71.ขวัญเอยขวัญมา

นอกจากดอกบัวที่เอามาฝากคุณป้าเพลงพิณแล้วน้องชมพูกับน้องโมกก็ยังได้ฝักบัวเป็นของฝากด้วย ตอนแรกผู้กองกวินทร์ก็เป็นคนสอนหลานกินเม็ดบัวตามที่ตั้งใจไว้ แต่เกิดนึกคึกขึ้นมาอยากแกล้งหลานก็เลยให้หลานกินเม็ดบัวที่ยังมีไส้ขมอยู่ข้างใน งานนี้น้องชมพูกับน้องโมกถึงกับร้องไห้จ้าลั่นบ้านกันเลยทีเดียวไม่วายหลายๆ คนต้องเข้ามาโอ๋ก่อนที่สารวัตรพนาจะสอนลูกๆ กินเม็ดบัวใหม่โดยการแกะไส้ขมข้างในออกก่อนซึ่งพอไม่มีไส้ขมแล้วเม็ดบัวก็อร่อยมากจนทั้งสองคนพี่น้องติดใจ ส่วนคุณลุงจอมแกล้งหลานก็ได้แผลมาเพิ่มเมื่อทั้งคุณทวด คุณตารัน คุณตาภูและคุณตาคเชนทร์จัดการแก้แค้นคืนให้หลานรัก

“อูย เจ็บ เจ็บจังเลยค่ะน้องเพลง”

“สำออย” แก้วเจ้าจอมว่าเมื่อเห็นพี่ชายโผเข้าไปกอดเพลงพิณพร้อมกับซุกหน้าเข้าหาอกของเธอหลังจากที่โดนทุบเพราะไปแกล้งหลาน เพลงพิณก็ช่างเอาใจผัวเก่งรู้ว่าพี่ชายเธอชอบผู้หญิงใส่ชุดพื้นเมืองก็ไปเปลี่ยนชุดมาเอาใจ ทั้งผ้าซิ่นไหมผืนสวย ผ้าแถบสีขาวนี่อีกดูสวยเป็นนางในวรรณคดีไปเลย สวยจนไอ้พี่ชายแสนหื่นของเธอมันมองตาพราวไปหมด

ตอนนี้เพลงพิณกับผู้กองกวินทร์กำลังนั่งอยู่ที่ชานบ้านส่วนคนอื่นๆ ยังคงอยู่ที่ใต้ถุนบ้านกัน แก้วเจ้าจอมขึ้นมาเอาคุณดอลลี่ให้น้องชมพูพอดีก็เลยได้เห็นคนหื่นกำลังสำออยใส่เมีย

“จุ้น ผัวเมียเขาจะอ้อนกัน” สายตาที่มองมาทางน้องสาวนั้นดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ตอนที่เขาโดนคุณปู่กับพ่อทุบอยู่นั้นก็แก้วเจ้าจอมกับกุมาริกานี่แหละที่พร้อมใจกันยุให้ทุกคนมาทุบเขา

“เจ็บแค่นี้ทำเป็นสำออยอ้อนเมีย”

“แหมไม่อยากจะพูด คราวก่อนตอนที่พี่พนาเป็นไข้หมอที่ไหนก็ไม่รู้ขลุกอยู่แต่กับผัว”

“ก็ตอนนั้นพี่พนาไข้ขึ้นสูงไนเปอร์ก็ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดสิ” ปากก็เถียงไปแบบนั้นแต่แก้มใสๆ ก็เรื่อสีแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

“มันก็ใกล้ชิดเกินไป มีที่ไหนกันหมอแก้ผ้าขึ้นไปวัดไข้คนไข้บนเตียง ผัวป่วยอยู่แท้ๆ ยังไม่เว้นยัยปีศาจ”

“คนไข้ VIP คนเดียวของไนเปอร์ก็ต้องได้รับการรักษาที่พิเศษกว่าคนอื่นเป็นธรรมดา”

“แก้ผ้ารักษาคนไข้เนี่ยนะ” ยัยน้องหื่น

“ก็แก้ผ้ากับผัวคนเดียวปะ” ยิ่งเถียงก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ เพลงพิณพยายามกลั้นหัวเราะแล้วกลั้นหัวเราะอีก พี่น้องคู่นี้เถียงกันทีไรมีเรื่องให้ขำทุกที เธอก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่าแก้วเจ้าจอมรักษาอาการเป็นไข้ของสามีไม่เหมือนคนอื่น

“ไนเปอร์ เจอคุณดอลลี่แล้วยังคะลูกรออยู่นะ” สารวัตรพนาเดินขึ้นบันไดบ้านมาชะเง้อถาม แต่พอเห็นผู้กองกวินทร์ขลุกอยู่กับเพลงพิณเขาก็เดินลงบันไดไปแล้วส่งแค่เสียงไปถามจนผู้กองกวินทร์แอบยกนิ้วให้อย่างนับถือที่น้องเขยให้เกียรติไม่ยื่นหน้ามาดูตอนที่เมียของเขาแต่งตัวสวยเอาใจเขาแบบนี้และเขาก็ซึ้งใจมากที่น้องเขยขนเอาลูกน้องและเพื่อนฝูงมากมายมาช่วยดำน้ำงมหาเขาตอนที่เขาหายตัวไป ไอ้พี่คนนี้มันฝากผีฝากไข้ได้จริงๆ ยัยปีศาจคงทำบุญมาเยอะเลยได้ผัวดีแบบนี้

“เจอแล้วค่ะ ไนเปอร์กำลังลงไป” พอร้องตอบสามีแล้วแก้วเจ้าจอมก็หันมาแยกเขี้ยวใส่พี่ชายก่อนจะถือคุณดอลลี่ลงบ้านไปโดยมีเสียงร้องไล่หลังของพี่ชายตามมา

“แล้วอย่าไปจับผัวปล้ำโชว์ลูกล่ะ!!!”

“บอกตัวเองก่อนเหอะ เมียกำลังท้องอ่อนๆ อยู่อย่าไปหื่นให้มันมาก” ก็ยังไม่แคล้วส่งเสียงมาแขวะพี่ชายตอบ จนเมื่อแก้วเจ้าจอมลงจากบ้านไปหาลูกกับสามีแล้วผู้กองกวินทร์ก็เลยหันกลับมาหาเพลงพิณ มีความสุขที่สุดเวลาที่ได้อยู่กับเมียรัก

เพลงพิณยื่นมือมาไล้ที่แก้มของสามีอีก ตอนนี้เธอและเขาได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแล้วแม่แก้มบอกให้เธอพาเขาขึ้นมานอนพักผ่อนเพราะฤทธิ์ยาที่คำแสนวางยังไม่หมดฤทธิ์ดี ไหนทั้งเขาและข้ามโขงจะมีอาการซี่โครงร้าวกันอีกจึงควรต้องพักผ่อนเยอะๆ ตอนนี้พี่ข้ามโขงของเธอกำลังนอนหลับอยู่ที่รถบ้านคันของอริน พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปอีกครั้งมีแค่ผู้กองกวินทร์นี่แหละที่ยังนั่งมองเธอตาแป๋วอยู่ เขาไม่ยอมผละออกห่างจากเธอเลยสงสัยจะคิดถึงเมียมาก

“เข้าห้องกันเถอะค่ะ” แน่ะ ฟังดูสิกลางวันแสกๆ ยังจะมาชวนเธอเข้าห้องอีก คนอื่นๆ ก็ยังอยู่กันที่ใต้ถุนบ้าน

“แม่แก้มบอกให้พี่เรนเจอร์อาบน้ำอาบท่าโกนหนวดเคราให้เรียบร้อยก่อนนี่คะ” เพราะหายตัวไปหลายวันทำให้ตอนนี้หนวดเคราของเขาขึ้นจนดูหน้าเข้มยิ่งกว่าเดิม จะว่าไปไว้หนวดเคราแบบนี้ก็ดูหล่อไปอีกแบบนะเนี่ย เพลงพิณแอบคิดในใจเมื่อสามีเข้ามากอดซุกหน้าเข้าหาอกของเธอ หนวดเคราที่ต้องเนื้อนุ่มทำให้เพลงพิณรู้สึกระคายผิวแต่อีกใจก็นึกชอบจนอดก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเขาไม่ได้ทำให้คนที่ถูกจูบยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

“พี่ก็อาบน้ำจนตัวหอมฉุยแล้วนี่คะ” ความจริงก็อยากจะอ้อนให้เพลงพิณอาบน้ำให้นั่นแหละแต่ตอนที่เขาจะอาบน้ำลูกๆ ของยัยปีศาจดันเข้ามาป่วนเขา มานั่งเฝ้าเขาอยู่ที่หน้าห้องน้ำแล้วก็ถามนู่นนี่เขาไม่หยุดโดยเฉพาะไอ้ต้าวโมกตัวน้อยที่จ้องเขาไม่วางตาเพราะคิดว่าเขาจะกลายร่างเป็นมนุษย์กบ เพราะมีตาแป๋วๆ ของหลานคอยจ้องอยู่ตลอดเวลาเขาก็เลยอดอ้อนให้เมียอาบน้ำให้แล้วตอนที่เขาอาบน้ำเพลงพิณก็เอาแต่นั่งคุยกับหลานๆ หัวเราะกันคิกคักๆ ตามประสาป้าหลานไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้น่าหัวเราะนัก นี่ถ้าเขาไม่ให้สารวัตรพนามาหิ้วตัวลูกปีศาจทั้งสองออกไปยัยปักเป้ากับน้องชายก็คงจะยังนั่งจ้องจับตาดูว่าเขาจะกลายร่างเป็นมนุษย์กบตอนไหนแน่ๆ ดูเฉยๆ ไม่พอยังถือเอาฝักบัวมาฟ้องป้าเพลงเรื่องที่ถูกเขาแกล้งอีกรอบด้วย

“วันนี้จะเป็นตายยังไงพี่ก็จะไม่ยอมให้น้องเพลงอยู่ห่างจากพี่เด็ดขาด พี่อาจจะหายตัวไปแค่ไม่กี่วันแต่ความรู้สึกของพี่มันนานเป็นสิบๆ ปีเลยนะคะรู้มั้ย”

เธอก็รู้สึกไม่ต่างกันหรอก เพลงพิณคิดตาม หากว่าลุงคำแสนไม่ส่งข่าวคราวมาให้เธอรู้ป่านนี้เธอคงตรอมใจหนักแน่ๆ เธอนึกถึงชีวิตที่ไม่มีสามีอยู่เคียงข้างไม่ออกและเธอก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเขาเหมือนกัน

“น้องเพลงจะอยู่ข้างๆ พี่เรนเจอร์ไม่ไปไหน ถ้าพี่เรนเจอร์จะหลับน้องเพลงก็จะนอนกอดพี่เรนเจอร์เอาไว้ดีมั้ยคะ”

“ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”

“แต่ก่อนนอนมาโกนหนวดเคราออกก่อนดีมั้ยคะ อาบน้ำตัวหอมฉุยแล้วแต่หน้าตายังดูรกรุงรังอยู่เลย”

“น้องเพลงไม่ชอบหรอคะ” ผู้กองกวินทร์รีบดีดตัวลุกขึ้นจ้องหน้าเมีย อะไรที่เธอไม่ชอบเขาก็จะไม่ทำ

“น้องเพลงชอบทุกอย่างที่เป็นพี่เรนเจอร์ค่ะ แต่เดี๋ยวพี่เรนเจอร์ก็ต้องมีคุยงาน ประชุมงานกับทุกคนในทีมเพราะงั้นก็ต้องแต่งตัวแต่งหล่อให้ดีสิคะเดี๋ยวคุณพ่อดุเอาน้องเพลงไม่รู้ด้วยนะ” วันนี้ ผบ.คเชนทร์จะให้ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงพักผ่อนกันก่อนเพราะเพิ่งกลับมาถึงบ้านแล้วยังมีอาการบาดเจ็บกันอยู่ แต่พรุ่งนี้คงได้คุยงานกันยาวๆ

เมื่อก่อนเวลาหนวดเครารกมากๆ ก็มีแม่แก้มโกนออกให้แต่พอมีเมียแล้วผู้กองกวินทร์ก็เลยยกหน้าที่นี้ให้เพลงพิณทำมาตลอด เวลาเห็นมีดโกนหนวดอยู่ในมือเมียตัวเองมันดูอุ่นใจดีนะเพราะถ้ามันอยู่ในมือของแก้วเจ้าจอมเมื่อไหร่เขาคงหายใจไม่ทั่วท้อง มีแค่ผู้กองกรินทร์กับสารวัตรพนาเท่านั้นแแหละที่ไว้ใจให้ยัยปีศาจนั่นมาถือมีดจ่อคอ ผู้กองกวินทร์นอนนิ่งหนุนตักของเพลงพิณอยู่ที่ชานบ้าน สายตาคมหวานละมุนจ้องมองแต่ใบหน้าของเมียรักขณะที่เธอก้มลงมาโกนหนวดให้อย่างเบามือ กลิ่นโฟมโกนหนวดว่าหอมสดชื่นแล้วแต่จะหอมสู้เมียของเขาได้อย่างไร

“ทหารแบบพี่ไม่ต้องแต่งตัวเนี้ยบมากก็ได้เพราะยังไงตอนไปทำงานก็ต้องปลอมตัวไม่ให้คนดูออกอยู่ดีว่าเป็นทหาร อีกอย่าง...ไม่อยากหล่อให้มากเพราะความหล่อนี้จะเก็บไว้ให้น้องเพลงมองคนเดียว”

“ก็ลองให้คนอื่นมองสิคะ” ขณะที่พูดเพลงพิณก็ปาดมีดโกนลงไปที่คอของเขาจนผู้กองกวินทร์ต้องกลั้นหายใจหลับตาปี๋เลยไม่ได้เห็นว่าเพลงพิณกำลังแอบขำ

“พี่เป็นเด็กดีนะคะแล้วก็จะเป็นเด็กดีให้ลูกจ๋าดูเป็นตัวอย่างด้วย” เขาลืมตาขึ้นแล้วมองสบตากับเพลงพิณก่อนจะจับมือของเธอข้างที่ถือมีดโกนหนวดเอาไว้ “ยัยปักเป้ากับต้าวโมกชื่นชมพี่พนามาก ทั้งสองคนมีพ่อเป็นไอดอลแล้วพี่พนาก็เป็นพ่อที่ดี เป็นตัวอย่างที่ดีของลูก...พี่อยากจะเป็นแบบนั้น นอกจากจะเป็นคนดีในสายตาของน้องเพลงแล้วพี่ก็อยากเป็นฮีโร่ของลูกๆ อยากเป็นพ่อที่ดีของลูก” ว่าแล้วเขาก็หันหน้าเข้าหาหน้าท้องของเพลงพิณก่อนจะลุกขึ้นนั่ง สีหน้าของเขาไม่ได้มีความทะเล้นเหมือนเคยหากแต่มันกลับดูมั่นคงและหนักแน่น

“อาทิตย์หน้าวันจันทร์หมอนัดตรวจท้องพอดี พี่อยากไปฟังหมอพูดว่าตอนนี้ลูกๆ ของเราโตขึ้นมากเท่าไหร่แล้ว อยากเห็นทุกๆ ช่วงการเติบโตของพวกเขา...”

“พี่เรนเจอร์จำวันหมอนัดได้ด้วยหรอคะ” ทุกทีพอจะถึงวันนัดเธอจะเป็นคนบอกเขาและเขาก็จะพาเธอไปหาหมอตลอด แต่เธอเห็นเขายุ่งอยู่แต่กับงานเลยคิดว่าเขาอาจจะมีลืมบ้างก็เลยช่วยเตือนทุกรอบ

“ทุกๆ เรื่องของน้องเพลงกับลูกพี่ไม่มีวันลืมหรอกนะคะ ต่อให้น้องเพลงไม่บอกพี่ก็จำได้เสมอจะให้พี่ทวนให้ฟังมั้ยว่าไปหาหมอแต่ละครั้งหมอตรวจ หมอพูดว่าอะไรบ้าง” เพลงพิณยิ้มแก้มปริเมื่อผู้กองกวินทร์ร่ายให้เธอฟังเพื่อเป็นการทวนความจำว่าตั้งแต่ที่เธอท้องเขาพาเธอไปฝากท้องวันที่เท่าไหร่ ที่ผ่านมาเวลาหมอนัดหมอนัดวันไหนบ้างและทุกครั้งที่ไปเจอหมอแล้วหมอพูดถึงลูกแฝดยังไง เขาจำได้หมดทุกอย่างแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เขาก็จำได้และจำได้ละเอียดกว่าเธอเสียอีก

“ความฝันของพี่คือการได้น้องเพลงมาเป็นคู่ชีวิตและตอนนี้ฝันของพี่ก็เป็นจริงแล้ว พี่จะดูแลน้องเพลงให้ดีที่สุดให้สมกับที่พี่อยากได้น้องเพลง ส่วนลูก...ลูกคืออีกคนที่พี่อยากได้แล้วก็ต้องเป็นลูกที่มีแม่น่ารักๆ อย่างน้องเพลงด้วย เจ้าแฝดสองคนนี้พี่อยากได้และใฝ่ฝันถึงพอๆ กับน้องเพลง พี่จะดูแลเจ้าแฝดกับน้องเพลงด้วยชีวิต จะรักจะใส่ใจให้มากที่สุดเพราะงั้นทุกๆ เรื่องของน้องเพลงกับลูกจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพี่ ทุกๆ เรื่องที่เกี่ยวกับน้องเพลงและลูกพี่ต้องได้รับรู้ทุกอย่าง ตอนนี้ใครๆ ต่างก็ชมว่าพี่พนาน่ะแสนดีอย่างนั้น รักเมียอย่างนี้ เป็นพ่อที่ดีอย่างนู้น น้องเพลงคอยดูนะคะอะไรที่พี่พนาทำได้ดีพี่จะทำให้ดียิ่งกว่า จะทำให้ดีจนคุณพ่อของน้องเพลงต้องอวยลูกเขยอย่างพี่ตลอดสามเวลาหลังอาหารเลยค่ะ” ความอยากเป็นสามีที่ดีและพ่อที่ดีของเขายิ่งทำให้เพลงพิณอิ่มเอมไปทั้งหัวใจ สิ่งที่เขาพูดมาเธอเชื่อว่าเขาทำได้และตอนนี้เขาก็ทำได้แล้วด้วย ความอิ่มเอมไปทั้งใจทำให้เธอยิ้มอย่างมีความสุข เธอวางมีดโกนหนวดลงก่อนจะขยับขึ้นไปนั่งบนตักของเขา สองแขนคล้องกอดรอบคอสามีแล้วจูบที่ริมฝีปากของเขาแทนความรักและคำขอบคุณที่เธออยากจะให้

“...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์ที่สุดในโลกค่ะ”

“พี่รักน้องเพลงกับลูกจ๋ามากกว่าค่ะ” ผู้กองกวินทร์ยิ้มรับเมื่อเพลงพิณขยับเข้ามาจูบเขาอีก จูบหวานๆ แสนนุ่มละมุนที่เขาคิดถึง พอแล้ว ตอนนี้เขาพอใจแล้วล่ะ ขอแค่มีเพลงพิณกับลูกอยู่ในอ้อมแขนเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว หลานวันที่ผ่านมามันช่างทรมานเหลือเกินแต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย

เพลงพิณจูบสามีด้วยความรักและคิดถึง หัวใจดวงน้อยๆ อิ่มสุขคลายความเศร้าไปทั้งหมด มือนุ่มๆ ลูบไล้กายแกร่งของสามีซึ่งเขาเปลือยแผ่นอกใส่แค่กางเกงนอนสีดำเท่านั้น รอยสักยันต์ตามเนื้อตัวอาจทำให้รู้สึกแปลกตาแต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่จะช่วยคุ้มครองชีวิตของสามีให้ได้อยู่กับเธอและลูกไปนานแสนนานเธอก็ยอมรับได้ จะว่าไปรอยสักเหล่านี้มันก็ทำให้เขาดูดีไปอีกแบบเหมือนกัน จากที่หล่อคมเข้มตอนนี้ยิ่งดูคมเข้มเข้าไปใหญ่ เธอลูบไล้เขาตลอดพร้อมๆ กับดูดเม้มริมฝีปากของเขาแล้วพอเขาแกล้งงับริมฝีปากของเธอตอบเพลงพิณก็หัวเราะคิกๆ ให้ แก้มนวลแดงระเรื่ออย่างน่ารักแล้วพอถูกสามีรุกคืนบ้างเพลงพิณหวิวไหวไปทั้งกายใจ

“พี่เรนเจอร์อย่าค่ะ...นี่ชานบ้านนะคะเดี๋ยวมีคนขึ้นมาเห็น” พอถูกรุกมากๆ เพลงพิณก็รีบเตือน กลางวันแสกๆ เสียงทุกคนยังดังอยู่ที่ใต้ถุนบ้านอยู่เลย

“พี่ถึงได้ชวนให้เข้าห้องตั้งแต่แรกไงคะ...พี่ไม่ได้เจอเมียตั้งนาน คิดถึง” คำว่าคิดถึงของเขามันทั้งโหยหาและเว้าวอนจนเพลงพิณใจอ่อน สีหน้าของเขามันเหมือนคนที่ใกล้จะลงแดงเพราะความคิดถึงเมียอย่างไรอย่างนั้น

“ยังโกนหนวดไม่เสร็จเลยนะคะ” เธอแกล้งแตะๆ มาที่ครีมโกนหนวดบนใบหน้าเขาจนผู้กองกวินทร์แสร้งทำหน้างอนใส่

“ไม่โกนหนวดตอนนี้พี่ก็ไม่ตายหรอก แต่ถ้าไม่ได้ซุกอกเมียพี่ตายแน่...อุ๊บ” ทุกคำพูดของเขาถูกจูบหวานๆ ของเพลงพิณกลืนหายจนหมดสิ้น เธอดูดเม้มริมฝีปากของเขาอย่างหิวกระหายแล้วช้อนสายตาหวานๆ ขึ้นมองเขาอย่างเชื้อเชิญ ไม่เพียงแค่นั้นแต่เธอยังดึงเอามือของเขามากุมที่อกอวบๆ ของตัวเองที่มีผ้าแถบผืนสีขาวพันรัดเอาไว้ซึ่งมือของผู้กองกวินทร์ก็นวดคลึงที่อกของเธอในทันที เมื่อเมียเป็นใจเสียขนาดนี้เขาจะรอช้าอยู่ทำไม น่าเสียดายที่เขายังมีอาการซี่โครงร้าวอยู่เลยอุ้มเมียไม่ได้ดังนั้นจึงทำได้เพียงแค่กอดประคองพาเมียเข้าห้องนอนไปแทน

“พี่ยังบาดเจ็บอยู่ เห็นทีงานนี้คงต้องกินแรงน้องเพลงแล้วล่ะค่ะ” เพลงพิณแอบค้อนใส่คนป่วยหากแต่ในใจต่อให้เขาไม่บอกเธอก็พร้อมจะปรนนิบัติสามีอย่างเต็มที่อยู่แล้ว เวลาอยู่กับเขาเธอจะใช้เวลาร่วมกับเขาให้คุ้มค่ามากที่สุดเหมือนอย่างที่แม่แก้มบอก

เตียงนอนที่ยับยู่ยี่บ่งบอกให้รู้ว่าเพลงรักของสองสามีภรรยาเพิ่งจะจบลง ด้วยเป็นบ้านของนักดนตรีทุกห้องนอนจึงเก็บเสียงได้อย่างดีเยี่ยมเพื่อไม่ให้เสียงดนตรีดังไปรบกวนคนอื่น ดังนั้นเพลงรักที่เพิ่งจบลงไปจึงยากที่คนภายนอกจะได้ยินว่าภายในห้องนอนเกิดอะไรขึ้น เพลงพิณนั่งสางเรือนผมที่ยุ่งฟูเมื่อก่อนหน้านี้ให้เรียบร้อย เนื้อกายขาวผ่องตอนนี้แดงก่ำด้วยไอรักจากสามี อกอวบเต่งดึงมีรอยจูบแม้ว่าจะมีผ้าแถบสีขาวพันรัดเอาไว้แต่ด้วยความบางของผ้าก็ทำให้เห็นได้แม้กระทั่งปลายยอดสีหวานๆ ใบหน้าหวานสวยที่แดงระเรื่อยิ้มอย่างมีความสุข สายตาของเธอจับจ้องมองแต่คนที่หนุนตักของเธอแล้วตีมือของเขาเบาๆ เมื่อเขาทำท่าจะดึงผ้าแถบของเธอออกอีก

“จุ๊ๆๆ นอนได้แล้วค่ะ พี่เรนเจอร์ไม่ง่วงหรอคะ”

“ง่วงค่ะแต่ไม่อยากหลับ ถ้าพี่หลับตาลงพี่ก็อดมองน้องเพลงสิคะ”

“คนบ้า”

“พี่ถามแม่แก้มมาแล้ว อาการแบบนี้เขาไม่ได้เรียกว่าบ้า เขาเรียกว่าอาการของคนคลั่งรัก” คนคลั่งรักซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องที่แบนราบของเพลงพิณแล้วทำซุกไซ้หยอกทั้งเมียและลูกน้อยในท้องไปด้วย ไม่รู้ว่าเพลงรักเมื่อก่อนหน้านี้จะรุนแรงไปจนลูกๆ ของเขาคิดว่าแผ่นดินไหวหรือเปล่า คนคลั่งรักช่วยเยียวยาอาการตรอมใจของเพลงพิณเมื่อหลายวันก่อนให้หายเป็นปลิดทิ้ง อาการคลั่งรักของเขาดูท่าจะเป็นโรคที่รักษาไม่หายเพราะตั้งแต่จำความได้เขาก็คลั่งรักเธอมาตั้งแต่เด็กแล้ว แม้ว่าช่วงแตกเนื้อหนุ่มจะเกเรไปบ้างแต่สุดท้ายเขาก็ปักใจรักเพียงแค่เธอและทะนุถนอมหัวใจของเธอเอาไว้เป็นอย่างดีและอีกอย่างที่ช่วยเยียวยาหัวใจของเธอก็คือแก้วจันทรกาลของเธอที่ได้มอบให้กับเขา มันหายไปพร้อมกับเขาเมื่อหลายวันก่อนแต่ถึงกระนั้นผู้กองกวินทร์ก็รักษามันเป็นอย่างดีด้วยรู้ว่ามันเป็นของสำคัญสำหรับเธอและตอนนี้เขาก็กำมันเอาไว้กับอกของเขา

เพลงพิณหยิบกระดาษหลายแผ่นที่ติดตัวเขามาจากบ้านของคำแสนมาอ่านอีกครั้ง ข้อความคล้ายไดอารี่ที่เขียนบรรยายมาบ่งบอกว่าเขาคิดถึงเธอมากจนต้องระบายมันออกมาเป็นอักษร ทั้งพรรณนาหาเธอทั้งพรรณนาหาลูกๆ ทั้งแผนผังที่เหมือนจะทำขึ้นเพื่อวางแผนหลบหนีกลับบ้าน แม้แต่การเขียนบ่นรำคาญลุงคำแสนของเธอเขาก็ยังเขียนมาตั้งสองหน้ากระดาษ ท่าทางคุณลุงกับหลานเขยจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันจริงๆ เพลงพิณอ่านข้อความทั้งหมดของเขาซ้ำๆ หลายรอบก่อนจะมาหยุดที่บทกลอนที่ดูคล้ายกับจะเป็นเนื้อเพลง เธออ่านวนซ้ำอยู่หลายรอบมากเพราะรู้สึกว่ามันเพราะมากจริงๆ

“ชอบหรอคะ พี่เห็นน้องเพลงอ่านตั้งหลายรอบ” คนที่เขียนอดเขินไม่ได้ แต่ตอนนั้นเขาคิดถึงเธอมากจนจะบ้าตายอยู่แล้วก็เลยเขียนระบายถึงเธอแบบนี้ “จำได้มั้ยคะที่พี่เคยบอกว่าจะแต่งเพลงให้น้องเพลง เป็นของขวัญให้น้องเพลงกับลูกจ๋าของเรา แต่ว่า...เพลงมีแต่เนื้อร้องนะคะส่วนทำนอง...เอาทำนองเพลงช้างๆๆ ได้มั้ยคะ”

“เพลงช้างหรอคะ” เพลงเพราะขนาดนี้จะเอาทำนองเพลงช้างใส่ได้อย่างไร ถึงจะเคยมีการเอาทำนองเพลงช้างมาทำเป็นเพลงรักแต่สำหรับเพลงที่เขาแต่งนี้มันไม่เข้ากัน “น้องเพลงจะเรียบเรียงใส่ทำนองให้เองดีมั้ยคะ” ด้วยเรียนจบด้านดนตรีมาจากเมืองนอกและมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ทำให้เพลงพิณนึกออกว่าจะเอาเพลงที่เขาแต่งมาใส่ทำนองอย่างไรดี

“ดีค่ะ” ผู้กองกวินทร์รับพยักหน้ารัก เขาเองก็ถนัดแต่งานรบและงานฆ่าคนร้าย ชำนาญที่สุดก็เรื่องระเบิดแต่เรื่องเพลงนั้น...เพลงพิณเคยสอนเขาเล่นดนตรีมาตั้งแต่เด็กๆ แต่มันก็ไม่เคยเข้าหัวเขาเสียที เล่นได้ก็แบบงูๆ ปลาๆ นี่ถ้าอาการคิดถึงเมียไม่กำเริบจนถึงขั้นโคม่าเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะแต่งเพลงนี้ออกมาได้มั้ย นี่เขายังงงๆ อยู่เลยว่าเขาเขียนเพลงนี้ออกมาได้อย่างไร ตอนนั้นเขาแค่คิดถึงเมีย มองไปทางไหนๆ ก็มีแต่เมียๆๆ จะหลับตาหรือลืมตาหน้าเมียก็ลอยมา หน้าหวานๆ สวยๆ เนื้อตัวนุ่มนิ่ม เอวบางร่างน้อย สะโพกสวยๆ อกอวบๆ ตัวหอมๆ ไหนจะน้ำเสียงแสนหวานและความอ่อนโยนใจดีอีก แค่นึกถึงก็อยากจะแนบชิดเธออีกครั้งแล้ว ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นมาแล้วรวบเอาเพลงพิณไปกอด ทั้งจูบทั้งหอมและซุกไซ้เธอให้สมกับคิดถึง

“เพลงนี้พี่เป็นคนแต่งส่วนน้องเพลงเป็นคนเรียบเรียงใส่ทำนอง... ดีจังเลยนะคะเราสองคนมีเพลงเป็นของตัวเอง เพลงที่เราช่วยกันทำ เอาเพลงนี้เป็นของขวัญให้ลูกจ๋านะเพราะเพลงนี้กับลูกจ๋าคือสิ่งที่เราสองคนช่วยกันทำด้วยความรัก”

“ค่ะ เพลงของเราจะเป็นของขวัญให้ลูก” เพลงพิณเห็นด้วยกับเขาที่สุด เธอมีความสุขมากเหลือเกินตอนนี้ ริมฝีปากแสนสวยยิ้มให้สามีขณะเอียงกายซุกซบอกแกร่งของเขา “ขอบคุณนะคะพี่เรนเจอร์ที่แต่งเพลงนี้ให้น้องเพลงกับลูก นี่คือเพลงที่น้องเพลงชอบที่สุดในโลกเลยค่ะ”

“พี่เก่งกว่าโมซาร์ทแล้วยังคะ”

“ยังค่ะ” เพลงพิณซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นแล้วแอบขำ มือนุ่มๆ เล็กๆ ลูบไล้สามีอย่างลุ่มหลง

“แล้วเบโธเฟนล่ะคะ”

“เบโธเฟนเก่งกว่าค่ะ” เพลงพิณได้ยินเขาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่พอใจ “แต่พี่เรนเจอร์เป็นทหารที่เก่งที่สุดสำหรับน้องเพลงนะคะ ทหารเก่งแต่งเพลงเพราะแถมยังรูปหล่อแล้วก็...” คราวนี้เธอเอื้อมตัวขึ้นไปหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่

“...เนื้อหอมมากด้วย”

โดนชมแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยิ้มร่าแล้ว เขาลูบไล้มือลงไปตามสะโพกงอนงามแล้วแอบปลดปมผ้านุ่มผืนบางที่เธอเพิ่งนุ่งไปก่อนหน้านี้ออก แม้เขากับเธอจะเพิ่งบรรเลงเพลงรักจบไปแต่เขาก็ยังโหยหาเธออย่างไม่รู้จักอิ่ม ง่วงแค่ไหนเขาก็จะไม่นอน เขาอยากอยู่กับเธอให้สมกับที่คิดถึง

“พี่เรนเจอร์...” กว่าจะรู้ตัว พอขยับกายผ้านุ่งที่่ถูกปลดก็เลื่อนหลุดแล้ว เพลงพิณไม่ทันจะได้ว่าอะไรเขาก็กดเธอลงไปกับเตียงและร่วมดำดิ่งลงสู่ห้วงรักไปด้วยกันอีกครั้ง แก้วจันทรกาลที่ผู้กองกวินทร์กำไว้กับอกกลิ้งไปกับที่นอนยับยู่ยี่แล้วสะท้อนแสงออกมาสว่างไสวเพราะได้กลับมาอยู่ใกล้ผู้เป็นเจ้าของ

จนแล้วจนรอดผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่ได้นอน แม้จะดูอิดโรยแต่แววตาของเขาก็เป็นประกายดูออกว่ามีความสุขมาก เขากับเพลงพิณออกมาจากห้องนอนอีกครั้งในตอนเย็นเมื่อน้องชมพูกับน้องโมกมาเคาะประตูเรียก ตอนแรกก็นึกว่าจะออกมากินมื้อเย็นกับยาเฉยๆ แต่พอออกมาที่ชานบ้านก็เห็นมีขันดอกไม้ธูปเทียนและขันบายศรีอยู่จึงได้เข้าใจว่าคุณปู่คุณย่าและคุณยายจะทำพิธีเรียกขวัญให้หลังจากที่เขากับข้ามโขงผ่านเรื่องร้ายๆ มารวมถึงผูกข้อมือรับขวัญสมาชิกทีมอัลฟาทุกคนด้วยเพื่อเป็นการเรียกขวัญกำลังใจที่เสียไปให้กลับมาโดยจัดเป็นพิธีเล็กๆ เฉพาะคนกันเองบนบ้านนี่แหละเพื่อไม่ให้เอิกเกริกจนคนนอกสงสัยด้วยบ้านของ ผบ.คเชนทร์อยู่ใกล้กับหมู่บ้าน มีชาวบ้านผ่านไปผ่านมาตลอด ยิ่งมีทั้งนายทหารชั้นผู้ใหญ่และดาราดังอย่างกุมาริกางานทุกอย่างเลยจัดให้เรียบง่ายเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ

ขวัญกำลังใจที่ได้จากญาติผู้ใหญ่ ทั้งท่านนายพลปภพ ท่าน ผบ.ทบ. รองแม่ทัพภาคที่ 4 และ ผบ.นรข. สามารถเรียกขวัญกำลังใจให้สมาชิกทุกคนในทีมได้เป็นอย่างดี นอกจากฝ้ายขาวผูกข้อมือท่านนายพลปภพก็ยังมีซองบรรจุธนบัตรให้ทุกคนในทีมเพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วย เพลงพิณจับประคองแขนสามีเอาไว้ขณะที่พ่อๆ แม่ๆ และพี่ๆ น้องๆ มาผูกข้อมือให้

“โอ๊ย เบาพี่เบา” ผู้กองกวินทร์บอกเมื่อพี่ชายฝาแฝดโผเข้ามากอดเขาแรงไปจนเจ็บไปถึงซี่โครงที่ร้าว

“โทษทีๆ ก็มันดีใจที่เห็นแกปลอดภัยกลับมา” ผู้กองกรินทร์ยิ้มแหะๆ “รับปากนะว่าเราต้องไม่จากกันไปไหน เกิดพร้อมกันก็ต้องตายพร้อมกันมึงห้ามตายก่อนพี่เข้าใจมั้ย ไม่มีมึงพี่อยู่ไม่ได้”

“...ไม่มีพี่ผมก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน” ผู้กองกวินทร์สวมกอดพี่ชายบ้าง ได้อยู่กับแฝดตัวเองแล้วมันอุ่นใจที่สุด

“ซ้อรองๆ” กุมาริกาแอบสะกิดเพลงพิณเมื่อรู้สึกแหม่งๆ “นี่ดีนะคะที่เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ถ้าไม่ใช่พี่น้องกันน้ำเมยจะคิดว่าผัวพวกเราแอบกินกันเองแล้วเราสองคนต้องเป็นชะนีหัวเน่าแน่ๆ เลยค่ะ”

“ตอนแรกพี่ก็ไม่คิดนะ แต่พอคุณน้ำเมยพูดมาพี่ก็เริ่มคิดแล้วค่ะ” เพลงพิณเห็นด้วย

ได้ยินลูกสะใภ้ทั้งสองคนแอบกระซิบกันพลโทกรันณ์กับ ผบ.คเชนทร์ก็หัวเราะออกมาทันที กุมาริกาช่างมีความคิดไม่ต่างจากปานมณฑา ปานมณฑาเคยคิดว่าพวกเขาแอบกินกันเองแล้วนี่กุมาริกายังจะมาคิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าบอกว่ากุมาริกากับปานมณฑาเป็นแม่ลูกกันพวกเขาจะไม่แปลกใจเลย นิสัยเหมือนกันมาก

“ผมสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน พี่ก็ต้องสัญญานะว่าจะอยู่กับผมไปจนเราตายพร้อมกัน ห้ามทิ้งกันไปก่อน” ผู้กองสองแฝดก็ยังกอดกันไม่คลายด้วยรักและผูกพันกันมาก

“พี่สัญญา” มันเป็นสัญญาเดิมๆ ที่ทั้งสองคนสัญญากันมาตั้งแต่เด็กและคำสัญญานี้ก็จะยังคงอยู่ตลอดไป

“เรนเจอร์...มึงดูเพลียๆ เหมือนคนไม่ได้นอนนะ ก็ตั้งแต่กลับมามึงกับข้ามโขงเข้านอนตั้งแต่ตอนสายๆ แล้วไม่ใช่หรอ” พอผละน้องชายออกจากอ้อมกอดผู้กองกรินทร์ก็เพิ่งสังเกตเห็นอาการของคนอดหลับอดนอน จะว่าเพราะฤทธิ์ยาของคำแสนก็ไม่น่าใช่เพราะตอนนี้ข้ามโขงดูปกติมาก พอได้นอนมาเต็มอิ่มก็หน้าตาดูสดชื่นขึ้นต่างกับน้องชายของเขา

เพลงพิณที่นั่งอยู่ข้างสามีรีบก้มหน้างุดทันที แก้มนวลๆ แดงก่ำอย่างควบคุมไม่ได้เพราะเธอรู้ดีที่สุดว่าสามีดูอิดโรยเพราะอะไร เธอบอกให้เขานอนเขาก็ไม่นอนเพราะงั้นช่วงกลางวันที่ผ่านมาเขาก็เลยพาเธอต่อแขนต่อขาให้ลูกแฝดในท้องตลอดทั้งวัน

“เดี๋ยวค่อยนอนคืนนี้ทีเดียวก็ได้น่าพี่ซีล”

“ก็แล้วทำไมไม่นอนตั้งแต่ตอนกลางวัน ข้ามโขงยังนอนเลย...” ว่าแล้วก็ต้องหุบปากเมื่อเห็นเพลงพิณเอาแต่ก้มหน้าแดงๆ ลง อ๋อ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมมันไม่นอน ก็คงจะคิดถึงเมียมากสินะ

ผู้กองกวินทร์ได้แต่ยิ้มแหะๆ เมื่อถูกจับได้ว่าไม่ยอมนอนเพราะอะไร มือก็ควานไปโอบรอบเอวบางของเพลงพิณเอาไว้อย่างไม่สนใจสายตาดุๆ ของพ่อตาที่มองมา แต่ก็ทำได้แค่มองเพราะเรื่องในมุ้งของผัวเมียเขา ผบ.คเชนทร์ก็ไปยุ่งอะไรด้วยไม่ได้ ขอแค่เพลงพิณมีความสุขและยิ้มแย้มได้แบบนี้เขาก็พอใจแล้ว

อีกคนที่ผู้กองกวินทร์ยิ้มให้ก็คือกริชชาภัทรกับกุมาริกา ตอนที่เขากับข้ามโขงหายตัวไปทั้งสองคนพี่น้องบ้านนี้ก็เอาทั้งแรงกาย แรงใจมาคอยช่วยเหลือทุกคน

“ขอบคุณนะครับสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ไว้ไปกรุงเทพฯ ผมจะไปกราบขอบคุณคุณลุงพจน์แล้วก็คุณลุงกริชที่บ้าน” ผู้กองกวินทร์บอกกริชชาภัทรเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาผูกข้อมือให้เขากับข้ามโขง ตอนแรกกริชชาภัทรจะกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วเพราะภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้นและจบลงด้วยดีแต่พลโทกรันณ์ก็ไม่ยอมให้กลับด้วยหวังจะเลี้ยงขอบคุณหลานชายคนนี้ในค่ำคืนนี้ด้วย

“ก็เราสามบ้านถือเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วก็ต้องช่วยเหลือกันทุกอย่างสิครับ” กริชชาภัทรยิ้มตอบแล้วพอเผลอมองเพลงพิณเขาก็ต้องรีบหลบสายตา ยังแสลงใจไม่หายที่เมื่อก่อนเขาเคยคิดจะจีบเธอ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้คิดอะไรแล้วแต่มันก็อดละอายใจไม่ได้

“ขอบคุณคุณด้วยนะ พี่สะใภ้” เพลงพิณเล่าให้เขาฟังว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอมีกุมาริกาคอยอยู่ดูแลเป็นอย่างดี กุมาริกาดูแลทั้งเพลงพิณ ทั้งคุณย่า คุณยายแล้วก็แม่แก้มของเขา ผู้กองกวินทร์ซึ้งใจกับเธอจริงๆ ไม่เสียแรงที่เขายอมรับให้เธอมาเป็นพี่สะใภ้ของเขา “ขอบคุณที่ช่วยดูแลคุณย่ากับแม่แก้มให้ระหว่างที่ผมไม่อยู่แล้วก็...ขอบคุณที่ช่วยดูแลน้องเพลงกับลูกในท้องของผมเป็นอย่างดี เพื่อเป็นการตอบแทนผมจะล้มเลิกแผนการหาเมียใหม่ให้พี่ซีลแล้วกัน...โอ๊ย!!!” ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นเมื่อกุมาริกาผูกข้อมือให้เขาอย่างแรงข้อหาพูดจาไม่เข้าหู

“ก็ลองหาเมียใหม่ให้พี่ซีลดูสิแม่จะจับหักคอให้ เมียพี่ซีลต้องชื่อน้ำเมยคนเดียวเท่านั้นเข้าใจมั้ย นี่แน่ะๆๆ” ปากก็พูดมือก็ผูกข้อมือให้ผู้กองกวินทร์แรงๆ แต่แทนที่ทุกคนจะช่วยผู้กองกวินทร์แต่ทุกคนกลับเห็นด้วยกับกุมาริกาเสียอย่างนั้น

“กลัวแล้วๆ เออๆๆ เมียพี่ซีลจะชื่อน้ำเมยเท่านั้น ยอมยกให้เป็นพี่สะใภ้คนโตแล้วงั้นก็หยุดแกล้งน้องผัวซักทีสิไม่งั้นผมฟ้องพี่ซีลนะ”

“ดีมาก ต่อไปอย่ามาหือกับพี่สะใภ้นะคะ” กุมาริกายิ้มกริ่มอย่างพอใจและภูมิใจกับตำแหน่งสะใภ้ใหญ่มากเพราะตลอดหลายวันมานี้พลโทกรันณ์กับราชาวดีพูดตลอดว่าเธอน่ารักสมกับจะมาเป็นสะใภ้ของบ้าน พ่อผัวกับแม่ผัวอวยยศให้ขนาดนี้มันก็ต้องรีบยืดอกรับอยู่แล้ว

ผู้กองกวินทร์ทำเบะปากใส่พี่สะใภ้ หลังจากที่ฟ้องเพลงพิณและให้เพลงพิณเป่าข้อมือตรงที่ถูกกุมาริกาเอาฝ้ายขาวรัดแล้วเขาก็หันกลับมาพูดกับเธออีก

“แต่ไหนๆ ก็เป็นสะใภ้ใหญ่แล้วงั้นก็ช่วยไปเกลี้ยกล่อมผัวให้หน่อยสิ บอกให้มันไปรำแก้บนกับผมได้แล้ว เนี่ย ที่ซวยๆ กันอยู่แบบนี้ก็เพราะว่ามันไม่ยอมไปแก้บนกับผมนี่แหละ”

“ห่ามึงไอ้เรนเจอร์ อย่ามางมงายแล้วก็หุบปากเรื่องรำแก้บนได้แล้ว” ได้ยินเรื่องนี้เข้าไปผู้กองกรินทร์ก็แยกเขี้ยวใส่น้องชายทันทีพร้อมกับดึงกุมาริกาเข้าไปหาเดี๋ยวเธอจะพลอยเออออไปกับน้องชายของเขา ให้เขาทำอะไรเพื่อน้องชายเขาทำได้หมดแหละยกเว้นเรื่องเดียวคือเรื่องรำแก้บน

“แต่ป้าอยากดูนะ เอาน่าไปรำๆ ให้จบๆ เถอะเรนเจอร์จะได้เลิกพูดเรื่องนี้ซักที”

“โธ่ป้าเอื้อยครับ” ผู้กองกรินทร์ครวญใส่ผู้เป็นป้าแล้วก็ทำตาดุใส่น้องชาย แล้วไม่เพียงแค่ป้าเอื้อยเท่านั้นที่อยากดูเพราะตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะอยากให้เขาไปรำแก้บนเสียเต็มประดา มึง ไอ้เรนเจอร์ บนห่าอะไรไม่รู้จักคิด

“รับขวัญผูกข้อมือกันแล้วปู่ว่าเราไปกินมื้อเย็นกันได้แล้วมั้ง เนี่ย กินไม่ได้นอนไม่หลับกันมาหลายคืนแล้วเรนเจอร์กับข้ามโขงกลับมาอย่างปลอดภัยแบบนี้ปู่กับทุกคนก็หมดห่วง ไปกินมื้อเย็นด้วยกันนะอย่าเกรงใจ” ท่านนายพลปภพบอกและหันไปบอกทุกคนในทีมอัลฟาด้วย พอเห็นว่ามีนายทหารชั้นผู้ใหญ่อยู่ที่นี่หลายคนทุกคนในทีมอัลฟาก็ทำตัวไม่ค่อยถูก แม้จะเคยพบเจอหลายครั้งแต่การจะมาใกล้ชิดกันแบบนี้แทบไม่มี ถึงพลโทกรันณ์จะเคยสั่งเอาไว้ก็ตามว่าถ้าอยู่กันนอกเวลางานให้เรียกท่านว่า พ่อ เหมือนผู้กองแฝดแต่ทุกคนก็ไม่กล้าเรียกอยู่ดี

“เดี๋ยวครับคุณปู่ เดี๋ยวก่อนครับพิธียังไม่เสร็จ” ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นห้ามก่อนจะหันไปหยิบฝ้ายขาวเส้นหนึ่งขึ้นมาจากขันบายศรี ทุกคนดูงงๆ ว่าเขาจะทำอะไรจนกระทั่งเขาหันมาหาเพลงพิณ

“ก่อนกินข้าวกูต้องมาดูไอ้ลิเกนี่หว่านเสน่ห์ใส่ลูกสาวกูอีกหรอเนี่ย เลี่ยนตาย” ผบ.คเชนทร์ทำมองบนขณะพูดกับพลโทกรันณ์ซึ่งอีกฝ่ายก็เริ่มจะเห็นด้วย มันเกี้ยวสาวเก่งเหลือเกินไอ้ลูกคนนี้

“พี่จะผูกข้อมือรับขวัญน้องเพลงค่ะ” ผู้กองกวินทร์ไม่พูดเปล่าแต่เขายังเข้ามานั่งซ้อนหลังของเพลงพิณแล้วสอดมือไปข้างหน้าเพื่อผูกข้อมือให้เธอจนเพลงพิณถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนของเขาต่อหน้าทุกคน เธอทั้งเขินอายแต่อีกใจก็ติดการแนบชิดกับสามีไปแล้วจึงยอมนั่งนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา “หลายวันมานี้น้องเพลงต้องร้องไห้เสียขวัญเพราะพี่ตั้งนาน คงใจเสียคงหวาดกลัวมากแน่ๆ ใช่มั้ยคะ” เพลงพิณหันมามองเขาเพื่อพยักหน้าตอบ แต่พอเธอหันมาหาเขาผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาจูบที่ขมับของเธออย่างนุ่มนวลก่อนจะผูกข้อมือให้ งานนี้ทำเอาสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมช่วยกันปิดตาลูกๆ แทบจะไม่ทัน

“ผูกก้ำซ้ายให้ขวัญมาผูกก้ำขวาให้ขวัญอยู่ อันหมู่โรคร้ายภัยพาลอย่าได้มากล้ำเมียอ้าย ทุกข์โศกอันใด๋กะขอให้จางหายไปให้มีแต่โชคดีหลั่งเข้ามา ขวัญเจ้าไปอยู่เหนืออยู่ใต้กะให้ฟ่าวกลับคืนมา มาอยู่รักสมรักษาเมียอ้ายให้ดี ให้เจ้ามีแต่ความสุขความซำบายใจ อ้ายสิฮักแพงเป็นเมียแก้วเมียขวัญ มาเด้อขวัญเอ๊ย” คำเรียกขวัญคงได้ผลในทันทีทันใดเมื่อเพลงพิณอิ่มเอมไปทั้งใจ คำพูดหวานหูพาให้เธอยิ้มแก้มปริก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เมื่อผู้กองกวินทร์ผูกข้อมือให้เสร็จแล้วและเขาก็ได้ยื่นมือมาลูบศีรษะของเธอเบาๆ

“อ้ายฮักหลายแพงหลาย ต่อไปอ้ายสิระวังโตให้ดีๆ สิบ่เฮ็ดให้อีหล่าเมียอ้ายต้องคึดนำแบบนี้อีกแล้วเด้อ” (พี่รักมากหวงมาก ต่อไปพี่จะระวังตัวให้ดีๆ จะไม่ทำให้เมียพี่ต้องเป็นห่วงแบบนี้อีกแล้ว)

“ค่ะ” เพลงพิณยิ้มน้ำตาคลอ เธอซาบซึ้งใจกับความรักของเขาเหลือเกิน นับวันเขายิ่งน่ารักขึ้นและเธอก็ไม่อายเลยที่จะเอื้อมตัวขึ้นไปหอมแก้มของเขาแล้วกอดเขาอย่างแนบชิด “น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ คนดีของน้องเพลง” ของรับขวัญใดๆ ก็ไม่อาจสู้คำรักจากเมียได้ ผู้กองหนุ่มยิ้มหน้าบานอย่างถูกใจที่โดนเมียหอมแก้ม

“เดี๋ยวนี้ภาษาอีสานมันแข็งแรงขึ้นนะ สมกับเป็นเขยเมืองอีสานจริงๆ” พลเอกคีรินทร์พลอยยินดีไปกับลูกหลานแม้ว่าจะฟังภาษาของผู้กองกวินทร์ไม่ค่อยออกก็เถอะแต่ก็คิดว่านับตั้งแต่มีเมียผู้กองกวินทร์ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ต้องขอบคุณเพลงพิณจริงๆ ที่เปลี่ยนคนไม่เอาไหนให้ดูเป็นผู้เป็นคนได้แบบนี้

เพลงพิณหัวเราะไม่หยุดเมื่อเห็นหลานๆ วิ่งผ่านครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อตักอาหาร บ้างก็ไปให้พวกคุณลุงจ่าทีมอัลฟาย่างเนื้อ ย่างกุ้งให้และตอนนี้ก็กำลังถูกใจกับการแทะข้าวโพดปิ้ง ด้วยน้องชมพูกับน้องโมกชอบใจมากที่ได้กินมื้อเย็นพร้อมหน้ากันทุกคน พอวิ่งไปอ้อนคุณตากับคุณยายที่โต๊ะอาหารใต้ถุนบ้านแล้วก็วิ่งกลับมาหาคุณพ่อกับคุณแม่ที่อีกโต๊ะในสวนและมีปาร์ตี้เล็กๆ รอบกองไฟ

“กินให้มันน้อยๆ หน่อย กุ้งเผากับหมึกย่างหมดไปสิบโลข้าวโพดก็หมดไปสองไร่ได้แล้วมั้ง ดูสิอ้วนจนจะเป็นหมูอยู่แล้ว” เพลงพิณยื่นมือไปตีสามีทันทีที่เขามาว่าหลานรักของเธอแบบนี้ เด็กกำลังกินกำลังโตก็แบบนี้แหละแล้วเรื่องอะไรมาว่าหลานๆ อ้วน

“คูมยุงบู้บี้น้อนจมปูอีกแย้ว” นั่นไง น้องชมพูที่ยืนรอข้าวโพดปิ้งอยู่ข้างๆ คุณลุงจ่านพดลว่าอย่างไม่ชอบใจ “คูมตาขา!”

“ขา” ทั้งคุณตารัน คุณตาภูและคุณตาเชนทร์ขานรับพร้อมกัน

“คูมยุงบู้บี้น้อนจมปูค่ะ คูมยุงบอกว่าน้อนจมปูอ้วง” สาวน้อยเท้าสะเอวฟ้องอย่างไม่ยอม และทันทีที่ฟ้องเสร็จคุณตาทั้งสามคนก็ดุคุณลุงให้แบบทันทีทันใดเพื่อเอาใจหลานสาวตัวน้อย งานนี้ผู้กองกวินทร์ได้แต่กัดฟันกรอดๆๆ ไว้ทุกคนเผลอก่อนเถอะเขาจะหยุมพุงป่องๆ ของลูกปีศาจให้ดู

“ขี้ฟ้อง ไม่รู้ไปติดนิสัยขี้ฟ้องมาจากใคร”

“จากมึงนั่นแหละ” คุณตาทั้งสามคนว่าพร้อมกันอีก และมันก็เป็นเรื่องจริงที่ทุกคนพร้อมใจกันเห็นด้วยรวมทั้งเพลงพิณ เธอทำค้อนใส่สามีที่ชอบหาเรื่องหลานแล้วยังไปว่าหลานขี้ฟ้องอีก

“คูมป้าค้าบ” หนุ่มน้อยแก้มแดงเดินถือจานของกินเข้ามาหาเพลงพิณด้วยท่าทีเขินๆ เพลงพิณจึงดึงเอาหลานชายตัวน้อยมานั่งด้วยซึ่งเป็นการนั่งแทรกกลางระหว่างเธอกับสามีทำให้คนเป็นลุงทำท่าจะโวยอีกรอบที่หลานมานั่งแทรกกลางแบบนี้แต่พอเห็นเธอทำหน้าดุใส่เขาก็ไม่กล้าหือแล้วยอมให้หลานมาออเซาะอย่างเสียไม่ได้ น้องโมกยังคงมองเพลงพิณตาแป๋วด้วยชอบที่คุณป้าทั้งสวยและใจดี หนุ่มน้อยมองแล้วก็เขินตัวม้วน แก้มแดงหูแดงแต่แววตาก็แพรวพราวไม่ใช่น้อย

“ไปได้นิสัยขี้หลีมาจากใคร” คนเป็นลุงก็ยังบ่นอุบอิบอยู่แต่เพลงพิณก็ไม่ได้สนใจ เธอยังคงยิ้มหวานกับน้องโมกด้วยความเอ็นดู

“น้อนโมกเอามาให้คูมป้ากิงค้าบ” หนุ่มน้อยฉีกยิ้มแฉ่งดวงตาเป็นประกาย ด้วยคุณพ่อพร่ำสอนเสมอว่าให้เป็นสุภาพบุรุษกับสุภาพสตรีแล้วน้องโมกก็เห็นคุณพ่อคอยดูแลคุณแม่เป็นอย่างดีมาตลอดน้องโมกก็เลยเอาคุณพ่อเป็นแบบอย่าง ก่อนหน้านี้น้องโมกก็เอาของย่างไปให้พี่ชมพู คุณแม่ คุณทวดแล้วก็คุณยายแล้ว คุณป้าน้ำเมย คุณน้ามารีน คุณน้าซอมพอน้องโมกก็ไปดูแลมาแล้วจะเหลือก็แต่คุณป้าเพลงพิณนี่แหละ

“คูมแม่บอกว่าคูมป้ามีน้อนอยู่ในท้องฉองคน น้อนโมกอยากให้น้อนได้กิงจุ้ง กิงคอหมอย่าง กิงข้าวพอดย่างค้าบ”

“น้องๆ ในท้องป้าต้องดีใจกันมากแน่ๆ เลยที่พี่โมกใจดีเอาของกินมาให้ งั้นป้าจะกินให้หมดจานนี่เลยนะคะน้องๆ ในท้องจะได้กินด้วย”

“คับ” หนุ่มน้อยยิ้มแฉ่งอย่างดีใจที่รู้ว่าน้องๆ ในท้องคุณป้าชอบ ไม่เพียงแค่เอาของกินมาให้แต่น้องโมกยังแกะกุ้งให้คุณป้าอีกด้วย เห็นความมุ่งมั่นของหลานเพลงพิณก็ทั้งซึ้งและเอ็นดูนัก โธ่พ่อคุณของป้าช่างเป็นเด็กดีอะไรแบบนี้ น้องแฝดในท้องต้องดีใจแน่ๆ ที่จะมีพี่ชายน่ารัก ถ้าลูกของเธอเป็นผู้ชายเธอก็จะสอนให้ลูกเป็นสุภาพบุรุษแบบนี้

“ดีๆๆ รู้จักดูแลคุณป้ากับน้อง เป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันกับลุงเลย”

“เป็นสุภาพบุรุษเหมือนพ่อเขา ไม่ได้เหมือนแก” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์หันมาว่าให้ลูกเขย ไอ้เรื่องดีๆ นี่โยนเข้าหาตัวไอ้เรื่องชั่วๆ โยนไปให้คนอื่นตลอด

งานนี้แก้วเจ้าจอมฉีกยิ้มแฉ่งอย่างภูมิใจทันทีที่มีคนชมสามีกับลูกชายว่าเป็นสุภาพบุรุษ และเสียงหัวเราะของเธอก็ทำให้ผู้กองกวินทร์หมั่นไส้ไม่น้อย

“ใช่ค่ะคุณอา น้องโมกเป็นสุภาพบุรุษเหมือนคุณพ่อของเขา พี่พนาสอนลูกดีค่ะ”

“เออ” แม้จะไม่พอใจแต่ผู้กองกวินทร์ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้เรื่องนี้เพราะที่ผ่านมาเขาเห็นสารวัตรพนาสอนลูกๆ ได้ดีมาก และที่เขาไม่ขัดเรื่องนี้ก็เพราะยังซึ้งใจไม่หายที่สารวัตรพนาขนเอาพรรคพวกตำรวจพลร่มมาช่วยกันงมหาเขากับข้ามโขง ออกตามหาเขากับข้ามโขงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ก็เป็นบุญของยัยปีศาจนี่แหละที่เลือกผัวได้ดี

“คูมยุงๆ” แล้วผู้กองกวินทร์ก็ต้องก้มลงมามองอีกเมื่อน้องชมพูยกเอาจานของกินมาให้เขาด้วย มือน้อยๆ เอาส้อมจิ้มคอหมูย่างขึ้นมาจะป้อนเขา “คอหมอย่างค่ะ อ้ามๆ”

“อ้ามมม” เขาก้มลงไปกินคอหมูย่างที่หลานป้อน คอหมูย่างมันก็อร่อยดีอยู่หรอกแต่ว่าชิ้นนี้มันดันอร่อยกว่าทุกชิ้นเพราะมียัยปักเป้ามาป้อน “หายงอนลุงแล้วหรอถึงได้มาเอาใจ”

“คูมยายบอกว่าคูมยุงไม่ฉะบายค่ะน้อนจมปูเยยจะมายักฉา”

“เป็นหมอหรอถึงจะมารักษาลุง”

“เป่าค่ะ แต่คูมแม่กับคูมยายเปงคูมหมอ” อ๋อ เพราะแม่กับยายเป็นหมอตัวเองก็เลยจะมารักษาลุงว่างั้น ดูสิ มีการเอาเข็มฉีดยาของเด็กเล่นมาฉีดให้เขาด้วย พอฉีกเสร็จก็เอาข้าวโพดปิ้งมาป้อนเขาต่อ อ่ะๆๆ เขายอมเป็นคนไข้ให้ก็ได้เห็นแก่ที่คุณหมอแก้มป่องน่ารัก ผู้กองกวินทร์หันมายิ้มกับเพลงพิณ ต่างคนต่างก็มีหลานตัวน้อยมาคอยดูแลเอาใจซึ่งผู้กองกวินทร์รู้ดีว่าที่หลานๆ มาคอยเอาใจเขาแบบนี้คงเพราะคิดถึงเขามาก ตอนที่เขาหายตัวไปหลานๆ ถามหาเขาตลอด ถึงจะมีเรื่องให้ต้องแกล้งกันอยู่บ่อยๆ แต่ลุงหลานก็รักกันมากเหลือเกิน ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาหอมแก้มหลานๆ คนละฟอดใหญ่ก่อนจะหันไปมองทุกๆ คนในที่นี้ แก้วเจ้าจอมกำลังเอียงตัวซบสามี ต่างคนต่างกอดกันอย่างสบายใจเฉิบเพราะมีคนช่วยดูแลลูกให้แล้ว พอมองไปทางผู้กองกรินทร์รายนี้ก็กำลังหั่นสเต็กป้อนเมียอยู่ ผู้หมวดศิขรินก็นั่งคุยมุ้งมิ้งๆ อยู่สองคนกับขวัญคณินแม้แต่อรินก็ยังยืนป้อนบาร์บีคิวซอมพออยู่ที่หน้าเตาปิ้งย่างส่วนข้ามโขงกับเพลงรักและกริชชาภัทรก็นั่งดื่มอยู่กับทุกคนในทีมอัลฟา แม้ว่าข้ามโขงกับเพลงรักจะดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้แต่น้ำอัดลมกระป๋องก็พอจะเอามาชนแก้วกับทุกคนได้เหมือนกัน

“จริงสิ ไหนพี่เรนเจอร์บอกว่าไม่ชอบมีรอยสักยันต์แบบนี้ไง ไม่ชอบแล้วทำไมไม่ใส่เสื้อจะถอดเสื้อโชว์รอยสักทำไม” เรื่องนี้ทุกคนเห็นด้วยกับแก้วเจ้าจอม ก่อนหน้านี้ผู้กองกวินทร์ยังบอกอยู่เลยว่าจะไปเข้าคลินิกลบรอยสักแต่พอตกค่ำกลับถอดเสื้อโชว์รอยสักเสียอย่างนั้น

“ก็...มาคิดดูอีกทีไม่ลบทิ้งแล้วก็ได้ สงสารข้ามโขงพี่เลยจะสักเป็นเพื่อนข้ามโขงมัน”

“อย่ามาเอาผมเป็นข้ออ้างไปหน่อยเลย” ข้ามโขงที่รินน้ำอัดลมให้เพลงรักอยู่หันมาว่าก่อนจะแค่นยิ้มใส่ “ที่พี่เปลี่ยนใจยอมมีรอยสักก็เพราะน้องเพลงบอกว่าเวลาที่พี่มีรอยสักก็ดูหล่อไปอีกแบบต่างหากล่ะ เพราะเมียชมไงว่ามีรอยสักแล้วหล่อพี่เลยไม่คิดจะลบรอยสักแล้ว”

“โห่!!!” งานนี้ทำเอาทุกคนพากันโห่ใส่ในทันที ยอมใจทาสเมียที่ไม่ว่าเมียจะพูดอะไรก็จะยึดคำพูดเมียเป็นใหญ่ตลอด เพลงพิณหันมามองสามีแล้วก็หัวเราะคิกๆ ใส่อีกดูท่าเขาจะกลัวเป็นคนไม่หล่อในสายตาเธองานนี้ก็เลยต้องให้กำลังใจกันหน่อย ถ้ารอยสักยันต์นี้จะทำให้เขาปลอดภัยเธอก็ยินดีหรือไม่ว่าเขาจะขี้เหร่ยังไงเธอก็ยังรักเขา ในสายตาของเธอเขาน่ารักเสมอ

"เดี๋ยวๆๆ พี่เรนเจอร์ พี่ห้ามกินแตงกวานะ จำที่พ่อผมบอกไม่ได้หรอว่าสักยันต์แล้วห้ามกินของธาตุเย็น” คนที่กำลังจะอ้าปากกินแตงกวาแกล้มลาบหมูที่น้องชมพูกำลังป้องถึงกับรีบชะงัก

“พ่อบอกว่าพอสักยันต์แล้วเราต้องห้ามกินแตงกวา ทั้งแตงกวา แตงโม แตงไทย เมล่อน ใบเตย ตำลึงพี่ห้ามกินทุกอย่างเลยมันคลำ” (คะ-ลำ แปลว่าของแสลง ของต้องห้าม)

“คูมยุงห้ามกิงแตงมอหยอคะ” สาวกแตงโมได้ยินเข้าก็หูผึ่งทันทีก่อนจะนึกถึงสร้อยปฐวีธาตุที่คุณพ่อให้มา คุณพ่อบอกว่าให้ใส่เอาไว้ป้องกันไม่ให้คุณลุงมาแย่งขนม น้องชมพูไม่คิดว่าสิ่งที่คุณพ่อบอกจะเป็นเรื่องจริงเหมือนว่าตอนนี้คุณลุงจะกินแตงโมไม่ได้แล้ว

“ใช่ค่ะ เพราะคุณลุงมีรอยสักที่ตัวเลยห้ามกินแตงโม น้องชมพูช่วยห้ามคุณลุงเรนเจอร์ด้วยนะคะ” ข้ามโขงก้มลงมาพูดกับหลานสาวตัวน้อยน้องชมพูก็เลยพยักหน้าตามที่คุณลุงบอก แต่ว่า...

“ยอยฉัก...ที่มีคนมาวาดยูปคูมหนอนกับคูมไส้เดืองที่ตัวคูมยุงน่ะหยอคะ” ไม่ถามเปล่าแต่ยังยื่นมือน้อยๆ มาชี้ที่รอยสักบนตัวผู้กองกวินทร์ด้วย คุณพ่อบอกว่ามีคนมาวาดรูปที่ตัวคุณลุงเลยเป็นแบบนี้

“พ่อมึงกับลุงบุญส่งมาได้ยินเข้าคงกอดคอกันร้องไห้แน่ๆ รอยสักยันต์รูปหนอนกับไส้เดือน” ผู้กองกวินทร์ว่ากับข้ามโขงแล้วก็ปัดมือน้อยๆ ออกจากตัว ชี้ไม่ชี้เปล่าแต่ยังแอบหยิกเขาด้วยยัยลูกปีศาจเอ๊ย

และลูกปีศาจก็ไม่ทำให้ผิดหวัง จากที่ป้อนคอหมูย่างคุณลุงอยู่ดีๆ พอรู้ว่าคุณลุงกินแตงโมไม่ได้ก็รีบไปยกจานแตงโมกับเมล่อนมาก่อนจะเอามานั่งกินมันตรงหน้าคุณลุงนี่แหละ สองมือน้อยๆ หยิบแตงโมขึ้นมาแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มป่อง ทั้งกินทั้งทำหน้าเย้ยใส่คุณลุง ต่อไปคุณลุงจะมาแย่งแตงโมน้องชมพูไม่ได้อีกแล้ว

“อาหย่อยๆ”

“ยังจะมาเยาะเย้ยอีกหรอ แน้! เดี๋ยวนี้หัดยักคิ้วเยาะเย้ยด้วยใครเป็นสอนให้เนี่ย”

“คูมยุงฉอน” สาวน้อยชี้นิ้วกลับมาที่คุณลุง ซึ่งมันก็เป็นความจริง เรื่องยักคิ้วเยาะเย้ยเนี่ยเขาสอนเพื่อให้น้องชมพูเอาไปทำใส่ผู้กองกรินทร์แต่ทว่าหลานดันมาทำใส่เขาเองเสียนี่

“สอนหลานแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น” ทางฝ่ายคุณพ่อของสาวน้อยบ่นว่า กองกวินทร์ก็เลยเบะปากใส่ ก็ตัวเองเอาแต่หลงเมียเด็กอยู่ไม่ใช่รึไงเขาก็เลยต้องเลี้ยงลูกให้ แต่ก็ทำได้แค่คิดเมื่อผู้กองกวินทร์ไม่กล้าว่าอะไรน้องเขยมากเพราะบุญคุณน้องเขยมันค้ำคออยู่เลยไม่อยากจะเถียงให้ดูเป็นคนเนรคุณ

“อย่ามาว่าแต่ผมเลยพี่พนา รีคอนมันก็ตามใจหลาน มารีนยิ่งตัวดีรายนี้หลานชี้นกแล้วบอกว่าเป็นไม้ก็ยังเชื่อ ไหนจะอรินอีกคน อรินมัน...อ้าว” ยังไม่ทันจะว่าจบผู้กองกวินทร์ก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นอรินกำลังเอาอกเอาใจซอมพออยู่ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เห็นงุ้งงิ้งๆ กันอยู่ที่หน้าเตาปิ้งย่างแล้ว เห็นว่าเด็กคนนี้ติดสอยห้อยตามอรินไปทุกที่แล้วก็ดูเหมือนว่าอรินมันนึกอยากจะกินเด็กด้วย ดูสิ ทั้งแกะกุ้งให้ เช็ดปากให้ เสิร์ฟน้ำให้ บริการดีทุกระดับชวนให้น่าประทับใจ

“จากที่เคยชอบคนแก่ดูเหมือนตอนนี้มันจะชอบเด็กแล้ว” ผู้หมวดศิขรินแอบกระซิบบอกพี่ชาย เขาอยู่ที่แม่สอดและเป็นคนช่วยดูแลซอมพอด้วยเลยพอจะรู้ว่าอรินกำลังคิดไม่ซื่อเพราะกำลังจะจ้องกินเด็กในปกครองของตัวเอง

“แก่อะไรรีคอน เดี๋ยวเถอะ” คนที่ถูกพาดพิงว่าแก่หวดฝ่ามือมาที่ต้นแขนของผู้หมวดหนุ่มอย่างจังจนเขาต้องร้องซี๊ด ยัยปีศาจนี่มือหนักไม่เคยเปลี่ยนเลยเขาอุตส่าห์กระซิบแล้วนะยังจะมาได้ยินอีกหรอ นั่นๆ ว่าแค่นี้บอดี้การ์ดประจำตัวก็เริ่มทำงานกันแล้ว ผู้หมวดศิขรินล่ะยอมใจในความรักแม่ของสองพี่น้องคู่นี้จริงๆ เมื่อน้องชมพูกับน้องโมกผละออกจากคุณลุงคุณป้าแล้วเข้ามายืนประกบคุณแม่ทั้งซ้ายและขวา เขาว่าคนที่ควรมีบอดี้การ์ดน่าจะเป็นเขามากกว่านะเพราะใครจะไปกล้าทำอะไรยัยปีศาจที่มีทั้งลูกแล้วก็ผัวคอยกางมือปกป้อง ก็มีแต่ยัยปีศาจนี่แหละที่เป็นฝ่ายรังแกคนอื่นน่ะ

เมื่อหลานๆ ผละไปนั่งอยู่กับคุณพ่อคุณแม่แล้วผู้กองกวินทร์ก็ได้เมียคืนเสียที เขาคลี่ผ้าไหมผืนสีชมพูออกแล้วเอามาคลุมกายให้เพลงพิณอย่างทะนุถนอม มือก็เกลี่ยไรผมมาทัดหูให้เธอด้วยก่อนจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อนแขนของเขา มืออีกข้างก็ลูบหน้าท้องของเธอเบาๆ เพื่อสัมผัสลูกน้อยทั้งสองคนในนี้

“พี่โมกมาป้อนของกินให้อิ่มแล้วยังลูก” เขาถามลูกแฝดในท้องของเพลงพิณซึ่งเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ เธอชอบฟังน้ำเสียงเวลาที่เขาคุยกับลูก คุยกับหลานก็น่ารัก คุยกับลูกๆ ก็ยิ่งน่ารักไปใหญ่

“ลูกๆ อิ่มจนพุงกางแล้วค่ะแต่พี่เรนเจอร์กินไปนิดเดียวเอง มาค่ะเดี๋ยวน้องเพลงป้อน” พอเพลงพิณว่าแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็หน้าแดงหูแดงไปหมด เธอรู้ว่าเขาชอบให้เธอใจดีแล้วก็เอาใจเขาแบบนี้ ดูสิ พี่ชายทั้งสองคนของเธอพากันเบะปากใหญ่เลย พี่เมียกับน้องเขยช่างไม่ยอมกันเลยจริงๆ เพลงพิณได้แต่ส่ายหน้าให้แล้วหยิบของกินในจานของตัวเองมาป้อนให้สามี

“อุ๊ย” เธอร้องออกมาเบาๆ เมื่อพอเธอป้อนเขาแล้วเขาแอบงับปลายนิ้วของเธอเบาๆ ซ้ำยังยักคิ้วใส่เหมือนอย่างที่น้องชมพูทำไปก่อนหน้านี้อีก ลุงกับหลานก็ช่างเหมือนกันเหลือเกิน

“แล้วพี่ไม่แกะกุ้งให้ผมบ้างหรอ” ปากก็ยังเคี้ยวอาหารที่เพลงพิณป้อนแต่พอเห็นกุ้งแล้วผู้กองกวินทร์ก็นึกถึงพี่ชายเพราะเวลากินกุ้งทีไรผู้กองกรินทร์ชอบแกะกุ้งให้เขาตลอด ส่วนผู้กองกรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ชะเง้อมาดูอาหารที่เพลงพิณเอามาป้อนสามี มีพร้อมทั้งของทะเลย่าง คอหมูย่าง บาร์บีคิว ข้าว สลัด ไหนจะพวกลาบ น้ำตก ต้มยำอีกสารพัดบนโต๊ะต่อให้เขาไม่แกะกุ้งให้มันก็มีเมียคอยดูแลอยู่แล้วนี่

“ไม่ว่าง กูดูแลเมียกูอยู่” คนไม่ว่างตอบโดยที่มือก็หั่นเนื้อสเต็กป้อนเมียอย่างเอาใจ กุมาริกาทำหน้าฟินแล้วฟินอีกที่ผู้กองกรินทร์เอาอกเอาใจตนซ้ำยังทำเมินใส่น้องชายฝาแฝดด้วยงานนี้ก็เลยอดขิงกลับไม่ได้ ปากก็เคี้ยวเนื้อสเต็กตุ้ยๆๆ แล้วพอผู้กองกรินทร์เผลอเธอก็แอบยิ้มและยักคิ้วเยาะเย้ยเขาอย่างยียวนกวนประสาท

“พี่ชายก็นิสัยดี๊ดี แต่น้องสาวกลับนิสัยแย่” ยัยดาราติดผัว ผู้กองกวินทร์แขวะแล้วทำเป็นชมกริชชาภัทรที่นั่งพูดคุยจิบไวน์อยู่กับผู้หมวดศิขรินและน้องเขยอย่างผู้กองกรินทร์อย่างถูกคอ ผู้กองกรินทร์ก็ช่างรู้จักเอาใจพี่เมียมีรินไวน์ให้กันด้วย

“คนอะไรน้องสาวกับพี่ชายก็ออกจะน่ารักนิสัยดี๊ดีแต่ตัวเองกลับนิสัยแย่” เรื่องอะไรจะยอม กุมาริกาก็ว่ากลับทันทีจนแก้วเจ้าจอมหัวเราะออกมาอย่างชอบใจกับคำพูดของเธอ แล้วไม่หัวเราะแค่คนเดียวแต่ยังพาลูกๆ ทั้งสองคนหัวเราะไปด้วยจนผู้กองกวินทร์ต้องดุเข้าให้

“หัวเราะอะไร หุบปากไปเลยนะทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ ปีศาจแม่ลูกอ่อน!”

“ฮึ่ม” น้องชมพูยกมือขึ้นกอดอกโดยมีน้องโมกเลียนแบบทันที แก้มยุ้ยๆ ป่องออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะ... “คูมตาขา”

“ขา” คุณตาทั้งสามคนรีบขานรับอีก

“คูมยุงดุน้อนจมปูกับต้าวโมกแล้วก็ดุคูมแม่ของน้อนจมปูด้วยค่ะ คูมยุงว่าน้อนจมปูกับต้าวโมกกับคูมแม่เปงปีฉาด คูมยุงไม่น่าย้าก”

และตามเคย เมื่อท่าน ผบ.พวงชมพูเอ่ยปากคุณตาทั้งสามก็จัดการดุคุณลุงให้ในทันที งานนี้ผู้กองกวินทร์มีแต่แพ้กับแพ้ คิดดูสิแม้แต่คนเป็นถึง ผบ.ทบ.ยังยอมก้มหัวให้ยัยปีศาจจิ๋วนี่เลย อิทธิพลยัยปักเป้าจะเยอะเกินไปแล้วนะแม้แต่คุณปู่ก็ยังโอ๋เอาใจจนเขาแตะต้องไม่ได้

“แล้วมึงจะหาเรื่องทะเลาะกับหลานไปทำไมเนี่ย” ผู้กองกรินทร์ว่าให้อีกคน ที่พึ่งเดียวของผู้กองกวินทร์ตอนนี้ก็เลยมีแต่เพลงพิณให้เขาเข้าไปกอดซบเธออย่างไม่เกรงใจใครซึ่งเธอก็กอดและลูบหลังเขาอย่างเอาใจด้วย แต่พอเห็นเขาทำปากยื่นใส่หลานจากที่กอดเขาอยู่ดีๆ ก็กลายมาเป็นหยิกเขาโชว์ให้ยัยปีศาจจิ๋วกับน้องชายตบมือดีใจกันใหญ่

“จริงสิ เห็นว่าตอนที่หายตัวไปพี่ข้ามโขงบอกว่าพี่เรนเจอร์เขียนเพลงถึงน้องเพลงด้วยนี่ เพลงอะไรหรอเอามาร้องให้พวกเราฟังหน่อยสิครับ” เพลงรักที่หายขึ้นไปบนบ้านเพื่อหยิบเครื่องดนตรีกลับลงมาพร้อมกับกีตาร์และพิณ ด้วยความมีแม่เป็นนักดนตรีที่เก่งมากทั้งสามคนพี่น้องบ้านนี้เลยมีความสามารถด้านดนตรีกันทุกคน

ไม่เพียงแค่เพลงรักเท่านั้นที่สนใจอยากฟังแต่ยังเป็นทุกๆ คนด้วย ผบ.คเชนทร์ก็อยากจะรู้นักว่าคนห่ามๆ ดิบๆ แบบนี้จะแต่งเพลงได้ดีสักแค่ไหนกัน

“ไม่ร้องเว้ย” เพลงนี้หวงมากจะเก็บไว้ร้องให้เมียฟังคนเดียว

“ร้องเถอะน่าพี่เรนเจอร์พวกเราอยากฟัง เห็นว่าน้องเพลงใส่ทำนองเพลงให้แล้วไม่ใช่หรอ”

“ไม่ร้อง”

“จะร้องดีๆ หรือจะร้องด้วยน้ำตา” เมื่อเพลงรักตื๊อแล้วไม่ได้ผลผู้กองกรินทร์ก็เลยพยักหน้าบอกให้แก้วเจ้าจอมจัดการขู่ทันที แล้วก็ได้ผลจริงๆ เมื่อแก้วเจ้าจอมขู่ปุ๊บผู้กองกวินทร์ก็ไม่กล้าหือขึ้นมาจริงๆ จนต้องหันมาทำท่าจะฟ้องเพลงพิณอีก

“อย่าให้พี่ไนเปอร์ได้โกรธเชียวนะคะ” แม้จะเขินอยู่ไม่น้อยกับเพลงที่สามีแต่งให้แต่อีกใจเพลงพิณก็อยากฟังเขาร้องอีก เธอชอบเพลงนี้มากและอยากให้ทุกคนได้รู้ว่าสามีของเธอแต่งเพลงได้เพราะและลึกซึ้งมากแค่ไหน “เดี๋ยวน้องเพลงดีดกีตาร์ให้ค่ะ” เธอรับกีตาร์มาจากพี่ชาย งานนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยไม่กล้าปฏิเสธอีก

“เพลงนี้เรือเอกกวินทร์ สุวรรณเวชเป็นคนแต่งเนื้อร้องและน้องเพลงพิณ สุวรรณเวชเป็นคนแต่งทำนอง เพลงนี้แต่งเพื่อให้เป็นของขวัญสำหรับน้องเพลงกับลูกจ๋า เจ้าแฝดน้อยของเรา”

“ฮิ้ววว” งานนี้เสียงแซวดังขึ้นมาเกรียวกราวจากทุกคน สองสิ่งที่ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณช่วยกันทำขึ้นมาก็คือเพลงนี้และลูกแฝด

เสียงกีตาร์จากเพลงพิณเริ่มดังขึ้นในจังหวะสนุกๆ แต่ก็เพราะมาก เพลงรักพอจะรู้จังหวะในเมโลดี้ของเพลงก็เลยดีดพิณคลอไปด้วยก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะยอมร้องเพลง แม้เสียงอาจไม่เพราะเช่นนักร้องมืออาชีพแต่ความหมายของเพลงก็ทำให้ทุกคนตั้งใจฟังในทุกคำร้อง

“♪♫♬♩ งามอำไพในบาดาลแก้ว ใสเพลิดแพร้วดั่งดวงแก้วจันทรา สุดงามพิเลอเพลอเพลิดสุมณฑา งามดุจแก้ว กัลยานาคีเจ้าแห่งบาดาล รูปองค์ทรงงามเฮือนสามน้ำสี่ องค์นาคเทวีมณีแก้วเมืองสวรรค์ ใครต้องเห็นละสุรงค์งงงัน องค์พรหมเทพเทวัญคนธรรพ์นาคครุฑคล้อยตาม ♪♫♬♩”

“โอ้โห” แก้วเจ้าจอมอ้าปากค้างไม่คิดว่าพี่ชายตัวเองจะแต่งเพลงอวยความสวยของเมียเช่นนี้ซ้ำยังแต่งออกมาได้ดีเสียด้วย พลังความรักความคิดถึงนี่ช่างมหัศจรรย์เสียจริงๆ

“♪♫♬♩ แก้มนวลงาม อกทวงทรามจันทร์งามครึ่งเสี้ยว เลี้ยวไหลรดเอวขนดเกล็ดแก้วแอ่วอ่อน สายสมรอรชรเทวี ศรีบาดาล ทรงฤทธิไกรน้ำพระทัยไหลเย็น ดุจเดือนเด่นฟากฟ้านภาสวรรค์ องค์อินทร์พรหมโปรยน้ำจันทร์งามสุดงามลาวัลย์ ดันเทียบเปรียบเหมือน นาคนาคีมณีเมืองสรวงเทวาทั้งปวงยกให้เป็นหนึ่ง ใครต้องเห็นเป็นต้องตราตรึง มนต์นาคีรำพึงรำพันทั่วโลกา...♪♫♬♩” (เพลงมนต์นาคี - ริต้า ดิษยโสธรศิลป์)

เพลงพิณเขินจนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว หากไม่มีพี่ชายดีดพิณคลอเป็นต้องได้ทำเพลงล่มเพราะเนื้อหาของเพลงแน่ๆ ซ้ำคนร้องเพลงก็เอาแต่มองหน้าเธอแล้วทำตาหวานใส่ เนื้อเพลงก็พรรณนาถึงแต่ความสวยแล้วก็อวยเธอเสียขนาดนี้

“เชื่อแล้วว่าตลอดเวลาที่มันหายตัวไปมันคิดถึงเมียมากแค่ไหน คงจะมีแต่เมียอยู่ทุกลมหายใจจริงๆ” ท่านนายพลปภพว่าแล้วก็หัวเราะร่วน เลี้ยงมาตั้งแต่เกิดก็เพิ่งจะรู้ว่ามันแต่งเพลงเป็นซ้ำยังแต่งได้ดีเสียด้วย

“มันรักของมันมากน่ะครับ” พลโทกรันณ์บอกกับผู้เป็นพ่อพลางหยิบแตงกวามากินแก้เลี่ยนกับเพลงอวยเมียของลูกชาย ส่วนปานมณฑาก็ตบมือแปะๆ ให้ลูกเขย ในฐานะของนักดนตรีและครูเพลงเธอให้คะแนนเต็มในเพลงนี้เลย เนื้อเพลงก็ถูกใจเธอด้วย ก็ลูกงูน้อยของเธอสวยมากขนาดนี้ใครเห็นก็เป็นต้องหลงในความสวยทั้งนั้น

“อยากจะอ้วก” ทางฝั่งแม่ยายว่าชื่นชมแล้วแต่ในส่วนของพ่อตากลับทำท่าจะโก่งคออ้วก เขาเลี่ยนจนต้องหยิบแตงกวามากินแก้เลี่ยนตามพลโทกรันณ์ เนื้อเพลงไม่ใช่แค่เขียนอวยความสวยของลูกสาวเขาแต่ยังเปรียบเพลงพิณเป็นนาคนาคีมณีเมืองสวรรค์อีก เหอะ มันก็ช่างเปรียบเทียบไปได้ รู้ดีอีกว่าลูกสาวของเขาเป็นธิดาพญานาคมาเกิด

“แต่งเพลงอวยเมียได้ขนาดนี้พี่ว่ามันคงจะคิดถึงน้องเพลงมากจนใจจะขาด นี่ถ้าได้กลับบ้านช้ากว่านี้มันได้ตรอมใจตายเพราะคิดถึงน้องเพลงแน่ๆ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้เพลงพิณเมื่อเห็นน้องสาวของเขาเอาแต่ก้มหน้างุดอย่างเขินอาย ส่วนผู้กองกวินทร์ก็เอาแต่นั่งโอบกอดเธอไม่คลายมือ

“เนื้อเพลงเขียนถึงแต่น้องเพลงแล้วจะให้เป็นของขวัญกับลูกยังไงพี่เรนเจอร์ ในเพลงไม่เห็นพูดถึงลูกเลย”

“ก็เวลาที่เจ้าแฝดในท้องได้ฟังเพลงนี้เจ้าแฝดจะได้รู้ไงว่าคนเป็นพ่อรักแม่ของพวกเขามากแค่ไหน” ผู้กองกวินทร์ตอบเพลงรักที่เอาแต่ขมวดคิ้วเพราะเนื้อเพลงไม่มีการกล่าวถึงหลานๆ ของเขา

เพลงพิณยกมือมากุมที่ท้องเขาตัวเองแล้วก็ยิ้มยามเมื่อนึกถึงคำพูดของผู้กองกวินทร์ เธอว่าตอนนี้ลูกๆ คงรู้แล้วว่าเขารักเธอมากแค่ไหน ลูกรู้และทุกคนก็คงจะรู้ด้วย ดวงตาคู่สวยพราวระยับเมื่อเงยหน้าขึ้นมองสามี ไม่คิดว่าผู้ชายห่ามๆ จะใช้คำที่สละสลวยในการแต่งเพลงได้แบบนี้ เขาเป็นคนเก่งและเก่งมากจริงๆ เก่งในหลายๆ เรื่องและฉลาดเป็นกรด ถึงจะชอบทำเป็นทะเลาะกับหลาน ทำตัวเพี้ยนๆ ไปบ้างแต่จริงๆ แล้วเขาคือคนที่ทุกคนพึ่งพาได้

พอตกดึกขึ้นมาหน่อยหลังมื้อเย็นเพลงรักก็ยังนั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงให้ทุกคนฟัง ผู้กองกวินทร์ที่ยังไม่ได้นอนตั้งแต่กลับมาที่บ้านก็เริ่มต้านฤทธิ์ของยาที่คำแสนวางเอาไว้ไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นมาปิดปากหาวเป็นพักๆ

“ขึ้นบ้านไปนอนดีกว่านะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เรนเจอร์ต้องมีประชุมงานอีก”

“จะใส่บาตรด้วย” คนง่วงนอนก็ยังไม่ลืมเรื่องนี้เพราะคุณย่ากับคุณยายสั่งมาว่าพรุ่งนี้ทั้งเขาและข้ามโขงต้องตื่นมาใส่บาตรเอามงคลให้ตัวเองหลังจากที่ผ่านเคราะห์ร้ายๆ มา

“ค่ะ เดี๋ยวก่อนไปประชุมงานเราจะใส่บาตรด้วยกันก่อนนะคะแต่ตอนนี้พี่เรนเจอร์ต้องไปนอนแล้วค่ะ” เพลงพิณยิ้มให้คนง่วง เขาช่างอึดมากจริงๆ ทั้งๆ ที่โดนวางยามาขนาดนี้

“คูมยุงจะไปนอนแย้วหยอคะ” น้องชมพูรีบวิ่งเข้ามาถาม น้องชมพูก็ง่วงแล้วเหมือนกัน “อุ้ม” สาวน้อยชูมือขึ้นเพื่อจะสื่อว่าตนจะไปนอนกับคุณลุงด้วยน้องโมกก็เลยเข้ามาชูมือให้เพลงพิณอุ้มอีกคน ความน่ารักของหลานๆ ทำเอาเพลงพิณใจอ่อนยวบจนต้องนั่งลงแล้วดึงหลานๆ มากอดมาหอม พ่อคุณแม่คุณของป้า

“อยากนอนกับลุงหรอยัยปักเป้า ต้าวโมก ไม่งอนกันแล้วหรอ”

น้องชมพูก็ยังคงชูมือขึ้นจะให้คุณลุงอุ้มตามเดิม ความจริงแล้วน้องชมพูกับน้องโมกคิดถึงคุณลุงกันมากๆ ถึงจะมีแกล้ง มีทะเลาะกันกับคุณลุงแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่ารักและคิดถึง ฝ่ายคุณลุงที่เข้าใจในความรู้สึกของหลานก็หัวใจอ่อนยวบลงไปนั่งกอดหลานรักทั้งสองคนเหมือนกับเพลงพิณ

“โอเคๆ ไปนอนกัน”

“เดี๋ยว” แก้วเจ้าจอมรีบเบรกเอาไว้ “พี่เรนเจอร์ยังไม่ได้พักผ่อนเลยขืนเอาหลานไปนอนด้วยก็ไม่ต้องนอนกันพอดี น้องเพลงก็กำลังท้องอ่อนๆ อยู่ น้องชมพูกับน้องโมกนอนดิ้นกันมากเกิดเผลอนอนดิ้นไปชนท้องน้องเพลงจะแย่เอานะ”

“เดี๋ยวพี่จับมัดมือมัดเท้าก็ดิ้นไม่ได้แล้ว” ผู้กองกวินทร์รวบเอาทั้งน้องชมพูและน้องโมกมากอดอย่างไม่ยอม แต่พอเห็นแก้วเจ้าจอมทำท่าจะกลายร่างเขาก็เลยไม่กล้าหือ “เออ...งั้นเรามาคิสๆ กันก่อนนอนก็แล้วกันเนาะ” ว่าแล้วลุงหลานก็คิสๆ กันราวกับไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกันมาก่อน น้องโมกก็ทั้งไปกอดไปหอมแก้มคุณป้าเพลงพิณอยู่หลายรอบจนคนเป็นลุงต้องดึงหูกางเกงของหนุ่มน้อยเอาไว้

“หอมน้อยๆ หน่อยเดี๋ยวแก้มเมียลุงช้ำ นู่น ไปหอมแก้มแม่ตัวเองนู่นไป” ไม่รู้ว่ามันไปติดนิสัยขี้หลีมาจากใคร ต้องมีไอ้หัวงูที่ไหนมาทำตัวอย่างที่ไม่ดีให้ต้าวโมกน้อยของเขาดูเป็นตัวอย่างแน่ๆ เหอะ ท่าทางจะเป็นไอ้นาวิกแหงๆ หรือไม่ก็ไอ้รีคอน

ผู้กองกวินทร์พาเพลงพิณขึ้นบ้านไปนอนก่อนใครๆ ก่อนที่แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาจะอุ้มลูกๆ ไปนอนตามเพราะเด็กๆ เริ่มจะหมดแบ็ตฯ กันแล้ว ส่วนขวัญคณินกับผู้หมวดศิขรินก็ไปส่งท่านนายพลปภพกลับเรือนรับรองภายในสถานีเรือก่อนที่จะเดินกลับมากันสองคน

แม่น้ำโขงในตอนกลางคืนดูสงบนิ่งและมีคลื่นระลอกน้ำเล็กๆ ยามที่สายลมพัดผ่านพาให้เงาของพระจันทร์ที่สะท้อนกับผืนน้ำขยับไหว ขวัญคณินถอนหายใจออกมาด้วยความสบายใจที่ตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว ในรอบหลายวันที่ผ่านมาวันนี้เป็นวันที่เธอหายใจได้เต็มปอดที่สุด กลิ่นดอกเล็บมือนางหอมกรุ่นบวกกับบรรยากาศริมแม่น้ำแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกสดชื่น

“สวนดอกไม้บ้านอาเชนทร์นี่มีแต่ดอกไม้หอมๆ นะ แต่ว่า...”

“พี่รีคอน!” ขวัญคณินร้องขึ้นแล้วตีต้นแขนเขาเข้าให้เมื่อผู้หมวดหนุ่มแอบก้มลงมาหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่ก่อนที่จะหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว

“พิสูจน์ดูแล้ว ดอกไม้ที่บ้านอาเชนทร์หอมสู้แก้มมารีนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย”

ขวัญคณินทำค้อนใส่ทั้งๆ ที่แก้มแดงระเรื่อแล้วพอเธอทำท่าจะเดินกลับไปหาทุกคนที่ยังนั่งกินดื่มและร้องเพลงอยู่ข้างกองไฟผู้หมวดศิขรินก็ดึงแขนเธอเอาไว้

“ตรงนี้บรรยากาศดีเราอย่าเพิ่งกลับไปเลย” บอกแล้วก็พยักหน้าไปทางขอนไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งเอาไว้ต่างม้านั่งใต้ซุ้มดอกเล็บมือนางที่ส่งกลิ่นหอม ซึ่งดอกไม้ภายในสวนนี้ ผบ.คเชนทร์ปลูกให้ผู้เป็นภรรยา จะรักมากและหวงมากก็คือดอกมณฑานี่แหละเพราะมีทำรั้วกั้นไว้อย่างดี วันไหนเพลงรักลืมรดน้ำต้นดอกมณฑาเป็นต้องโดนพ่อปฐมเทศนาอยู่เป็นชั่วโมง

ความรักของผู้หมวดศิขรินกับขวัญคณินนับวันยิ่งผลิบานงดงาม ด้วยทั้งสองคนมีสัญญาใจที่รักมั่นอีกทั้งผู้ใหญ่ก็สนับสนุน พลเอกคีรินทร์แนะนำกับผู้หลักผู้ใหญ่ไปทั่วว่าขวัญคณินคือว่าที่ลูกสะใภ้ หมอเอื้อยก็พูดอยู่เสมอว่าลูกสะใภ้คนโตของตนต้องเป็นขวัญคณินเท่านั้นตลอดจนคุณตาคุณยายของผู้หมวดหนุ่มก็ยังรักและเอ็นดูขวัญคณินมาก หากไม่มีพลโทกรันณ์ที่หวงหลานสาวมากๆ ขอเอาไว้พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยคงได้แต่งลูกสะใภ้แล้ว

“ยัยปีศาจไนเปอร์...”

“พี่รีคอนเรียกพี่ไนเปอร์ให้ดีๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวนี้กล้าเรียกพี่ไนเปอร์ตามพี่เรนเจอร์แล้วหรอคะ” ขวัญคณินหันมาว่าเมื่อได้ยินเขาเรียกพี่สาวของตนแบบนี้ ผู้หมวดหนุ่มได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วขยับเข้าไปโอบสาวน้อยในดวงใจของตน

“จ้าๆๆ” ยอมแล้วทูนหัว เขาคิด “พี่กำลังจะบอกว่าตอนนี้ไนเปอร์ก็เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว พี่ซีลก็มีเมียแล้ว พี่เรนเจอร์ก็กำลังจะมีลูก...ต่อไปคงถึงตาคู่เราบ้างเนาะ แม่พี่บอกว่าให้พี่พามารีนไปดูๆ ชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวเตรียมเอาไว้แม่พี่อยากมีหลานอุ้มจะแย่แล้ว เนี่ย เมื่อกี้นี้ยังเถียงกันกับอารันไม่เลิกเลยเรื่องจะเอาหลานไปเลี้ยงที่บ้าน พ่อพี่อยากเอาน้องชมพูกับต้าวโมกไปเลี้ยงที่บ้านซักอาทิตย์แต่อารันก็ติดหลานมากเลยไม่ยอมอ้างว่าเดี๋ยวน้องชมพูก็จะต้องไปโรงเรียนแล้ว ทีนี้ก็มาแย่งกันต่อว่าใครจะได้เป็นคนไปส่งหลานเข้าโรงเรียนเป็นครั้งแรก”

ขวัญคณินหัวเราะตามกับเรื่องแย่งกันเลี้ยงหลาน ขนาดแม่เธอยังชอบหิ้วหลานๆ มาอยู่ด้วยที่บ้านจนอารันต้องตามมาแย่งหลานกลับเลย ปู่ย่าตายายมีหลายคนแต่หลานมีแค่สองคนก็เลยแย่งกันเลี้ยงตลอด จะแยกหลานจากกันก็ไม่ได้ด้วยเพราะน้องโมกติดพี่สาวมากงานนี้เลยต้องเลี้ยงแบบแพ็กคู่ จะสบายก็ตรงคุณพ่อกับคุณแม่ของน้องชมพูกับน้องโมกนี่แหละที่มีเวลาจู๋จี๋กันเยอะเพราะมีคนช่วยเลี้ยงลูกให้

“ถ้าลูกของพี่เรนเจอร์คลอดอารันกับอาเชนทร์คงไม่แคล้วเปิดศึกแย่งหลานกันอีก แต่พ่อกับแม่พี่สิ...อยากมีหลานเป็นของตัวเองจะแย่ ถ้าพี่ซีลแต่งเมื่อไหร่เรามาแต่งต่อจากพี่ซีลเลยดีมั้ยคะ” ผู้หมวดศิขรินจริงจังกับเรื่องนี้มาก ผู้กองกวินทร์หลงรักเพลงพิณมาตั้งแต่เด็กอย่างไรเขาก็หลงรักขวัญคณินมาตั้งแต่เด็กแบบนั้น เหมือนเขาเกิดมาเพื่อรักเธอต้องการแค่เธอและไม่เคยมองใครเลย ถึงมองก็รู้สึกว่าคนๆ นั้นน่ารักสู้น้องมารีนของเขาไม่ได้ยิ่งตอนนี้เธอกับเขาได้มาทำงานด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกันมันก็ยิ่งทำให้เขาได้รู้ว่าเขาต้องการใช้ชีวิตคู่กับเธอมากแค่ไหน

“คุณลุงจะยอมหรอคะ” เธอหมายถึงพลโทกรันณ์ที่รักและหวงเธอราวกับลูกสาวในอกและหวงมากพอๆ กับแก้วเจ้าจอมด้วย

“อารันไม่ยอมแต่อาแก้มยอมแน่ๆ แล้วอาคณินกับอาขวัญก็ต้องยอมเหมือนกันเพราะว่าพี่น่ารัก” ว่าแล้วก็ก้มลงมายิ้มให้อย่างอบอุ่นก่อนที่เขาจะยื่นมือมาเกลี่ยข้างแก้มนวล ในตอนที่ขวัญคณินยังเรียนอยู่เขาได้แต่ห้ามใจพยายามจะไม่แตะต้องเธอก่อนเวลาแต่ว่าตอนนี้เธอเรียนจบและได้มาทำงานอยู่ใกล้ๆ เขา ผู้หมวดศิขรินยากจะห้ามใจไหวจริงๆ อยากให้พี่ชายฝาแฝดช่วยแต่งงานกันเร็วๆ เสียทีเขาจะได้แต่งบ้าง

ขวัญคณินยกมือขึ้นมากุมมือของเขาที่แก้มตัวเอง มือของเขาช่างอบอุ่นมากเหลือเกิน เธอดีใจที่ในชีวิตนี้มีเขาอยู่เคียงข้างคอยดูแลปกป้องและเป็นที่พึ่งให้กับเธอ เธอเองก็อยากแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกับเขา ความรักที่นับวันจะผลิบานและยากจะร่วงโรยยิ่งผูกหัวใจทั้งสองให้คงมั่น

“วันนี้มารีนมีความสุขมากเลยค่ะ พี่เรนเจอร์ปลอดภัยกลับมาทุกคนก็หมดห่วงมารีนก็สบายใจ ต่อไปขออย่าให้มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นอีกเลยนะคะ ต่อไปจะต้องมีแต่เรื่องดีๆ มารีนจะได้อุ้มหลานแฝดของพี่เรนเจอร์กับพี่เพลงพิณ ต่อไปก็จะได้เห็นพี่ซีลแต่งงานแล้วต่อไปก็...”

“ก็จะได้เป็นเจ้าสาวเดินลอดซุ้มกระบี่กับพี่” ผู้หมวดศิขรินลำดับเหตุการณ์ในอนาคตร่วมกับเธอ “วันนี้ พรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า อีกสิบๆ ปีข้างหน้า ทุกๆ เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตมารีนจะมีพี่อยู่ข้างๆ ร่วมเหตุการณ์เหล่านั้นไปด้วยกัน พอแต่งงานแล้วเราก็จะมีลูกให้คุณพ่อกับคุณแม่”

“ลุงภูกับป้าเอื้อยคงต้องได้แย่งหลานกับคุณพ่อคุณแม่มารีนแน่ๆ ค่ะ”

“งั้นเราก็มีหลานหลายๆ คนให้พวกท่านสิ ให้พ่อพี่สองคน แม่พี่สองคน อาคณินสองคนแล้วก็อาขวัญอีกสองคน เนี่ย พ่อพี่เบื่อจะเลี้ยงนังไข่มุกแทนไอ้นาวิกแล้ว พ่อพี่ไม่อยากเป็นปู่ของแมวแต่พ่อพี่อยากเป็นปู่ของลูกเรา ดูไนเปอร์สิ มีคนมาช่วยเลี้ยงลูกให้ทีนี้ก็เลยมีเวลาไปจับพี่พนาปล้ำบ่อยๆ ได้ ถ้าเรามีลูกก็จะมีคนมาช่วยเลี้ยงเหมือนกันทีนี้พี่ก็จะมีเวลาจับมารีนปล้ำบ่อยๆ ได้เหมือนกัน”

“พี่รีคอน” ถึงจะทำเป็นดุเขาแต่ขวัญคณินก็ยิ่งมีความสุขกับการได้พูดถึงเรื่องในอนาคตร่วมกัน เธอเองก็ชอบเด็กๆ มากจนคอยตามเอาใจน้องชมพูกับน้องโมกตลอด ถ้าได้มีลูกเป็นของตัวเอง ลูกของเธอกับเขา... “ถ้าเป็นผู้หญิงให้พี่รีคอนตั้งชื่อแต่ถ้าเป็นผู้ชายมารีนจะเป็นคนตั้งนะคะ” ได้ยินแบบนี้ผู้หมวดศิขรินก็ยิ้มแก้มปริทันทีพร้อมกับดึงเอาขวัญคณินเข้ามากอดและแอบจูบขมับเธอเบาๆ เขารักเธอมากและอยากปกป้องดูแลเธอตลอดไป ลูกของเขากับเธอจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้เพราะถึงอย่างไรลูกๆ ก็ต้องน่ารักและอ่อนโอนเหมือนเธอแน่ๆ

“คนดีของพี่” เขาผละขวัญคณินออก มือยังคงเกลี่ยแก้มนุ่มด้วยความเอ็นดูก่อนจะค่อยๆ ก้มลงมาหาเพื่อจูบที่ริมฝีปากนุ่มๆ จูบหวานๆ จากน้องมารีนของเขา...

“เออเว้ย ตรงนี้วิวดีเป็นบ้าเลย” ยังไม่ทันที่สองหนุ่มสาวจะได้จูบกันจู่ๆ พลโทกรันณ์ก็พูดขึ้น พูดอย่างเดียวไม่พอยังก้าวพรวดๆๆ เข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างหลานสาวกับหลานชายด้วย หน็อย...เผลอเป็นไม่ได้ ให้ไปส่งคุณปู่กับคุณย่าที่เรือนรับรองแค่นี้หายจ้อยไปนานเลยนะเขาก็นึกว่าเป็นอะไรเสียอีกที่ไหนได้

“ตรงนี้เห็นวิวแม่น้ำชัดดีนะว่ามั้ยรีคอน” ว่าแล้วก็ยกแขนขึ้นโอบไหล่หลานทั้งสอง ขวัญคณินได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ส่วนผู้หมวดหนุ่มทำหน้านิ่วเพราะเจ็บไหล่เมื่อผู้เป็นอาไม่ได้โอบไหล่เขาเฉยๆ แต่ยังบีบไหล่ของเขาด้วย นี่จะซ้อมเขาเหมือนกับตอนซ้อมสารวัตรพนารึเปล่าเนี่ย

“คะ ครับ วิวแม่น้ำตรงนี้สวยดี”

“แต่วิวใต้แม่น้ำสวยมากกว่านะ อยากลองลงไปนอนเล่นใต้แม่น้ำดูมั้ยเดี๋ยวอาส่งลงไป”

“มะ ไม่ครับ” คนตอบล่ะอยากจะร้องไห้ ปากก็พูดกับเขาแบบยิ้มๆ แต่น้ำเสียงนี่สิ ฮื่ออออ เขาจะฟ้องอาแก้ม

“ดึกแล้วลุงว่ามารีนไปนอนได้แล้วไป ไปนอนกับซอมพอเหมือนเดิมนะอย่าเผลอขึ้นรถบ้านผิดคันล่ะ บางคันมันมีหมาอยู่เดี๋ยวโดนหมากัดเอา”

“โธ่คุณอาครับ ยังไม่เลิกหวงน้องมารีนอีกหรอ” หวงลูกสาวแล้วยังจะลามมาหวงหลานสาวอีก

“มารีนเป็นหลานอาแต่อารักเหมือนลูกสาวแท้ๆ เพราะงั้นก็ถือว่าพ่อหวงลูกแล้วกัน อาขวัญกับอาคณินเขาฝากมารีนไว้กับอาเพราะงั้นอาหวงได้เต็มที่ มีปัญหารึไงรีคอน”

“โอ๊ย!” ผู้หมวดศิขรินเผลอร้องออกมาเมื่อถูกบีบไหล่แรงกว่าเดิม ขวัญคณินก็ยังไม่กล้าไปนอนด้วยความเป็นห่วงคนรัก นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนกันเองผู้หมวดศิขรินคงเลือดอาบไปแล้ว

“ใครทำอะไรลูกกู มึงแกล้งอะไรหลานไอ้รัน” คราวนี้คนที่ตามมาคือพลเอกคีรินทร์ แต่ที่แทนพลโทกรันณ์จะกลัวเขากลับบีบไหล่ผู้หมวดศิขรินโชว์ซะงั้น

“แกล้งอะไรพี่ภู อาหลานเขาหยอกกันเล่นจริงมั้ย” ผู้หมวดหนุ่มจำต้องพยักหน้าตอบทั้งๆ ที่เจ็บแทบตายจนพลเอกคีรินทร์ต้องเข้ามาปัดมือเขาออกจากลูกชาย เมื่อก่อนก็เล่นงานลูกเขยนี่ยังจะมารังแกหลานเขยอีก สารวัตรพนาไม่มีพ่อคอยปกป้องแต่ผู้หมวดศิขรินมีพ่อคอยปกป้องและพ่อก็เป็นถึง ผบ.ทบ. ด้วย

“เด็กมันรักกันมึงก็เพลาๆ บ้างเหอะ ยังไงมารีนก็ต้องมาเป็นลูกสะใภ้กู เอื้อยเขาก็ประกาศแล้วว่าถ้าสะใภ้ไม่ใช่มารีนเขาจะไม่ยอมแต่งเมียให้รีคอน”

“รักกันก็รู้อยู่หรอกแต่เมื่อกี้เห็นนะว่าจะจูบกัน มีอย่างที่ไหนยังไม่ทันแต่งกันก็มาทำอะไรกันแบบนี้ มาล่วงเกินน้องแบบนี้มันไม่ดีนะรีคอนนี่อายอมให้คบกันได้นะแต่ห้ามเอาเปรียบน้องมันไม่ดี” คนเป็นอาก็พยายามสอนหลานชายจนกระทั่งพลเอกคีรินทร์ชี้มือไปทางผู้กองกรินทร์ที่กำลังนั่งซุกซบกุมาริกาอยู่ หลังจากที่กริชชาภัทรขอตัวกลับเพราะเห็นว่าดึกแล้วผู้กองกรินทร์ก็จู๋จี๋กับกุมาริกาอย่างไม่แคร์ใครเลย

“ก่อนมึงจะสอนหลานมึงไปสอนลูกมึงก่อนนู่น ยังไม่ทันแต่งลูกมึงก็ไปเอาลูกสาวชาวบ้านเขามานอนกกแล้ว นี่ดีนะที่บ้านคุณกริชเขาเลี้ยงลูกแบบฝรั่งไม่ได้หัวโบราณแบบมึงไม่งั้นซีลมันโดนพ่อตายำเละแล้ว”

“คิกๆๆ” ผู้หมวดศิขรินแอบขำพี่ชาย เมื่อก่อนเห็นวางมาดดีนักแต่เดี๋ยวนี้พูดคะขากับกุมาริกาทุกคำ ตามใจเมียเป็นที่หนึ่งด้วย

งานนี้พลโทกรันณ์เถียงไม่ออกเพราะลูกชายตนทำอย่างว่าจริงๆ ซ้ำลูกสาวยังไปจับผู้ชายปล้ำอีก ก็คงมีแค่ผู้กองกวินทร์คนเดียวที่เข้าตามตรอกออกตามประตูซึ่งเสือผู้หญิงอย่างผู้กองกวินทร์ไม่น่าจะทำได้แต่มันก็ทำได้จริงๆ ส่วนพี่ชายที่ไม่ค่อยเจ้าชู้ดันทำอย่างน้องชายไม่ได้

“อ้าว มาทำอะไรกันอยู่ที่นี่หรอคะพี่รัน พี่ภู รีคอนกับมารีนก็อยู่นี่ด้วย” ราชาวดียิ้มหวานให้ทุกคนก่อนที่ขวัญคณินจะเดินเข้ามากอดแขนผู้เป็นป้าเอาไว้ พลเอกคีรินทร์แสยะยิ้มขึ้นมาทันทีเพราะใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าจุดอ่อนของพลโทกรันณ์อยู่ที่ราชาวดี งานนี้มันต้องมีฟ้อง

“ก็ไอ้รันน่ะสิมันมาแกล้ง...”

“พี่มาดูวิวกับหลานน่ะ” ก่อนที่จะโดนฟ้องงานนี้ก็เลยต้องรีบแก้ตัวมันเสียก่อน “รีคอนกับมารีนบอกว่าตรงนี้วิวสวยบรรยากาศดีก็เลยชวนพี่มาดูวิว จริงมั้ย” ว่าแล้วก็แอบหยิกหลานชาย ผู้หมวดหนุ่มหัวเราะตามแล้วก็พยักหน้ารับว่าเป็นความจริง ชอบจริงๆ เลยเวลาได้เห็นอารันกลัวเมียเนี่ย คนอะไรดุ๊ดุแต่ขี้กลัวเมีย

“อ้อหรอคะ” แหม แอบหยิกหลานแบบนี้อย่านึกว่าเธอไม่เห็นนะ ราชาวดีทำเลิกคิ้วขึ้นและพยักหน้าตามแม้ว่าจะไม่เชื่อเลยสักนิดก็ตาม ขวัญคณินหัวเราะคิกๆๆ มีป้าแก้มอยู่เสียอย่างเธอไม่กลัวหรอก

“ไม่มีอะไรกันงั้นก็ดีแล้วค่ะ ปะมารีน ไปกับป้า” ราชาวดีจะพาขวัญคณินเดินกลับไปที่บ้าน ผบ.คเชนทร์ แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาหาสามีกับพี่ชายอีกครั้ง “อ้อ เรื่องไปโรงเรียนวันแรกของน้องชมพูพี่รันกับพี่ภูไม่ต้องแย่งกันไปแล้วนะคะ พนากับไนเปอร์เขาจะเป็นคนพาลูกไปส่งที่โรงเรียนเองค่ะส่วนคุณตาทุกๆ คนก็อยู่รอหลานที่บ้านไปค่ะโดยเฉพาะคุณตาภู ขืนไปส่งหลานที่โรงเรียนเองมีหวังแตกตื่นจนคุณครูที่โรงเรียนทำตัวไม่ถูกกันพอดี” ผบ.ทบ. ไปส่งหลานสาวที่โรงเรียน คุณครูจะกล้าดุน้องชมพูมั้ยเวลาที่น้องชมพูดื้อ

“เรื่องอะไรให้พนามันไปส่ง” ทางคุณตารันดูจะไม่พอใจที่สุดเรื่องนี้

“ก็เขาเป็นพ่อของน้องชมพูก็ต้องให้เขาไปสิคะ”

“แต่พี่เป็นคนจ่ายค่าเทอมให้หลานนะ”

“พี่รันแย่งพนาจ่ายค่าเทอมให้น้องชมพูแล้วยังจะไปแย่งหน้าที่เขาส่งลูกไปโรงเรียนอีกหรอคะ”

“งั้นพี่...”

“อยู่รอหลานเลิกโรงเรียนอยู่ที่บ้านค่ะ รออยู่ที่บ้านเท่านั้นเข้าใจมั้ยคะ” ราชาวดีชี้นิ้วสั่งอีกงานนี้พลโทกรันณ์เลยได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ไม่กล้าเถียงเมียแม้ว่าจะขัดใจมากแค่ไหนก็ตาม เขาอุตส่าห์วางแผนเอาไว้ว่าจะให้หลานขี่คอเข้าโรงเรียนแล้วนี่ทำไม

“ฮ่าๆๆๆ” เสียงอีกสองคนพ่อลูกหัวเราะดังขึ้นเมื่อราชาวดีเดินไปกับขวัญคณินแล้ว สมน้ำหน้านักคิดจะแย่งซีนเป็นคุณตาขวัญใจหลานงั้นหรอ

“หัวเราะอะไรไม่ทราบ พี่เองก็อดไปเหมือนกันนั่นแหละ” มีหน้ามาหัวเราะเขางั้นหรอ “ตอนนี้เรื่องทางนี้เคลียร์แล้วเดี๋ยวตอนกลับน้องชมพูกับน้องโมกต้องกลับบ้านกับผม พี่เองก็เชิญกลับบ้านตัวเองไปนะ”

“กูไม่กลับกูจะไปบ้านมึง กูจะตามไปแย่งหลานกับมึงใครจะทำไม”

“กล้าหรอ”

“ทำไมกูจะไม่กล้า” พลเอกคีรินทร์แสยะยิ้มใส่อีก “อย่าลืมนะครับท่านแม่ทัพภาคที่ 4 ว่ากูเป็น ผบ.ทบ. กูยังเป็นนายมึงอยู่แล้วกูก็จะแย่งลูกกับหลานของมึงตลอดไป ไม่แน่กูอาจสั่งให้มึงไปราชการซักสามสี่เดือนแล้วระหว่างที่มึงไปราชการกูจะเป็นคุุณตาเบอร์หนึ่งของหลานๆ แทนมึงเอง น้องชมพูกับน้องโมกต้องรักตาภูมากกว่าตารัน ฮ่าๆๆ” ว่าแล้วก็เดินหนีไปอย่างเท่ๆ ผู้หมวดศิขรินหัวเราะใส่ผู้เป็นอาอีกรอบแล้วก็ต้องรีบเผ่นตามผู้เป็นพ่อไปก่อนจะโดนลูกหลงทิ้งให้พลโทกรันณ์ได้แต่มองตามด้วยหางตา เมื่อก่อนก็แย่งลูกเขาไปนี่ยังจะมาแย่งหลานเขาไปอีก หรือว่าเขาจะต้องยอมให้ขวัญคณินแต่งกับผู้หมวดศิขรินเร็วๆ พลเอกคีรินทร์จะได้มีหลานเป็นของตัวเองแล้วเลิกมาแย่งหลานของเขาสักที

ในยามค่ำคืนของอีกฝั่งแม่น้ำโขง เบื้องหลังคฤหาสน์ไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาเขียวก็มีกระท่อมเล็กๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่ รอบๆ ทั้งคฤหาสน์และกระท่อมดังกล่าวมีชายฉกรรจ์ยืนรายล้อมคุ้มกันความปลอดภัยพร้อมกับติดอาวุธครบมือ เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่นี้เบื้องหน้าคือมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยและมีหน้ามีตา แม้ว่าเบื้องหลังจะกุมอำนาจโลกสีดำเอาไว้แต่ด้วยอำนาจทำให้ไม่มีใครกล้าคิดจะลองดี อำนาจที่ว่านี้น่ากลัวมากแม้แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังหวาดเกรง หากได้ยินชื่อ ท้าวพันคำ เป็นต้องไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถึงต่อ ที่ผ่านมาเคยมีเจ้าหน้าที่หลายกลุ่มพยายามจะจัดการกับอำนาจของท้าวพันคำอยู่หลายหนแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ หากไม่ตายและหายสาบสูญเจ้าหน้าที่รายนั้นก็แปรพักตร์มาเข้าร่วมกับท้าวพันคำอย่างภักดี

“ได้ข่าวว่าถูกเหยียบหาง มึงจัดการกับคนที่เหยียบหางแล้วใช่มั้ย” ท้าวพันคำเอ่ยขึ้น คิ้วเลิกขึ้นอย่างฉงลเมื่อเห็นเหล่าลูกน้องกำลังเตรียมอาวุธหลายอย่างอยู่ที่กระท่อมอันเป็นที่พักของกายยันต์

นับตั้งแต่ที่กายยันต์ซมซานหนีมือหนีตีนของพวกเจ้าหน้าที่มาท้าวพันคำก็เอากายยันต์ที่ตอนนั้นบาดเจ็บอยู่มารักษาตัวที่นี่ ด้วยแรงแค้นทำให้กายยันต์พยายามฟื้นตัวให้เร็วจนเมื่อไม่นานนี้ก็เอาลูกน้องไปเล่นงานเจ้าหน้าที่ทีมหนึ่งที่มาแฝงตัวอยู่ที่ฝั่งลาวจนได้ข่าวว่าเจ้าหน้าที่ทีมนี้ถูกเล่นงานเข้า หึ ช่างเลี้ยงไม่เสียข้าวสุกจริงๆ ท้าวพันคำคิด

“จัดการแล้ว...แต่แม่งก็หนังเหนียวอย่างกับหนังวัวหนังควาย” แม้ว่ากายยันต์จะไม่สามารถไปสืบข่าวคราวของทีมอัลฟาได้ว่านับตั้งแต่ที่เขาส่งคนไปจัดการคราวนั้นพวกมันเป็นอย่างไรต่อแต่เขาก็พอจะเดาออกว่าพวกมันยังรอดปลอดภัยกัน แม้ว่าคืนนั้นพวกมันในทีมสองคนจะถูกเด็ดหัวถูกยิงจนตกแม่น้ำโขงไปแต่ก็เหมือนจะมีใครบางคนช่วยพวกมันเอาไว้ หลังจากที่พวกมันสองคนหายตัวไปก็ได้มีทีมเจ้าหน้าที่ออกค้นหาพวกมันไปทั้งคุ้งน้ำ รอบๆ บ้านของ ผบ.คเชนทร์ที่อยู่ติดกับสถานีเรือรัตนวาปีก็มีเจ้าหน้าที่อารักษ์อยู่เป็นจำนวนมาก ดูจากจำนวนของเจ้าหน้าที่แต่ละนายเขาก็รู้ว่าน่าจะตามมาคุ้มกันนายทหารยศใหญ่ นายทหารยศใหญ่ก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่คนจากครอบครัวของไอ้เด็กแฝดคู่นั้น และเพราะมีนายทหารผู้ใหญ่และมีกำลังลูกน้องทหารคอยคุ้มกันเยอะนี่แหละทำให้เขาและลูกน้องไม่อาจไปสืบหาข่าวอะไรได้เลย ลูกน้องของพลเอกคีรินทร์ พลโทกรันณ์หรือแม้แต่ท่านนายพลปภพล้วนแต่เป็นคนเก่งมีฝีมือกันทั้งนั้น

“ถูกยิงจนตกเรือ น้ำในแม่น้ำก็เชี่ยวอย่างกับอะไรดีแต่พวกมันก็ยังรอดมาได้” ที่เจ็บใจไปกว่านั้นคือเขาตามไปเล่นงานพวกมันไม่ได้ สืบข่าวอะไรก็ไม่ได้เลยสักอย่าง ลำพังพวกมันคงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หรอกคืนนั้น มันต้องมีใครไปช่วยพวกมันเอาไว้แน่ๆ และคนๆ นั้นก็ไม่น่าจะใช่พวกเจ้าหน้าที่หรือคนจากครอบครัวสุวรรณเวช มันต้องมีใครอีกคนที่คอยตามช่วยเหลือพวกมันอยู่

“ใครมันจะหนังเหนียวจนเอาชนะแม่น้ำโขงได้”

“ไอ้เรนเจอร์...” ถึงมันจะเก่งและแกร่งแต่เขาก็ไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเอาชนะแม่น้ำโขงที่เชี่ยวได้ด้วยตัวเอง “ต้องมีคนช่วยมันเอาไว้” น้ำเสียงและสีหน้าของกายยันต์บ่งบอกถึงความแค้นได้เป็นอย่างดี ท้าวพันคำแอบแสยะยิ้มด้วยความพอใจ ยิ่งกายยันต์แค้นอีกฝ่ายก็ยิ่งเป็นผลดีกับเขา มีกายยันต์ช่วยกำจัดพวกเจ้าหน้าที่ให้เขาก็เหนื่อยน้อยลง

“แล้วไอ้หมอนี่มันเป็นใคร กูเห็นมึงกับพวกมันไล่ล่ากันมานานแล้วทำไมถึงยังจัดการมันไม่ได้อีก”

“มันเป็นหัวหน้าทีมซีลทีมใหม่ที่มาประจำการในแถบแม่น้ำโขง มันเป็น...อดีตลูกศิษย์...” ท้าวพันคำหัวเราะขึ้นมาอีกเมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นแค่เจ้าหน้าที่ที่กายยันต์มีความแค้นด้วยแต่มันยังเป็นถึงครูกับลูกศิษย์กันเลย ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งสนุก เมื่อก่อนก็เป็นเพื่อนฆ่าเพื่อน มาทีนี้ยังจะเป็นศึกครูกับลูกศิษย์อีก

“ลูกศิษย์งั้นหรอ...ถ้ามันฆ่าไม่ตายมึงก็ดึงมันมาเป็นพวกเราอีกคนสิ ให้มันมาทำงานกับกูเหมือนมึงไง”

“หึ” กายยันต์แค่นหัวเราะด้วยความสมเพช อย่างไอ้แฝดนี่หรอมันจะกล้าหักหลังพรรคพวก เงินซื้อมันไม่ได้เลือดพ่อมันแรง ยอมตายแต่ไม่ยอมทิ้งอุดมการณ์ที่พ่อมันยัดใส่หัวมาตั้งแต่เกิดและที่สำคัญ...มันมีคู่แฝด นี่คือจุดสำคัญและน่าจะเป็นสาเหตุที่ทีมของพวกมันถูกส่งมาที่นี่ ไอ้แฝดคู่นี้มันรักกันมากยิ่งกว่าพี่น้องคู่ไหนๆ รักกัน มีหัวใจดวงเดียวกันและจะไม่ยอมทรยศอีกฝ่ายเด็ดขาด ผู้กองกวินทร์ไม่มีทางยอมหักหลังพี่ชายและคนเป็นพี่ชายก็ไม่มีทางทำร้ายน้องตัวเอง เพราะที่ผ่านมาเจ้าหน้าที่ที่ถูกส่งตัวมาที่นี่แม้จะมีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่แต่พอโดนอำนาจเงินมหาศาลฟาดหน้ามันก็ยอมอยู่ใต้อำนาจของเงินกันแล้วแต่คงไม่ใช่สำหรับไอ้แฝดคู่นี้ ต่อให้เงินจะมากมายแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจทำให้พวกมันเลิกรักกันได้ กายยันต์จำได้ดีช่วงที่แฝดคู่นี้ยังฝึกเป็นหน่วยรบพิเศษกันอยู่ ในด่านที่ต้องทดสอบกำลังใจ การเก็บความลับในกรณีที่ถูกศัตรูจับเป็นตัวประกันครูฝึกจะทรมานร่างกายนักเรียนทุกอย่างเพื่อเค้นเอาความลับ ฝาแฝดคู่นี้มันถูกครูฝึกซ้อมแทบตาย ถูกเฆี่ยนด้วยหวาย ถูกเหล็กลนไฟจี้ตามเนื้อตัว ถูกจับหัวกดน้ำ สารพัดที่ครูฝึกจะทำกับพวกมันแต่พวกมันก็อึดและทนกันได้ แทบไม่มีแม้แต่เสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน ไม่ร้องขอชีวิตและไม่ร้องขอความเมตตา

“มันก็ต้องมีจุดอ่อนกันบ้างสิวะ” ท้าวพันคำว่าขึ้นเมื่อฟังที่กายยันต์เล่าเรื่องของฝาแฝดคู่นี้ให้ฟัง

“จุดอ่อนน่ะมี แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นจุดอ่อนหรือจุดแข็งกันแน่” กายยันต์บอก เพราะการทรมานทุกรูปแบบครูฝึกไม่อาจทำอะไรแฝดคู่นี้ได้ดังนั้น...พวกเขาก็เลยลองทรมานพี่ชายให้น้องมันดูและทรมานน้องมันต่อหน้าพี่ชาย แน่นอนว่าได้ผล พวกมันไม่กลัวเจ็บกลัวตายแต่พวกมันกลัวอีกฝ่ายต้องเจ็บปวด ผู้กองกรินทร์ดิ้นอย่างสุดกำลังเพื่อให้พ้นจากการจับกุมของเหล่าครูฝึกเพื่อมาเอาตัวบังน้องชายเอาไว้ตอนที่เขาใช้เหล็กลนไฟจี้ไปที่ตัวของผู้กองกวินทร์ คนพี่มันกลัวน้องเจ็บก็เลยกอดน้องชายเอาไว้แน่นจนมันถูกเหล็กลนไฟจี้แทน ส่วนคนน้อง...มันก็วิ่งเข้ามากอดพี่มันเอาไว้แน่นตอนที่พี่มันถูกครูฝึกซ้อมจนสุดท้ายก็ถูกซ้อมไปด้วยกัน แน่นอนว่าการเอาอีกฝ่ายมาทรมานต่อหน้าอาจเห็นพวกมันเจ็บปวดแต่ก็อย่าหวังว่าจะเค้นความลับจากพวกมันได้ เห็นอีกฝ่ายถูกทรมานแทบตายแทนที่มันจะยอมปริปากบอกความลับเพื่อให้อีกฝ่ายรอดแต่พวกมันก็ยังปิดปากแน่นสนิท จะยอมตายไปด้วยกันโดยที่ไม่ยอมอ้าปากพูดอะไร จะทรมานน้องมันก็ทรมานไปแต่มันจะเจ็บเป็นเพื่อนน้องมันด้วย หรือจะฆ่าพี่มันเพื่อเค้นความลับจากมันก็ได้แต่มันก็จะยอมตายไปกับพี่มัน ที่ผ่านมาเวลามีภารกิจใหญ่ทางผู้ใหญ่ถึงได้ทำเรื่องให้ไอ้แฝดคู่นี้ได้มาร่วมงานกันตลอด ความลับทางราชการจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่ในมือพวกมัน

“เพราะงั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้มันคนใดคนหนึ่งหักหลังกัน นายมันก็คงรู้ดีในข้อนี้เลยให้พวกมันมาทำงานด้วยกัน”

“ถ้าเอามันมาคนเดียวไม่ได้งั้นก็เอามาทั้งคู่สิ”

“ความตายมันยังไม่กลัวเลยแล้วจะไปเอามันมาอยู่ด้วยได้ยังไง เลือดทหารมันแรงทั้งคู่ จะให้พวกมันแปรพักตร์สู้ฆ่าให้ตายให้หมดเสี้ยนหนามจะง่ายกว่าเพราะถ้าพวกมันตายคงสะเทือนไปทั้งวงการทหารตำรวจ ปู่เป็นถึงองคมนตรีมีผู้คนรักและเคารพมากมาย ย่าเป็นคุณหญิงมีหน้าตาทางสังคม พ่อเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 มีกำลังทหารในมือมากที่สุด แม่เป็นศัลยแพทย์ชื่อดังแล้วพ่อบุญธรรมที่เป็นลุงแท้ๆ ก็เป็นถึง ผบ.ทบ. พ่อตาไอ้แฝดคนน้องเป็น ผบ.หน่วย นรข. ส่วนพ่อตาไอ้แฝดคนพี่ก็เป็นอธิบดีกรมอุทยานฯ เป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศ พวกมันเส้นใหญ่คับฟ้าเพราะงั้นมันถึงต้องตายสถานเดียว” สีหน้าของกายยันต์ก็ยังเต็มไปด้วยความแค้นแล้วหันไปพยักหน้าบอกให้เหล่าลูกน้องเตรียมอาวุธต่อซึ่งอาวุธเหล่านี้เขาเตรียมเอาไว้เพื่อจัดการกับทีมอัลฟาโดยเฉพาะ พวกมันล่าเขามานานแล้ว ก็อย่างที่เขาเคยตั้งใจเอาไว้ว่านับจากนี้ไปเขาจะเป็นคนล่าพวกมันเอง

ท้าวพันคำไม่ได้พูดอะไรอีกขณะดูกายยันต์ตรวจเช็กอาวุธ ฟังจากที่กายยันต์เล่ามาเขาไม่ได้รู้สึกอยากจะให้ไอ้แฝดคู่นี้ตายเลยสักนิดแต่เขาอยากจะได้มันมาเป็นพวกมากกว่า บ้านมันมีอำนาจมากขนาดนี้ถ้าได้มาเป็นพวกงานของเขาก็จะราบรื่นมากขึ้น ไหนพ่อตาจะรวยมหาศาลอีกนี่มันบ่อเงินบ่อทองชัดๆ ส่วนเรื่องอุดมการณ์ง่อยๆ นั่นน่ะหรอ ขนาดอุดมการณ์ของกายยันต์เขายังพังมันได้แล้วนับประสาอะไรกับไอ้ทหารแฝดคู่นี้ ท้าวพันคำนึกไปถึงเมื่อหลายปีก่อนตอนที่กายยันต์กับทีมซีลเข้ามาทำภารกิจที่นี่ อุดมการณ์ของมันแรงกล้านักและเงินก็ฟาดหัวมันไม่ได้ คนแบบนี้เล่นงานต่อหน้าไม่ได้เขาก็เลยวางแผนทำลายอุดมการณ์ของมัน สืบหาครอบครัวของมันแล้วจัดการฆ่า สร้างเรื่องให้มันเข้าใจผิดว่าทางการไม่ปกป้องครอบครัวของมันเพื่อให้มันเกลียดชังทางการ หลอกล่อมันกับทีมออกมาแล้วสังหารหมู่ ดักโจมตีกำลังเสริมที่จะเข้ามาช่วยพวกมันเพื่อให้พวกมันเข้าใจผิดว่าถูกทางการทอดทิ้งปล่อยให้ตายคาภารกิจจนสุดท้ายมีเพียงแค่กายยันต์ที่รอด ท้าวพันคำนำตัวกายยันต์มาล้างสมองสร้างความเกลียดชังให้เกิดขึ้น ใช้สารเสพติดเข้ามาควบคุมจนนายทหารกล้าอุดมการณ์แรงกลายมาเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ได้อย่างทุกวันนี้ กับครูของมันเขายังจัดการได้แล้วนับประสาอะไรกับลูกศิษย์ของมัน

************************************************

พี่รีคอนจะไม่ใช่เหยื่อ (เหมือนพี่พนา) อีกต่อไป 555555

เพลงที่พี่เรนเจอร์ร้อง สามารถเปิดฟังได้ทางเพจของไรท์นะคะ

*****************************

รอบนี้ไรท์หายไปนานเลยค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะทั้งๆ ที่ตอนนี้เขียนเสร็จมาได้สักพักแล้ว แต่ด้วยอาการป่วยซึมเศร้าของไรท์หนักขึ้นกว่าเดิม (เมื่อไหร่จะหาย) ทำให้ไม่สามารถควบคุมอารมณ์และไม่มีสมาธิโฟกัสอะไรได้นานๆ เลยมาช้ากว่าทุกที

ปกติตรวจคำผิด + อ่านทวนใช้เวลาแค่ 30 นาที ตอนนี้ปาไปเป็นอาทิตย์ หัวจะปวด 55555

*****************************

มีหลายท่านสอบถามเข้ามาว่าไรท์เลิกเขียนนิยายแล้วหรอ ?

ตอบว่า เปล่าจ้าาาาา ยังไม่เลิกเขียนและไม่มีทางเลิกเขียนนะคะ ยังเขียนแล้ว เขียนอยู่และจะเขียนต่อๆ ไป แต่ด้วยอาการที่ป่วยปรับอารมณ์ไม่ได้ (อยู่ดีๆ ก็นั่งร้องไห้ 555555) นิยายอาจมาช้าไปบ้าง ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ปล่อยให้รอนาน

สุดท้ายนี้ช่วยอยู่เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ จะพยายามสู้กับมันค่ะ

****************
 

ตอนต่อไปจะพยายามมาเร็วๆ นะคะ