72.คนแพ้ท้อง

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ ผบ.คเชนทร์ไม่วางใจที่จะให้ทีมอัลฟาอยู่ที่หนองคายต่อเพราะดูเหมือนคราวนี้อีกฝ่ายจะไหวตัวทันและตั้งใจไล่ล่าทุกคนในทีมกลับดังนั้นจึงได้มีคำสั่งให้ทุกคนเดินทางกลับนครพนมกันก่อน ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจดังมาจากทางผู้กองกวินทร์ขณะที่เขากำลังนั่งขบคิดอะไรบางอย่างอยู่ที่แคร่ข้างรถบ้านของทีมอัลฟา ผู้กองกรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงหันมามอง น้องชายของเขาถอนหายใจออกมาแบบนี้เป็นร้อยๆ ครั้งได้นับตั้งแต่ที่ประชุมงานเสร็จ บ่ายนี้ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันแล้วทีมอัลฟาต้องเก็บตัวเงียบอยู่ที่สถานีเรือนครพนมสักพักใหญ่ๆ เพื่อกบดาน แม้ว่าภารกิจคราวนี้จะเกือบตายแต่ข่าวที่ไปสืบกันมาก็ได้เยอะอยู่พอควรและเป็นประโยชน์ไม่ใช่น้อย

“ถอนหายใจอะไรบ่อยขนาดนั้น”

“ก็...เฮ้อ” แล้วผู้กองกวินทร์ก็ถอนหายใจออกมาอีก จากที่ประชุมมาพวกเขาก็พอจะเดาออกแหละว่าคืนนั้นคนที่มาเล่นงานพวกเขาก็คือลูกน้องของกายยันต์ เหมือนตอนนี้กายยันต์จะเริ่มตอบโต้พวกเขากลับแล้วและเล่นแรงเสียด้วย

“ไม่น่าเชื่อเลยเนาะพี่ซีลว่ามันจะแปรพักตร์ข้ามขั้วได้ขนาดนี้” ผู้กองกวินทร์หมายถึงกายยันต์ จากเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ตอนที่ประชุมกันอยู่ผู้กองกวินทร์คาดคั้นขอให้ ผบ.คเชนทร์เล่าเรื่องของกายยันต์ให้เขากับทุกคนในทีมฟังอย่างละเอียด เขาเกือบตายมาแล้วเขาไม่อยากตายโดยที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร ซึ่งคราวนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่คิดจะปกปิดอีก เรื่องที่ทางการเก็บเป็นความลับมาโดยตลอดเขาจำเป็นต้องเล่าให้ทุกคนฟังและเรื่องนี้ก็จะรู้กันแค่ในทีมอัลฟาเท่านั้น แม้ว่าระหว่างที่ประชุมกันอยู่พลโทกรันณ์จะมานั่งฟังด้วยในฐานะของรุ่นพี่ที่เคยทำภารกิจเหล่านี้แต่พลโทกรันณ์ก็เพียงแค่ฟังอย่างเดียวเพราะเขาไม่อยากก้าวก่ายงานของลูกชาย สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงคำแนะนำในจุดที่เขาเห็นว่าทีมอัลฟายังขาดอยู่เท่านั้น

ผบ.คเชนทร์เล่าว่าตอนนั้นทีมของกายยันต์เป็นซีลที่แข็งแกร่งที่สุดทีมหนึ่ง ทุกคนได้เข้ามาทำภารกิจเหมือนกับทีมอัลฟาในขณะนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของทีมทำให้ถูกหมายหัวรวมทั้งอุบัติเหตุจากภารกิจครั้งหนึ่งทำให้อีกฝ่ายรู้ถึงตัวตนของกายยันต์ ผบ.คเชนทร์สั่งห้ามกายยันต์ทำภารกิจนี้ต่อเพราะตอนนี้เขาไม่ปลอดภัยแล้วเมื่อถูกคนร้ายรู้จักตัวตนจริงๆ ผบ.คเชนทร์จะย้ายกายยันต์กลับไปที่หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือแต่กายยันต์ก็ไม่ยอมและยืนยันว่าจะทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จให้ได้ กายยันต์บอกว่าจะระวังตัวให้ดีแต่ขอให้ทางการช่วยคุ้มครองครอบครัวของเขาด้วย ผบ.คเชนทร์รับปากโดยมีท่าน ผบ.ทร.ยืนยันว่าจะคุ้มครองครอบครัวของกายยันต์ให้ดีที่สุดแต่เรื่องทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อระหว่างที่กายยันต์ทำภารกิจอยู่คนร้ายได้สืบหาครอบครัวของเขาจนพบแล้วจัดการฆ่ายกครัวโดยเฉพาะลูกสาวของกายยันต์ที่ยังอยู่ในวัยกำลังน่ารัก แม้จะมีคนของท่าน ผบ.ทร.คอยคุ้มกันครอบครัวของกายยันต์แต่คนร้ายมันก็ลอบมาเล่นงานในช่วงที่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นผลัดเปลี่ยนเวรยาม พวกมันอาศัยกำลังคนที่เยอะกว่าขนอาวุธร้ายแรงเข้ามาถล่มบ้านของกายยันต์จนไม่เหลือแม้แต่ซาก ทุกคนในบ้านถูกฆ่าตายอย่างทารุณแม้แต่เจ้าหน้าที่ที่ท่าน ผบ.ทร.ส่งมาคุ้มครองก็ยังไม่มีใครรอดชีวิต กายยันต์เสียใจจนคลุ้งคลั่งแต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจจากภารกิจ เขานำทีมบุกเข้าไปจัดการกับคนร้ายถึงที่ทั้งหวังจะจับกุมและแก้แค้นให้กับครอบครัว แต่ระหว่างที่ปะทะกันอยู่นั้นกายยันต์ก็ได้ส่งสัญญาณมาขอกำลังเสริม ผบ.คเชนทร์นำกำลังเสริมออกไปช่วยกายยันต์ในทันทีแต่ระหว่างทางก็มีคนร้ายดักรอสกัดอยู่ทุกทาง กว่าจะฝ่าพวกมันเข้าไปช่วยทีมของกายยันต์ได้ทุกอย่างก็สายเกินไป ผบ.คเชนทร์เสียใจกับเรื่องนี้มากที่สูญเสียทุกคนในทีมไปจนเป็นแผลที่ฝังอยู่ในใจ เขาพยายามจะไปช่วยทุกคนแล้วแต่มันก็ไม่ทันจริงๆ ในตอนแรกทุกคนเข้าใจว่าทีมของกายยันต์นั้นตายทั้งหมดแต่พอผ่านไปหลายเดือนกายยันต์ก็ติดต่อกลับมาหา ผบ.คเชนทร์พร้อมกับความเคียดแค้น กายยันต์กล่าวหาว่าท่าน ผบ.ทร.ผิดสัญญาไม่ช่วยคุ้มครองครอบครัวของเขาและแค้นที่คืนนั้น ผบ.คเชนทร์ไม่ยอมเอากำลังเสริมเข้าไปช่วย แม้ว่า ผบ.คเชนทร์จะพยายามอธิบายแล้วก็ตามว่าท่าน ผบ.ทร.ไม่ได้ผิดสัญญา มีเจ้าหน้าที่ไปคุ้มครองครอบครัวของกายยันต์จริงๆ และทุกคนก็ถูกฆ่าตายไปด้วยแต่กายยันต์ก็ไม่เชื่อ ไม่เชื่อแม้แต่เรื่องที่ ผบ.คเชนทร์บอกว่าเขาเอากำลังเสริมไปช่วยแล้วแต่ที่ไปช้าเป็นเพราะถูกคนร้ายดักซุ่มเล่นงานอย่างหนักจนมีลูกน้องบางส่วนเสียชีวิตแต่ในตอนนั้นกายยันต์เหมือนจะไม่รับรู้และรับฟังอะไร ใจของเขามีแต่ความเคียดแค้นและอาฆาตจน ผบ.คเชนทร์มารู้ภายหลังว่ากายยันต์เปลี่ยนข้างไปอยู่ข้างเดียวกับพวกคนร้ายและกู่ไม่กลับ จนถึงทุกวันนี้กายยันต์ก็ยังแค้นทุกคนที่เขาเชื่อว่ามีส่วนทำให้ตัวเองต้องสูญเสีย ความแค้นนี้ทำให้กายยันต์เล่นงานเจ้าหน้าที่ทีมอื่นๆ ที่ได้รับมอบหมายให้มาทำภารกิจต่อ เจ้าหน้าที่ส่วนนี้บ้างก็ถูกฆ่าบ้างก็ถูกซื้อตัวด้วยเงิน แต่อยู่กับพวกมันได้ไม่นานก็ถูกฆ่าทิ้งอยู่ดีจนตอนนี้ถึงคราวที่ทีมอัลฟาต้องมาทำหน้าที่แทน

ความจริงทั้งหมดทำให้ผู้กองสองแฝดเห็นใจกายยันต์แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจยกโทษให้กายยันต์ได้ในเรื่องที่เขาทำผิด หักหลังพวกเดียวกันไม่พอยังไปเข้าร่วมกับพวกมัน ค้าทั้งยา ค้ามนุษย์ รังแกผู้หญิง มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรได้รับการให้อภัยและผู้กองสองแฝดก็รับไม่ได้ หากได้ปะทะกันอีกพวกตนก็จะไม่ลังเลในการจัดการกับกายยันต์ แต่ก่อนจะฆ่ามันพวกเขาก็อยากจะบอกให้มันได้รู้เสียก่อนว่าไม่ได้มีใครผิดสัญญากับมัน ทุกคนช่วยกันคุ้มครองครอบครัวของมันจนตัวตายแม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังรีบไปช่วยแต่เพราะถูกซุ่มโจมตีอย่างหนักเลยทำให้ไปช้าแต่ก็ไม่มีใครคิดจะทอดทิ้งพวกพ้องเลย

“พวกเราจะไม่มีวันทอดทิ้งกันเด็ดขาด” ผู้กองกวินทร์ว่าแล้วหันมามองทางสมาชิกทุกคนในทีมที่อยู่ด้วยกัน ทั้งที่นั่งอยู่บนแคร่ข้างรถบ้าน นั่งอยู่ที่ประตูทางขึ้นรถบ้านและนั่งอยู่ข้างในรถโดยเปิดกระจกหน้าต่างออกกว้างเพื่อรับลมเย็นจากแม่น้ำ ในฐานะของหัวหน้าทีมเขาจะไม่มีวันทิ้งทุกคน จะตายมันก็ต้องตายด้วยกันและเขาก็จะปกป้องทุกคนในทีมด้วย

“นี่คงเป็นเหตุผลที่พี่ต้องมาร่วมทีมในภารกิจนี้ด้วย” พอคิดตามน้องชายแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยื่นแขนไปกอดคอน้องชายเอาไว้ “เพราะอาเชนทร์ อาจิรัตน์แล้วก็ท่าน ผบ.ทร.รู้ดีว่าเราจะไม่มีทางทรยศหักหลังกันเราถึงมาร่วมงานกันได้”

“แน่นอนพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์กอดคอพี่ชายตอบ “เรามันแฝดประหลาดที่รักกันมาก ผมตายได้แต่ผมจะไม่มีวันหักหลังพี่ ผมจะปกป้องทุกคนในทีมแล้วก็จะรักษาเกียรติของทหารเรือไทย จะไม่ยอมเป็นอย่างที่กายยันต์มันเคยกล่าวหาพ่อตาผมกับเจ้าหน้าที่ทุกคน เราจะไม่มีทางทำชั่วเหมือนมันเด็ดขาด”

“ดีมาก” ผู้กองกรินทร์ยิ้มรับ “เราจะเป็นทีมที่แข็งแกร่งและมีน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ทีมอื่นอาจพลาดแต่พวกเราจะไม่พลาดเด็ดขาดแล้วพี่ก็จะไม่มีวันทรยศแกด้วย” ว่าแล้วก็โคลงศีรษะของน้องชายไปมา “พี่รักแกมาก ชีวิตของพี่พี่ยกให้แกได้ไม่ว่าใครก็ตามห้ามมารังแกน้องของพี่เด็ดขาด ในฐานะหัวหน้าทีมแกก็ปกป้องทุกคนไปแต่ในฐานะของพี่ชายที่เกิดก่อนไม่กี่นาที พี่จะปกป้องแกเอง”

“อุ๊บ...” จู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้เมื่อรู้สึกอยากจะอ้วกขึ้นมา อาการเวียนหัวตามมาติดๆ

“อะไรของมึงเรนเจอร์ พอกูพูดดีๆ ด้วยมึงก็ทำท่าจะอ้วกใส่กูเลยหรอ”

“มะ ไม่ใช่...อูแหวะ!” แล้วผู้กองกวินทร์ก็รีบวิ่งไปอ้วกหลังพุ่มไม้ข้างรถบ้าน ทุกคนในทีมอัลฟาที่นั่งฟังสองพี่น้องคุยกันอยู่ในรถรีบชะเง้อหน้ามาดูอาการของผู้กองกวินทร์ ตอนแรกก็นึกว่าเขาแกล้งอ้วกประชดพี่ชายแต่ดูสภาพแล้วอันนี้น่าจะของจริง

“ผู้กอง” จากที่แค่ชะเง้อตอนนี้ทุกคนเข้าไปช่วยผู้กองกรินทร์หิ้วปีกผู้กองกวินทร์กลับมานั่งที่แคร่แล้ว ข้ามโขงก็รีบไปคว้ากระเป๋าเครื่องมือแพทย์ของอรินมาเปิดหายาสำหรับปฐมพยาบาล

“มึงเป็นไรเรนเจอร์ นี่อาการมึงยังไม่ดีอีกหรอ”

“ผม...ผม...อูแหวะ” รอบนี้จ่าชาลียื่นถุงขยะมาให้เขาได้ทัน ผู้กองกวินทร์อ้วกออกมาจนขมคอไปหมด นี่เขาเป็นอะไรกันก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย “จ่า จ่าถอยไปห่างๆ หน่อยผมเหม็น” คนอ้วกยื่นมือไปผลักจ่าขวัญชัยหนีจนอีกฝ่ายต้องรีบก้มดมตัวเองพิสูจน์กลิ่นพร้อมกับให้คนอื่นๆ ช่วยดมด้วย เขาจะตัวเหม็นได้อย่างไรคนอาบน้ำมาจนสะอาดแล้วก็ฉีดน้ำหมอด้วยซึ่งน้ำหอมนี้ผู้กองกวินทร์เป็นคนซื้อให้ตอนวันเกิดของเขา

“หรือว่าจะเป็นอาการข้างเคียงจากการบาดเจ็บ” พันจ่าพรตหันมามองทางหมออย่างข้ามโขงที่กำลังให้ผู้กองกวินทร์ดมแอมโมเนียหอมอยู่ แต่เหมือนยิ่งดมเขาจะยิ่งอ้วกแตกหนักกว่าเดิมอีก

“ไม่หรอกจ่า ไม่ใช่อาการข้างเคียงอะไรทั้งนั้น” แม้แต่คนเป็นหมอก็ยังไม่รู้สาเหตุ ถ้าเป็นอาการข้างเคียงเขาก็ต้องเป็นด้วยสิเพราะเขาก็บาดเจ็บเหมือนกัน แค่พี่ชายพูดจาเลี่ยนๆ ใส่ถึงขั้นต้องอ้วกขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

“อ้าว ประชุมกันเสร็จแล้วหรอ” ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์ยังอ้วกไม่หยุดสารวัตรพนาก็เดินผ่านมาทางนี้พอดี ในมือมีมงกุฎที่ทำด้วยดอกพวงชมพูอยู่ด้วย ตามประสาพ่อลูกอ่อนที่หลงลูกมากๆ ทุกคนเลยทายว่าเขาน่าจะไปเก็บดอกไม้ให้ลูกสาวมาเพราะจุดที่เขาเดินมามีเครือต้นดอกพวงชมพูที่ออกดอกสีชมพูเต็มไปหมด “เรนเจอร์เป็นอะไร” คิ้วเข้มๆ ของคนที่ไปเก็บดอกไม้ให้ลูกสาวมาเลิกขึ้นอย่างสงสัยแล้วเดินเข้าไปหาพี่เมียด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าซีดเผือดและกำลังอ้วกแตกอยู่

“ไม่รู้ดิพี่ อยู่ๆ ก็คลื่นไส้อยากอ้วก หน้ามืดเวียนหัวไปหมดเหมือนพื้นดินมันเอียงๆ ยังไงก็ไม่รู้ อูแหวะ” คนอ้วกแตกพยายามบอกอาการกับน้องเขยโดยมีลูกน้องในทีมช่วยกันลูบหลังให้

“...เหม็นอะไรแปลกๆ ด้วยมั้ย”

“เหม็นทุกคนเลยยกเว้นพี่ซีล”

“อ้าว” คราวนี้ทุกคนในทีมรีบก้มดมตัวเองกันอีกทันที ไม่เข้าใจว่าตัวเองเหม็นได้อย่างไรเพราะตอนก่อนเข้าประชุมก็อาบน้ำแต่งตัวกันอย่างเรียบร้อย ยิ่งตอนนี้ได้อยู่ใกล้ชิดนายทหารชั้นผู้ใหญ่ตั้งหลายคนใครมันจะไปกล้าทำตัวซกมกกัน

“อาการคุ้นๆ นะ” สารวัตรหนุ่มยิ้มบางๆ ออกมาก่อนจะเดินไปเด็ดตะลิงปลิงมาจากต้นที่อยู่ริมรั้วบ้านของ ผบ.คเชนทร์ พอได้มาเขาก็จับยัดใส่ปากผู้กองกวินทร์ทันทีลูกหนึ่งและผู้กองกวินทร์ก็ยอมกินอย่างว่าง่าย

“เอามาอีกซิพี่” เหมือนจะอาการดีขึ้นเมื่อได้กินตะลิงปลิงสารวัตรพนาก็เลยส่งตะลิงปลิงที่ไปเด็ดมาทั้งพวงให้พี่เมียไป

“ซี๊ดดด” ทุกคนในทีมอัลฟาได้แต่พากันสูดปากตามเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์ส่งผลไม้รสเปรี้ยวจัดเข้าปากคำแล้วคำเล่าแถมยังไม่มีทีท่าว่าจะเปรี้ยวเข็ดฟันอีก

“ดีขึ้นมั้ย” ไม่ต้องถามสารวัตรพนาก็น่าจะได้คำตอบเมื่อผู้กองกวินทร์อาการดีขึ้นจริงๆ

“สารวัตรรู้หรอครับว่าผู้กองของผมป่วยเป็นอะไร” จ่านพดลถามเพราะเหมือนสารวัตรพนาจะรักษาอาการอ้วกแตกของผู้กองกวินทร์ได้จริงๆ

“เรนเจอร์มันไม่ได้ป่วยหรอกจ่า อาการนี้ผมก็เคยเป็นตอนที่ไนเปอร์ท้องน้องชมพูกับท้องน้องโมก” คนพูดก็พูดไปยิ้มไปเมื่อยามนึกถึงอาการที่ว่า พูดถึงลูกกับเมียทีไรแล้วมันอดยิ้มมีความสุขไม่ได้ “นี่เขาเรียกว่าอาการแพ้ท้องแทนเมีย”

“ห๊า!!!” ทุกคนพากันร้องออกมา คนที่ยังกินตะลิงปลิงอย่างเอร็ดอร่อยหันมามองหน้าน้องเขยทันที

“จะว่าไปน้องเพลงก็ไม่เห็นจะมีอาการแพ้ท้องเลยนะ”

“เรนเจอร์มันแพ้แทนแล้วไงซีล” สารวัตรพนากลั้วหัวเราะออกมา ไอ้แฝดเอ๊ย เวรกรรมมันมีจริงนะเนี่ยอะไรที่มันเคยว่าเขาตอนนี้เข้าตัวมันหมดแล้ว ตอนเขาแพ้ท้องแทนแก้วเจ้าจอมมันก็บ่นอยู่นั่นแหละ บ่นไปก็หาซื้อของเปรี้ยวมาให้เขากินไป ไงล่ะตอนนี้มันก็ไม่ต่างกับเขาในตอนนั้นหรอก ไอ้แฝดน้องโดนเวรกรรมตามทันแล้วเดี๋ยวอีกหน่อยไอ้แฝดพี่ได้เป็นบ้าง

“ล้อเล่นน่า แล้วตอนนั้นพี่ทำยังไงถึงหายผมยังไม่อยากอ้วกแตกตลอดเวลานะ” ว่าแล้วก็ส่งตะลิงปลิงเข้าปากอีกส่วนสารวัตรพนาก็ส่ายหน้าตอบ

“ไม่หาย แกก็เห็นนี่ว่าพี่แพ้ท้องยันตอนไนเปอร์คลอดเลย น้องชมพูกับน้องโมกหวงพ่อมากก็เลยทำให้พ่ออ้วกแตก ยิ่งเวลามีผู้หญิงคนอื่นมาเข้าใกล้พี่ก็จะยิ่งคลื่นไส้อ้วกแตกแต่แกอย่ามองว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีเลย สำหรับพี่การแพ้ท้องแทนเมียมันดีจะตาย”

“ดียังไง” ใครจะไปอยากอ้วกแตกตลอดเวลา

“มึงรักน้องเพลงกับลูกมากมั้ยเรนเจอร์”

“รักที่สุดในชีวิต”

“พี่ก็รักไนเปอร์กับลูกสุดชีวิตเหมือนกัน” คนมีประสบการณ์ถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเองให้เหล่าสมาชิกทีมอัลฟาฟัง “ตอนที่ไนเปอร์ท้องเขาจะต้องอุ้มท้องหนักๆ ไปตั้งเก้าเดือนจะอยู่จะกินอะไรก็ต้องระวังทุกอย่าง ทั้งหนักท้อง ทั้งปวดเมื่อย อารมณ์ก็ขึ้นๆ ลงๆ ตามฮอร์โมน พี่คิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของผู้หญิงเขาเลยนะกว่าเขาจะคลอดลูกน่ารักๆ ออกมาให้เราได้อุ้มชูซักคน ยิ่งตอนคลอดเขาก็ยิ่งเจ็บปวดทรมานเสียเลือดไปไม่รู้เท่าไหร่ในขณะที่คนเป็นผัวอย่างเราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องอุ้มท้องหนักๆ ไม่ต้องเจ็บปวดทรมานแบบเขา ไม่ต้องคอยให้นมลูกทุกๆ สองชั่วโมงตลอดทั้งวันทั้งคืนด้วย ตอนที่พี่เห็นไนเปอร์กรีดร้องอย่างเจ็บปวดในห้องคลอดพี่แทบทนไม่ได้เพราะสงสารเขา เมียร้องเจ็บปวดอยู่ตรงหน้าแต่พี่กลับช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยทั้งๆ ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะพี่จนมันทำให้พี่ปวดใจแล้วไม่อยากจะมีลูกอีก พี่ไม่อยากให้ไนเปอร์ต้องเจ็บปวดทรมาน ถ้าท้องแทนไนเปอร์หรือเจ็บแทนไนเปอร์ได้พี่ก็อยากจะทำแทนเขาทุกๆ อย่าง การแพ้ท้องแทนมันเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ที่พี่พอจะช่วยได้และพี่ก็ดีใจที่พี่ได้มีส่วนช่วยแบ่งเบาภาระของเขา” ว่าแล้วสารวัตรพนาก็ตบลงมาบนไหล่ของผู้กองกวินทร์แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายคล้ายพี่ชายที่ต้องการจะสอนน้อง

“อย่าคิดว่านี่เป็นเรื่องที่แย่แต่แกควรภูมิใจที่ได้ช่วยแบ่งเบาความทุกข์ยากของเมีย ได้ทำหน้าที่ของพ่อ น้องเพลงเขาท้องลูกแฝดนะ ตอนไนเปอร์ท้องแกก็เห็นว่าไนเปอร์ลำบากแค่ไหนแต่น้องเพลงท้องลูกแฝดเขาจะยิ่งลำบากมากกว่านั้น ไว้แกได้เห็นตอนน้องเพลงคลอด ได้เห็นตอนที่เมียแกเจ็บปวดแล้วแกจะเข้าใจว่าการแพ้ท้องแค่นี้มันเป็นเรื่องที่เล็กมาก”

คำสอนของน้องเขยทำให้ผู้กองกวินทร์หุบปากเงียบไม่โวยวายอีกด้วยตอนที่แก้วเจ้าจอมท้องเขาก็เป็นอีกคนที่คอยดูแลน้องสาวตลอด ได้เห็นช่วงที่ท้องของแก้วเจ้าจอมโต เห็นเธอปวดเมื่อยตามตัวขยับกายลำบาก ต้องระมัดระวังเรื่องการกิน ต้องงดกิจกรรมยิงปืนที่ชอบ เขารู้ดีว่าเธอลำบากและตอนนี้เมียของเขาก็กำลังจะเป็นแบบแก้วเจ้าจอม สารวัตรพนาพูดถูกเขาควรภูมิใจที่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระในเรื่องนี้ เขาเองก็ไม่อยากให้เพลงพิณต้องลำบากเรื่องแค่นี้ทำไมเขาจะทนเพื่อเธอไม่ได้กันล่ะ

“อืม ผมเห็นด้วยกับพี่ ยิ่งเป็นแบบนี้ผมยิ่งรักน้องเพลงกับเจ้าแฝดมากขึ้น” พี่เมียกับน้องเขยยิ้มให้กันอย่างเข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อและคนกำลังจะได้เป็นพ่อ ผู้กองกวินทร์ยัดตะลิงปลิงเข้าปากจนหมดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกอยากกินอะไรแก้คลื่นไส้อีกจนสายตาของเขาเล็งมาที่มงกุฎดอกไม้ในมือของสารวัตรพนา

“เฮ้ยๆๆ นี่มงกุฎดอกไม้ของลูกกู” สารวัตรพนารีบแย่งมงกุฎคืนแต่ก็สายไปเสียแล้วเมื่อผู้กองกวินทร์คว้าเอามงกุฎไปแล้วเด็ดดอกพวงชมพูมากินต่อโดยที่ทุกคนได้แต่มองเรื่องประหลาดๆ ที่เกิดขึ้น กินผลไม้เปรี้ยวแก้คลื่นไส้นี่ยังพอเข้าใจแต่นี่เล่นเคี้ยวดอกไม้อย่างเอร็ดอร่อยด้วยจนเหล่าคุณจ่าทั้งหลายต้องค่อยๆ ถอยออกห่างอย่างไม่ไว้ใจ นี่ดีนะที่กินดอกไม้ ถ้าอยากกินของสดหรือเลือดสดขึ้นมาก็ตัวใครตัวมันแล้วกัน

“กินแค่ของเปรี้ยวก็พอมั้ง กินดอกไม้มันดูแปลกๆ” ทางผู้กองกรินทร์ก็แปลกใจกับพฤติกรรมคนแพ้ท้อง ตอนที่แม่แก้มแพ้ท้องพวกเขาแม่แก้มชอบกินผลไม้ ตอนแก้วเจ้าจอมท้องเธอไม่มีอาการแพ้ท้องเลยเพราะมีสามีแพ้แทนแต่ไอ้เรื่องที่แพ้ท้องแล้วกินดอกไม้นี่...

“ตอนป้าเอื้อยแพ้ท้องพ่อภูบอกว่าป้าเอื้อยก็กินดอกไม้เหมือนกัน”

“แล้วเป็นยังไงพี่ซีล” คนที่เคี้ยวดอกพวงชมพูถามกลับ

“ก็ไม่ยังไง ก็ได้รีคอนมาไง” ตอนแพ้ท้องป้าเอื้อยของเขากินดอกไม้ตลอดจนพ่อภูดีใจเก้อนึกว่าจะได้ลูกสาวแต่ดันได้ลูกชายมาแทน คนพี่ว่าปกติดีแต่คนน้องออกจะบ้าๆ บอๆ หน่อยตอนนี้ก็กำลังเรียนการเป็นมนุษย์กบอยู่ ในวันสิ้นสุดสัปดาห์นรกของการฝึกเขากับผู้กองกวินทร์ได้แอบไปดูน้องชายอยู่เหมือนกันว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็น่าภูมิใจที่นคินทร์สามารถผ่านการทดสอบมาได้ ครูฝึกต่างก็ชมที่นคินทร์ตั้งใจฝึกและทำทุกอย่างได้ดีสมกับเป็นลูกชายท่าน ผบ.ทบ. แต่เสียอยู่เรื่องเดียวตรงที่มันยังเมาเรือไม่หาย เรื่องที่ผู้กองกวินทร์ได้รับบาดเจ็บจนหายตัวไปหลายวันนคินทร์ไม่ได้รับรู้อะไรเพราะทุกคนอยากให้เขามีสมาธิกับการฝึกแต่คาดว่าพอฝึกเสร็จแล้วนคินทร์ได้มาโวยวายแน่เรื่องที่ไม่มีใครส่งข่าวบอกว่าลูกพี่ที่เคารพรักของตนเกือบตายคาแม่น้ำโขง

“แล้วนี่พี่ใส่เสื้ออะไรของพี่เนี่ย” ผู้กองกรินทร์หันมาทางสารวัตรพนาอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังดูเสียดายมงกุฎดอกไม้ของลูกสาวไม่หาย ทุกลมหายใจเข้าออกมีแต่ลูกพอมงกุฎดอกไม้ถูกแย่งไปกินคนเป็นพ่อก็เลยยืนซึม ทั้งสองแฝดมองเสื้อยืดของน้องเขยอย่างแปลกใจกับเสื้อยืดสีขาวที่มีรอยสีขีดเขียนเป็นรูปอะไรก็ดูไม่ออก อย่างกับมีเด็กที่ไหนมือบอนเอาปากกาสีมาเขียนเสื้อของเขาเล่นเลย

“อ้อ น้องชมพูกับน้องโมกทำเสื้อให้พี่น่ะ สวยปะ” คนยืนซึมกลับมายิ้มได้อีกครั้งพลางหมุนตัวอวดเสื้อยืดที่เขาภูมิใจให้เหล่าสมาชิกทีมอัลฟาดู ทุกคนได้แต่มองเสื้อแล้วก็หันมามองหน้ากัน ไม่กล้าวิจารณ์ออกความเห็นใดๆ เพราะสารวัตรพนาดูจะภูมิใจกับเสื้อตัวนี้มาก ขืนวิจารณ์ไปตามตรงคนเป็นพ่อที่ปลื้มกับผลงานของลูกๆ อาจเสียใจได้

“ตอนที่พวกเราทุกคนออกตามหาเรนเจอร์กับข้ามโขง ไนเปอร์ที่อยู่บ้านดูแลลูกๆ ไม่อยากให้ลูกเบื่อน่ะก็เลยหากิจกรรมต่างๆ มาให้ลูกทำ นี่เป็นสีชอล์กสำหรับเขียนผ้า เด็กๆ ตั้งใจทำมากเลยนะนี่เป็นรูปดอกไม้ อันนี้เป็นรูปแมว นี่รูปกระต่าย”

“เออ...” สมาชิกในทีมอัลฟาได้แต่มองอย่างไม่กล้าแสดงความคิดเห็น จ่าชาลีรีบสะกิดจ่าขวัญชัยทันที

“สารวัตรเขาดูยังไงเป็นรูปดอกไม้ แมวแล้วก็กระต่าย อย่าว่าแต่ดอกไม้ แมวหรือกระต่ายเลย ขนาดวงกลมก็ยังเบี้ยว แล้วเส้นๆ นั่นอะไร พยาธิหรือไส้เดือน”

“เราอาจไม่มีจิตวิญญาณทางด้านงานศิลปะก็ได้เลยดูไม่ออก” นายจ่าทั้งสองแอบกระซิบกันระหว่างที่สารวัตรพนากำลังพรีเซนต์เสื้อที่ลูกๆ ทำให้เขาด้วยความภูมิใจ ฝ่ายข้ามโขงก็ได้แต่ยิ้มเก้อๆ จะบอกว่าไม่สวยก็กลัวหลานเสียใจแต่ถ้าจะชมว่าสวยเขาก็ไม่อยากโกหกให้ผิดศีล

“เด็กๆ ทำเอาไว้เป็นสิบๆ ตัวเลยนะเดี๋ยวพี่จะเอามาแจกคนละตัว”

“เออ...” ก็ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร ไม่คิดว่านายตำรวจนักรบฝีมือดีจากชายแดนใต้จะเห่อแล้วก็คลั่งรักลูกๆ หนักขนาดนี้ เมื่อก่อนคลั่งรักเมียเด็กแต่ตอนนี้คลั่งรักลูก

“เจอสารวัตรเวอร์ชันนี้ผมนึกภาพตอนที่แกวิสามัญคนร้ายกับตัดคอพวกผู้ก่อการร้ายไม่ออกเลย” เมื่อคนเห่อลูกขอตัวไปหยิบเสื้อมาแจกจ่านพดลก็ว่าขึ้น ทุกคนในทีมอัลฟารู้กันดีว่าในด้านการรบสารวัตรพนาไม่เป็นรองใคร อยู่ด้วยกันมาหลายวันตอนนี้ก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น ด้วยอายุและประสบการณ์ที่มากกว่าสารวัตรพนาจึงมักจะมีคำแนะนำดีๆ ให้ทุกคนเสมอ ทุกคนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพลโทกรันณ์ถึงปลื้มลูกเขยมาก ยามรบก็กล้าหาญและยามอยู่กับครอบครัวก็เป็นทั้งพ่อและสามีที่ดีสมกับเป็นลูกเขยเพียงคนเดียวของบ้านสุวรรณเวช

ลูกหนอลูก พอรู้ว่าทำให้พ่อแพ้ท้องแทนแม่ได้ก็ใส่ไม่ยั้งเลย พอได้มีอาการครั้งแรกปุ๊บครั้งต่อๆ ไปก็ตามมาทันที ผู้กองกวินทร์ที่คลื่นไส้อ้วกจนหมดแรงนั่งหน้าซีดอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน ข้างกายมีสารพัดของกินที่ช่วยไม่ให้คลื่นไส้ที่เหล่าคุณย่าคุณยายสรรหามาให้ เอามาให้เขาแล้วก็พากันแอบหัวเราะคนแพ้ท้องแทนเมียด้วยความเอ็นดู

“นะคะคุณพ่อขา ใส่เถอะจะได้เป็นแก๊งเดียวกัน” อาการเวียนหัวยังไม่หายดีก็มีเสียงเจื้อยแจ้วดังอยู่ข้างๆ เมื่อแก้วเจ้าจอมกำลังรบเร้าให้ผู้เป็นพ่อใส่เสื้อยืดที่น้องชมพูกับน้องโมกทำ

“นะคะคูมตาขา น้า” ไม่ใช่แค่คนแม่แต่คนลูกก็เอาด้วย แก้วเจ้าจอมกอดแขนขวาซบผู้เป็นพ่อส่วนน้องชมพูก็เขย่าแขนซ้ายของคุณตาไปมาแล้วเอียงแก้มป่องๆ มาซบอกคุณตาอีกคนจนคนเป็นคุณตาปลื้มอกปลื้มใจนักที่มีลูกสาวกับหลานสาวมาออดอ้อนแบบนี้

“ใส่ดีมั้ยน้า” คุณตาเล่นตัวจนสองแม่ลูกหันมามองหน้ากัน จากนั้นก็โถมตัวมากอดแล้วอ้อนให้หนักกว่าเดิม

“นะคะคุณพ่อขา ใส่เถอะมีแต่คนกันเองไม่ได้ไปออกสื่อที่ไหน เสื้อของน้องชมพูกับน้องโมกออกจะสวย” พอคุณแม่ว่าน้องชมพูก็รีบกางเสื้อยืดสำหรับคุณตาโชว์ โชว์เสร็จก็เล่นท่าไม้ตายคือขึ้นไปนั่งตักแล้วกอดคุณตาแน่น แขนน้อยๆ โอบกอดคุณตาแล้วเอียงแก้มป่องๆ มาซบอก งานนี้คุณตารันใจละลายนึกคำปฏิเสธไม่ออกเลย

“คูมตาใฉ่เฉื้อของน้องจมปูกับต้าวโมกนะคะ นะคะคูมตาขา” อ้อนเสร็จสาวน้อยก็เอื้อมตัวไปหอมแก้มคุณตาฟอดใหญ่ สองแขนเปลี่ยนมาเป็นกอดรอบคอคุณตาแล้วก็เอียงแก้มไปคลอเคลียแก้มคุณตาเหมือนที่ชอบทำเวลาจะอ้อนแล้วแบบนี้คุณตาหรือจะหนีรอด

“ถ้าตาใส่เสื้อตัวนี้ งั้นวันเปิดเทอมต้องให้ตาไปส่งที่โรงเรียนโอเคมั้ยคะ”

“อืม...” แล้วทั้งสองคนแม่ลูกก็หันมามองหน้ากันอีก แก้วเจ้าจอมทำท่าขบคิดโดยมีน้องชมพูทำตามเลียนแบบคุณแม่ทุกอย่างก่อนที่ทั้งสองคนจะพูดออกมาพร้อมกัน

“ก็ได้ค่ะ” สิ้นคำ พลโทกรันณ์ก็รับเอาเสื้อยืดที่หลานๆ วาดรูปการ์ตูนให้มาใส่ทันทีทำให้ทั้งสองคนแม่ลูกดีใจกันมาก แก้วเจ้าจอมกับน้องชมพูยกมือขึ้นตีกันอย่างดีใจที่อ้อนให้คุณตาใส่เสื้อได้สำเร็จ จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยคุณตาใส่เสื้อ จัดทรงเสื้อให้ดูดีแล้วก็เอาอกเอาใจคุณตา ผู้กองกวินทร์ได้แต่มองแล้วก็เบะปากใส่ นับวันหลานสาวของเขาเริ่มเหมือนแม่เข้าไปทุกที ยัยสองแม่ลูกคู่นี้เหมือนโคลนนิ่งนิสัยกันมาเลย ดูสิ อ้อนจนแม่ทัพภาคหลงแล้วยอมใส่เสื้อยืดที่วาดเป็นรูป...รูปอะไรวะ ไส้เดือนหรอ

“ไปเสียเวลาอ้อนมันทำไม ใจมันอยากจะใส่เสื้อเอาใจหลานอยู่แล้วแต่ทำเป็นเล่นตัวคงอยากให้ลูกสาวกับหลานสาวออดอ้อน ถุย! เจ้าเล่ห์เหลี่ยมเยอะนักนะมึง” พลเอกคีรินทร์ว่าอย่างรู้ทันน้องเขยแต่แก้วเจ้าจอมกับน้องชมพูก็ไม่ทันได้ฟังเพราะทั้งสองคนแม่ลูกกำลังอ้อนขอให้พลโทกรันณ์พาแวะเที่ยวก่อนจะกลับบ้านด้วย

“หมั่นไส้” คุณตาภูเห็นแล้วก็อิจฉา อยากให้ลูกสาวกับหลานตัวน้อยมาอ้อนตนบ้าง

“พ่อภูก็เอาด้วยหรอครับ” ผู้กองกวินทร์มองเสื้อยืดที่พลเอกคีรินทร์สวม นี่มันเสื้อที่ยัยปักเป้ากับต้าวโมกทำนี่นา ตอนแรกเขาก็นึกว่าสารวัตรพนาจะเอาเสื้อมาแจกแค่ทีมอัลฟาของเขา สรุปคือสารวัตรพนาดันไปบอกลูกๆ ว่าทุกคนชอบเสื้อกันมากทีนี้ยัยปักเป้ากับน้องชายก็เลยช่วยกันหอบเสื้อไปแจกให้ทุกคนเลย แล้วด้วยความอยากเอาใจหลานทุกคนก็เลยยอมใส่เสื้อลายไส้เดือนกับแมวขาเบี้ยว อย่างของเขาได้เป็นลายกระต่ายหูขาด ผู้กองกรินทร์ได้เป็นลายแมวมีหกขา อรินหนักสุดได้เป็นลายไส้เดือนมีปีก

“มีฝีมือเหมือนกันนะเนี่ย โตขึ้นอาจเป็นจิตรกร” ผู้กองกวินทร์เบะปากใส่อีกรอบที่แม้แต่พ่อภูก็ยังหลงใหลงานศิลปะของลูกปีศาจ ดีนะที่เขาโกหกไปว่าเสื้อมันคับไปใส่ไม่ได้เลยไม่ต้องใส่เสื้อลายกระต่ายหูขาด แต่เจ้าสองพี่น้องนี่ก็ยังบอกอีกว่าเดี๋ยวจะทำเสื้อให้เขาใหม่โดยให้พิเศษกว่าคนอื่นตั้งสามตัว

“เป็นไงบ้าง ยังแพ้ท้องอยากจะอ้วกอยู่มั้ยพ่อชงน้ำขิงมาให้จิบแก้คลื่นไส้”

หืม... ผู้กองกวินทร์มองถ้วยน้ำขิงที่พลเอกคีรินทร์ส่งมาให้ พ่อภูมักห่วงใยลูกๆ เสมอแต่ว่า...

“เห็นน้องเพลงกับมารีนกำลังทำสลัดดอกไม้ให้เราน่ะ ตอนป้าเอื้อยแพ้ท้องก็อยากกินดอกไม้เหมือนกันแล้วก็ได้รีคอนมา อ้อ พ่อเอายาดมมาให้ด้วยนะ” ทั้งน้ำขิง ทั้งยาดม แค่นั้นยังไม่พอพลเอกคีรินทร์ยังบีบๆ นวดๆ ไหล่ให้ลูกชายอย่างเอาใจด้วยก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะแสยะยิ้มใส่อย่างรู้ทัน

“เดี๋ยวๆๆ พอแล้วครับพ่อภู แหม ท่าน ผบ.ทบ.มาบีบๆ นวดๆ ให้เรือเอกอย่างผมแบบนี้มันดูแปลกๆ นะครับ”

“แปลกอะไร แล้ว ผบ.ทบ.กับเรือเอกมีที่ไหนกัน ระหว่างเรามีแค่คำว่าพ่อกับลูกเท่านั้น ลูกไม่สบายแล้วพ่อมาดูแลมันแปลกตรงไหนวะ” ถามแล้วก็อดเขินๆ ไม่ได้เหมือนกันแต่พลเอกคีรินทร์ก็พยายามตีหน้านิ่งสุดฤทธิ์

“ที่มาเอาใจผมเนี่ยผมรู้ทันนะครับ”

“รู้ทันอะไร มึงเป็นลูกพ่อแล้วมึงก็ไม่สบายอยู่พ่อก็แค่เป็นห่วงมึงไงเรนเจอร์” ปากก็ว่าแต่หน้าตาเลิ่กลั่กสุดๆ ได้แต่คิดในใจอย่างหมั่นไส้ในความฉลาดทันคนของลูกชาย นี่เขาอาการออกจนมันรู้ตัวเลยหรอเนี่ย

“พ่อภูเอาใจผมเพื่อติดสินบน ถ้าลูกแฝดของผมคลอดพ่อภูอยากเอาหลานไปเลี้ยงเองใช่มั้ยล่ะ” รอยยิ้มยียวนที่ถอดแบบมาจากพลโทกรันณ์ทำให้พลเอกคีรินทร์ชักสีหน้าใส่ เมื่อก่อนเคยภูมิใจที่ลูกชายมันฉลาดแต่ตอนนี้เขากลับเกลียดความฉลาดของมันแล้ว

“เอามานี่เลย ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว” พอถูกจับได้พลเอกคีรินทร์ก็แย่งเอาแก้วน้ำขิงมาดื่มเองผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งหัวเราะ ตอนเด็กๆ พลเอกคีรินทร์ชอบขโมยตัวพวกเขาพี่น้องไปเลี้ยงดูที่บ้านตัวเอง ตู่ว่าพวกเขาเป็นลูกในไส้ตัวเอง พอมาตอนนี้ก็คงอยากจะมีหลานเต็มแก่แล้ว เห็นแก้วเจ้าจอมกับยัยปักเป้าอ้อนพ่อของเขาแบบนี้คงอยากถูกลูกหลานอ้อนบ้าง

“น่ะ ผมบอกพ่อแล้วว่าพี่เรนเจอร์ต้องรู้ทัน” ผู้หมวดศิขรินที่เพิ่งเดินเข้ามาทั้งว่าทั้งขำ “เดี๋ยวผมกับมารีนจะรีบมีหลานให้แล้วกันนะครับส่วนลูกแฝดของพี่เรนเจอร์ปล่อยให้อารันกับอาเชนทร์เขาแย่งกันสองคนเถอะ ศึกนี้เราอย่าไปเอี่ยวเลยครับพ่อ” ตอนนี้ก็เห็นแย่งกันตั้งชื่อให้หลานอยู่ทั้งคุณปู่แล้วก็คุณตา

“ได้ยินแว่วๆ ใครจะรีบมีหลานนะ”

“พี่ซีลน่ะครับอารัน ผมบอกว่าจะรีบให้พี่ซีลแต่งงานมีลูก มีหลานเยอะๆ น่ะดีนะครับ” ผู้หมวดหนุ่มรีบเฉไฉเมื่อเห็นผู้เป็นอาจ้องจิกทำตาขวางใส่ แต่พอพลโทกรันณ์หันกลับไปให้ลูกสาวกับหลานสาวอ้อนต่อผู้หมวดศิขรินก็ค่อยถอนหายใจออกมาเฮือกใคร แม่ของขวัญคณินยกเธอให้พลโทกรันณ์ผู้เป็นพี่ชาย ให้พี่ชายดูแลอย่างเต็มที่พลโทกรันณ์ก็เลยมีฐานะไม่ต่างอะไรกับพ่อของขวัญคณินและหวงหลานสาวคนนี้มาก ขวัญคณินเป็นเด็กดี เรียบร้อยและเชื่อฟังผู้ใหญ่พลโทกรันณ์เลยเอ็นดูหลานสาวเป็นพิเศษ

“ผมจะมีสภาพเหมือนพี่พนาตอนเปิดตัวกับไนเปอร์ใหม่ๆ มั้ยเนี่ย”

“ตอนแรกๆ อาจยับเยินหน่อย แต่เชื่อเถอะว่าซักพักก็จะเป็นแบบนั้น” ผู้กองกวินทร์พยักหน้าไปทางสารวัตรพนาที่กำลังเดินเข้ามาใต้ถุนบ้านโดยมีน้องโมกขี่คอมาด้วย ทั้งสองพ่อลูกคงไปเก็บดอกไม้มาเพราะเห็นถือดอกพวงชมพูมาอย่างเยอะ น้องชมพูที่กอดคอและคลอเคลียคุณตาอยู่รีบผละออกจากคุณตาไปหาคุณพ่อทันที พอปล่อยตัวน้องโมกลงแล้วน้องชมพูก็โถมตัวไปกอดคุณพ่ออย่างออดอ้อนส่วนน้องโมกก็เข้าไปกอดซุกอกแม่เหมือนกัน

“น้อนโมกกับคูมพ่อไปเก็บดอกไม้มาให้คูมแม่กับปี้จมปูคับ” หนุ่มน้อยรีบบอก รีบอวดมงกุฎดอกพวงชมพูอันสวยให้คุณแม่ดูอย่างประจบ

“โอ้โห สวยจังเลยค่ะ น้องโมกสวมมงกุฎดอกไม้ให้แม่ได้มั้ยคะ”

“ได้ค้าบ” หนุ่มน้อยยิ้มแฉ่ง ทั้งดีใจทั้งเขินขณะค่อยๆ ประคองมงกุฎดอกพวงชมพูใส่ที่ศีรษะให้คุณแม่ ดวงตาของหนุ่มน้อยเป็นประกายไร้เดียงสา คุณแม่สวยจังเลยน้องโมกรักคุณแม่มาก

“คูมแม่จ๋วย” ทั้งว่าทั้งแก้มแดงด้วยความเขิน แล้วก่อนจะเขินไปมากกว่านี้คุณแม่ก็เลยดึงเอาน้องโมกไปกอดไปหอมจนหนุ่มน้อยฟินใหญ่ เรื่องเทคแคร์คุณแม่กับพี่ชมพูนั้นคุณพ่อสอนน้องโมกเป็นประจำ

“น้องโมกก็มีมงกุฎมาให้พี่ชมพูเหมือนกันนี่ครับ” พอคุณพ่อบอกน้องโมกที่ซุกคุณแม่อยู่ก็เอามงกุฎดอกพวงชมพูอีกอันมาสวมให้พี่ชมพูบ้างทำให้พี่ชมพูดีใจมากก่อนจะเข้ามากอดแล้วหอมแก้มน้องโมกอีกคน

“ต้าวโมกเด็กดีน่าย้าก” ทั้งสองคนพี่น้องกอดกันกลม เห็นแล้วก็ชื่นอกชื่นใจนัก ผู้กองกวินทร์ก็พลอยเอ็นดูมีความสุขไปกับหลานจนอยากให้ลูกของตนคลอดออกมาเร็วๆ เพื่อจะได้สอนให้ลูกรักกันแบบนี้บ้าง

“อันนี้ให้คูมยุงคับ” หืม ผู้กองกวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อน้องโมกส่งช่อดอกพวงชมพูมาให้เขาอีกช่อใหญ่

“ลุงไม่ใส่มงกุฎดอกไม้ครับ”

“ให้กิงคับ คูมป้อบอกว่าคูมยุงชอบกิง” แน้ มีรู้ด้วยว่าเขาแพ้ท้องอยากกินดอกไม้ และเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจเขาก็เลยเด็ดดอกพวงชมพูมากินอย่างเอร็ดอร่อยจนน้องชมพูต้องจับมงกุฎดอกพวงชมพูของตัวเองเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าคุณลุงจะมาแย่งเอาไปกินอีกเพราะดูท่าคุณลุงจะเปลี่ยนใจมาชอบกินดอกไม้แทนแตงมอ เอ๊ย แตงโมแล้ว

“ให้คูมยุงด้วยคับ” แม้แต่ผู้หมวดศิขรินก็ยังได้ช่อดอกพวงชมพูด้วย

“ฉันไม่ใส่มงกุฎแล้วก็ไม่กินดอกไม้ด้วยไอ้กร”

“เอาปายให้คูมน้ามารีงคับ”

“โอ๊ะ ช่างเป็นหลานที่รู้ใจลุงที่สุดเลย สมแล้วที่เป็นเพื่อนรักกันมานาน” น้องโมกหัวเราะแหะๆๆ ชอบใจ ดีใจที่ทุกคนชอบดอกไม้ของตนก่อนจะเอียงแก้มให้พี่ชมพูหอมอีกแล้วคุณแม่ก็ก้มลงมาหอมตามจนหนุ่มน้อยฟินสุดๆ ให้คุณพ่อแอบยื่นมือมาหยิกแก้มเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยวในความขี้อ้อน แต่ยิ่งถูกหยิกแก้มน้องโมกก็ยิ่งหัวเราะแหะๆๆ ชอบใจมีความสุขคุณตารันกับคุณตาภูเลยเข้ามาเอาหลานไปอุ้มทีละคน แล้วพอทุกคนหันไปชื่นชมความน่ารักของหลานๆ แก้วเจ้าจอมก็แอบหันมาหอมแก้มสามีอีกคนเพราะเขาช่างสอนลูกๆ ได้น่ารักเหลือเกิน แล้วพอจะหอมซ้ำอีกข้างผู้กองกรินทร์ก็ยื่นกระบอกข้าวหลามที่เพิ่งเผาร้อนๆ มาให้เธอ แกล้งขัดจังหวะน้องสาวกับน้องเขยเล่นๆ จนแก้วเจ้าจอมยู่จมูกใส่

“ข้าวหลามอะไรเนี่ย นี่อารมณ์ไหนพี่ซีลอยู่ๆ ก็มาเผาข้าวหลาม” ถึงว่าก่อนหน้านี้เห็นหายไปกับเพลงรักตั้งพักใหญ่ๆ ก่อนจะพากันกลับมาพร้อมกับกระบอกไม้ไผ่หลายบ้อง ไหนจะมีข้ามโขงช่วยก่อไฟให้อีก

“อารมณ์อยากกินเฉยๆ อยู่ๆ ก็อยากกินข้าวหลาม” คนที่เผาข้าวหลามตอบแบบมีอาการเลิ่กลั่ก พิรุธเต็มใบหน้าไปหมดก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะหัวเราะขึ้น

“ฮ่าๆๆ แหมโกหกไม่เนียนเลยนะพี่ซีล ก็ตอบไปตรงๆ สิว่าหัวหน้าภูผาเขาถ่ายรูปข้าวหลามลงไอจีแล้วคุณน้ำเมยไปกดไลค์กับเขียนคอมเมนต์ว่าอยากกิน…กลัวเมียอยากกินข้าวหลามของคนอื่นก็เลยต้องรีบทำข้าวหลามให้เมียกินก่อน”

“หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง แค่เรื่องข้าวหลามยังเอามาหึง”

“จริงครับคุณพ่อ” ผู้กองกวินทร์รีบพยักหน้าเห็นด้วยกับพลโทกรันณ์ก่อนจะหันมาทางพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง “ก็แค่ข้าวหลามแหละพี่ซีลอย่าไปหึงเลย อีกอย่างกระบอกข้าวหลามของพี่บ้องใหญ่กว่าของหัวหน้าภูผาอีกนะ น้ำกะทิก็เยอะกว่าอร่อยหวานมันเต็มปากเต็มคำกว่าของหัวหน้าภูผาแน่นอน”

“แน่ใจนะเรนเจอร์ว่าพูดถึงข้าวหลาม” ฟังแล้วมันอดคิดดีไม่ได้จนพลเอกคีรินทร์ต้องถามซ้ำ กำลังจะดุลูกชายเสียหน่อยที่พูดอะไรแบบนี้แต่แก้วเจ้าจอมที่กำลังแกะข้าวหลามออกมาจากกระบอกไม้ไผ่ก็หัวเราะคิกๆ ขึ้นมาก่อน

“แต่ไนเปอร์ชอบข้าวหลามของพี่พนามากกว่า บ้องใหญ่น้ำกะทิเยอะ น้ำกะทิข้นๆ ด้วย”

“ไนเปอร์!” ว่าจะดุลูกชายกลับต้องมาดุลูกสาวก่อนเมื่อพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์ขึ้นเสียงว่าพร้อมกัน ส่วนผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินก็รีบช่วยกันเอามือปิดหูหลานๆ เอาไว้เดี๋ยวจะเผลอจำเอาไปพูดกับคนอื่น แก้วเจ้าจอมยังหัวเราะคิกๆๆ ต่อด้วยความทะเล้นแล้วเอียงคอมองสามีที่กำลังหน้าแดงอยู่

“ดุไนเปอร์ทำไมคะไนเปอร์พูดถึงข้าวหลามจริงๆ ป่าที่ยะลาอุดมสมบูรณ์มากไผ่ก็เลยกอใหญ่บ้องโต แล้วทางใต้ก็มีต้นมะพร้าวเยอะ มะพร้าวกะทิหาง่ายจะตายไปเวลาหนาวๆ พี่พนาชอบทำให้ไนเปอร์กิน...หวานมันอร่อยเต็มปากเต็มคำที่สุดเลย” ว่าแล้วก็ทำหน้าฟินเข้าไปใหญ่ สารวัตรพนากลั้นยิ้มแทบตายและหน้าก็แดงจัดเมื่ออดคิดดีไม่ได้ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าแก้วเจ้าจอมพูดถึงอะไร

“ยัยปีศาจหื่น ถึงว่าได้ลูกหัวปีท้ายปี เป็นสาวเป็นนางพูดออกมาได้”

“อ้าวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าวหลามอ่ารีคอน เป็นรีคอนเองรึเปล่า รีคอนคิดไม่ดีเองรึเปล่า” แก้วเจ้าจอมยังคงหัวเราะคิกๆๆ อย่างล้อเลียนก่อนจะดึงเอาลูกน้อยทั้งสองคนมานั่งบนตักแล้วป้อนข้าวหลามอย่างไม่สนใจสีหน้าของพ่อๆ และเหล่าพี่ชายที่ปลงกันแล้วกับนิสัยที่หาความเป็นผู้หญิงของเธอไม่ได้

“ลูกหลานกูแต่ละคน” พลเอกคีรินทร์ละเพลียใจนัก ลูกชายแฝดคนหนึ่งก็คลั่งรักแพ้ท้องแทนเมีย อีกคนก็คลั่งรักหวงเมียเด็ก ลูกชายคนโตของตัวเองก็คลั่งรักจ้องจะจับขวัญคณินกินมาตั้งแต่เด็ก ลูกชายคนเล็กก็บ้าๆ บอๆ เป็นทาสแมวที่เมาเรือหนักแล้วก็ลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างแก้วเจ้าจอมที่หื่นหลงแต่ผัวจนลืมลูก จะมีปกติสักคนให้พ่ออวยหน่อยมั้ย “โชคยังดีที่ได้สะใภ้เป็นคนเรียบร้อยปกติ ไม่ผิดมนุษย์มนา”

พลเอกคีรินทร์พอจะยิ้มออกเมื่อเห็นลูกสะใภ้และว่าที่ลูกสะใภ้ทั้งสองคนกำลังเดินเข้ามาที่ใต้ถุนบ้าน เพราะผู้กองกวินทร์แพ้ท้องหนักมากเพลงพิณกับขวัญคณินเลยไปช่วยกันทำของกินแก้อาการแพ้ท้องมาให้

“มารีนกับพี่เพลงพิณทำยำดอกไม้กับสลัดดอกไม้มาให้พี่เรนเจอร์กินแก้คลื่นไส้ค่ะ ยำดอกไม้ที่พี่เพลงพิณทำอร่อยอย่างนี้เลย” ขวัญคณินยกนิ้วให้เพราะมันอร่อยมากจริงๆ เป็นเมนูที่เธอไม่เคยกินมาก่อนด้วย พี่เพลงพิณนี่เก่งจริงๆ พอรู้ว่าสามีแพ้ท้องและอยากกินดอกไม้ก็เอาดอกไม้มาทำเป็นอาหารจนได้เมนูที่อร่อย

“น่ารักที่สุด” ผู้กองกวินทร์เอื้อมมือไปลูบศีรษะขวัญคณินด้วยความเอ็นดูน้องสาวก่อนจะรีบเกี่ยวเอวบางของเพลงพิณเข้ามากอด รู้สึกว่าอาการแพ้ท้องจะดีขึ้นเมื่อมีเธออยู่ใกล้ๆ ดูสิ มีทำของกินมาให้เขาด้วย

“เนี่ย เห็นมั้ยน้องเพลงเขารู้จักเอาใจพี่ ดูแลพี่” อดหันไปว่าแก้วเจ้าจอมไม่ได้ พอเธอรู้ว่าเขาแพ้ท้องแทนเมียจนอยากกินแต่ดอกไม้เธอก็พาลูกๆ นั่งหัวเราะเขาอยู่ตั้งนานสองนานแทนที่จะเป็นห่วงพี่ชายอย่างเขา

“นั่นมันหน้าที่ของคนเป็นเมีย น้องเพลงเขาเป็นเมียพี่เรนเจอร์เขาก็ต้องดูแลพี่เรนเจอร์ไป ส่วนไนเปอร์เป็นเมียพี่พนาไนเปอร์ก็ต้องดูแลเอาใจผัวของไนเปอร์สิ”

ยัยปีศาจหื่นหลงผัวแก่

“งั้นก็ดูมารีนเป็นตัวอย่าง เนี่ย น้องสาวที่น่ารักต้องแบบนี้”

“ไนเปอร์ไม่ใช่น้องสาวของพี่เรนเจอร์ แต่ไนเปอร์เป็นเจ้ากรรมนายเวรของพี่เรนเจอร์ต่างหาก ฮ่าๆๆๆ” ไม่ได้มีความสลดแต่ใดๆ ซ้ำแก้วเจ้าจอมยังหัวเราะอย่างชอบใจด้วย พอคนแม่หัวเราะคนลูกทั้งสองก็พากันหัวเราะตามจนผู้กองกวินทร์ต้องยอมรับแล้วล่ะว่านี่คือเจ้ากรรมนายเวรของเขาจริงๆ

“พี่เรนเจอร์อย่าว่าพี่ไนเปอร์สิคะ ที่บาดเจ็บกลับมาก็ได้พี่ไนเปอร์คอยดูแลรักษาเป็นหลักเลยไม่ใช่หรอ” ยิ่งเพลงพิณว่าแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งยืดอกรับอย่างสุดมั่นจนน้องชมพูกับน้องโมกพากันยืดอกตามคุณแม่ให้คุณลุงเรนเจอร์ได้เบะปากใส่อีกรอบ

“แล้วนี่อรินหายไปไหนเนี่ย” เมื่อนับดูจำนวนลูกๆ หลานๆ แล้วพลโทกรันณ์ก็ไม่เห็นอรินอยู่กับเหล่าพี่น้อง จะว่าอยู่กับข้ามโขงก็ไม่น่าใช่เพราะตอนนี้ข้ามโขงกำลังเผาข้าวหลามอยู่กับเพลงรักและสมาชิกทีมอัลฟา

“นั่นสิครับ จะว่าไปมันไม่ค่อยมาสุงสิงกับพวกเราเลย จะใช้ให้มาดูอาการให้หน่อยก็ดันหายจ้อยจนต้องให้ยัยหมอปีศาจนี่มาดูอาการให้แทน” ผู้กองกวินทร์หันไปแยกเขี้ยวใส่แก้วเจ้าจอมอีก ทางแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ก็เลยแยกเขี้ยวใส่เขากลับอย่างไม่ยอมเหมือน คงมีเพียงแค่ผู้หมวดศิขรินกับผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่รู้ว่าทำไมอรินถึงไม่ค่อยมาสุงสิงกับเหล่าพี่น้องเหมือนเดิม ทั้งสองคนแอบหัวเราะให้กันเบาๆ เพราะเมื่อวานนี้จ่านพดลพยายามขอไลน์ซอมพอแล้วทำท่าจะจีบสาวน้อยคนสวย พออรินรู้เข้าจากที่วิ่งเล่นอยู่กับหลานดีๆ คราวนี้ก็ตามเฝ้าซอมพอไม่ให้เธอต้องคลาดสายตาเลย

“พี่อรินอยู่นั่นไงคะ...เหมือนกำลังหาอะไรอยู่เลย” คิ้วเล็กๆ ของขวัญคณินขมวดมุ่นแล้วหรี่ตามองพี่ชายหน้าตี๋ที่เหมือนกับกำลังหาอะไรบางอย่างก่อนจะเดินเข้ามาหาทุกคนที่ใต้ถุนบ้าน

“หาอะไรอยู่...”

“ทุกคนเห็นซอมพอมั้ยครับ” ยังไม่ทันที่แก้วเจ้าจอมจะเอ่ยถามจบอรินก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนอย่างรีบร้อน สีหน้าดูกังวลอย่างเห็นได้จนผู้หมวดศิขรินกับผู้กองกรินทร์ต้องแอบหัวเราะซ้ำอีกรอบ เมื่อก่อนมีอะไรก็พี่ไนเปอร์ๆ ตลอด เดี๋ยวนี้ไม่ได้ยินพี่ไนเปอร์แล้วแต่ได้ยินชื่อซอมพอแทน

“ว่ายังไงล่ะครับเห็นมั้ย” อรินก็ยังดูกังวลไม่หายแล้วจึงหันมาทางสารวัตรพนาที่ยืนอยู่ใกล้เขาที่สุด “พี่พนาเห็นซอมพอมั้ยพี่”

“ไม่เห็น” อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าตอบเพราะต้องเลี้ยงลูกเลยไม่ทันได้สังเกตว่าซอมพอหายไปไหน

“อุ๊ย เดี๋ยวนี้เรียกผัวยัยปีศาจว่าพี่พนาซะด้วย” มีแค่ผู้กองกวินทร์คนเดียวที่ยังไม่ค่อยชินอะไรแบบนี้จนอดแซวออกมาไม่ได้ เมื่อก่อนเห็นเป็นศัตรูหัวใจแย่งผู้หญิงกันแทบตายแล้วนี่กลับใจมาเป็นพันธมิตรกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย “นับถือเขาเป็นพี่แล้วหรออริน”

“ผัวของพี่สาวก็คือพี่เขยถ้าไม่ให้เรียกพี่จะให้เรียกอะไร จะเรียกสารวัตรก็กระไรอยู่ตอนนี้เราไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้องกันแล้ว เขาเป็นพี่เขยส่วนผมเป็นน้องเมีย”

“ถูกต้องที่สุด” แก้วเจ้าจอมรีบพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องชาย ยิ่งได้ยินอรินพูดแบบนี้เธอก็ยิ่งสุขใจและสบายใจมาก ดีใจจริงๆ ที่มีวันนี้จนได้

“แล้ว...”

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะครับพี่เรนเจอร์ ที่ผมอยากรู้ที่สุดตอนนี้ก็คือซอมพออยู่ที่ไหนผมเดินตามหาจนทั่วบ้านแล้วแต่ก็ไม่เจอ...ไม่น่าปล่อยให้คลาดสายตาเลย ถ้ายังตามหาไม่เจอผมจะบุกไปค้นที่รถบ้านของลูกน้องพี่แล้วนะ ผมไม่ไว้ใจทหารเรือหัวงู” ทุกคนพากันหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินอรินว่า แล้วในที่นี้ก็มีทหารเรืออยู่คนเดียวผู้กองกวินทร์เลยรู้สึกเหมือนกับกำลังถูกรุม พอจะหันมาฟ้องเพลงพิณเธอก็ดันหัวเราะไปกับทุกคนด้วย ฮึ่ม ไอ้เด็กบ้า ทหารเรือออกจะน่ารักมันเอาจากไหนมาพูดว่าเป็นหัวงู

“เรียกงูมากัดไอ้เด็กบ้านี่ทีค่ะน้องเพลง” เพลงพิณก็ยังคงส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ อรินเป็นคนดีเหล่าพี่งูของเธอไม่มีทางทำอันตรายเขาหรอก

“ใจเย็นๆ น่า ซอมพอไม่ได้หายไปไหนหรอก” ผู้กองกรินทร์เข้ามากอดคอน้องชายด้วยสีหน้ายิ้มๆ “อย่าเพิ่งคลั่งรักแล้วที่นี่ก็ไม่มีอันตราย ให้ซอมพอคลาดสายตาซักนาทีบ้างก็ได้อย่ามาขี้หึงขี้หวงไร้สาระแบบนี้”

“ก่อนจะไปบอกน้อง บอกตัวเองก่อนมั้ย” พลโทกรันณ์เบะปากใส่คนขี้หึงที่กำลังสอนคนขี้หึงอยู่พลางหยิบกระบอกข้าวหลามที่น้องชมพูกับน้องโมกกำลังกินกันอยู่ขึ้นมา ไอ้ข้าวหลามบ้องนี้ก็มาจากความขี้หึงของมันเหมือนกันนั่นแหละ

“ผมไม่ได้คลั่งรักนะพี่ซีลแต่หน้าที่ดูแลความปลอดภัยของซอมพอมันเป็นหน้าที่ของผม อีกอย่างพ่อกับแม่ของเขาก็อุตส่าห์ฝากเขาเอาไว้กับผมผมก็ต้องดูแลลูกสาวเขาให้ดีสิ ยิ่งมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองด้วย”

“อ้อหรอ” ทุกคนว่า ไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิดเพราะการกระทำของอรินที่มีต่อซอมพอมันดูมากกว่าคำว่าหน้าที่ แก้วเจ้าจอมหัวเราะคิกๆ กับสามีด้วยเอ็นดูในความปากแข็งของน้องชาย อาการแบบนี้ใครๆ ก็ดูออกว่าอรินกำลังมีความรักกับเด็กในปกครองของตัวเอง

“ถ้าไม่ได้รักไม่ได้ชอบ งั้นตอนที่จ่าดลเขาขอไลน์ซอมพอก็อย่าไปขวางสิ เป็นแค่เจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้ประชาชนก็อย่าไปก้าวก่ายเรื่องไลน์ส่วนตัวของเขา”

“ก็ผมไม่ไว้ใจลูกน้องพี่หนิพี่เรนเจอร์” อรินไม่ยอมฟัง “ลูกน้องพี่เจ้าชู้จะตาย ซอมพอยังเด็กเดี๋ยวจะถูกคนแก่หลอกเอา”

“ไอ้แก่คนนี้ก็เลยต้องเฝ้าเอาไว้เองใช่มั้ยล่ะ” แหม อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่เลยนะไอ้หนู ผู้กองกวินทร์คิด อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กทำไมเขาจะเดาใจอรินไม่ออก

“เปล่าซักหน่อย” ไอ้แก่ที่ผู้กองกวินทร์ว่าตอบเสียงอ้อมแอ้มไม่เต็มปาก ใบหน้าขาวตี๋แดงจัดอย่างเก็บอาการไม่อยู่เพราะซอมพอก็เคยพูดเหมือนกันว่ารู้สึกเหมือนกำลังถูกคนแก่อย่างเขาหลอก “แล้วตกลงซอมพออยู่ที่ไหนครับพี่ซีล” เขารีบเปลี่ยนเรื่องแล้วหันมาหาผู้กองกรินทร์แทนเมื่อคิดว่าผู้กองกรินทร์น่าจะรู้ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อผู้กองกรินทร์พยักหน้าไปทางรถบ้านคันที่เขานอนกับกุมาริกา

“อยู่ในรถบ้านกับน้ำเมย สองคนนั้นเขาสนิทกันก็ปล่อยให้เขาอยู่ด้วยกันไปเถอะไม่ต้องไปคอยเฝ้าหรอก”

“ฟู่” พอได้ยินแบบนี้อรินก็สบายใจก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนแคร่แล้วพ่นลมออกมาจากปากด้วยความโล่งใจ เขารึก็นึกว่าถูกทหารเรือหัวงูที่ไหนมาล่อลวงไปเสียอีก อยากรีบกลับแม่สอดเร็วๆ เสียทีซอมพอจะได้ไม่ต้องเจอกับพวกทหารเรือหัวงูแถวนี้

“ท่าทางจะเป็นเอามาก” ดูอาการของน้องชายแล้วแก้วเจ้าจอมก็แอบหันมากระซิบกับสามี สารวัตรพนาก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาเองก็ดูออกแหละว่าอรินกับซอมพอเหมือนจะมีซัมติงกันแต่เล่นปากแข็งไม่ยอมรับแบบนี้ระวังจะได้กินแห้ว รักเด็กก็ยอมรับไปว่ารักเด็ก มีเมียเด็กมันดีจะตาย

เห็นคุณน้าอรินทำหน้าเครียดๆ อยู่นานน้องชมพูกับน้องโมกก็เกิดเป็นห่วงเลยมาแบ่งข้าวหลามให้คุณน้ากินด้วย ส่วนคุณลุงเรนเจอร์ก็ดูจะเอร็ดอร่อยกับเมนูสารพัดดอกไม้จนน้องชมพูไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยกลัวว่าคุณลุงจะมาแย่งเอามงกุฎดอกไม้ของตัวเองไปกินอีกสาวน้อยก็เลยดูระแวงคุณลุงอยู่ตลอดเวลา ทุกคนนั่งเล่นด้วยกันได้ไม่นานกุมาริกาก็เดินออกมาจากรถบ้านพร้อมกับซอมพออรินก็ยิ่งเบาใจมากที่เห็นเธอเสียที แต่ทว่า...

“โอ้โห” เสียงขวัญคณินกับแก้วเจ้าจอมร้องออกมาพร้อมกันเมื่อได้เห็นซอมพอในลุคที่เปลี่ยนไป กุมาริกาเป็นดาราดังทุกคนเลยชินกับการแต่งกายด้วยชุดเสื้อผ้าตามแฟชั่นของเธออยู่แล้วแต่ซอมพอนั้น...ตอนอยู่แม่สอดก็ใส่ชุดม้ง เสื้อผ้าทั่วไปก็มีบ้างซึ่งก็ดูน่ารักดีแต่ว่าตอนนี้ ตอนนี้ซอมพอกลับดูสวยและดูเป็นผู้ใหญ่มากเมื่อถูกกุมาริกาจับแปลงโฉมจากเด็กสาวซุกซนมาสวมเดรสเกาะอกสุดน่ารักสวยหรู ทรงผมที่ไม่เคยทำก็ถูกจัดแต่งอย่างน่ารักและแต่งหน้าให้หวานฉ่ำจนสวยขึ้นมากกว่าเดิม ปกติก็ดูน่ารักและสวยอยู่แล้วคราวนี้กลับยิ่งดูสวยเข้าไปใหญ่

“ผลงานของน้ำเมยเองค่ะสวยมั้ยคะ น่าพาไปเป็นดาราด้วยจังป้ามอลลี่ปั้นดาราดังมาหลายคนแล้ว” กุมาริกาทั้งว่าทั้งจับซอมพอหมุนตัวอวดความสวยให้ทุกคนดูด้วยความภูมิในขณะที่ซอมพอทั้งประหม่าทั้งเขิน อยู่ๆ ก็ถูกกุมาริกาจับแต่งตัวแบบนี้เธอเองก็แทบจำตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

“โห ดูโตเป็นสาวขึ้นเยอะเลย อรินไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์แล้ว” มันอดแซวไม่ได้จริงๆ ผู้กองกวินทร์ว่าแล้วก็หันมามองหน้าน้องชายเมื่อเห็นอรินยืนตะลึงนิ่งอยู่กับที่หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้ว เนี่ย แล้วก็ปากแข็งนะว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขา

“ดูท่ายัยหนูคนนี้คงจะเป็นว่าที่หลานสะใภ้ของมึงกับกูแน่ๆ ดูอรินมันจ้องเขาสิ นี่ถ้าจับยัดใส่ปากกินได้มันคงทำไปแล้ว บอกผู้กำกับไกรจักรด่วนเลยว่าสะใภ้คนโตของบ้านชื่อซอมพอ”

“ยัยหนูคนนี้เป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักมากนะพี่ภู ถ้าได้ลงเอยกับอรินชีวิตหลานชายเราคงสดใสน่าดู”

“เดี๋ยวกูจะเป็นเถ้าแก่ไปสู่ขอให้เลย” ด้วยอยู่ด้วยกันมาหลายวันพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์เลยได้รู้จักซอมพอมากขึ้นจนมั่นใจว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดีมาก หากอรินผู้เป็นหลานชายมีใจให้พวกตนก็พร้อมสนับสนุน

“พ่อรันกับพ่อภูพร้อมจะไปสู่ขอให้ขนาดนี้เลิกปากแข็งได้แล้วอริน อย่าให้พี่ต้องร่ายมนต์นางไม้ให้นะ” ด้วยกลัวว่าน้องชายจะแห้วแก้วเจ้าจอมก็เลยแอบกระซิบเชียร์ก่อนที่อรินจะยกมือขึ้นห้าม

“ถ้าผมจะรักกับใครผมอยากรักด้วยความพยายามของผมเอง ผมไม่อยากพึ่งมนต์วิเศษใดๆ เก็บมนต์ของพี่เอาไว้เป่าใส่พี่พนาเถอะ”

“ชิ” แก้วเจ้าจอมขัดใจ เออก็ได้ แล้วจะคอยดูว่าจะรอดหรือร่วง แล้วถ้าร่วงอย่ามาอ้อนวอนขอมนต์นางไม้ก็แล้วกัน

เมื่อถูกมองมากๆ ซอมพอก็ยิ่งเขินโดยเฉพาะเมื่อมาอยู่ต่อหน้าอริน ความซนแก่นแก้วหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อทำตัวไม่ถูกจนเมื่ออรินเดินเข้ามาหาซอมพอก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูกเข้าไปใหญ่ เธอไม่เคยแต่งสวยแบบจัดเต็มขนาดนี้

“เออ...ซอมพอ ซอมพอว่าซอมพอไปเปลี่ยนชุดดีกว่า” เมื่อเขินมากๆ ก็ทำท่าจะชิ่งหนี พอเธอจะเดินกลับไปที่รถบ้านอรินก็รีบคว้าแขนเธอเอาไว้แล้วดึงกลับมาหา

“ไม่ต้องไปเปลี่ยนหรอก...ตอนนี้สวยมากแล้ว”

“ฮิ้ววว” ผู้กองกวินทร์ร้องแซวอย่างชอบใจ ลึกๆ ก็ดีใจที่อรินมีรักใหม่เสียทีเขาเองก็เป็นห่วงอยู่ตั้งนาน เห็นมืออรินที่กุมมือของซอมพอเอาไว้แน่นแล้วสายตาของเขาก็อ่อนโยนและมั่นคงมากเมื่อมองเด็กสาว ถึงปากจะแข็งอย่างไรแต่ทุกคนก็มั่นใจว่าซอมพอจะเป็นอีกคนที่จะเข้ามาในครอบครัวใหญ่ในฐานะของสะใภ้

กุมาริกายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นทุกคนดูท่าจะชอบผลงานของเธอ ตอนอยู่แม่สอดซอมพอก็เอาชุดม้งสวยๆ มาให้เธอใส่แล้วตอนนี้ก็ถึงคราวที่เธอจะตอบแทนด้วยการแต่งตัวสวยๆ ให้ซอมพอบ้า พอยิ้มชื่นชมผลงานของตัวเองแล้วเธอก็หันมายิ้มหวานๆ ให้ผู้กองกรินทร์ สองแขนกอดแขนของเอาไว้แน่น ตอนนี้พี่ชายของเธอกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเพราะเหตุการณ์ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ผู้กองกรินทร์จะกลับไปที่นครพนมพร้อมกับทุกคนเพื่อคอยดูแลน้องชายที่ยังบาดเจ็บ ข้ามโขงเองก็ยังไม่หายดีหากมีอะไรเร่งด่วนเขาจะได้เข้ามาทำงานแทน หลังจากจัดการเรื่องที่นครพนมเรียบร้อยแล้วผู้กองกรินทร์จึงจะกลับแม่สอดแน่นอนว่ากุมาริกาก็จะอยู่กับเขาด้วยเพราะมอลลี่สลับคิวถ่ายละครให้เธอแล้วอีกทั้งฉากส่วนมากตอนนี้ยังเน้นถ่ายคิวของริกเตอร์เป็นหลักคิวของเธอเลยเลื่อนออกไปก่อนได้

“น้ำเมยเก่งมั้ยคะ” เธอหมายถึงฝีมือการแปลงโฉมสาวสวยอย่างซอมพอให้ดูสวยและดูเป็นสาวมากขึ้น ผู้กองกรินทร์ที่มองตามแล้วก็พยักหน้าตอบพร้อมกับดึงเอาเธอเข้ามากอดรอบเอวบาง

“เก่งค่ะ เก่งที่สุดแต่ว่า...สำหรับพี่น้ำเมยสวยที่สุด สวยกว่าใครๆ ด้วย”

ฮิ้วววว กุมาริการ้องในใจด้วยความปลื้มดีใจ ก็ลองเขามองว่าคนอื่นสวยกว่าเธอสิแม่จะวีนให้หนักๆ เลย

“พี่เผาข้าวหลามเอาไว้ให้ตั้งหลายกระบอก เดี๋ยวเราไปกินข้าวหลามด้วยกันนะ” ผู้กองกรินทร์หมายถึงข้าวหลามในกระบอกไม้ไผ่แต่กุมาริกากลับนึกถึงข้าวหลามกระบอกใหญ่ในกางเกงของเขาจนแก้มแดงเข้าไปใหญ่

“รู้ได้ไงคะว่าน้ำเมยอยากกินข้าวหลาม”

“เรื่องของน้ำเมยพี่รู้ทุกอย่างแหละ” คนรู้ทุกอย่างว่ายิ้มๆ พลางเกลี่ยแก้มใสเบาๆ ด้วยความเอ็นดูจนเหล่าน้องๆ และผู้เป็นพ่อต้องเหล่มามอง ไอ้คู่นี้ก็เหลือเกินคนอยู่ตั้งเยอะยังมาหวานกันต่อหน้าอีก

“พี่ซีลเขารู้เรื่องของคุณน้ำเมยทุกอย่างแหละค่ะ รู้ลึกรู้จริง นี่ถ้าซื้อหวยแล้วรู้แบบนี้บ้างคงถูกทุกงวด” แก้วเจ้าจอมช่วยเชียร์พี่ชายให้กุมาริกาก่อนที่กุมาริกาจะตอบยิ้มๆ ด้วยความเขินว่า

“พี่ซีลไม่เหมาะกับการถูกหวยหรอกค่ะคุณหมอ...พี่ซีลเหมาะกับการถูกกินมากกว่าเพราะว่าพี่ซีลน่ะแซ่บมาก”

ทุกคนในที่นี้พากันอึ้งไปตามๆ กัน แม้แต่ผู้กองกวินทร์ที่กำลังอ้อนให้เพลงพิณป้อนยำดอกไม้ยังถึงกับสำลักจนคิดไปว่าแก้วเจ้าจอมกับกุมาริกาคงเป็นปีศาจที่มาจากหลุมเดียวกันแน่ๆ เรื่องหยอดผัวนี่ไม่มีใครแพ้ใครเลย ขนาดพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์ก็ยังอึ้งกับลูกสะใภ้ที่กล้าบุกกล้ารุกลูกชายของพวกตนแบบนี้

“สมกับเป็นลูกสะใภ้มึงเลยไอ้รัน”

“เออ สมกับเป็นลูกสะใภ้พี่เหมือนกัน เริ่มเป็นห่วงลูกแล้วสิพี่ภูวันดีคืนดีลูกชายเราจะถูกเมียจับกลืนลงท้องมั้ย เมียมันร้อนแรงเหลือเกิน” เรื่องนี้พลเอกคีรินทร์ก็ยังตอบไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ผู้กองกรินทร์มีสภาพไม่ต่างจากสารวัตรพนาแล้วเพราะทั้งสองคนมักถูกเมียรุกก่อนอยู่เรื่อย

*************************************************

แพ้ท้องแบบนี้จะได้น้องแฝดแบบไหนน้า ชช ญญ หรือ ชญ