายไม่ลงจริงๆ

“คูมตาอย่าดุคูมแม่จิคะ คูมตาดุคูมแม่ของน้อนจมปูจำไม” จากที่ทำตาขวางดุลูกสาว พอท่าน ผบ.พวงชมพูว่าขึ้นพลโทกรันณ์ก็รีบปรับสีหน้าทันทีด้วยไม่อยากเป็นคนใจร้ายในสายตาของหลานรัก แค่มองตากลมๆ โตๆ แป๋วๆ ของหลานเขาก็ใจอ่อนยวบไปหมด

“ตาล้อเล่นค่ะ ตาไม่ได้ดุคุณแม่ซักหน่อยตาแค่อยากรู้ว่าคุณแม่ไปช่วยพวกคุณลุงเขามายังไง”

“อ๋อ น้อนจมปูกับต้าวโมกเป็งคงแบกคูมยุงขึ้งมาเองค่ะ”

“ปี้จมปูกับน้อนโมกเก่งคับ” ทั้งสองคนพี่น้องฉีกยิ้มแฉ่งยืดอกอย่างภูมิใจที่ได้เป็นคนแบกคุณลุงทั้งสองขึ้นมาจากตลิ่งน้ำ “คูมตาที่พาคูมยุงมาฉ่งก็ใจดี คูมตาบอกว่าจาเอาตะหนมมาให้น้อนโมกเยอะๆ”

“แล้วคุณตาหายไปไหนล่ะครับ” พลเอกคีรินทร์ถามหลานชายตัวน้อยพร้อมกับรับเอาน้องโมกมานั่งบนตัก แอบจิกสายตาดุใส่พลโทกรันณ์ด้วยที่เผลอทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าหลาน

“คูมตาหายตัวไปคับ อยู่ๆ ก็หายตัวไปแบบนี้” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าหายตัวให้ทุกคนดูก่อนจะกลับไปนั่งตักคุณตาภูเหมือนเดิม

ทุกคนได้แต่มองหน้ากันด้วยน้องโมกพูดหลายรอบมากว่าคำแสนหายตัวได้และเด็กตัวเท่านี้ก็ยังโกหกไม่เป็น มีเพียงแค่ปานมณฑาเท่านั้นที่รู้ว่าช่วงที่พี่ชายของตัวเองหลบหนีไปนั้นเขาได้ไปศึกษาร่ำเรียนวิชาคาถาอาคมมาจากในป่าลึก ถึงจะไม่เคยเห็นกับตาแต่เธอก็เชื่อทุกอย่างที่ผู้เป็นพี่ชายเล่าให้ฟัง

“แล้วเรนเจอร์กับข้ามโขงเป็นอะไรมากมั้ยหมอแก้ม ทำไมถึงยังไม่ได้สติกันอีก” ขนาดทุกคนช่วยกันแบกกลับมาที่บ้านแล้วแต่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ยังหลับไม่ตื่นจนคุณหญิงกรกชร้อนใจ แม้แต่พุดตานเองก็ยังนั่งกุมมือของข้ามโขงไม่ยอมปล่อย

“แค่หลับไปเท่านั้นค่ะคุณแม่ แก้มว่าน่าจะโดยวางยาทำให้หมดสติเท่านั้นเดี๋ยวก็คงตื่นกันแล้วล่ะค่ะ” ราชาวดีพอจะยิ้มได้แล้วหลังจากที่ตรวจอาการของลูกชายและหลานชายอย่างละเอียดโดยมีอรินเป็นลูกมือช่วย ซึ่งคำยืนยันของเธอก็ทำให้ทุกคนพลอยสบายใจ

“มันคงกลัวว่าเรนเจอร์กับข้ามโขงจะรู้ว่ามันกบดานอยู่ที่ไหนก็เลยวางยาทำให้หลับทั้งสองคนจะได้ไม่รู้เรื่องเส้นทาง หึ อย่าให้กูเจอมึงก็แล้วกัน” พลโทกรันณ์ว่าอย่างเจ็บใจก่อนจะมองมาที่สร้อยทองที่คอของหลานๆ

“ถอดสร้อยมันทิ้งเลย อย่าไปรับของโจรเดี๋ยวพ่อซื้อให้ใหม่เส้นใหญ่กว่านี้”

“ไม่ต้องถอด” ปานมณฑารีบห้ามเมื่อพลโทกรันณ์สั่งให้ลูกเขยถอดสร้อยที่คำแสนให้รับขวัญหลานๆ ออก “ของโจรอะไรกันคะ ตอนนี้พี่คำแสนเขาทำงานถูกกฎหมายเขาจะรับขวัญหลานมันก็เรื่องของเขาใครไม่พอใจก็ช่วยไม่ได้ค่ะ เก็บสร้อยสองเส้นนี้เอาไว้ลูกห้ามทิ้งเด็ดขาดไม่งั้นอาโกรธจริงๆ ด้วย” เธอชี้นิ้วสั่งแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนา งานนี้คนเป็นพ่อกับแม่ของน้องชมพูและน้องโมกก็เลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่รู้ว่าจะเชื่อฟังพลโทกรันณ์หรือเชื่อฟังปานมณฑาดี

“เรื่องสร้อยเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้แค่เรนเจอร์กับข้ามโขงปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว” ท่านนายพลปภพรีบห้ามศึกก่อนที่จะมีคนทะเลาะกันโชว์ลูกหลาน แล้วพอท่านจะยื่นมือไปลูบศีรษะหลานชายที่ยังหมดสติอยู่จู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็ละเมอออกมาแทน

“น้องเพลง...น้องเพลงจ๋า เมียจ๋าคิดถึงจังเลย...” ไม่ละเมอพูดเปล่าแต่มือไม้ก็ยังควานหาคนที่ละเมอถึงด้วย “เมียจ๋าของพี่...พี่อยากซุกอกนุ่มๆ ของน้องเพลงจังเลย ง่ำๆๆ อยากซุกอกเมียจ๋า”

“เฮ้ยๆๆ กูไม่ใช่เมียมึง” ผู้กองกรินทร์รีบปัดมือน้องชายออกเมื่อคนที่ยังละเมออยู่ควานมือมาจับอกของเขาจนกุมาริกาต้องตีมือคนนอนละเมออยู่หลายทีข้อหาลวนลามคนรักของตัวเอง

เพลงพิณแก้มแดงเป็นลูกตำลึงเมื่อได้ยินสามีละเมอถึงแบบนี้ เธอรีบปาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกแล้วกลั้นยิ้มเอาไว้ คนบ้า เธอรึก็เป็นห่วงเสียตั้งนานพอกลับมาก็ยังมาละเมออะไรแบบนี้ต่อหน้าทุกคนอีก กลัวเขาไม่รู้กันหรืออย่างไรว่าชอบนอนซุกอกเมีย

“ละเมอปัญญาอ่อนได้แบบนี้คงไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ แหละ เลิกตรวจอาการมันได้แล้วอริน” ผบ.คเชนทร์ล่ะเซ็งลูกเขยนัก คนอยู่กันตั้งมากมายแล้วดูไอ้หื่นนี่มันละเมอสิ

เพลงพิณเข้ามานั่งกุมมือของผู้กองกวินทร์แน่น เธอกุมมือของเขามากอดแล้วจูบมือของเขาเป็นพักๆ สายตายังคงมองแต่เขาราวกับกลัวว่าหากเมื่อคลาดสายตาจากเขาแล้วเขาจะหายไปอีก นอกจากเขาจะละเมอหาเธอแล้วอีกคนที่เขาละเมอถึงก็คือลูก เพียงเท่านี้เธอก็สุขใจนักแล้วในที่สุดเขาก็ได้กลับมาหาเธอกับลูกเสียที

“ทำไมต้องถอยออกมาห่างขนาดนั้นด้วย กลัวเรนเจอร์มันทำไม” ในขณะที่เพลงพิณนั่งกอดมือของสามีทางฝ่ายกุมาริกาก็ถอยหนีไม่ยอมเข้าใกล้ผู้กองกวินทร์จนผู้กองกรินทร์ต้องถาม ตอนที่เขาแบกน้องชายกลับมาที่บ้านเธอยังดีใจเหมือนคนอื่นๆ อยู่เลย

“จะไม่ให้กลัวได้ไงคะเล่นละเมอถึงเมียไม่หยุด มือก็คว้าไปเรื่อยเกิดคว้าผิดมาจับนมน้ำเมยเหมือนจับนมพี่ซีลซ้อรองได้เป็นม่ายผัวตายแน่ๆ ค่ะ น้ำเมยจะเอามีดเฉาะหัวคุณลุงแฝดน้อง ถ้าไม่ใช่พี่ซีลน้ำเมยก็ไม่ให้คนอื่นมาจับนมหรอกค่ะ โอ๊ยๆๆๆ เจ็บนะ” ทำเชิดได้ไม่ทันไรกุมาริกาก็ต้องร้องลั่นด้วยลืมไปว่ากริชชาภัทรก็ยังอยู่ที่นี่ด้วยดังนั้นเลยได้เนื้อเขียวเพราะโดนพี่ชายหยิกอีกรอบ

“อีกนานมั้ยคะกว่าพี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงจะฟื้น” เพลงพิณมองไปทางพี่ชายแล้วมองมาที่สามีที่ยังหมดสติกันอยู่แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นง่ายๆ ผู้กองกวินทร์ยังมีละเมอถึงเธอกับลูกแต่ข้ามโขงกลับนอนนิ่งไม่ไหวติงเลย

“ก็ต้องรอจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์แหละน้องเพลง แต่ถ้าอยากให้ฟื้นเร็วๆ ยังมีอีกวิธี” แก้วเจ้าจอมกอดอกยิ้มกับวิธีปลุกพี่ชาย พอเห็นเพลงพิณทำท่าอยากรู้มากๆ เธอก็ไม่รอช้ารีบเดินไปแย่งถังใส่น้ำมาจากซอมพอ ซึ่งถังน้ำนี้ซอมพอจะเอามาใส่ปืนฉีดน้ำเล่นกับน้องชมพูแล้วก็น้องโมก

“เฮ้ยๆๆ เจ๊เปอร์ อย่า!”

“คุณหมอ อย่า”

ซ่า!!!

น้ำเต็มๆ ถังถูกสาดเข้าใส่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงแบบเต็มๆ เมื่อแก้วเจ้าจอมไม่ฟังเสียงห้ามของอรินกับสมาชิกทีมอัลฟา เธอเองก็ร้อนใจไม่ได้ต่างจากเพลงพิณหรอกและอยากจะให้พี่ชายฟื้นเร็วๆ ถ้าจะรอยาหมดฤทธิ์ก็ไม่รู้ว่าจะเมื่อไหร่งานนี้ก็คงต้องใช้น้ำกระตุ้นเท่านั้น

“แค่กๆๆ” นั่นไง ได้ผลเสียด้วย แก้วเจ้าจอมโยนถังน้ำทิ้งในทันทีเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์สำลักน้ำและข้ามโขงก็เริ่มรู้สึกตัว ผู้กองกรินทร์รีบเข้าไปกอดประคองน้องชายในขณะที่เพลงรักก็รีบไปกอดประคองข้ามโขง

“แค่กๆๆ” ข้ามโขงยกมือขึ้นลูบหน้า มึนงงไปหมดด้วยฤทธิ์ยายังไม่หมดสมองอื้ออึงยังไม่ได้สติ ไม่รู้ทิศไหนเป็นทิศเหนือทิศใต้ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็มีอาการไม่ต่างกันจนผู้กองกรินทร์ต้องตบหน้าเบาๆ เรียกสติ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย ลุง ลุง...อ้าว” ผู้กองกวินทร์สะบัดหน้าไปมาอย่างพยายามตั้งสติ นึกว่าคนตรงหน้าเป็นคำแสนแต่พอมองดูดีๆ ก็เห็นทุกคนในครอบครัวกำลังมองมาที่เขาด้วยความเป็นห่วงแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยังกอดประคองเขาเอาไว้ด้วย

“นี่ย่าเองลูก นี่ย่าเองนะ” คุณหญิงกรกชน้ำตาคลอด้วยความดีใจที่เห็นหลานชายฟื้น แม้ว่าจะเป็นการฟื้นโดยมีการปลุกสุดโหดของแก้วเจ้าจอมช่วยก็เถอะแต่เห็นหลานชายปลอดภัยแล้วจริงๆ แบบนี้ทั้งคุณหญิงกรกชและทุกคนก็ดีใจนัก แม้แต่ราชาวดีก็เข้ามาสวมกอดลูกชาย ท่านนายพลปภพ พลโทกรันณ์และพลเอกคีรินทร์เข้ามาลูบศีรษะรับขวัญลูกชายหลานชายด้วยความโล่งใจ ในขณะเดียวกัน ผบ.คเชนทร์ ปานมณฑาและคุณยายพุดตานก็เข้าไปกอดข้ามโขงด้วย

“นี่ผม...กลับมาแล้วหรอ” มองทุกคนแล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมามองทางข้ามโขงที่กำลังถูกปานมณฑาหอมแก้มซ้ายขวาไม่หยุด นี่มัน...บ้านที่หนองคายของ ผบ.คเชนทร์นี่นา บ้านของพ่อตาเขาและทุกคนในทีมอัลฟาก็อยู่ที่นี่

“ใช่ แกกลับมาแล้ว” ผู้กองกรินทร์น้ำตาคลอยังคงกอดน้องชายไม่ยอมปล่อย “ต่อไปอย่าเป็นอะไรไปอีกนะ เราเกิดมาพร้อมกันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ตอนอยู่ในท้องแม่ถ้าแกเป็นอะไรไปพี่คงอยู่ไม่ได้ ชีวิตที่ไม่มีแกพี่อยู่ไม่ได้”

“พี่ซีล...” เห็นพี่ชายห่วงใยขนาดนี้ผู้กองกวินทร์ก็ซึ้งใจนัก คราวก่อนผู้กองกรินทร์ก็ยอมถูกยิงแทนเขา มาจนตอนนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยังห่วงใยเขาอีก “ที่ผมเจ็บตัวก็เพราะพี่นั่นแหละ”

“ยังไง”

“...พี่จำที่ผมเคยบนได้มั้ย ตอนที่พี่ถูกยิงแล้วผมบนว่าถ้าพี่ไม่เป็นอะไรเราจะไปรำแก้บนด้วยกันน่ะ จนแล้วจนรอดพี่ก็ยังไม่ยอมไปรำแก้บนกับผมเพราะงี้ไงเลยมีแต่เรื่อง พี่ซีล...ถ้าพี่รักผมเราไปรำแก้บนกันเถอะ พี่ใส่ชุดรำสีชมพูบานเย็นนะ”

“งั้นวันนี้คงเป็นวันแรกที่กูเกลียดมึงแหละเรนเจอร์ มึงไปรำคนเดียวเลยไปกูไม่ได้บนกับมึงเรื่องนี้กูไม่เกี่ยว” ว่าแล้วก็ผลักน้องชายหนีพร้อมๆ กับปาดน้ำตาออก ซึ้งไม่ทันไรมันหาเรื่องให้เขาอีกแล้วไอ้น้องบ้า

“อ้าวนี่พวกพี่ยังไม่ไปแก้บนกันอีกหรอ งั้นเริ่มวันนี้เลยดีมั้ย โอ๊ย!!!” อีกคนที่จะโดนพี่ชายเกลียดก็คือแก้วเจ้าจอมที่มาเสนออะไรให้แบบนี้ งานนี้ก็เลยโดนผู้กองกรินทร์หยิกต้นแขนไปหนึ่งที

เห็นทุกคนอยู่พร้อมหน้าแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ดีใจนัก เขาหายตัวไปตั้งหลายวันทุกคนคงเป็นห่วงเขามาก แต่เขาจะดีใจมากกว่านี้ถ้าได้เจอกับ...

“น้องเพลง...” เพราะเห็นว่าทุกคนเป็นห่วงผู้กองกวินทร์มากเพลงพิณก็เลยถอยออกมาเพื่อให้คุณปู่คุณย่าและคุณพ่อกับคุณแม่ได้เข้าไปกอดเขา ส่วนเธอแค่ได้เห็นสามีปลอดภัยดีแบบนี้ก็ดีใจนักแล้ว

“...น้องเพลง” จู่ๆ น้ำตาก็รินไหล ผู้กองกวินทร์ไม่เคยรู้สึกดีใจได้เท่านี้มาก่อน เขาผลักแก้วเจ้าจอมกับผู้กองกรินทร์ออกก่อนขยับเข้าไปหาคนที่เขาโหยหา คิดถึง...คิดถึงใจจะขาดอยู่แล้ว

“เข้าไปหาพี่เขาสิลูก” ราชาวดีรีบบอกเพลงพิณเมื่อเห็นทั้งเธอแล้วก็ผู้กองกวินทร์น้ำตาร่วง ทั้งสองคนคงคิดถึงกันมาก และไม่ต้องให้ราชาวดีต้องบอกซ้ำเมื่อเพลงพิณรีบโผเข้ามากอดผู้กองกวินทร์ในทันทีทันใดซึ่งเขาก็รีบสวมกอดเธอเอาไว้แนบอก

เพลงพิณซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของสามี ปล่อยให้น้ำตารินไหลสองแขนก็กอดรอบเอวเขาแน่น เธอโหยหาอ้อมกอดของเขาที่สุดและคิดถึงเขาทุกลมหายใจ ทางฝ่ายผู้กองกวินทร์ก็ก้มหน้าเข้าหาเรือนผมนุ่มกอดเพลงพิณไว้แนบอกให้แน่นที่สุดด้วยกลัวว่าจะต้องพรากจากเธออีก เวลาแค่ไม่กี่วันแต่มันช่างเนิ่นนานราวกับเป็นสิบๆ ปี

“คิดถึง...พี่คิดถึงน้องเพลงใจจะขาดอยู่แล้ว คิดถึงที่สุดเลย”

“โอ๋ๆๆ น้องเพลงอยู่นี่แล้วนะคะคนดีของน้องเพลง” เพียงแค่มือนุ่มๆ ของเพลงพิณลูบหลังของเขาไปมาผู้กองกวินทร์ก็อิ่มเอมไปทั้งหัวใจแล้ว

“พี่คิดถึงน้องเพลง คิดถึงลูกจ๋าด้วย” เขาว่าแล้วผละออกมามองเพลงพิณอีกครั้ง มองเมียรักให้สมกับที่คิดถึง นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาให้กับเธออย่างแผ่วเบาสายตาจับจ้องแค่เพลงพิณคนเดียวเท่านั้น ยิ่งพอเพลงพิณยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เขาด้วยเขาก็รีบเอียงแก้มซบมือของเธอ

“น้องเพลงกับลูกอยู่ในอ้อมกอดของพี่เรนเจอร์แล้วนะคะ น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์ ลูกจ๋าในท้องก็คิดถึงคุณพ่อเรนเจอร์มากๆ เหมือนกันค่ะ”

“โอ๋ๆๆ ลูกจ๋าพ่อกลับมาแล้ว” เขาลูบหน้าท้องที่แบนราบของเพลงพิณอย่างอ่อนโยนก่อนจะดึงเอาเธอเข้ามากอดอีก แค่มีเพลงพิณในอ้อมกอดเขาก็ไม่สนไม่แคร์สิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้ว

“เลิกลงแดงซักทีนะพี่เรนเจอร์” ข้ามโขงที่ตั้งสติได้แล้วว่าขึ้น “ก่อนหน้านี้กินไม่ได้นอนไม่หลับเอาแต่ร้องหาลูกกับเมีย ขืนได้กลับบ้านช้ากว่านี้คงได้ตรอมใจตายแน่ๆ”

“ตอนนี้กูไม่ตรอมใจแล้ว กูได้กอดเมียแล้ว” คนได้กอดเมียแล้วก็ยังไม่สนใจข้ามโขงเพราะยังกอดเพลงพิณไม่เต็มอิ่ม “ดอกบัว...ดอกบัวล่ะ มีใครเห็นดอกบัวบ้าง” เมื่อเพิ่งจะนึกได้ผู้กองกวินทร์ก็มองหาช่อดอกบัวหอบใหญ่ที่เขาตั้งใจเก็บมาฝากเมียกับฝักบัวของฝากหลาน

“นี่หรอพี่เรนเจอร์” ผู้หมวดศิขรินรีบส่งดอกบัวหอบใหญ่ให้ สงสัยนักว่าทำไมถึงมีดอกบัวกับฝักบัววางอยู่ใกล้ๆ ตอนที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงยังหมดสติกันอยู่ริมแม่น้ำ

“ใช่” พอรับช่อดอกบัวมาแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยื่นให้เพลงพิณทันที ดอกบัวหลวงสีชมพูและสีขาวเขาเลือกมามีแต่ดอกสวยๆ เขาตั้งใจเก็บเอามาให้เธอโดยเฉพาะ

“พี่เก็บดอกบัวมาฝากน้องเพลงค่ะ ดอกบัวสวยๆ คู่กับคนสวยๆ กลับนครพนมเมื่อไหร่พี่จะพาน้องเพลงไปพายเรือเก็บดอกบัวอีกนะคะ” งานนี้เพลงพิณทั้งเขินทั้งอายเพราะการไปเก็บดอกบัวมันมีอย่างอื่นแอบแฝงอยู่และการไปเก็บดอกบัวบ่อยๆ นี่แหละที่ทำให้เธอท้อง

“ดอกบัวเขาเอาไว้บูชาพระนะพี่เรนเจอร์”

“พี่จะเอามาบูชาเมียใครจะทำไม” พอแก้วเจ้าจอมว่าผู้กองกวินทร์ก็หันไปแยกเขี้ยวใส่น้องสาว

“เจ้าทาสเมีย”

“ว่าผัวตัวเองทำไมไนเปอร์” ไม่ใช่แค่ว่าพี่ชายแต่กระทบสามี แต่คำว่าทาสเมียของแก้วเจ้าจอมก็กระทบใครหลายๆ คนในที่นี้ด้วย

เพลงพิณยิ้มรับกับดอกบัวสวยๆ ที่สามีให้มา ถูกยิงจนหายตัวไปตั้งนานนี่เขายังมีใจเก็บดอกบัวมาฝากเธออีกหรอ ดอกบัวแต่ละดอกก็มีแต่ดอกสวยๆ บ่งบอกว่าเขาตั้งใจเก็บมามากๆ ไว้เธอจะเอาไปจัดใส่แจกันไว้ในห้องนอนแล้วก็แบ่งอีกส่วนเอาไปไหว้พระ

“ชอบมั้ยคะ”

“ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะพี่เรนเจอร์” ด้วยความลืมตัวทำให้เพลงพิณเอื้อมตัวขึ้นไปจูบที่ปลางคางของสามีเบาๆ งานนี้ผู้กองกวินทร์ยิ้มหน้าบานให้ใครหลายๆ คนได้หมั่นไส้กันไม่น้อย “พี่เรนเจอร์เก็บดอกบัวมาจากไหนหรอคะ”

“สระน้ำที่บ้านลุงคำแสน หวงดีนักพี่ก็เลยเก็บมาเยอะๆ เลย”

“ลุง...คำแสนหรอคะ”

“ใช่ พี่มีเรื่องจะฟ้องน้องเพลงเยอะแยะเลยค่ะ ลุงของน้องเพลงใจร้ายมากรังแกแต่พี่ ดุพี่ ด่าพี่ ตีพี่ ลุงแกตั้งใจจะฆ่าพี่ด้วยนะคะ”

“พ่อผมไม่ได้จะฆ่าพี่ซักหน่อย พ่อผมออกจะดูแลพี่ดิบดี” ข้ามโขงโพล่งขึ้นแล้วก็ต้องเงียบเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าพูดถึงใครไป เขาหลบสายตาของ ผบ.คเชนทร์ทันทีเช่นเดียวกับที่ ผบ.คเชนทร์มีความหวั่นใจกลัวว่าข้ามโขงจะรู้ความจริงว่าเขาเป็นคนฆ่าคำแสน กลัวว่าข้ามโขงจะเกลียดเขา กลัวว่าคำแสนจะมาทวงเอาลูกชายคืน

“น้องเพลงขา ดูเหมือนว่าพี่กับข้ามโขงจะต้องโดนสอบสวนยาวๆ ซะแล้วสิ” การพูดถึงคำแสนมันทำให้ทุกคนอยากรู้เรื่องนี้มากและผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็คงเลี่ยงไม่ได้

เมื่อคำแสนบอกว่าให้บอกความจริงกับทุกคนข้ามโขงจึงตอบทุกคำถามที่ถูกถามและตอบตามความจริง พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่และได้เข้ามาช่วยชีวิตเขากับผู้กองกวินทร์เอาไว้จากนั้นก็พาไปรักษาตัวจนอาการดีขึ้น ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์สามารถตอบคำถามได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องที่กบดานของคำแสนเท่านั้น

“ผมไม่รู้จริงๆ ครับพ่อว่าบ้านหลังนั้นอยู่ที่ไหน ผมพยายามจะหนีออกมาจากที่นั่นตั้งหลายครั้งแต่ลุงแกก็เล่นของใส่ ผมหาทางหนียังไงสุดท้ายก็มาโผล่อยู่ที่เดิมตลอด”

“เล่นของงั้นหรอ” พลโทกรันณ์ทวนกับลูกชายแล้วนึกถึงเรื่องที่น้องโมกบอกว่าคำแสนหายตัวได้

“ครับ ลุงแกสวดมนต์นั่งสมาธินานมาก บางทีก็เหมือนกับหายตัวได้ เหมือนบ้านหลังนั้นมีอะไรคุ้มครองอยู่คนนอกเข้าไม่ได้แล้วคนในก็ออกไม่ได้นอกจากเจ้าของบ้านจะอนุญาต ลุงแกมีลูกน้องในปกครองเยอะมากแต่เท่าที่ผมดูที่บ้านไม่มีของผิดกฎหมายเลยครับ เหมือนบ้านคนทั่วไป”

“เหมือนที่น้องโมกบอก มันหายตัวได้ ท่าทางจะเล่นของจริงๆ” ทางฝ่ายพลเอกคีรินทร์สรุป เขาก็เคยได้ยินเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้มาบ้างแต่ก็ยังไม่เคยเห็นไม่เคยสัมผัสกับตัว จะว่าไม่มีจริงก็คงไม่ใช่เพราะทุกอย่างก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ามีจริง เหมือนอย่างสร้อยเหล็กไหลที่ผู้กองสองแฝดใส่อยู่ที่คอนี่ไง ที่รอดตายจากการถูกยิงมาได้ก็เพราะสร้อยเส้นที่ว่านี่แหละ

“พ่อผมไม่ได้ทำงานผิดกฎหมายครับ พ่อทำธุรกิจถูกกฎหมายโดยมีคนที่เชื่อใจได้ออกหน้าแทน พ่อแค่พาผมกับพี่เรนเจอร์ไปรักษาตัวเท่านั้นแล้วก็...เล่าความจริงทุกอย่างให้เราฟัง”

“ความจริงหรอ” หัวใจของ ผบ.คเชนทร์กระตุกไหววูบ ความจริงที่ว่าคืออะไร คำแสนมันบอกข้ามโขงหรอว่าเขาเป็นคนฆ่ามัน แล้วแบบนี้ลูกจะเกลียดเขามั้ย

“ครับ” ข้ามโขงรับ “พ่อเล่าเรื่องของคุณปู่ให้ผมฟังว่าเมื่อก่อนคุณปู่เป็นใคร พ่อเล่าเรื่องของพ่อกับแม่ฟ้าหยาดตั้งแต่เด็กๆ จนไปเรียนด้วยกันที่ฝรั่งเศส เล่าว่าแม่ฟ้าหยาดน่ารักยังไง พ่อเล่าเรื่องที่พ่อมาทำงานผิดกฎหมาย เล่าว่าสร้างฐานผลิตยายังไง เล่าว่าที่ป่าภูเขาควายมีอะไรบ้าง เล่าเรื่องที่พ่อเผชิญหลังจากที่แกล้งตายแล้วหลบหนีเจ้าหน้าที่”

“แล้วมันเล่าอะไรอีก มันพูดถึงพ่อมั้ย” เห็นข้ามโขงพูดไปดวงตาเป็นประกายยามเมื่อเอ่ยถึงพ่อกับแม่ที่แท้จริง ผบ.คเชนทร์ก็ยิ่งกลัวว่าจะเสียลูกชายคนโตไป ลูกของเขาเขาเลี้ยงมากับมือ เขารักเพลงรักกับเพลงพิณแค่ไหนเขาก็รักข้ามโขงอย่างนั้น

“พูดครับ พ่อบอกว่าเกลียดคุณพ่อมากแต่พ่อก็ต้องยอมให้เพราะว่าคุณแม่รักคุณพ่อแล้วคุณพ่อก็ดูแลคุณแม่ดีมาก พ่อสบายใจมากครับที่มีคุณพ่อมาช่วยดูแลคุณแม่แล้วก็คุณย่า แล้วพ่อก็บอกให้ผมช่วยดูแลคุณแม่ คุณย่ากับน้องๆ แทนท่านด้วยครับ”

“มันพูดถึงพ่อแค่นี้หรอ”

“ก็...พ่อบอกให้ผมรักและเคารพคุณพ่อมากๆ ครับ ถึงคุณพ่อจะไม่ใช่พ่อที่ให้กำเนิดผมแต่คุณพ่อก็ให้ชีวิตที่ดีกับผม พ่อบอกให้ผมเป็นคนดีให้สมกับเป็นลูกชายคนโตของ ผบ.นรข. อย่าทำให้คุณพ่อ คุณแม่แล้วก็คุณย่าเสียใจ พ่อยกผมให้เป็นลูกของคุณพ่อแล้วพ่อยกให้เลย ตอนนี้ผมมีพ่อสองคนเหมือนพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์แล้วนะครับ” รอยยิ้มที่อ่อนละมุนของข้ามโขงทำให้ ผบ.คเชนทร์น้ำตาคลอ ไม่ได้พูด...คำแสนมันไม่ได้พูดว่าเขาฆ่ามัน มันไม่ได้บอกลูกเรื่องนี้แต่มันกลับบอกให้ลูกเป็นลูกที่ดีของเขา มันยกข้ามโขงให้เขาแล้วมันจะไม่เอาคืน

“ข้ามโขงเป็นคนดีสำหรับพ่อเสมอนะลูก ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้วนะขวัญเอ๊ยขวัญมาลูกพ่อ”

“พี่คำแสนเขาไม่แย่งเอาข้ามโขงคืนหรอกค่ะ” เห็นสามีเครียดกับเรื่องนี้อยู่นานปานมณฑาก็เลยช่วยยืนยันอีกเสียง “ยกให้แล้วยกให้เลยเพราะถ้าจะมาทวงลูกคืนป่านก็ไม่ยอมเหมือนกันแหละ งานนี้ได้มีศึกชิงลูกแน่ๆ พี่คำแสนสู้ป่านไม่ได้หรอก” พี่ชายของเธอยอมเธอทุกอย่างและเขาก็ต้องยอมเรื่องข้ามโขงด้วย

“คุณพ่อวางใจเถอะครับ ข้ามโขงมันไม่อยากเป็นลูกของลุงคำแสนหรอก” ได้ทีผู้กองกวินทร์ก็แค่นยิ้มใส่ ข้ามโขงหันมาทำท่าจะปิดปากพี่ชายแต่ก็ไม่ทัน “ข้ามโขงมันไม่ได้อยากเป็นลูกชายลุงคำแสนครับแต่มันอยากเป็นลูกเขยมากกว่า ลุงคำแสนเขามีลูกสาวบุญธรรมข้ามโขงมันเลยจะจับน้องต่างสายเลือดทำเมีย”

“พี่เรนเจอร์!!!” ห่ามึงปากเปราะจริงเว้ย ไอ้นาวิกได้นิสัยปากเปราะมาจากใครเขาไม่สงสัยเลย

“จุ๊ๆๆ อย่ามาทำเขินข้ามโขง บอกพ่อมึงไปว่าลุงคำแสนเขาเรียกสินสอดแพง มึงเตรียมเอาไตไปขายหาเงินมาเป็นสินสอดได้เลย”

“อุ๊ยตาย จะได้ลูกสะใภ้แล้วหรอเนี่ย” ปานมณฑาทำท่าตกใจ ก็พอรู้แหละว่าพี่ชายมีลูกสาวบุญธรรม แล้วนี่จะนับญาติกันยังไง พี่ชายของเธอจะเป็นพ่อตาของข้ามโขงหรอ

“เดี๋ยวลุงช่วยออกค่าสินสอดแล้วก็จะเป็นเถ้าแก่ให้ ลุงอยากเจอพ่อตาของข้ามโขง” ทางฝ่ายพลโทกรันณ์ก็ยังจะกัดไม่ปล่อย บุญคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ส่วนหนึ่งแต่เรื่องคดีคงจบไม่ได้ง่ายๆ แน่

แม้ว่าสิ่งที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงเล่ามานี้จะยังสรุปไม่ได้แน่ว่าคำแสนอยู่ที่ไหนแต่ทั้งสองคนก็ตั้งใจเอาไว้ว่าหากอาการบาดเจ็บดีขึ้นกว่านี้แล้วจะลองออกตามหาบ้านของคำแสนให้ได้

“จริงสิ พี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงเปลี่ยนเสื้อกันดีกว่ามั้ยคะ เปียกกันทั้งตัวเลย” เมื่อการพูดคุยเรื่องคำแสนจบไปแล้วเพลงพิณก็เอาเสื้อตัวใหม่และผ้าเช็ดตัวมาให้ทั้งสองคน ข้ามโขงรับเสื้อกับผ้าเช็ดตัวจากเธอไปแต่โดยดีในขณะที่ผู้กองกวินทร์กลับทำหน้าเสียตอบแล้วกำเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกเธอจับถอดเสื้อ

“ไม่เอา ไม่ถอด”

“ไม่ถอดได้ไงคะเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี มาค่ะเดี๋ยวน้องเพลงช่วยถอดให้”

ผู้กองกวินทร์ส่ายหน้าตอบอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วทำตาดุใส่แก้วเจ้าจอมด้วยข้อหาที่เธอมาสาดน้ำใส่เขาจนเขาจะถูกเมียจับถอดเสื้อ ไม่ได้นะ...ถ้าถอดเสื้อน้องเพลงของเขาก็ต้องเห็นสิ ถ้าน้องเพลงเห็นว่าเขามียันต์ติดอยู่ทั่วตัวน้องเพลงต้องเกลียดเขาแน่ๆ น้องเพลงเคยบอกเขาว่าไม่ชอบคนมีลายสัก ตอนนี้เขาเป็นคนมีตำหนิไปแล้วเขาจะไม่ถอดเสื้อเด็ดขาดจนกว่าจะได้เข้าคลินิกลบรอยสัก

“ปกติชอบให้น้องเพลงถอดเสื้อให้ไม่ใช่หรอพี่เรนเจอร์ เอาดิ ให้น้องเพลงถอดเสื้อให้”

“หุบปากไปไอ้ข้ามโขง เพราะพ่อมึงแท้ๆ ที่ทำกู”

“พ่อผมทำไปเพราะเป็นห่วงหลานเขยอย่างพี่”

“พ่อมึงจงใจจะทำให้น้องเพลงเกลียดกู”

“เกลียดเรื่องอะไรหรอคะ” ได้ฟังพี่ชายกับสามีว่าให้กันแล้วเพลงพิณก็ขมวดคิ้วขึ้น ลุงของเธอทำอะไรเขาทำไมเขาถึงไม่กล้าถอดเสื้อกัน

“ท่าทางมีพิรุธ จัดการเลยค่ะน้องเพลง” ทางฝ่ายแก้วเจ้าจอมก็อยากรู้ว่าทำไมพี่ชายถึงได้เกิดหวงเนื้อหวงตัวขึ้นมาดื้อๆ แต่ผู้กองกวินทร์หรือจะหนีพ้นเมื่อเพลงพิณขยับเข้าไปหาจะถอดเสื้อเขาให้ได้ซึ่งเขาจะดิ้นหนีก็ไม่ได้เพราะกลัวว่าจะเผลอทำเพลงพิณกับลูกในท้องเจ็บตัว สุดท้ายก็ได้แต่หลับตาปี๋ตอนที่เธอปลดกระดุมถอดเสื้อให้

“...เฮ้ย!” ทุกคนร้องออกมาเมื่อเพลงพิณถอดเสื้อของผู้กองกวินทร์ออกจนเห็นรอยสักยันต์อยู่ทั้งด้านหน้าและแผ่นหลังเขา มันเป็นลายสักยันต์อักขระโบราณที่สักออกมาได้สวยและละเอียด หากเป็นผู้ชายคนอื่นก็คงชอบใจกับรอยสักยันต์นี้แต่สำหรับคนที่กลัวเมียรังเกียจกลับน้ำตาคลอ ทุกคนจะเกลียดเขาก็ได้แต่เพลงพิณต้องห้ามเกลียดเขาเด็ดขาด

“...น้องเพลง...อย่าเกลียดพี่นะคะ” ถ้าจะต้องถูกเมียเกลียดเขายอมถูกคนร้ายยิงตายดีกว่า

เพลงพิณนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เห็นเมื่อเนื้อตัวของสามีเต็มไปด้วยรอยสักยันต์ใหม่เอี่ยมคาดว่าเขาคงเพิ่งได้มาตอนที่หายตัวไป แล้วพอมองไปทางผู้เป็นพี่ชายที่ถอดเสื้อออกเหมือนกันก็เห็นว่าข้ามโขงก็มีรอยสักยันต์แบบเดียวกันนี้ รอยสักนี่ไม่ใช่รอยสักแฟชั่นแต่มันเป็นรอยสักยันต์ที่มีพุทธคุณคุ้มครองตัวผู้สัก

“พ่อพี่บังคับสักน่ะ ส่วนพี่เรนเจอร์...โดนจับมัดมือมัดเท้าแล้วสักเพราะพี่แกเล่นดิ้นหนีแล้วก็โวยวายไม่หยุด” ข้ามโขงช่วยอธิบายให้น้องสาวฟังเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วยังน้ำตาคลออีก เพลงพิณคือจุดอ่อนของผู้กองกวินทร์ดังนั้นผู้กองกวินทร์เลยแคร์เพลงพิณที่สุด

“เป็นยันต์คุ้มครองหรอคะ”

“ใช่ค่ะ พ่อพี่บอกว่ายันต์นี้จะช่วยคุ้มครองให้พี่กับพี่เรนเจอร์ปลอดภัย แต่ยันต์นี้จะคุ้มครองเฉพาะคนที่มีศีลธรรมเท่านั้นซึ่งเท่ากับว่าถ้าพี่กับพี่เรนเจอร์ทำชั่วเมื่อไหร่ยันต์นี้ก็จะไม่คุ้มครองอะไรอีก น้องเพลงอย่าโกรธพี่เรนเจอร์เลยนะเขาโดนบังคับน่ะ”

“ตาลุงนั่น เอ๊ย ลุงคำแสนเขาแกล้งพี่ พอพี่บอกว่าน้องเพลงไม่ชอบคนมีรอยสักลุงแกก็ใส่ไม่ยั้งเลย แกบอกว่าอยากให้พี่โดนเมียทิ้ง” เมื่อมีพี่เมียช่วยพูดผู้กองกวินทร์ก็ตีหน้าเศร้าฟ้องเมียทันที ใจก็ไหวหวั่นกลัวว่าเพลงพิณจะโกรธ แต่ทว่า...เธอยิ้ม...เธอยิ้มให้เขาอย่างใจดี

“โธ่พี่เรนเจอร์ น้องเพลงไม่โกรธไม่เกลียดพี่เรนเจอร์ด้วยเรื่องแบบนี้หรอกนะคะ” เธอขยับเข้าไปใกล้สามีแล้วดึงมือของเขามากุมเอาไว้ “ตอนที่พี่เรนเจอร์หายตัวไปน้องเพลงได้แต่หวังอยากให้พี่เรนเจอร์ปลอดภัยกลับมา ขอแค่พี่เรนเจอร์ปลอดภัยแล้วจะมีรอยสักแบบนี้ติดตัวมาด้วยน้องเพลงก็ไม่ว่าหรอกนะคะอีกอย่าง...ถ้ารอยสักนี้จะช่วยคุ้มครองพี่เรนเจอร์ให้รอดปลอดภัย ทำให้พี่เรนเจอร์ได้อยู่กับน้องเพลงแล้วก็ลูกจ๋าของเราไปอีกนานแสนนานน้องเพลงก็ยินดีค่ะ ที่คุณลุงสักให้ก็เพราะว่าคุณลุงหวังดีและเป็นห่วงพี่เรนเจอร์งั้นพี่เรนเจอร์ก็อย่าเคืองคุณลุงคำแสนเลยนะคะ พี่เรนเจอร์ก็ยังเป็นพี่เรนเจอร์คนดีของน้องเพลงเหมือนเดิม น้องเพลงยังรักพี่เรนเจอร์เหมือนเดิมแล้วก็จะรักมากขึ้นทุกวันๆ ด้วยค่ะ” คราวนี้เพลงพิณยื่นมือไปกุมแก้มของเขา ความอ่อนโยนและแสนใจดีของเธอทำให้ผู้กองกวินทร์เหมือนยกภูเขาออกจากอก น้องงูน้อยไม่โกรธเขา ไม่รังเกียจเขา โธ่แม่คุณ แม่คุณของพี่ช่างแสนดีอะไรแบบนี้

“เป็นบุญหัวแล้วเรนเจอร์ได้เมียแสนดีขนาดนี้” พลเอกคีรินทร์ว่าเมื่อเห็นลูกชายกอดเมีย ทำหน้าอ้อนเมียไม่หยุด ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาช่างเลี้ยงลูกสาวมาได้ดีจริงๆ ทั้งสวย ฉลาดแล้วยังจิตใจดีขนาดนี้ สมกับเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชจริงๆ

“คุณลุงแฝดน้องมีรอยสักก็ดีไปอย่างนะคะซ้อรอง” คราวนี้กุมาริกาว่าขึ้น หมั่นไส้ผู้กองกวินทร์นักที่อ้อนให้เมียโอ๋ไม่หยุด “ต่อไปนี้ผัวเราสองคนก็ไม่เหมือนกันอีกแล้ว ถึงเดิมทีพี่ซีลจะหล่อกว่าอยู่แล้วก็เถอะ โอ๊ย! น้ำเมยเจ็บนะพี่น้ำปิงหยิกอยู่ได้” เมื่อพูดไม่เข้าหูพี่ชายก็ต้องโดนลงโทษ ต่อหน้าผู้ใหญ่ขนาดนี้ยังจะกล้ามาเรียกแฟนว่าผัวได้อย่างเต็มปากเต็มคำอีก อย่างเพลงพิณน่ะแต่งงานแล้วเลยเรียกได้แต่กับเธอนั้นยังไม่ได้แต่ง พ่อผัวแม่ผัวก็อยู่นี่แทนที่จะคีพลุคให้เรียบร้อยหน่อย

เห็นกุมาริกาถูกพี่ชายหิ้วตัวไปตีผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้มีเวลาจะสะใจเพราะเขายังคงอิ่มเอมใจกับเพลงพิณอยู่ เครียดมาหลายวันตอนนี้เขาสบายใจขึ้นเยอะแล้ว

“ลุงคำแสนพาพี่มาส่งที่สวรรค์รึยังไงเนี่ย ดูสิ มีนางฟ้าด้วย”

“แหวะ!!!” ทุกคนพร้อมใจกันทำท่าอ้วกใส่ ทั้งหมั่นไส้ทั้งเหม็นความรัก อยู่กันตั้งมากมายแต่ผู้กองกวินทร์กลับมองและสนใจแค่เพลงพิณเท่านั้นแล้วก็ไม่ยอมคลายกอดจากเธอเลย ส่วนเพลงพิณเองก็ซุกอยู่ในอ้อมกอดของสามีอย่างมีความสุข แม่แก้มเคยบอกเธอว่าสามีของเธอทำงานเสี่ยงตายทุกวันและมีโอกาสจะจากเธอไปได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเมื่อวันนี้ทั้งเธอและเขายังมีโอกาสอยู่ด้วยกันก็ควรจะมอบความรัก ใช้เวลาไปกับความรักร่วมกันให้มากที่สุดเสมือนว่านี่คือวันสุดท้ายของชีวิต แม่แก้มพูดมาก็มีเหตุผลงั้นเธอก็จะใช้เวลาร่วมกับสามีให้คุ้มค่าที่สุด จะเติมเต็มความรักให้แก่กันและกันตลอดเวลา

****************************************************

สวัสดีปีใหม่นักอ่านทุกท่านนะคะ

ขออภัยที่ห่างหายและปล่อยให้รอนานเนื่องจากไรท์มีปัญหาทางสุขภาพและต้องพบจิตแพทย์บ่อยเลยเป็นปัญหาทำให้เขียนนิยายออกมาได้ค่อนข้างช้า ปรับอารมณ์ได้ไม่ค่อยดีค่ะ T_T (รักษาตัวมาเกือบปีแล้วยังไม่หาย)

แต่ไรท์ก็จะพยายามเขียนนิยายให้ทุกๆ ท่านได้อ่านต่อไปนะคะ จะไม่เลิกเขียนนิยายแน่นอนค่ะ เพราะงั้นฝากนิยายของไรท์ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจ ติดตาม และเป็นกำลังใจในการเขียนให้ไรท์ด้วยนะคะ 

************************

ได้กลับมาหาน้องเพลงสมใจแล้ว

​

ได้นอนหนุนตักน้องแล้ว

ที่ระเบียงบ้านโรงทอผ้าวันนั้น...

พี่เจอร์เขาก็รักของเขา

​

​