73.พญานาคขี้เหงากับสาวช่างภาพ

เมื่อทุกอย่างคลี่คลายทุกคนก็เดินทางกลับนครพนมในช่วงบ่ายทันที พลโทกรันณ์ก็พาผู้เป็นพ่อและแม่กลับบ้านที่กรุงเทพฯ พร้อมกับแก้วเจ้าจอมเพราะน้องชมพูต้องเตรียมเรื่องสำหรับเข้าโรงเรียนแล้วซึ่งสารวัตรพนาดูจะตื่นเต้นมากกว่าลูกสาวเสียอีกเพราะเขามีความฝันอยากจะแต่งตัวให้ลูกไปโรงเรียน พลเอกคีรินทร์ก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบพาหมอเอื้อยเดินทางกลับไปกับหลานเพราะยังตั้งใจว่าจะต้องส่งหลานสาวไปโรงเรียนวันแรกให้ได้ ทางด้านผู้หมวดศิขริน ขวัญคณิน อรินและซอมพอก็กลับไปทำงานที่แม่สอดต่อซึ่งทั้งสองหนุ่มดูจะดีใจกันเหลือเกินที่ได้กลับแม่สอดแล้วเพราะขวัญคณินไม่ต้องมีลุงมาตามหวงและซอมพอก็ไม่ต้องมีหนุ่มทหารเรือที่ไหนมาจีบ ทันทีที่ทุกคนกลับไปคนที่ต้องอยู่หนองคายต่อก็เคว้งขึ้นมาทันที

“เหงาเลยกูทีนี้” เพลงรักว่าขึ้นแล้วมองไปรอบๆ บ้านที่นอกจากเขาและเหล่างูๆ ก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย รถบ้านที่ทางบ้านของกุมาริกาส่งมาถูกส่งคืนเมื่อไม่มีใครใช้แล้ว ที่สวนดอกไม้ของบ้านก็ไม่มีน้องชมพูกับน้องโมกวิ่งเล่นและออกขุดหาคุณไส้เดือน ไม่มีพี่น้องเพื่อนฝูงเหมือนอย่างหลายวันที่ผ่านมา ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติเหมือนอย่างที่เคยเป็นเมื่อก่อนหน้านี้

แต่ถึงจะเหงาเพลงรักก็ยิ้มออกมาได้เมื่อเรื่องทุกอย่างคลี่คลาย พี่ชายของเขาและผู้กองกวินทร์กลับมาที่บ้านอย่างปลอดภัยและคนที่ช่วยชีวิตทั้งสองคนเอาไว้ก็คือลุงแท้ๆ ของเขาเอง ลุงที่แม่บอกว่าคอยตามปกป้องดูแลพวกเขามาโดยตลอด ลุงที่เพลงรักอย่างเจอและภูมิใจในตัวของลุงเสมอ ไม่รู้ว่าพอความจริงเปิดเผยแล้วลุงจะมาหาเขาอีกหรือเปล่าหลังจากที่เคยแอบปลอมตัวมาหาเขาหลายครั้ง

“อ้าว ไฟเปิดอยู่หรอ” ก่อนหน้านี้เขาออกไปที่สถานีเรือมา เขาจำได้ว่าตอนออกไปเขาไม่ได้เปิดไฟบนบ้านเลยเพราะว่ายังไม่มืด แต่พอเขากลับบ้านมาในตอนค่ำทำไมไฟบนบ้านถึงเปิดอยู่ ฮั่นแน่ พี่งูตัวไหนมาเปิดไฟไว้รอเขาหรือเปล่าเนี่ย เพลงรักคิดเล่นๆ เพราะไม่นึกกลัวว่าจะมีโจรผู้ร้ายแอบเข้ามาเพราะบ้านของเขามีงูเฝ้าอยู่ตลอดเวลา พอทุกๆ คนกลับไปเหล่ากองทัพงูก็มาคอย รปภ. บ้านเหมือนเดิม ถ้าเป็นโจรผู้ร้ายมาจริงๆ คงถูกงูฉกตายตั้งแต่อยู่ที่ใต้ถุนบ้านแล้ว

คิ้วเข้มๆ ขมวดขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกแปลกๆ ขณะเดินขึ้นบ้านจนต้องคว้าเอางูจงอางตัวใหญ่ที่ขั้นบันไดขึ้นมาคล้องคอเพื่อความอุ่นใจ ทั้งคนทั้งงูหันมามองหน้ากันอยู่หลายครั้งเมื่อขึ้นมาบนบ้านแล้วพบว่าไม่เพียงแต่มีคนมาเปิดไฟบนบ้านเอาไว้แต่ยังมีเสียงเหมือนคนกำลังทำอาหารอยู่ด้วย

“อีหยังวะ ผู้ใด๋มาลักขึ้นบ้านกู” (อะไรวะ ใครมาแอบขึ้นบ้านกู) เขาพูดกับงูจงอางที่คล้องคออยู่ แต่พี่งูจงอางของเขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย ถ้าพี่งูไม่มีท่าทีระวังภัยนั่นแปลว่าคนที่แอบขึ้นมาบนบ้านของเขาต้องไม่ใช่คนร้าย แล้วจะเป็นใครล่ะ พ่อกับแม่แล้วก็คุณยายของเขากลับนครพนมไปแล้ว เพลงพิณกับข้ามโขงก็กลับไปกันหมด ทีมอัลฟานี่กลับไปก่อนใครเขาเลยเพราะทุกคนต้องแยกย้ายกันกลับ เวลาออกไปข้างนอกจะไม่รวมตัวกันเด็ดขาดเลยต่างคนต่างออกเดินทางไปคนละเส้นทางกับคู่บัดดี้ของตัวเองแล้วค่อยไปรวมตัวเจอกันที่นครพนมทีเดียว

เพลงรักค่อยๆ เดินย่องผ่านชานบ้านกว้างๆ ไปก่อนจะหยุดอยู่ที่ประตูบ้านที่เป็นกระจกใส พอมองเข้าไปก็จะเห็นมุมโซฟานั่งเล่น โต๊ะกินข้าวแล้วก็มุมครัว เพลงรักคิดว่าอาจเป็นเพื่อนหรือญาติพี่น้องคนใดคนหนึ่งของเขาอยู่ที่นี่แต่พอได้เห็นคนที่กำลังยืนผัดอะไรบางอย่างอยู่ที่ครัวเขาก็ต้องเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาจนต้องรีบเปิดประตูบ้านเข้าไป

เพลงรักยืนอึ้งตะลึงอยู่กับที่หัวใจเต้นแรงระรัวทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจจนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ส่วนคนที่ทำกับข้าวอยู่ก็หันมายิ้มให้เขาอย่างใจดีและนึกขำที่เพลงรักมีงูจงอางตัวใหญ่คล้องอยู่ที่คอ ในบรรดาพี่น้องสามคนเพลงรักมักสนิทกับเหล่างูที่สุด เมื่อตอนเป็นเด็กก็พกเอางูไปโรงเรียนด้วยจนทั้งเพื่อน ทั้งครูพากันแตกตื่นทั้งโรงเรียนกับกองทัพงูนับสิบๆ ตัวในกระเป๋านักเรียนของเขา

“ไง กลับมาแล้วหรอ หิวมั้ย” คนที่ทำกับข้าวอยู่ปิดแก๊สแล้วเดินมายิ้มให้เขาแต่เพลงรักก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากรีบโผเข้าไปกอดเขาในทันทีจนอีกฝ่ายแทบจะตั้งตัวไม่ทัน แต่พอตั้งหลักได้เขาก็กอดเพลงรักตอบแล้วตบลงมาบนไหล่ของเพลงรักเบาๆ รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้กอดหลานชาย กอดสายเลือดของตัวเองแบบนี้

“ลุง...ลุงครับ...ลุง” น้ำเสียงที่สั่นเครือกับน้ำตาที่เอ่อคลอบ่งบอกความรู้สึกทุกอย่างได้เป็นอย่างดีจนคำแสนน้ำตาคลอไปกับหลานชายจนเขาต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้ร้องออกมาด้วยความซึ้งใจ ปานมณฑาบอกเขาว่าเพลงรักไม่รังเกียจเลยที่ลุงเคยทำงานไม่ดีมาก่อน ตรงข้ามเพลงรักกลับรู้สึกดีที่มีลุงอย่างเขาจนนึกอยากจะเจอเขามาตลอด ยิ่งตอนนี้ทุกคนรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่เพลงรักจึงอยากเจอเขาอีก เจอเขาในฐานะของลุงคำแสนไม่ใช่ในฐานะของลุงคนหาปลา

คำแสนผละเพลงรักแล้วยิ้มให้อีก ถึงเพลงรักจะหน้าตาเหมือน ผบ.คเชนทร์มากแค่ไหนแต่อีกครึ่งของสายเลือดก็เป็นสายเลือดของเขาเหมือนกัน

“ทำอย่างกับคนไม่เคยเจอกันมาก่อน”

“ก็ไม่เคยเจอจริงๆ นี่ครับ ที่ผ่านมาเจอแต่ลุงคนหาปลาตลอด ปลอมตัวมาเจอผมตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยบอกอะไรผมเลย”

“เดี๋ยวแกไปบอกพ่อแกให้มาจับลุงจะทำยังไง”

“ผมไม่ให้ใครมาจับลุงหรอก”

“แหม เป็นทหารมาพูดแบบนี้กับคนร้ายหนีคดีไอ้เชนทร์มันคงปลื้มหรอก” เพลงรักไม่ตอบนอกจากได้แต่ยิ้มและดวงตาเป็นประกายด้วยยังดีใจไม่หายเมื่อได้เจอผู้เป็นลุง เขาอยากเจอมาลุงมาตั้งนานแล้ว แม่บอกว่าลุงคอยตามดูแลเขากับพี่น้องมาโดยตลอด ตอนเพลงพิณไปเรียนที่เมืองนอกลุงก็ตามไปดูแลถึงที่จนเพลงพิณเรียนจบ

“นอกจากคุณพ่อคุณแม่แล้วก็คุณยายผมรู้ว่ายังมีลุงอีกคนที่รักและคอยห่วงใยพวกผม ตอนที่รู้ว่าลุงเคยทำอะไรมาผมไม่เคยคิดรังเกียจลุงกับคุณตาเลยนะ ออกจะรู้สึกปลื้มด้วยซ้ำที่ได้เป็นหลานของลุงกับคุณตา”

“ลุงกับตาที่เป็นราชายาเสพติดน่ะนะ”

“อ้าว จะมีซักกี่คนกันล่ะครับลุงที่มีญาติผู้ใหญ่เป็นถึงราชายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขง นี่ถ้าผมรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เด็กๆ ผมคงเอาไปโม้กับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนฉ่ำแล้ว”

“นี่มึงเป็นทหารเรือจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย” คำแสนล่ะหัวจะปวดกับหลานที่มันป่วงเหมือนแม่ แต่มานึกๆ อีกทีจะว่าไปเพลงรักก็เหมือนปานมณฑามากตรงที่มองโลกในแง่ดีและไม่เคยมองใครในแง่ร้ายเลย “แล้วเมื่อไหร่มึงจะเอางูออกจากคอซักที”

“แหมลุง ก็เหมือนที่คนอื่นๆ เขาเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว เป็นทาสหมาทาสแมวนั่นแหละ”

“เออ ไอ้ทาสงู” ตอนที่เขามาซุ่มดูเพลงรักเขาเคยเห็นมันเอางูจงอางคล้องคอแบบนี้ไปจีบสาวด้วย ให้ทายว่าจีบติดมั้ย

“แล้วนี่ทำไมลุงถึงมาหาผมล่ะครับ นึกว่าจะไปนครพนมรอเจอพี่ข้ามโขงกับทุกคนซะอีก” เพลงรักถามพลางเดินตามคำแสนต้อยๆๆ เมื่อคำแสนไปตักกับข้าวในกระทะใส่จาน

“ข้ามโขงเขามีคนอยู่ด้วยเยอะแล้วแต่เราน่ะไม่มีใครลุงเลยมาหา ไหนๆ ตอนนี้ก็รู้กันทั่วแล้วว่าลุงยังอยู่งั้นเราก็ควรมาเจอกันแบบเปิดเผยตัวตนได้แล้ว แล้วนี่มันอะไรเนี่ย” คำแสนชี้ไปยังเสบียงมากมายที่แทบจะล้นครัว ของสดก็ยัดเต็มสองตู้เย็น ผักผลไม้ก็เยอะ ของแห้งก็ล้นไหนจะพวกขนมแล้วก็เครื่องดื่มอีก “จะเปิดร้านขายของชำหรอ”

เพลงรักหัวเราะลั่นทันทีกับเสบียงมากมายของเขา แม่เป็นห่วงเขามากกลัวว่าเขาจะอดก็เลยเหมาตลาดสดกับมินิมาร์ทมาไว้ที่บ้านให้ ซ้ำก่อนจะกลับนครพนมยังกอดยังหอมแก้มเขาอยู่นานจนพ่อต้องมาแกะตัวแม่ออกจากเขาก่อนจะลากกันขึ้นรถได้ ตอนที่พี่ข้ามโขงหายตัวไปแม่ก็ดูเศร้าๆ แต่พอพี่ข้ามโขงปลอดภัยกลับมาแม่เขาก็อารมณ์ดีเปย์นั่นนี่ให้เขา นอกจากเสบียงแล้วยังถอยรองเท้ากับเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้เขาอีกชุดใหญ่ ชีวิตความเป็นอยู่แม่จัดการให้เขาหมดด้วยไม่อยากให้เขาลำบากทั้งๆ ที่เขาเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย แต่ก็นั่นแหละ ความสุขของแม่เขาก็คือการเปย์ลูก แม้แต่คุณยายกับเพลงพิณก็ยังช่วยกันทำของอร่อยๆ ยัดตู้ให้เขาอีกหลายอย่าง

“ก็น้องสาวลุงน่ะสิครับ กลัวลูกชายอดก็เลยจัดเต็ม”

“แม่เรามันเพี้ยนมาตั้งแต่สาวยันแก่” เขาบอกหลายครั้งแล้วว่าให้เลี้ยงลูกแบบคนธรรมดา นี่อะไรเลี้ยงลูกอย่างกับเทวดานางฟ้า ข้ามโขงบอกเขาว่าแม่ชอบบังคับให้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ซื้อหามาให้ ขนาดลูกชายต้องปลอมตัวไปสืบคดีต้องใส่ชุดชาวบ้านทั่วไปคุณนายป่านก็ยังให้จะให้ลูกแต่งหรูด้วยจนข้ามโขงต้องพกเสื้อผ้าธรรมดาไปเปลี่ยนนอกบ้านตลอด

“แก่ที่ไหนกัน ชาวบ้านยังทักบ่อยๆ เลยครับว่าแม่เป็นพี่สาวของผม”

“ก็เลยต้องแก้ตัวว่าเป็นแม่ลูกกันใช่มั้ย”

“เปล่าครับ ผมบอกว่าผมเป็นพี่ชายแล้วแม่เป็นน้องสาว ฮ่าๆๆ มีคนเชื่อด้วยนะครับลุง แม่ผมสวยแล้วก็หน้าเด็ก”

มันป่วงกันทั้งแม่ทั้งลูกจริงๆ ยิ่งได้ยินแบบนี้คำแสนก็ต้องกลอกตาใส่ก่อนจะยกเอากับข้าวที่เขาเตรียมไปวางบนโต๊ะอาหารโดยมีเพลงรักรีบเข้าไปช่วยด้วยยังดีใจไม่หายที่ลุงมาหา สายตาที่มองคำแสนเต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชม ไม่นึกฝันว่าผู้เป็นลุงจะมาหาแบบนี้

“หาข้าวให้ลุงกินหลายมื้อแล้วมื้อนี้ลุงเลยมาเฮ็ดแนวกินให้กิน อาหารฝรั่งเศส” (หาข้าวให้ลุงกินหลายวันแล้ววันนี้ลุงเลยมาทำของให้กิน อาหารฝรั่งเศส)

ด้วยสมัยหนุ่มๆ คำแสนเรียนจบมาจากประเทศฝรั่งเศสพร้อมกับแม่ของข้ามโขงเขาก็เลยทำอาหารฝรั่งเศสเป็น วันนี้มาหาหลานชายทั้งทีก็เลยอยากทำเมนูพิเศษให้ทั้งขาแกะย่าง กอร์ดองเบลอไก่ คาสซูเล่ต์ ซุปหัวหอมฝรั่งเศสแล้วก็ขนมปัง เพลงรักดูหน้าตาของอาหารแล้วก็ทึ่งนักไม่ยักรู้ว่าลุงของเขาจะทำอาหารเก่ง

“ตอนพี่ข้ามโขงกับไอ้เรนเจอร์ไปอยู่กับลุงลุงก็ทำของกินพวกนี้ให้ พี่ข้ามโขงชอบมากเลยนะแต่ว่า...ไอ้เรนเจอร์มันลิ้นไม่ถึง เอาขนมปังให้ก็ร้องหาแต่ต้มยำตลอด” คำแสนบอกพลางรินน้ำองุ่นใส่แก้วให้หลานชาย เพลงรักเห็นแล้วก็หัวเราะออกมาอีก

“แม่บอกว่าลุงก็กินแอลกอฮอล์ไม่ได้เหมือน...ราชายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขงแพ้แอลกอฮอล์ ฮ่าๆๆ”

ผลัวะ!

เพลงรักหน้าแทบทิ่มเมื่อโดนผู้เป็นลุงทุบเข้าให้ ไอ้เด็กบ้านี่บังอาจมาล้อเลียนเขา

“ไปล้างมือแล้วมากินข้าว อ้อ แล้วก็เอางูออกจากคอได้แล้ว”

“ค้าบ”

เพลงรักรีบปล่อยงูจงอางออกจากคอแล้วไปล้างมือให้เรียบร้อยก่อนจะมากินมื้อเย็นกับผู้เป็นลุงแล้วยังเอาใจผู้เป็นลุงโดยการรินน้ำองุ่นกับน้ำเปล่าให้ด้วย เมนูเหล่านี้ส่วนมากจะดื่มไวน์ควบคู่ไปด้วยแต่เพราะต่างคนต่างก็แตะแอลกอฮอล์ไม่ได้ก็เลยต้องใช้น้ำองุ่นแทน เมื่อก่อนตอนที่คำแสนปลอมตัวมาหาทั้งสองลุงหลานก็ชนแก้วน้ำอัดลมกันมาแล้ว มันเป็นมื้อเย็นที่อร่อยมากเมื่อสองลุงหลานมีเรื่องให้ได้คุยกันมากมาย ซึ่งยิ่งได้พูดคุยกันเพลงรักก็ยิ่งรักและเคารพลุงของตัวเองมาก

“ผมดีใจมากเลยนะครับที่ลุงมาหา...เหมือนผมได้มานั่งกินข้าวกับไอดอลของตัวเองเลย ต่อไปลุงมาหาผมบ่อยๆ นะ”

“เป็นทหารยังไงอยากมากินข้าวกับคนร้ายหนีคดี”

“ลุงไม่ใช่คนร้ายซักหน่อย” เพลงรักพูดแล้วเคี้ยวขาแกะย่างตุ้ยๆ “ลุงเป็นลุงของผม ไม่ว่าที่ผ่านมาลุงจะเคยทำอะไรมาก่อนแต่ตอนนี้และตลอดไปลุงก็คือลุงของผม คืออีกคนที่รักผมนอกจากคุณพ่อคุณแม่แล้วก็คุณยาย”

“รู้ได้ไงว่าลุงรัก”

“ถึงจะไม่พูดแต่ผมก็รับรู้ได้ด้วยการกระทำครับ” เพลงรักฉีกยิ้มแฉ่ง คำแสนได้ยินแล้วก็ปลื้มใจ ดีใจนักที่หลานชายรักและเคารพเขามากมายแบบนี้ “คุณแม่บอกว่าตอนที่ท้องผมกับน้องเพลงลุงคอยตามดูแลคุณแม่ตลอด ปกป้องคุณแม่ไม่ให้ใครมารังแก ไม่ให้ผมกับน้องเพลงที่อยู่ในท้องเป็นอันตราย ถ้าไม่มีลุงผมกับน้องเพลงอาจไม่ได้เกิด”

“ประจบเก่งเหมือนแม่เลยนะ”

“ก็คุณแม่อวยลุงให้ผมฟังเยอะมากนี่ เยอะจนต้องต้องหาไม้มาสอย”

“ทำไม”

“เพราะลุงสุดยอดมาก ฮ่าๆๆ” เพลงรักหัวเราะร่วนออกมาอีก สภาพเหมือนคนเมาจนคำแสนต้องขมวดคิ้วใส่ว่ามันเมาน้ำองุ่นด้วยหรอ

แล้วในระหว่างที่เพลงรักกำลังหาเรื่องมาพูดคุยกับลุงของตนอยู่นั้นจู่ๆ คำแสนก็ต้องยกมือส่งสัญญาณให้เขาเงียบๆ ก่อนเพราะได้ยินเสียงรถดังเข้ามาใกล้กับตัวบ้าน รถคันดังกล่าวมาจอดใกล้ๆ บ้านแล้วก็มีเสียงขับออกไปคล้ายกับมาส่งใครสักคนก่อนจะมีเสียงคนเดินขึ้นมาบนบ้าน ทั้งสองลุงหลานหันมามองหน้าอย่างสงสัย ใครกันจะมาค่ำๆ มืดๆ แบบนี้ซ้ำยังสามารถเดินขึ้นมาบนบ้านได้อย่างสบายๆ กองทัพงูไม่ทำอะไรหน่อยหรอ ถ้ากองทัพงูไม่ทำอะไรงั้นก็แปลว่าคนที่มาก็คือคนที่คุ้นเคยกันดีกับคนบ้านนี้

“นัดใครมาที่บ้านรึเปล่า”

“เปล่านะครับ” เพลงรักเองก็สงสัยว่าทำไมวันนี้ถึงได้มีคนมาเซอร์ไพรส์เขาหลายคนนัก

“ลุงเชนทร์ขา...ป้าป่าน...ทำไมบ้านเงียบแบบนี้” เสียงหญิงสาวที่ดังมาทำเอาเพลงรักอ้าปากค้างเพราะจำเสียงได้ ถึงว่าสิเดินขึ้นมาบนบ้านของเขาโท่งๆ แล้วไม่โดนกองทัพงูจัดการที่แท้ก็เพราะเป็นคนคุ้นเคยจริงๆ ด้วย นอกจากยัยนี่จะไม่เป็นพิษเป็นภัยแล้วเหล่าพี่งูก็ยังเอ็นดูยัยนี่มากด้วย

“ทุกคนขา พี่เพลงพิณอยู่มั้ยคะ”

“ยัยเด็กนี่ใคร” คำแสนเหมือนจะคุ้นๆ เสียงแต่ก็นึกไม่ออกเพราะลูกๆ หลานๆ มีหลายคนเหลือเกิน

“จะใครอีกล่ะครับ ก็ยัยเด็กลิงลูกอาสายชลกับอาเจ้าเอยไงครับ”

“อ๋อ นึกออกละ แล้วเขามาทำอะไรที่นี่”

“ไม่รู้เหมือนกันครับแต่ว่ายัยนี่น่ะเรื่องกวนส้นตีนสุดยอดมาก ลุงจะไปซ่อนก่อนมั้ยครับ”

“ไม่” คำแสนส่ายหน้าตอบแล้วเตรียมจะพบกับสาวน้อยผู้มาใหม่ เขาเคยเห็นยัยหนูคนนี้มาเล่นกับลูกหลานของเขาบ่อยๆ ยัยเด็กนี่ติดข้ามโขงกับเพลงพิณมากแต่ก็ชอบกวนกันไปมากับเพลงรักตลอด เวลาที่เพลงรักเอาผ้ามาคลุมอำพรางใบหน้าเอาไว้ยัยหนูคนนี้ชอบแกล้งกระชากออกจนโดนเพลงรักวิ่งไล่ทุบอยู่บ่อยๆ

สักพักประตูบ้านก็ถูกเปิดออกโดยหญิงสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง แววตาที่ใสซื่อมีความซุกซนมาก เธอฉีกยิ้มแฉ่งให้เพลงรักเพียงครู่ก่อนจะทำหน้างงเมื่อมองไปรอบๆ บ้านแล้วไม่เจอใครเลย ก็ไหนเธอได้ข่าวจากพ่อว่าพี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์หายตัวไปจนทุกคนต้องมารวมตัวกันที่นี่เพื่อออกตามหา แล้วทำไมที่บ้านถึงไม่มีใคร

“พี่เพลงรักๆ นี่ทุกคนไปไหนกันหมดคะ ทุกคนไปตามหาพี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ยังไม่กลับมาอีกหรอแล้วนี่พี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์จะเป็นอะไรมากมั้ย ทั้งสองคนจะปลอดภัยมั้ยถ้าไม่มีพี่ข้ามโขงแล้วต่อไปเจ้าขาจะไถเงินใคร” พอวางกระเป๋าลงเจ้าขาก็รีบวิ่งเข้ามาเขย่าแขนเพลงรักด้วยสีหน้าร้อนใจ ก่อนหน้านี้เธอไปเข้าค่ายอาสากับน้องๆ ที่มหาวิทยาลัยมา ถึงจะเรียนจบแล้วแต่ก็ยังไปอยู่ในฐานะของพี่บัณฑิต กิจกรรมค่ายยังไม่ทันจะแล้วเสร็จดีเธอก็ต้องรีบกลับมาก่อนเพราะรู้จากผู้เป็นพ่อว่าพี่ชายทั้งสองคนหายตัวไปกับแม่น้ำโขงและทุกคนก็มารวมตัวที่นี่กันหมด

“เดี๋ยวๆๆ พี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ทำไมนะ”

“ก็คุณพ่อบอกว่าพี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ไปทำงานแล้วถูกทำร้ายจนจมน้ำหายไปไง พอรู้ข่าวเจ้าขาก็รีบมาที่นี่ทันทีเลยนะ”

“มาที่นี่ทันที” เพลงรักทวน มาทันทีบ้าอะไรตอนนี้ตลาดวายหมดแล้ว ส่วนคำแสนก็แอบขำสาวน้อยตรงหน้าไม่คิดว่าเธอจะรู้ข่าวช้าแบบนี้

“ใช่ ทันทีที่คุณพ่อบอกเจ้าขาก็รีบมาทันที ตอนนี้ได้ข่าวพี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์รึยังคะ...เจ้าขาเป็นห่วงพี่ข้ามโขง เจ้าขาเป็นห่วงพี่เรนเจอร์ โถ กำลังจะได้เป็นคุณพ่อ สงสารพี่เพลงพิณ...”

“เจ้าขาหยุดป่วงได้แล้ว เรื่องป่วงเนี่ยให้พี่ป่วงคนเดียวก็พอ” เพลงรักกลอกตาไปมาอยากจะบ้าตายพร้อมกับจับไหล่เล็กๆ ของเจ้าขาเอาไว้ทั้งสองข้าง

“เพิ่งมาเอาอะไรตอนนี้แม่คุณตลาดวายหมดแล้ว พี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ปลอดภัยแล้วแล้วตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านกลับนครพนมไปแล้ว ไปหลงอยู่บนเขาลูกไหนมาฮะถึงได้ไม่รู้เรื่อง”

“หา” จะเป็นไปได้อย่างไร ก็พ่อของเธอส่งข้อความมาบอกเมื่อ...เมื่อห้าวันที่แล้ว “เฮ้ย!” เธอร้องออกมาเสียงหลงเมื่อดูโทรศัพท์มือถือดีๆ แล้วเห็นวันที่ตรงข้อความ ด้วยค่ายที่เธอไปอยู่บนเขาและอับสัญญาณทำให้การติดต่อสื่อสารไม่อำนวยแล้วเมื่อเช้านี้เธอก็ลงจากเขามาที่ตลาดในตัวอำเภอ นั่นแหละเลยเพิ่งมีสัญญาณข้อความก็เลยเพิ่งดังขึ้น

“ข้อความเมื่อห้าวันที่แล้ว!”

“เหอะ” เพลงรักแค่นหัวเราะใส่ ยัยเบื๊อกเอ๊ย แล้วไม่รู้จักโทรมาถามข่าวคราวก่อน

“แฮ่ๆๆ” เจ้าขายกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เก้อแล้วยิ้มแหะๆ อย่างเขินๆ ถึงว่าสิบ้านเงียบๆ ที่แท้ก็เพราะเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้วนี่เอง “เจ้าขาไปเข้าค่ายอาสาที่เชียงรายกับน้องๆ ที่มหาลัย เป็นค่ายสร้างอาคารเรียนให้เด็กๆ บนเขาแล้วบนเขาไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ เมื่อเช้าเจ้าขาลงมาจากเขาเพื่อซื้อเสบียงที่ตลาดเลยเพิ่งมีสัญญาณข้อความเลยเพิ่งแจ้งเตือน” น้ำเสียงเจื่อนๆ ของเธอทำให้เพลงรักกับคำแสนกลอกตาใส่อีก เจ้าขาเลยหันมาทางคำแสนอีกคนด้วยความแปลกใจเมื่อไม่เคยเห็นเขามาก่อน

“ใครหรอ” เธอดึงเพลงรักลงมาหาแล้วกระซิบถามพลางพยักหน้าไปทางคำแสน แม้อีกฝ่ายจะยิ้มให้แต่เธอก็ดูเกร็งๆ เพราะคำแสนตาดุมาก

“หน้าเหมือนพี่ข้ามโขงเลย ตกใจหมดมองแว๊บๆ นึกว่าเป็นพี่ข้ามโขง”

“นี่คือลุงคำแสน สวัสดีสิ” เพลงรักบอก แม้จะงงๆ แต่เจ้าขาก็รีบยกมือขึ้นไหว้คำแสนตามที่เพลงรักแนะนำ “ลุงคำแสนเป็นพี่ชายแท้ๆ ของแม่พี่ ต่อไปถ้าเจอลุงก็อย่าเสียมารยาทล่ะ”

“หา ป้าป่านมีพี่ชายด้วยหรอคะ” ก็เคยได้ยินแว่วๆ ว่ามีพี่ชายแต่ตายไปนานแล้วนี่นา เอ...หรือจะมีพี่ชายหลายคนกันนะ

“ลุงเป็นพ่อแท้ๆ ของข้ามโขง”

“หา” เจ้าขาก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แม้จะตงิดๆ เรื่องอายุของพี่น้องบ้านนี้ที่ไม่ห่างกันมากแต่เธอก็ไม่กล้าคิดเรื่องใครจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของบ้านนี้เพราะเธอรักพี่ๆ ทั้งสามคนของบ้านนี้มาก เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กอะไรที่มันล่วงเกินความเป็นส่วนตัวเกินไปเธอก็ไม่อยากก้าวก่าย

“เอางี้เลยหรอลุง บอกตรงๆ ไปเลยหรอ” เพลงรักรีบหันมากระซิบถามคำแสนแต่คำแสนก็ไม่คิดที่จะปกปิดใดๆ ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเขายังไม่ตาย รู้ว่าเขามาป้วนเปี้ยนอยู่กับลูกๆ หลานๆ เพราะงั้นเขาก็ไม่อยากจะปกปิด เจ้าขาก็มีความใกล้ชิดกับครอบครัวของเขาระดับหนึ่งซึ่งถ้าเธอรู้เรื่องนี้ไปก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายแต่อย่างใด

“ลุงเป็นพี่ชายแท้ๆ ของป้าป่านที่ใครๆ ต่างก็เคยเข้าใจว่าตายไปแล้ว ลุงไม่สามารถเลี้ยงดูแลข้ามโขงได้ก็เลยยกเขาให้เป็นลูกของป้าป่าน เรื่องนี้พ่อกับแม่เราก็รู้ลองไปถามดูก็ได้...” แล้วคำแสนก็ต้องหยุดพูดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าขาเมื่อเธอนิ่งอึ้งไป ดวงตากลมใสมองเขาแทบไม่กะพริบและอ้าปากค้างหวอราวเป็นรูปปั้นก็ไม่ปาน นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่เอาความจริงมาบอกเด็กคนนี้ ดูท่าทางตอนนี้สติของเธอจะหลุดไปแล้วนะ

“หุบปากหน่อย อ้าปากกว้างจนยุงเข้าไปตีมวยในปากได้สามยกแล้ว” เพลงรักยื่นมือไปงับปากของเจ้าขาให้ปิดลงจนเธอเริ่มรู้สึกตัวแล้วจ้องคำแสนนิ่งอีก

“แม่เจ้า! อกอีแป้นแล่นเข้าป่า” มือเล็กๆ ยกขึ้นมากุมอกตัวเองเมื่อเผลออุทานประโยคแปลกๆ ออกมา นี่ลุงคนนี้เป็นพ่อของพี่ข้ามโขงจริงๆ หรอ จะว่าโกหกก็ไม่น่าใช่เมื่อหลักฐานเห็นชัดๆ อยู่ที่เบ้าหน้า

“คือ...ที่เจ้าขาบอกว่าจะไถเงินพี่ข้ามโขงก่อนหน้านี้เจ้าขาพูดเล่นนะคะคุณลุง” เมื่อได้ยินแบบนี้คำแสนก็หัวเราะร่วนขึ้นทันที เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ที่เธอนิ่งไปเพราะคิดมากเรื่องนี้หรอกหรอ

“ไม่เป็นไร พี่ข้ามโขงเขามีเงินเยอะไถได้ตามสบาย”

“ได้ยินมั้ยพี่เพลงรัก คุณพ่อของพี่ข้ามโขงเขาอนุญาตแล้ว”

“ตัวแค่นี้ริเป็นโจร” เพลงรักว่าก่อนจะมองเลยไปยังกระเป๋าของเจ้าขาที่ยังวางอยู่ที่พื้น คงเป็นกระเป๋าสำหรับไปเข้าค่าย แล้วนี่เขาจะเอาอย่างไรกับเธอต่อล่ะเนี่ยนี่ก็ค่ำมืดแล้ว

“แล้วนี่จะเอายังไงคืนนี้ นี่พ่อเราบอกรึเปล่าว่าวันนี้มีไปธุระราชการที่ชลบุรีหลายวันกว่าจะกลับ อาเจ้าเอยก็ไปด้วยแล้วเราจะกลับบ้านยังไง”

“อ้าว คุณพ่อไปชลบุรีหรอคะ”

“นี่เคยรู้อะไรบ้างเนี่ยฮะ รู้ข่าวก็ช้า ก่อนจะมาก็ไม่โทรมาถามอะไรก่อน พ่อตัวเองไม่อยู่บ้านก็ยังไม่รู้อีก”

“ก็เจ้าขาเพิ่งลงมาจากเขา พอรู้ข่าวพี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ก็รีบบึ่งรถมาเพราะคิดว่าคุณพ่อต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันเป็นข้อความเก่าเมื่อหลายวันก่อน”

“แล้วจะเอาไงทีนี้”

“เจ้าขานอนห้องรับแขกที่นี่แล้วกันคืนนี้”

“ไม่ใช่อย่างนั้นเว้ย ดึกดื่น...”

“เพลงรัก” ก่อนที่สองหนุ่มสาวจะเถียงกันต่อคำแสนก็เรียกหลานชายเอาไว้ “ดึกแล้วจะไปส่งที่บ้านก็กระไรอยู่แล้วที่บ้านเจ้าขาก็ไม่มีใครอยู่งั้นคืนนี้ก็ให้นอนที่นี่แหละ”

“เจ้าขามานอนบ้านป้าป่านบ่อยค่ะคุณลุง พี่เพลงพิณกับพี่ข้ามโขงใจดีกับเจ้าขามาก”

แล้วเขาไม่ใจดีรึไง เพลงรักอดคิดไม่ได้

“งั้นก็นอนโซฟาแล้วกัน ห้องรับแขกยังไม่ได้ทำความสะอาด” เพราะก่อนหน้านี้พลโทกรันณ์มาค้างที่บ้านห้องพักแขกเลยยังไม่ได้เก็บกวาดซึ่งเพลงรักนัดแม่บ้านมาทำความสะอาดพรุ่งนี้เอาไว้แล้ว ส่วนห้องนอนของเขาเมื่อตอนบ่ายก่อนที่จะกลับกรุงเทพฯ แก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ได้ช่วยกันจัดเก็บทำความสะอาดให้เรียบร้อย น้องชมพูกับน้องโมกระบายสีทำเสื้อให้เขาเพิ่มตั้งสิบตัวเป็นค่าตอบแทนที่เขายกห้องให้นอนตั้งหลายวันด้วย นี่ก็ว่าจะแบ่งให้ลุงคำแสนเอาไปใส่อยู่เหมือนกันเสื้อลายไส้เดือนมีปีก ลายกระต่ายหูกุดแล้วก็ลายแมวสามหัว

“โหย ไม่เอาหรอกไม่นอนโซฟา”

“แล้วจะนอนไหน ห้องพี่ข้ามโขงมีแต่อาวุธให้เข้าไปนอนไม่ได้ ห้องน้องเพลงก็เป็นห้องส่วนตัวของเขากับพี่เรนเจอร์ จะนอนห้องคุณยายหรือห้องพ่อกับแม่พี่ก็ไม่ได้”

“เจ้าขานอนห้องพี่เพลงรักก็ได้ ส่วนพี่เพลงรักก็ไปนอนห้องพี่ข้ามโขงแทน เอาตามนี้นะคะ”

“อ้าวเฮ้ย!” เพลงรักจะร้องห้ามแต่เจ้าขาก็แบกกระเป๋าของตัวเองเข้าห้องเขาไปแล้ว ด้วยตอนเด็กๆ เล่นด้วยกัน นอนกลางวันด้วยกันทั้งห้องนอนของข้ามโขง เพลงพิณหรือแม้แต่เพลงรักเจ้าขาก็เคยนอนมาหมดแล้ว ยิ่งตอนไหนมีปฐวีลูกชายของ ผบ.พสุธากับครูระรินมาด้วยการรวมตัวของเหล่าพี่น้องยิ่งสนุกมากขึ้น

คำแสนหัวเราะใส่หลานเมื่อเห็นเพลงรักทำอะไรไม่ได้เลยแล้วก็ห้ามอะไรเจ้าขาไม่ได้ทั้งนั้น ดูมันทำหน้าสิ กับสาวๆ คนอื่นเห็นวิ่งเข้าหาเป็นแต่กับเจ้าขากลับยืนเอ๋ออยู่กับที่อยู่ได้

“ลุง ลุงดูยัยเด็กนี่ทำสิครับ”

คำแสนแค่ยักไหล่ใส่ด้วยเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยและเด็กสองคนนี้ก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว

“ถ้าเป็นลุง คืนนี้ลุงไม่ไปนอนห้องข้ามโขงหรอกแต่ลุงจะนอนห้องตัวเอง ส่วนใครอยากมานอนห้องลุงก็ตามใจเขา”

“ลุงว่าอะไรนะครับ”

แล้วคำแสนก็ยักไหล่ใส่อีกรอบก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เจ้าขาเดินกลับมา เธอแค่เอากระเป๋าเดินทางของตัวเองไปเก็บเพื่อเป็นการจองที่นอนเอาไว้ จากนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับเสื้อยืดหลายตัว

“พี่เพลงรัก นี่เสื้ออะไรหรอเจ้าขาเห็นตั้งหลายตัวบนเตียงพี่”

อ๋อ

“เสื้อที่น้องชมพูกับน้องโมกทำให้เป็นค่าตอบแทนที่พี่สละห้องให้นอนระหว่างที่มาอยู่ที่นี่น่ะ เอามานี่ก็ดีแล้ว” เพลงรักเข้าไปรับเสื้อมาจากเจ้าขาก่อนจะเอาเสื้อมาแบ่งให้คำแสนต่อและแบ่งให้เจ้าขาด้วย

“เอาไปช่วยกันใส่”

“ใครจะใส่” คำแสนกับเจ้าขาว่าพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายพลางคลี่เสื้อออกดู

จะให้คนอย่างคำแสนใส่เสื้อลายแมวสามหัวเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ คำแสนคิด

“อันนี้รูปหน้าพี่หรอ” เจ้าขาคลี่เสื้อของตัวเองให้เพลงรักดูซึ่งเพลงรักเลือกเสื้อลายนี้ให้เธอ น้องชมพูบอกว่าอันนี้เป็นลายพิเศษที่วาดรูปใบหน้าของเขาลงไปพร้อมกับเขียนชื่อของเขากำกับด้วย ลายมือเด็กน้อยต้องแกะอยู่ตั้งนานกว่าจะอ่านออก

“ใช่ ก็มีชื่อเขียนเอาไว้อยู่”

“โห น้องชมพูกับน้องโมกเก่งจังวาดรูปหน้าพี่ได้เหมือนตัวจริงมาก คุณลุงว่ามั้ยคะ” เหมือนบ้าอะไร ตอนเห็นครั้งแรกสารวัตรพนายังถามลูกอยู่เลยว่าวาดรูปผีกระหังให้เขาทำไม แล้ววิจารณ์อย่างเดียวก็ได้ปะ ทำไมต้องไปถามความเห็นจากลุงของเขาต่อด้วย

“แล้วนี่กินอะไรมาแล้วยัง ลุงทำของกินไว้เยอะเลยไปกินด้วยกันสิ”

“ยังไม่ได้กินอะไรมาเลยค่ะ เจ้าขารีบมาจนลืมเรื่องปากเรื่องท้อง” เพิ่งเจอกันเมื่อกี้นี้เจ้าขาก็ดูไว้ใจและเชื่อใจคำแสนแล้ว ถ้าเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของป้าป่านและอยู่กับพี่เพลงรักได้แบบนี้ก็คงไม่มีอันตรายใดๆ หรอก แม้ว่าตาจะดูดุแต่ก็คงจะใจดีเหมือนพี่ข้ามโขง

“โอ้โห อาหารฝรั่งเศส คุณลุงทำเองหรอคะ”

“ลุงเรียนจบมาจากฝรั่งเศสน่ะเลยได้วิชามาด้วย”

เพลงรักถอนหายใจออกมาก่อนจะเอาชุดจานช้อนส้อมมาให้เจ้าขาที่ดูท่าน่าจะหิวมากจริงๆ เห็นอาการหิวโหยของเธอเขาก็ไม่อยากจะว่าอะไรแล้วและที่สำคัญคือเธอมาที่นี่ด้วยความเป็นห่วงพี่ชายและน้องเขยของเขา ถึงจะรู้เรื่องช้าไปแต่เจตนาก็ดีมากงั้นคืนนี้เขาจะสละห้องให้เธอนอนก็ได้

แม้จะมีเจ้าขามาร่วมโต๊ะอาหารด้วยแต่บรรยากาศก็ยังคงดีเหมือนเดิม เจ้าขามีเรื่องมาชวนคำแสนคุยมากมายซึ่งอีกฝ่ายก็พูดจาตอบโต้กับเธอตลอดเพราะเพชรน้ำผึ้งลูกสาวของเขาก็น่าจะอายุพอๆ กับเจ้าขาแล้วก็คุยเก่งเหมือนกัน แล้วเรื่องรับมือกับคนคุยเก่งๆ เขาก็สามารถรับมือได้เป็นอย่างดีตั้งแต่ตอนที่ได้เจอปานมณฑาใหม่ๆ แล้ว ตอนนี้เขาได้เจอลูกหลานหลายคนแล้วจะมีก็แต่เพลงพิณเท่านั้นที่เขายังไม่ได้ไปหาหลานเลย ที่ผ่านมาเขามีแต่ปลอมตัวไปพูดคุยกับเธอตลอดแต่เขายังไม่เคยไปในหาเธอในฐานะของลุงเลยสักครั้ง

หลังมื้อเย็นคำแสนก็ขอตัวกลับแล้วรับปากกับเพลงรักว่าเขาจะมาหาบ่อยๆ เพลงรักยังไม่หายคิดถึงเขาเลยก็เลยตามไปส่งผู้เป็นลุงที่ใต้ถุนบ้านจนกระทั่งลุงของเขาเดินหายไปกับความมืดแล้วเหมือนเขาจะเห็นว่าลุงของเขามีลูกน้องที่แอบซุ่มอยู่เดินตามไปด้วย เหมือนอย่างที่ผู้กองกวินทร์เล่าว่าลุงของเขาดูมีอิทธิพลและมีลูกน้องคอยรับใช้อยู่มาก เขาอยากไปเที่ยวบ้านของลุงที่อยู่ฝั่งลาวจังเลย ลุงรับปากแล้วว่าจะพาเขาไป

“พี่เพลงรักดูจะรักคุณลุงมากเลยเนาะ” เจ้าขากอดอกพูดขณะเดินตามเพลงรักมาส่งคำแสนด้วยจนตอนนี้คำแสนหายตัวไปกับความมืดแล้ว ก่อนไปยังใจดีให้กำไลข้อมือเส้นเล็กๆ ที่ทำด้วยทองกับเธอด้วย เพลงรักบอกว่าลุงของเขารวยมากชอบเปย์ลูกหลาน น้องชมพูกับน้องโมกยังได้สร้อยทองไปคนละเส้นใหญ่ๆ

“ลุงใครใครก็รัก พี่เรนเจอร์ยังรักลุงของตัวเองเหมือนพ่อเลย” เขาหันมาตอบเมื่อไม่เห็นร่องรอยของคำแสนแล้ว “แล้วที่บอกให้โทรหาอาสายชลน่ะโทรแล้วยัง”

“ยัง” เจ้าขาตอบหน้าตายแล้วมองดูเหล่ากองทัพงูที่กำลังเลื้อยเข้ามาบริเวณบ้านเพื่อดูแลความปลอดภัยให้ หากเป็นคนอื่นคงกรี๊ดวิ่งหนีไปแล้วแต่เจ้าขากลับรู้สึกชิน พ่อกับแม่ของเธอมีความเชื่อเกี่ยวกับพญานาคและเธอก็รับรู้ได้ถึงเรื่องราวมหัศจรรย์เหล่านี้ เธอเคยเห็นพี่น้องบ้านนี้นอนเล่นกับงูจนชินตา เธอรู้ดีว่าหากไม่ได้มาร้ายหรือคิดร้ายใดๆ งูเหล่านี้จะไม่มีทางมาทำร้ายเธอแน่นอนซ้ำยังจะช่วยคุ้มครองเธอด้วย เมื่อก่อนพ่อกับแม่ของเธอก็เคยแคล้วคลาดรอดปลอดภัยเพราะมีงูคอยตามคุ้มครองเหมือนกัน

“นี่ยังไม่โทรอีกหรอฮะ” พอได้ยินแบบนี้เพลงรักก็ฉุนขึ้นมาทันที “โทรบอกพ่อกับแม่เดี๋ยวนี้เลยนะว่าอยู่ที่นี่แล้วก็ปลอดภัยดี ถ้าไม่โทรเดี๋ยวพี่จะโทรบอกเองแล้วก็จะให้อาสายชลส่งคนมาลากเรากลับบ้านเดี๋ยวนี้!”

“อย่าน้า” เมื่อเพลงรักทำท่าเอาจริงเจ้าขาก็รีบยกมือขึ้นห้ามก่อนจะเข้าไปกอดแขนของเขา “เวลาอยู่ด้วยกันสองคนทีไรคุณพ่อก็ไม่เคยสนใจอย่างอื่นนอกจากคุณแม่ ตามโอ๋แต่คุณแม่อยู่นั่นแหละเพราะงั้นถึงโทรไปตอนนี้คุณพ่อก็ไม่รับสายหรอก ถ้าไม่ใช่เหตุด่วนเหตุร้ายถ้าโทรไปดีไม่ดีโดนดุแน่ๆ อีกอย่าง...อยู่กับพี่เพลงรักน่ะปลอดภัยชัวร์” หน้าตาทะเล้นใส่ขั้นสุดแล้วยังทำเล่นหูเล่นตาใส่ด้วยจนเพลงรักต้องรีบเบือนหน้าหนีเมื่อรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กก็อ้อนกันเป็นธรรมดาแหละแต่พอมาอ้อนกันตอนโตมันรู้สึกแปลกๆ ยัยนี่โตเป็นสาวแล้วยิ่งมากอดแขนเขาเอาไว้แบบนี้...หน้าอกหน้าใจของเธอมันกำลังเบียดแขนเขาอยู่

“พอเลยๆ ไม่ต้องมาประจบ เป็นสาวเป็นนางมาค้างกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้มันไม่ดีอย่างน้อยผู้ใหญ่ก็ควรรู้เอาไว้ก่อน”

“คุณลุงคำแสนไงที่รู้แล้ว” เจ้าขาทำหน้านิ่งๆ ตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปทางที่คำแสนเพิ่งจะเดินหายไปในความมืดเพลงรักก็ยิ่งหมดคำพูดเข้าไปใหญ่ แต่มาคิดๆ ดูอีกทีเขาก็ไม่อยากให้เจ้าขาเอาไปพูดหรอกว่าได้เจอลุงของเขาด้วย ถึงอย่างไรลุงของเขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นคนร้ายหนีคดี คนรู้เรื่องนี้น้อยสุดจะยิ่งดี

“งั้นก็ขึ้นบ้านไปได้แล้วไปเดี๋ยวใครๆ มาเห็น” บอกไปก็ชะเง้อมองไปทางสถานีเรือด้วยเพราะกลัวว่าเพื่อนพี่น้องทหารเรือจะผ่านมาเห็นเข้า โดยเฉพาะหัวหน้าสถานีเรือที่บ้านอยู่ข้างๆ กันนี่

“ดูมีลับลมคมในมากกว่าเจ้าขาอีกนะเนี่ย” ตกลงอยากให้คนรู้หรือไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่กันแน่

เพลงรักยอมยกห้องนอนให้เจ้าขานอนในคืนนี้ส่วนเขาจะไปนอนที่ห้องของข้ามโขงแทน อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้เหมือนกันเมื่อตอนนี้เขาต้องอยู่กับเจ้าขาเพียงลำพัง เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กเขาไม่ได้คิดอะไรพอโตขึ้นมาก็มีเหล่าพี่น้องอยู่ด้วยไม่เคยต้องอยู่กันสองต่อสองแบบนี้มันก็เลยประหม่า ก่อนหน้านี้เพลงพิณโทรมาบอกเขาว่าทุกคนเดินทางถึงนครพนมอย่างปลอดภัยแล้ว เขาคุยอยู่กับน้องสาวค่อนข้างนานเพราะห่วงใยเธอด้วยตอนนี้เธอกำลังจะมีหลานแฝดให้ ในบางครั้งที่ว่างจากงานเขาก็จะตามเธอกับผู้กองกวินทร์ไปโรงพยาบาลด้วยอีกคนเพราะอยากรู้เรื่องสุขภาพของหลานๆ คุยกับเพลงพิณจบข้ามโขงก็มาพูดคุยด้วยต่อ เห็นพี่ชายแล้วเขาก็ยังรู้สึกดีใจไม่หายที่ตอนนี้พี่ชายของเขาปลอดภัยกลับมาแล้วและน้องเขยก็ปลอดภัยด้วยเช่นกัน ได้ทั้งพี่ชายคืนแล้วก็...ได้เจอลุงที่เป็นเสมือนพ่อทูนหัวด้วย

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของเจ้าขาดังขึ้น ตอนนี้ที่โต๊ะหน้าโซฟามีทั้งกล้องถ่ายรูป แท็บเล็ตแล้วก็โทรศัพท์มือถือของเจ้าขาวางอยู่เพราะก่อนหน้านี้คำแสนถามเรื่องไปเข้าค่ายกับเธอ เธอก็เลยรูปที่ถ่ายมาจากค่ายให้คำแสนดู

ติ๊ง!!!

จากที่คิดว่าจะไม่สนใจพอเสียงข้อความดังขึ้นอีกเพลงรักก็อดชะเง้อหน้าดูไม่ได้ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา

‘จีโน่’ ไอ้เบื้อกนี่ใครวะ คิ้วเข้มๆ ขมวดกันขึ้นเมื่อเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความมา

‘พี่เจ้าขารีบกลับก่อนทำไมผมอุตส่าห์ตามขึ้นไปที่ค่าย พอผมไปถึงทุกคนก็บอกว่าพี่กลับไปแล้วเรายังไม่ได้ไปดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันเลยนะ’

“โอ้โห ยัยนี่มีหนุ่มรุ่นน้องมาจีบหรอ” คนที่แอบดูโทรศัพท์คนอื่นเหล่ไปทางห้องนอนของตัวเองซึ่งตอนนี้เจ้าขาเข้าไปอาบน้ำอาบท่าอยู่

‘ตั้งแต่พี่เรียนจบไปเราก็แทบไม่ได้เจอกันเลย ผมคิดถึงพี่มาก ตอนนี้พี่อยู่ที่บ้านที่หนองคายใช่มั้ยงั้นเดี๋ยวผมตามไป’

“ห่ามึง จะตามมาทำไม” อยู่ๆ ก็เกิดอาการไม่สบอารมณ์ จากที่อารมณ์ดีเพราะได้เจอลุง ได้พูดคุยกับน้องสาวและพี่ชายตอนนี้ในใจของเพลงรักกลับเดือดปุดๆ ขึ้นมา ตอนที่เจ้าขาเปิดรูปให้คำแสนดูเขาจำรหัสปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอได้ดังนั้นเพลงรักเลยแอบเปิดโทรศัพท์ของเจ้าขาแล้วพิมพ์กลับไปว่า

‘พี่มีธุระด่วนที่ยะลา ถ้าจะตามมาก็เจอกันที่หาดใหญ่แล้วกัน เสร็จธุระที่ยะลาแล้วเดี๋ยวพี่จะขึ้นไปหาดใหญ่ต่อ’

เพลงรักแอบหัวเราะด้วยความสะใจที่อีกฝ่ายตอบมาว่าจะรีบตามลงไปที่สงขลา เขาไม่รู้หรอกว่าไอ้เบื๊อกนี่เป็นใครแต่เขากำลังจะแกล้งให้มันเดินทางจากเหนือสุดลงไปใต้สุด เดี๋ยวพอลงใต้แล้วเขาจะหลอกมันไปเที่ยวเชียงใหม่ต่อ จากนั้นก็ไปเกาะช้าง ไปล่องแพที่แม่น้ำแควแล้วค่อยส่งมันไปเกาะเกร็ด ในฐานะของทหารเขาจะผลักดันช่วยให้ประชาชนอย่างมันได้เดินทางท่องเที่ยวกระตุ้นเศรษฐกิจไปทั่วไทยเลย

“ฮ่าๆๆๆ” แค่นึกภาพใครบางคนต้องเดินทางขึ้นเหนือลงใต้เพื่อตามหาเจ้าขาก็สนุกแล้วสิ และเพื่อความชัวร์ไม่ให้อีกฝ่ายตามหาเจ้าขาเจอเดี๋ยวเขาจะหลอกให้เจ้าขาอยู่ที่นี่ต่ออีกสักวันเผื่อไอ้จีโน่อะไรนี่แอบมาตามหาเจ้าขาที่หนองคายมันจะได้ไม่เจอเธอ

เพลงรักผิวปากอารมณ์ดีไปเรื่อยแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนเด็กขึ้นมาดู มันเป็นผ้ากันเปื้อนเด็กลายเสือเหมือนลายของเครื่องแบบตำรวจพลร่ม ที่มุมผ้าปักชื่อเอาไว้ว่า น้องโมก เป็นผ้ากันเปื้อนผืนใหม่ที่น้องโมกให้เขามาแทนคำขอบคุณที่ตลอดหลายวันมานี้คุณน้าเพลงรักเสียสละห้องให้นอนอย่างสบาย

“ผ้ากันเปื้อนลายชุดตำรวจพลร่ม...สมกับเป็นลูกตำรวจพลร่มเลย” นึกแล้วก็เอ็นดูหลานนัก กลิ่นหอมๆ จากตัวน้องโมกยังติดอยู่ที่ผ้าอยู่เลย เพลงรักสูดกลิ่นหอมๆ ต่างแก้มหลานชายตัวน้อยที่น่ารัก ไว้เพลงพิณคลอดหลานแฝดแล้วเขาจะทำผ้ากันเปื้อนลายสมอเรือให้หลานบ้าง ให้สมกับเป็นลูกหลานของทหารเรือ

“อัฐยายซื้อขนมยายชัดๆ” เพลงรักเอาผ้ากันเปื้อนของน้องโมกมาลองผูกเล่นๆ ที่คอของตัวเองแล้วหยิบมงกุฎดอกพวงชมพูขึ้นมาดู นอกจากเสื้อที่ทำให้เขาแล้วน้องชมพูก็ทำมงกุฎดอกพวงชมพูมาให้เขาด้วย เอาดอกพวงชมพูที่สวนดอกไม้บ้านของเขามาทำมงกุฎให้เขาแบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าอัฐยายซื้อขนมยายได้อย่างไร ยัยปักเป้าแก้มป่อง หลานๆ น่ารักขนาดนี้ชักอยากจะให้เพลงพิณคลอดหลานแฝดเร็วๆ แล้วสิ หลานของเขาต้องน่ารักแบบน้องชมพูกับน้องโมกแน่ๆ เขาจะเป็นคุณลุงที่ใจดีของหลานๆ เหมือนอย่างที่ลุงคำแสนเป็นคุณลุงที่ใจดีของเขาเหมือนกัน

ภาพเพลงรักสวมมงกุฎดอกพวงชมพูกับใส่ผ้ากันเปื้อนเช็ดน้ำลายของเด็กทำให้เจ้าขาชะงักไปเมื่อเดินออกมาจากห้องนอนของเขาหลังจากอาบน้ำเสร็จ นี่เขาเป็นอะไรไปเนี่ย ไม่เจอกันตั้งนานเขาเพี้ยนขนาดนี้แล้วหรอถึงว่าสิอายุขนาดนี้แล้วไม่มีแฟนสักที ได้ยินมาว่าจีบสาวเก่งแต่หาแฟนเป็นตัวเป็นตนยังไม่ได้หรือว่าจะเพราะสาเหตุนี้...เกิดมาหล่อเกินชาวบ้านเขาแต่ดันใช้ความหล่อของตัวเองไม่เป็น

“เออ...พี่เพลงรัก” ยังปกติอยู่มั้ย เธอถามต่อในใจ อีกฝ่ายก็สะดุ้งเฮือกตกใจรีบดึงผ้ากันเปื้อนกับมงกุฎดอกพวงชมพูออกแล้วทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ของที่ระลึกน่ะ น้องโมกกับยัยปักเป้าให้มา ถ้าไม่รับไว้เดี๋ยวหลานเสียน้ำใจ”

อ๋อ ก็เลยต้องเอามาลองใส่ว่างั้น เจ้าขาคิดในใจแล้วเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขา ด้วยเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ กลิ่นสบู่ แชมพูจึงหอมกรุ่นทำให้เพลงรักไม่กล้าหายใจแรง อยู่ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมาอย่างประหลาด

“ผ้ากันเปื้อนเด็กลายเดียวกับลายชุดเครื่องแบบตำรวจพลร่มพี่ว่าน่ารักดี เดี๋ยวเจ้าแฝดคลอดแล้วพี่จะทำให้หลานบ้าง เอาลายสมอเรือ เข็มทิศ เรือ แล้วก็ปืน” เพลงรักนึกถึงหลานๆ ที่กำลังจะคลอดในอนาคต ดวงตาของเขาเป็นประกายจนเจ้าขาเผลอมองตาไม่กะพริบ

“เจ้าขาเห็นมีโมบายทำเองอยู่ในห้องพี่เพลงรักด้วย จะทำปลาตะเพียนไว้แขวนเปลให้หลานหรอ”

“โมบายงู อุตส่าห์สานเป็นรูปงูแล้วดูยังไงเป็นปลาตะเพียน”

สาบานว่านั่นคืองู เจ้าขากลอกตาไปมาแล้วมองมาที่กล้องและโทรศัพท์ของตน เธอไปอาบน้ำเสียนานเลยไม่รู้ว่ามีใครติดต่อมาบ้างหรือเปล่า ดึกๆ แบบนี้พ่อกับแม่ของเธอก็คงเข้านอนกันแล้วมั้ง เห็นก่อนหน้านี้มีเช็คอินที่ร้านอาหารกันด้วยสงสัยจะไปดินเนอร์กัน พอไม่มีลูกไปด้วยก็จะโรแมนติกกันเป็นพิเศษ

“ไม่ได้มีใครโทรมาหรือส่งข้อความมาหาเจ้าขาใช่มั้ยพี่เพลงรัก” ปากถามแต่มือก็เลื่อนจอโทรศัพท์ไปด้วย เพลงรักแอบเหล่ดูด้วยเลยส่ายหน้าปฏิเสธ ดีนะที่เขาลบข้อความของไอ้เบื๊อกนั่นทิ้งแล้ว

“นี่ถามจริง โตเป็นสาวขนาดนี้แล้ว เรียนก็จบแล้วมีคนมาจีบบ้างมั้ย”

“แหม คนออกจะสวยขนาดนี้มันก็ต้องมีบ้างเป็นธรรมดาแหละ” เจ้าขาหัวเราะคิกคักขณะตอบแล้วหยิบกล้องขึ้นมาดูรูปถ่ายตอนอยู่ที่ค่าย เรื่องหนุ่มๆ มาขายขนมจีบน่ะมีเยอะแต่เธอไม่เคยซื้อของเจ้าไหนเลยอีกทั้งพ่อก็หวงเธอมากด้วย เรื่องความรักพ่อของเธอค่อนข้างซีเรียสเพราะในอดีตพ่อของเธอเคยทำผิดพลาดเรื่องนี้จนแม่ของเธอได้รับอันตรายและมีคนตายจากเรื่องดังกล่าว พ่อไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายใดๆ กับเธอจึงค่อนข้างเข้มงวด ผู้ชายที่พ่อของเธอเชื่อใจและยอมให้เธอเข้าใกล้ได้ก็คงจะมีแค่พี่ข้ามโขง พี่เพลงรักและพี่ปฐวีลูกชายของ ผบ.พสุธากับครูระรินเท่านั้น

“เดี๋ยวพี่จะฟ้องอาสายชลว่ามีคนมาจีบเรา” ทางด้านเพลงรักก็รู้สึกขัดใจขึ้นมา รู้สึกไม่ชอบเลยที่เจ้าขาบอกว่ามีคนมาจีบไหนจะไอ้เบื๊อกนั่นอีก

“ลูกสาวสวยขนาดนี้ต่อให้พี่เพลงรักไม่ฟ้องคุณพ่อก็รู้ค่ะว่ามีคนมาจีบ ทหารที่สถานีเรือหนองคายยังมาจีบเลยแต่คุณพ่อมาเบรกซะก่อน คิกๆๆ แต่ก็ดีเพราะเจ้าขาก็ไม่ชอบตานั่นเหมือนกัน”

“งั้นถ้ามันมาตอแยอีกบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่จะให้พ่อพี่จัดการย้ายมันไปไกลๆ ให้”

“แหมๆๆ ใช้อำนาจในทางที่ผิดรึเปล่าคะผู้หมวดเพลงรัก มียืมมือพ่อมาจัดการด้วย” ด้วยความสนิทสนมกันเจ้าขาจึงยื่นมือไปหยิกแก้มของเพลงรักซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาหันหน้ามาหาเธอ พลันหัวใจทั้งสองดวงก็กระตุกเต้นระรัวหวั่นไหวขึ้นมาในทันที มือเจ้าขายังคงค้างอยู่ที่แก้มของเพลงรักเมื่อเผลอสบตากับเขาเข้าเธอก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปราวกับโดนสาปให้เป็นหิน ใบหน้าที่หล่อเหลาเกินคนทั่วไปทำให้รู้สึกปั่นป่วนร้อนผ่าวไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาได้รูปสวย คิ้วเข้ม จมูกเรียว ปากสวย โดยเฉพาะที่ดวงตาที่ดูมีเสน่ห์ หล่อราวกับเป็นเทวรูปปั้นจากเมืองสวรรค์ หล่อจน...

เพี๊ยะ!!!

“ไอ้ยุงบ้าเอ๊ยกัดเข้ามาได้” เจ้าขาที่ตกอยู่ในภวังค์มนต์เสน่ห์ความหล่อเหลาถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อเพลงรักตบยุงที่ขาตัวเองแล้วยื่นมาให้เธอดูรอยเลือดยุงที่ฝ่ามือ เธอรีบชักมือคืนจากแก้มของเขาอย่างทำตัวไม่ถูก เคยได้ยินผู้กองกวินทร์บ่นเพลงรักอยู่บ่อยๆ ว่าพระเจ้าให้ความหล่อมามากมายกว่าชาวบบ้านเขาแต่ดันลืมสอนวิธีการใช้ให้...เห็นท่าจะจริงเพราะทุกวันนี้เขาก็ยังหาแฟนไม่ได้เลย

เพลงรักแอบเบือนหน้าหนีแล้วเม้มปากแน่น นึกขอบคุณเจ้ายุงตัวนี้นักที่มากัดเขาได้ถูกจังหวะก่อนที่เขาจะสติแตกเก็บอาการไม่อยู่ ตอนนี้หัวใจของเขามันเต้นแรงจนต้องแอบจิกมือตัวเองไปด้วย ให้ตายเถอะ เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแต่จู่ๆ กลับจะมาตบะแตกเอาตอนนี้ ความใกล้ชิดมันทำให้เขาได้มองหน้าเจ้าขาชัดๆ เต็มๆ ยัยเด็กคนนี้โตเป็นสาวแล้วสวยเป็นบ้าทำไมเมื่อก่อนเขาถึงไม่เคยมองเลยนะ ดวงหน้าเล็กๆ หวานสวย ผิวก็เนียนอย่างกับก้นเด็ก ตาหวาน ปากสวยแล้วกลิ่นสบู่กับแชมพูก็หอมเหลือเกิน

“อยู่ริมน้ำก็แบบนี้แหละ ยุงเยอะ” เขาปั้นหน้าให้เป็นปกติแล้วหันมาบอกกับเจ้าขาก่อนจะลุกขึ้น ต้องรีบออกไปจากตรงนี้ก่อนที่เขาจะสติแตก เจ้าขาไม่ใช่ผู้หญิงทั่วไปที่เขาเคยจีบแต่เธอเป็นลูกสาวของอาสายชล อาสายชลที่พ่อของเขารักเสมือนน้องชายแท้ๆ แล้วอาเจ้าเอยก็เป็นรุ่นน้องที่แม่ของเขารักมากที่สุดเหมือนกัน เขาจะทำกับเจ้าขาเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ไม่ได้อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นน้องที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

พอเพลงรักรีบขอตัวไปอาบน้ำบ้างเจ้าขาเลยถอนหายใจออกมาอีกคนแล้วยกมือขึ้นมากุมอกตัวเองเอาไว้ เมื่อกี้นี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง นี่พี่เพลงรักนะ พี่ชายที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

“อกแม่จะแตก ฟูววว” เธอพ่นลมออกมาจากปาก พยายามจะไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ภาพใบหน้าของเพลงรักก็ติดตาแน่นจนแกะไม่ออกแล้ว

เจ้าขานั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่กระดุกกระดิกไปไหนด้วยยังควบคุมการเต้นหัวใจของตัวเองไม่ได้ จนผ่านไปครู่หนึ่งนั่นแหละเธอจึงถอนหายใจออกมาอีกแล้วเก็บกล้องและแท็บเล็ตเพื่อจะไปเข้านอน แต่ก็เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเมื่อเธอลืมไปว่าคืนนี้เธอนอนห้องของเพลงรักและเขาก็เข้าไปอาบน้ำอยู่ ดังนั้นพอหอบข้าวของไว้ในอ้อมแขนแล้วเธอก็เดินเปิดประตูเข้าไปในทันที

แกร็ก!

เสียงเปิดประตูห้องนอนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้คนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำและกำลังเช็ดตัวอยู่สะดุ้งโหยงขึ้นมาอีก เช่นเดียวกับที่เจ้าขาอ้าปากหวอด้วยความตกใจจนเผลอทำกล้องถ่ายรูปราคาแพงร่วงจากมือ

“ระวัง!” เพลงรักที่ยังนุ่งผ้าขนหนูอย่างหมิ่นเหม่ร้องขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้ามารับกล้องถ่ายรูปที่กำลังร่วงอย่างทันทีทันใด เขาจำได้ว่ากล้องตัวนี้ราคาแพงมากเจ้าขาอ้อนพ่อกับแม่อยู่ตั้งนานกว่าที่ทั้งสองคนจะยอมซื้อให้ แต่การวิ่งเข้ามารับกล้องของเขาก็ทำให้เจ้าขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อมือข้างหนึ่งของเขาคว้ารับกล้องถ่ายรูปของเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีโดยที่มืออีกข้างก็จับปมผ้าขนหนูเอาไว้ด้วย

อกแม่จะแตกแหกเข้าประตูพระนคร เจ้าขาร้องอุทานในใจ จากก่อนหน้านี้ที่ได้จ้องแต่หน้ามารอบนี้...เต็มๆ เลย ทั้งหน้าตาที่หล่อเหลา ทั้งมัดกล้าม ทั้งซิกแพค ทั้ง...หัวนมผู้ชาย ดวงตากลมโตที่โตอยู่แล้วยิ่งโตเข้าไปใหญ่และอ้าปากค้างหวอยิ่งกว่าตอนที่เจอคำแสน รอบนี้มาเต็มๆ ทั้งภาพและกลิ่น กลิ่นผู้ชายที่มีกลิ่นของสบู่ปนอยู่ด้วย มัดกล้ามหน้าอกของเขามีหยดน้ำเกาะพรม ซิกแพคแน่นแล้วผ้าขนหนูก็หมิ่นเหม่จนจวนจะเห็น...

“กรี๊ดดด”

“เหวอ!!!” ต่างคนต่างก็ตกใจ เพลงรักรีบยัดกล้องถ่ายรูปคืนใส่มือของเธอแล้ววิ่งออกจากห้องนอนไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้ พอเขาออกมาข้างนอกก็ต้องตกใจอีกรอบเมื่อเห็นเหล่างูน้อยใหญ่ต่างก็เลื้อยขึ้นมาบนบ้านแล้วมองหน้าเขาสลอนอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีเสียงผู้หญิงกรีดร้องแล้วเพลงรักก็ร้องเสียงหลงด้วยอีกคน

“มะ...ไม่มีอะไร เจ้าขาเขาตกใจงู...งู...” งูที่ไม่ใช่งู เพลงรักมองลงต่ำมาที่งูในผ้าขนหนูของตัวเอง ใจหายใจคว่ำหมดนึกว่ามันจะชูคอแผ่แม่เบี้ยออกมายิ้มแฉ่งเสียแล้ว โชคดีจริงๆ ที่ผ้าขนหนูยังไม่หลุด

เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไรเหล่างูน้อยใหญ่ก็พากันเลื้อยหนีกลับไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็เห็นร้องเสียงลั่นบ้านทั้งคนทั้งงูก็ตกใจเอาน่ะสิ

“แตกตื่นกันทั้งคนทั้งงูเลยเว้ย” เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อแล้วกุมขมับตัวเองก่อนจะรีบหลบไปแต่งตัวต่อในห้องนอนของข้ามโขง คืนนี้ยืมชุดนอนของพี่ข้ามโขงมาใส่ก่อนก็แล้วกัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้จะเป็นเหตุสุดวิสัยแต่เพลงรักก็อดอมยิ้มไม่ได้ยามที่นึกถึงใบหน้าเหวอๆ ของเจ้าขา แต่จะว่าไปก็เขินเหมือนกันนะเนี่ยที่ต้องมาแก้ผ้าให้สาวดู ยังไม่ทันจะได้ชวนมาดูงูก็เกือบได้เห็นงูเสียแล้วไม่รู้ป่านนี้เธอจะตกใจไปถึงไหน เพลงคิดไปก็อมยิ้มไปขณะเอาชุดนอนของข้ามโขงมาใส่ เขาไม่เคยเห็นเจ้าขาดูน่ารักแบบนี้มาก่อนเลยเมื่อก่อนเห็นแค่เป็นเด็กซนๆ ที่ชอบแกล้งเขาแต่ว่าตอนนี้...ดูน่ารักไปเสียหมด เธอไม่เหมือนเด็กน้อยที่เคยวิ่งไล่จับกับเขาแต่เธอเป็นเหมือนหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูมีเสน่ห์น่ารัก เพลงรักหยิบลูกแก้วขนาดเล็กกว่าไข่ไก่เล็กน้อยสีน้ำเงินออกมามอง มันเป็นแก้วจันทรกาลประจำตัวของเขา แสงจากแก้วจันทรกาลที่สะท้อนกับแสงจันทร์คืนนี้ช่างทอประกายแสงสวยงามนัก เพลงรักมองที่แก้วจันทรกาลแล้วก็มองเลยไปยังแม่น้ำโขงยามค่ำคืน แม่น้ำโขงที่เขารักและผูกพัน สายลมหอบพัดพาเอาความเย็นจากแม่น้ำขึ้นมาเสมือนหอบเอาพลังและจิตวิญญาณของเขาขึ้นมาด้วย เพลงรักชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มที่มุมปากเมื่อเขานึกอะไรบางอย่างออก จะว่าไปลองดูก็ไม่น่าจะเสียหายนะ…

“แหม ก็รู้อยู่หรอกว่าบ้านนี้มีงูเยอะแต่ก็ไม่ยักรู้ว่าจะเกือบเห็นงูในร่มผ้าด้วย” เจ้าขาว่าคนเดียว มือไม้ที่อ่อนแรงเพราะความตกใจปล่อยทั้งกล้องถ่ายรูปและแท็บเล็ตลงบนเตียงนอนขนาดกว้างของเพลงรัก ห้องนอนของเขาสะอาดและเป็นระเบียบมาก ที่นอนปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้มเหมือนเตียงนอนผู้ชายทั่วไป มีโต๊ะหนังสือที่เป็นระเบียบ มีตู้สะสมโมเดลเรือแบบต่างๆ ข้าวของทุกอย่างล้วนเป็นของแบรนด์ดังเพราะเป็นที่รู้ๆ กันดีว่าป้าป่านนั้นสายเปย์ลูกๆ ทุกคน ของใช้ทุกอย่างของพี่น้องบ้านนี้จะต้องเป็นของที่ดีที่สุดเท่านั้น

แต่จะว่าไป...พี่เพลงรักก็หุ่นดีใช่ย่อยสมกับที่เป็นทหารกล้าที่ฝึกหน่วยรบพิเศษมา เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เจ้าขาไม่ตำหนิเขาหรอกเพราะว่านี่เป็นห้องนอนของเขา เป็นเธอเองมากกว่าที่ลืมตัวอยู่ๆ ก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาแต่ถึงกระนั้นเขาก็มีสติมากพอที่จะรีบเข้ามารับกล้องถ่ายรูปเอาไว้ให้เธอแล้วรีบออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูให้ ยิ่งเห็นแบบนี้เธอยิ่งรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้เขา เธอมั่นใจว่าเขาเชื่อใจได้และถ้าอยู่กับเขาจะไม่มีภัยอันตรายใดๆ มาเข้าใกล้เธอแน่ๆ มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจและรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ยิ่งตอนนี้เธออยู่ในห้องนอนของเขาเธอก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัย

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำเอาเจ้าขาหัวใจเต้นระรัวขึ้นมาอีก คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเขามาเคาะประตูห้องทำไมหรือว่าเขาอยากจะเข้ามาหยิบของใช้ในห้องนอนตัวเองเพราะเมื่อกี้นี้เหมือนเขาจะยังแต่งตัวไม่เสร็จแต่ก็มีเหตุให้ต้องรีบออกไปเสียก่อน

“...เจ้าขา เปิดประตูให้พี่แป๊บหนึ่ง” เสียงเขาร้องบอกจากอีกฟากประตู เจ้าขาไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรเพราะยังไม่หายตกใจดีกับเรื่องเมื่อกี้นี้แต่ถ้าจะไม่เปิดก็คงไม่ได้เพราะนี่เป็นห้องนอนของเขาและเขาก็คงไม่ได้มาร้ายหรอก คนสนิทกันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเธอรู้จักเขาดีในระดับหนึ่งเลยล่ะและเชื่อสนิทใจว่าลูกชายบ้านนี้น่ะไว้ใจได้

เจ้าขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอยู่สองทีก่อนจะค่อยๆ เดินมาเปิดประตูห้องนอนให้เขา แต่ด้วยความเขินอายทำให้เธอไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาเลยได้แต่ก้มหน้าลงมองเท้าตัวเองแทน เหมือนว่าตอนนี้เขาจะแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะ ทั้งกางเกงนอนขายาวและเสื้อยืดสำหรับใส่นอน

“พี่เพลงรักจะมาหยิบของในห้องนอนหรอ”

“เปล่า” เห็นเธอดูเขินๆ เพลงรักก็พลอยเขินตามไปด้วย แต่ในเมื่อตั้งใจมาแล้วเขาก็จะพยายามทำให้สำเร็จ

“พรุ่งนี้...” เขาเอ่ยขึ้น “เตรียมกล้องถ่ายรูปให้พร้อมนะ ออกเวรแล้วพี่จะพาไปดูพระอาทิตย์ตกที่แก่งอาฮง”

จากที่เอาแต่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองเจ้าขาเงยหน้าขึ้นมามองเขาในทันที เขาจะชวนเธอไปดูพระอาทิตย์ตกหรอแล้วยังเป็นที่ที่เธอกำลังอยากไปเสียด้วย เธออยากไปนานแล้วแต่พ่อก็ไม่ยอมให้ไปหรือถ้าไปพ่อก็จะสั่งให้เธอรออยู่แต่ในรถเท่านั้น พ่อเธอมีเรื่องราวที่ฝังใจกับที่นี่แต่ยิ่งพ่อห้ามเธอก็ยิ่งรู้สึกอยากไป

“แก่งอาฮงหรอคะ...ไป ไปค่ะ” เจ้าขายิ้มแป้นออกมาอย่างดีใจจนแทบจะกระโดดให้เพลงรักได้ยิ้มตาม ดีใจที่เห็นเธอยิ้มอย่างน่ารักแบบนี้

“งั้นเตรียมตัวไว้นะ...ฝันดี” มืออุ่นๆ ยื่นมาลูบศีรษะเจ้าขาเบาๆ ก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องนอนให้เธอตามเดิม เจ้าขาเผลอยกมือขึ้นมาจับศีรษะของตัวเองด้วยความรู้สึกอุ่นใจและดีใจ เมื่อก่อนเวลาจะนอนเขาชอบแกล้งบอกว่าขอให้เธอนอนฝันร้ายแต่มาวันนี้...ฝันดี...เขาบอกให้เธอฝันดี นี่เขากินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่าเนี่ยวันนี้

“โอเค ฝันดีก็ฝันดี” เจ้าขาหัวเราะคิกๆ ขณะพูดคนเดียวก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงนอนด้วยรอยยิ้มแสนหวานและนึกอยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ

ส่วนเพลงรักหลังจากปิดประตูห้องนอนให้เธอแล้วก็ยังคงยืนยิ้มแป้นอยู่ที่เดิม เห็นท่าทางดีใจของเธอเมื่อกี้นี้แล้วเขารู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วล่ะที่ออกมาชวนเธอไปดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน เขาไม่เคยออกไปเที่ยวกับเธอแบบสองต่อสองเพราะทุกครั้งจะมีข้ามโขง เพลงพิณและปฐวีไปด้วย แต่ถึงพรุ่งนี้จะได้ไปกันแค่สองคนเขาก็มั่นใจว่ามันจะต้องเป็นการไปเที่ยวที่ดีและสนุกมากแน่ๆ

********************************************

ทำไมทุกคนต้องบู้บี้เสื้อของน้อนจมปูด้วย T_T คูมตาคำแฉนจะไม่ยอมใส่เสื้อจริงๆ หรอคะ

ว่าแต่...คู่นี้ใครป่วงกว่าใคร