75.รับขวัญสะใภ้

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ ผบ.คเชนทร์รีบรับสายเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนโทรมาซ้ำยังโทรเป็นวิดีโอคอลมาเสียด้วย ตอนแรกก็นึกว่าจะโทรมาคุยเรื่องงานแต่พอเห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมด้วยแกงถ้วยใหญ่เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แค่จะกินข้าวจำเป็นต้องวิดีโอคอลมารายงานเขาเลยหรอ
(“กินข้าวเที่ยงแล้วยังพี่”) ปลายสายถามพร้อมกับตักของกินในถ้วยขึ้นมาให้เขาดูซึ่งเมนูที่ว่าก็เหมือนจะเป็นต้มอึ่งใส่ใบมะขามอ่อน อึ่งตัวใหญ่มีไข่แน่นอยู่เต็มท้องเลย
“ยัง แต่กำลังจะไปรับป่านออกไปกินข้าวข้างนอก” ผบ.คเชนทร์ตอบอีกฝ่ายพลางเดินออกจากห้องทำงานที่ บก.นรข. ซึ่งทุกๆ มื้อเที่ยงเขาจะออกไปรับภรรยาไปกินข้าวข้างนอกด้วยกันหรือไม่ก็จะกลับไปกินข้าวที่บ้านกับเธอตามประสาคนติดเมียที่อยู่ห่างเมียมากไม่ได้ “แค่จะโทรมาถามว่ากินข้าวรึยังกับเอาต้มอึ่งมาอวดเนี่ยนะไอ้ชล”
(“ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นครับพี่”) ทางฝ่าย ผบ.สายชลที่โทรมาส่ายหน้าตอบ ในยามทำงานเขาก็จะวางตัวอีกแบบให้สมฐานะตำแหน่งเจ้านายกับลูกน้องแต่ในยามนอกเวลางานการพูดคุยก็มักจะดูสนิทสนมกันมากเนื่องด้วย ผบ.สายชลเป็นลูกน้องและรุ่นน้องคนสนิทที่ทำงานอยู่เคียงข้าง ผบ.คเชนทร์มานานและเคารพนับถือ ผบ.คเชนทร์เสมือนพี่ชายแท้ๆ ด้วย
(“ประเด็นมันอยู่ที่ว่าผมเอาต้มอึ่งมาจากไหน”)
“แล้วเอามาจากไหนล่ะ” ตกลงมันตั้งใจจะเอาต้มอึ่งมาอวดเขาจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย
(“คืนก่อนเพลงรักไปจับอึ่งกับเจ้าขาได้มาตั้งเยอะ วันนี้ผมไปรับลูกที่บ้านของพี่เพลงรักมันก็เลยทำต้มอึ่งไว้รอ ตอนนี้ผมรับเจ้าขากลับบ้านแล้วแต่ว่า...”)
“แต่ว่าอะไร หลานกูเป็นอะไร” หรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าขา เพลงรักนะเพลงรักบอกให้ดูแลน้องดีๆ ทำไมถึงเกิดเรื่องได้
(“ก็ไม่อะไรหรอก ผมแค่รู้สึกว่าผมรับลูกกลับบ้านมาแค่ตัวแต่ใจนี่สิ เหมือนจะไม่ได้เอากลับมาด้วย”) พอได้ยินแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อพอจะเดาอะไรออก ถ้าปานมณฑารู้เรื่องนี้เข้าคงกรี๊ดลั่นบ้านแน่ๆ เพราะเจ้าขาเป็นหลานรักของเธอเลย เขาเองก็พอจะดูออกว่าเพลงรักดูมีอะไรแปลกๆ คิดว่าเด็กสองคนนี้ไม่น่าจะรู้สึกถึงความเป็นพี่เป็นน้องกันเหมือนแต่ก่อนแต่เขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรเพราะอยากรอดูท่าทีไปก่อน เจ้าขาเป็นเด็กที่น่ารักมากหากจะเปลี่ยนจากหลานสาวมาเป็นลูกสาวของเขาก็คงจะดีไม่น้อย พ่อกับแม่ของเธอก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน
(“ผมว่าสองคนนี้มันแปลกๆ นะพี่ เนี่ย กว่าจะยอมขึ้นรถกลับบ้านกับพ่อก็อ้อยอิ่งถ่วงเวลาอยู่นั่นแหละแล้วยังบอกอีกว่าถ้าเพลงรักมันหยุดงานเมื่อไหร่สองคนนี้จะไปเที่ยวด้วยกันอีก”)
“ไปเที่ยวหรือไปเดท” ผบ.คเชนทร์ว่าขำๆ ในขณะที่อีกฝ่ายดูหวงลูกสาวอยู่ไม่ใช่น้อย
(“อย่าพูดแบบนั้นสิพี่ผมยังทำใจไม่ได้”) ผบ.สายชลวางช้อนที่ตักต้มอึ่งลง เริ่มกินข้าวไม่ลงแล้ว (“เจ้าขายังเด็ก เพิ่งเรียนจบผมยังทำใจไม่ได้ถ้าลูกจะมีแฟน”)
“แล้วลูกกูไม่ดีตรงไหน”
(“มันป่วงครับ”)
เออมันป่วงจริงเรื่องนี้ ผบ.คเชนทร์ไม่เถียงแล้วก็ไม่ได้จะเข้าข้างอวยลูกชายตัวเองด้วย ในเรื่องการงานเพลงรักทำได้ดีและไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง เก่งการรบ เก่งบริหาร ใจกล้าเด็ดเดี่ยวมั่นคงเดี๋ยวอีกหน่อยก็เข้าทีมซีลทำภารกิจปกป้องประเทศ ส่วนเรื่องนิสัยก็ดีเพราะมีข้ามโขงถ่ายทอดความเป็นคนธรรมะธัมโมให้ เป็นสุภาพบุรุษชอบช่วยเหลือผู้คนจนชาวบ้านเขารักเขาเอ็นดู
“แล้วถ้าสองคนนี้เขาชอบกันจริงๆ แกโอเคมั้ย สำหรับพี่กับป่านเราโอเคมากๆ แกก็รู้ว่าป่านรักเจ้าขามากแค่ไหนแทบจะเป็นแม่ลูกกันอยู่แล้ว เจ้าขาเป็นเด็กที่น่ารักมากถ้าเขากับเพลงรักมีความรู้สึกดีๆ ให้กันพี่ก็อยากสนับสนุน”
(“...”) ผบ.สายชลทำหน้าเซ็งกลับ สำหรับเขาเพลงรักไม่ใช่คนที่แย่เลย ทำงานเก่งมีความรับผิดชอบจนใครๆ ก็ชื่นชมสมกับเป็นลูกชายของ ผบ.นรข. ทำงานเก่ง การรบก็เก่งนิสัยก็ดี เป็นสุภาพบุรุษเหมือนพ่ออ่อนโยนเหมือนแม่ ข้อเสียแทบไม่มีเลยยกเว้นเรื่องความป่วง เนี่ย มีการทำต้มอึ่งมาเอาใจเขาเสียด้วย
(“เพลงรักก็ไม่ได้แย่ ออกจะดีมากเสียด้วยซ้ำถ้าจะรักกันชอบกันผมก็ไม่ว่าหรอกพี่ แต่...เจ้าขายังเด็ก”)
เรื่องนี้ ผบ.คเชนทร์เข้าใจดี ผบ.สายชลเลี้ยงเพลงรักมาตั้งแต่เด็กเขาย่อมรู้ดีว่าเพลงรักเป็นคนอย่างไรแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็อยู่ที่หัวอกความเป็นพ่อ ไม่ว่าเจ้าขาจะไปรักใครชอบใคร ผบ.สายชลก็เป็นกังวลอยู่ดีเพราะความหวงลูก ในสมัยหนุ่มๆ ผบ.สายชลเคยมีปมเรื่องความรัก เรื่องนั้นทำให้เขาฝังใจมาจนทุกวันนี้โชคดีที่มีเจ้าเอยกับเจ้าขาช่วยเป็นแรงใจให้เขาคลายจากความทุกข์ในอดีต เขารักและห่วงใยเจ้าขามาก เขาทะนุถนอมลูกสาวยิ่งกว่าไข่ในหิน พอลูกโตเป็นสาวแล้วจะมีคนรักคนเป็นพ่อเลยเป็นห่วงไปหมด
“ไม่ต้องคิดมากไปหรอกชล ถ้าเด็กสองคนนี้เขาจะรักกันจริงๆ ก็ปล่อยไปให้เป็นเรื่องของหัวใจพวกเขา เราเป็นพ่อก็คอยดูแลอยู่ห่างๆ แบบนี้ไปแต่พี่อยากให้แกมั่นใจ ถ้าเด็กสองคนนี้รักกันจริงๆ พี่จะดูแลเจ้าขาให้ดีที่สุด พี่รักพี่ดูแลน้องเพลงยังไงพี่ก็จะดูแลเจ้าขาแบบนั้น เจ้าขาก็เหมือนลูกสาวของพี่คนหนึ่งพี่จะดูแลเขาให้ดีที่สุด ทุกคนในบ้านพี่ก็รักเจ้าขากันทั้งนั้นและพี่รับปากว่าจะไม่ให้มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับเจ้าขาเหมือนมะปรางเด็ดขาด” มะปรางก็คือหญิงสาวที่สร้างแผลไว้ในใจของ ผบ.สายชล เพียงเพราะเขาไม่รับรักเธอจึงกระโดดลงไปในแก่งอาฮงต่อหน้าเขาเพื่อประชดจนเธอตาย ผบ.สายชลกลัวที่สุดว่าเวรกรรมมันจะย้อนมาตกที่ลูกสาวสุดที่รักของเขา แต่เมื่อ ผบ.คเชนทร์ยืนยันเสียขนาดนี้เขาก็พอจะเบาใจขึ้น ถ้า ผบ.คเชนทร์เป็นคนรับปากเองเขาเชื่อว่าลูกของเขาจะปลอดภัยจากเรื่องร้ายๆ ทั้งปวง
(“ก็ถ้าเด็กสองคนนี้จะรักกันจริงๆ งั้น...ผมฝากเจ้าขาด้วยนะพี่ นี่แก้วตาดวงใจของผม”) ถึงจะหวงและห่วงลูกมากแต่ถ้ามันคือความสุขของลูก ผบ.สายชลก็ไม่อยากขัดขวาง อีกส่วนก็เพราะเขาไว้ใจและเชื่อใจในตัวเพลงรักด้วยนี่แหละ
“เดี๋ยวจะเลี้ยงให้ดีเหมือนน้องเพลงเลย จะไม่เลี้ยงแบบลูกสะใภ้แต่จะเลี้ยงแบบลูกสาว แต่เจ้าขาก็ยังเด็กจริงๆ นั่นแหละเดี๋ยวพี่จะอบรมเพลงรักมันให้ว่าถ้ารักน้องก็ให้ทะนุถนอมน้องไปก่อน อย่าทำอะไรให้น้องเสียหายเด็ดขาด พี่คิดว่าเพลงรักมันเป็นผู้ใหญ่และมีความเป็นสุภาพบุรุษมากพอแกอย่าคิดมากเลย บอกเจ้าเอยด้วยว่าพี่กับป่านจะรักเจ้าขา จะดูแลเจ้าขาให้ดีที่สุด”
(“เฮ้อ แต่มันก็อดใจหายไม่ได้นะพี่ นี่ลูกผมโตเป็นสาวแล้วหรอถ้าเลือกได้ผมอยากให้เจ้าขาอายุห้าขวบแล้วไม่ต้องโตอีกเลย”)
“พี่ก็ไม่อยากให้น้องเพลงโตเป็นสาวเหมือนกัน ถ้าเทียบกันแล้วเพลงรักน่ะนิสัยน่ารักกว่าไอ้เรนเจอร์เยอะ เพลงรักมันแค่ป่วงแต่ไอ้เรนเจอร์น่ะเข้าขั้นบ้าเลยนะ น้องเพลงก็หลงแต่มันอยู่นั่นแหละเดี๋ยวถ้าหลานคลอดเมื่อไหร่พี่ว่าจะไม่ให้ไอ้เรนเจอร์มันเลี้ยงลูกหรอกแล้วก็จะไม่ให้ป่านเลี้ยงหลานด้วย”
(“ทำไมล่ะพี่”)
“มึงก็ดูผลงานสิ พี่เลี้ยงข้ามโขงกับน้องเพลงเป็นหลัก ส่วนเพลงรักน่ะป่านเป็นคนเลี้ยงเองกับมือเพลงรักก็เลยได้นิสัยป่วงมาจากแม่ไง เพราะงั้นพี่จะเป็นคนเลี้ยงหลานแฝดเอง” เรื่องนี้ ผบ.สายชลเห็นด้วยก่อนจะหัวเราะออกมากับ ผบ.คเชนทร์ที่ได้นินทาปานมณฑาเล็กๆ น้อยๆ ได้คุยกับรุ่นพี่แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย ถ้า ผบ.คเชนทร์ผ่านมาได้เขาก็น่าจะผ่านได้เหมือนกัน ก็แค่ลูกสาวมีความรัก...
(“แต่ผมก็ยังอดห่วงลูกไม่ได้...”)
“มึงไปคิดค่าสินสอดไว้รอเลย เด็กน่ารักๆ แบบเจ้าขาพี่ทุ่มไม่อั้น”
(“โธ่พี่ ผมยังทำใจไม่ได้พี่มาพูดเรื่องสินสอดแล้วหรอ”) ผบ.คเชนทร์หัวเราะร่วนเมื่อเห็นสภาพคุณพ่อที่หวงลูกมาก สงสัยต้มอึ่งจะเป็นหมันเสียแล้วเมื่อ ผบ.สายชลกินข้าวไม่ลง แต่ในฐานะของคนเป็นพ่อมีลูกสาวเขาก็เข้าใจดี ถึงจะสนับสนุนให้เด็กๆ รักกันแต่ทุกอย่างก็ต้องอยู่บนความถูกต้อง เขาจะไม่ให้เพลงรักล่วงเกินหรือทำให้เจ้าขาเสียหายเด็ดขาด เขาจะสนับสนุนความรักของลูกชายอย่างเพลงรักและจะช่วยปกป้องเกียรติของหลานสาวอย่างเจ้าขาไปพร้อมๆ กัน ความรักเป็นสิ่งสวยงามเขาเองก็อยากให้ลูกๆ หลานๆ มีความรักที่ดีและเขาจะไม่ยอมให้เพลงรักทำให้เจ้าขาเสียใจเด็ดขาด
“ซ้ายหน่อยๆ เดี๋ยวๆๆ มันซ้ายเกินไปพี่ซีลขยับไปทางขวาอีกนิด ยืนนิ่งๆ หน่อยสิเดี๋ยวผมตกลงไปหน้าแหกทำไงคนยิ่งหล่อๆ อยู่”
“โอ๊ยก็ตัวมึงหนักอย่างกับควาย กูบอกให้หาไม้มาสอยดีๆ มึงก็ไม่เอา” เสียงคนเถียงกันดังมาจากหลังบ้านพักของหัวหน้าดนัยผู้เป็นหัวหน้าสถานีเรือนครพนม และด้วยคุ้นในเสียงของคนที่เถียงกันอยู่ ผบ.คเชนทร์ที่เดินผ่านมาทางนี้พอดีจึงเดินเข้าไปดู ปกติบ้านพักหลังนี้หัวหน้าดนัยจะอยู่กับภรรยาและลูกแต่สงสัยหัวหน้าดนัยจะพาเมียออกไปกินข้าวเที่ยงตอนนี้ก็เลยไม่มีใครอยู่บ้านทำให้มีหัวขโมยแอบย่องเข้ามาอีกแล้ว
พอมาถึง ผบ.คเชนทร์ก็ทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์กำลังขี่คอผู้กองกรินทร์อยู่พร้อมกับเอื้อมมือไปเด็ดมะม่วงพวงหนึ่งจากกิ่ง หัวหน้าดนัยเขาก็เคยบอกหลายรอบแล้วว่าถ้าอยากกินก็บอกเขาดีๆ เดี๋ยวเขาให้คนมาเก็บให้แต่ไอ้ลูกเขยบ้านี่มันก็ชอบแอบย่องมาขโมยของเขาอยู่เรื่อยอย่างคราวก่อนก็แอบมาขโมยมะม่วงจนลูกเมียของหัวหน้าดนัยเขาตกอกตกใจกัน
“พวงนี้พวงใหญ่ๆ เลยพี่ซีล ซี๊ดดด เปรี้ยวปากอยากเอาไปจิ้มพริกเกลือกินแล้ว”
“เออ เดี๋ยวกูทำน้ำปลาหวานให้ด้วย”
“ดีมากพี่ชาย”
“มึงนะมึง ดันมาแพ้ท้องแทนเมียซะได้นี่มึงจะเป็นทาสเมียเกินไปแล้วนะไอ้เรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ว่าโดยที่ยังให้น้องชายขี่คอขโมยมะม่วงอยู่
“มันคือการแบ่งเบาภาระการตั้งท้องของเมียนะพี่ เนี่ย พี่พนาเขาสอนมา ผมแพ้ท้องแทนน้องเพลงทีนี้น้องเพลงก็ไม่ต้องทรมานเพราะแพ้ท้องไง แค่อุ้มท้องลูกแฝดให้ผมก็ลำบากมากแล้วเดี๋ยวหน้าที่แพ้ท้องเนี่ยผมแพ้แทนเอง”
“มึงก็อย่าไปฟังพี่พนาให้มาก พี่พนามันไม่ได้เป็นทาสเมียแต่มันเป็นขี้ข้าเมีย ตอนนี้ยังไม่เลิกเห่อเลยลูกสาวจะเข้าโรงเรียน” พูดถึงน้องเขยแล้วก็อดนินทาต่อไม่ได้เมื่อสารวัตรพนาตอนนี้จิตใจอยู่ที่การไปโรงเรียนของลูกสาวหมดแล้ว ชุดนักเรียนของลูกก็เป็นคนเอามาซักมารีดให้ลูกเองกับมือ พวกอุปกรณ์การเรียนก็เอามาจัดทุกวัน จัดเสร็จก็รื้อออกมาจัดใหม่วนไปอยู่นั่นคาดว่าจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันเปิดเทอม ไม่มีใครจะเห่อเท่าเขาอีกแล้ว ส่วนตัวลูกสาวที่จะเป็นคนไปโรงเรียนเองกลับขลุกอยู่กับแม่และน้องชาย ทั้งปีนต้นไม้เล่น เล่นโคลน ยิงปืนกระสุนโฟน ตีมวย ปั่นจักรยานแข่งกันไปรอบบ้าน เลือดปีศาจในตัวช่างเข้มข้นดีเหลือเกิน นี่เห็นบอกว่าจะเอาไส้เดือนไปฝากเพื่อนที่โรงเรียนเป็นของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่ด้วย พอได้ยินแบบนี้คนเป็นลุงก็เริ่มสงสารเด็กคนอื่นๆ และคุณครูแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าทุกคนจะอยู่รอดปลอดภัยนะ
“นู่นๆ พี่ พวงนั้นน่ากินเอาพวงนั้นด้วย” คนที่ทำหน้าที่เด็ดชี้มือบอกส่วนคนที่อยู่ด้านล่างกลับนิ่งอึ้งเมื่อหันไปเห็น ผบ.คเชนทร์ยืนจ้องอยู่ เอาแล้วไงทีนี้ โดนจับได้แล้ว
“พี่ซีลขยับไปทางนั้นหน่อยผมจะเอาพวงนั้นด้วย” คนที่ยังขี่คอพี่ชายอยู่ยังไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่มองมะม่วง มองอย่างเดียวไม่พอยังคว้าพลาดได้มะม่วงลูกที่มีรอยแมลงเจาะก็เลยปาทิ้งไป แต่ทว่าดันปาไม่ดูตาม้าตาเรือเกือบจะโดนหัวพ่อตาเข้า
“ไอ้เรนเจอร์มึง...”
“อะไรเล่า”
“มึงก้มลงมาดูนี่ก่อน” คนเป็นพี่ก็ส่งสัญญาณมือบอกยิกๆ นี่ถ้ามันไม่ขี่คอเขาอยู่เขาเผ่นไปก่อนแล้วนะเนี่ย
“จะให้ดูอะไรวะ มีหมาเดินผ่านมาทางนี้รึ...งะ...ไง” คราวนี้ผู้กองกวินทร์ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นหมา เอ๊ย เห็นพ่อตากำลังยืนมองอย่างเอาเรื่องอยู่ ด้วยความตกใจทำให้เขาหงายหลังตกลงมา หากพี่ชายไม่รีบหันไปประคองเอาไว้คาดว่าอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดีคงได้ทรุดหนักกว่าเดิมแน่ๆ
ผบ.คเชนทร์ย่างสามขุมเข้ามาอย่างเอาเรื่อง บอกแล้วไงว่าถูกปองร้ายอยู่อย่าเสนอหน้าออกมาเพ่นพ่านเพราะบ้านพักของหัวหน้าดนัยอยู่ใกล้กับกำแพงของสถานีเรือ เกิดมีคนร้ายมาซุ่มอยู่แถวๆ กำแพงสถานีเรือจะทำอย่างไร ถ้าไม่อยู่เฝ้าเมียที่บ้านก็ไปนอนอยู่ที่แพนู่น
“เมื่อกี้นี้มึงว่าใครเป็นหมาไอ้เรนเจอร์”
“เออ...” คนที่เพิ่งปากเปราะว่าพ่อตาเป็นหมารีบกระตุกชายเสื้อพี่ชายยิกๆ อย่างขอความช่วยเหลือ แล้วพอคนพี่อ้าปากจะแก้ตัวแทน ผบ.คเชนทร์ก็ยกมือขึ้นมาห้ามอีก
“แล้วมึงโยนมะม่วงใส่กูทำไม”
“เออ...” ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่ ใครจะไปรู้ว่าจะโผล่มาแถวนี้ คนที่เพิ่งปองร้ายพ่อตาแบบไม่ได้ตั้งใจนึกในใจ แล้วก่อนที่เขาจะโดนพ่อตาทุบผู้กองกรินทร์ก็แอบกระตุกชายเสื้อของเขาพร้อมกับขยิบตาใส่ส่งสัญญาณให้ ซึ่งพอพี่ชายส่งสัญญาณให้ผู้กองกวินทร์ก็แสร้งทำเป็นแพ้ท้องขึ้นมา
“อุ๊บ...แหวะ อ้วกกกกก”
“มึงแพ้ท้องอีกแล้วหรอเรนเจอร์” คนน้องแกล้งคลื่นไส้ทางฝ่ายคนพี่ก็แสร้งทำเป็นตกอกตกใจลูบหลังให้ป้อยๆ
“อ้วกกกกก โอยไม่ไหวพี่ซีลผมหน้ามืดจะเป็นลม”
“อะไรนะจะเป็นลมด้วยหรอ งั้นพี่จะรีบพามึงกลับบ้านนะ” ว่าแล้วก็ดึงน้องชายมาขี่หลังตัวเองก่อนจะรีบพากันเผ่นหนีโดยที่สองมือของคนจะเป็นลมยังกำพวงมะม่วงเอาไว้แน่น ผบ.คเชนทร์มองตามแล้วก็ชักสีหน้าใส่อีก ไอ้แฝดเจ้าเล่ห์กวนส้นตีนนักนะมึง เนี่ย แล้ว ผบ.สายชลยังจะมาห่วงลูกสาวอีกหรอถ้าเทียบกันแล้วเคสของเขาน่าห่วงกว่าตั้งเยอะ อย่างน้อยเพลงรักมันก็ไม่ได้กวนส้นตีนพ่อตา ต่างกับไอ้แฝดคู่นี้ที่สามัคคีกันกวนตีนเขา
“ตอนนี้เล่นกันให้พอเหอะ หลังจากนี้พวกมึงเจอศึกหนักกันแน่” สายตาที่มองลูกเขยกับหลานชายอย่างหมั่นไส้แปรเปลี่ยนมาเป็นความห่วงใย ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงยังไม่หายบาดเจ็บดีก็ให้พักกบดานกันไปก่อนแล้วถ้าหายดีเมื่อไหร่เขาจะลากคอกายยันต์มาจัดการให้ได้

วีรกรรมของเพลงรักถูกเล่าขานให้ทุกคนที่นครพนมฟังจนข้ามโขงต้องโทรไปถามข่าวคราวจากน้องชาย นี่ขนาดเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วแต่เพลงรักก็ยังไม่ยอมรับเสียทีว่าหลงรักน้องสาวที่โตมาด้วยกัน แล้วทั้งๆ ที่ยังปากแข็งอยู่แต่วันหยุดนี้ก็แพลนเอาไว้แล้วว่าจะพาเจ้าขาไปเที่ยวที่ไหน มีการขออนุญาต ผบ.สายชลแล้วเสร็จสรรพซ้ำยังซื้อเสื้อผ้าชุดหล่อๆ เอามาเตรียมไว้อีก แค่นั้นยังไม่พอยังมีการแอบโทรไปถามผู้กองกวินทร์ ผู้หมวดศิขรินและอัศวินอีกว่าการแอบรักน้องสาวต่างสายเลือดที่โตมาด้วยกันมันเป็นอย่างไรเพราะทั้งสามหนุ่มนี้ต่างก็ได้น้องสาวต่างสายเลือดมาเป็นแฟนกันทั้งนั้น
“ไอ้เพลงรักเอ๊ย! พิรุธเพียบเลยนะเอ็ง” ข้ามโขงว่าหลังจากที่วางสายจากน้องชายที่กำลังแถจนสีข้างถลอกอยู่เรื่องของเจ้าขา ที่มันวางสายนี่ไม่ใช่อะไรหรอก เห็นว่าจะโทรไปถามเจ้าขาน่ะว่ากินมื้อเช้ากับอะไรจะได้กินตาม เนี่ย อาการออกขนาดนี้แล้วยังจะปากแข็งไม่เลิก
ข้ามโขงส่ายหน้าใส่น้องชายที่ปลายสายก่อนจะชะลอจักรยานลงเมื่อเห็น ผบ.คเชนทร์กับผู้กองกรินทร์กำลังวิ่งออกกำลังกายกันอยู่ริมแม่น้ำโขง ตั้งแต่กลับมาจากหนองคายเขาจะลงไปนอนที่แพกับทีมอัลฟาทุกคืนเพราะตอนนี้ผู้กองกรินทร์มาอยู่ที่นครพนมโดยมีกุมาริกามาด้วย พอพ่อของเขาให้กุมาริกามาอยู่ที่บ้านด้วยกันผู้กองกรินทร์ก็เลยมาอยู่เฝ้าเมียส่วนผู้กองกวินทร์ก็พะเน้าพะนอเพลงพิณไม่เลิก พ่อกับแม่ของเขาก็ขลุกอยู่ด้วยกันส่วนคุณยายก็นอนแต่หัวค่ำ งานนี้คนโสดคนเดียวในบ้านอย่างเขาก็เลยเหงาจึงต้องไปนอนที่แพกับทุกคนในทีมแล้วพอตอนเช้าเขาถึงจะรีบกลับบ้านมากินมื้อเช้ากับพ่อและแม่ อย่างเช้านี้ก็เช่นกันโดยก่อนเข้าบ้านเขาแวะไปซื้อของกินที่ตลาดมาเพิ่ม น้องสาวของเขากำลังท้องหลานแฝดเขาก็เลยไปซื้อขนมอร่อยๆ มาให้เธอ ช่วงนี้เพลงพิณหิวบ่อยมากผู้กองกวินทร์ก็เลยยัดของกินเอาไว้จนเต็มตู้เย็น นี่เห็นว่าจะซื้อตู้เย็นมาเพิ่มไหนจะเตรียมตู้เย็นไว้สต๊อกน้ำนมให้ลูกอีก เพราะเคยเลี้ยงหลานมาแล้วถึงสองคนเขาก็เลยค่อนข้างจะเป็นการเป็นงานในการดูแลคนท้องและเลี้ยงเด็ก
“อ้าวข้ามโขง” ผบ.คเชนทร์เรียกเมื่อเห็นลูกชายขับจักรยานเข้ามาข้างๆ ขณะที่เขากับผู้กองกรินทร์กำลังจะวิ่งกลับเข้าบ้านหลังจากที่ออกไปวิ่งกันตั้งแต่เช้ามืดแล้ว “ไปตลาดเช้ามาหรอลูก” ซื้อข้าวของมาเสียเยอะเลย
“ไปซื้อของกินมาให้น้องเพลงน่ะครับ พวกสลัด ขนมแล้วก็ผลไม้ ช่วงนี้เห็นว่าหิวบ่อยสงสัยเจ้าแฝดในท้องจะกินจุ” คนกำลังจะมีหลานยิ้มแป้นเมื่อยามเอ่ยถึง เขาชอบเล่นกับเด็กนี่ยังคิดถึงน้องชมพูกับน้องโมกไม่หายเลย
“พอๆ กับไอ้เรนเจอร์ นี่รู้ยังว่ามันถึงขั้นจะซื้อตู้เย็นใหญ่ๆ เอาขึ้นไปไว้บนห้องนอนเวลาน้องเพลงหิวกลางดึกจะได้ไม่ต้องเดินลงมา เช้าๆ แบบนี้จะลากมาวิ่งด้วยกันมันก็ไม่ยอม มันกำลังเข้าครัวทำมื้อเช้าให้น้องเพลงอยู่” ผู้กองกรินทร์ทำเป็นพูดจน ผบ.คเชนทร์ต้องหันมามองบนใส่ ความจริงเขาจะลากเอาไอ้แฝดคนน้องมาวิ่งด้วยกันแต่ไอ้แฝดคนน้องมันดันหนีเข้าห้องครัวไปเขาก็เลยต้องลากไอ้แฝดคนพี่มาแทน นี่ถ้าไม่ลากมาก็คงจะนอนกกเมียไม่ยอมตื่นง่ายๆ หรอก
ระหว่างที่ผู้เป็นพ่อกับผู้กองกรินทร์กำลังวิ่งกลับบ้านข้ามโขงก็ปั่นจักรยานช้าๆ ตามจนเมื่อใกล้จะถึงบ้านนั่นแหละเขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าที่หน้าบ้านมีใครคนหนึ่งกำลังยืนด้อมๆ มองๆ อยู่ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาและเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่หน้าบ้านคือหญิงสาวร่างเล็กๆ ผิวขาวผ่องหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู เธอสวมรองเท้าผ้าใบ กระโปรงยาวสีครีมกับเสื้อแขนสั้นปกทหารเรือสีน้ำตาล ผมที่ยาวสลวยถักเป็นเปียวางพาดที่ไหล่เล็กๆ ข้างขวา ดูน่ารักสวยหวานจนข้ามโขงแทบจะไม่กะพริบตาเลย ผบ.คเชนทร์กับผู้กองกรินทร์แอบหันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นปฏิกิริยาของข้ามโขงที่กำลังมองสาวน้อยตรงหน้า
“ดีใจด้วยนะครับ ลูกชายทั้งสองคนของคุณอาขายออกแล้ว” ผู้กองกรินทร์กระซิบบอก ผบ.คเชนทร์ เขาจำเพชรน้ำผึ้งได้ดีแต่คราวนี้เธอดูแปลกตาไปเพราะแต่งตัวเป็นสาวหวานเชียว ทุกทีนี่นึกว่าเป็นเด็กผู้ชายเสียอีก
“ข้ามโขงมันต้องเป็นลูกเขยคำแสนใช่มั้ย”
“ใช่ครับ ก็คุณอาเป็นพ่อของข้ามโขงแล้วลุงคำแสนก็ต้องเป็นพ่อตาข้ามโขงสิครับ” สองอาหลานแอบกระซิบพูดกันในขณะที่ข้ามโขงรีบปั่นจักรยานเข้าไปหาเพชรน้ำผึ้งแล้ว เขาแทบจะทิ้งจักรยานแล้ววิ่งเข้าไปหาเธอด้วยซ้ำด้วยความคิดถึงและไม่คิดว่าจะได้เจอเธอเร็วแบบนี้ ตอนแรกเขากลัวว่าเธอจะหลบหน้าเขาไปอีกแต่นี่...เขากลับมาที่นครพนมได้ไม่กี่วันเธอก็มาหาเขาแล้ว หลายวันก่อนเพลงรักก็บอกเขาเหมือนกันว่าพ่อของเขาไปหาเพลงรักที่บ้านแล้วยังได้เจอเจ้าขาด้วย
เพชรน้ำผึ้งเองก็ดีใจเหมือนกันที่ได้เจอข้ามโขง เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปยกมือไหว้ ผบ.คเชนทร์กับผู้กองกรินทร์ซึ่งทั้งสองก็รับไหว้เธอแล้วยิ้มให้
“คือ...พ่อให้เอาผลไม้มาให้ครูเพลงพิณค่ะเป็นผลไม้ที่พ่อปลูกเอง ครูเพลงพิณกำลังท้องถ้าได้กินผลไม้ก็คงจะดี” เพชรน้ำผึ้งบอกอย่างไม่แน่ใจและอดกลัว ผบ.คเชนทร์ไม่ได้ เขาคือคนที่ตามล่าพ่อของเธอแล้วเธอก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อต้องบอกให้เธอมาที่นี่ด้วย เธอกลัวเหลือเกินว่า ผบ.คเชนทร์จะคาดคั้นเธอเรื่องพ่อ กลัวว่าเขาจะดุเธอ กลัวว่าเขาจะ...
“งั้นอาฝากขอบใจพ่อของหนูด้วยนะ” ผบ.คเชนทร์เองก็ดูออกว่าเพชรน้ำผึ้งดูจะกลัวเขา เธอคงกลัวว่าเขาจะไปจับพ่อของเธอก็เลยดูกลัวแบบนี้แต่เขาก็แยกแยะได้ เด็กคนนี้เป็นผู้บริสุทธิ์และเธอก็เจตนาดี ไม่แน่เธออาจได้มาเป็นลูกสะใภ้ของเขา เรื่องพ่อก็ส่วนพ่อและเรื่องลูกก็ส่วนลูกเขาไม่เอามาปนกันอยู่แล้ว
“นี่เพชรน้ำผึ้งครับคุณพ่อ ลูกสาวของพ่อคำแสน” ข้ามโขงรีบแนะนำเพชรน้ำผึ้งอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้าไปรับตะกร้าผลไม้จากเธอ แล้วพอเขารับตะกร้าผลไม้ไปเพชรน้ำผึ้งก็ยื่นถุงขนมมาให้เขาอีก
“ส่วนนี่ของหมอ พ่อฝากมาให้ พ่อเป็นคนทำเองเลยนะ”
“แล้วเราช่วยพ่อทำรึเปล่า” ข้ามโขงยิ้มแป้นขณะรับถุงขนมมา แค่พ่อฝากขนมมาให้เขาก็ดีใจมากแล้วและยิ่งดีใจมากขึ้นเมื่อได้เห็นหน้าคนที่หิ้วถุงขนมมาให้
เพชรน้ำผึ้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ความจริงเธอเป็นคนทำขนมเองแล้วให้พ่อมาช่วยทำต่างหาก พอดีว่าพ่อให้เอาผลไม้มาให้เพลงพิณเธอก็เลยแถมโดยการทำขนมมาให้ข้ามโขงด้วย
“กินแค่ขนมก็น่าจะอิ่มแล้วมั้ง ข้าวเช้าไม่ต้องกินหรอก” ผู้กองกรินทร์แกล้งแซวเมื่อเห็นข้ามโขงดูจะดีใจมากที่ได้ขนมแล้วก็คงจะไม่แบ่งขนมนี่ให้คนอื่นกินด้วย “ขนมน่าอร่อยจัง แบ่งพี่กินด้วยได้รึเปล่าน้องชมพู่”
“ไม่ได้ยินที่น้องชมพู่บอกหรอ เขาบอกว่าเอามาฝากผมไม่ได้เอามาฝากพี่” คนหวงขนมหันขวับมาว่าพร้อมกับกอดถุงขนมเอาไว้แน่นจนผู้กองกรินทร์กับ ผบ.คเชนทร์ต้องหัวเราะตาม ส่วนเพชรน้ำผึ้งก็หันมามองที่ผู้กองกรินทร์อย่างแปลกใจเพราะเขาใส่เสื้อกล้ามสีดำแต่ทำไมที่ตัวของเขาไม่เห็นมีรอยสักยันต์เลยล่ะ ก็ตอนนั้นพ่อของเธอจับเขาสักยันต์ทั้งตัวเลยนี่นา
“รอยสักยันต์หายไปไหน” อย่าบอกนะว่าไปลบรอยสักของพ่อเธอทิ้ง เพชรน้ำผึ้งจ้องผู้กองกรินทร์อยู่นานจนข้ามโขงต้องมายืนขวางเอาไว้ ไม่อยากให้เธอมองผู้ชายคนอื่น
“นี่พี่ซีล เป็นแฝดของพี่เรนเจอร์”
อ๋อ ถึงว่าสิ เพชรน้ำผึ้งพยักหน้าเข้าใจเพราะเธอเคยเจอสองแฝดพร้อมๆ กันมาแล้ว หน้าเหมือนกันมากจนแยกไม่ออกตอนนี้ก็คงจะแยกง่ายขึ้นระหว่างคนที่มีรอยสักยันต์กับคนที่ไม่มี
“พ่อว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่านะ ข้ามโขงชวนน้องมากินข้าวเช้าด้วยสิ”
ฮะ เพชรน้ำผึ้งมีท่าทีตกใจไม่ได้อยากจะไปกินข้าวด้วยเพราะยังกลัว ผบ.คเชนทร์อยู่ เธอแค่อยากมาเจอข้ามโขง เอ๊ย! แค่เอาขนมมาให้เฉยๆ
“ไม่เอา เดี๋ยวต้องไปโรงเรียนต่อ” เธอรีบบอกข้ามโขงเมื่อเขาจะพาเธอเข้าบ้าน เพชรน้ำผึ้งยังคงมอง ผบ.คเชนทร์ด้วยความไม่ไว้ใจอยู่ด้วยกลัวว่าเขาจะเอาเรื่องพ่อของเธอมาพูดหรืออาจบังคับให้เธอบอกที่อยู่ของพ่อ
“นี่เพิ่งหกโมงเช้าโรงเรียนยังไม่เปิดหรอกแล้วก็ไม่ต้องกลัวอาด้วยนะ อารับรองว่าจะไม่พูดเรื่องของพ่อหนู” ดูก็รู้ว่าเพชรน้ำผึ้งไม่ไว้ใจเขา ผบ.คเชนทร์ก็เลยบอกอย่างใจดี ส่วนข้ามโขงที่อยากให้เธอมากินมื้อเช้าด้วยกันก็รีบช่วยพูดอีกคน
“เราชอบน้องเพลงมากไม่ใช่หรอเข้าไปหาน้องเพลงในบ้านหน่อยสิ อีกอย่างแม่ของพี่กับคุณย่าก็อยากเจอเราด้วยนะ แม่ของพี่เป็นน้องสาวของพ่อคำแสน คุณย่าก็เป็นแม่ของพ่อ เราไม่อยากเจอคุณย่าหรอ”
คุณย่าหรอ...เพชรน้ำผึ้งคิดตาม นอกจากพ่อเธอก็มีแค่ลุงบุญส่งที่เป็นญาติ นอกจากทั้งสองคนนี้เธอก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกเลยพอรู้ว่าจะได้เจอย่าเธอก็เลยรู้สึกอยากเจอ แต่ว่าเธอไม่ใช่สายเลือดของพวกเขานะ...
“แต่ว่า...ฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อ...”
“อย่าพูดจาเหลวไหล เราน่ะเป็นลูกสาวของพ่อคำแสน เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อเพราะงั้นก็ต้องเป็นหลานของคุณย่าด้วย ต่อไปอย่าพูดอีกนะว่าไม่ใช่ลูกของพ่อคำแสน” ข้ามโขงดุ เขาโชคดีกว่าเธอที่มีพ่อสองคน มีแม่ป่าน มีคุณย่าแล้วก็น้องๆ แต่เธอไม่มีใครเลยเขาอยากให้เธอมีครอบครัวแบบนี้และเขายินดีที่จะแบ่งปันครอบครัวของเขาให้กับเธอ
“พี่เขาพูดถูกแล้ว” ผบ.คเชนทร์บอก “หนูเป็นลูกสาวของคำแสนก็ควรจะเข้าไปไหว้คุณย่า ไหนจะอาป่านอีก พวกเรากับหนูเป็นครอบครัวเดียวกันนะต่อไปหนูก็มาหาคุณย่ากับอาป่านที่นี่ได้ตลอดไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นให้ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองเลย”
ความใจดีของ ผบ.คเชนทร์กับข้ามโขงทำให้เพชรน้ำผึ้งคลายความกังวลไป เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงให้เธอมาที่นี่ เรื่องเอาผลไม้มาให้เพลงพิณคงเป็นเรื่องรองแต่เรื่องหลักพ่อคงอยากให้เธอมาเจอทุกคนที่นี่ พ่อคงรู้ดีว่าทุกคนที่นี่จะต้อนรับเธอ
“ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก ปะ เข้าบ้านกัน” ข้ามโขงถือวิสาสะเข้ามาจูงมือเพชรน้ำผึ้งเดินเข้าบ้านแล้วปล่อยจักรยานทิ้งเอาไว้จนผู้กองกรินทร์ต้องร้องเรียก
“อ้าวแล้วจักรยานมึงล่ะข้ามโขง กลับมาเอาจักรยานไปเก็บก่อนสิ”
“มือไม่ว่าง พี่ซีลมือว่างก็เอาไปเก็บให้ผมหน่อยสิ”
“อะไรวะไอ้...” กำลังจะด่ามันสักหน่อยแต่ ผบ.คเชนทร์ก็ชี้ไปที่มือของข้ามโขงให้ผู้กองกรินทร์ดู มือข้างหนึ่งข้ามโขงหิ้วของฝากที่เพชรน้ำผึ้งเอามาให้ ส่วนอีกมือเขาก็กำลังจูงมือสาวน้อยเดินเข้าบ้าน พอเห็นดังนั้นผู้กองกรินทร์ก็เลยร้องว่าไปอีก
“เฮ้ยๆๆ เป็นถึงเจ้าอาวาสไปจับมือถือแขนสีกาได้ยังไงข้ามโขง เดี๋ยวศีลก็ขาดหรอกมึง”
“หนวกหูเว้ย!” ข้ามโขงร้องตอบกลับมาจนผู้กองกรินทร์จะหันมาฟ้อง ผบ.คเชนทร์ถึงเรื่องพฤติกรรมของข้ามโขงที่เปลี่ยนไป ผบ.คเชนทร์หัวเราะร่วนก่อนจะบอกหลานชายไปว่า
“มันสึกแล้วล่ะซีล”

ภายในบ้านของ ผบ.คเชนทร์แลดูอบอุ่นมากเมื่อเพชรน้ำผึ้งเดินเข้ามา ถึงจะเคยมาที่นี่แต่การมาครั้งนี้ก็แตกต่างจากครั้งก่อนเพราะตอนนี้สมาชิกทุกคนอยู่ในบ้านกันครบ เธอก้มลงมามองที่มือของตัวเองเมื่อข้ามโขงยังจับมือของเธอเอาไว้แน่น ดูท่าทางเหมือนเขาจะอยากให้เธอได้เจอกับทุกคนมาก เพชรน้ำผึ้งแอบยิ้มเมื่อลอบมองดูเขาขณะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
ที่ห้องนั่งเล่นตอนนี้ปานมณฑากำลังนั่งจัดดอกไม้อยู่กับพุดตาน ทั้งสองคนหันมามองข้ามโขงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขาจูงมือใครเข้ามาด้วย ปานมณฑายิ้มขึ้นทันทีเมื่อได้เจอสาวน้อยตรงหน้าด้วยรู้ดีว่าเพชรน้ำผึ้งคือใคร พี่ชายของเธอเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ เคยเห็นแค่ผ่านๆ แต่คราวนี้เพิ่งจะได้เจอตัวแบบจริงๆ จังๆ เสียที ตอนที่ ผบ.คเชนทร์ออกไปวิ่งกับผู้กองกรินทร์คำแสนได้โทรมาหาเธอบอกว่าจะให้ลูกสาวเอาผลไม้ที่เขาปลูกมาให้เพลงพิณ ท่าทางพี่ชายของเธอจะอยากให้เธอได้เจอกับลูกสาวของเขาเลยเอาเรื่องผลไม้มาเป็นข้ออ้าง
“คุณย่า คุณแม่ครับ นี่เพชรน้ำผึ้งครับเป็นลูกสาวของพ่อคำแสน” ข้ามโขงรีบแนะนำด้วยความตื่นเต้นและเรียกพุดตานว่า คุณย่า แทนคำว่า คุณยาย ส่วนเพชรน้ำผึ้งก็รีบยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง พอเห็นปานมณฑากับพุดตานยิ้มให้อย่างใจดีเธอก็ยิ่งเบาใจ
พุดตานน้ำตาคลอเมื่อได้เห็นเพชรน้ำผึ้ง ข้ามโขงได้เล่าให้ทุกคนฟังว่าคำแสนมีลูกสาวที่เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเป็นทารก เรื่องราวความโชคร้ายของครอบครัวเพชรน้ำผึ้งทุกคนรับรู้กันหมดและนึกเอ็นดูเธอนัก คนหนึ่งพลัดพรากจากลูกชายส่วนอีกคนก็ขาดพ่อและแม่ คงเป็นบุญวาสนาที่ทำให้เธอได้มาเป็นลูกสาวของคำแสน เป็นคนที่อยู่กับเขาทำให้เขาไม่ต้องโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง
“เพชรน้ำผึ้งหรอลูก” พุดตานถาม ปากยิ้มน้ำตาคลอปานมณฑาจึงหันมาบอกผู้เป็นแม่
“เรียกน้องชมพู่ก็ได้ค่ะคุณแม่ เห็นข้ามโขงกับเรนเจอร์เรียกแบบนี้กัน”
“พ่อเขาตั้งชื่อให้เสียเพราะขนาดนี้จะมาเรียกว่าชมพู่ได้ยังไง” คนเป็นย่าว่าจนปานมณฑากับข้ามโขงหน้าเหวอในขณะที่เพชรน้ำผึ้งกลับยิ้มแป้นอย่างถูกใจ เธอก็บอกหลายครั้งแล้วว่าชื่อเพชรน้ำผึ้งแต่ข้ามโขงก็ยังเรียกว่าชมพู่อยู่ได้ “มานี่สิลูก มาหาย่าใกล้ๆ หน่อย” ว่าแล้วก็กวักมือเรียกเพชรน้ำผึ้งเข้าไปหาข้ามโขงจึงเป็นคนจูงมือเธอเข้าไปหาพุดตานกับปานมณฑา
เพชรน้ำผึ้งนั่งลงที่พื้นหน้าโซฟาแล้วยกมือไหว้พุดตานกับปานมณฑาอีกครั้ง พุดตานยื่นมือมาเชยคางดูหน้าตาสาวน้อยตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา
“เหมือน...เหมือนจริงๆ ดูสิแม่ป่านว่าเพชรน้ำผึ้งเขาเหมือนพี่ชายเรามากแค่ไหน นี่ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าไม่ใช่พ่อลูกกันจริงๆ แม่จะนึกว่าพี่ชายเราเขาแอบไปไข่ทิ้งไว้ที่อื่นนะเนี่ย”
“ลูกสาวได้พ่อเขาว่าไม่อาภัพค่ะคุณแม่ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูเชียว เห็นพี่คำแสนพูดถึงอยู่บ่อยๆ เพิ่งจะได้เจอกันแบบจริงๆ จังๆ ก็ครั้งนี้แหละ ว่าแต่พ่อเราเอาอาไปนินทาให้ฟังบ้างรึเปล่าเนี่ย” เรื่องนี้ปานมณฑาไม่ไว้ใจ พี่ชายของเธอชอบเอาเรื่องป่วงๆ ของเธอไปเล่าให้ลูกๆ หลานๆ ฟังอยู่เรื่อย
“พ่อเล่าว่าคุณอาเล่นดนตรีเก่งแล้วก็เป็นคนใจดีมากๆ ค่ะ”
“สวยมากๆ ด้วยจ้ะ” ปานมณฑาเสริม เรื่องนี้ยอมไม่ได้จริงๆ เพราะเรื่องที่เธอโดดเด่นที่สุดก็ตรงเรื่องความสวยนี่แหละ
“แหมที่รัก เพิ่งเจอหลานสาวก็อย่าป่วงให้หลานดูสิ” ผบ.คเชนทร์ว่าขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในบ้านกับผู้กองกรินทร์ พอสามีว่าแบบนั้นปานมณฑาก็เลยทำค้อนใส่
พุดตานดึงมือของเพชรน้ำผึ้งมากุมเอาไว้ รู้สึกขอบคุณเพชรน้ำผึ้งนักที่อยู่เป็นเพื่อนคำแสนมาโดยตลอดหลายปีนี้ ลูกชายของตนทำผิดเอาไว้เยอะและก็มีชีวิตที่น่าสงสาร การที่เขามีเพชรน้ำผึ้งมาอยู่ด้วยมันคงจะทำให้ชีวิตของเขาไม่ต้องมืดมนต่อไป ท่าทางเขาจะเลี้ยงดูเพชรน้ำผึ้งมาอย่างดีเสียด้วยตลอดหลายปีที่ผ่านมาหัวใจของคำแสนคงจะอ่อนโยนมากขึ้นเมื่อต้องดูแลลูกสาวน่ารักๆ แบบนี้
“ขอบใจมากนะที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนลูกชายของย่า ขอบใจที่ทำให้เขาไม่ต้องเดียวดาย...”
“เพชรต้องขอบคุณพ่อมากกว่าค่ะที่เลี้ยงดูแลเพชรมาเป็นอย่างดีไม่ทิ้งเพชรไว้ที่บ้านเด็กกำพร้า เพชรรักและภูมิใจในตัวพ่อของเพชรมาก ชีวิตของเพชรไม่มีใครอีกแล้วนอกจากพ่อ” ประโยคนี้เพชรน้ำผึ้งหันมาทาง ผบ.คเชนทร์เพื่อจะบอกให้เขารู้ว่าชีวิตของเธอมีเพียงแค่พ่อเท่านั้น ถ้าเขามาจับเอาพ่อของเธอไปเธอก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว
“ใครว่าล่ะ” พุดตานแย้ง ยังคงกุมมือของเพชรน้ำผึ้งเอาไว้ “พ่อของเราเป็นลูกชายแท้ๆ ของย่าส่วนเราเป็นลูกสาวของเขางั้นก็เท่ากับว่าเราเป็นหลานสาวของย่าด้วยเหมือนกัน”
“เป็นหลานของอาด้วย” ปานมณฑารีบบอก เข้าใจเพชรน้ำผึ้งเป็นอย่างดี เพชรน้ำผึ้งคงจะรักพี่ชายของเธอมากในเมื่อพี่ชายของเธอเลี้ยงดูเพชรน้ำผึ้งในฐานะของลูกสาวงั้นเพชรน้ำผึ้งก็ต้องเป็นหลานของเธอ
“จำเอาไว้นะ นอกจากพ่อแล้วต่อไปนี้เราก็ยังมีย่า มีอาป่าน มีพี่ๆ ทุกคน อย่าถือว่าเราเป็นคนอื่นคนไกลกันแต่ให้ถือว่าเพชรเป็นลูกหลานของคนบ้านนี้ ต่อไปให้มาหาย่าบ่อยๆ แล้วถ้าย่าไปอยู่ที่ฝั่งลาวก็ให้มาอยู่ที่บ้านกับย่า ย่ากับอาป่านจะช่วยดูแลเพชรอีกแรง”
“...แต่ว่าเพชรไม่ใช่...”
“บุญวาสนาคงบันดาลให้เราได้มาเจอกัน ไม่สำคัญหรอกว่าเราจะสายเลือดเดียวกันมั้ยแต่มันอยู่ที่ใจของเรามากกว่า เพชรเป็นลูกสาวของลูกชายย่าเพราะงั้นเพชรก็คือหลานของย่า เราคือครอบครัวเดียวกัน”
เพชรน้ำผึ้งไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าน้ำตากำลังร่วง เธอมองพุดตานนิ่ง
“...คุณย่า...คุณอา...” เพชรน้ำผึ้งเรียกพุดตานก่อนจะหันมาเรียกปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ ในขณะที่ ผบ.คเชนทร์อดคิดไม่ได้ว่าเพชรน้ำผึ้งคงเรียกเขากับปานมณฑาว่าคุณอาได้ไม่นานหรอกเพราะอีกหน่อยเดี๋ยวก็ต้องเปลี่ยนมาเรียกเขากับปานมณฑาว่า พ่อกับแม่แล้ว ก็อาการของข้ามโขงมันชัดขนาดนี้เลยนี่นา เห็นว่าไอ้อาการอกหัก ซึมๆ เมื่อก่อนหน้านี้ก็มาจากเด็กคนนี้นี่แหละ คาดว่าในอนาคตเด็กคนนี้คงจะมาเป็นลูกสะใภ้คนโตของเขา ดูเหมาะกันดีนะ แต่ข้ามโขงต้องไปเป็นลูกเขยพ่อแท้ๆ ของตัวเองคงตลกพิลึก
“อ๋อออออ” อยู่ๆ ปานมณฑาก็ร้องขึ้นมาเมื่อนึกอะไรบางอย่างออกก่อนจะหันมาทางลูกชายด้วยความใสซื่อ “เพชรน้ำผึ้งเขาชื่อเหมือนพันธุ์ชมพู่ที่ข้ามโขงเคยบอกให้แม่ซื้อมาให้กินเลย ใช่มั้ยลูก ที่ข้ามโขงบอกว่าถ้าไม่ใช่ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งก็จะไม่ยอมกิน...อุ๊บ!” ยังพูดไม่จบข้ามโขงก็รีบกระโจนเข้ามาแล้วปิดปากผู้เป็นแม่เอาไว้ ส่วน ผบ.คเชนทร์ก็ได้แต่นั่งหัวเราะที่ความป่วงของแม่กำลังแฉลูกชายต่อหน้าสาว
“คุณแม่อย่าพูดนะครับ” คนเป็นลูกหน้าแดงหูแดงไปหมดแล้วส่วนคนเป็นแม่ก็ยังงงๆ อยู่ว่าตัวเองพูดอะไรผิด ผู้กองกรินทร์กับพุดตานแอบพากันกลอกตามองบนเพราะชินแล้วกับเรื่องป่วงๆ ของปานมณฑา
“อะไร แม่พูดอะไรผิดหรอก็แค่ข้ามโขงชอบกินชมพู่...อุ๊บ!” คราวนี้เป็น ผบ.คเชนทร์เองที่เอามือมาปิดปากภรรยา ทั้งสองคนพ่อลูกต่างก็ช่วยกันปิดปากเธอเอาไว้ก่อนที่เรื่องของข้ามโขงจะถูกแฉไปมากกว่านี้
ข้ามโขงทำหน้าไม่ถูกเมื่อหันมามองหน้าเพชรน้ำผึ้ง แล้วพอเธอทำค้อนใส่เขาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ตอบเมื่อความลับถูกเปิดเผย ทำไมเธอต้องทำค้อนด้วยก็ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งมันอร่อยเขาก็เลยชอบกินมากกว่าพันธุ์อื่นก็เท่านั้น ต้องโทษที่พ่อคำแสนเพราะพ่อดันเอาชื่อของพันธุ์ชมพู่มาตั้งให้เธอเอง

ผู้กองกรินทร์ยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะจะเดินขึ้นบันไดเพื่ออาบน้ำอาบท่าหลังวิ่งออกกำลังกาย เขาทิ้งข้ามโขงเอาไว้ที่ห้องนั่งเล่นปล่อยให้ข้ามโขงถูกแม่ตัวเองแฉต่อหน้าสาวต่อไป ได้เห็นน้องนุ่งมีความรักแบบนี้คนเป็นพี่อย่างเขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย ได้ข่าวว่าเพลงรักเองก็แอบมีซัมติงกับเจ้าขาเหมือนกันท่าทางลูกชายบ้านนี้คงได้เมียพร้อมกันแน่ๆ
“อ้าว” พอเขาจะเดินขึ้นบันไดบ้านไปก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพลงพิณและกุมาริกาเดินลงมาพอดี พอเห็นเขาทั้งสองสาวก็หันมาหัวเราะคิกคักให้กัน
“พี่ซีล...กะพริบตาบ้างก็ได้ค่ะ” เห็นท่าทีของพี่ชายแล้วเพลงพิณก็อดว่าไม่ได้เมื่อตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังมองกุมาริกาจนตาค้างหน้าแดง ทั้งนี้ทั้งนั้นคงเป็นเพราะวันนี้เพลงพิณจับกุมาริกาแต่งตัวด้วยชุดผ้าไหมพื้นเมืองแบบเธอ ทั้งผ้าซิ่นผืนสวยที่นุ่งเข้ารูปแล้วก็เสื้อครอปสายเดี่ยว เรื่องเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายเพลงพิณจัดการส่วนหน้าและทรงผมกุมาริกาก็เป็นคนจัดการ ทั้งสองสาวแต่งตัวเหมือนกัน ผ้าซิ่นแบบเดียวกัน ทรงผมปล่อยยาวม้วนเป็นลอนคลื่นเหมือนกัน เสื้อครอปก็เหมือนกันแต่ต่างกันที่เสื้อของกุมาริกาเป็นสีขาวส่วนของเพลงพิณเป็นสีชมพูอ่อน แม้จะเคยเห็นกุมาริกาแต่งตัวสวยๆ สวมชุดพื้นเมืองแบบนี้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยอมรับเลยต่อให้เห็นอีกกี่สิบรอบเขาก็ตะลึงเพราะเธอช่างสวยกระแทกตากระแทกใจของเขาเหลือเกิน นี่ถ้า ผบ.คเชนทร์ไม่ลากเขาไปออกกำลังกายด้วยนะคาดว่าเช้าวันนี้เขาก็คงจะได้ออกกำลังกายอยู่บนเตียงกับเธอนี่แหละ
“แต่งตัวเหมือนกันเลย”
“อ้าว ก็เราเป็นเมียของพี่แฝดเราก็เลยแต่งตัวเป็นแฝดบ้างสิคะ ว่าแต่เราเหมือนแฝดกันมั้ย” กุมาริกาถามแล้วทำหน้าทำตายั่วยวนเขา
“ไม่...น้ำเมยสวยกว่า” คนตอบก็ตอบซื่อๆ จนกุมาริการ้องว่า
“พูดเแบบนี้เดี๋ยวซ้อรองก็เสียใจแย่หรอกค่ะ” คราวนี้เพลงพิณพยักหน้าเห็นด้วย แต่พอได้ฟังคำตอบของผู้กองกรินทร์อีกเธอก็หัวเราะออกมาทันที
“ไม่เสียใจหรอกเพราะน้องเพลงเขาเป็นคนสวยอยู่แล้ว แต่ที่พี่บอกว่าน้ำเมยสวยกว่าเพราะพี่อยากเอาใจน้ำเมยไง ยังไงพี่ก็ต้องบอกว่าเมียพี่สวยกว่าอยู่แล้ว สำหรับพี่น้ำเมยสวยที่สุดในโลก”
“ถ้าจะหยอดกันขนาดนี้น้องเพลงไม่อยู่เป็นก้างขวางคอแล้ว ไปหาพี่เรนเจอร์ดีกว่าเห็นลงมาทำมื้อเช้าตั้งนานแล้วไม่รู้ว่าจะทำครัวเละแล้วรึยัง”
“ฝากบอกมันด้วยนะคะว่าพี่ไม่กินไข่ดาวไหม้ๆ แบบเมื่อวานนี้แล้ว ถ้ามันทำไหม้อีกพี่จะเอาไข่ดิบกรอกปากมัน” ผู้กองกรินทร์บอกกับเพลงพิณก่อนจะหันมาทางกุมาริกา ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรเขาก็รีบเข้ามาคว้าแขนเธอแล้วลากขึ้นไปบนห้องนอนทันที
“เดี๋ยวๆๆ น้ำเมยเพิ่งลงมานะคะ”
“ลงมาแล้วก็ขึ้นไปใหม่ได้ค่ะ ไม่เห็นหรอพี่ไปวิ่งมาเหนื่อยๆ เหม็นเหงื่อจะแย่แล้วไปอาบน้ำให้พี่หน่อยสิ”
“ไม่เห็นเหม็นเลย” กุมาริกาหันมาว่าพร้อมกับขยับเข้าไปสูดดมกลิ่นที่ตัวของเขา เขาตัวหอมมากแล้วถ้ายิ่งเหงื่อออกก็จะยิ่งหอม หอมจนกลิ่นหอมจากตัวเขาติดอยู่ทั่วตัวของเธอเลย ผู้กองกรินทร์ยิ้มแป้นอย่างถูกใจที่คนรักเข้ามาดอมดมกลิ่นที่ตัวของเขา “แล้วทำไมน้ำเมยต้องอาบน้ำให้พี่ซีลด้วยคะ โตแล้วก็อาบน้ำเองสิ” ปากก็พูดเหมือนจะไม่ยอมไปอาบน้ำให้เขาแต่ท่าทาง รอยยิ้มยั่วยวนและนิ้วมือเล็กๆ ที่ไต่ไปมาตามเนื้อตัวของเขานี่สิ...
“ก็พี่อยากให้น้ำเมยอาบให้นี่คะ ถ้าไม่อยากอาบน้ำใหม่ด้วยกันงั้นแค่นั่งมองพี่อาบน้ำก็ได้”
“อุ๊ย ใครจะไปอยากดูพี่ซีลอาบน้ำ” แก้มนวลๆ แดงระเรื่อ ตาบ้า ตั้งแต่น้ำแข็งขั้วโลกละลายเดี๋ยวนี้หยอดเธอเก่งเหลือเกิน
“เอาน่า อยากดูหน่อยเถอะมีของดีให้ดูก็ต้องดูไม่งั้นเดี๋ยวเสียของแย่” จากที่จะจูงมือกุมาริกาขึ้นบันไดไปเฉยๆ ผู้กองกรินทร์เลยจับเธออุ้มพาดบ่าแล้วแบกขึ้นไปแทน มือของเขาแอบตีก้นเธอเบาๆ ด้วย
“น้ำเมยไม่อาบน้ำให้นะคะ อุตส่าห์แต่งสวยขนาดนี้น้ำเมยไม่อยากเปียก”
“ได้ งั้นนั่งดูเฉยๆ แต่ถ้านั่งดูแล้วอดใจไม่ไหวอนุญาตให้จับพี่กินได้”
“งั้นก็ต้องดูก่อนค่ะว่าน่ากินแค่ไหน”
“ถ้าได้จับกินเข้าปากแล้วจะไม่อยากคาย”
งื้อ เจอดอกนี้กุมาริกาคิดดีไม่ได้เลย แต่ก็...กะหรี่ก็แค่ชื่อแกงเท่านั้นแหละ เธอว่าในใจแล้ววาดแขนกอดผู้กองกรินทร์แน่นยอมให้เขาพาเดินเข้าห้องนอนไปแต่โดยดี

ยังไม่ทันจะได้เดินไปหาสามีที่ห้องครัวเพลงพิณก็มาหยุดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเมื่อเห็นว่าเหมือนจะมีแขกมาบ้านแต่เช้าตรู่ พอเดินเข้าไปก็เห็นแขกคนที่ว่าเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักกำลังนั่งคุยอยู่กับคุณยายของเธอ พ่อกับแม่ของเธอก็อยู่ด้วย
“น้องเพลง” ข้ามโขงรีบลุกขึ้นมาแล้วประคองพาเธอไปนั่งด้วย ตั้งแต่เธอตั้งท้องทุกคนก็ช่วยกันประคบประหงมเธอราวกับไข่ในหิน ยิ่งมีพี่ชายเป็นหมอเขายิ่งใส่ใจเธอเป็นพิเศษ
“จะไปหาเรนเจอร์ที่ห้องครัวหรอลูก ยังไม่ต้องไปหรอกท่าทางในนั้นจะไม่ปลอดภัย แม่เห็นแม่บ้านเขาหิ้วถังดับเพลิงเข้าไปเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่คาดว่าห้องครัวบ้านเราคงเละไปแล้วล่ะ”
“พอๆ กันแหละแม่ยายกับลูกเขย” ทางฝ่าย ผบ.คเชนทร์ว่าเพราะปานมณฑาเข้าครัวทีไรก็ทำครัวเละเหมือนกัน “ถ้าครัวเละก็ให้มันเป็นคนเก็บเอง ถ้าไข่ดาวไหม้อีกแบบเมื่อวานก็ให้มันกินเองให้หมด ตั้งแต่เมียท้องเนี่ยเห็นเข้าครัวบ่อยมากก็นึกว่าจะทำของกินมาบำรุงลูกเมีย แต่ดูหน้าตาของกินแล้วก็อดสงสารหลานแฝดในท้องไม่ได้”
“โธ่คุณพ่อคะ” เพลงพิณว่าแต่ก็พลอยแอบขำสามีตัวเองที่ตั้งอกตั้งใจดูแลเธอเป็นอย่างดี คงเพราะเขาเคยดูแลน้องสาวตอนท้องมาแล้วถึงสองรอบเลยสามารถดูแลเธอได้อย่างคล่องแคล่วและสามารถให้คำแนะนำเธอได้เป็นอย่างดี อาหารที่เขาทำล้วนแต่เป็นของบำรุงเธอกับลูก ถึงหน้าตาอาหารอาจดูแปลกๆ แต่รสชาติก็ใช้ได้ทีเดียวไม่งั้นทุกคนคงไม่ไว้ใจให้เขาเข้าครัวหรอก
เพลงพิณหันมาสนใจแขกของบ้านต่อเมื่อพอดูใกล้ๆ เธอก็จำเพชรน้ำผึ้งได้ เพชรน้ำผึ้งเคยมางานแต่งของเธอแล้วดูเหมือนพี่ชายของเธอก็แอบมีใจให้เด็กคนนี้ ที่สำคัญเด็กคนนี้ยังเป็นลูกสาวบุญธรรมของคุณลุงเธอด้วย
“เพชรน้ำผึ้งลูกสาวลุงคำแสนน่ะลูก น้องเพลงจำได้มั้ย” ขณะที่พุดตานแนะนำเพชรน้ำผึ้งก็รีบยกมือขึ้นไหว้เพลงพิณอีกคนแล้วมองเพลงพิณนิ่งอย่างอึ้งตะลึง สวย...เห็นกี่ทีๆ ก็สวยมากเหลือเกิน เพชรน้ำผึ้งชื่นชมเพลงพิณอยู่แล้วพอได้เจอจริงๆ อีกก็ยิ่งตื่นเต้นจนข้ามโขงต้องรีบปราม
“เก็บอาการหน่อย” เขาว่า รู้หรอกว่าเป็นแฟนคลับน้องสาวเขาน่ะ
“นี่ครูเพลงพิณเชียวนะหมอ ครูเพลงพิณตัวเป็นๆ” เพชรน้ำผึ้งยังตื่นเต้นไม่เลิก
“ก็เคยเจอกันมาแล้วนี่ยังไม่หายตื่นเต้นอีกหรอ” พอเขาว่าแบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็ค้อนใส่ข้ามโขงอีกที จนเพลงพิณขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ เพชรน้ำผึ้งนั่นแหละเธอเลยเลิกค้อนใส่ข้ามโขง
“เพชรน้ำผึ้งมาที่นี่คนเดียวหรอจ๊ะ ลุงคำแสนมาด้วยมั้ย” เพลงพิณอยากเจอผู้เป็นลุง หลายวันก่อนเพลงรักแอบบอกเธอว่าลุงคำแสนมาหา มาทำของกินอร่อยๆ ให้ด้วยจนเธออยากเจอคุณลุงบ้าง แต่พอมาคิดๆ ดูอาจจะได้เจอคุณลุงยากหน่อยเพราะเธออยู่แต่ในบ้านแล้วพ่อของเธอก็คอยเฝ้าดูแลเธอตลอดคุณลุงคงหาโอกาสมาเจอยาก
“พ่อไม่ได้หรอกค่ะแต่พ่อให้เพชรเอาผลไม้มาให้ครูเพลงพิณ ผลไม้พวกนี้พ่อปลูกเองเลยนะครูเพลงพิณกินเยอะๆ นะ เห็นพ่อบอกว่าคนท้องกินผลไม้เยอะๆ ลูกจะผิวสวย” เพชรน้ำผึ้งชี้มาที่ตะกร้าผลไม้ที่ดูน่ากินอย่างภูมิใจ เพลงพิณเห็นแล้วก็ซึ้งใจนักเมื่อผลไม้ในตะกร้ามีแต่ผลไม้ที่เธอชอบทั้งนั้น เหมือนที่แม่เคยบอกเลยว่าคุณลุงมักรู้เสมอว่าเธอกับพี่ๆ ชอบอะไรและไม่ชอบอะไร
“พี่ฝากขอบคุณคุณลุงด้วยนะ คุณลุงใจดีกับพี่เหลือเกินถ้ามีโอกาสพี่ก็อยากเจอคุณลุงซักครั้ง”
“เพชรจะบอกพ่อให้นะคะ พ่อรักแล้วก็เป็นห่วงครูเพลงพิณมากเดี๋ยวพ่อต้องหาโอกาสมาเจอครูเพลงพิณแน่นอน” พ่อของเธอเห่อหลานแฝดในท้องขนาดนั้น ป่านนี้คงเตรียมของเอาไว้รับขวัญหลานแบบจัดหนักจัดเต็มแล้ว
“เพชรน้ำผึ้งเขาเป็นลูกสาวของลุงคำแสนก็เท่ากับเป็นหลานอีกคนของยาย ต่อไปนี้ก็ให้ถือว่าเพชรน้ำผึ้งเป็นน้องสาวคนเล็กของบ้านเรานะลูก” พุดตานบอกกับหลานสาว เพลงพิณเองก็เข้าใจในเรื่องนี้ พี่ชายกับสามีของเธอเคยเล่าให้ฟังว่าทำไมเพชรน้ำผึ้งถึงมาเป็นลูกสาวของคุณลุงเธอได้ ชีวิตของเพชรน้ำผึ้งนั้นน่าสงสารนัก น่าสงสารพอๆ กับคุณลุงของเธอและเธอก็ดีใจมากที่คุณลุงมีเพชรน้ำผึ้งมาอยู่ด้วย อย่างน้อยในยามที่อยู่ห่างลูกหลานคุณลุงของเธอก็ยังมีเพชรน้ำผึ้งช่วยดูแล
“งั้นเพชรน้ำผึ้งมาเป็นน้องสาวของพี่นะ” เธอดึงมือเพชรน้ำผึ้งมากุมเอาไว้แล้วมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องเรียกพี่ว่าครูเพลงพิณแล้วต่อไปให้เรียกพี่ว่าพี่เพลงพิณ เราเป็นพี่น้องกันเราจะช่วยเหลือดูแลกันให้ดีแล้วก็มาเล่นที่บ้านกับพี่ได้ตลอดเลยนะ”
เพชรน้ำผึ้งดีใจเป็นอย่างมาก ความใจดีและความอ่อนโยนของเพลงพิณทำให้เธออบอุ่นหัวใจ ไม่คิดว่าเด็กกำพร้าอย่างเธอจะมีวันนี้ วันที่มีครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่น มีพ่อ มีย่าแล้วก็คุณอากับพี่ๆ
“จุ๊ๆๆ ไม่เอาไม่ร้องนะเด็กดี ต่อไปนี้พี่จะช่วยคุณลุงดูแลเพชรน้ำผึ้งอีกคนเอง” มือนุ่มๆ ยื่นมาปาดน้ำตาให้เพชรน้ำผึ้งด้วยความอ่อนโยน เพชรน้ำผึ้งพยายามหยุดร้องไห้แล้วฉีกยิ้มหวานๆ ให้เพลงพิณ ดวงตาคู่สวยมองเพลงพิณอย่างรักและเคารพสุดหัวใจ ดีใจเหลือเกินที่เพลงพิณรับเธอเป็นน้องสาว
“เพชรดีใจที่มีพี่สาว...พี่เพลงพิณ” พูดแล้วก็อดเขินไม่ได้ จากนั้นเพชรน้ำผึ้งก็แอบหันมายักคิ้วใส่ข้ามโขง ซึ้งได้ไม่นานเธอก็ทะเล้นใส่เขาเสียแล้ว เพลงพิณที่ทันเห็นเพชรน้ำผึ้งยักคิ้วใส่พี่ชายของตัวเองแล้วข้ามโขงก็แกล้งขึงตาดุใส่หัวเราะออกมาอีกที คิดว่าบางทีน้องสาวในวันนี้อาจได้เป็นพี่สะใภ้ในวันหน้าก็ได้
“ทุกคนครับ มื้อเช้าพร้อมแล้ว” ระหว่างที่ทุกคนอยู่ในบรรยากาศซึ้งๆ ผู้กองกวินทร์ที่ใส่เสื้อกล้ามสีดำแล้วมีผ้ากันเปื้อนสีชมพูทับอีกทีก็เดินเข้ามาบอก ด้วยอยากดูแลเพลงพิณกับลูกในท้องเขาเลยอาสามาเตรียมอาหารให้เธอและบังคับให้ทุกคนในบ้านกินอาหารเมนูบำรุงคนท้องเป็นเพื่อนเพลงพิณด้วย
“อ้าวยัยชมพู่ มาได้ไงเนี่ย” พอเห็นเพชรน้ำผึ้งอยู่ที่นี่ด้วยผู้กองกวินทร์ก็ชี้นิ้วว่าอย่างตกอกตกใจแล้วมองไปรอบๆ ตัวเพื่อหาคำแสน เพราะถูกคำแสนแกล้งมาเยอะเลยมีผวาอยู่บ้าง แต่พอดูท่าจะไม่เห็นคำแสนเขาก็แสยะยิ้มเหี้ยมๆ ขึ้นทันที
“ยัยตัวแสบยังจะกล้าโผล่มาที่นี่อีกหรอ ร่วมมือกับพ่อตัวเองรังแกคนอื่นแบบนี้มันต้องจัดการตี...”
“เรนเจอร์” จากที่ทำท่าจะเข้ามาหาเรื่องเพชรน้ำผึ้งผู้กองกวินทร์ก็ต้องชะงักเมื่อพุดตานเรียกเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ฟังดูเยือกเย็น ทำไมกันล่ะ ปกติคุณยายใจดีกับเขามากนะ คุณยายเอ็นดูเขาที่สุดแล้วทำไม...
“อย่าดุหนูเพชรเขาเด็ดขาดนะ พ่อของเขาเป็นลูกของยายเพราะงั้นหนูเพชรก็คือหลานสาวของยายอีกคน ใครก็ตามห้ามรังแกหลานของยาย”
“ฮะ” นี่เขากลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้วหรอ ผู้กองกวินทร์คิด แล้วพอไม่มีใครเข้าข้างผู้กองกวินทร์ก็พุ่งตรงเข้ามาหาเพลงพิณทันทีแล้วออดอ้อนออเซาะเธอ
“น้องเพลงขาคุณยายไม่เอ็นดูพี่แล้วคุณยายเข้าข้างยัยชมพู่ น้องเพลงรู้มั้ยคะว่ายัยชมพู่ร่วมมือกับพ่อตัวเองรังแกอะไรพี่บ้าง” คนสำออยรีบฟ้องเมียทันทีจนเพลงพิณต้องตีแขนเขาเบาๆ แต่ก็ยังคงยิ้มให้สามีอยู่
“ไม่เอาค่ะพี่เรนเจอร์ คุณลุงคงแค่แกล้งนิดๆ หน่อยๆ แหละค่ะแต่คุณลุงไม่ได้คิดร้ายกับพี่เรนเจอร์หรอกนะคะ น้องเพลงเอ็นดูเพชรน้ำผึ้ง ต่อไปนี้น้องเพลงจะให้เพชรน้ำผึ้งเป็นน้องสาวของน้องเพลงพี่เรนเจอร์ก็อย่าถือสาน้องเลยนะคะ”
คิกๆๆ เพชรน้ำผึ้งแอบหัวเราะเยาะใส่พร้อมกับยักคิ้วเย้ยผู้กองกวินทร์ด้วย โถ ทำเป็นสำออยออเซาะเมีย เดี๋ยวเธอจะให้พ่อจัดการแกล้งให้หนักๆ เลย
“จะให้ยัยชมพู่มาเป็นน้องสาวหรือมาเป็นพี่สะใภ้กันแน่” ได้ยินแบบนี้เข้าไปเพชรน้ำผึ้งก็ทำหน้าเยาะเย้ยผู้กองกวินทร์ไม่ออกแล้วแอบมองมาทางข้ามโขง อยู่ๆ ก็เกิดหน้าแดงขึ้นมาแล้วยิ่ง ผบ.คเชนทร์ พูดขึ้นอีกเพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูก
“จะให้เป็นทั้งสองเลยแกจะทำไม”
“ยัยน้ำเมยคนหนึ่งแล้วนี่ยังจะมียัยชมพู่อีกหรอ” ผู้กองกวินทร์บ่นอุบอิบ ทำไมรอบๆ ตัวเขาถึงได้มีแต่ผู้หญิงประหลาดๆ ก็มีแค่น้องเพลงของเขาคนเดียวนี่แหละที่ปกติและเป็นนางฟ้าอยู่ท่ามกลางดงปีศาจ
“ไม่คุยด้วยแล้ว” เขาว่าอย่างงอนๆ ก่อนจะก้มลงมายิ้มหวานให้เพลงพิณ สองแขนโอบกอดเธออย่างไม่เกรงใจใคร มือก็ลูบหน้าท้องแบนๆ ของเธออย่างทะนุถนอม “หิวมั้ยคะ พี่ทำของอร่อยๆ ให้น้องเพลงกับลูกเยอะเลย เราพาเจ้าแฝดน้อยของเราไปกินข้าวดีกว่านะคะ”
ผบ.คเชนทร์ ข้ามโขงและเพชรน้ำผึ้งทำท่าเลี่ยนใส่ทันที บนโลกใบนี้คงมีแค่เพลงพิณคนเดียวนี่แหละที่ผู้กองกวินทร์มองว่าเป็นนางฟ้า
“น้องเพลงกับลูกกำลังหิวพอดีเลยค่ะ”
“อะไรนะ เจ้าแฝดหิวหรอลูก หิวกันแล้วหรอลูกหืม” คนที่กำลังจะได้เป็นคุณพ่อก้มลงมาพูดกับท้องของเพลงพิณอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขกับลูกแฝดของตน เพลงพิณเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย
“จะว่าไปเช้าวันนี้ยายยังไม่เห็นเรนเจอร์แพ้ท้องเลย เมื่อวานยังเห็นนั่งอ้วกอยู่ข้างๆ ซีลตั้งนาน”
“อย่าทักครับคุณยาย ถ้าทักปุ๊บผมจะแพ้ท้องปั๊บทันที เจ้าแฝดของผมเป็นเด็กฉลาดรู้จักให้พ่อแพ้ท้องแทนแม่ ว่าแต่...คุณแม่ช่วยเปลี่ยนสีผ้ากันเปื้อนให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ ในห้องครัวมีแต่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูผมใส่ทีไรนึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงตลอด”
“ผู้หญิงที่ชื่อเรนนี่น่ะหรอ” พอปานมณฑาว่า ทั้งเพลงพิณ ผบ.คเชนทร์และข้ามโขงก็พากันหัวเราะทันที งานนี้ผู้กองกวินทร์เลยทำท่างอนเข้าให้โดยเฉพาะงอนพ่อตาที่เอาเรื่องนังเรนนี่มาเล่าให้ทุกคนฟังทั้งๆ ที่รับปากเขาแล้วว่าจะไม่เอาเรื่องนังเรนนี่มาเล่าให้ใครฟัง “แม่ว่าผ้ากันเปื้อนสีชมพูมันสวยดีนะ เวลาใส่ทำอาหารแล้วดูน่ารักดี”
“แต่คุณแม่ทำอาหารไม่เป็นนะครับ” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์ยิ่งหัวเราะดังกว่าเดิมเมื่อผู้กองกวินทร์เอาเรื่องจริงมาพูด
“แม่เขาไม่ได้เอามาใส่ทำอาหาร แม่เขาเอามาใส่ถ่ายรูปแล้วแอ๊บว่าทำอาหารเป็น”
“พี่เชนทร์!” ปานมณฑารีบหันมาตีสามีเข้าให้ข้อหาแฉเธอต่อหน้าลูกๆ หลานๆ ใครว่าเธอทำอาหารไม่ได้เธอก็แค่ทำไข่พะโล้แล้วลืมปอกเปลือกเท่านั้นเอง
เพลงพิณมองทุกคนด้วยรอยยิ้มมีความสุข พ่อกับแม่แกล้งแซวกันดูน่ารักแล้วไหนจะได้น้องสาวคนใหม่อีก วันนี้ช่างเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่ดีจริงๆ
“เดี๋ยวน้องเพลงจะซื้อผ้ากันเปื้อนผืนใหม่ให้นะคะพี่เรนนี่” เธอหันมาบอกสามี
“จะงอนก็ตรงที่ยังเรียกพี่ว่าเรนนี่นี่แหละ” คนงอนว่าก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูให้เพลงพิณได้ยินแค่คนเดียว “จำได้มั้ยคะว่าถ้าดื้อแล้วเรียกพี่ว่าเรนนี่ไม่หยุดจะโดนอะไร” รอยยิ้มของเขาแลดูเจ้าเล่ห์จนเพลงพิณหนาวๆ ร้อนๆ แก้มนวลๆ แดงระเรื่อ ถ้าเธอแซวเขาเรื่องเรนนี่เขาจะจับเธอไปทำโทษบนเตียงอย่างเร่าร้อน
“บ้า” คนถูกขู่ว่าออกมาเบาๆ อย่างเขินอาย หัวใจเต้นระรัวแต่ลึกๆๆ ในใจก็อดยอมรับไม่ได้ว่าชอบที่โดนขู่แบบนี้ “น้องเพลงหิวแล้ว เราพาลูกๆ ไปกินข้าวเช้าดีกว่านะคะ”
“ทำมาเปลี่ยนเรื่อง” ผู้กองกวินทร์บีบจมูกเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวและเอ็นดูก่อนจะกอดประคองพาเพลงพิณไปห้องอาหาร แม้ท้องเพลงพิณจะยังไม่โตจนเห็นชัดแต่เขาก็กอดประคองเธอเดินตลอดราวกับว่าเธอท้องโตจนจวนจะคลอดแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“ถ้าจะกอดประคองขนาดนั้นอุ้มไปเลยก็ได้นะ” ผบ.คเชนทร์ประชดตามหลังลูกเขยกับความประคบประหงมเมียแบบเวอร์ๆ ของผู้กองกวินทร์ แต่เห็นผู้กองกวินทร์ดูแลเพลงพิณดีแบบนี้เขาก็วางใจ เพลงพิณเองก็ดูมีความสุขมากๆ ด้วย
“แล้วนี่จะนั่งอยู่นานมั้ย พาน้องไปกินข้าวสิเดี๋ยวน้องต้องไปเรียนนะ” ว่าลูกเขยแล้วก็หันมาว่าลูกชายต่อ แล้วพอเขาบอกข้ามโขงก็เด้งตัวลุกขึ้นในทันทีแล้วคว้ามือเพชรน้ำผึ้งตามผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณไป พุดตานเห็นแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยเพิ่งจะเคยเห็นหลานชายคนโตจับมือถือแขนผู้หญิงแบบนี้
“ผมหวังว่าคำแสนมันจะไม่เรียกสินสอดแพงนะครับคุณแม่”
“ได้ข่าวว่าพ่อของหนูเพชรเขาหวงลูกสาวมากเลยนะเรื่องสินสอดนี่แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” พุดตานว่าขำๆ ก่อนจะหันมาทางปานมณฑา “แล้วเราล่ะว่าไงแม่ป่าน”
“ถ้าป่านจะเอาซะอย่างพี่คำแสนไม่กล้าขัดใจป่านหรอกค่ะ ป่านจะขอหนูเพชรมาเป็นลูกสะใภ้ ป่านชอบเด็กคนนี้”
“งั้นก็อย่าลืมไปคุยกับเจ้าเอยด้วยนะ” ผบ.คเชนทร์เตือน ปานมณฑาก็ยิ่งยิ้มแป้นด้วยว่าที่ลูกสะใภ้ทั้งสองคนถูกใจตนมาก
“ป่านล็อกมงหนูเพชรกับเจ้าขาเอาไว้แล้วค่ะ”

“ปล่อยๆๆ สิมาจับอีหยังกะด้อกะเดี้ยแท้หมอข่อยย่างเองได้ ข่อยบ่แม่นเด็กน้อยแล้ว” (ปล่อยๆๆ จะมาจับอะไรนักหนาหมอฉันเดินเองได้ ฉันไม่ใช่เด็กนะ) พอพ้นห้องนั่งเล่นเพชรน้ำผึ้งก็แกะมือข้ามโขงออก
“เดี๋ยวหลง”
“บ้านหมอบ่แม่นศาลากลางจังหวัดเด้อ” (บ้านหมอไม่ใช่ศาลากลางจังหวัดนะ) ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะ ยัง ยังจะมาทำฉีกยิ้มแป้นแล้นให้เธออีก
“เดี๋ยวอีพ่อฮู้เข้าสิหาว่าอ้ายเบิ่งเพชรบ่ดี” (เดี๋ยวพ่อรู้เข้าจะหาว่าพี่ดูแลเพชรไม่ดี)
“จักแม่นหยังกะบ่ฮู้” (อะไรก็ไม่รู้) เพชรน้ำผึ้งทำไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหารที่ตอนนี้ผู้กองกวินทร์กำลังประคองเพลงพิณนั่งลงบนเก้าอี้ แม่บ้านก็จัดโต๊ะอาหารใกล้จะเสร็จแล้ว
“เพชร มานั่งข้างๆ พี่สิ” เพลงพิณกวักมือเรียกไวๆ เพชรน้ำผึ้งก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปนั่งลงข้างเพลงพิณอย่างว่าง่ายทั้งๆ ที่ตรงนี้มันเป็นที่ประจำของข้ามโขงแท้ๆ ดังนั้นข้ามโขงก็เลยนั่งลงที่อีกข้างของเธอแทน
“พี่ซีลกับยัยน้ำเน่าล่ะ โอ๊ย!” เมื่อเรียกชื่อกุมาริกาด้วยคำแปลกๆ ผู้กองกวินทร์ก็เลยถูกเพลงพิณหยิกเข้าให้ บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกกุมาริกาดีๆ หน่อย
“พี่ซีลขึ้นไปอาบน้ำค่ะคุณน้ำเมยก็อยู่กับพี่ซีล”
“ยัยนี่บังอาจจับพี่ซีลกินก่อนอาหารเช้าอีกแล้ว เฮอะ! งั้นพวกเรากินก่อนเลยไม่ต้องรอหรอก”
“ไม่ต้องรออะไร” คราวนี้ผู้กองกรินทร์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกุมาริกา ในมือของผู้กองกรินทร์มีแมวอ้วนตัวสีขาวผูกโบสีชมพูมาด้วย สีหน้าทั้งคนทั้งแมวดูจะไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
“อ้าวลงมาเร็วจังเลยพี่ชาย” ทุกทีพออยู่กับเมียสองคนทีไรจะขลุกอยู่ด้วยกันนานมากนี่นา ทำไมรอบนี้เร็วนักล่ะ
“ไม่รู้ใครเอาลูกมึงเข้าไปไว้ในห้องกู นอนแผ่อยู่บนเตียงกูพอไปไล่ก็ยังมาข่วนกูอีก อย่าให้ได้จับส่งไปอยู่กับนังมุกลดาของไอ้นาวิกนะ แม่ง หมดอารมณ์เลย” พอได้ฟังผู้กองกรินทร์ว่า ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็พากันหัวเราะลั่น ถึงว่าสิหน้าหงิกลงมาทั้งผัวทั้งเมีย
“หนูไปกวนลุงซีลทำไมลูก ไปข่วนลุงซีลด้วยหรอเด็กดื้อ” ผู้กองกวินทร์รีบเข้ามารับเอาแมวอ้วนของตัวเองไปกอด น้องแมวเพลงพิณมากวนตอนที่เขาทำมื้อเช้าอยู่เขาก็เลยจะหิ้วขึ้นไปไว้บนห้องนอน แต่ตอนนั้นเพลงพิณกับกุมาริกากำลังแต่งตัวทำสวยกันอยู่ในห้องของเขาเขาก็เลยต้องหิ้วลูกสาวไปปล่อยไว้ในห้องนอนของพี่ชายแทน
“เอาลูกมึงไปไกลๆ ก่อนที่กูจะเอาไปทำพะโล้แมว”
“น้องเพลงดูสิคะ พี่ซีลมันขู่จะเอาลูกเราไปกินอีกแล้ว” พ่อแมวรีบอุ้มลูกสาวไปฟ้องเพลงพิณส่วนข้ามโขงก็ทำท่าจะเข้าไปช่วยดูแผลแมวข่วนให้แต่ผู้กองกรินทร์ก็บอกว่าไม่เป็นไรเพราะแผลไม่ใหญ่ เรื่องโดนข่วนเขาไม่อะไรหรอกแต่เซ็งและหมดอารมณ์มากกว่าเพราะกว่าจะไล่จับแมวได้ก็ทำเอาวิ่งวุ่นอยู่ในห้องนอนตั้งนานสองนาน
“อ้อน้ำเมย นี่น้องชมพู่นะคะเขาเป็นลูกสาวลุงคำแสน หลานสาวคนเล็กของบ้านนี้” เคลียร์เรื่องแมวเสร็จแล้วผู้กองกรินทร์ก็หันมาโอบเอวกุมาริกาตามเดิมพร้อมกับผายมือไปทางเพชรน้ำผึ้งเพื่อแนะนำให้เธอรู้จักกับอีกฝ่าย เพชรน้ำผึ้งที่กำลังฉีกยิ้มแฉ่งเพราะดีใจที่ได้เห็นดาราดังใกล้ๆ แบบนี้หุบยิ้มลงทันทีกับชื่อที่ผู้กองกรินทร์แนะนำ นี่อยู่ต่อหน้าดาราดังของประเทศนะเธออยากให้กุมาริการู้จักชื่อจริงๆ ของเธอมากกว่า
“อ๋อ นี่หรอคะน้องชมพู่ที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเป็นหวานใจของคุณหมอ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูจัง”
“แค่กๆๆ” อยู่ดีๆ ข้ามโขงก็สำลักกาแฟ ก่อนหน้านี้ก็โดนแม่แฉแล้วกุมาริกายังจะมาแฉเขาซ้ำอีกหรอ
“ชื่อเพชรน้ำผึ้งค่ะไม่ได้ชื่อชมพู่ แต่เรียกว่าเพชรเฉยๆ ก็ได้นะคะ” สายตาดุๆ ตวัดใส่ผู้กองกรินทร์ข้อหาบิดเบือนชื่อของเธอ แล้วพอหันกลับมาทางกุมาริกาสายตาของเพชรน้ำผึ้งก็เปลี่ยนไป ถึงจะเคยเจอกุมาริกามาแล้วตอนงานแต่งของเพลงพิณแต่นั่นก็เป็นการเจอกันแบบผ่านๆ โชคดีจริงๆ ที่วันนี้เธอได้เจอดาราสาวคนดังอย่างใกล้ชิด ตัวจริงดูสวยแล้วก็น่ารักกว่าในทีวีเยอะเลย เพชรน้ำผึ้งส่งสายตาหวานๆ มาให้กุมาริกา แม้ข้ามโขงจะสะกิดให้เธอเก็บอาการบ้างแต่เพชรน้ำผึ้งก็ยังตื่นเต้นไม่หายจนพุดตาน ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาที่เพิ่งเข้ามาในห้องอาหารนึกขำและเอ็นดูอาการตื่นเต้นของเธอ
“เขาเป็นแฟนคลับคุณน้ำเมยน่ะครับ ได้เจอใกล้ๆ แบบนี้เลยตื่นเต้น” ข้ามโขงบอกอีก ซึ่งพอรู้อย่างนั้นกุมาริกาก็ยิ่งฉีกยิ้มหวานให้เพชรน้ำผึ้งทันที ตอนแรกก็เอ็นดูเพชรน้ำผึ้งอยู่แล้วพอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแฟนคลับของตัวเองด้วยกุมาริกาก็ยิ่งเอ็นดูเพชรน้ำผึ้งเป็นพิเศษ สวยน่ารักขนาดนี้ถ้าป้ามอลลี่ของเธอมาเจอคงได้จีบไปเป็นเด็กในสังกัดแน่ๆ
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าแล้วก็เป็นเวลากินมื้อเช้า แต่ดูจากหน้าตาอาหารแล้วทุกคนยกเว้นเพลงพิณก็ไม่กล้าลงมือกิน ไม่รู้ว่าผู้กองกวินทร์เข้าไปทำอาหารในห้องครัวหรือทำมาจากสนามรบกันแน่
“หมอๆ กินได้อีหลีตี้” (หมอๆ กินได้จริงๆ หรอ) เพชรน้ำผึ้งรีบหันมากระซิบถามข้ามโขงเพราะตรงหน้าเธอมีผัดผักใส่กุ้ง แม้จะมีเปลือกกุ้งปนมาบ้างแต่ที่ทำให้ไม่กล้ากินก็เพราะผักถูกสับจนเกือบละเอียด ผักตำลึงในต้มจืดหมูสับก็ถูกหั่นเป็นเส้นฝอย ปลาแซลมอนย่างสุกจนสีปลาซีดแล้วก็ยำไข่ดาวที่เกือบไหม้
“โทษทีนะชมพู่ที่พี่พามากินของแปลกๆ แต่เช้า” ข้ามโขงกระซิบกลับด้วยความรู้สึกผิดและอายเมื่อเพชรน้ำผึ้งต้องมากินของแปลกกับอาหารมื้อแรกในบ้านของเขา รู้งี้พาไปนั่งกินที่ร้านแถวๆ โรงเรียนสอนพิเศษจะดีกว่า
“เมนูบำรุงคนท้องน่ะ” ทางฝ่ายพ่อครัวบอกเมื่อเห็นสีหน้าทุกคนและได้ยินที่เพชรน้ำผึ้งกระซิบกับข้ามโขง “ลูกจ๋าของผมยังเด็กกินชิ้นใหญ่ๆ ไม่ได้ผมก็เลยต้องสับทุกอย่างให้ละเอียด แซลมอนก็ต้องย่างสุกๆ เพราะคนท้องห้ามกินของดิบ แล้วไข่ดาวของผมก็ไม่ได้ไหม้แบบเมื่อวานนี้ด้วย”
“ไม่ไหม้แต่ก็เกือบจะไหม้” ผู้กองกรินทร์เอาส้อมเขี่ยๆ ยำไข่ดาวแล้วหันไปทางเพลงพิณ “น้องเพลงไม่ต้องกินยำไข่ดาวของมันนะคะพี่สงสารเจ้าแฝดในท้อง”
“ชริ ถ้าไม่ให้น้องเพลงกินงั้นก็เอาไปให้ยัยน้ำเมยกินแทนสิในท้องยัยน้ำเมยไม่มีเด็กนี่” พ่อครัวว่าเข้าให้จนกุมาริการีบส่ายหน้าตอบ
“เรื่องอะไรฉันจะกิน ถึงฉันจะยังไม่ท้องแต่ฉันก็จะทะนุถนอมท้องของตัวเองให้ดีเพื่อรอวันที่ลูกของพี่ซีลจะมาเกิดในนี้ ฉันไม่กล้ากินไข่ดาวไหม้ของคุณลุงแฝดน้องหรอก ลูกในอนาคตของฉันกับพี่ซีลก็บอกว่าไม่อยากกินเหมือนกัน” งานนี้ผู้กองกรินทร์กับ ผบ.คเชนทร์เกือบสำลักกาแฟ กุมาริกาช่างซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองจริงๆ คิดอะไรก็พูดไปแบบนั้น ส่วนข้ามโขงก็ช่วยเอามือมาปิดหูเพชรน้ำผึ้งด้วยเพราะเธอเด็กที่สุดในนี้เดี๋ยวจะเผลอติดนิสัยเพี้ยนๆ มา ในขณะที่ผู้กองกวินทร์ยังแยกเขี้ยวแยกคางใส่กุมาริกาอยู่เมื่อเธอพูดราวกับว่าไข่ดาวของเขามันจะไปเป็นมลพิษตกค้างในท้องเธอ
แม้ว่าหน้าตาอาหารจะดูแปลกเพราะคนเป็นว่าที่คุณพ่ออยากบำรุงลูกน้อยแต่เรื่องรสชาติก็ถือว่าดีใช้ได้จนทุกคนปฏิเสธไม่ลง
"ตกลงนี่มันคือฟักทองผัดไข่ใช่มั้ยเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ชี้มาทางเมนูที่ว่า จำได้ว่าตอนที่แก้วเจ้าจอมท้องผู้กองกวินทร์ก็เคยทำเมนูนี้ให้เธอกินบ่อยๆ
“ใช่ ทำไม”
“ตอนไนเปอร์ท้องแล้วมึงทำเมนูนี้ให้ไนเปอร์กิน ไนเปอร์บอกกูว่ามึงทำซุปฟักทองใส่ไข่ให้กินน่ะ”
“ยัยปีศาจมีตาหามีแววไม่ ถึงว่าคลอดลูกออกมาเป็นปีศาจลิงตั้งสองตัว”
“พี่เรนเจอร์อย่าว่าหลาน” งานนี้คุณป้าเพลงพิณรีบปกป้องหลานรัก หลานๆ ของเธอออกจะน่ารักมาว่าเป็นปีศาจได้อย่างไร
“แต่ยายว่าคราวหน้าเรนเจอร์ไม่ต้องสับทุกอย่างให้ละเอียดก็ได้นะลูก น้องเพลงเขาก็เคี้ยวข้าวอยู่แล้วเจ้าแฝดในท้องกินต่อได้สบายๆ” เห็นทีคงต้องสอนหลานเขยทำอาหารใหม่เสียแล้วสิ พุดตานคิด
“เผื่อน้องเพลงเคี้ยวไม่ละเอียดไงครับคุณยาย ใจจริงผมอยากบดให้ละเอียดแล้วให้น้องเพลงเอาหลอดดูดกินมากกว่านะครับ”
“เรนเจอร์ มึงมันบ้า” ทั้ง ผบ.คเชนทร์และผู้กองกรินทร์พูดพร้อมกัน ยอมใจในความเห่อลูกจนบ้าของคนแถวนี้ เพลงพิณเองก็ไม่ติอะไรเลย ผู้กองกวินทร์ทำอะไรให้ก็กินอย่างเอร็ดอร่อยไปเสียหมด
“พี่ซีล ตอนน้ำเมยท้องพี่ซีลอย่าทำของแปลกๆ ให้น้ำเมยกินนะคะ”
“น้ำเมย พี่ไม่ได้บ้าเหมือนไอ้เรนเจอร์นะคะ” เห็นกุมาริกาดูหวั่นๆ ผู้กองกรินทร์ก็รีบโอ๋ ดูสิเมียของเขาเริ่มผวาในความบ้าของมันแล้ว ไอ้น้องเพี้ยน
“กินกุ้งเยอะๆ” ทางฝ่ายข้ามโขงก็จัดแจงตักกับข้าวให้เพชรน้ำผึ้งเกือบทุกคำ ตักแล้วก็นั่งดูเธอกินด้วยรอยยิ้มไม่ได้สนใจในความเพี้ยนของน้องเขย “พรุ่งนี้มาอีกนะพี่จะเข้าครัวทำมื้อเช้าให้ รับรองเลยว่าไม่ใช่ของแปลกแบบวันนี้แน่นอน”
“มื้ออื่นบ่มีเรียน” (พรุ่งนี้ไม่มีเรียน)
“ไม่มีเรียนก็มาได้ มาทุกวันเลยก็ได้ ภาษาฝรั่งเศสน่ะของถนัดพี่เลยเดี๋ยวพี่ช่วยติวช่วยสอน” เพชรน้ำผึ้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แต่ลึกๆ ในใจก็รู้สึกดีมากๆ แม้ว่าอาหารฝีมือผู้กองกวินทร์จะดูแปลกแต่มันก็ดูพิเศษเพราะมีข้ามโขงนั่งกินอยู่ด้วยนี่แหละ
“พี่ซีลบอกว่าไข่ดาวไหม้ไม่ต้องกิน กินนี่ดีกว่า” แล้วข้ามโขงก็ตักแซลมอนย่างให้เพชรน้ำผึ้งอย่างเอาใจโดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้กองกวินทร์กำลังมองตาขวางอยู่
“ไอ้ข้ามโขง มึงบู้บี้ไข่กู” แม้จะทั้งว่าทั้งทำสีหน้าเอาเรื่องใส่แต่ข้ามโขงก็ไม่ได้สนใจ เขายังคงง่วนอยู่กับการตักกับข้าวให้เพชรน้ำผึ้ง มีการบอกให้แม่บ้านตักข้าวเพิ่มให้เพชรน้ำผึ้งด้วย
“ตกลงพรุ่งนี้มาที่นี่อีกนะ” เมื่อเพชรน้ำผึ้งยังไม่ให้คำตอบข้ามโขงก็ทวงอีก ทุกคนบนโต๊ะอาหารได้แต่แอบฟังเพราะไม่เคยเห็นข้ามโขงตอแยผู้หญิงคนไหนมาก่อน
“ถามพ่อก่อน”
“บอกพ่อไปว่าพี่สั่งให้มา ถ้ามาหาพี่พ่อไม่ว่าหรอก”
“พี่เพลงพิณกินกุ้งเยอะๆ นะคะน้องแฝดจะได้แข็งแรง” นอกจากจะไม่ให้คำตอบข้ามโขงแล้วเพชรน้ำผึ้งยังหันมาคุยกับเพลงพิณแทน คุยกับเพลงพิณแล้วก็หันมาคุยกับกุมาริกาด้วยซึ่งอีกฝ่ายก็คุยเก่งมากจนเพชรน้ำผึ้งไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่จะคือดาราหญิงที่ดังที่สุดในประเทศ ไม่หยิ่งไม่ถือตัวไม่โอ้อวดเลยแม้แต่น้อย ไหนจะคุณย่า ไหนจะอาป่านอีก ทุกคนใจดีกันจริงๆ แม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่เอาเรื่องของพ่อเธอมาพูดจนเธอรู้สึกสนิทใจกับทุกคนที่นี่มากๆ
“พรุ่งนี้เพชรมาที่นี่อีกนะ วันนี้ยังคุยกันได้ไม่เยอะเลย” เพลงพิณเอ่ยชวนเมื่อผู้เป็นพี่ชายแอบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมาให้ พุดตานกับปานมณฑาแอบขำกันอยู่สองคนเมื่อเห็นข้ามโขงเริ่มขอความช่วยเหลือจากน้องสาว ส่วน ผบ.คเชนทร์ก็ส่ายหน้าใส่เมื่อลูกชายไม่ได้ดั่งใจ
“พระสึกใหม่ก็งี้แหละ บวชมาทั้งชีวิตแล้วเพิ่งมาสึกสกิลเลยยังไม่แข็งแรง” เห็นผู้กองสองแฝดมองลูกชายตนด้วยความสงสารคนเป็นพ่อก็เลยต้องแก้ตัวแทน ลูกเขาอยู่ในศีลในธรรมมาทั้งชีวิตจะให้เลเวลเท่าไอ้แฝดนี่ได้อย่างไร พ่อไอ้แฝดกับเขาสอนลูกไม่เหมือนกันเสียหน่อย
“มานะ มากินขนมมาปาร์ตี้กันแบบสาวๆ” กุมาริกาชวนเพชรน้ำผึ้งอีกคนเพราะอยากช่วยข้ามโขง เพชรน้ำผึ้งเองก็ไม่อยากปฏิเสธ เธออยากมาหาเพลงพิณ มาหาคุณย่า อาป่านแล้วก็กุมาริกา ชีวิตของเธอมีแต่พ่อกับลุงบุญส่ง แม้ว่าพ่อจะรักเธอมากและดูแลเธอเป็นอย่างดีแต่อีกใจเธอก็โหยหาความอ่อนโยนจากแม่ด้วย เธอไม่กล้าคบเพื่อนเพราะห่วงเรื่องความปลอดภัยของพ่อแต่เพลงพิณกับกุมาริการู้เรื่องของพ่อเธอเป็นอย่างดีเธอจึงสนิทใจด้วย ส่วนคุณย่ากับอาป่านก็เป็นเสมือนแม่ ทั้งสองคนมีความรักความอ่อนโยนที่เธอโหยหา
“ค่ะ เพชรจะมาเล่นกับพี่เพลงพิณแล้วก็พี่น้ำเมย”
“เยส!!” ข้ามโขงรีบยกกำปั้นให้ตัวเองด้วยความดีใจอย่างออกหน้าออกตาก่อนที่เพชรน้ำผึ้งจะมองแรงใส่เขา
“แต่ข่อยบ่เล่นนำหมอเด้อ” (แต่ฉันไม่เล่นกับหมอนะ)
เท่านั้นแหละ ผู้กองสองแฝดก็พากันหัวเราะลั่นเมื่อข้ามโขงโดนสาวสกัดดาวรุ่งจนหน้าแหก จากที่ตักกุ้งไปวางที่จานให้เพชรน้ำผึ้งเขาก็รีบตักกุ้งกลับมากินเองมันเสียเลย ยัยเด็กบ้า เขาว่าในใจ

หลังมื้อเช้าพุดตานก็เอาด้ายสายสิญจน์มาผูกข้อมือให้เพชรน้ำผึ้งเพื่อเป็นการรับขวัญหลานสาวคนเล็ก ผบ.คเชนทร์ก็ผูกข้อมือรับขวัญหลานสาวเหมือนกันในขณะที่ปานมณฑากลับมีของรับขวัญหลานที่แปลกไปเมื่อของที่ว่าเป็นแหวนทองรูปพญานาคฝังเพชรเม็ดสวย เพชรน้ำผึ้งได้แต่งงๆ ไม่กล้ารับเมื่อเห็นแหวนวงสวยที่ราคาไม่น่าจะถูก นี่อาป่านเอ็นดูเธอขนาดนี้เลยหรอ
“ไม่เอาค่ะ” เธอไม่กล้ารับจึงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ เกรงใจก็เกรงใจแต่ก็ดูเหมือนปานมณฑาเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน
“อย่าขัดใจอานะ” ว่าแล้วก็ดึงมือเพชรน้ำผึ้งมาก่อนจะสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายให้
“เล่นใส่แหวนนิ้วนี้เดี๋ยวยัยชมพู่ก็ขายไม่ออกพอดีสิครับคุณแม่” ผู้กองกวินทร์ว่าพลางช่วยเพลงพิณป้อนขนมน้องแมวเพลงพิณไปด้วย
“ถ้าขายไม่ออกเดี๋ยวแม่ซื้อเอง” ว่าแล้วปานมณฑาก็หัวเราะคิกๆ สายตาแอบเหล่มองลูกชายก่อนจะกุมมือเพชรน้ำผึ้งเอาไว้ “เป็นหลานสาวอาจะใส่แหวนที่นิ้วไหนก็ได้เนาะ พรุ่งนี้มาหาอาอีกนะ” เดี๋ยวจะจับแต่งตัวให้น่ารักๆ จนพี่ชายของเธอตะลึงไปเลย ปานมณฑาเข้าใจเพชรน้ำผึ้งเป็นอย่างดีเด็กคนนี้คงโหยหาความอบอุ่น ความอ่อนโยนจากแม่เพราะทั้งชีวิตก็อยู่แต่กับผู้ชายดิบๆ อย่างพี่ชายเธอ ให้ทายเธอคิดว่าพี่ชายของเธอคงไม่ได้มาพูดคุยเรื่องจุกจิกแบบผู้หญิงกับเพชรน้ำผึ้งแน่ๆ เธออยากมอบความรักความอ่อนโยนในฐานะของแม่คนหนึ่งให้เพชรน้ำผึ้ง อยากมอบความรักให้เพื่อเป็นการตอบแทนที่เด็กคนนี้อยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างพี่ชายของเธอมาโดยตลอดจนเขาไม่ต้องเดียวดายอยู่เพียงลำพัง
เพชรน้ำผึ้งมองแหวนที่นิ้วที่สวมได้อย่างพอดิบพอดีราวกับเป็นแหวนที่ถูกทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองปานมณฑาด้วยความซาบซึ้ง อาป่านช่างใจดีเหมือนอย่างที่พ่อบอกจริงๆ
“ขอบคุณค่ะอาป่าน” ต่อไปเรียกแม่ก็ได้นะ ปานมณฑาคิดในใจพลางดึงเอาเพชรน้ำผึ้งมากอดโอ๋แล้วมองไปทางลูกชายอีกครั้งที่ดูจะดีใจมากกับการต้อนรับเพชรน้ำผึ้งที่อบอุ่น ต่อจากนั้นผู้กองสองแฝด กุมาริกา เพลงพิณและข้ามโขงก็มาผูกข้อมือรับขวัญน้องสาวกันด้วย
“รับเป็นน้องก็ได้แต่ความแค้นนี้มีชำระแน่ๆ ฝากบอกลุงคำแสนด้วย” ผู้กองกวินทร์แยกเขี้ยวใส่เพชรน้ำผึ้ง ยังแค้นไม่หายเรื่องที่ถูกคำแสนแกล้ง แต่พอเพชรน้ำผึ้งหันไปทำหน้าเศร้าๆ อ้อนเพลงพิณ พี่สาวของเธอก็ไม่ทำให้ผิดหวังเมื่อเพลงพิณรีบดุผู้กองกวินทร์ทันทีข้อหาข่มขู่เธอ ในขณะที่ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกากลับผูกข้อมือรับขวัญเธออย่างใจดี แฝดคู่นี้คงเหมือนกันแค่หน้าตาจริงๆ เพราะแฝดคนพี่ดูน่ารักใจดีกว่าแฝดคนน้องเยอะ
“ยินดีต้อนรับนะ น้องสาวคนใหม่” ข้ามโขงที่ผูกข้อมือเป็นคนสุดท้ายบอก ใบหน้าฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาจนใครๆ ก็แปลกใจเมื่อไม่เคยเห็นข้ามโขงยิ้มแย้มตลอดเวลาแบบนี้
“สงสัยมันจะปลื้มมาก พาสาวเข้าบ้านเป็นครั้งแรกแล้วแม่มันเอ็นดูยัยชมพู่มาก หมดปัญหาเรื่องแม่ผัวกับลูกสะใภ้” ผู้กองสองแฝดแอบซุบซิบกันอยู่สองคน
“พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์เลิกเรียกเพชรว่าชมพู่ได้แล้ว เขาชื่อเพชรน้ำผึ้งนะพี่”
“อ้อหรอ” ผู้กองสองแฝดว่าพร้อมกันเมื่อข้ามโขงหันมาว่า แล้วผู้กองกวินทร์ก็พูดต่อ
“ชื่อชมพู่เนี่ยก็มึงไม่ใช่รึไงเป็นคนตั้งให้แล้วก็พาพวกกูเรียกจนติดปาก”
เพชรน้ำผึ้งมองค้อนข้ามโขงอีกเมื่อเขาพาทุกคนเรียกชื่อเธอจนเพี้ยนไปหมด แต่ก็เอาเถอะ อยากจะเรียกอะไรกันก็เรียกไป ถ้าชื่อชมพู่แล้วมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้เธอจะเป็นชมพู่ของทุกคนก็ได้

เพราะมีเรียนต่อเพชรน้ำผึ้งจึงขอตัวลาทุกคนโดยรับปากกับคุณย่าและอาป่านแล้วว่าพรุ่งนี้จะมาที่นี่อีก พี่เพลงพิณกับพี่น้ำเมยก็ช่างใจดีห่อขนมมาให้เธอตั้งเยอะแยะเอาไว้เป็นเสบียงด้วยกลัวเธอจะหิวระหว่างเรียน มีความสุขจัง เพชรน้ำผึ้งคิดขณะเดินออกมาจากบ้าน อยากเล่าให้พ่อฟังจะแย่แล้ว อยากเล่าให้พ่อกับลุงบุญส่งฟังเหลือเกินว่าทุกคนใจดีกับเธอมากแค่ไหน
“ยิ้มไม่หุบเลยนะ” คนที่เดินออกมาส่งว่าขึ้นพลางกัดกินขนมไปด้วย พอหันมามองตามเพชรน้ำผึ้งก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าขนมที่ข้ามโขงกำลังกินอยู่นั้นเป็นขนมที่เธอเป็นคนทำมาให้เขา เมื่อกี้เห็นผู้กองกวินทร์จะมาแย่งเอาไปกินด้วยแต่เขาก็ไม่ยอมแบ่งให้ มีแค่เพลงพิณคนเดียวเท่านั้นที่เขายอมแบ่งขนมให้กิน
“แซบบ่หมอ” (อร่อยมั้ยหมอ) เธอชี้มาที่ขนมในมือข้ามโขง ซึ่งเขาก็รีบกัดกินคำใหญ่อย่างเอร็ดอร่อยเพื่อโชว์ว่าขนมมันอร่อยจริงๆ
“แซบ อยากกินอีกหลายๆ” (อร่อย อยากกินอีกเยอะๆ)
“เดี๋ยวสิบอกอีพ่อให้เด้อ ให้อีพ่อเฮ็ดให้กิน” (เดี๋ยวจะบอกพ่อให้นะ ให้พ่อทำให้กิน)
“เพชรเฮ็ดกะได้ เพชรนั่นล่ะเฮ็ดบ่ต้องไปยากนำอีพ่อดอก” (เพชรทำก็ได้ เพชรนั่นแหละทำไม่ต้องไปรบกวนพ่อหรอก)
เพชรน้ำผึ้งไม่ตอบ แต่เห็นข้ามโขงกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยแบบนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะทำมาให้เขาอีก จะทำมาเผื่อทุกๆ คนด้วย
“หมอ...หมอว่างบ่ สิออกไปไสบ่” (หมอ...หมอว่างมั้ย จะออกไปไหนรึเปล่า)
“เป็นหยัง” (ทำไมหรอ)
“เออ...พาข่อยไปส่งโรงเรียนแหน่” (เออ...พาฉันไปโรงเรียนหน่อย) ว่าแล้วก็ต้องก้มหน้างุดอย่างเขินๆ ซึ่งพอเธอก้มหน้าลงข้ามโขงก็ยิ้มแป้นอย่างดีใจ ความจริงต่อให้เธอไม่ขอเขาก็ตั้งใจว่าจะไปส่งเธออยู่แล้วใครจะปล่อยให้เธอไปโรงเรียนตามลำพังกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็จะไปรอรับเธอที่ด่านทางเข้าประเทศด้วย จะไปรับเธอมาที่บ้านด้วยตัวของเขาเอง
“ได้เลย” เขาชูกุญแจรถขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้พ่อเป็นคนยัดกุญแจใส่มือเขาเพื่อให้เขาไปส่งเธอ แต่พอเขาจะเดินนำเธอไปที่รถยนต์เพชรน้ำผึ้งกลับชี้ไปทางจักรยานของเขาที่ผู้กองกรินทร์เอามาเก็บให้ที่โรงจอดรถ
“ข่อยอยากขี่จักรยาน” เธอเดินลิ่วๆ ตรงไปที่จักรยาน ข้ามโขงเองก็ไม่อยากขัดใจเขาจึงรีบเดินตามเธอไปแล้วแย่งเอากระเป๋าใส่หนังสือเรียนของเธอมาถือให้ จะว่าไปขี่จักรยานก็ดีเหมือนกันเพราะมันทำให้เขานึกถึงตอนที่เขาพาเธอมาบ้านครั้งแรก ตอนนี้เขาทำเครื่องดื่มหกราดตัวเธอจนต้องพาเธอนั่งจักรยานมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน
เพชรน้ำผึ้งขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจักรยานของเขาพร้อมกับกำชายเสื้อของเขาเอาเป็นหลักยึดแต่ข้ามโขงก็ดึงมือของเธอมากอดรอบเอวของเขาแทน แล้วตอนที่ดึงมือของเธอมากอดรอบเอวเขาก็สัมผัสโดนแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอเข้า แหวนที่แม่ของเขาเพิ่งจะสวมให้เธอเพื่อเป็นการรับขวัญหลาน
“แหวนสวยนะ” เขาแกล้งแซว “ถ้าเป็นเด็กดีเดี๋ยวจะให้เพิ่มอีกวง”
“แหวนอีหยัง” (แหวนอะไร) เพชรน้ำผึ้งเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยว่าเขาจะให้แหวนอะไรกับเธออีก แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วและเธอก็ไม่กล้าถอดแหวนออกเพราะอาป่านบอกว่าห้ามถอด เธอไม่อยากขัดใจอาป่านเพราะอาป่านอุตส่าห์เอ็นดูเธอ คุณย่าก็บอกเหมือนกันว่าอยากให้เธอใส่เอาไว้
“บ่บอกดอก” (ไม่บอกหรอก) ข้ามโขงยิ้มยียวนใส่อย่างอารมณ์ดีก่อนจะผิวปากแล้วพาเธอปั่นจักรยานออกไปจากบ้าน เพชรน้ำผึ้งก็ได้งงและสงสัยแต่ก็เอาเถอะเธอไม่อยากรู้แล้วก็ได้ แต่วันนี้เธอมีความสุขมากจริงๆ นะ เธอยิ้มให้กับตัวเองแล้วมองไปยังแม่น้ำโขงที่กว้างใหญ่ก่อนจะไล่สายตามาหยุดที่แผ่นหลังกว้างของข้ามโขง เธอกระชับมือกอดรอบเอวเขาแน่นและคิดว่าถ้ามีเขาปั่นจักรยานไปส่งที่โรงเรียนทุกวันก็คงจะดี

เพลงพิณกับกุมาริกาพากันหัวเราะคิกๆ ขณะแอบดูข้ามโขงอยู่ที่ริมหน้าต่างห้องนั่งเล่น จนกระทั่งเห็นข้ามโขงดึงมือเพชรน้ำผึ้งไปกอดรอบเอวตัวเองทั้งสองสาวก็พากันร้อง ฮิ้ววว เชียร์ข้ามโขงกับเพชรน้ำผึ้งอย่างออกหน้าออกตาจน ผบ.คเชนทร์ต้องหันมามองลูกสาว เดี๋ยวนี้เพลงพิณหัดแซวคนอื่นแล้วร้อง ฮิ้ววว แล้วหรอ ลูกสาวแสนเรียบร้อยของเขากำลังจะติดนิสัยของกุมาริกามานะเนี่ยแล้วนับวันสองคนนี้ก็ดูจะยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย ทำไมลูกสาวของเขาต้องติดนิสัยของกุมาริกามา ทำไมกุมาริกาถึงไม่ติดนิสัยของลูกเขาไปบ้าง
“แหวนที่ป่านเอามารับขวัญหนูเพชรน้ำผึ้งวงนั้นพี่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ” เขาหันมาถามปานมณฑาต่อ ซึ่งปานมณฑาก็มาแอบมองข้ามโขงกับเพชรน้ำผึ้งเหมือนกัน ดูตื่นเต้นไม่ต่างจากเพลงพิณกับกุมาริกาเลย
“อ๋อ แหวนนั่นป่านไม่ได้ซื้อมาค่ะ” เธอตอบก่อนจะหันมาบอกทุกคน “แหวนวงนั้นพี่คำแสนให้ป่านมาตอนข้ามโขงเพิ่งเข้าเรียนแพทย์ทหาร พี่คำแสนบอกว่าในฐานะของแม่ให้ป่านเก็บเอาไว้ให้แฟนของข้ามโขงเป็นแหวนรับขวัญลูกสะใภ้ค่ะ พี่คำแสนเขาให้ป่านรับขวัญลูกสะใภ้แทนเขา ตอนแรกป่านก็ปลงๆ แล้วนะคะว่าคงไม่ได้มอบแหวนวงนี้ให้ใครเพราะข้ามโขงมุ่งจะเข้าวัดอย่างเดียว จะเชียร์ให้จีบไนเปอร์แต่ข้ามโขงก็กลัวไนเปอร์มากจนถึงขั้นบอกว่าถ้าจะให้จีบไนเปอร์เขาขอบวชตลอดชีวิตยังจะดีกว่า”
“ข้ามโขงมันคิดถูกแล้วครับคุณแม่ที่ไม่ชอบปีศาจอย่างยัยนั่น เทวดาอย่างมันเข้ากับซาตานไม่ได้หรอก พี่พนาเขาทำบุญมาน้อยก็ซวยไป” งานนี้ผู้กองกวินทร์รีบเข้าข้างแม่ยายทันทีเพราะวันก่อนแก้วเจ้าจอมเพิ่งจะโทรมาขู่ฆ่าเขาข้อหาที่เขาขโมยคุณดอลลี่ของน้องชมพูมาตั้งแต่ตอนอยู่หนองคายแล้ว
“ตายจริง แล้วนี่ถ้าคำแสนเห็นแหวนที่นิ้วของหนูเพชรเขาจะว่ายังไงเนี่ย” แม้แต่พุดตานเองก็เพิ่งรู้เรื่องแหวนรับขวัญลูกสะใภ้ที่คำแสนมอบหมายให้ปานมณฑาทำหน้าที่แทนเขา
“ผมว่ามันคงอึ้งแน่ๆ ครับคุณแม่ที่แหวนรับขวัญลูกสะใภ้มาอยู่ที่ลูกสาวของมัน” ทุกคนหัวเราะตามที่ ผบ.คเชนทร์ว่า คำแสนคงคาดไม่ถึงแหละว่าสักวันลูกชายแท้ๆ กับลูกสาวบุญธรรมของตัวเองจะเผลอมารักกัน ดูจากท่าทีของข้ามโขงที่ปานมณฑาล็อกมงให้เพชรน้ำผึ้งแบบนี้ก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว เด็กสองคนนี้คงมีบุญวาสนาต่อกันจริงๆ
“ว่าเพิ่งไปว่าพี่คำแสนเลยค่ะ ป่านว่าเราก็คงต้องเตรียมเพิ่มอีกวงไว้ให้เจ้าขาเหมือนกัน แม่น้ำโขงที่หนองคายกำลังเป็นสีชมพูนะคะ คิกๆๆ ดีจังจะได้ทั้งหลานแฝดแล้วยังจะได้ลูกสะใภ้สองคนพร้อมกัน”
“ลูกเขยก็น่ารักครับคุณแม่”
“อุ๊ย คนนี้จำใจรับเป็นลูกเขยไปงั้นๆ แหละ”
“คุณแม่ นี่ลูกเจอร์เองนะครับ” ผู้กองกวินทร์ชี้นิ้วมาที่ตัวเองแล้วทำหน้าละห้อยใส่เมื่อถูกหมางเมิน

***************************************************

ลองนึกสีหน้าของพ่อคำแสนตอนที่เห็นแหวนบนนิ้วของลูกสาวตัวเอง 555555

เอาน่า เรือล่มในหนองทองจะไปไหน จริงมั้ยคะพ่อคำแสน น้องป่านล็อกมงลูกสะใภ้เอาไว้แล้ว

**************************************

ปล.ถ้าน้ำเมยท้องเมื่อไหร่พี่ซีลต้องดูแลน้องดีๆ นะ อย่าปล่อยให้พี่เรนเจอร์มาทำอาหารบำรุงท้องให้น้ำเมยกินอีกคน ให้ไนเปอร์กับน้องเพลงกินแค่สองคนก็พอ สงสารหลานค่ะ =_="