74.พญานาคป่วงขี้งอน

เพลงรักเดินขึ้นมาบนบ้านด้วยความอารมณ์ดีเมื่อตอนนี้เขาออกเวรแล้วและภารกิจต่อไปก็คือการพาใครบางคนไปดูพระอาทิตย์ตก ใบหน้าที่ซึมไปด้วยเหงื่อหล่อเหลาราวกับเทวดาจากเมืองสวรรค์ ตลอดทั้งวันขับเรือออกตรวจน่านน้ำไปทั้งลำน้ำโขงที่อยู่ภายใต้การดูแลของสถานีเรือรัตนวาปีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ผืนน้ำจนชุดเครื่องแบบชื้นไปด้วยเหงื่อ หลังมือมีความคล้ำแดดเป็นธรรมดาแม้ว่าผู้เป็นแม่จะสรรหาครีมกันแดดราคาแพงสักแค่ไหนมาให้ใช้แต่เขาก็ไม่ค่อยได้ใช้เพราะไม่ค่อยชอบทำอะไรที่จุกจิกอีกทั้งทหารอย่างเขายังถูกฝึกถูกสอนให้ทรหดอดทน ทนต่อแดดลมและสายฝนเรื่องกลัวแดดกลัวดำเลยไม่เคยอยู่ในความคิดสักเท่าไหร่ มีเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้นที่เขาจะต้องมีผ้าปิดคลุมเอาไว้ตลอด หลายคนอาจใช้ผ้าคลุมหน้าเพื่อกันแดดกันลมแต่สำหรับเขายังกันไม่ให้ความหล่อเหลาไปเตะสายตาของใครเข้าด้วย

พอเดินเข้ามาในบ้านเพลงรักก็เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำอัดลมกระป๋องมาดื่มให้ชื่นใจคลายเหนื่อย เขาเห็นเสบียงในตู้เย็นมีร่องรอยถูกกินด้วยคาดว่าเป็นเจ้าขาเพราะเขาบอกเธอว่าถ้าหิวก็หาอะไรกินได้เลยเนื่องจากเสบียงในบ้านมีเยอะแล้วก็ทิ้งเบอร์โทรร้านอาหารเจ้าประจำของเขาเอาไว้ให้ด้วยเผื่อเธอจะอยากกินอะไรเพิ่ม โดยเขาโทรไปบอกทางร้านค้าเอาไว้แล้วว่าถ้าเธอโทรไปสั่งอาหารให้ทางร้านมาคิดเงินกับเขา แต่ดูจากร่องรอยแล้วคาดว่าเธอไม่น่าจะได้สั่งของกินจากทางร้านมาแต่เธอน่าจะจัดการกับเสบียงในบ้านมากกว่าเพราะมีรอยผ่าเมล่อนแช่ตู้เย็นเอาไว้ด้วย นี่ยังมีอีกตั้งหลายลูกไม่รู้จะกินทันมั้ย ถ้ากินไม่ทันเห็นทีคงได้หอบไปแบ่งให้พี่น้องที่สถานีเรือช่วยกินด้วย

“อ้าว” เจ้าขาอุทานขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเห็นเพลงรักกำลังยืนกระดกน้ำอัดลมอยู่ หูววว ดวงตากลมๆ เบิกกว้างแล้วมองพ่อเทพบุตรนาคากำลังยืนยกน้ำอัดลมดื่ม เธอมองเขาเพลินตาไปหมดและสำรวจใบหน้าเขาจนถ้วนทั่ว เผลอกลืนน้ำลายตามลูกกระเดือกที่คอของเขาอีก นี่ถ้าเธอเป็นเจ้าของแบรนด์น้ำอัดลมยี่ห้อนี้เธอจะรีบจ้างเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์แน่ๆ คนอะไรแค่ยืนกินน้ำยังดูหล่อดูเท่ขนาดนี้เลย

“...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เจ้าขาไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” เธอชี้ไปทางประตูบ้าน ยังไม่ชินเรื่องนี้เสียทีเพราะทั้งเพลงรัก ข้ามโขง ลุงเชนทร์หรือพี่แฝดซีลกับเรนเจอร์เวลาที่พวกเขาเดินพวกเขาจะเท้าเบากันอย่างกับตีนแมว ตัวก็ออกจะโตแต่เวลาจะลุกจะนั่งจะเดินกลับเงียบเชียบมากจนเธอต้องไปถามพ่อแล้วพ่อของเธอก็บอกว่าคนที่ฝึกหน่วยรบพิเศษและทำงานแนวนี้ก็จะเป็นแบบนี้แหละ เวลาเดินต้องฝึกให้เท้าเบาที่สุด พยายามอย่าให้มีเสียงเพราะตอนไปซุ่มคนร้ายจะต้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุดหรือแม้แต่ตอนดำน้ำก็อย่าให้มีฟองอากาศหลุดลอยขึ้นสู่ผิวน้ำเด็ดขาดเพราะบางทีต้องแฝงตัวอยู่ในน้ำเป็นเวลานาน ถ้ามีฟองอากาศหลุดลอยขึ้นไปคนร้ายที่อยู่บนฝั่งอาจสังเกตได้

“เพิ่งมาเมื่อกี้ นี่แต่งตัวพร้อมแล้วใช่มั้ย” เพลงรักเดินเข้ามาหาเธอและเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นการแต่งกายของเธอ เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อยืด ผมที่ยาวสลวยทำสีน้ำตาลดัดเป็นลอนคลื่นซ้ำยังแต่งหน้าตาอย่างพองามดูน่ารักแต่ประเด็นที่เขาเผลอยิ้มก็คือ

“ไหนเมื่อคืนนี้พร้อมใจพูดกับลุงคำแสนไงว่าจะไม่ใส่เด็ดขาด” เขาชี้มาที่เสื้อยืดสีขาวของเธอซึ่งมันเป็นเสื้อที่น้องชมพูกับน้องโมกเป็นคนระบายสีให้ เสื้อยืดลายพิเศษที่มีการวาดรูปใบหน้าของคุณน้าเพลงรักลงไปพร้อมกับชื่อที่เขียนกำกับเอาไว้ชนิดที่ว่าต้องใช้จินตนาการขั้นสูงในการแกะลายมือของเด็กน้อยถึงจะสามารถอ่านออก

“ก็...” เสื้อผ้าของเธอก็มีตั้งหลายตัวแต่เธอรู้สึกว่าเธออยากใส่เสื้อตัวนี้ “ลายมันเหมือนผีกระหังดีเจ้าขาชอบ ตัวใหญ่ผ้าเนื้อนุ่มใส่สบาย”

“อ้อหรอ” เพลงรักทำเม้มปากพยักหน้าเหมือนจะเชื่อก่อนจะกระดกน้ำอัดลมต่อจนหมดแล้วจึงพูดต่อ “นึกว่าอยากใส่เพราะชอบลายที่เสื้อซะอีก”

“ฮะ” เขาว่าอะไรนะ

“รอแป๊บหนึ่ง ขออาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเหม็นเหงื่อจะแย่แล้ว” เขาไม่ตอบแต่เลือกเปลี่ยนเรื่องแทนแล้วเดินเข้าห้องนอนไปอาบน้ำซ้ำยังเป็นห้องนอนของตัวเองอีก

เจ้าขายกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงงๆ มองตามหลังเขาไป เดี๋ยวนี้หัดไปพูดอะไรแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วอีกอย่าง...เอาอะไรมาพูดว่าเหม็นเหงื่อ เธอยืนใกล้เขาขนาดนี้ไม่ได้กลิ่นเหม็นตรงไหนเลย

ใช้เวลาไม่นานเพลงรักก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เจ้าขาได้กลิ่นหอมฉุยก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏกายเสียอีกแล้วพอเธอหันไปมองตามกลิ่นนะ...โอ้โห เธอร้องในใจ เขาอาบน้ำแต่งตัวเร็วมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีเวลาแต่งตัวได้หล่อขนาดนี้ เขาสวมกางเกงยีนขายาว เสื้อยืดสีขาวแล้วใส่หมวกแก๊ปสีดำปิดบังทรงผมเกรียนๆ ที่คอเสื้อมีแว่นกันแดดสุดเท่เหน็บเอาไว้พร้อมกับกระเป๋าคาดอกสีดำ แค่ไปดูพระอาทิตย์ตกจำเป็นต้องแต่งหล่อขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ลำพังแค่เบ้าหน้าเทพบุตรมาจุติแบบนี้เสื้อผ้าจะใส่แบบไหนก็ได้มั้ง

“เดี๋ยวนี้ใส่น้ำหอมด้วยหรอ”

“ก็ใส่ปกตินะเวลาไปเที่ยว” ว่าแล้วคนใส่น้ำหอมก็เดินเข้ามาใกล้ๆ เจ้าขาพร้อมกับก้มลงไปหาเธอแล้วสะบัดเสื้อยืดของตัวเองไปมาเพื่อให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมชัดๆ “หอมมั้ย น้องเพลงเลือกให้เลยนะกลิ่นนี้”

เออ...จะเป็นลม เจ้าขาทำหน้าไม่ถูกอยู่ๆ ก็เล่นยื่นหน้าหล่อๆ มาใกล้ๆ แล้วยังสะบัดเสื้อไปมาให้เธอดมตัวเขาอีก เหมือนเขาตั้งใจจะแกล้งเธอและก็ดูท่าว่าจะแกล้งสำเร็จด้วยเมื่อตอนนี้หัวใจของเธอยิ่งเต้นแรง แล้วก่อนที่จะเป็นลมไปจริงๆ เธอก็รีบถอยห่างออกจากเขาทันที

“จะ...จะ เจ้าขาว่าเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทันดูพระอาทิตย์ตก”

“ไม่ทันดูพระอาทิตย์ก็ดูพระจันทร์แทนก็ได้” ว่าแล้วก็ต้องฉีกยิ้มแฉ่งอย่างกวนๆ ให้เมื่อเห็นเจ้าขาถลึงตาแล้วค้อนใส่เสียวงโต เพลงรักหัวเราะออกมาอย่างชอบใจก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำเธอลงไปจากบ้านเจ้าขาก็เลยเดินตามไปพร้อมกับกล้องคู่ใจ

“ตอนแรกว่าจะพาขี่เจ็ทสกีไป...”

“ไปๆๆ เจ้าขาอยากนั่งเจ็ทสกี” เจ้าขารีบวิ่งมาขวางหน้าเพลงรักเอาไว้ขณะที่เขาจะเปิดประตูรถให้เธอ ลุงเชนทร์มีเจ็ทสกีอยู่หลายลำ พี่ข้ามโขงเคยพาเธอขี่เจ็ทสกีไปซื้อก๋วยเตี๋ยวที่อีกหมู่บ้านด้วย

“นี่ ระยะทางไม่ใช่น้อยๆ กว่าจะไปถึงก้นเหี่ยวกันพอดี ถ้าอยากขี่เจ็ทสกีเดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาขี่เล่น”

“หมายความว่าเจ้าขาต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกวันหรอ”

“ก็ตอนนี้อาสายชลกับอาเจ้าเอยไม่อยู่ ถ้าอยากกลับบ้านเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่งแต่ถ้าไม่มีที่ไปก็อยู่ที่นี่ต่อก็ได้ ไว้อาสายชลกลับมาแล้วจะให้อาสายชลมารับ เลี้ยงลิงซักตัวเอาไว้ที่บ้านแค่ไม่กี่วันคงไม่เปลืองมากหรอก”

“เป็นสาวเป็นนางมาค้างกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้มันไม่ดีอย่างน้อยผู้ใหญ่ก็ควรรู้เอาไว้ก่อน” พอได้ยินแบบนี้เจ้าขาก็ทำจีบปากจีบคอพูดเลียนแบบคำพูดของเขาเมื่อคืนนี้ซึ่งเพลงรักก็ไม่รอช้าสวนกลับเธอไปว่า

“ก็ลุงคำแสนไงเป็นผู้ใหญ่ที่รับรู้” ถึงจะพูดแบบนี้แต่ความจริงเรื่องนี้เขาบอกพ่อแล้วล่ะว่าเจ้าขามาที่บ้านและคาดว่าพ่อของเขาก็น่าจะโทรไปบอกอาสายชลแล้วเพราะเมื่อตอนกลางวันอาสายชลโทรมาหาเขาบอกว่าถ้าเจ้าขาจะอยู่ที่นี่ต่อเดี๋ยววันกลับอาสายชลจะมารับเธอที่นี่เองแต่ถ้าเธอจะกลับบ้านก็ให้เขาช่วยไปส่งเธอให้ด้วย อาสายชลค่อนข้างหวงลูกสาวมากคิดว่าใจจริงก็คงไม่อยากให้อยู่กับเขาแบบสองต่อสองหรอกแต่ด้วยความไว้ใจเขานี่แหละอาสายชลเลยยอมซึ่งเขาก็รับปากว่าจะดูแลเธอให้ดี ให้สมกับที่อาสายชลเชื่อใจเขา แต่...มีเรื่องเดียวที่เขาไม่ได้บอกอาสายชลก็คือเขาจะพาเจ้าขาไปแก่งอาฮง สถานที่ต้องห้ามที่อาสายชลไม่อยากให้เจ้าขาไป

“ไปๆๆ ขึ้นรถ อย่ามาทำปากเบี้ยวใส่พี่” เห็นเธอทำเบะปากใส่เขาก็เปิดประตูรถแล้วดันหลังเธอเข้าไป ครึ้มอกครึ้มใจจริงๆ ที่วันนี้มีลิงดื้อๆ มาอยู่เป็นเพื่อน

จากสถานีเรือรัตนวาปีไปยังแก่งอาฮงถ้านั่งรถไปก็ไม่ใช่ระยะทางที่ไกลมาก แก่งอาฮงเป็นแก่งหินกลางแม่น้ำโขงอยู่ที่วัดอาฮงศิลาวาส อำเภอเมืองของจังหวัดบึงกาฬ เป็นจุดที่แม่น้ำโขงลึกมากที่สุดจนไม่สามารถวัดความลึกได้ อีกทั้งในฤดูน้ำหลากน้ำจะค่อนข้างเชี่ยวและมีน้ำวนเกิดขึ้นใครๆ จึงเชื่อกันว่าที่นี่คือสะดือของแม่น้ำโขงแล้วในคืนวันออกพรรษาที่นี่ยังเป็นอีกสถานที่สำหรับดูบั้งไฟพญานาคด้วย

“เที่ยวเสร็จแล้วจะพาไปหาข้าวกินนะ อยากกินอะไรก็บอกมา” เพลงรักพูดขึ้นเมื่อจอดรถที่บริเวณวัดอาฮงศิลาวาสแล้ว เจ้าขาได้ยินแบบนี้ก็ยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองป้อยๆ

“ว๊าว ลาภปากวันนี้มีป๋าเลี้ยง” เธอว่า “เจ้าขาอยากกินอาหารทะเล”

“อยู่อีสานริมแม่น้ำแบบนี้ก็ต้องกินปลาแม่น้ำสิ”

“ไม่เอา คุณพ่อของเจ้าขาเป็น ผบ.นรข.เขตหนองคาย มีบ้านพักอยู่ที่หนองคาย ตั้งแต่เรียนจบเจ้าขาก็อยู่ที่หนองคายตลอดแล้วตอนไปเข้าค่ายก็ขึ้นเหนืออีกตอนนี้อยากกินของทะเล เบื่ออาหารทางเหนือกับอีสานแล้ว”

“อืม จะว่าไปกินอาหารทะเลก็ดีเหมือนกันเราจะได้เพิ่มไอโอดีนให้สมองบ้าง”

“อ้าว พูดงี้หมายความว่าไงพี่เพลงรัก” พอถูกว่าเจ้าขาก็ยกมือขึ้นเท้าสะเอวใส่แต่เพลงรักก็ได้แค่หัวเราะเบาๆ ตอบแล้วหยิบผ้าขึ้นมาคลุมใบหน้าเอาไว้ เวลาออกมานอกบ้านแบบนี้เขาจะปิดใบหน้าเอาไว้เสมอเพื่อเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตา

“เนี่ยล่ะนะคนเรา เกิดมาหน้าตาดีเกินไปก็เป็นทุกข์ใช้ชีวิตลำบาก” เจ้าขาว่าเมื่อเห็นเขาดึงแว่นตากันแดดมาสวมแล้วจัดหมวกแก๊ปให้กระชับ แต่งตัวแบบนี้เดินผ่านร้านทองหรือธนาคารไม่ได้นะเนี่ยเดี๋ยวเขาระแวงกันว่าอาจจะโดนปล้น

“ความลำบากของคนหล่อ” เพลงรักว่าขำๆ แล้วลงรถเจ้าขาจึงตามเขาไป

เจ้าขาเดินตามเพลงรักไปด้วยความตื่นเต้น มือก็ยกกล้องถ่ายรูปขึ้นถ่ายเรื่อยๆ เพลงรักเห็นว่าเธอยกกล้องถ่ายรูปอยู่ก็เลยเดินช้าๆ พร้อมกับชี้จุดถ่ายรูปที่น่าสนใจให้ ตอนนี้ที่วัดมีนักท่องเที่ยวอยู่ไม่มากคาดว่าคงมาดูพระอาทิตย์ตกเหมือนกันกับเขา

“ขอนไม้เยอะจัง” เจ้าขาว่าหลังจากที่ถ่ายรูปขอนไม้จำนวนมากที่เอามาตั้งเป็นรั้วกั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำโขง เพลงรักที่เดินอยู่ข้างๆ เธอเลยบอกที่มาของขอนไม้

“เป็นไม้ที่ไหลมาตามน้ำน่ะ แม่น้ำโขงช่วงตรงนี้ไหลคดเป็นตัว S ทำให้เกิดกระแสน้ำวน พอมีขอนไม้ไหลมาเยอะๆ หลวงพ่อก็เลยให้เอาขึ้นมาชาวบ้านเลยเอามาทำเป็นรั้ว”

“สมกับเป็นทหาร นรข.”

“ชาวบ้านแถวนี้ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้นแหละ มานี่สิ” แล้วเพลงรักก็คว้ามือของเจ้าขามาจับเอาไว้ก่อนจะพาเดินลงบันไดไปยังโขดหินขนาดใหญ่ริมแม่น้ำซึ่งโขดหินนี้ยื่นลงไปในแม่น้ำและเป็นจุดที่คนนิยมลงมาถ่ายรูป เขาจับมือประคองพาเธอเดินขึ้นไปบนโขดหินด้วยความระมัดระวังเพราะรู้ดีว่าสถานที่ตรงนี้เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน อาสายชลของเขามีเรื่องที่ฝังใจกับที่นี่มากจนถึงขั้นไม่อยากให้เจ้าขามา ด้วยเป็นเรื่องที่เขาก็พอจะรู้ว่าคืออะไรเขาจึงต้องจับมือเจ้าขาเอาไว้ให้แน่นเพื่อไม่ให้เธอได้รับอันตราย

“ตรงนี้เป็นจุดที่เรียกว่าสะดือแม่น้ำโขง ถ้าเป็นฤดูน้ำหลากน้ำจะเอ่อขึ้นมาจนมิดโขดหินตรงนี้ น้ำที่เคยใสก็จะขุ่นด้วยตะกอนดินและไหลเชี่ยวจนพัดเอากิ่งไม้ ขอนไม้มา”

“อ๋อ ขอนไม้แบบข้างบนหรอคะ”

“ใช่ แล้วก็จะมีน้ำวนทั้งขนาดใหญ่ขนาดเล็ก อย่างตอนนี้ก็มีอยู่” เขาชี้น้ำวนเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลให้เธอดูซึ่งเจ้าขาก็ไม่เพียงแต่ดูเฉยๆ เท่านั้นแต่เธอยังยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้ด้วย “เวลาที่มีคนตกน้ำแล้วหาศพไม่เจอ เขาก็จะมาหากันที่นี่แหละเพราะถึงยังไงกระแสน้ำก็จะพัดมาที่นี่”

“อย่าพูดเรื่องน่ากลัวๆ ตอนที่กำลังดูวิวสวยๆ ได้มั้ยพี่เพลงรัก” เธอไม่อยากจะจินตนาการไปไกล พอว่าเขาแล้วก็ยกกล้องขึ้นถ่ายรูปต่อโดยที่เพลงรักก็คอยระวังความปลอดภัยให้เธอไปด้วยพร้อมกับทำหน้าที่เป็นไกด์

“ฝั่งตรงข้ามเป็นวัด เห็นเจดีย์สีทองๆ นั่นมั้ย”

เจ้าขาพยักหน้ารับว่าเห็นก่อนจะลดกล้องลง ดวงตาคู่สวยมองไปยังฝั่งตรงข้ามของประเทศเพื่อนบ้าน...สวยจัง เธอคิด ภาพแม่น้ำโขงที่ตอนนี้ใสมากๆ มีฉากหลังเป็นภูเขาใหญ่สลับซับซ้อนและเมฆหมอกจางๆ ดูครึ้มฟ้าครึ้มฝน สายลมเย็นๆ ที่พัดมายิ่งทำให้รู้สึกดี เพลงรักที่แอบมองอยู่ก็ดีใจเพราะดูออกว่าเธอชอบที่นี่มาก สมกับที่เธออยากจะมาเลยสินะ

“เดี๋ยวจะพาไปดูตรงลานหินของแก่งอาฮง”

“ไปๆ” ด้วยถูกใจในบรรยากาศทำให้เจ้าขารีบพยักหน้ารับแล้วยื่นมือไปจับเพลงรักก่อน ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ ที่มาที่นี่

เพลงรักกระชับมือเล็กๆ นุ่มๆ เอาไว้แน่นแล้วพาเธอเดินไปอีกด้านที่เป็นลานหิน บรรยากาศดีๆ แบบนี้ใช่ว่าจะทำให้เจ้าขาประทับใจอยู่คนเดียวแต่เขาก็ยังพลอยรู้สึกดีไปด้วย มาที่นี่ก็ออกจะบ่อยแต่เหมือนครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ดีที่สุดสำหรับเขา ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะบรรยากาศหรือเพราะใครบางคนที่มาด้วย

แก่งอาฮงเป็นแก่งหินที่ยื่นลงไปในแม่น้ำโขง ในฤดูน้ำหลากน้ำจะค่อนข้างเชี่ยว อีกทั้งเส้นทางของแม่น้ำยังไหลคดเป็นรูปตัว S ทำให้เกิดเป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ ในช่วงที่น้ำลดจะสามารถมองเห็นแก่งหินที่มีรูปร่างต่างๆ ความสวยงามที่ปรากฏตรงหน้ายิ่งทำให้เจ้าขาตื่นตาตื่นใจยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปรัวๆ

“นี่ๆๆ เดินระวังๆ หน่อยเดี๋ยวก็ตกน้ำตกท่าเอาหรอกอาสายชลยิ่งมีลูกสาวคนเดียวอยู่” เพลงรักก้าวพรวดๆ ตามไปประกบเจ้าขาเอาไว้เมื่อเห็นอีกฝ่ายตื่นเต้นจัดจนกระโดดข้ามแก่งหินลงไปในแม่น้ำโขงเรื่อยๆ ถึงเธอจะว่ายน้ำเป็นแต่เขาก็ไม่อยากประมาทในเมื่อรับปากกับพ่อของเธอมาแล้วว่าจะดูแลเธอให้ดีเขาจะให้มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับเธอไม่ได้เด็ดขาด

“ก็เจ้าขาตื่นเต้นนี่นาพี่เพลงรัก นี่หรอแก่งอาฮง อยู่หนองคายมาตั้งนานเจ้าขาเคยได้ยินแต่ชื่อแล้วก็เคยเห็นแค่ในสื่อ เพิ่งจะเคยได้มาเห็นกับตา...สวยตรงปกมาก” เจ้าขามองลงไปใต้โขดหินและแม่น้ำโขงที่ไหลเชี่ยว ยามที่สายน้ำกระทบกับโขดหินก็เกิดเป็นฟองคลื่น ที่จุดกลางน้ำไกลๆ มองเห็นน้ำวนกำลังดูดกิ่งไม้ที่ลอยมากับน้ำลงไปเบื้องล่าง “สวยแต่ก็แอบน่ากลัวเหมือนกันนะ” คราวนี้เธอมายิ้มเจื่อนๆ กับเขาให้เพลงรักถอนหายใจใส่พลางส่ายหน้าให้ก่อนที่เขาจะเดินลงไปที่โขดหินด้านล่างแล้วยื่นมือไปสัมผัสกับแม่น้ำโขง

“พี่งู” เขาเอ่ยเรียกเบาๆ “มีเด็กดื้ออยู่แถวนี้ ช่วยระวังอย่าให้เด็กดื้อตกน้ำตกท่าด้วยนะ” สิ้นคำพูดของเขาครู่หนึ่งผืนน้ำเบื้องหน้าก็เริ่มขยับราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังว่ายเข้ามา เพลงรักยิ้มให้เจ้าของเกล็ดเลื่อมสีสวยในผืนน้ำด้วยความสบายใจ หากเจ้าขาเกิดพลัดตกลงไปในน้ำเขาก็ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะเพราะในน้ำมีคนรอรับเธอเอาไว้แล้ว...คนรอรับมาเยอะเสียด้วย

“พี่เพลงรักทำอะไรน่ะ”

“เปล่า” เพราะเมื่อกี้นี้เจ้าขายกกล้องขึ้นถ่ายรูปอีกจึงไม่ทันได้สังเกตว่าเพลงรักเรียกใครมาช่วยดูแลเธอ จนเมื่อเขาเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ นั่นแหละเธอเลยเอ่ยถามบางอย่างกับเขา

“พี่เพลงรักว่า...ตรงไหนหรอที่ผู้หญิงคนนั้นกระโดดลงไปฆ่าตัวตาย” อยู่ๆ เจ้าขาก็อดนึกถึงเรื่องในอดีตของพ่อไม่ได้ ทุกวันนี้พอถึงครบรอบที่ผู้หญิงคนนั้นตายพ่อกับแม่ของเธอจะเอาดอกไม้มาวางที่แก่งอาฮงเสมอ ในบางครั้งที่เธอมาด้วยพ่อก็จะสั่งให้เธอรออยู่แต่ในรถห้ามตามไปด้วยเด็ดขาด เจ้าขารู้ว่าเพลงรักรู้ก็เรื่องในอดีตนี้ด้วยเพียงแต่เขาไม่พูดถึงเพราะไม่อยากตอกย้ำความทรงจำร้ายๆ ให้พ่อของเธอรู้สึกแย่

ในอดีตเคยมีหญิงสาวคนหนึ่งพลาดรักจาก ผบ.สายชลที่ตอนนั้นยังเป็นผู้กองหนุ่มอยู่ที่สถานีเรือรัตนวาปี เมื่อถูกเขาปฏิเสธความรักเธอจึงเสียใจและทนไม่ได้จึงมากระโดดน้ำฆ่าตัวตายต่อหน้าเขาที่นี่ ตอนนั้น ผบ.สายชลพยายามลงไปช่วยเธอแล้วแต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเรื่องนี้จึงเป็นตราบาปฝังใจ ผบ.สายชลเรื่อยมาและกลัวว่าแก่งอาฮงแห่งนี้จะพรากลูกสาวที่เขารักสุดหัวใจไปจึงไม่อยากให้เจ้าขามาที่นี่

“พอถูกคุณพ่อปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นก็มาทำร้ายคุณแม่ พอรู้ว่าจะไม่สมหวังกับคุณพ่อผู้หญิงคนนั้นก็เลยประชดฆ่าตัวตายต่อหน้าคุณพ่อ...พี่เพลงรักว่าจุดไหนหรอที่ผู้หญิงคนนั้นกระโดดลงไป” เธอถามซ้ำแล้วมองลงไปยังผืนน้ำอีกครั้ง แน่นอนว่าเพลงรักรู้ว่าจุดไหนเพราะผู้เป็นพ่อของเขาเคยชี้บอกเนื่องจากตอนนั้นพ่อกับแม่ของเขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุเหมือนกัน

“พามาดูพระอาทิตย์ตกไม่ใช่มารื้อฟื้นเรื่องในอดีต” เพลงรักว่า “นั่นมันเรื่องของผู้ใหญ่เขา เราเป็นเด็กแค่รับรู้ก็พอแต่อย่าเอามาใส่ใจให้มาก นู่น ดูนู่นดีกว่ามีคนมาจับปลาด้วย” เขาชี้ชวนให้เจ้าขาดูเรือหาปลาของชาวบ้านแล้วจึงหันมาหาเธออีก

“ก็เจ้าขาอยากรู้นี่” คนอยากรู้ก็ยังมองหาจุดที่ว่านั่นอยู่

“รู้มั้ยทำไมอาสายชลถึงห้ามเรามาที่นี่” เขาถามกลับ “เรื่องในอดีตมันฝังใจอาสายชลมาก ถึงเขาจะไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นแต่ผู้หญิงคนนั้นก็ตายเพราะเขาทำให้เขารู้สึกผิดเรื่อยมาและกลัวว่าซักวันเวรกรรมเหล่านั้นจะตกมาที่คนที่คุณอารักมากที่สุดในชีวิตซึ่งก็คือเรา” เพลงรักพยักหน้าใส่เจ้าขา

“อาสายชลกลัวว่าเราจะตกน้ำที่นี่ตายซ้ำรอยผู้หญิงคนนั้นหรืออาจกลัวว่าวิญญาณของผู้หญิงคนนั้นอาจจะแค้นใจไม่หายแล้วเอาเราไปอยู่ด้วยอาสายชลเลยค่อนข้างเคร่งครัดในเรื่องนี้”

“พี่เพลงรักพูดเรื่องน่ากลัวอีกแล้ว” เจ้าขาเข้ามากอดแขนเพลงรักแน่นด้วยกลัวจริงๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อของเธอถึงได้ห้าม ที่พ่อห้ามก็เพราะว่าพ่อรักเธอมากจนกลัวจะเสียเธอไป เพลงรักยิ้มผ่านผ้าคลุมใบหน้าให้เธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะถอดผ้าคลุมหน้าและแว่นตาออกเพราะจุดนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ เขามองเธอนิ่งแล้วกระชับมือเธอเอาไว้แน่น

“ไม่ต้องกลัว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในแม่น้ำโขงแห่งนี้ก็คือพญานาค เจ้าขามีพญานาคคอยปกป้องคุ้มครองพี่ยืนยันว่าเจ้าขาต้องปลอดภัยแน่นอน จะไม่มีอะไรมาทำอันตรายเจ้าขาได้เด็ดขาดไม่ว่าจะคนหรือผีก็ตาม” เพลงรักมองลงไปในผืนน้ำที่ยังมีพี่งูของเขาอยู่ใกล้ๆ เจ้าขาเป็นเด็กดี เป็นหลานรักของพ่อกับแม่เขาด้วยเหล่าพี่งูจะช่วยปกป้องดูแลเธอเป็นอย่างดีแน่นอน

“แค่พญานาคหรอ แล้วพี่เพลงรักล่ะจะช่วยปกป้องเจ้าขาด้วยมั้ย”

“ไม่” ยัยเด็กบื้อ ก็ที่ทำอยู่นี่ไงคือปกป้องดูแล เนี่ย เรียกพี่งูมาช่วยดูแลเป็นกองทัพเลย

เจ้าขาทำหน้างอใส่ทันที ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาก็ช่วยดูแลเธอแต่ช่วยพูดให้ได้ยินได้มั้ยคนฟังเขาอยากได้ยิน การกระทำน่ะรับรู้แต่มันอยากได้ยินจากหูด้วยไง

“แล้วตกลงผู้หญิงคนนั้นกระโดดน้ำตรงไหน” ยัง ยังพูดเรื่องนี้ไม่หยุดอีก เพลงรักคิดก่อนจะยอมเฉลยแล้วชี้นิ้วลง

“ตรงที่เราสองคนยืนอยู่นี่แหละ”

“หา” งานนี้เจ้าขารีบถอยหนีมาหลบอยู่ด้านหลังเขาทันที ดูท่าเขาจะพูดจริงเสียด้วยแล้วพอก้มลงไปดูผืนน้ำเบื้องล่างตอนนี้...ถ้าตกลงไปท่าทางจะรอดยาก นี่ขนาดเป็นช่วงน้ำลดนะถ้าเป็นช่วงน้ำหลากจะขนาดไหน

“น่ะเห็นมั้ย พอรู้แล้วก็กลัวแล้วจะอยากรู้ไปทำไม” เขาว่าเมื่อเธอยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังของเขาด้วยความไม่แน่ใจ ดวงตาของเธอมีความหวั่นก่อนจะค่อยๆ เดินมายืนข้างๆ เขาอีกครั้งด้วยท่าทีสงบขึ้น เจ้าขามองลงไปยังผืนน้ำเบื้องล่างแล้วพนมมือขึ้นไหว้

“ไม่รู้ว่าคุณจะยังอยู่ที่นี่มั้ย หากคุณรับรู้ได้ฉันขอให้คุณไปดี ไปสู่ภพภูมิที่ดีมีความสุข ตอนนี้คุณพ่อของฉันสำนึกผิดและได้รับบทเรียนกับเรื่องที่ผ่านมาแล้วคุณช่วยยกโทษและอโหสิให้คุณพ่อของฉันด้วยนะคะ” แม้เรื่องจะผ่านมานานแล้ว นานก่อนที่เธอจะเกิดแต่เจ้าขาก็ยังอยากจะพูดแบบนี้และขออโหสิกรรมจากหญิงสาวคนนั้น

“พี่ว่าเขาต้องรับรู้แน่นอน เดี๋ยวเราค่อยไปทำบุญสวดมนต์อุทิศบุญให้เขานะ” เพลงรักติดนิสัยชอบทำบุญมาจากพี่ชาย เขาลูบศีรษะเจ้าขาด้วยความเอ็นดูก่อนจะจูงมือเธอเดินห่างออกมาจากตรงนี้ เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้วเขาอยากให้เธอรับรู้เพียงแค่รู้เอาไว้แต่ไม่อยากให้เธอไปรู้สึกผิดหรือคิดมากกับเรื่องในอดีตและเรื่องเหล่านั้นมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลย

เพราะมีเพลงรักคอยอยู่ด้วยเจ้าขาเลยรู้สึกสบายใจมากขึ้น พอเขาพาเดินออกมาจากจุดนั้นเธอก็กลับมายิ้มแย้มและชื่นชมธรรมชาติได้เหมือนเดิม ทุกก้าวเดินบนแก่งหินเธอมีเพลงรักช่วยจับประคองตลอดและมีเหล่างูน้อยใหญ่คอยคุ้มภัยให้อยู่ในน้ำ

“พี่เพลงรักมายืนตรงนี้หน่อย” พอถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆ จนเป็นที่พอใจแล้วเจ้าขาก็นึกอะไรบางอย่างออกแล้วดึงเพลงรักมายืนบนหินตรงจุดที่วิวสวย

“จะให้พี่เป็นนายแบบให้พี่เก็บเงินค่าตัวนะ”

“โห ขี้งก”

“งกอะไรลูกเขามีพ่อมีแม่ หน้าตาก็หล่อขนาดนี้ให้ถ่ายฟรีๆ ได้ไง”

อยากอ้วกคนหล่อ เจ้าขาแอบเบะปากใส่ก่อนจะหันมาทำหน้าอ้อนๆ กับเขา

“น่าๆๆ ถือว่าช่วยงานน้องนุ่งก็ได้ เจ้าขาเป็นช่างภาพอิสระถ้ามีนายแบบหล่อๆ มาเป็นแบบให้คนจะได้จ้างงานเจ้าขาเยอะๆ ไง”

“หลอกใช้หน้าตาพี่เป็นเครื่องมือหากินว่างั้น” ปากว่าแต่นายแบบจำเป็นก็ทำเก๊กท่าหล่อให้เธอถ่ายรูปเจ้าขาจึงรีบพยักหน้ารับ

“ใช่ ยืมหน้ามาทำมาหากินหน่อย”

ด้วยเหตุนี้เพลงรักก็เลยกลายมาเป็นนายแบบให้เธอ แม้จะทำเป็นอิดออดแต่ในใจก็ดีใจมากๆ ที่เธอเลือกเขามาเป็นนายแบบ เจ้าขาเป็นตากล้องที่ถ่ายรูปสวยและมีชื่อเสียงระดับหนึ่งจนถึงขั้นมีงานติดต่อเข้ามาหาตั้งแต่ก่อนจะเรียนจบเสียอีกแล้วก็ด้วยฝีมือดีนี่แหละกล้องแพงมากแค่ไหนอาสายชลก็ยอมซื้อให้ลูกสาวเพื่อสนับสนุนให้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอรัก

“นายแบบหล่อๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะเนี่ย”

“งั้นจะจองตัวแบบผูกขาดเลยมั้ยล่ะ เดี๋ยวพี่จะเป็นนายแบบให้เจ้าขาคนเดียวเลย”

“แหมก็...” ว่ายังไงนะ จองตัวแบบผูกขาดงั้นหรอ

เจ้าขาชะงักไปชั่วครู่อดรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อีกไม่ได้เพราะสิ่งที่เขาบอกมันชวนให้คิดไปไกล

“จะเป็นนายแบบให้เจ้าขาคนเดียวเลยหรอคะ”

“อืม” เขาพยักหน้ารับแล้วเดินเข้ามาหาเธอพลางดึงกล้องถ่ายรูปจากเธอไปแล้วยกขึ้นก่อนจะกดชัตเตอร์เก็บภาพสีหน้าเหวอๆ ของเธอเอาไว้ ทำหน้าแบบนี้แล้วดูน่ารักจังเลย “จะเป็นนายแบบให้คนเดียวเลย”

“แค่ช่วงสั้นๆ หรือว่ายาวๆ”

“ก็แล้วแต่” เพลงรักยังคงยกกล้องขึ้นถ่ายสีหน้าของเธอเอาไว้พลางพูดต่อ “จะให้เป็นนายแบบตลอดไปเลยก็ได้นะ”

“คิดค่าตัวยังคะ”

“...นั่นสิ แต่ไม่ฟรีก็แล้วกัน” เขาว่ายิ้มๆ แล้วคืนกล้องให้ “พระอาทิตย์จะตกดินแล้วมานั่งดูตรงนี้สิ”

เพลงรักยังไม่ได้บอกเรื่องค่าตัว เขาจูงมือเจ้าขาขึ้นไปนั่งบนหินตรงจุดที่เห็นวิวสวยที่สุดแล้วนั่งดูพระอาทิตย์ด้วยกัน สายลมเย็นๆ จากแม่น้ำโขงทำให้รู้สึกสดชื่น แสงแดดที่สาดทะลุก้อนเมฆดูคล้ายกับมีไฟสปอร์ตไลฟ์ฉายลงมาที่แม่น้ำโขงไหนจะวิวภูเขาลูกใหญ่ที่อยู่ฝั่งลาวด้วยอีก ภูเขางามธรรมชาติก็สวย สายตาของเจ้าขามองธรรมชาติตรงหน้าก่อนจะหยุดแล้วแอบมองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอเคยมานั่งดูแม่น้ำดูพระอาทิตย์ตกกับเขาและเหล่าพี่น้องแต่ทำไมครั้งนี้เธอถึงรู้สึกต่างออกไป มันไม่เหมือนการมานั่งอยู่ข้างๆ พี่ชายที่โตมาด้วยกันแต่มันเหมือนการมานั่งอยู่ด้วยกันระหว่างชายหญิง

“ชอบมั้ย” เพลงรักหันมาถาม นั่นแหละเขาจึงรู้ว่าถูกแอบมอง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากยิ้มให้เธอแล้วจับกุมมือเอาไว้โดยอ้างว่าจับเอาไว้เพื่อความปลอดภัยกันเธอตกลงไปในแม่น้ำโขง

“พี่เพลงรักว่าอะไรนะคะเมื่อกี้นี้”

“พี่ถามว่าชอบมั้ย”

“ก็...ชอบค่ะ”

“...ที่ว่าชอบเนี่ย พระอาทิตย์ตกหรือว่าอย่างอื่น”

“ชอบทุกอย่าง”

“รวมถึงพี่ด้วยมั้ย”

“ฮะ” เขาว่าอะไรนะ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาขี่เจ็ทสกีเที่ยว อยู่ที่นี่ต่อนะอย่าเพิ่งกลับบ้าน” เขาบอกแบบมัดมือชกแล้วกระชับกุมมือเจ้าขาให้แน่นขึ้น เธอไม่ได้ตอบอะไรอีกแต่ในใจก็คิดว่าเธอเองก็ยังไม่อยากกลับเหมือนกัน อยู่กับเขาแบบนี้ก็สนุกดี

“ท่าทางคืนนี้ฝนจะตกนะ ถ้ายังไงดึกๆ หลังฝนหยุดแล้วเราออกมาจับอึ่งกันดีมั้ยเดี๋ยวพี่จะทำต้มอึ่งไข่ใส่ใบมะขามอ่อนให้กิน”

“พี่เพลงรักหยุดป่วงได้แล้วค่ะ นู่น ดูพระอาทิตย์ตกไปค่ะ” คนบ้า พูดอะไรแปลกๆ แล้วอยู่ๆ ก็มาชวนไปจับอึ่ง ถึงว่าหาแฟนไม่ได้สักที

หลังจากดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันเพลงรักก็พาเจ้าขาไปหามื้อเย็นกินโดยเลือกเป็นเมนูอาหารทะเลตามใจเธอก่อนจะกลับบ้านซึ่งพอถึงบ้านฝนที่ทำท่าจะตกตั้งแต่ช่วงเย็นก็โปรยปรายลงมาพอดีและดูท่าว่าคืนนี้จะตกหนักเสียด้วย

“อิ่มจังตังค์อยู่ครบ” คนที่เดินเข้ามาในบ้านก่อนลูบพุงตัวเองป้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของเพลงรักไปอย่างสบายใจราวกับเป็นห้องของตัวเอง ส่วนเจ้าของห้องและเจ้าของบ้านก็เดินหน้าหงิกเข้าบ้านเพราะโดนเจ้าขาถล่มจนตัวเบาหวิว คนบ้าอะไรตัวเล็กนิดเดียวกินอย่างกับมีหลุมดำอยู่ในท้อง อย่าว่าแต่เขาเลยขนาดเจ้าของร้านก็ยังมองแล้วมองอีก ถึงว่าอาสายชลมีลูกสาวคนเดียวเพราะถ้าขืนมีเพิ่มคงเลี้ยงไม่ไหวแน่ๆ แค่ยัยนี่กินคนเดียวก็พาล่มจมแล้ว

“พี่เพลงรัก” เพลงรักยังไม่ทันจะหย่อนก้นลงมาที่โซฟาเลยเจ้าขาที่เข้าห้องนอนไปได้สักพักแล้วก็ถือโทรศัพท์เดินออกมาหาเขา

“เมื่อวานนี้พี่เพลงรักได้มาทำอะไรกับโทรศัพท์ของเจ้าขามั้ย” เธอกระแทกตัวลงนั่งข้างเขาแล้วส่งสายตาคาดคั้นมาให้

“ปะ...เปล่านี่” คนมีความผิดเริ่มร้อนตัวแต่ก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ

“เมื่อวานมีคนทักข้อความมาหาเจ้าขา เขาบอกว่าเจ้าขาเป็นคนนัดเขาไปเจอที่สงขลา”

“แล้ว...”

“แต่เมื่อวานนี้เจ้าขาไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาส่งข้อความมาแล้วเมื่อวานนี้เจ้าขาก็เจอคนอยู่แค่สองคนคือพี่กับลุงคำแสน แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ลุงคำแสนแน่ๆ”

“อาจเป็นงูแถวนี้ก็ได้มั้ง” เพลงรักเอื้อมมือไปคว้างูเห่าตัวหนึ่งมาคล้องคอ เนี่ย พูดไม่รู้จักฟังก็บอกแล้วไงว่าถ้ามีแขกมาบ้านห้ามเลื้อยมาใกล้เด็ดขาด นี่ยังดีนะที่เจ้าขาชินกับงูที่บ้านเขาแล้ว

“ตลก งูมันจะไปมีมือพิมพ์ได้ยังไง” ต้องเป็นเขาแน่ๆ เพราะเมื่อวานตอนที่เธอไปอาบน้ำเธอทิ้งโทรศัพท์เอาไว้กับเขา “พี่เพลงรักไปหลอกเขาทำไม ตอนนี้จีโน่นั่งแหกปากร้องไห้อยู่ที่สงขลาแล้ว นี่ถ้าเขาไม่โทรมาเมื่อกี้นี้ก็คงไม่รู้เรื่องอะไร”

ความแตกแล้วหรอเนี่ย ไอ้เบื๊อกนั่นยังไม่ได้เดินทางทั่วไทยเลยแล้วทำไมเธอต้องทำหน้าบึ้งใส่เขาขนาดนั้นหรือว่าผิดหวังที่ไม่ได้เจอหนุ่มรุ่นน้อง

“เออพี่หลอกมันเองแหละ ก็ไม่รู้ว่าอยากจะเจอมันมากขนาดนั้น” เขาชักสีหน้ากลับ แต่จากทำหน้าบึ้งๆ คาดคั้นเจ้าขาก็ถอนหายใจออกมา

“ก็ไม่ได้อยากเจอ” เธอเองก็ไม่ได้ชอบจีโน่หรอกและไม่ชอบที่อีกฝ่ายตามตื๊อด้วย “แค่ไม่อยากให้ไปแกล้งเขา ความจริงเจ้าขาก็ไม่ได้อยากเจอหรอกหมอนี่ตามตื๊อไม่เลิกเอง”

พอเจ้าขาบอกว่าไม่อยากเจออีกฝ่ายเพลงรักก็เลิกทำหน้าบึ้งเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาต้องการ นี่ถ้าบอกว่าอยากเจอไอ้เบื๊อกนั่นพ่อจะวีนให้หนักเลย

“ถ้าไม่ชอบก็บอกมันไปดิ”

“บอกเป็นร้อยรอบได้แล้วแต่หมอนี่ก็ตื๊อไม่หยุด เขาบอกว่าถ้าตราบใดเจ้าขายังโสดอยู่เขาก็ยังมีสิทธิ์” ว่าไปก็ทำท่ามองบนไป “เป็นคนสวยนี่มันลำบากจริงๆ” ว่าแล้วคนสวยก็ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ส่วนคนหล่อที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หันมาทำปากเบะกับงูเห่าที่คล้องคออยู่ คล้ายกับว่าทั้งคนทั้งงูต่างก็อยากจะเบะปากใส่คนสวยพร้อมๆ กัน

“งั้นก็บอกมันไปว่ามีแฟนแล้ว ไม่โสดแล้ว” เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง

“จะบ้าหรอพี่เพลงรัก เจ้าขาเคยมีแฟนซะที่ไหนเกิดหมอนั่นสืบจนรู้ว่าเจ้าขาโกหกได้รุกหนักกว่าเดิมแน่ๆ” คิ้วสวยๆ ขมวดเป็นปม ที่สำคัญคือเธอเคยโกหกแล้วว่ามีแฟนแต่ความก็แตกซะก่อน

เพลงรักกับงูเห่าหันมามองหน้ากันอีกครั้ง ทั้งคนทั้งงูต่างก็พากันแอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์สัญชาตญาณความเป็นอสรพิษฉายชัดอยู่เต็มใบหน้าก่อนที่เขาจะหันมาหาเจ้าขาอีกครั้ง

“อ่ะๆๆ ถือว่าช่วยเด็กน้อยตาดำๆ เดี๋ยวพี่จะสมอ้างเป็นแฟนให้ก็แล้วกัน ความจริงก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลยนะแต่ถือว่าช่วยๆ กันไป” ทำเหมือนไม่อยากจะช่วยทั้งๆ ที่ในใจนั้นกลับเต็มใจมาก เจ้าขาเอียงคอมองเขาอย่างชั่งใจไม่แน่ใจกับแผนการนี้ ตอนแรกก็ว่าจะปฏิเสธไปนี่แหละแต่จีโน่ก็ส่งข้อความมาหาเธออีก

‘ผมจะตีตั๋วเครื่องบินไปหาพี่เจ้าขาที่หนองคายนะ ถ้าไปถึงอย่าลืมให้รางวัลที่ผมเหนื่อยตามหาพี่จนทั่วประเทศด้วยล่ะ’

“โอเคเลยพี่เพลงรัก สมอ้างเป็นแฟนให้เจ้าขาหน่อย” เพลงรักหัวเราะลั่นทันทีเมื่อเห็นเจ้าขาอ่านข้อความแล้วทำหน้าเครียดๆ จนเหงื่อผุด ท่าทางเธอจะกลัวไอ้เบื้อกนั่นจริงๆ แล้วไอ้เบื๊อกนี่มันก็ตื๊อหนักอย่างที่เธอว่าเมื่อมันส่งข้อความมาแล้วเธอไม่ตอบมันไปคราวนี้มันก็เลยโทรมาเลย

“มา เดี๋ยวพี่รับสายแทน” วิดีโอคอลมาแบบนี้ก็ง่ายเลย เพลงรักรับโทรศัพท์มาจากเจ้าขาก่อนจะเอื้อมแขนมาโอบไหล่เธอไว้ เจ้าขาห่อไหล่เข้าเมื่อรู้สึกแปลกๆ หัวใจเต้นโครมครามกับความใกล้ชิดและสถานะแฟนที่เขาว่า

“ว่าไงไอ้หนู ค่ำๆ มืดๆ แบบนี้โทรมาหาแฟนพี่มีธุระอะไรหรอ”

แล้วแผนสมอ้างเป็นแฟนก็เริ่มขึ้น เพลงรักเล่นบทเป็นแฟนเจ้าขาได้สมจริงมาก จีโน่ถามอะไรเกี่ยวกับเจ้าขาเขาก็ตอบได้หมดเพราะสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งเพลงรักมีหน้าตาที่หล่อเหลามากจีโน่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรจะสู้ได้ นี่เธอมีแฟนแล้วจริงๆ หรอ เขามาช้าเกินไปใช่มั้ยแล้วดูจากวิดีโอคอลเหมือนว่าทั้งสองคนจะอยู่ในบ้านกันแค่สองคนเท่านั้น เล่นโอบกอดกันเสียขนาดนี้เขาคงต้องตัดใจแล้วล่ะ

จนเมื่อจีโน่วางสายไปเจ้าขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ โล่งใจที่จีโน่กล่าวขอโทษก่อนจะวางสายไปคาดว่าต่อไปเขาคงจะไม่มาตื๊อเธอแบบนี้อีกแต่ว่า...คำถามของจีโน่ที่ถามเพลงรักเมื่อกี้นี้มันทำให้เธอนั่งคิดทบทวนอย่างงุนงง จีโน่ถามเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเธอตั้งมากมาย บางคำถามก็เป็นคำถามในเชิงลึกแต่เพลงรักก็สามารถตอบได้ถูกต้องทุกอย่าง แค่เป็นพี่น้องโตมาด้วยกันแต่เธอก็ไม่นึกว่าเขาจะใส่ใจรู้เรื่องราวส่วนตัวของเธอมากขนาดนี้ เมื่อก่อนตอนไปซื้อขนมกับข้ามโขง ข้ามโขงจะถามเธอตลอดว่าเธอชอบกินอะไรหรืออยากกินอะไร แต่เพลงรักกลับไม่ถามเธอเลยเพราะเขารู้ไปหมดว่าเธอชอบอะไรและไม่ชอบอะไร ถ้าจะรู้เพราะว่าโตมาด้วยกันแล้วทำไมข้ามโขงถึงไม่รู้แบบนี้บ้างเพราะเธอสนิทกับข้ามโขงมากกว่าเขาเสียอีก เธออดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้จริงๆ เรื่องที่เขาใส่ใจเธอในทุกๆ เรื่อง

“อ่ะเอาคืนไป จัดการให้แล้ว มันบอกว่าต่อไปจะไม่กวนใจเราอีก” เพลงรักส่งโทรศัพท์คืนเธอพร้อมกับเลิกโอบไหล่เธอด้วย ด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาถึงดูรู้จักเธอดีนักแต่พอเธอจะเอ่ยถามเขาก็พูดขึ้นมาอีก

“ไปอาบน้ำอาบท่าไป ไว้ฝนหยุดตกแล้วจะมาตามไปจับอึ่งด้วยกัน งานนี้ต้องเตรียมตัวให้พร้อมเดี๋ยวจับไม่ทันชาวบ้านเขา” ว่าแล้วก็ลุกไปเตรียมอุปกรณ์จับอึ่งทำให้เจ้าขาอ้าปากค้าง ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาเลยเขาก็ลุกไปก่อนแล้ว หรือว่า...เธอไม่ควรจะสงสัยอะไรในความป่วง

“เกือบไม่รอดแล้วกูๆ” เพลงรักรีบวิ่งหนีลงมาที่ใต้ถุนบ้านก่อนที่จะเก็บอาการไม่อยู่แล้วกระโดดเหยงๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินหลังจากที่สมอ้างเป็นแฟนของเจ้าขาต่อหน้าจีโน่แบบเล่นจริงสมจริง ถึงหน้าเขาจะดูนิ่งและเล่นละครได้เนียนแต่ภายในใจนั้นใครบ้างจะรู้ว่าเขาหัวใจเต้นแรงมากแค่ไหน ต้องมาเรียกเจ้าขาว่าแฟนจ๊ะแฟนจ๋าทุกคำแบบนี้เขาเขินจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วก็รู้สึกดีมากๆ ด้วยที่ได้โอบไหล่เล็กๆ ของเธอ

“ไม่ต้องเลย ไม่ต้องมาแอบหัวเราะกันเลยพี่งู” เขาว่ากับงูเห่าที่ยังคล้องคออยู่ “แค่ช่วยน้องมันไม่ได้มีอะไรทั้งนั้น พี่งูก็เห็นยัยเด็กนั่นมาตั้งแต่เด็ก ยัยนั่นเพี้ยนจะตายไปถ้าไม่ช่วยป่านนี้ต้องแย่แน่ๆ” เขาทำสีหน้าเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินไปเตรียมถังสำหรับจะเอาไปใส่อึ่ง แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาบ้าง

“ตายล่ะ พ่อยัยนั่นโทรมา” เขาทำหน้าเจื่อนๆ ใส่พี่งู นี่อาสายชลคงจะโทรมาถามแหละว่าวันนี้ลูกสาวตัวเองเป็นอย่างไรบ้าง

“ครับคุณอา”

(“อาโทรมาบอกว่ามะรืนนี้จะกลับนะเดี๋ยวจะเลยไปรับเจ้าขาก่อนกลับบ้านด้วย ทางนู้นเรียบร้อยดีใช่มั้ย”)

“เรียบร้อยดีครับ” ไม่เคยรู้สึกเกร็งแบบนี้มาก่อนเลยเวลาคุยกับอาสายชล เสียงอีกฝ่ายก็ฟังดูดุเหลือเกินแล้วยิ่งเป็นคนหวงลูกสาวมากๆ เสียด้วยสิ

(“ที่นั่นฝนตกหรอ อาได้ยินเสียง”)

“ครับ ตกหนักเอาเรื่องอยู่ ผมว่าถ้าฝนหยุดแล้วจะชวนเจ้าขาไปจับอึ่งอยู่พอดีเห็นชาวบ้านเขาออกไปจับกันเยอะ ถ้าคุณอามาเดี๋ยวผมจะทำต้มอึ่งใส่ใบมะขามอ่อนให้กิน”

(“เออดี กำลังอยากกินพอดีเลย”) เสียงปลายสายฟังดูผ่อนคลายให้เพลงรักได้เบาใจ ไม่รู้ว่าถ้าอาสายชลรู้ว่าเขาเพิ่งจะสมอ้างเป็นแฟนเจ้าขาอาสายชลจะว่าอย่างไร จะรีบกลับมาทุบหัวเขาหรือเปล่า (“วันนี้อาแวะมาดูเขาฝึกมนุษย์กบน่ะ พ่อของนาวิกรู้ว่าอาจะมาชลบุรีเลยฝากมาดูลูกชายว่ามันใกล้ตายคาสนามฝึกแล้วยัง”)

อ๋อ ไอ้นาวิก ได้ยินชื่อแล้วก็หมั่นไส้ เขายังจำไม่ลืมว่าตอนเด็กๆ มันชอบมาแอบเปิดกระโปรงเจ้าขาแล้วยังทำท่าเจ้าชู้ใส่เธออีก เดี๋ยวเขาจะโทรไปบอกเพื่อนมนุษย์กบที่นั่นว่าให้ช่วยเล่นมันหนักๆ หน่อย

“คุณอาครับผมถามอะไรอย่างสิ สมมติไอ้นาวิกมันมาจีบเจ้าขาคุณอาจะยอมหรอ”

หืม...ถามแปลกๆ เว้ย ผบ.สายชลสงสัย ร้อยวันพันปีเพลงรักไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับเขาเลยแล้วทำไมอยู่ๆ มันมาถาม เขามาราชการที่ชลบุรีแล้วด้วยความที่รู้จักกันกับท่าน ผบ.ทบ.มาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ แค่ท่านวานให้ช่วยดูลูกชายให้แค่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรแล้วเขาก็ดูอยู่ห่างๆ ด้วยไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายอะไรทั้งนั้น แต่ทำไมเพลงรักถึงถามแบบนี้

(“นาวิกมันจีบเจ้าขาหรอ”) ฝันไปเถอะมึง เจ้าชู้ประตูดินขนาดนี้ใครจะอยากได้เป็นลูกเขยถึงพ่อจะใหญ่โตเป็นถึง ผบ.ทบ. แต่ก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะยกลูกสาวให้ ผบ.สายชลคิดก่อนจะหรี่ตาพูดกับเพลงรักอีก

(“ถ้ามันจีบจริงๆ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ นี่ลูกชาย ผบ.ทบ.เลยนะ”)

“คุณอ๊า!!!” เท่านั้นแหละ พอ ผบ.สายชลแกล้งพูดๆ ลองใจเพลงรักก็ถึงกับร้องลั่น

“ไม่ได้นะครับคุณอา ถึงพ่อมันจะใหญ่แต่นิสัยมันแย่มากๆ เจ้าชู้ที่หนึ่งเลยล่ะ กะล่อนแล้วก็ไถเงินเก่ง ขี้ฟ้อง ขี้เมาเรือ ไม่เอาถ่านทำตัวเรื่อยๆ ไปวันๆ คุณอาอย่าให้เจ้าขาไปคบกับมันเชียวนะครับ” ทั้งเรื่องจริงบ้างไม่จริงบ้างที่เพลงรักใส่ไข่มาทำให้ ผบ.สายชลที่อยู่ปลายสายแสยะยิ้มขึ้นมุมปาก นคินทร์มันไม่ได้จะจีบเจ้าขาหรอกเพราะสองคนนี้เป็นแค่เพื่อนกันเฉยๆ ส่วนคนที่มันอยากจะจีบเจ้าขาน่ะท่าทางน่าจะเป็นไอ้คนที่มันกำลังแหกปากใส่ไฟรุ่นน้องอยู่ที่ปลายสายของเขามากกว่า

“นิสัยมันก็ไม่ได้ต่างจากพี่เรนเจอร์ลูกพี่ของมันหรอกนะครับคุณอา”

(“เรนเจอร์ออกจะรักน้องเพลงมากมายขนาดนั้น ดูแลน้องเพลงก็ดีนะเพลงรัก”)

“พี่เรนเจอร์มันเป็นโจรกลับใจแต่ไอ้นาวิกน่ะเกินเยียวยากลับใจไม่ได้หรอกคุณอาคิดดีๆ นะครับ ห้ามให้มันเข้าใกล้เจ้าขาเด็ดขาด” งานนี้เพลงรักใส่ไฟนคินทร์ขั้นสุด เมื่อก่อนแค่หมั่นไส้แต่ตอนนี้เริ่มไม่ชอบขี้หน้าแล้ว เขาแค่ลองถามเล่นๆ ก็ไม่นึกว่าอาสายชลจะเห็นดีเห็นงามปกติอาสายชลของเขาหวงลูกสาวมากไม่ใช่หรอ

“ผมเป็นผู้ชายแล้วก็เป็นรุ่นพี่มันผมรู้จักมันดี ไอ้หมอนี่น่ะไว้ใจไม่ได้ขืนให้คบเจ้าขาไปมันทำเจ้าขาเสียใจแน่ๆ คุณอาต้องเชื่อผมแล้วอย่าให้สองคนนี้คบกันนะครับ”

(“เพลงรัก”) ผบ.สายชลถอนหายใจออกมา แค่แกล้งนิดๆ หน่อยๆ อาการออกเลยนะ (“อาว่ามึงดูมีพิรุธนะ”) ไม่นึกว่าการยอมฝากลูกสาวเอาไว้กับไอ้หมอนี่จะเป็นการกระชากความในใจของใครบางคน เมื่อก่อนเห็นวิ่งเล่นไล่กันก็นึกว่าไม่มีอะไร เจ้าขาสนิทกับข้ามโขงแล้วเพลงรักก็ดูไม่ค่อยชอบใจเขาก็นึกว่ามันจะหวงพี่ชายแต่มาคิดๆ ดูตอนนี้มันไม่น่าจะหวงพี่ชายแต่มันน่าจะไม่พอใจที่เจ้าขาไปเล่นแต่กับข้ามโขงแล้วไม่มาเล่นกับมันมากกว่า

“พิรุธอะไรครับ” คนมีพิรุธทำเป็นมองฟ้ามองฝนไม่รู้ไม่ชี้ “ผมแค่เป็นห่วงน้อง”

(“เออ ขอบใจที่เป็นห่วงน้องระหว่างนี้ก็ดูแลน้องให้อาด้วย...อาไว้ใจแกได้ใช่มั้ย”)

“ได้สิครับ คุณอาไปราชการให้สบายใจเถอะผมจะดูแลยัยเด็กลิงให้ดี จะไม่ให้มีรอยขีดข่วนเลย” เล่นพูดย้ำแบบนี้เขาเริ่มจะเกร็งแล้วนะเนี่ย น้ำเสียงฟังดูแปลกๆ เหมือนไม่ใช่อาสายชลคนเดิมของเขาเลยหรือว่าอาสายชลจะเชื่อที่เขาใส่ไฟไอ้นาวิกแล้ว หึ ต้องใช่แน่ๆ โทษทีนะไอ้น้องที่พี่ต้องใส่ไฟแก

นอกจากเพลงรักแล้ว ผบ.สายชลก็ยังโทรมาหาลูกสาวด้วยเพื่อบอกว่ามะรืนนี้จะมารับ พอรู้ว่าจะต้องกลับบ้านมะรืนนี้เจ้าขาก็รู้สึกว่ายังไม่อยากจะกลับเลยแต่ถ้าจะอยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าเพลงรักจะรำคาญเธอมั้ยแล้วพ่อก็คงไม่ยอมแน่ๆ เธอถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาริมหน้าต่างห้องนอนของเพลงรัก เช้าวันนี้อากาศดีมากๆ หลังจากที่พายุฝนเทลงมาอย่างหนักเช้านี้อากาศก็เลยเย็นสบาย ต้นไม้ดอกไม้ที่สวนของบ้านก็เขียวขจีมีกลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นดินโชยขึ้นมาให้ยิ่งรู้สึกสดชื่น เจ้าขาชมบรรยากาศรอบบ้านแล้วก็ก้มลงมามองภาพกล้องถ่ายรูปในมือที่ไปถ่ายมาจากแก่งอาฮงเมื่อวานนี้ นอกจากภาพบรรยากาศวิวสวยๆ แล้วก็ยังมีนายแบบรูปหล่อ บางภาพก็เป็นภาพของเธอที่เขาเป็นคนถ่ายแม้แต่ภาพคู่ก็มี แต่...ทำไมภาพคู่มันแปลกๆ ทุกภาพที่เธอถ่ายกับเขาเธอจะฉีกยิ้มให้กล้องแต่เขา...สายตาของเขากลับมองมาที่เธอทุกภาพเลย เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำถึงบางภาพเขาจะทำแลบลิ้นปลิ้นตาแต่เขาก็ยังหันหน้ามามองเธอ ไม่มีภาพคู่ภาพไหนเลยที่เขายิ้มให้กล้อง

“นายแบบไม่มองกล้องเลย ท่าทางจะได้หักค่าตัวแล้วสิ” เธอพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนั้นเพลงรักก็เปิดประตูแล้วค่อยๆ ยืนหน้าเข้ามา ตอนนี้เขาแต่งเครื่องแบบพร้อมจะไปทำงานแล้ว พอเห็นเธอนั่งอยู่ที่โซฟาเขาก็กระดิกนิ้วเรียกทันที

“มากินข้าว” คำชวนของเขามาพร้อมกับกลิ่นหอมๆ ของอาหารเช้าและกลิ่นข้าวเหนียวนึ่งใหม่ๆ เจ้าขารีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีก่อนจะรีบตามเขาออกไปเพราะเช้านี้เขาเป็นคนลงมือทำมื้อเช้าให้เธอเองกับมือ

“มีอะไรกินบ้างพี่เพลงรัก หอมกลิ่นข้าวเหนียวนึ่งใหม่ๆ จัง”

“ต้มอึ่งไข่ใส่ใบมะขามอ่อนไง ไปจับมาเองกับมือไม่ใช่หรอ” เขาบอกแล้วเดินไปรินกาแฟใส่แก้วให้ตัวเองพร้อมกับรินนมให้เธอด้วย เจ้าขาเดินชะโงกหน้ามาดูต้มอึ่งไข่ตรงหน้า น้ำพริกปลาร้า ผักสดและข้าวเหนียวเพื่อเช็กดูว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า เมื่อคืนนี้หลังฝนหยุดตกเขาก็ชวนเธอออกไปจับอึ่งจริงๆ แต่ก็ไปไม่ไกลมากเพราะแค่บริเวณรอบๆ บ้านก็ได้หลายตัวแล้วและไม่ได้มีแค่เธอกับเขาสองคนที่ออกมาจับอึ่งเพราะเมื่อคืนนี้มีทหาร นรข.และชาวบ้านออกมาส่องไฟจับอึ่งกันด้วยและได้ไปคนละหลายกิโล ตอนเด็กๆ เจ้าขาก็เคยมาจับอึ่งกับพี่น้องบ้านนี้เหมือนกัน ยังจำได้ไม่เคยลืมว่าพอจับอึ่งแล้วพี่ข้ามโขงก็รีบไปสวดมนต์อยู่นานเพราะกลัวบาปกรรม แต่ถึงจะกลัวบาปเขาก็ซดน้ำต้มอึ่งไข่เสียงดังกว่าใครๆ เรื่องของกินท้องถิ่นแบบนี้เธอเคยกินอยู่บ่อยครั้งเพราะพ่อสอนและพากิน พอมาเห็นอึ่งไข่ลอยอยู่ในถ้วยใบใหญ่เธอก็เลยไม่ได้นึกรังเกียจ

“ไข่แน่นๆ เต็มท้องทุกตัว ป้าหมอนที่เราเจอเมื่อคืนนี้แกเอาไปขายที่ตลาดเช้าได้เงินมาตั้งหลายพัน กิโลหนึ่งไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ พี่เอามาต้มแค่พอกินส่วนที่เหลือที่เราจับมาได้พี่เก็บเอาไว้ก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้อาสายชลกับอาเจ้าเอยมารับเราพี่จะต้มให้อาสายชลอีก เห็นแกว่ากำลังอยากกินอยู่พอดี” พูดเรื่องพ่อจะมารับแล้วเจ้าขาก็หน้าเสียไปหน่อยหนึ่งเพราะยังไม่อยากกลับบ้าน ไม่คิดว่าการมาที่บ้านลุงเชนทร์กับป้าป่านรอบนี้เธอจะสนุกมากจริงๆ เมื่อวานได้ไปเที่ยวพอตกกลางคืนก็ออกไปไล่จับอึ่งกับเพลงรัก เมื่อคืนนี้เธอสนุกมากๆ เลยเพราะแข่งกันกับเขาว่าใครจะจับอึ่งได้มากกว่ากัน พรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้วคงไม่ได้เล่นอะไรสนุกๆ แบบนี้อีก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นเดี๋ยวนี้ไม่กินอึ่งแล้วหรอ ก็เห็นตอนเด็กๆ ชอบกิน” คนทำต้มอึ่งหน้าจ๋อยไป เขาก็ลืมนึกว่าตอนนี้เธอโตเป็นสาวสวยแล้วจะให้มานั่งกินอึ่งเหมือนตอนเด็กๆ ก็คงไม่ใช่ “...งั้นเดี๋ยวไปเจียวไข่ให้”

“ไม่ต้องค่ะ เจ้าขายังกินอึ่งได้เหมือนเดิม” เธอรีบดึงมือเขาเอาไว้แล้วนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับหยิบช้อนมาตักน้ำต้มอึ่งซดจนคนที่ทำต้มอึ่งกลับมายิ้มได้อีกครั้ง “อร่อย” เจ้าขาตักน้ำต้มอึ่งขึ้นมาซดอีกแล้วคราวนี้ก็ตักอึ่งขึ้นมาแล้วใช้ข้าวเหนียวจิ้มไข่ขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ ยิ่งเห็นแบบนี้เพลงรักก็ยิ่งดีใจที่เธอชอบ เจ้าขาไม่เหมือนผู้หญิงหลายๆ คนที่เขาเคยจีบ เจ้าขาชินกับการที่เขามีงูอยู่รอบๆ ตัว เธอไม่กลัวลุงงูของเขาด้วยซ้ำลุงงูยังชอบเธอมากๆ อีกในขณะที่ผู้หญิงคนอื่นๆ กลับรีบวิ่งหนีเมื่อเขาพาพี่จงอางมาแนะนำตัว เรื่องอาหารการกินเธอก็กินง่ายเหมือนกันกับเขาไม่เคยถือตัวเป็นคุณหนูลูกสาว ผบ.นรข.เขตหนองคายเลย

“ประทับใจจัง”

“ประทับใจอะไรหรอคะ” คนที่กำลังจัดการกับไข่อึ่งตัวที่สามหันมาถามเขา

“ประทับใจที่เรากินอึ่งไง”

“หา...” เจ้าขาอ้าปากหวอ คนบ้าอะไรมาประทับใจผู้หญิงกินอึ่งสงสัยอาการป่วงจะกำเริบ เธอคิดก่อนจะรีบคว้าส้อมไปจิ้มอึ่งไข่ตัวที่มีไข่แน่นท้องที่สุดเอาไว้เพราะเห็นเพลงรักกำลังจะตักไป

“ตัวนี้ของเจ้าขา” ยิ่งได้ยินเธอพูดแบบนี้เพลงรักก็ยิ่งประทับใจเข้าไปใหญ่ ผู้หญิงกินอึ่งนี่น่ารักจริงๆ เลย เขาคิด

“มีหลายตัวน่า ในหม้อก็ยังมีอีกเยอะ” เขามองเธอยิ้มๆ พลางกัดข้าวเหนียวไปด้วย สายตาคมมองเจ้าขาด้วยความสุขใจแล้วนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เธอชอบใช้ความเป็นน้องคนเล็กมาอ้างเพื่อจะได้กินขนมชิ้นใหญ่ๆ และทุกคนก็ตามใจเธอมากโดยเฉพาะเพลงพิณกับข้ามโขงที่โอ๋เจ้าขาที่สุด ก็มีแต่เขานี่แหละที่ชอบแย่งขนมกับเธอ

“ตอนเย็นพอเลิกงานแล้วพี่จะพาไปขี่เจ็ทสกีเล่นแล้วจากนั้นจะพาไปเลี้ยงข้าวเย็นข้างนอกอีกเป็นการเลี้ยงส่ง อยากกินอะไรก็คิดไว้นะ” หลังจากมื้อเช้าผ่านไปเพลงรักก็บอกกับเธออีกพลางใส่รองเท้าไปด้วย เจ้าขาที่ยืนฟังอยู่อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้เพราะภาพแบบนี้เหมือนเธอเคยเห็น...ก่อนจะออกไปทำงานพ่อก็ชอบบอกแม่แบบนี้เหมือนกัน จะพาไปกินข้าวเย็นบ้าง จะมารับไปกินมื้อเที่ยงบ้าง จะพาไปชอปปิ้งตอนเย็นบ้าง พอใส่รองเท้าเสร็จพ่อก็จะเข้ามากอดแม่ จุ๊บกันอย่างอ้อยอิ่งแล้วจึงไปทำงานโดยมีแม่ของเธอยืนส่ง

“นี่”

“เย้ย!” เจ้าขาสะดุ้งโหยงรีบกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อเพลงรักที่ใส่รองเท้าเสร็จลุกขึ้นยืนหันหน้ามาหาเธอ เธอที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ เลยตกใจสะดุ้ง

“อะไรเนี่ย เป็นอะไรของเรา” เขาว่า เพลงรักขมวดคิ้วใส่เพราะเห็นเธอยืนเหม่ออยู่นานเขาก็เลยเรียกสติและไม่เรียกสติเฉยๆ แต่เขายังก้มลงมาส่องดูหน้าเธอใกล้ๆ ด้วยจนเจ้าขาต้องรีบยกมือขึ้นยันแผ่นอกของเขาเอาไว้ ยื่นหน้าหล่อๆ มาใกล้ๆ แบบนี้เธอหัวใจจะวาย “ที่พูดเมื่อกี้นี้เข้าใจมั้ย ตอนเย็นจะพาไปนั่งเจ็ทสกีกับกินข้าวข้างนอก”

“ขะ...เข้าใจค่ะ” เข้าใจตั้งแต่แรกแล้วแต่ช่วยเอาหน้าออกไปไกลๆ ได้มั้ย หน้าหล่อๆ แทบจะซุกแก้มเธออยู่แล้ว

“งั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวมื้อเที่ยงจะมารับไปกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำร้านป้าหมอนคนที่ไปจับอึ่งเมื่อคืนนี้กับเรานะ”

“ค่า” เจ้าขาก็ยังเอามือยันอกของเขาออก ยิ่งเขายิ้มให้และดีดหน้าผากของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดูเธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าตัวเองหน้าแดงไปถึงไหนแล้ว จนกระทั่งเพลงรักเดินออกไปจากบ้านนั่นแหละเธอจึงหายใจคล่องขึ้นมา

ตื๊ดดดดดด

“หืม” เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่าผู้เป็นพ่อโทรมา

(“ไงคุณลูกสาว”)

“คุณพ่อ...”

(“พ่อกับแม่เปลี่ยนใจแล้ว เราว่าจะกลับหนองคายกันวันนี้เลยแล้วตอนเย็นพ่อจะไปรับนะ อยากได้อะไรเป็นของฝากเพิ่มมั้ยแต่อย่าสั่งของทะเลนะเพราะตอนนี้คุณแม่เขาเหมากุ้งกับปูทั้งอ่าวไทยไปฝากเราแล้ว”)

(“แค่อย่างละสิบโลเองค่ะพี่ชล เจ้าขาชอบของทะเลเจ้าเอยจะเอาไปให้ลูกกินเยอะๆ”)

(“งั้นเอาปลาเพิ่มด้วย กินปลาเยอะๆ ลูกเราจะได้ฉลาดๆ”)

“คุณพ่อ” เจ้าขาทำงอนใส่เมื่อได้ยินเสียงพ่อกับแม่หัวเราะคิกๆ ที่ปลายสายเพราะแกล้งเธอได้ นี่จะบอกว่าเธอโง่ใช่มั้ยเนี่ย แต่ว่า...พ่อกับแม่จะมารับเธอเย็นนี้หรอ เย็นนี้เธอมีนัดกับเพลงรักแล้วนะเธอยังไม่อยากกลับบ้าน

“ไหนคุณพ่อบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้คะ คุณพ่อบอกว่าจะแวะไปดูนาวิกให้ลุงภูก่อนไม่ใช่หรอ”

(“อ๋อ ก็ไปดูมาแล้วไงเมื่อวานนี้ สภาพเกือบจำไม่ได้แน่ะโดนแดดทะเลเผาจนเกรียมเลย มนุษย์กบนี่ฝึกหนักน่าดูพ่อล่ะยอมใจคนที่มาฝึกจริงๆ ทั้งลุงเชนทร์ ข้ามโขง เพลงรัก เรนเจอร์แล้วยังจะมีนาวิกอีก เห็นครูฝึกบอกว่าไอ้หมอนี่มันแกร่งสุดๆ สมกับเป็นลูกชายท่าน ผบ.ทบ.เลยนะ แกร่ง อึด ถึก ทน แต่เสียอย่างเดียวคือเมาเรือเก่ง”) เจ้าขาไม่ได้อยากรู้หรอกว่านคินทร์ไปฝึกเป็นอย่างไรบ้าง เธอโตมากับครอบครัวทหารเรื่องการฝึกโหดๆ นั้นเธอชินแล้ว อย่างตอนข้ามโขงกับเพลงรักฝึกหน่วยซีลจบเธอก็ยังไปเป็นตากล้องให้ในงานประดับปีกเลย ที่นคินทร์ไปฝึกก็คงจะเหมือนๆ กับที่ข้ามโขงกับเพลงรักไปฝึกนั่นแหละ หมอนี่มีคำว่าลูกชายของ ผบ.ทบ.ค้ำคออยู่คงไม่ทำอะไรให้พ่อตัวเองขายหน้าหรอก ตอนนี้สิ่งที่เธอกังวลก็คือพ่อกับแม่จะมารับเธอเย็นนี้แล้ว เธอยังไม่อยากกลับ

“คุณพ่อไปดูนาวิกให้ลุงภูแล้วถ่ายรูปมาด้วยรึเปล่าคะ เผื่อลุงภูจะอยากเห็นสภาพลูกชายตัวเอง”

(“ไม่ได้ถ่าย พ่อแค่ไปดูอยู่ห่างๆ น่ะไม่อยากก้าวก่ายงานของครูฝึกเขา แค่โทรไปเล่าให้ลุงภูฟังก็น่าจะพอแล้วมั้ง”)

“ไม่ได้นะคะ ไปดูแต่ไม่มีรูปถ่ายแบบนี้ได้ยังไงป้าเอื้อยอาจจะอยากเห็นหน้าลูกชายก็ได้ วันนี้คุณพ่อไปดูนาวิกอีกรอบนะคะ ไปถ่ายรูปให้ลุงภูดูแล้วพรุ่งนี้ค่อยมารับเจ้าขาก็ได้ค่ะ” คนเจ้าเล่ห์หาเรื่องกลับบ้านช้าจนปลายสายอดชักสีหน้าไม่ได้

(“นี่ ลุงภูเขาเป็นถึง ผบ.ทบ. แค่อยากเห็นหน้าลูกชายแค่นี้มันไม่ใช่เรื่องยากหรอกนะเพื่อนฝูงลูกน้องเขาออกจะเยอะแยะไหนจะเป็นเพื่อนกับท่าน ผบ.ทร.ด้วยอีก ลุงภูเขาก็แค่ฝากพ่อดูนาวิกเฉยๆ ตามประสาคนคุ้นเคยกัน แค่บอกว่านาวิกมันสบายดีลุงภูเขาก็พอใจแล้วไม่จำเป็นต้องถ่ายรูปไปรายงานหรอก”)

“แต่ว่า...แต่ว่าเจ้าขาอยากดูนี่คะ” เมื่อเอาพลเอกคีรินทร์มาอ้างไม่สำเร็จเจ้าขาก็เลยโกหกไปว่าตัวเองอยากดูเอง “เจ้าขารู้จักนาวิกมาตั้งแต่เด็ก เจ้าขาอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ฝึกอะไรบ้าง โดนแดดเกรียมแค่ไหนเพราะปกติหมอนี่เป็นคนผิวขาว วันนี้คุณพ่ออยู่ต่อไปถ่ายรูปนาวิกมาให้เจ้าขาดูหน่อยนะคะเจ้าขาอยากเห็น”

(“ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยอยากรู้เรื่องของมันถึงขนาดนี้ ทำไมตอนนี้...”)

“นะคะคุณพ่อขา นะๆๆ เจ้าขาอยากเห็น เจ้าขาอยากเห็นนาวิกตอนฝึกเป็นมนุษย์กบคุณพ่อถ่ายรูปมาให้เจ้าขาดูหน่อยนะ นะคะคุณพ่อสุดหล่อขา”

เจอลูกอ้อนดอกนี้เข้าไป ผบ.สายชลก็ใจอ่อนยวบไปหมดเมื่อลูกสาวมีอิทธิพลกับเขามาก เขารักเจ้าขาดุจแก้วตาดวงใจและตามใจลูกที่สุด อยากเป็นพ่อที่ดีของเธอ อยากเป็นฮีโร่ให้ลูกสาวชื่นชม อยากเป็นคนที่หล่อที่สุดในสายตาของลูกแล้วเรื่องที่เจ้าขาขอก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรมากมายทำไมเขาจะทำให้ลูกสาวสุดที่รักคนนี้ไม่ได้

(“ก็ได้ๆ เดี๋ยวพ่อไปถ่ายรูปให้ แต่ขอบอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่าถึงยังไงไอ้นาวิกมันก็ไม่ได้ดูดีดูเท่เหมือนพ่อหรอก พ่อจะเอาความขี้เหร่ของมันไปให้ดูแต่ถ้าอยากดูคนหล่อก็ให้มาดูหน้าพ่อคนเดียวเท่านั้น”)

“รับทราบครับผม!” เจ้าขาทำท่าตะเบ๊ะใส่อย่างขึงขังก่อนจะวางสายไปเมื่อผู้เป็นพ่อบอกว่าพรุ่งนี้จะมารับตามแผนเดิม สำเร็จ! แค่นี้เธอก็จะได้อยู่กับเพลงรักต่อแล้ว

“เฮอะ! ยัยเด็กนี่มันร้าย มันนึกว่าพี่จะไม่รู้ทันหรอ” ผบ.สายชลหันมาพูดกับภรรยาคนสวยที่นั่งฟังสองพ่อลูกคุยกันเมื่อกี้นี้ “เจ้าขาไม่รู้ซะแล้วว่าสมัยพ่อหนุ่มๆ พ่อเปรี้ยวมากแค่ไหนแผนตื้นๆ แบบนี้คิดหรอว่าจะตบตาพ่อสุดหล่อคนนี้ได้”

“ยังไงหรอคะ” เจ้าเอยมองสามีอย่างขำๆ คุณพ่อที่อยากเป็นที่หนึ่งในใจของลูกสาวเสมอ อย่างว่าแหละ คนที่เคยเจ้าชู้มากๆ มาก่อนพอกลับตัวได้แล้วมีลูกสาวเขาจะรักและหวงลูกสาวมาก เพราะมีเจ้าขานี่แหละปมในใจกับเรื่องร้ายๆ ในอดีตของ ผบ.สายชลจึงค่อยๆ เลือนหายไป เจ้าขาเป็นเสมือนยาใจชั้นดีของเขา

“ยัยเด็กนั่นกำลังถ่วงเวลาจะกลับบ้านน่ะสิ ถ้าไม่ได้อยากรู้ข่าวคราวของนาวิกจริงๆ ก็น่าจะเป็น...อยากอยู่กับเพลงรักต่ออีกวันซึ่งพี่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง”

“อุ๊ยตาย หรือเอยกับพี่ป่านจะได้กระชับความสัมพันธ์จากพี่น้องรหัสมาเป็น...คิกๆๆ ดีค่ะเอยชอบ เพลงรักเป็นเด็กดีแล้วก็รูปหล่อมาก เอยอยากมีลูกชายรูปหล่อ”

“แต่มันป่วงนะ” พอสามีว่าแบบนี้รอยยิ้มของเจ้าเอยก็หายไปแล้วสีหน้าก็เริ่มมีแววคิดหนักแทน

เจ้าขาหัวเราะคิกๆ อย่างดีใจที่จะได้อยู่ที่นี่ต่ออีกวัน เย็นนี้เธอจะไปนั่งเจ็ทสกีกับเพลงรัก ไปกินมื้อเย็นด้วยกันแค่คิดก็สนุกแล้ว ไหนตอนเที่ยงจะได้ไปกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันอีก เขารู้อีกแล้วว่าเธอชอบกิน

“อุ๊ย” กำลังอารมณ์ดีอยู่ๆ เจ้าขาก็ตกใจเมื่อหันมาเห็นเพลงรักยืนอยู่ที่ชานบ้าน เหมือนเขาจะออกจากบ้านไปแล้วแต่ก็ย้อนกลับมาอีกซ้ำสีหน้ายังดูบึ้งตึงต่างจากเมื่อก่อนหน้านี้ด้วย

“อ้าวพี่เพลงรักยังไม่ไปทำงานอีกหรอ”

“ลืมของ” เขาตอบเสียงห้วนๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านแล้วหยิบผ้าคลุมหน้าที่ลืมเอาไว้ เขาปรายหางตามามองเจ้าขาอย่างเฉยชาก่อนจะเดินออกไปจากบ้านจนอีกฝ่ายต้องเดินตาม

“มีอะไรรึเปล่าคะ” พอถูกถามเพลงรักก็หยุดชะงักก่อนจะหันมาถามเธอ

“ตอนพี่ฝึกซีลเจ้าขาเคยอยากรู้ข่าวคราวของพี่เหมือนไอ้นาวิกมั้ย”

“เอ๋...” ทำไมมาถามอะไรแบบนี้

“อยากรู้ข่าวไอ้นาวิกมากจนต้องอ้อนขอให้อาสายชลไปถ่ายรูปมันให้เลยหรอ คิดถึงมันมากทำไมไม่ให้อาสายชลพาไปดูตอนที่มันกำลังฝึกอยู่ล่ะ”

เขาต้องได้ยินที่เธอคุยกับพ่อแน่ๆ เลย เจ้าขาคิด แล้วทำไมต้องทำโมโหอย่างกับคนขี้หึงด้วย...หึงหรอ...บ้าน่านี่เธอคิดอะไรบ้าๆ เข้าข้างตัวเองกัน เขาคงแค่น้อยใจเฉยๆ มั้ง

“ถ้าคิดถึงมันมากไว้วันหยุดคราวหน้าจะพาไปดูมันฝึก เดี๋ยวมันก็ฝึกภาคป่าแล้ว” ว่าจบคนที่หึงก็เดินดุ่มๆ ลงจากบ้านไปทิ้งให้เจ้าขาได้แต่ยืนงงอยู่กับที่ยกมือเกาศีรษะแกรกๆ

“อีหยังวะ” เธอไม่ได้อยากไปดูนคินทร์ฝึกเป็นมนุษย์กบเสียหน่อย เธอแค่อยากถ่วงเวลาอยู่ที่นี่กับเขาต่ออีกวันก็เท่านั้น นี่เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย

แม้จะมีท่าทางที่บึ้งตึงแต่พอพักเที่ยงเพลงรักก็มารับเจ้าขาไปกินก๋วยเตี๋ยวตามสัญญา ในตอนแรกเจ้าขาตั้งใจที่จะบอกจะเคลียร์กับเขาให้เข้าใจว่าที่เธอพูดกับพ่อไปมันเป็นแค่ข้ออ้างแต่เธอก็ไม่มีโอกาสได้พูดเพราะนอกจากเพลงรักก็มีเพื่อนทหาร นรข.อีกหลายคนของเขามากินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันด้วย ทุกคนรู้ดีว่าเธอเป็นลูกสาวของ ผบ.นรข.เขตหนองคายก็เลยช่วยกันเทคแคร์เธอเป็นอย่างดี ลูกสาวเจ้านายทั้งคนจะเสียมารยาทไม่ได้เด็ดขาดแต่ยิ่งมีพี่ๆ ทหารมาคอยรินน้ำให้ ซื้อขนมให้เจ้าขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเพลงรักดูบึ้งตึงยิ่งกว่าเมื่อเช้านี้ เขาเอาแต่ก้มหน้ากินไม่พูดไม่จาขนาดตอนขากลับเธอแกล้งดึงผ้าคลุมหน้าของเขาออกเขายังไม่โกรธ ไม่ดุเธอเหมือนทุกทีเลยตกลงนี่เขาเป็นอะไรกันแน่ จะว่าหึงเธอก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองเพราะระดับเขามีสาวๆ มาให้เลือกเยอะมาก พ่อก็ยศใหญ่โตเป็นที่เคารพของใครหลายๆ คน รวยก็รวยซ้ำยังหน้าตาอย่างกับเทพบุตรมาเกิดอีกเขาหรอจะมาคิดอะไรกับเด็กซนๆ อย่างเธอ ก็แค่พี่ชายกลัวน้องสาวจะไปปลื้มคนอื่นมากกว่าตัวเองแหละมั้ง เหมือนพ่อของเธอไงที่ไม่ชอบให้เธอชมคนอื่นว่าหล่อนอกจากตัวเอง

เจ้าขารอเวลาจนถึงตอนเย็นก็ลงจากบ้านมานั่งรอเพลงรักอยู่ที่ใต้ถุนบ้านเพราะอยากไปนั่งเจ็ทสกีกับเขา แม้จะไม่มั่นใจก็ตามว่าเขายังจะอยากพาเธอไปอยู่มั้ยแต่เธอก็มานั่งรอด้วยความหวังโดยมีงูเขียวน้อยตัวหนึ่งเลื้อยมาขดตัวนอนอยู่ข้างๆ เธอ

“พวกพญานาคนี่อารมณ์รุนแรงกันจังเลย รักแรงเกลียดแรง” เธอบ่นกับงูเขียวที่ขดตัวนอนอยู่ข้างๆ คล้ายกับอยากมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ “ขี้งอนด้วยอีกต่างหาก” เพราะจนแล้วจนรอดเพลงรักก็ยังทำบึ้งตึงใส่เธอไม่เลิกเห็นทีเย็นนี้คงต้องหาโอกาสเคลียร์กันใหม่ อย่างไรเสียก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่องให้ได้

“นั่นใครน่ะ” นั่งบ่นอยู่กับงูเขียวได้ไม่ทันไรก็มีเสียงใครคนหนึ่งร้องถามขึ้น พอหันไปมองด้านหลังเจ้าขาก็เห็นเป็นหญิงสาวหน้าตาสวยแต่งตัวดูดีคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาที่ใต้ถุนบ้าน ถ้าจำไม่ผิดเหมือนหญิงสาวคนนี้จะเป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโตในจังหวัดนะเพราะเธอเคยเห็นผู้หญิงคนนี้เวลาไปออกงานของทางจังหวัดกับพ่อและแม่ แล้วถ้าให้ทายนี่ก็คงเป็นสาวที่เพลงรักจีบอยู่รายล่าสุด พอคิดได้แบบนี้เรื่องที่ว่าเขาอาจจะหึงเธอเจ้าขาก็ไม่กล้าคิดต่อ นี่ต่างหากคือตัวจริงของเขาส่วนเธอก็เป็นแค่น้องสาวที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กก็เท่านั้น

“เธอเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่บ้านพี่เพลงรัก” หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีท่าทีคุกคามมุ่งร้ายเพียงแต่ดูสงสัยในตัวเจ้าขาเสียมากกว่า เธอรู้สึกคุ้นหน้าเจ้าขาอยู่เหมือนกันเหมือนจะเคยเห็นจากที่ไหนแล้วท่าทางก็น่าจะดูเป็นลูกสาวคนใหญ่คนโตเหมือนกันแล้วที่สำคัญ...สวยมาก ผิวพรรณก็ดี ท่าทางก็ดูเป็นเด็กใสซื่อ ทำไมผู้หญิงที่สวยมากๆ ขนาดนี้ถึงมาอยู่ที่บ้านของเพลงรักได้ หญิงสาวคนดังกล่าวคิด

“เออ.....คือว่า...” เจ้าขารู้สึกหน้าเสียไปเลยเมื่อคิดว่าแฟนตัวจริงงของเพลงรักคงมาแล้ว พอถูกถามว่าเป็นใครเธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนและเธอก็ไม่อยากทำให้ใครผิดใจกันด้วย “ฉันชื่อเจ้าขา เป็นน้องสาว....”

“นี่เจ้าขาแฟนของผมเอง” ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังสวนขึ้นมาพร้อมๆ กับที่เพลงรักเดินเข้ามาหาแล้วจับมือเจ้าขาเอาไว้แน่น เจ้าขาได้แต่มองหน้าเขาที หญิงสาวคนตรงหน้าทีแล้วอ้าปากค้าง นี่เขาเล่นอะไรของเขากันล่ะเนี่ยจะว่าล้อเล่นก็ไม่น่าใช่เพราะสีหน้าของเขาตอนนี้ดูจริงจริงจังมากจนหาความป่วงไม่เจอ

“...แฟนหรอคะ” หญิงสาวอีกคนก็งงไม่ได้ต่างจากเจ้าขา นี่มันอะไรกัน พ่อของเธอบอกว่าเพลงรักเป็นลูกชายของ ผบ.นรข. และเขาก็มีความสนิทสนมเกี่ยวดองกับคนบ้านสุวรรณเวช บ้านสุวรรณเวชที่เป็นตระกูลที่มีอำนาจของประเทศแล้วไหนจะเป็นหลานชายที่สนิทสนมกับท่าน ผบ.ทบ.คนปัจจุบันอีก หากเธอเข้ามาสนิทใกล้ชิดเขาได้ก็เท่ากับว่าเธอได้ขยับเข้ามาใกล้ชิดกับเหล่าผู้มีอำนาจ ทั้งตัวเธอและทางบ้านของเธอก็จะพลอยมีหน้ามีตาไปด้วยและที่สำคัญเพลงรักก็รูปหล่อมาก หล่อจนชวนให้หลงเพ้อและอยากเป็นผู้หญิงของเขาเลยล่ะ แต่ว่า...

“ใช่ นี่แฟนของผมเอง ไม่ทราบว่าคุณแอลมีธุระกับผมหรือเจ้าขารึเปล่าครับ” สีหน้าของเพลงรักก็ยังดูขึงขังจริงจังบ่งบอกถึงความแน่วแน่จนหญิงสาวคนดังกล่าวยิ่งดูหน้าเสีย

“เออ...”

“ถ้าไม่ได้มีธุระงั้นผมขอตัวนะครับ เย็นนี้ผมกับแฟนเรามีนัดกัน” ยังไม่ทันที่สาวเจ้าจะตอบเพลงรักก็จูงมือเจ้าขาเดินออกมาจากบ้านแล้วอ้อมไปยังทางเข้าด้านหลังสถานีเรือรัตนวาปีที่อยู่ติดกับแม่น้ำโขง ทางฝ่ายหญิงสาวที่ชื่อแอลทำท่าจะเดินตามคนทั้งคู่ไปแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นมีงูหลายตัวเลื้อยเข้ามาที่ใต้ถุนบ้าน บางตัวก็ขดนอนอยู่บนขื่อของบ้านไหนจะงูเขียวตัวที่นอนขดอยู่ข้างๆ เจ้าขาเมื่อก่อนหน้านี้อีก ด้วยความไม่อยากเสี่ยงสาวเจ้าจึงรีบหนีขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไปด้วยความเสียดายไม่น้อย ก็ไหนพ่อของเธอบอกว่าเขายังโสดยังไงล่ะแล้วผู้หญิงคนนั้นโผล่มาจากไหน

ถ้าเป็นการ์ตูนตอนนี้หน้าของเจ้าขาคงมีเครื่องหมายคำถามอยู่เต็มไปหมดด้วยสงสัยในพฤติกรรมของเพลงรัก เมื่อวานยังป่วงอยู่เลยพอมาตอนเช้ากับตอนกลางวันก็ทำบึ้งตึงแล้วพอตกเย็นก็ทำเข้มขึงขังจนเธอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ตอนแรกก็เข้าใจว่าเป็นแฟนของเขาหรือคนที่เขาจีบแต่ดูจากท่าทีของเขากับหญิงสาวคนนั้นก็เหมือนว่าทั้งสองคนจะไม่ได้มีอะไรกัน

“เดี๋ยวๆๆ นี่มันเรื่องอะไรกันพี่เพลงรัก” เธอรีบกระตุกมือของเขาเอาไว้เมื่อจู่ๆ เขาก็พาเธอเดินลงมาที่แพของหน่วย นรข. แล้วพาเดินอ้อมไปยังแพอู่ที่เก็บเรือเอาไว้หลายลำ ที่แพแห่งนี้มีเจ้าหน้าที่หลายคนอยู่และคนนอกไม่มีสิทธิ์ลงมาที่นี่ แต่เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเจ้าขาคือลูกสาวของใครแล้วไหนจะมากับเพลงรักอีกจึงไม่ได้มีใครว่า ทุกคนต่างก็ส่งยิ้มทักทายหญิงสาวผู้เป็นลูกสาวของเจ้านาย ยิ่งเพลงรักเดินจูงมือมาเสียแบบนี้ไม่แน่ว่าจากแค่เป็นลูกสาวเจ้านายต่อไปเธออาจได้เป็นสะใภ้ของท่าน ผบ.นรข.ก็เป็นได้

“พี่เพลงรักกำลังทำอะไรอยู่” เธอเงยหน้าขึ้นถามเขาจนคอตั้งบ่าแล้วพยายามเขย่งเท้าขึ้นให้สูงเหมือนเขาแต่ศีรษะก็ยังไม่พ้นปลายคางของเขาอยู่ดี

“ถามมาได้ว่าทำอะไรอยู่ ก็จะพาไปขี่เจ็ทสกีตามที่สัญญาไง” คนหน้านิ่งชี้ไปยังเจ็ทสกีคันสวยที่จอดอยู่ในแพอู่ร่วมกับหมู่เรือตรวจการณ์ลำน้ำอีกหลายลำซึ่งเจ็ทสกีนี้เป็นของ ผบ.คเชนทร์ที่เอาไว้ให้ลูกชายใช้ในการทำงาน ด้วยเป็นเจ็ทสกีของท่าน ผบ.นรข.จึงไม่มีใครกล้าแตะต้องแต่ยังช่วยดูแลให้เป็นอย่างดีอีก เพลงรักมักขับเจ็ทสกีออกตรวจตราและช่วยเหลือชาวบ้านตามลำแม่น้ำโขง อย่างเมื่อหลายวันที่ผ่านมาเขาก็เอามาใช้ขับเพื่อตามหาพี่ชายที่หายตัวไป

“ฮึ่ย” เจ้าขาทำแสยะปากใส่อย่างหงุดหงิดที่เขาแกล้งทำไขสือ “เจ้าขาหมายถึงผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นใคร เป็นคนที่พี่เพลงรักตามจีบหรอ” เธอชี้มือขึ้นไปบนฝั่งให้เพลงรักมองตาม

“คุณแอล ลูกสาวผู้กำกับที่โรงพัก”

“แล้วทำไมพี่เพลงรักต้องไปโกหกเขาว่าเราเป็น...เป็น...แฟนกันด้วย” คำสุดท้ายเจ้าขาพูดเสียงอ้อมแอ้มแล้วก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาของเขา ทำไมเขาถึงไม่บอกว่าเธอเป็นน้องสาวล่ะเพราะถ้าเขาไม่บอกเธอก็ตั้งใจว่าจะบอกแบบนั้นอยู่แล้ว

“ก็ไม่ได้ชอบไง” ทางเพลงรักก็ว่าอย่างใส่อารมณ์ เธอไม่พอใจหรอที่เขามาสมอ้างแบบนี้ ยิ่งเธอไม่พอใจเขาก็ยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ “เขาอยากสนิทสนมกับพี่ อยากเป็นแฟนพี่แต่ว่าพี่ไม่ได้ชอบเขาก็เลยต้องโกหกไป ทำไม ไม่พอใจหรอ ทีเมื่อคืนพี่ยังแกล้งโกหกไอ้เบื๊อกนั่นให้อยู่เลยว่าเราเป็นแฟนกันมันจะได้ไม่ต้องมาตามตื๊อเราอีก ทีนี้เราจะช่วยสมอ้างเป็นแฟนให้พี่หลอกคุณแอลบ้างไม่ได้หรอ ก็ถือว่าช่วยๆ กัน วินๆ ทั้งคู่”

ก็แล้วทำไมต้องใส่อารมณ์ขนาดนี้ด้วยเนี่ย อธิบายดีๆ ก็ได้มั้ง มันไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงถ้าบอกกันดีๆ เธอก็ยอมช่วยเขาอยู่แล้ว เจ้าขาคิดแล้วมองดูเพลงรักเดินไปหยิบเสื้อชูชีพมาให้เธอ เหมือนจะเป็นเสื้อที่เขาเตรียมเอาไว้ให้เธออยู่แล้วส่วนของเขาไม่มี เขายังคงแต่งเครื่องแบบลายพรางติดธงราชนาวีที่แขนเสื้อเหมือนเดิม

“มานี่” เขาดึงตัวเธอเข้าไปหาแล้วสวมเสื้อชูชีพให้ การล็อกเสื้อชูชีพให้กระชับกับตัวเธอทำให้เขาต้องก้มลงมาใกล้ๆ จนใบหน้าแทบจะชนกัน มือของเขาก็จัดการล็อกเสื้อให้กระชับกับตัวเธอที่สุดเพื่อความปลอดภัยแล้วความใกล้ชิดนี้ก็ทำให้เจ้าขาอดรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าไม่ได้ แต่พอแอบมองใบหน้าของเขา...ก็ยังบึ้งตึงอยู่เหมือนเดิม นี่ถ้าเป็นผู้หญิงเธอจะเข้าใจว่าเขาเป็นวันนั้นของเดือนนะ

“เอ้าเสร็จแล้ว” เขาบอกกระแทกเสียงว่าเมื่อใส่เสื้อชูชีพให้เธอเสร็จแล้ว แต่ด้วยยังมีเรื่องในใจที่ยังไม่เคลียร์เขาก็เลยว่าออกมาอีก

“ไอ้เรื่องที่สมอ้างว่าเป็นแฟนเมื่อกี้นี้น่ะจะไม่เอาไปบอกใครหรอกไม่ต้องกลัวว่าไอ้นาวิกมันรู้เข้าแล้วจะเข้าใจผิด ถ้าคิดถึงมันมากจนอยากจะเจอก็ตามที่บอกเมื่อเช้านี้ เดี๋ยววันหยุดจะพาไปดูมันฝึก”

อ้อ! ที่ทำเป็นหงุดหงิดนี่เขายังเข้าใจผิดเรื่องเมื่อเช้าอยู่หรอ ตาพญานาคป่วงขี้งอน เจ้าขาทำเบะปากใส่แล้วเดินตามเขาไปเพื่อจะเคลียร์เรื่องนี้ให้จบๆ

“ถ้าวันหยุดมาถึงเจ้าขาไม่ไปหานาวิกได้มั้ย ขอเจ้าขามาเที่ยวที่นี่อีกได้รึเปล่า” เธอเดินเข้าไปประชิดตัวเขาแล้วบอก “ที่เจ้าขาบอกคุณพ่อไปเมื่อเช้านี้น่ะความจริงเจ้าขาไม่ได้อยากรู้เรื่องของนาวิกขนาดนั้นหรอก แต่ว่า...คุณพ่อบอกว่าเปลี่ยนใจจะมารับเจ้าขากลับบ้านเย็นนี้แล้วเจ้าขายังไม่อยากกลับ ถ้ากลับบ้านเย็นนี้เจ้าขาก็อดมาขี่เจ็ทสกีกับพี่เพลงรักสิ ไหนจะอดกินมื้อเย็นด้วยกันอีก เมื่อวานนี้เจ้าขายังถล่มพี่เพลงรักไม่หนำใจเลยเย็นนี้เลยว่าจะถล่มกินไม่ยั้งให้พี่เพลงรักกระเป๋าแบนอีกเพราะงั้นเจ้าขาก็เลยถ่วงเวลาคุณพ่อโดยเอานาวิกมาอ้างเฉยๆ ให้คุณพ่อไปดูนาวิกต่อเจ้าขาจะได้ไม่ต้องกลับบ้านเย็นนี้...เจ้าขาแค่อยากอยู่ที่นี่ต่อเลยโกหกคุณพ่อไป”

“...”

เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะ เจ้าขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเป็นเชิงถามว่าเขาจะว่าอะไรแต่เพลงรักก็ยังทำหน้าบึ้งอยู่ทั้งๆ เมื่อถูกสายตาแป๋วๆ จ้องมองเพลงรักก็รีบทำเป็นเบือนหน้าหนีแล้วเดินไปที่เจ็ทสกีเพื่อขับออกมาจากแพอู่ แต่ทว่าทันทีเขาหันหลังให้กับเจ้าขาจากสีหน้าบึ้งๆ เมื่อกี้นี้เขาก็เผลอยิ้มออกมาจนแก้มแทบแตกเมื่อได้รู้ความจริงแล้ว ที่เธอพูดกับพ่อไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะเธออยากเจอนคินทร์แต่เป็นเพราะเธอหาเรื่องถ่วงเวลาเพื่อจะได้อยู่กับเขาต่ออีกวันต่างหากล่ะ โธ่เอ๊ย แล้วทำไมไม่บอกเขาตั้งแต่แรกปล่อยให้เขาหงุดหงิดอยู่ได้ทั้งวันอย่างกับคนเป็นประจำเดือน

เพลงรักรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นอย่างมากเมื่อขับเจ็ทสกีออกมาเทียบท่า เขายื่นมือขึ้นมาหาเจ้าขาเพื่อรับเธอขึ้นมานั่งบนเจ็ทสกีกับเขา เมื่อก่อนเธอเคยแต่นั่งเจ็ทสกีซ้อนท้ายพี่ชายของเขาแต่มาคราวนี้เธอกำลังนั่งซ้อนท้ายเขาอยู่แค่คิดก็รู้สึกดีมากแล้ว ส่วนเจ้าขาก็รู้สึกดีใจมากที่ได้มานั่งเจ็ทสกีกับเขาแล้ว พอขึ้นซ้อนท้ายเขาบนเจ็ทสกีลำใหญ่สวยหรูเธอก็รีบจับชายเสื้อของเขาเอาไว้ทันทีจนเพลงรักก้มลงมามองมือน้อยๆ ที่จับชายเสื้อของเขาอยู่ เขามองมือของเธออย่างขัดใจก่อนจะดึงมือของเธอออกจากชายเสื้อของเขาก่อนจะ...เปลี่ยนจากให้เธอจับชายเสื้อมาเป็นดึงมือทั้งสองข้างของเจ้าขามากอดเอวของเขาเอาไว้แทน ใบหน้าที่หล่อเหล่าฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มแสนหวานอย่างอารมณ์ดีและเจ้าขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะกอดเอวของเขาเอาไว้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อความปลอดภัยเพราะกลัวตกแต่อีกใจก็...รู้สึกอยากกอดเอวของเขามากกว่าจับแค่ชายเสื้อเหมือนกัน

“...งั้นวันหยุดคราวหน้าจะพาไปเที่ยวดูหินสามวาฬ ไปบึงโขงหลงแล้วก็ไปเดินป่าขึ้นถ้ำนาคานะ”

“ไปๆๆ เจ้าขาอยากไปพี่เพลงรักสัญญาแล้วนะ”

“สัญญา เดี๋ยวพี่จะเป็นนายแบบให้ด้วย”

“เย้!” เจ้าขาร้องออกมาอย่างดีใจแล้วกระชับกอดเอวเขาให้แน่นขึ้นก่อนที่เพลงรักจะพาเธอขับเจ็ทสกีเที่ยวเล่นไปตามแม่น้ำโขงที่กว้างใหญ่ หัวใจของเขาพองโตและรู้สึกดีมากเมื่อก้มลงมาแล้วเห็นมือและแขนเล็กๆ กำลังกอดเอวของเขาอยู่ ขอโทษทีนะนาวิกที่พี่เข้าใจแกผิด เดี๋ยวพี่จะโทรไปบอกเพื่อนหน่วยซีลให้ก็แล้วกันว่าไม่ต้องแกล้งแกแล้วก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่าใครมาได้ยินแบบนั้นก็ต้องเข้าใจผิดอยู่แล้วเป็นธรรมดา ไว้วันไหนไปเยี่ยมจะซื้อขนมกับยาแก้เมาเรือไปปลอบใจแล้วกันนะไอ้น้องชาย

*********************************************************

แหมๆๆ ทีนี้ยิ้มออกมาซะกว้างเลยนะเพลงรัก

นาวิก : แล้วเค้าไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย เค้าก็ฝึกเป็นมนุษย์กบของเค้าอยู่ดีๆ ทำไมมาหาเรื่องให้เค้า เค้าจะฟ้องลูกพี่ TOT