76. มง ชาตง

เสียงจอแจของเหล่าเด็กนักเรียนตัวน้อยดังมาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูรถ ผู้กองกรินทร์เดินลงมาจากรถเป็นคนแรกแล้วมองโรงเรียนนานาชาติที่อยู่เบื้องหน้าตัวเองด้วยความคิดถึงอดีต นี่เป็นโรงเรียนแรกที่เขาและน้องๆ แก๊งฟันน้ำนมเรียนก่อนจะไปเรียนต่อหลักสูตรอินเตอร์ระดับมัธยมต้นที่โรงเรียนเอกชนที่ครอบครัวของเขาเป็นผู้สนับสนุน ซึ่งโรงเรียนนี้ก็เป็นโรงเรียนเดียวกันกับโรงเรียนที่อาขวัญตาของเขาเคยเรียนด้วย พอเรียนจบมัธยมต้นทั้งเขาและน้องชายก็ไปเรียนต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารกัน มีเพียงแค่แก้วเจ้าจอม อริน ขวัญคณินและนทีธาราเท่านั้นที่เรียนที่นี่จนจบมัธยมปลาย ด้วยเรียนอินเตอร์มาตั้งแต่เด็กเลยทำให้เขาและน้องๆ ค่อนข้างจะมีทักษะด้านภาษาที่ดี นี่ถ้ามีลูกเขาก็จะให้ลูกมาเรียนที่นี่เหมือนกัน

“ถ้าเรามีลูก น้ำเมยจะให้ลูกเรามาเรียนที่นี่”

“นี่ ไม่ต้องใจตรงกับพี่ทุกเรื่องก็ได้นะคะ” เขาหันมาว่าคนที่เพิ่งลงรถพร้อมกับการใส่แว่นตาสีชาอันใหญ่และหน้ากากอนามัยเพื่ออำพรางตัวเอง ตอนนี้เป็นช่วงที่ละครที่เธอเคยถ่ายเอาไว้กำลังออนแอร์และเรตติ้งพุ่งดังไปทั่วบ้านทั่วเมือง เธอยังไม่อยากแย่งซีนการเปิดเทอมของเด็กๆ ในวันนี้ กุมาริกาหันมายิ้มหวานภายใต้หน้ากากอนามัยให้ผู้กองกรินทร์เมื่อรู้ว่าเธอกับเขาใจตรงกันอีกแล้ว ไม่ยักรู้ว่าเห็นดิบๆ แบบนี้จะเคยเรียนอินเตอร์ ผู้กองกรินทร์ลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดูอยู่ทีสองทีก่อนจะหันมาที่รถอีกครั้งเพื่อเรียกคนที่อยู่ข้างในลงมา

“ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ” ใบหน้าของคุณลุงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้นักเรียนตัวน้อยที่ยังนั่งกอดน้องชายอยู่บนเบาะรถ พอรู้ว่าพี่ชมพูผู้เป็นไอดอลของตัวเองจะต้องมาโรงเรียนและไม่ได้อยู่ที่บ้านด้วยกันแล้วน้องโมกก็เกิดงอแงกอดพี่สาวแน่นไม่ยอมให้พี่ชมพูห่างไปไหน ยิ่งพอรู้ว่าถึงโรงเรียนแล้วหนุ่มน้อยก็ทำหน้าเบะอย่างน่าสงสารจนคุณแม่ของหนุ่มน้อยสงสารลูกจับใจ

“เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่ชมพูก็กลับบ้านแล้ว พ่อจะรีบพาน้องโมกมารับพี่ชมพูทันทีเลยนะครับ” คุณพ่อที่โอ๋ลูกชายมาตั้งแต่อยู่ที่บ้านพยายามพูดแล้วแต่น้องโมกก็ยังเบะอยู่ น้องโมกรักพี่ชมพูมาก น้องโมกทำใจไม่ได้ถ้าต้องแยกกับพี่ชมพู

“น้อนโมกจะอยู่กับปี้จมปู” สองแขนน้อยๆ ยังคงกอดพี่สาวแน่น พี่ชมพูเองก็กอดน้องชายพลางลูบหลังป้อยๆ น้องชมพูไม่กลัวการมาโรงเรียนแต่น้องชมพูก็ใจหายที่ต้องห่างกันกับน้องโมก

“ต้าวโมกอย่างอแง เยาโตเป็นปู้ใหย่แย้วเยาต้องมาโรงเรียง ถ้าต้าวโมกโตเป็นปู้ใหย่แบบพี่แย้วต้าวโมกก็ต้องมาโรงเรียงเหมือนกัง”

“โตเป็นผู้ใหญ่” ได้ยินหลานว่าผู้กองกรินทร์ก็กรอกสายตามองบนใส่ เด็กอนุบาลบอกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว

“พี่ชมพูพูดถูกแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นพี่ชมพูเลิกเรียนก็จะกลับไปหาน้องโมกเหมือนเดิมนะลูก” แก้วเจ้าจอมช่วยโอ๋ แต่พอลูกชายตัวน้อยส่งสายตาแป๋วๆ มาให้อย่างน่าสงสารคนเป็นแม่ที่ว่าแกร่งนักก็ใจอ่อนยวบจนพานจะร้องไห้ตามลูก “มาหาแม่มา” เธออุ้มน้องโมกมากอดแนบอกสารวัตรพนาก็เลยอุ้มน้องชมพูลงจากรถตาม วันนี้นอกจากคุณพ่อกับคุณแม่แล้วคุณลุงซีลกับป้าน้ำเมยก็ยังมาส่งที่โรงเรียนด้วย ส่วนคุณลุงเรนเจอร์มาไม่ได้เพราะติดงานแต่ตอนอยู่บนรถคุณลุงเรนเจอร์ก็โทรมาอวยพรน้องชมพูแล้ว คุณลุงเรนเจอร์บอกว่าให้น้องชมพูเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน ให้มีน้ำใจกับเพื่อนแต่ถ้าใครมาแกล้งก็ให้ต่อยหน้าหงายไปเลยซึ่งน้องชมพูก็พยักหน้ารับอย่างจริงจังด้วย

ด้วยเป็นวันเปิดเทอมของเด็กอนุบาลทางโรงเรียนก็เลยมีการจัดการต้อนรับ มีทั้งซุ้มถ่ายรูป มีแมสคอตตัวการ์ตูนมาต้อนรับเพื่อเชิญชวนให้เด็กๆ อยากมาเรียนเพราะมีเด็กๆ หลายคนที่ร้องไห้งอแงไม่อยากห่างจากคุณพ่อคุณแม่

“โอ๊ย น้ำเมยใจบางไปหมดแล้ว” ด้วยเป็นคนชอบเด็กพอเห็นเด็กตัวเล็กๆ งอแงร้องไห้หาพ่อกับแม่กุมาริกาก็ใจบางสงสารเด็กๆ

“เข้าเรียนวันแรกน้ำเมยร้องไห้แบบมานี้มั้ย”

“ยังไม่ทันได้ร้องไห้เลยค่ะสาละวินมาจิกหัวลากเข้าโรงเรียนก่อน เขาบอกว่าถ้าน้ำเมยร้องไห้แล้วเขาอายเพื่อนที่มีน้องสาวขี้แยค่ะ” กุมาริกาบอกจนผู้กองกรินทร์ขำตาม จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มาไลฟ์สดบรรยากาศให้เหล่าคุณตาคุณยาย ลุงป้าน้าอาของน้องชมพูได้ดูเพราะทุกคนอยากมาส่งน้องชมพูที่โรงเรียนมากแต่จะให้ยกกันมาทั้งบ้านก็คงไม่ได้ด้วยแต่ละคนก็เป็นคนใหญ่คนโตกันทั้งนั้น คุณตารันยังงอนไม่หายที่ไม่ได้มาส่งหลานรักที่โรงเรียนเพราะคุณยายแก้มกับคุณทวดห้าม ส่วนคุณตาภูบอกว่าจะรอดูจากไลฟ์ก็ได้

“คุณพ่อกับพ่อภูแย่งจะมาส่งน้องชมพูกันแทบตาย ทำไมจู่ๆ ถึงยอมง่ายๆ ล่ะคะพี่ซีล ไนเปอร์ว่าทั้งสองคนยอมง่ายๆ แบบนี้มันดูแปลกๆ นะ” ปกติคุณพ่อทั้งสองคนของเธอยอมอะไรง่ายๆ บ้าง คุณตารันอ้างว่าเป็นคนจ่ายค่าเทอมก็ต้องมีสิทธิ์มาส่งหลานรักส่วนคุณตาภูก็อ้างว่าเป็นคุณตาที่หลานรักที่สุด แต่คราวนี้คุณตารันก็มาค้านอีกบอกว่าตัวเองต่างหากคือคุณตาที่หลานรักมากกว่าใครๆ และด้วยที่เถียงกันไม่หยุดนี่แหละคุณทวดกับแม่แก้มก็เลยสั่งห้ามมาส่งหลานทั้งคู่

“เป็นลูกคุณพ่อกับพ่อภูมาจนถึงวันนี้แล้ว ไนเปอร์คิดทั้งสองคนจะยอมง่ายๆ มั้ยล่ะ”

“ถ้ายอมง่ายๆ จะใช่คุณพ่อเราหรอพี่ซีล รอดูดีกว่าว่าจะหาทางมาส่งหลานยังไง” ทั้งสองพี่น้องมองหน้ากันอย่างรู้ใจ เรื่องนี้เดาได้ไม่ยาก

แล้วเป็นอย่างที่คาดจริงๆ น้องชมพูขมวดคิ้วขึ้นอย่างงงๆ เมื่อได้เห็นคนที่มีท่าทางคุ้นๆ สาวน้อยเอียงคอไปมาอย่างน่ารักก่อนจะชี้ไปยังชายสองคนที่กำลังเดินเข้ามาหา

“คูมตาขา”

“เย้ย!” ผู้กองกรินทร์กับแก้วเจ้าจอมร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อเห็นว่าพลโทกรันณ์กับพลเอกคีรินทร์กำลังเดินเข้ามาหา ทั้งสองคนแต่งกายปกติสวมหมวกแก๊ปและมีหน้ากากอนามัยปิดหน้า ดูเผินๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่านี่คือ ผบ.ทบ.และแม่ทัพภาคที่ 4 เป็นคุณตาเด็กนักเรียนที่ดูรูปหล่อกันไม่ใช่น้อย น้องชมพูดิ้นแด่วๆ จนคุณพ่อที่อุ้มอยู่ต้องปล่อยตัวลงจากนั้นสาวน้อยก็กระโดดเข้าไปหาคุณตาเช่นเดียวกันกับน้องโมก สารวัตรพนาล่ะยอมใจพ่อตาทั้งสองคนของตัวเองจริงๆ ที่หาทางมาส่งหลานจนได้

“คุณพ่อเล่นอะไรกันคะเนี่ย”

“เล่นอะไร พ่อจะไปทำงานตามปกติแต่ว่าบังเอิญนี่เป็นทางผ่านเฉยๆ เลยลองแวะมาดู” พลเอกคีรินทร์ทำหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้แล้วหอมแก้มน้องโมกไปฟอดใหญ่อย่างชื่นใจส่วนพลโทกรันณ์ก็หอมแก้มน้องชมพูทั้งสองข้างเหมือนกัน

“ก็เลยปลอมตัวมาพร้อมสินะครับ” ทางฝ่ายผู้กองกรินทร์แค่นยิ้มใส่ แต่ผู้เป็นพ่อทั้งสองก็ยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป

“ปลอมตัวอะไร วันนี้อากาศมันร้อนก็เลยอยากแต่งตัวสบายๆ ไปทำงาน เครื่องแบบของพ่ออยู่ที่รถเรียบร้อยแล้วไว้ไปถึงที่ทำงานค่อยเปลี่ยน” ขณะที่พลเอกคีรินทร์พูด พลโทกรันณ์ก็พยักหน้าเห็นด้วยดูสามัคคีกันเป็นพิเศษ

“ส่วนพ่อวันนี้มีประชุมงานกับพ่อภูพอดีก็เลยนั่งรถมาด้วยกัน ประหยัดน้ำมันไง”

“อ๋อออออ” คนเป็นลูกพากันมองบนใส่กับเหตุผลที่คุณตาทั้งสองหยิบยกมาอ้างเพื่อให้ได้มาส่งหลานเข้าโรงเรียนวันแรก เล่นลงทุนปลอมตัวมากันแบบนี้ใครจะไปกล้าขัด

“วันนี้เปิดเทอมวันแรกเดี๋ยวตาจะพาเข้าโรงเรียนเองนะคะ” พลโทกรันณ์ที่อุ้มน้องชมพูอยู่บอกกับหลานสาวแต่พลเอกคีรินทร์ก็ทักท้วงขึ้นมาก่อน

“ได้ไงไอ้รันกูก็อยากพาหลานเข้าโรงเรียนครั้งแรกเหมือนกันนะ เอางี้ จูงมือหลานคนละข้างเข้าโรงเรียนแล้วกัน”

“คุณพ่อครับพอเถอะ” ก่อนที่คุณตาจะเริ่มมีเรื่องกันผู้กองกรินทร์ก็รีบห้ามเสียก่อน ถึงว่าสิคุณปู่บอกให้เขาตามมาส่งหลานด้วย คุณปู่คงดูออกว่าจะมีคนแก่สองคนแอบหาทางมาส่งหลานแล้วก็จะทะเลาะกันหน้าโรงเรียน คุณปู่คงอยากให้เขามาเป็นกรรมการห้ามมวย

“นี่วันเข้าโรงเรียนครั้งแรกของยัยพวงนะครับ คนที่ได้ซีนนี้ควรเป็นพี่พนากับไนเปอร์ ให้เขาสองคนมีบรรยากาศดีๆ ระหว่างพ่อแม่ลูกบ้าง”

“...”

“ตอนพวกผมเป็นเด็กเข้าโรงเรียนวันแรกคุณพ่อยังอยากมาส่งที่โรงเรียนเองเลย พี่พนากับไนเปอร์ก็อยากมาส่งลูกเขาเหมือนกัน”

เงียบกริบ เมื่อลูกชายว่าแบบนี้คุณตาทั้งสองก็ต้องยอม ลูกว่ารักมากแล้วแต่หลานนี่สิรักมากยิ่งกว่า ก็รักไปทั้งใจแล้วมันก็เลยลืมตัวไปบ้าง

“โห เป็นแค่ผู้กองบังอาจมาสั่งสอน ผบ.ทบ.กับแม่ทัพภาค ระวังเงาหัวจะไม่มี” สารวัตรพนาแอบกระซิบกับแก้วเจ้าจอมแล้วก็หัวเราะกันอยู่สองคน นี่ถ้าผู้กองกรินทร์ไม่พูดแบบนี้งานนี้คุณตาได้แย่งซีนอีกแน่ๆ

“อ่ะก็ได้” แม้จะรักหลานมากแต่ก็เข้าใจลูกสาวกับลูกเขยดี ดังนั้นพลโทกรันณ์จึงส่งน้องชมพูไปให้สารวัตรพนาอุ้ม ส่วนน้องโมกที่คุณตาภูอุ้มอยู่ก็เริ่มเบะชูมือหาพี่ชมพูไม่หยุดคุณแม่ก็เลยรับน้องโมกไปอุ้มใกล้ๆ กับพี่ชมพูแทน

“จบด้วยดีนะคะ” กุมาริกาหันมาพูดกับผู้กองกรินทร์แล้วดูสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมพาลูกเดินเข้าโรงเรียน ช่างดูอบอุ่นเหลือเกิน

“เปิดเทอมวันแรกพี่ซีลจะอุ้มลูกเข้าโรงเรียนแบบนี้มั้ยคะ”

“ไม่” เขาตอบนิ่งๆ ทำเอากุมาริกาใจเสีย แต่พอเขาพูดประโยคต่อมามันก็ทำให้เธอยิ้มออกมาตาม

“อุ้มเข้าโรงเรียนมันธรรมดาไป พี่ว่าจะให้ลูกขี่คอเข้าโรงเรียนดีกว่า พอถึงวันนั้นแล้วน้ำเมยอย่าลืมถ่ายรูปให้พี่กับลูกนะคะ”

“รักพี่ซีลที่สุดเลย” เธอชอบที่สุดเวลาที่ได้พูดเรื่องในอนาคตกับเขา เขาเป็นคุณลุงที่น่ารักของหลานๆ มาก ถ้ามีลูกก็คงจะเป็นคุณพ่อที่อบอุ่นและอ่อนโยน

โรงเรียนของน้องชมพูค่อนข้างกว้างใหญ่และร่มรื่น มีการรักษาความปลอดภัยสูง จำนวนนักเรียนไม่มากทำให้เหล่าคุณครูสามารถดูแลเด็กนักเรียนได้อย่างทั่วถึงแยกชัดเจนระหว่างเด็กวัยอนุบาลและเด็กประถม ชุดนักเรียนก็ชุดแสนจะน่ารักอย่างที่น้องชมพูใส่ก็เป็นเสื้อเชิ้ตคอบัวสีขาวแขนสั้นมีชุดกระโปรงเอี๊ยมสีกรมท่าใส่ทับ ที่คอเสื้อผูกโบลายสก็อตสีกรมท่าดูน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ หากที่โรงเรียนมีงานที่ค่อนข้างเป็นทางการก็จะมีเสื้อสูทตัวจิ๋วใส่ทับอีกที ส่วนเด็กผู้ชายก็เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นสีกรมท่าแล้วผูกเนกไทลายสก็อตสีกรมท่า เด็กตัวจิ๋วๆ เวลาแต่งชุดนักเรียนแล้วดูน่ารักปุกปิกไปหมด

น้องชมพูตื่นตาตื่นใจและตื่นเต้นมากๆ มองไปทางไหนๆ ก็เจอแต่เพื่อนนักเรียนตัวเท่ากัน ในวันเปิดเทอมวันแรกผู้ปกครองจะได้พาเด็กๆ เข้ามาส่งถึงหน้าห้องเรียนเลยเพราะต้องทำเรื่องส่งมอบตัวนักเรียนด้วยรวมถึงให้ผู้ปกครองได้เห็นบรรยากาศในห้องเรียน ส่วนในวันอื่นๆ ผู้ปกครองจะมาส่งได้แค่โซนรับส่งที่จัดเอาไว้ให้เท่านั้นซึ่งผู้ที่จะเข้ามารับและส่งเด็กๆ ที่โรงเรียนได้ต้องมีบัตรสำหรับสแกนเข้าประตูที่ทางโรงเรียนออกให้เท่านั้น

คุณตาทั้งสองมองตามหลานสาวของตนด้วยความปลื้มใจเมื่อได้เห็นหลานสาวที่พวกตนฟูมฟักมาค่อยๆ เติบใหญ่ มันอิ่มเอมไปทั้งหัวใจเลย เหมือนเมื่อวานยังเพิ่งมาส่งลูกๆ เข้าเรียนแต่มาวันนี้ก็ได้มาส่งหลานเข้าเรียนแล้ว

“โอ้โห ในห้องเรียนมีของเล่นเยอะแยะเลย” คุณลุงซีลเข้ามาส่องดูห้องเรียนของหลานสาวที่เป็นห้องกระจก ที่หลังห้องมีล็อกเกอร์เก็บของส่วนตัวของเด็กๆ แต่ละคนและมีชื่อกับรูปถ่ายน่ารักๆ ของเด็กๆ แต่ละคนติดเอาไว้ที่ด้านหน้าด้วย

“ของเล่นเยอะกว่าตอนพวกเรามาเรียนอีกเนาะพี่ซีล” แก้วเจ้าจอมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนเปิดเทอมเธอกับสามีและผู้ปกครองคนอื่นๆ ได้เข้ามาดูโรงเรียนและห้องเรียนของลูกแล้ว ยี่สิบกว่าปีมาแล้วโรงเรียนพัฒนาไปเยอะมากแม้แต่กล้องวงจรปิดก็มีเยอะกว่าเมื่อก่อนซ้ำผู้ปกครองยังสามารถเข้าดูกล้องวงจรปิดที่โรงเรียนผ่านโทรศัพท์ได้อีกด้วย ต่อให้เธอจะอยู่ห่างลูกแค่ไหนเธอก็จะยังเห็นลูกได้ตลอด

“ของเล่นอะไร ตอนสมัยเรียนพี่เห็นเราเป็นหัวโจกนำเพื่อนๆ ออกไปปีนต้นไม้เล่นประจำไม่เห็นสนใจตุ๊กตากับของเล่นพวกนี้เลย”

สิ่งที่ผู้กองกรินทร์แฉทำให้สารวัตรพนาเหล่มามองตามด้วยความไม่ไว้ใจเพราะคาดว่าลูกสาวของเขาก็คงจะได้สร้างวีรกรรมเหมือนกับผู้เป็นแม่แน่ๆ

"ก็ปีนต้นไม้มันสนุกกว่านี่ จริงมั้ยคะคุณน้ำเมย”

“น้ำเมยชอบเล่นตุ๊กตามากกว่าค่ะคุณหมอ”

“ไว้ถ้ามีลูกแล้วเอาหลานมาให้ฉันเลี้ยงนะคะ เดี๋ยวอาไนเปอร์จะสอนสกิลโหดมันฮาให้ หึๆๆ” รอยยิ้มสยองๆ แสยะให้พี่สะใภ้ราวกับคำขู่จนผู้กองกรินทร์ต้องดึงกุมาริกาถอยห่างออกจากปีศาจร้ายที่ทำท่าจะคายตะขาบพร้อมกับกระซิบเตือนเธอไปด้วย

“อย่าให้ยัยปีศาจนี่เลี้ยงลูกเราเด็ดขาดนะคะ”

“ชริ” คนที่ถูกว่าเป็นปีศาจทำค้อนใส่พี่ชายก่อนจะหันมาฟังคุณครูประจำชั้นของน้องชมพูแนะนำห้องเรียนและรายละเอียดอื่นๆ ด้วยเป็นโรงเรียนนานาชาติคุณครูส่วนมากจึงเป็นคุณครูต่างชาติและภาษาที่ใช้เป็นหลักก็เป็นภาษาอังกฤษ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับน้องชมพูกับน้องโมกเพราะคุณยายแก้มสอนให้พูดภาษาอังกฤษควบคู่กับภาษาไทยอยู่แล้ว

ระหว่างที่คุณพ่อคุณแม่คุยอยู่กับคุณครูน้องชมพูก็เดินเตาะแตะไปดูของเล่นในห้องเรียนโดยมีน้องโมกเดินจับเสื้อตามไปด้วยต้อยๆ เพราะรู้ว่าวันนี้ตนคงต้องห่างกันกับพี่สาวน้องโมกก็เลยตามติดพี่ชมพูตลอดแล้วก็ไม่ยอมให้เด็กคนอื่นมาเข้าใกล้พี่ชมพูด้วย พี่ชมพูเป็นของน้องโมกคนเดียวน้องโมกหวงมาก

“อะไรมันจะติดพี่สาวขนาดนั้น” คุณตารันว่า ก็รู้อยู่หรอกว่าน้องโมกติดพี่สาวมากแต่ก็ไม่นึกว่าจะหวงขนาดนี้ด้วย

“เหมือนอรินกับไนเปอร์ตอนเด็กเลย” พลเอกคีรินทร์ว่าขึ้นเพราะน้องโมกหวงพี่สาวแบบนี้มันทำให้นึกถึงตอนที่แก้วเจ้าจอมยังเป็นเด็กแล้วมีอรินตามติด “แต่ดีหน่อยที่คราวนี้เป็นพี่น้องกันจริงๆ”

“แต่หวงกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะพี่ภูเราจะได้มีคนช่วยหวงน้องชมพูไง ดูสิมีเด็กผู้ชายจะมาเล่นกับน้องชมพูด้วย”

“ใจเย็นๆ รัน หลานเพิ่งเข้าอนุบาลมึงอย่าเพิ่งหวงเดี๋ยวน้องชมพูจะไม่มีเพื่อนมาเล่นด้วย”

“คุณพ่อครับ ทำไมยัยพวงยังไม่เอากระเป๋านักเรียนไปเก็บอีก คุณครูก็บอกแล้วนี่ว่าให้เอากระเป๋าไปเก็บที่ล็อกเกอร์” ผู้กองกรินทร์สังเกตเห็นว่าน้องชมพูยังสะพายกระเป๋านักเรียนเอาไว้บนหลังอยู่ตลอดเวลา เมื่อคืนนี้ตอนที่สารวัตรพนาจัดกระเป๋านักเรียนให้ลูกเป็นรอบที่สองร้อยล้านเขาเห็นว่ากระเป๋ามันไม่ได้ตุงขนาดนี้นี่นา ก็มีแค่เสื้อผ้าสำรองหนึ่งชุด แพมเพิส เครื่องเขียน ผ้าขนหนูผืนเล็ก ชุดแปรงสีฟัน ทิชชูเปียกแล้วก็แก้วน้ำที่สารวัตรพนาติดชื่อเอาไว้ให้

“สงสัยจะเอาตู้เย็นที่บ้านใส่กระเป๋ามาด้วย” คุณตารันว่าขำๆ เพราะเข้าใจว่าน้องชมพูคงเอาของเล่นมาด้วย แต่ผู้กองกรินทร์กลับไม่คิดแบบนั้นเขาจึงสะกิดบอกสารวัตรพนาเพราะก่อนหน้านี้สารวัตรพนาเพิ่งเอาเบาะที่นอนสำหรับนอนกลางวันของน้องชมพูไปเก็บไว้ที่ตู้เก็บเครื่องนอนรวมกับของเด็กๆ คนอื่น

“พี่พนา ผมว่าเราควรเช็กกระเป๋ายัยพวงใหม่นะ พูดตรงๆ ผมไม่ไว้ใจ” ที่ไม่ไว้ใจก็เพราะก่อนเปิดเทอมน้องชมพูพูดตลอดว่าจะเอาของมาฝากเพื่อนๆ ที่โรงเรียนด้วย ไม่รู้ว่าเป็นของฝากอะไร

“นั่นสิ ตอนจัดกระเป๋าให้มันไม่ตุงแบบนี้นี่” คนเป็นพ่อเริ่มใจไม่ดีแล้วจึงกวักมือเรียกลูกสาวมาหา น้องชมพูที่เล่นของเล่นอยู่กับน้องโมกจึงเข้ามาหาคุณพ่อโดยมีน้องโมกเดินตามต้อยๆๆ เหมือนเดิม

“น้องชมพูเอากระเป๋านักเรียนมาให้คุณพ่อดูสิคะ ทำไมกระเป๋าดูตุงๆ แบบนี้ล่ะ”

“น้อนจมปูเอาของมาฝากเพื่อนๆ กับคูมคูค่ะ” สาวน้อยตอบเสียงดังฟังชัดจนคุณครูและผู้ปกครองคนอื่นๆ หันมามองด้วยความเอ็นดูที่สาวน้อยมีน้ำใจเอาของมาฝากทุกคนตั้งแต่วันเปิดเทอม

“ของฝากอะไรคะ ขนมรึเปล่า” คุณพ่อถามพลางเอากระเป๋านักเรียนของลูกสาวมาเปิดดู แต่ยังไม่ทันที่คุณพ่อจะได้หยิบของข้างในออกมาน้องชมพูก็รีบชิงหยิบของข้างในออกมาโชว์ก่อนด้วยความภูมิใจ ของที่ว่าก็คือกระปุกพลาสติกที่อัดแน่นไปด้วยคุณหนอนตัวอ้วนสีเขียวที่เก็บมาจากสวนของบ้าน หยิบออกมาโชว์ไม่พอยังเปิดกระปุกช้อนคุณหนอนเอาไว้จนเต็มอุ้งมือน้อยๆ ทั้งสองข้าง

“น้อนจมปูเอามาฝากเพื่อนกับคูมคูคนละตัวค่ะ จะให้เพื่อนกับคูมคูเอาคูมหนอนไปเลี้ยงที่บ้าน คููมหนอนมีแต่น่าย้ากๆ ทั้งนั้นเยยนะคะคูมป้อ” ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอย่างไร้เดียงสาก่อนจะยื่นคุณหนอนไปให้คุณครูและเพื่อนๆ ดูจนทำให้เพื่อนๆ หลายคนตกใจกลัวแหกปากร้องไห้ จากที่มีเด็กงอแงกันอยู่แล้วพอเจอคุณหนอนเข้าไปจากคนที่ไม่งอแงก็พากันงอแงเพิ่มขึ้น พอความบันเทิงมาเยือนความวุ่นวายก็ตามมา สารวัตรพนารีบจับหนอนทุกตัวใส่กระปุกตามเดิมแล้วส่งไปให้ผู้กองกรินทร์ แต่เพราะผู้กองกรินทร์ไม่ได้พกกระเป๋ามาด้วยเขาก็เลยยัดกระปุกหนอนใส่ลงไปในกระเป๋าแอร์เมสของกุมาริกาจนเธอกรี๊ดขึ้นมาอีกคนเพราะกลัวหนอนที่ยั้วเยี้ยอยู่ในกระปุก

น้องชมพูได้แต่ทำตาปริบๆ มองทุกคนอย่างงงๆ ว่าทำไมเพื่อนๆ ต้องพากันร้องไห้งอแง แล้วทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ต้องรีบขอโทษขอโพยทุกคนแบบนั้น น้องชมพูไม่ได้เป็นเด็กดื้อเลยนะ น้องชมพูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่มีทางเป็นเด็กดื้อแน่ๆ แล้วน้องชมพูก็มีน้ำใจเอาคุณหนอนมาฝากเพื่อนๆ กับคุณครูด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาคุณไส้เดือนมาฝากเพิ่ม คิ้วน้อยๆ ขมวดเข้าด้วยความงุนงง แม้แต่น้องโมกก็งงตามว่าทำไมทุกคนต้องกลัวคุณหนอนด้วยน้องโมกอุตส่าห์ไปช่วยพี่ชมพูจับมาเชียวนะ

ไม่เพียงแต่คุณพ่อกับคุณแม่แม้แต่คุณตาทั้งสอง คุณลุงซีล คุณป้าน้ำเมยที่หายตกใจคุณหนอนแล้วก็ยังต้องไปขอโทษขอโพยทุกคนด้วยที่ไม่ได้ตรวจกระเป๋าน้องชมพูให้ดี

“ขอโทษนะครับ พอดีที่บ้านเราพาน้องชมพูไปเที่ยวป่าบ่อยน่ะครับเขาก็เลยค่อนข้างเป็นมิตรกับสัตว์” คุณตาภูยกมือไหว้ผู้ปกครองคนอื่นๆ อย่างอ่อนน้อมพร้อมกับหันไปขอโทษทางคุณครูด้วยภาษาอังกฤษ ส่วนคุณตารันรีบขอโทษทุกคนเหมือนกัน กุมาริกาเห็นแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองที่เห็นคนเป็น ผบ.ทบ.และแม่ทัพภาคยกมือไว้ขอโทษคนอื่นอย่างไม่ถือตัวเลยแล้วความอ่อนน้อมของคุณตาทั้งสองก็ยังพลอยทำให้ทุกๆ คนเกิดเอ็นดูด้วยซ้ำ ด้วยทั้งสองคนยังสวมหมวกและใส่หน้ากากอนามัยอยู่เลยไม่มีใครดูออกว่าคุณตาของน้องชมพูเป็นใคร

“น้องชมพูมานี่เลยค่ะ” ส่วนตัวก่อเรื่องก็ยังยืนงงทำตาปริบๆ อยู่ก็ถูกคุณพ่อดึงตัวมา “น้องชมพูอาจจะชอบเล่นกับคุณหนอนแต่ว่าเพื่อนๆ อีกหลายคนเขากลัวคุณหนอนกันนะคะ ต่อไปห้ามเอาคุณหนอนมาให้เพื่อนๆ กับคุณครูอีกเข้าใจมั้ยคะ”

“จำไมต้องกัวคูมหนอนด้วยคะ คูมหนอนออกจะน่าย้ากแย้วคูมหนอนก็จะเปงคูมผีเฉื้อด้วย” น้องชมพูไม่เข้าใจ คุณลุงเรนเจอร์เคยเอาคุณหนอนมาให้น้องชมพูกับน้องโมกเลี้ยงแล้วไม่นานคุณหนอนก็กลายร่างเป็นคุณผีเสื้อสีสวย น้องชมพูกับน้องโมกเลยชอบกันมาก

“คนเราทุกคนก็ต้องมีสิ่งที่กลัวกันทั้งนั้น เอาเป็นว่าต่อไปห้ามจับคุณหนอนมาให้เพื่อนๆ กับคุณครูนะคะ”

“จับคูมไส้เดืองแทนได้มั้ยคะ”

“คุณไส้เดือนก็ไม่ได้ค่ะ”

“คูมตุ๊กแก”

“คุณตุ๊กแกก็ไม่ได้”

“คูมกบอ๊บๆ”

“คุณกบอ๊บๆ ก็ไม่ได้เหมือนกันค่ะ”

ฮึ่ม! น้องชมพูทำปากจู๋แก้มป่องอย่างไม่ชอบใจ

“แย้วคูมงูได้มั้ยคะ”

“คุณงูยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยค่ะ เอาเป็นว่าต่อไปห้ามจับคุณสัตว์ทุกชนิดมาให้เพื่อนๆ กับคุณครูนะคะ” แม้จะไม่ชอบใจแต่คุณพ่อเล่นสั่งแบบนี้น้องชมพูก็เลยจำต้องพยักหน้ารับทั้งๆ ที่ยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนต้องกลัวคุณสัตว์เหล่านี้ด้วย

สารวัตรพนาแอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ครั้งพอหันไปทางคุณภรรยาของตัวเองก็เห็นแก้วเจ้าจอมแอบหัวเราะคิกๆๆ เนี่ย คนนี้แหละตัวดีชอบพาลูกเล่นอะไรแปลกๆ จนลูกติดเป็นนิสัย นี่ยังไม่นับตอนวันหยุดที่น้องชมพูกับน้องโมกไปหาเขาที่ฐานปฏิบัติการตำรวจพลร่มนะ นู่น สามคนแม่ลูกพากันเข้าป่าไปชมนกชมไม้แล้วยังถ่ายรูปคู่กับค่างแว่นมาอวดเขาอีก

“เมื่อกี้นี้น้องชมพูทำให้ทุกคนตกใจกลัวคุณหนอนงั้นน้องชมพูก็ต้องขอโทษทุกคนนะคะ ขอโทษเพื่อนๆ ขอโทษคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนๆ แล้วก็ขอโทษคุณครูด้วยค่ะ”

เรื่องมารยาทอันดีงามนี้ไม่ต้องห่วงเลยเพราะคุณยายแก้มสอนให้เป็นอย่างดี พอคุณพ่อบอกให้ขอโทษน้องชมพูก็เลยพนมมือน้อยๆ ขึ้นไหว้ขอโทษพร้อมกับย่อเข่าลงจนติดพื้น แล้วไม่เพียงแค่น้องชมพูเท่านั้นที่ไหว้ขอโทษทุกคนเพราะน้องโมกเห็นพี่ชมพูไหว้ทุกคนแบบนี้น้องโมกก็เลยมายืนไหว้ขอโทษกับพี่ชมพูด้วย

“น้อนจมปูขอโต๊ดค่ะ / ขอโต๊ดคับ” ท่าทางและน้ำเสียงแสนน่ารักของสองพี่น้องพาให้ทุกคนรู้สึกเอ็นดูและชื่นชมคุณพ่อของน้องชมพูที่สอนลูกได้ดีมากๆ ตามประสาของเด็กและความไร้เดียงสาจึงไม่มีใครถือสาน้องชมพู คุณพ่อก็สอนน้องชมพูดีหรือแม้แต่คุณตาก็ยังขอโทษทุกคนอย่างจริงใจ น้องชมพูกับน้องชายเองก็น่ารักเสียขนาดนี้ใครจะไปโกรธลงแม้แต่เหล่าคุณครูก็เอ็นดูนักเมื่อน้องชมพูกับน้องโมกเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วยกมือไหว้ขอโทษย่อเข่าติดพื้นพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษเป็นภาษาอังกฤษตามที่คุณแม่บอก

“ทีนี้ก็ไปขอโทษคุณตา คุณลุงกับคุณป้าด้วยค่ะ” เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ เด็กๆ คนอื่นๆ ไปวิ่งเล่น บางคนก็ยังงอแงด้วยยังไม่ชินกับการเพิ่งเข้าโรงเรียนครั้งแรกแต่คุณพ่อของน้องชมพูก็ยังคงอบรมสั่งสอนลูกต่อ เพราะความซนของน้องชมพูทำให้คุณตาทั้งสองต้องเสียหน้างานนี้น้องชมพูก็ต้องขอโทษคุณตาด้วย

แล้วพอน้องชมพูกับน้องโมกพนมมือไหว้ย่อเข่าติดพื้นอีกคุณตาทั้งสองคนก็หัวใจอ่อนยวบไปหมดต่างคนต่างก็พากันเข้ามากอดโอ๋หลานรักทั้งสอง

“เอาน่าอย่าว่าลูกนักเลย น้องชมพูก็เจตนาดีอยากเอาของมาฝากเพื่อนเท่านั้นแหละ” ทางฝ่ายพลโทกรันณ์บอกกับลูกเขยแล้วจึงหันมายิ้มกับหลานตัวน้อยทั้งสอง “ถ้าน้องชมพูอยากเอาของมาฝากเพื่อนๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตาจะซื้อขนมอร่อยๆ ให้น้องชมพูเอามาฝากเพื่อนๆ แล้วก็จะซื้อขนมให้น้องโมกด้วยนะลูก”

“เย่” สองพี่น้องยิ้มแฉ่งอย่างดีใจพร้อมกับกระโดดกอดรอบคอคุณตารันแล้วหอมแก้มคุณตาคนละข้าง คุณตารันใจดีที่สุดเลย

“ผมต้องขอโทษคุณพ่อทั้งสองด้วยนะครับที่น้องชมพูทำให้คุณพ่อทั้งสองต้องมาขอโทษ...”

“พูดอะไรอย่างนั้น” พลเอกคีรินทร์ว่าขึ้นเมื่อได้ยินลูกเขยพูดแบบนี้ “น้องชมพูทำผิดจริงๆ ถึงจะเป็นความผิดตามประสาของเด็กแต่ในฐานะของผู้ปกครองเราก็ต้องขอโทษแทนลูกหลาน ไม่สำคัญหรอกนะพนาว่าพ่อสองคนจะเป็นใคร มียศตำแหน่งอะไรเพราะถ้าเราเป็นฝ่ายผิดจริงๆ พวกพ่อพร้อมจะขอโทษทุกคนได้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยแล้วที่สำคัญ...” พลเอกคีรินทร์รับเอาหลานรักทั้งสองมากอดบ้าง “เมื่อทำผิดเราก็ต้องขอโทษ เราควรทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูกๆ หลานๆ เราอยากให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดียังไงเราก็ควรทำตัวแบบนั้นให้เขาเห็น พ่อรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำที่ได้ขอโทษทุกคนเพื่อเป็นแบบอย่างให้น้องชมพูกับน้องโมกได้ดูพวกเขาจะได้รู้ว่าทุกครั้งเมื่อมีการทำผิดพวกเขาต้องขอโทษคนอื่นเป็น ทำถูกก็ต้องชมเชยและถ้าทำผิดก็ต้องขอโทษ”

ไม่เพียงแค่สารวัตรพนาเท่านั้นที่รู้สึกดีกับคำสอนของพ่อตา แม้แต่กุมาริกาที่ยืนฟังอยู่ก็พลอยรู้สึกดีไปด้วย เธอจับมือของผู้กองกรินทร์เอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่ภูมิใจที่ได้เป็นสะใภ้ของบ้านนี้ ถึงว่าสิผู้กองกรินทร์สุภาพและน่ารักนักก็เพราะมีคุณพ่อที่ดีคอยอบรมสั่งสอนแบบนี้นี่ไง ถึงจะมีอำนาจใหญ่โตแค่ไหนแต่คนบ้านนี้ก็ยึดความมีคุณธรรมเป็นหลักแล้วก็สอนลูกหลานได้ดีทุกคน

“ส่วนเรา” คราวนี้คุณตาภูดึงมือน้อยๆ ของน้องชมพูมากุมเอาไว้ “ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ อย่าทำให้เพื่อนๆ กับคุณครูตกใจกลัว ห้ามรังแกเพื่อนแล้วก็ต้องเชื่อฟังคุณครู น้องชมพูเป็นเด็กดีของตาใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ น้อนจมปูเปงเด็กดี ต้าวโมกก็เปงเด็กดีแต่ตอนนี้น้อนจมปูโตเปงปู้ใหย่แย้วนะคะ” คุณตาภูเกือบหัวเราะออกมากับความเป็นผู้ใหญ่ของสาวน้อย ส่วนคุณตารันนั้นหัวเราะลั่นไปแล้วเรียบร้อย

“เมื่อก่อนน้องชมพูเป็นเด็กดี ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดีด้วยนะคะ อย่าดื้ออย่าซน อย่าแกล้ง อย่ารังแกเพื่อนๆ แล้วก็ห้ามเป็นนักเลงไปทะเลาะกับเพื่อน”

“เฮ้ย มากไปมั้งพี่ภู หลานตัวแค่นี้จะไปเป็นนักเลงได้ไงแล้วประวัติลูกหลานบ้านนี้ก็ไม่มีใครเคยทำตัวเป็นนักเลงเที่ยวไปทะเลาะกับคนอื่นหรอกนะ” ลูกหลานบ้านนี้มีแต่เด็กดี ถึงจะทำตัวบ้าๆ บอๆ กันไปบ้างแต่นิสัยนักเลงนั้นไม่เคยมี ลองมีสิเขาจะจัดการให้หนักเลย พลโทกรันณ์คิดแต่พลเอกคีรินทร์ก็ได้แต่แค่นยิ้มใส่แล้วเหล่มองไปทางแก้วเจ้าจอมที่กำลังส่งซิกมาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาเอาความลับมาพูด ความลับที่ตอนสมัยเรียนมัธยมเธอเคยไปมีเรื่องกับเด็กโรงเรียนอื่นแล้วเขาไปเคลียร์ให้ ความลับนี้รู้กันแค่เขากับเธอสองคนพ่อลูกลองพลโทกรันณ์รู้เรื่องเข้าสิมีโดนเช็กบิลย้อนหลังแน่ น้องชมพูได้แม่มาขนาดนี้เขาก็ต้องบอกหลานเอาไว้ก่อนแหละ เนี่ย แค่พกหนอนมาโรงเรียนจนเต็มกระปุกก็บันเทิงมากแล้ว

“กูก็บอกๆ ไปงั้นแหละ” แก้วเจ้าจอมแอบถอนหายใจที่พ่อภูยังคงเก็บความลับของเธอเอาไว้ ก็แหม นั่นเมื่อตอนสมัยเด็กๆ ตอนนี้เธอโตแล้วเธอกำลังเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกๆ อยู่

คุณตาภูกอดและหอมแก้มน้องชมพูเมื่อถึงเวลาต้องลากันแล้ว น้องชมพูต้องเข้าห้องเรียนไปกับเพื่อนๆ ส่วนคุณตาภูก็ต้องไปทำงาน

“รักหนูนะลูก” คุณตาภูบอกก่อนที่คุณตารันจะเอาน้องชมพูไปกอดบ้าง ซึ่งพอน้องชมพูไปหาคุณตารัน คุณตาภูก็มาเอาน้องโมกไปกอดเอาไว้อีกคน ถ้าวันนี้ไม่ติดประชุมงานกับเหล่าเจ้าหน้าที่ที่กองทัพบกก็ว่าจะพาหลานชายตัวน้อยไปเที่ยวที่ทำงานเสียหน่อยเพราะน้องโมกต้องอยู่ห่างจากพี่สาวคงใจหายมากแน่ๆ

“แล้วเจอกันที่บ้านตอนเย็นนะคะ เลิกงานแล้วตาจะรีบกลับบ้านมาหาน้องชมพูกับน้องโมก เดี๋ยวจะซื้อขนมกับของเล่นมาให้น้องชมพูกับน้องโมกเยอะๆ เลยเพราะตอนนี้น้องชมพูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วและน้องโมกก็เป็นเด็กดี”

“เย่ๆ” เมื่อคุณตารันมีของมาล่อทั้งสองพี่น้องก็ดีใจกันมาก รักคุณตาทั้งสองที่สุดในโลกเลย

กว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะได้กอดลาน้องชมพูก็ใช้เวลาอยู่นานเพราะทั้งคุณตา คุณลุงและคุณป้าต่างก็ผลัดกันพะเน้าพะนอหลานรักทั้งสอง แก้วเจ้าจอมตื้นตันใจมากที่ได้มาส่งลูกสาวเข้าโรงเรียน ลูกของเธอกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากคนที่เข้ากับเด็กไม่ได้ตอนนี้เธอเป็นคนที่รักเด็กมากๆ โดยเฉพาะน้องชมพูกับน้องโมกที่เป็นแก้วตาดวงใจของเธอ ส่วนสารวัตรพนาก็ปลื้มหนักจนน้ำตาคลอที่ได้มาส่งลูกสาวเข้าโรงเรียน จากชีวิตที่โดดเดี่ยวไม่มีใครและพร้อมตายในหน้าที่ได้ทุกเมื่อแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าชีวิตช่างเป็นสิ่งที่มีค่านัก เขาไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปเพราะเขามีภรรยาที่รักอยู่เคียงข้าง มีครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นและที่สำคัญ...เขามีหัวใจดวงน้อยๆ ทั้งสองดวงเป็นชีวิตทั้งชีวิตของเขา

“อยู่ที่โรงเรียนเป็นเด็กดีนะคะ น้องชมพูของพ่อเป็นเด็กดีเพราะงั้นเชื่อฟังคุณครูแล้วก็อย่าแกล้งเพื่อนนะ”

“ทำไมทุกคนย้ำจังว่าอย่าให้น้องชมพูไปรังแกคนอื่น ไปแกล้งคนอื่น ทำไมถึงไม่คิดว่าน้องชมพูอาจโดนคนอื่นแกล้งก็ได้” คนเป็นแม่ว่า น้องชมพูของเธอออกจะน่ารักมารยาทก็แสนดีเสียขนาดนี้

“จากการเลี้ยงดู จากผู้ใหญ่ที่อยู่รอบข้าง จากสภาพแวดล้อมและจากประสบการณ์ชีวิตไนเปอร์มั่นใจเถอะว่าน้องชมพูไม่ถูกรังแกแน่นอน” ผู้กองกรินทร์บอกน้องสาว เมื่อคืนนี้ผู้กองกวินทร์โทรมาคุยกับหลานสาวตั้งนานเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนมาเรียนซึ่งส่วนมากจะเป็นการสอนให้หลานเอาตัวรอดหากถูกรังแก หากมีใครมารังแกให้จัดการชกได้เลยอย่าไปกลัว พอเขาได้ยินผู้กองกวินทร์สอนหลานแบบนี้เขารีบกดวางสายทันที คิดว่าอีกฝ่ายจะหยุดแค่นี้แต่พอตอนเช้ามันก็ยังโทรมาย้ำเรื่องเดิมกับหลานอีก ดีนะที่นคินทร์ไปฝึกหน่วยซีลอยู่ไม่งั้นอาจมีคนมาสอนอะไรแปลกๆ กับน้องชมพูอีก

“ดูจากที่เรนเจอร์มันสอนหลานไนเปอร์ควรห่วงเด็กๆ คนอื่นมากกว่านะ น้องชมพูน่ะ...เลือดแม่แรง” แม้แต่พลเอกคีรินทร์ก็ยังมาย้ำอีกพร้อมกับส่งรอยยิ้มสยองๆ มาให้จนแก้วเจ้าจอมหน้าเจื่อนเพราะวีรกรรมสมัยเด็กของเธอมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยแต่เธอก็ยังเชื่อเสมอว่าน้องชมพูจะต้องเป็นเด็กดีแน่นอน

“ถึงเลือดแม่จะแรงแต่ไนเปอร์เชื่อว่าน้องชมพูจะต้องเป็นเด็กดีค่ะ” เธอดึงเอาลูกสาวตัวน้อยมาหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วมองน้องชมพูด้วยความรักก่อนจะเหล่มาทางสามีด้วย “น้องชมพูมีคุณพ่อพนาคอยเป็นแบบอย่างที่ดีให้ตลอด น้องชมพูจะเป็นเด็กดีน่ารักเหมือนคุณพ่อแน่ๆ”

“หลงผัว อวยผัวอีกละ” ผู้กองกรินทร์กลอกตามองบน ส่วนกุมาริกาก็หัวเราะคิกๆ ตอบ แหม ผัวใครใครก็รัก อย่าว่าแต่แก้วเจ้าจอมชอบอวยสามีตัวเองเลยเพราะเธอเองก็ชอบอวยผู้กองกรินทร์เหมือนกัน

“เดี๋ยวพ่อกับคุณแม่ น้องโมก คุณตา คุณลุงคุณป้าต้องกลับบ้าน น้องชมพูอยู่ที่โรงเรียนกับคุณครูและเพื่อนๆ นะคะ พอเลิกเรียนแล้วพ่อกับคุณแม่แล้วก็น้องโมกจะรีบมารับน้องชมพู เดี๋ยวจะพาไปกินไอตินก่อนกลับบ้านด้วย”

“ไอติม” ได้ยินคุณพ่อบอกแบบนี้น้องชมพูก็ดีใจมาก ไม่อยากอยู่โรงเรียนแล้วน้องชมพูอยากไปกินไอติมมากกว่า “น้อนจมปูอยากไปกิงไอติมค่ะ ต้าวโมกไปกิงไอติมกันนะ” น้องชมพูหันมาบอกน้องชาย น้องโมกที่คุณตาอุ้มอยู่ก็เลยดิ้นเข้ามาหาพี่ชมพู หนุ่มน้อยอยากอยู่กับพี่ชมพูแล้วก็ไปกินไอติมด้วยกัน

“ย้ากปี้จมปู” เห็นน้องโมกกอดพี่ชมพูแบบนี้ทุกคนก็เอ็นดูนักและสงสารที่ต้องให้สองพี่น้องแยกจากกันจนกระทั่งคุณครูประจำชั้นของน้องชมพูเดินมาหาเพื่อรับน้องชมพูเข้าห้องเรียนเหมือนกับเพื่อนๆ น้องโมกก็เริ่มเบะ

“พี่ชมพูต้องอยู่ที่โรงเรียนกับคุณครูนะคะ น้องโมกกลับบ้านกับแม่ก่อนนะลูกแล้วเดี๋ยวตอนเที่ยงเราค่อยมารับพี่ชมพู” คุณแม่กอดหนุ่มน้อยแต่น้องโมกก็ยังไม่ยอม น้องโมกจะอยู่กับพี่ชมพู

“เดี๋ยวตอนเที่ยงก็ได้เจอพี่ชมพูแล้ว ไม่นานหรอกนะครับ” แม้คุณพ่อจะมาช่วยโอ๋อีกคนน้องโมกก็ยังเบะตลอดก่อนจะแหกปากร้องไห้แล้วกอดพี่ชมพูแน่นจนคุณตาทั้งสองต้องรีบเข้ามาช่วยโอ๋ แต่ไม่ว่าจะปลอบโอ๋อย่างไรน้องโมกก็ยังร้องไห้ไม่หยุด ทั้งคุณครู ทั้งพี่เลี้ยงเด็กของโรงเรียน พี่ตุ๊กตาแมสคอตต่างก็มาช่วยกันโอ๋แต่หนุ่มน้อยก็ร้องไห้กอดพี่ชมพูเอาไว้แน่น เด็กๆ คนอื่นร้องไห้ที่ต้องมาโรงเรียนแต่น้องชมพูกลับไม่ร้อง คนที่ร้องกลับเป็นน้องโมกเสียนี่

“ปี้จมปู น้อนโมกจาอยู่กับปี้จมปู แงงงง”

“ไม่เอาลูกไม่ร้องนะเดี๋ยวตอนเที่ยงก็ได้เจอพี่ชมพูแล้ว น้องโมกกลับบ้านกับพ่อก่อนนะครับ”

“ม่ายเอา แงงงง ปี้จมปู” น้องโมกร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดงและดิ้นแด่วๆ ปานใจจะขาด แก้วเจ้าจอมกับกุมาริกาสงสารลูกหลานจนน้ำตาซึม แม้แต่ผู้ปกครองคนอื่นก็พลอยเอ็นดูสงสารหนุ่มน้อยจับใจ

“น้องโมกกลับบ้านกับลุงก่อนนะครับเดี๋ยวลุงจะพาไปปั่นจักรยานเล่น ไว้ปั่นจักรยานเสร็จค่อยมารับพี่ชมพูนะ”

“น้อนโมกจาปั่นจักกายางกับปี้จมปู แงงง น้อนโมกจามาโรงเรียงกับปี้จมปู”

“น้องโมกยังเด็กยังมาโรงเรียนไม่ได้ ไว้ปีหน้าน้องโมกค่อยมาโรงเรียนกับพี่ชมพูนะครับ”

“ปีหน้า...ปีหน้าเมื่อไหย่หยอคับ” หนุ่มน้อยถามคุณลุงซีลทั้งน้ำตา แต่คุณลุงก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเพราะถึงบอกไปน้องโมกก็คงไม่เข้าใจว่าอีกหนึ่งปีมันนานแค่ไหน

“ปีหน้าที่น้องโมกจะโตเป็นผู้ใหญ่แบบพี่ชมพูไงครับ” คุณพ่อช่วยอธิบาย “รอน้องโมกโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนนะถึงจะมาโรงเรียนกับพี่ชมพูได้”

“ปู้ใหย่”

“ครับ” สารวัตรพนาตอบพลางเช็ดน้ำตาให้ลูกชายตัวน้อย “คนเป็นผู้ใหญ่แล้วเขาจะไม่งอแง จะไม่ดื้อ เวลาพี่ชมพูมาโรงเรียนก็จะไม่ร้องไห้แบบนี้ด้วย”

“ฮึบ” พอคุณพ่อบอกแบบนี้จากที่กำลังร้องไห้อยู่น้องโมกก็รีบฮึบน้ำตาเอาไว้ทันทีทั้งๆ ที่ยังสะอื้นอยู่จนแก้วเจ้าจอมสงสารลูกนักต้องเข้ามากอดลูกทั้งสองคนเอาไว้

“ดีมาก ถ้าน้องโมกเป็นผู้ใหญ่แล้วก็จะได้มาโรงเรียนกับพี่ชมพู น้องโมกอยากเป็นผู้ใหญ่มั้ยคับ” คราวนี้น้องโมกรีบพยักหน้ารับว่าอยากเป็น เห็นแล้วทุกคนก็ยิ่งเอ็นดูหนุ่มน้อยนัก คุณพ่อก็ช่างอ่อนโยนสอนลูกน้อยด้วยความใจเย็นและเข้าใจลูก

“ถ้าอยากเป็นผู้ใหญ่งั้นกลับบ้านกับพ่อนะครับเดี๋ยวพ่อจะสอนวิธีเป็นผู้ใหญ่ให้ พอน้องโมกโตเป็นผู้ใหญ่น้องโมกก็จะได้ปกป้องดูแลพี่ชมพูกับคุณแม่” ดวงตาแป๋วๆ ที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองมาที่คุณพ่อทั้งๆ ที่ยังสะอื้นไห้โดยพยายามจะฮึบน้ำตาเอาไว้ตลอดเพราะอยากรีบโตเป็นผู้ใหญ่ พี่ชมพูเห็นน้องน่าสงสารก็ทั้งกอดและหอมแก้มน้อง น้องชมพูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วน้องชมพูจะช่วยคุณพ่อสอนน้อง

“ต้าวโมกต้องเปงเด็กดีนะยู้มั้ย ต้องเชื่อฟังคูมป้อกับคูมแม่จะได้โตเป็งปู้ใหย่แบบปี้ ตอนนี้ปี้โตเปงปู้ใหย่แย้วก็ต้องมาโรงเรียง ต้าวโมกยังเปงเด็กอยู่ก็ต้องอยู่ที่บ้านไว้ต้าวโมกโตเปงปู้ใหย่ก่อนนะค่อยมาโรงเรียง” แม้จะปวดใจแต่น้องโมกก็เชื่อฟังพี่ชมพูเสมอ หนุ่มน้อยกอดพี่สาวอีกทีก่อนที่คุณแม่จะอุ้มน้องโมกเอาไว้แล้วพยักหน้าบอกให้คุณครูพาน้องชมพูเข้าห้องเรียนไปกับเพื่อนๆ

“ปี้จมปู” ใจก็อยากจะร้องแต่ถ้าร้องออกมาก็จะไม่ได้เป็นผู้ใหญ่น้องโมกก็เลยพยายามฮึบไว้อย่างเต็มที่ แม้ปากจะเบะน้ำตาร่วงแต่ก็จะไม่แหกปากร้องไห้ออกมาเด็ดขาด

“โธ่ต้าวโมกของแม่” แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอกอดน้องโมกแนบอกด้วยความสงสารลูกสลับกับมองน้องชมพูที่คุณครูกำลังจูงมือเดินเข้าห้องเรียน อย่าว่าแต่น้องโมกใจหายเลยเธอเองก็ใจหายไม่ต่างกัน

“ไม่ต้องไป” พอเธอจะเดินเข้าไปดูน้องชมพูที่ประตูห้องเรียนสารวัตรพนาก็ดึงมือเอาไว้ “ปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้ น้องชมพูไม่เป็นอะไรแน่ทั้งครูทั้งพี่เลี้ยงก็เยอะแยะ ปล่อยให้เขาเล่นกับเพื่อนเรียนรู้สังคมใหม่ๆ เถอะ” แม้จะห่วงลูกสาวจับใจแต่คนเป็นพ่อก็ต้องพยายามใจแข็ง เขาไม่อยากโอ๋ลูกเกินไป ไม่อยากสปอยจนลูกเป็นเด็กเอาแต่ใจ รักก็รักสุดใจแต่ก็ต้องเปิดใจให้ลูกได้เรียนรู้โลกกว้างและเอาตัวรอดให้เป็น

“ไนเปอร์เข้าใจพี่พนานะคะ แต่ว่า…” แก้วเจ้าจอมชี้ไปที่ห้องเรียนของน้องชมพูซึ่งเป็นกระจกใสมองเห็นเด็กๆ ที่อยู่ข้างในที่ตอนนี้ยังมีผู้ปกครองคนอื่นๆ กำลังยืนดูลูกน้อยของตนด้วยความเป็นห่วงรวมถึง…คุณตาทั้งสองคนของน้องชมพูที่ถึงขั้นยืนเกาะกระจกกันเลยทีเดียว แม้แต่กุมาริกาก็ยังไปยืนเกาะกระจกอยู่ด้วย

“ท่าทางคุณตาของน้องชมพูจะงอแงเก่งกว่าน้องโมกนะคะ” แก้วเจ้าจอมยิ้มเจื่อนๆ ในขณะที่สารวัตรพนาเลิกคิ้วขึ้น เนี่ย เขาอุตส่าห์ไม่สปอยลูกแต่ก็ยังมีคนอื่นมาสปอยแทน พอคิดแบบนี้แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาพ่อตาทั้งสองที่ยังไม่ยอมละสายตาจากหลานสาว

“ฮะแฮ่ม เช้านี้คุณพ่อทั้งสองคนมีประชุมสำคัญที่กองทัพบกไม่ใช่หรอครับ ถ้าไม่รีบไปจะสายเอานะครับไหนจะรถติดอีก”

“เป็นแค่พันตำรวจโทอย่ามาสั่งสอนนายพล” คุณตาทั้งสองคนว่าพร้อมกันอย่างสามัคคีพร้อมกับส่งสายตาไม่ชอบใจมาให้ลูกเขยที่ทุกทีจะได้เป็นเขยรัก แต่เขยรักจะกลายเป็นเขยชังก็เพราะมันไม่ยอมให้พวกตนอยู่เฝ้าหลานนี่แหละ

“แต่ถ้าท่านนายพลทั้งสองไม่ยอมไปทำงานแล้วท่าน ผบ.เอื้อยกับท่าน ผบ.แก้มสั่งทำโทษ คนเป็นแค่ร้อยเอกอย่างผมก็ช่วยอะไรไม่ได้นะครับ” ไม่เพียงแต่ขู่ผู้กองกรินทร์ยังหยิบโทรศัพท์มือถือที่กดเบอร์ของผู้เป็นแม่ขึ้นมาขู่ด้วย พ่อภูกับพ่อของเขาเป็นทาสเมียกันทั้งคู่ กล้าหือได้กับทุกคน...ยกเว้นเมีย

“รัน กูเกลียดลูกมึง”

“มันไม่ใช่ลูกผม มันเป็นลูกของพี่ต่างหากผมกับแก้มยกมันให้พี่แล้ว” อย่าว่าแต่เขยรักกลายมาเป็นเขยชังเลย แม้แต่ลูกชายสุดที่รักคนเป็นพ่อทั้งสองก็ยังไม่ยอมรับ แต่ถึงกระนั้นด้วยความกลัวท่าน ผบ.เอื้อยกับท่าน ผบ.แก้มจะทำโทษ นายพลทั้งสองก็เลยต้องจำใจผละออกมาจากห้องเรียนของหลานสาวในขณะที่มือก็ยังถือโทรศัพท์ถ่ายรูปหลานสาวที่กำลังอยู่ในห้องเรียนเอาไว้

เมื่อจัดการคุณตาทั้งสองได้แล้วผู้กองกรินทร์ก็มาลากอีกคนที่ยังเกาะกระจกห้องเรียนหลานอยู่ ดวงตาคู่สวยของเธอพราวระยับด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยทุกคน

“นี่ก็อีกคนเลิกเกาะกระจกห้องเรียนหลานได้แล้ว เดี๋ยวเด็กๆ ก็นึกว่าเป็นตุ๊กแกหรอก”

“ตุ๊กแกอะไรจะสวยขนาดนี้คะ” กุมาริกาทำค้อนใส่แล้วไปยืนรวมตัวกับพ่อสามีทั้งสองคน “ก็น้ำเมยชอบเด็กตัวเล็กๆ นี่คะอีกอย่างน้ำเมยก็มาศึกษาเอาไว้ไง เวลาน้ำเมยกับพี่ซีลมาส่งลูกเข้าโรงเรียนบ้างจะได้ทำตัวถูกแล้วก็จะได้เตรียมตัวถูก ก็เราคุยกันแล้วนี่คะว่าถ้าลูกโตขึ้นจะให้มาเรียนที่นี่เหมือนกัน”

“อืม หนูน้ำเมยเขาพูดถูกแกห้ามมาว่าเขาเด็ดขาดนะ” พลโทกรันณ์ชี้นิ้วสั่งลูกชายที่ตอนนี้เป็นลูกชังแล้วก่อนจะหันมายิ้มกับกุมาริกาอย่างเอ็นดู

“น้ำเมยทำถูกแล้วลูกเรื่องแบบนี้มันต้องเตรียมตัวตั้งแต่เนิ่นๆ ใส่ใจละเอียดรอบคอบแบบนี้สมกับเป็นลูกสะใภ้พ่อที่สุด ไว้พ่อจะเป็นคนมาส่งหลานที่โรงเรียนเองนะ”

“ได้ค่ะคุณพ่อ” งานนี้พ่อสามีกับลูกสะใภ้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย อีกคนอยากได้หลานส่วนอีกคนก็อยากสร้างครอบครัวกับผู้กองกรินทร์งานนี้ก็เลยต้องเอาใจพ่อสามีหน่อย ให้คุณปู่มาส่งหลานส่วนเธอจะอยู่คลอเคลียกับพี่ซีลของเธอให้หนำใจ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

“อย่าทำหน้าเหมือนนางร้ายแบบนั้นสิ คีพลุคหน่อยน้ำเมยเป็นนางเอกนะ”

“พี่ซีล!”

แม้น้องชมพูจะเข้าห้องเรียนไปแล้วแต่ทุกคนก็ยังแอบมองอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง ด้วยหนึ่งสัปดาห์แรกของการเปิดเทอมเด็กๆ จะมาเรียนแค่ครึ่งวันก่อนเพื่อเป็นการปรับตัวและอนุญาตให้ผู้ปกครองมาอยู่เฝ้าเด็กๆ ได้เพื่อสังเกตการณ์การเรียนการสอนแต่หลังจากหนึ่งสัปดาห์แล้วเด็กๆ ทุกคนจะอยู่ที่โรงเรียนเต็มเวลาและผู้ปกครองจะมาส่งและมารับได้เท่านั้น คุณตาภูขออาสาเป็นคนมาส่งมารับน้องชมพูที่โรงเรียนทุกวันเองเพราะโรงเรียนของน้องชมพูเป็นทางผ่านเวลาที่คุณตาภูจะไปทำงานอยู่แล้ว แม้คุณตารันจะขัดใจและอยากเป็นคนทำหน้าที่นี้เองแต่ก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะคุณตารันต้องไปประจำการอยู่ที่กองทัพภาคที่ 4 จังหวัดนครศรีธรรมราช คุณทวดของน้องชมพูกับน้องโมกก็อายุมากแล้วดังนั้นคุณตาภูกับคุณยายเอื้อยจึงรีบจับจองขอทำหน้าที่ดูแลหลานๆ เอง แต่หากวันไหนที่คุณตาภูต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดคุณตารันก็จะรีบมารับไม้ต่อดูแลหลานๆ เองจนคุณพ่อกับคุณแม่ของน้องชมพูแทบจะไม่มีบทบาทเพราะแค่ตารางเลี้ยงหลานของเหล่าคุณตาก็เต็มแน่นจนแทบจะแย่งวันเวลากันอยู่แล้ว

“สบายเลยเนาะมีคนเลี้ยงลูกแทน” ผู้กองกรินทร์ว่าเมื่อตอนนี้คุณตาทั้งสองผลัดกันโอ๋น้องโมกอยู่ สารวัตรพนามองตามแล้วก็ยิ้มตอบด้วยอบอุ่นหัวใจที่ลูกของตนเป็นที่รักของทุกคนแบบนี้ น้องชมพูกับน้องโมกอยู่ท่ามกลางครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่น แม้จะต้องห่างพ่อกับแม่ไปบ้างแต่ทั้งสองคนก็ไม่เคยขาดความอบอุ่นเลยเพราะได้รับความอบอุ่นจากทุกคนในครอบครัวเติมเต็มอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้คุณยายขวัญตาก็กำลังทวงตารางขอเลี้ยงๆ บ้างเหมือนกันคาดว่าน้องชมพูกับน้องโมกคงโดนเหล่าคุณตาคุณยายแย่งกันเลี้ยงไปจนโตแน่ๆ

“หลานมีแค่สองคนก็เลยแย่งกันแบบนี้ เดี๋ยวเรนเจอร์ก็จะมีอีกสองคนแล้วแกล่ะ ระวังจะตามน้องๆ ไม่ทันนะ” พอน้องเขยตอบกลับผู้กองกรินทร์ก็มองไปทางกุมาริกาที่ยืนชะเง้อดูเด็กๆ ในห้องเรียนอยู่กับแก้วเจ้าจอม เธออินกับเด็กๆ มากแล้วก็ตื่นเต้นกับการมาโรงเรียนของหลานมากๆ ด้วย เมื่อคืนกว่าจะเข้านอนก็อยู่เล่นกับหลานตั้งนานจนเขาต้องมาลากตัวกลับห้องนอนเพื่อให้น้องชมพูกับน้องโมกได้เล่นกับคุณพ่อคุณแม่บ้าง

“เอาน่า พี่ทำตัวให้ว่างเข้าไว้เถอะเพราะผมจะมีลูกให้พี่ช่วยเลี้ยงแน่ๆ แต่ว่า...ผมจะไม่ให้เมียผมท้องก่อนแต่งแบบเมียพี่แน่นอน” สายตาคมหลิ่วมองน้องเขยอย่างสบประมาทและตำหนิจนสารวัตรพนาหัวเราะออกมา เมื่อก่อนมันก็เคยบอกว่าจะไม่เข้าหอก่อนแต่งงานเด็ดขาดเดี๋ยวนี้ล่ะติดเมียหนักจนต้องเอาเมียมาอยู่ที่บ้านด้วย พอวันไหนกุมาริกาไปนอนบ้านตัวเองมันก็ตามไปอยู่ที่บ้านของเธอ เป็นบุญของมันที่พ่อตากับแม่ยายเอ็นดูมันก็เลยไม่ต้องกินตีนพ่อตาก่อนแต่งแบบเขา

“เออ กูจะรอดู” สารวัตรพนาก็ยังคงขำใส่ กุมาริกาประกาศว่าอยากมีลูกขนาดนี้เดี๋ยวผู้กองกรินทร์คงได้กลืนน้ำลายตัวเองไหนน้องชมพูกับน้องโมกจะรบเร้าบอกว่าอยากมีน้องตัวเล็กๆ อีก

“ถ้าผมมีลูกชายผมจะให้พี่ช่วยเลี้ยงนะลูกของผมจะได้น่ารักแบบน้องโมก แต่ถ้าผมมีลูกสาว…” แล้วผู้กองกรินทร์ก็เหล่สายตาพลางแค่นยิ้มใส่น้องสาวตัวเอง “อย่าให้เมียพี่มาเข้าใกล้ลูกสาวผมเด็ดขาด…สยอง”

เสียงพี่เมียกับน้องเขยหัวเราะดังลั่นจนแก้วเจ้าจอมกับกุมาริกาหันมามองตามว่าทั้งสองหนุ่มมีเรื่องอะไรให้น่าหัวเราะนัก ตั้งแต่ญาติดีกันได้ก็ดูเข้ากันดีเสียเหลือเกิน

“มีพิรุธแปลกๆ นะสองคนนี้”

“พิรุธอะไรหรอคะคุณหมอน้ำเมยว่าก็ปกติดีนะ” กุมาริกามองตามทั้งสองหนุ่มแล้วจึงหันมาทางแก้วเจ้าจอม “บางที…พี่ซีลกับสารวัตรคงคุยกันอยู่มั้งคะว่าถ้ามีลูกพี่ซีลจะให้สารวัตรกับคุณหมอช่วยเลี้ยง ลูกของน้ำเมยกับพี่ซีลจะได้น่ารักแบบน้องชมพูแล้วก็น้องโมก”

“อุ๊ย คุณน้ำเมยอย่าห่วงเลยค่ะไว้มีหลานเมื่อไหร่เดี๋ยวอาไนเปอร์จะเลี้ยงดูเป็นอย่างดีเลย หลานชายให้พี่พนาเลี้ยงส่วนหลานสาว…อาไนเปอร์จะเลี้ยงเอง” แก้วเจ้าจอมล่ะอยากมีหลานนัก นี่เธอยังไม่หายเห่อเลยที่กำลังจะมีหลานแฝดไว้เพลงพิณคลอดเมื่อไหร่อาไนเปอร์จะตั้งแก๊งฟันน้ำนมรุ่นที่สองให้ลูกๆ หลานๆ เอง

“ไอ้ผัวเมียสองคู่นี้มันแปลกๆ นะ เหมือนวางแผนอะไรกันเลย” ทางฝ่ายคุณตาที่โอ๋หลานชายกันอยู่ว่าขึ้น สารวัตรพนาซุบซิบอยู่กับผู้กองกรินทร์ส่วนแก้วเจ้าจอมกับกุมาริกาก็ซุบซิบกันอยู่อีกด้าน พลเอกคีรินทร์มองตามก็แค่นยิ้มขึ้น

“ไนเปอร์กับน้ำเมยคงวางแผนเลี้ยงลูกกัน ส่วนพนากับซีลคงวางแผนเตรียมป้องกันลูกหลานจากไนเปอร์” เรื่องนี้คนเป็นพ่อย่อมรู้ดี ก็แหม วีรกรรมของแก้วเจ้าจอมโหดขนาดนั้นเหล่าพี่ชายก็พากันขยาดน่ะสิ ก็มีแค่สารวัตรพนานี่แหละที่รับมือและคุมแก้วเจ้าจอมได้

“สงสารหนูน้ำเมยนะพี่ที่ต้องมาเจอไนเปอร์”

“สงสารไนเปอร์เหอะที่มีพ่อแบบมึง มึงนี่แหละตัวให้กำเนิดปีศาจ” มันสอนลูกเองแท้ๆ แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้อีก เขาหวังจะเลี้ยงให้แก้วเจ้าจอมเป็นเด็กดีแสนเรียบร้อยเหมือนราชาวดีแต่ไอ้น้องเขยตัวดีมันก็ทำให้ลูกสาวของเขากลายมาเป็นปีศาจจนได้ น้องชมพูก็ไม่รู้ว่าจะรอดมั้ยเพราะเลือดแม่แรงเหลือเกิน ตอนนี้จะเหลือก็แต่น้องโมกนี่แหละที่ดูจะได้เลือดพ่อมา

“ปี้จมปู ปี้จมปู” แม้จะไม่ได้ร้องไห้แล้วแต่น้องโมกก็ยังเรียกหาพี่ชมพูอยู่ จะเรียกดังๆ ก็กลัวว่าจะดูเป็นเด็กงอแงแล้วไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ก็เลยเรียกหาเบาๆ พอ

“ไปกับตาดีกว่านะลูกเดี๋ยวตอนเที่ยงค่อยมาหาพี่ชมพู” พลเอกคีรินทร์ที่สงสารหลานรักจับใจจะรับเอาน้องโมกมาจากพลโทกรันณ์แต่ด้วยน้องโมกยังไม่อยากออกไปจากโรงเรียนจึงดิ้นแด่วๆ ขึ้นมาอีกจนมือน้อยๆ เผลอไปเกี่ยวหมวกกับหน้ากากอนามัยของคุณตาทั้งสองคนหลุด

“ปี้จมปู ปี้จมปู” ทางฝ่ายคุณตาก็มัวแต่ช่วยกันโอ๋หลานจึงไม่ทันระวัง จะมารู้ตัวอีกทีเหล่าผู้ปกครองและคุณครูที่โรงเรียนก็เห็นหน้ากันเสียแล้ว

“คุณพ่อ...” แก้วเจ้าจอมที่หันมาเห็นร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสายตาของทุกคนที่มองมาทางพ่อทั้งสองคนของตน พ่อภูเคยออกสื่ออยู่บ่อยๆ แล้วพ่อรันของเธอก็เคยให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ทางภาคใต้ตลอดทำให้ทุกคนรู้กันดีว่าทั้งสองคนเป็นใคร ท่าน ผบ.ทบ.กับแม่ทัพภาคที่ 4 มาส่งหลานที่โรงเรียนไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ที่ทุกคนตกใจและคาดไม่ถึงก็เพราะเมื่อก่อนหน้านี้คุณตาทั้งสองคนของน้องชมพูต่างก็พากันยกมือขึ้นไหว้ขอโทษทุกคนแทนหลานสาวอย่างนอบน้อม ใครๆ ต่างก็คาดไม่ถึงว่านายทหารยศใหญ่ของประเทศทั้งสองคนจะอ่อนน้อมแล้วก็ไม่ถือตัวกันแบบนี้ แม้จะตกใจไปบ้างแต่ทุกคนก็นึกชื่นชมนายทหารทั้งสองคนนัก

“เออ...มะ...มาส่งหลานน่ะครับ” พลโทกรันณ์ไม่รู้จะทำหน้ายังไงพร้อมกับรีบยกมือขึ้นรับไหว้เมื่อเห็นผู้ปครองหลายคนยกมือไหว้สวัสดีทักทายพวกตน พลเอกคีรินทร์ก็ได้แต่ก้มศีรษะยิ้มรับทุกคนก่อนจะรีบอุ้มหลานและลากน้องเขยออกจากโรงเรียนไปโดยมีเหล่าลูกๆ วิ่งตาม ส่วนสารวัตรพนาก็ได้แต่น้ำตาตกใน ทุกคนรู้กันหมดว่าคุณตาน้องชมพูเป็นใครแล้วต่อไปลูกเขาจะมีเพื่อนมาเล่นด้วยมั้ยเนี่ย นี่ดีนะที่ทุกคนไม่ได้เห็นหน้าคุณป้าของน้องชมพูด้วยไม่งั้นยิ่งแตกตื่นกว่านี้แน่ ทั้งคุณปู่ทั้งแม่ยายของเขาก็ห้ามกันแล้วว่าอย่าให้คุณตาทั้งสองคนมาที่โรงเรียนของน้องชมพูแต่คุณตาสองคนนี้ก็ช่างดื้อกันเสียจริงๆ เดี๋ยวเขาจะยุให้ป้าเอื้อยกับแม่แก้มจัดการให้เข็ดเลย

สายลมเย็นจากแม่น้ำโขงหอบพัดขึ้นมาที่ระเบียงคาเฟ่ภายในสถานีเรือ ลมที่พัดมาเอื่อยๆ พาให้ไรเส้นผมสวยของหญิงสาวพัดพลิ้วระต้นคออย่างน่ามอง ดวงตาสุกใสแสนหวานของเธอจดจ่ออยู่ที่หนังสือตรงหน้า ริมฝีปากแดงๆ อย่างเป็นธรรมชาติเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อกำลังพยายามทำความเข้าใจเนื้อหาในหนังสือ ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอยังคงสวมแหวนพญานาคประดับเพชรที่เห็นกี่ทีๆ ก็ชื่นใจ ก็นึกว่าพ่อของเธอจะไม่ยอมให้ใส่เสียแล้วสิแต่ก็อย่างว่าแหละพ่อของเธอรักแม่ของเขามาก แค่รู้ว่าเป็นแหวนที่แม่ของเขาให้เธอใส่อย่างไรเสียพ่อของเธอก็ไม่กล้าขัดหรอก

“ครบสิบนาทีแล้ว ไหนเอามาดูซิ” ข้ามโขงกระดิกนิ้วขอดูหนังสือแบบฝึกหัดภาษาฝรั่งเศสที่เขาเป็นคนติวให้เพชรน้ำผึ้ง เขาเห็นว่าเธอกำลังจะสอบเลื่อนระดับก็เลยเรียกมาติวให้ ตอนแรกเธอก็ไม่ยอมเพราะอยากนั่งเรือไปจับปลากับลุงบุญส่งเขาก็เลยจัดการฟ้องพ่อของเธอทันทีตอนที่พ่อของเธอแอบโทรมาหาเขา และพอเขาฟ้องปุ๊บพ่อของเธอก็สั่งให้เธอมาติวหนังสือเตรียมตัวสอบกับเขาทันที หึๆๆ ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

“ยาก” เพชรน้ำผึ้งทำหน้างอกับแบบฝึกหัดที่ยากเกินไป นี่เขาเอาหนังสืออะไรมาให้เธอเรียนกันเนี่ย “ถ้าไม่ต้องไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสก็ไม่จำเป็นต้องเรียนภาษาก็ได้นี่หมอ” เธอเรียนจบปริญญาตรีตั้งนานแล้วแต่พ่อก็ยังจะให้ไปเรียนที่ฝรั่งเศสต่ออีก

“ต้องไปและต้องเรียน อย่าทำให้พ่อผิดหวัง” ข้ามโขงที่กำลังตรวจแบบฝึกหัดของเธอว่าให้ก่อนจะพร่ำสอนเธอต่อ “ดีแค่ไหนแล้วที่มีโอกาสเรียนหนังสือ บางคนเขาอยากเรียนแทบตายแต่ก็ไม่มีโอกาส เราน่ะมีโอกาสมากกว่าคนอื่นเขาก็ควรจะตั้งใจเรียนให้ดี”

“สาธุ” คนฟังยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว เวลาปกติข้ามโขงก็อ่อนโยนใจดีอยู่หรอกแต่พอมารับบทเป็นคุณครูทีไรชอบทำตัวเป็นคนแก่ที่ทั้งบ่นเก่งแล้วก็ดุเหลือเกิน เธอฟ้องพ่อก็แล้วแต่พ่อก็ไม่เห็นจะว่าอะไรเขาเลย ใช่สิ พ่อของเธอโอ๋ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้จะตาย

“อยากกลับบ้านแล้ว นัดลุงบุญส่งมารับเดี๋ยวลุงบุญส่งรอนาน”

“แบบฝึกหัดยี่สิบข้อ ทำผิดสองข้อ...ไม่ผ่าน” คุณครูทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอว่า

“บ่ผ่านอีหยัง ข่อยเฮ็ดได้เกินเคิ่นพุ่นเด้อ” (ไม่ผ่านอะไร ฉันทำได้เกินครึ่งเลยนะ)

“บ่ผ่านกะคือบ่ผ่าน” (ไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน) ข้ามโขงละใบหน้าออกจากหนังสือแล้วทำหน้าดุใส่เธอ แต่พอเขายกหนังสือขึ้นมาบังหน้าอีกครั้งเขาก็แอบยิ้มไม่ให้เธอเห็น

“หูย” เพชรน้ำผึ้งยิ่งทำหน้ามู่ทู่แล้วมองซ้ายทีขวาทีอย่างหาทางหนีทีไล่ จนกระทั่งเห็นปานมณฑาเดินเข้ามาในคาเฟ่เพื่อซื้อเครื่องดื่มและขนมไปให้สามี

“อาป่าน อาป่านคะ” เธอรีบโบกไม้โบกมืออย่างขอความช่วยเหลือ แต่ก็ดูเหมือนกับว่าจะไม่มีใครเข้าข้างเธอเสียเลยเมื่อปานมณฑาเดินเข้ามาหาแล้วในอ้อมแขนก็มีแมวตัวอ้วนสีขาวมาด้วย

“ติวหนังสือกันอยู่หรอลูก ชมพู่ของอาช่างเป็นเด็กดีขยันเรียนจริงๆ เลย” ปานมณฑาลูบศีรษะเพชรน้ำผึ้งด้วยความเอ็นดูและยิ้มให้ลูกชาย

“ข้ามโขงสอนน้องดีๆ นะลูก สั่งน้ำสั่งขนมมาให้น้องเยอะๆ แม่บอกให้ที่ร้านมาเก็บเงินกับแม่แล้ว ถ้าน้องผลการเรียนไม่ดีแม่จะทำโทษข้ามโขงเพราะข้ามโขงเป็นคนติว”

“ครับคุณแม่”

“งั้นแม่เอากาแฟไปให้คุณพ่อก่อนนะ ดูแลน้องชมพู่ดีๆ ด้วยล่ะ อ้อ จริงสิ” อยู่ๆ ปานมณฑาก็ส่งแมวอ้วนตัวสีขาวที่อุ้มอยู่มาให้ข้ามโขง “แม่ฝากดูแลยัยแมวอ้วนเพลงพิณด้วยนะตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่แอร์ที่บ้านก็เสียแม่บ้านกำลังให้ช่างมาจัดการอยู่” ปานมณฑาหันมายิ้มให้เพชรน้ำผึ้งอีกที่ก่อนจะลูบศีรษะเธอแล้วโบกมือลาเพื่อไปหาสามีทิ้งให้เพชรน้ำผึ้งได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดอะไรไม่ทัน อาป่านมาเร็วและไปเร็วจนเธอไม่ทันจะได้ขอความช่วยเหลือ เอาน้ำเอาขนมมาล่อแล้วก็ทิ้งเธอเอาไว้กับคุณครูหน้าดุพร้อมกับแมวตัวอ้วนสีขาว เธอจะอ้างว่าอยากไปหาคุณย่าแต่คุณย่าก็อยู่ที่ร้านผ้าไหม จะไปเล่นกับพี่เพลงพิณวันนี้พี่เพลงพิณก็ไม่ว่างเพราะต้องไปตรวจครรภ์กับผู้กองกวินทร์ พี่น้ำเมยก็กลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว

“หึ ตัวช่วยหมดแล้ว” เห็นเพชรทำผึ้งทำหน้าสิ้นหวังข้ามโขงก็หัวเราะใส่แล้วปล่อยให้แมวตัวอ้วนปีนขึ้นมานั่งบนไหล่ของเขาเพราะผู้กองกวินทร์ชอบสอนให้แมวมานั่งบนไหล่จนแมวติดเป็นนิสัยไปแล้ว

เพชรน้ำผึ้งมองคุณครูตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกออกไปเมื่อเขามีแมวอ้วนสีขาวมานั่งบนไหล่ แมวติดกิ๊บสีชมพูเสียด้วย แมวตัวนี้เป็นลูกสาวของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณ ตอนนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่เจ้าแมวอ้วนตัวนี้ก็เลยต้องมาอยู่กับคุณลุงอย่างข้ามโขง สีหน้าตาดุๆ ของเขาช่างไม่เข้ากับแมวน่ารักๆ แบบนี้เลย

“อ่ะ มาเรียนกันต่อ เมื่อกี้ทำแบบฝึกหัดผิดไปสองข้อใช่มั้ยงัันต้องเน้นเรื่องที่ทำผิดเป็นพิเศษ”

เฮ้อออออ เพชรน้ำผึ้งกลอกตาไปมา ก่อนหน้านี้ก็มีคุณครูคอยนั่งกดดันแล้วตอนนี้ยังจะมีสายตาของแมวมากดดันด้วยอีก

เมื่อเลี่ยงไม่ได้สุดท้ายก็ต้องมานั่งเป็นนักเรียนให้ข้ามโขงติวหนังสือให้ แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายเข้มงวดขนาดนั้นเมื่อเขาสั่งขนมมาให้เธอเยอะแยะเลยพร้อมกับนมและน้ำหวาน เธออยากกินอะไรเขาก็สั่งมาให้หมดและมีเวลาให้เธอพักกินขนมด้วย แต่แม้ว่าขนมจะเยอะก็ใช่ว่าเธอจะกินคนเดียวทั้งหมดเพราะยัยแมวอ้วนมันกระโดดขึ้นมาบนตักของเธอแล้วแย่งเธอกินขนมด้วย ส่วนคนเป็นลุงก็ไม่คิดจะห้ามหลานสาวเลย

“ขนมค่ะคุณหมอ” ระหว่างที่เพชรน้ำผึ้งกำลังแย่งเค้กกินกับน้องแมวเพลงพิณอยู่นั้นพนักงานของคาเฟ่ก็เอาขนมมาเสิร์ฟอีก พนักงานสาวสวยมองข้ามโขงด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเขาเป็นลูกชายคนโตของ ผบ.คเชนทร์ รูปก็หล่อ สุภาพ แสนดี เป็นถึงคุณหมอและลูกชาย ผบ.นรข.และที่สำคัญคือ…โสด เขาจึงเป็นที่หมายปองของสาวน้อยสาวใหญ่ พนักงานที่คาเฟ่ภายในสถานีเรือต่างก็หมายปองเขาทั้งนั้น

“วันนี้ที่ร้านมีแต่ขนมฝรั่งเศสทั้งนั้นเลยนะครับ” ข้ามโขงมองมาที่ชุดชั้นวางขนมแบบสามชั้นที่มีทั้งมาการอง ครัวซองต์ เอแคลร์ มิลล์เฟยแล้วก็แซนด์วิชที่ทำด้วยขนมปังบาแก็ต

“ค่ะ ขนมที่ร้านจะเปลี่ยนชนิดไปเรื่อยๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเป็นขนมไทยนะคะ” ไม่พูดเปล่าแต่พนักงานสาวยังส่งสายตาหวานๆ มาให้ซ้ำโดยมีเพชรน้ำผึ้งมองตาม ข้ามโขงเป็นคนสุภาพมาก เวลาพูดคุยกับคนอื่นเขาก็จะสุภาพแบบนี้เป็นปกติแต่พนักงานสาวนี่สิ…ทำท่าจะจับเขากินอยู่ได้ น่าหมั่นไส้ คิดแล้วเพชรน้ำผึ้งก็หันมาเบะปากกับน้องแมวเพลงพิณ

“ดีเลยครับ น้องเพลงชอบกินขนมไทยมาก”

“งั้นพรุ่งนี้คุณหมอต้องรีบมาซื้อไปฝากคุณเพลงพิณตัดหน้าผู้กองเรนเจอร์นะคะ ได้กินขนมอร่อยๆ คนท้องจะได้อารมณ์ดี” เมื่อก่อนสาวๆ ก็พากันปลื้มผู้กองกวินทร์มากเพราะรูปหล่อ ตัวหอมแล้วยังอัธยาศัยดี แต่น่าเสียดายที่มีเมียและกำลังจะมีลูกแล้วสาวๆ เลยพากันกินแห้วซ้ำผู้กองกวินทร์ยังไม่เคยเกเรมองผู้หญิงอื่นเลย ภายนอกอาจดูเป็นคนร่าเริงเข้าถึงง่ายแต่ภายในใจกลับมั่นคงต่อเมียมากๆ มาที่คาเฟ่ทีไรก็มักจะซื้อหาของอร่อยๆ ไปฝากเมียตลอด ตอนนี้ดูจะเห่อลูกแฝดมากๆ ด้วยชอบเอาเรื่องลูกแฝดมาเล่าให้ทุกคนที่ร้านฟัง ชมว่าลูกตัวเองน่ารักแบบนั้น เป็นเด็กดีแบบนี้จนทุกคนเอ็นดูว่าที่คุณพ่อกันนักที่อวยลูกหนักตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นหน้ากัน

“เดี๋ยวผมจะรีบมาซื้อแต่เช้าตัดหน้าเขาเองครับหลานแฝดจะได้รักผมมากๆ” ข้ามโขงกับพนักงานสาวพูดคุยกันอย่างสนิทสนมเพราะเป็นที่รู้กันดีว่าเขากับผู้กองกวินทร์กำลังแย่งกันดูแลเพลงพิณ

แต่ในขณะที่ข้ามโขงกำลังพูดคุยกับพนักงานอยู่นั้นเพชรน้ำผึ้งก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง เธอไม่ได้รำคาญเรื่องที่ทั้งสองคนพูดคุยกันเพราะเธอเองก็ตื่นเต้นกับน้องแฝดแต่ที่เธอรำคาญก็เพราะสายตาและท่าทีที่พนักงานสาวมีต่อข้ามโขง นี่เขาดูไม่ออกหรืออย่างไรว่าพนักงานคนนี้สนใจเขา อยากจะจับเขากิน

“มีอะไรรึเปล่า แบบฝึกหัดยากหรอ” เสียงถอนหายใจของเพชรน้ำผึ้งทำให้ข้ามโขงเข้าใจว่าเธอมีปัญหากับแบบฝึกหัดอันใหม่ที่เขาให้เธอทำ ก่อนหน้านี้ยังแย่งเค้กกินกับแมวอย่างอารมณ์ดีอยู่เลยทำไมจู่ๆ มาทำหน้ามู่ทู่แบบนี้อีกล่ะ

“เซ ตอง นุย เยอ” เพชรน้ำผึ้งไม่ตอบแต่พึมพำออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศสจนข้ามโขงจ้องเขม็ง

“พูดอะไรแบบนั้นน่ะ” อยู่ๆ ก็บอกว่าน่าเบื่อ ดูอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเสียดื้อๆ

“น้องสาวคุณหมอเป็นอะไรรึเปล่าคะ” พนักงานสาวไม่เข้าใจภาษาฝรั่งเศส ก่อนหน้านี้ตอนที่เพชรน้ำผึ้งมาที่คาเฟ่ ผบ.คเชนทร์ก็มาด้วย ท่านบอกว่าเด็กคนนี้เป็นหลานสาวของท่าน เป็นลูกสาวของพี่ชายคุณนายหรืออีกความหมายก็คือเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณหมอ

ข้ามโขงมองเพชรน้ำผึ้งที่ยังทำหน้ามู่ทู่ไม่เลิก เธอเอาแต่มองพนักงานสาวจนเขาพอจะเดาออกว่าเธอคงรำคาญที่เขากับพนักงานคนนี้คุยกันก็เลยพาลหงุดหงิดใส่

“สงสัยแบบฝึกหัดที่ให้ทำจะยากไปน่ะครับ เดี๋ยวขอผมติวหนังสือให้น้องต่อก่อนนะ” ไม่พูดเปล่าแต่ข้ามโขงยังลุกขึ้นมานั่งข้างๆ เพชรน้ำผึ้งด้วย พนักงานสาวเห็นว่าเขาจะติวหนังสือให้น้องต่อก็เลยเดินจากไปแต่โดยดี เพชรน้ำผึ้งมองพนักงานสาวที่เดินจากไปแล้วก็หันมามองค้อนใส่ข้ามโขงต่อโดยที่ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะก้มหน้าทำแบบฝึกหัดต่อ ซึ่งพอเธอก้มหน้าลงทำแบบฝึกหัดข้ามโขงก็เลยยิ้มให้ เวลาหงุดหงิดเธอช่างดูน่ารักจริงๆ เลย

“มง ชาตง”

หืม...เพชรน้ำผึ้งชะงักเมื่อได้ยินข้ามโขงพูดแบบนี้ แก้มนวลๆ แดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อมองไปรอบๆ ตัวแล้วไม่ได้มีใครอื่นซึ่งมันหมายความว่าเขาพูดกับเธอ...เขาเรียกเธออย่างนั้นหรอ

“หมอเว้ากับข่อยตี้” (หมอพูดกับฉันหรอ)

“เปล่า” พอเธอถามเพื่อความมั่นใจเขาก็รีบส่ายหน้าตอบพร้อมกับอุ้มเอาน้องแมวเพลงพิณที่กำลังเขี่ยมาการองมากินขึ้นมาอุ้มพร้อมกับทำหน้านิ่งใส่ “พี่พูดกับแมวน่ะ”

“มีผู้สาวเป็นแมวตี้” (มีแฟนเป็นแมวหรอ) เพราะที่เขาพูดเมื่อกี้นี้มันแปลว่า แมวน้อยของผม เป็นคำน่ารักๆ ที่ผู้ชายเอาไว้เรียกแฟนของตัวเอง “สมกันดีเนาะ” (เหมาะกันดีนะ) เธอประชดเขากับแมวซึ่งข้ามโขงก็หัวเราะออกมาอีกแล้วขยับเข้าไปนั่งเบียดเธอแล้วก้มลงมาใกล้ๆ เพื่อดูเธอทำแบบฝึกหัด เขาดูเธอทำแบบฝึกหัดด้วยความสุขใจและดีใจที่ได้อยู่กับเธอแบบนี้ ขอบคุณพ่อคำแสนจริงๆ ที่เข้าใจเขาแล้วให้เธอมาอยู่กับเขาแบบนี้

“พ่อบอกรึเปล่าว่ามีบ้านที่ฝรั่งเศส” ข้ามโขงถามเธอขึ้นมา เขาเห็นด้วยกับพ่อที่จะส่งเธอไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส เขาอยากให้เธอมีชีวิตที่ดี มีการศึกษาที่ดีและมีอนาคตที่ดีด้วย “ถ้าไปเรียนที่นู่นไม่ต้องไปเช่าบ้านหรืออยู่หอพักนะ ไปอยู่ที่บ้านของพ่อนั่นแหละพี่บินไปดูแลบ้านที่ฝรั่งเศสเป็นประจำ สมัยเรียนพ่อกับแม่ฟ้าหยาดก็อยู่ที่นั่นกัน”

“ถ้าข่อยไปเรียน...หมอสิไปย่ามข่อยบ่” (ถ้าฉันไปเรียน...หมอจะไปเยี่ยมฉันมั้ย) เธอหันมาถามเขา แต่เพราะข้ามโขงกำลังก้มลงมาดูเธอทำแบบฝึกหัดอยู่พอเธอหันมาทางเขาจึงทำให้หน้าของเธอกับเขาแทบจะชนกัน เพชรน้ำผึ้งเผลอไปสบตากับเขาเข้า แม้ตาของเขาจะดูดุแต่มันก็เป็นประกายเต็มไปด้วยความอบอุ่น

“ไปแน่นอน ถ้าพี่ไปเยี่ยมแล้วเราต้องพาพี่ไปเที่ยวด้วยนะ”

เพชรน้ำผึ้งยิ้มแทนคำตอบ พ่อมีแผนจะส่งเธอไปเรียนอยู่แล้วซึ่งเธอก็ดีใจมาก แต่พอมารู้จักกับข้ามโขงเธอก็ไม่อยากจะไปเรียนต่อ เธออยากอยู่ใกล้ๆ เขาแต่ว่า...มาคิดๆ ดูอีกทีเธอก็อยากไปเที่ยวให้ทั่วฝรั่งเศสกับเขานะ เธออยากให้พ่อภูมิใจในตัวเธอและอยากให้เขาภูมิใจในตัวเธอด้วยเหมือนกันเพราะเขาอุตส่าห์มานั่งติวหนังสือให้ ถึงวันนี้เธอจะงอแงเรื่องติวหนังสือแต่เธอก็ต้องยอมรับว่าเขาสอนเธอดีมากๆ เรื่องไหนที่เรียนจากโรงเรียนแล้วไม่เข้าใจพอเขามาอธิบายให้ฟังเธอก็เข้าใจง่ายขึ้น

“อ่ะ งั้นก่อนจะไปเรียนที่ฝรั่งเศสก็ต้องเก่งภาษาก่อน...ตั้งใจทำแบบฝึกหัดอย่าให้ผิดอีก” ซึ้งได้ไม่นานเขาก็กลับมาเป็นคุณครูอีกรอบพร้อมกับอุ้มเอาแมวอ้วนไปนั่งบนตักเพราะยัยแมวอ้วนนี่แอบกินขนมไปเยอะแล้ว

“สอบรอบนี้ข่อยสิเฮ็ดให้ผิดทุกข้อ” (สอบรอบนี้ฉันจะทำให้ผิดทุกข้อ) เมื่อนึกอะไรบางอย่างออกเพชรน้ำผึ้งก็ฉีกยิ้มแฉ่งอย่างเจ้าเล่ห์จนข้ามโขงไม่ไว้ใจ

“อาป่านบอกว่าถ้าข่อยมีผลการเรียนบ่ดีอาป่านสิทำโทษหมอ ข่อยอยากเห็นหมอถืกอาป่านทำโทษคันซั่นสอบรอบนี้ข่อยสิบ่ตั้งใจเด้อ” (อาป่านบอกว่าถ้าฉันมีผลการเรียนไม่ดีอาป่านจะทำโทษหมอ ฉันอยากเห็นหมอโดนอาป่านทำโทษงั้นสอบรอบนี้ฉันจะไม่ตั้งใจนะ) ว่าแล้วก็หัวเราะคิกๆๆ ดวงตาพราวระยับ ข้ามโขงกลั้นยิ้มเอาไว้แล้วพยายามตีหน้านิ่งทำเป็นดุทั้งๆ ที่ในใจของเขานั้นมีความสุขมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอและเห็นเธอหัวเราะอย่างสดใสแบบนี้ เพชรน้ำผึ้งยังคงทำท่าหัวเราะเขาอย่างล้อเลียนพลางจะเอื้อมมือไปหยิบปากกามาทำแบบฝึกหัดต่อ แต่แล้วจู่ๆ ข้ามโขงก็ดึงมือข้างซ้ายของเธอไปกุมเอาไว้ หัวใจของเขาเต้นแรงระรัวเมื่อหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา มันเป็นแหวนทองประดับพลอยไดออพไซด์สีเขียวซึ่งเป็นแหวนญาติของนักเรียนแพทย์ทหาร ตอนได้มาเขาเอามามอบให้คุณย่าเก็บเอาไว้แต่ว่า…เขาขอคืนมาจากคุณย่าเพราะมีคนที่อยากมอบแหวนญาติให้แล้ว คุณย่าคงรู้ว่าเขาจะเอามาให้ใครจึงไม่ได้ว่าอะไรแต่คุณย่าก็บอกว่าให้เขาดูแลเธอคนนี้ให้ดี

“พี่ให้” เขายื่นแหวนญาติของตัวเองให้เพชรน้ำผึ้ง คนรอบตัวเขาที่ได้ใส่แหวนญาติของแพทย์ทหารและพยาบาลทหารตอนนี้เห็นมีสามคนคือสารวัตรพนา ผู้หมวดศิขรินและพลร่ม อีกคนที่เขาอยากให้ใส่แหวนวงนี้ก็คือเพชรน้ำผึ้งส่วนแหวนญาติของอรินคาดว่าคงไม่แคล้วเป็นเด็กที่ชื่อซอมพอคนนั้น

“อีหยัง” คิ้วของเพชรน้ำผึ้งขมวดเข้าหากัน เขาให้แหวนกับเธอทำไมนี่มันเป็นแหวนทองประดับพลอยเลยนะ

“แหวนญาติของแพทย์ทหาร”

“แหวนญาติ” เพชรน้ำผึ้งเลิกคิ้วขึ้นแล้วดูแหวนวงสวยที่เขาให้มา วันก่อนตอนที่มาเล่นกับพี่เพลงพิณเห็นพี่เพลงพิณบอกว่าตัวเองใส่แหวนญาติของสามี พี่น้ำเมยก็ใส่แหวนญาติของผู้กองกรินทร์หรือแม้แต่อาป่านก็ใส่แหวนญาติของอาเชนทร์ เพชรน้ำผึ้งเข้าใจเอาเองว่ามันคงเป็นแหวนที่พวกทหารเขาให้แฟนใส่แต่ว่า…ทำไมข้ามโขงเอาแหวนมาให้เธอล่ะ เธอเงยหน้าขึ้นมองข้ามโขงทั้งที่ยังขมวดคิ้วอยู่

“เข้าใจความหมายของแหวนญาติมั้ย” เขาถาม

“แหวนที่ซุมทหารเขาสิให้ผู้สาวใส่แม่นบ่” (แหวนที่พวกทหารเขาจะให้แฟนใส่ใช่มั้ย) โดนเธอถามแบบนี้กลับข้ามโขงก็มีสะดุ้ง แฟนหรอ…เขาอยากให้เธอก็เพราะอยากให้แต่ยังไม่กล้าเรียกว่าแฟน เขาไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมาก่อนก็เลยไม่กล้าใช้คำนี้

“เก็บเอาไว้ให้ดี” เขาไม่ตอบแต่กลับยัดแหวนใส่มือของเพชรน้ำผึ้งด้วยอาการเก้อเขินจนต้องทำเป็นมองไปทางอื่นแล้วจึงพูดต่อ “จะใส่แหวนวงนี้หรือจะใส่วงที่แม่พี่ให้ก็ได้ แต่พี่อยากให้เพชรเก็บแหวนญาติเอาไว้”

ปากก็พูดไปแต่ก็ยังคงหันหน้าไปทางอื่นด้วยความเขินจึงไม่ได้เห็นว่าเพชรน้ำผึ้งยิ้มแป้นออกมา เธอถอดแหวนของปานมณฑาออกแล้วเอามาร้อยใส่ไว้กับสร้อยคอก่อนจะเอาแหวนญาติของข้ามโขงมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายแทน

“ทองกะงาม พลอยกะงาม…เอาไปขายคือสิเป็นตาได้เงินหลายคัก” (ทองก็สวย พลอยก็สวย…เอาไปขายคงได้เงินดี) เสียงหัวเราะคิกๆ ของเธอทำให้ข้ามโขงต้องหันหน้ากลับมาหาเตรียมจะดุที่เธอคิดจะเอาแหวนของเขาไปขาย แต่พอเขาหันมาแล้วเห็นว่าตอนนี้แหวนญาติของเขาไปอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแล้วจากที่ทำหน้าบึ้งเขาก็ต้องยิ้มออกมาอีกรอบหัวใจพองโตไปหมด เพชรน้ำผึ้งไม่ได้พูดอะไรอีกเธอเองก็อมยิ้มเอาไว้แล้วก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดอีกครั้ง

“คั่นหมอเฮ็ดโตบ่ดีข่อยสิเอาแหวนของหมอไปขายถิ่ม” (ถ้าหมอทำตัวไม่ดีฉันจะเอาแหวนของหมอไปขายทิ้ง) คำขู่ของเธอไม่ได้ทำให้ข้ามโขงกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มแป้นด้วยหัวใจที่แสนจะพองโตมีความสุขก่อนจะขยับเข้าไปเบียดเพชรน้ำผึ้งอีกพร้อมกับก้มลงมาทำทีท่าว่าดูเธอทำแบบฝึกหัด

“ข้อนี้ทำผิดอีกแล้ว ไม่ผ่าน…สงสัยวันนี้จะต้องอยู่ติวกันยาวๆ ซะแล้วล่ะมั้ง” รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ของเขาผุดขึ้นมาก่อนที่เพชรน้ำผึ้งจะรีบแย้ง

“ผิดม่องใด๋ ข้อนี้ข่อยเฮ็ดถืกแล้ว” (ผิดตรงไหน ข้อนี้ฉันทำถูกแล้ว)

“ผิด บอกว่าผิดกะผิดฮั่นตั้วอย่ามาหลื่นครู” (ผิด บอกว่าผิดก็ผิดสิอย่ามาเถียงครู) คนเป็นครูแถ ไม่ผิดก็ต้องบอกว่าผิดเอาไว้ก่อนเพราะอยากอยู่ติวหนังสือกับเธอนานๆ

“บ่ผิด” อีกคนก็ยังเถียงไม่เลิก

“เอ๋า มาซ่างบอกยากแท้ บอกว่าผิดกะผิดฮั่นตั้วโทรไปบอกอีพ่อไป๋ว่ามื้อนี้ติวหนังสือบ่แล่ว เป็นตาคือสิได้ติวเบิดคืนล่ะ มื้ออื่นค่อยกลับ” (อ้าว ทำไมพูดยากจัง บอกว่าผิดก็ผิดสิโทรไปบอกพ่อไปว่าวันนี้ติวหนังสือยังไม่เสร็จ น่าจะได้ติวต่อทั้งคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับ)

ได้ฟังเขาว่าแบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็เอียงคอมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องทันที นี่คือนิสัยจริงๆ ของเขาหรือว่าเขาอยู่กับผู้กองกวินทร์มากไปก็เลยติดนิสัยนี้มา

“หมอ อีพ่อข่อยบ่ได้ปึกเด้อ คั่นมื้อนี้ข่อยบ่ได้กลับบ้านอีพ่อข่อยนำมาเมี่ยนเจ้าแท้ๆ” (หมอ พ่อฉันไม่ได้โง่นะ ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้กลับบ้านพ่อฉันตามมาฆ่าหมอแน่ๆ)

“เว้าเล่นซื่อๆ ดอก” (พูดเล่นเฉยๆ หรอก) แม้จะบอกว่าพูดเล่นแต่เพชรน้ำผึ้งก็ยังทำค้อนใส่เขาอยู่ เธอรู้หรอกว่าเขาพูดเล่นแต่ของแบบนี้มันก็ต้องขู่กันเอาไว้ก่อน ถึงพ่อของเธอจะรักเขามากแค่ไหนแต่พ่อก็รักและจะปกป้องเธอเหมือนกัน

ข้ามโขงไม่ได้กลัวคำขู่ของเธอและเขาก็ไม่อยากทำให้เธออึดอัดจึงได้เลิกแกล้งแล้วปล่อยให้เธอทำแบบฝึกหัดต่อโดยมีเขานั่งอยู่ข้างๆ คอยดูแลและช่วยติวเพิ่มในส่วนที่เธอยังไม่เข้าใจพร้อมกับช่วยเติมน้ำเติมขนมให้เธอด้วย เขาอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้เหลือเกิน ได้นั่งข้างๆ เธอ พูดคุยกับเธอ ดูเธอแย่งขนมกับแมว…น่ารักจริงๆ เลย

“เฌอแตม”

“หืม หมอว่าอะไรนะ” คนที่นั่งทำแบบฝึกหัดสลับกับแย่งขนมกับแมวเงยหน้าขึ้นมาถามเขาเมื่อได้ยินอะไรไม่ชัด ส่วนคนที่เผลอคิดในใจดังไปหน่อยก็มีอาการเลิ่กลั่กขึ้นมา

“อ๋อ กำลังคิดๆ น่ะว่าถ้าเจ้าแฝดเป็นผู้หญิงจะให้คนหนึ่งชื่อน้องเฌอแตม…น่ารักดี” ตอบไปก็หน้าแดงไปและนึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองนักที่พูดตามที่คิดออกมา เพชรน้ำผึ้งมองเขานิ่งอยู่สักพักก็ทำแบบฝึกหัดต่อทั้งๆ ที่ในใจกลับเบิกบานนัก ชื่อมีตั้งมากมายไม่ตั้งให้หลาน ตาบ้า เธอคิด

“มื้อนี้ข่อยฮู้สึกว่าหมอสิผิดศีลข้อที่สี่หลายรอบแล้วเด้” (วันนี้ฉันรู้สึกว่าหมอน่าจะผิดศีลข้อที่สี่หลายรอบแล้วนะ)

“อีหลีตี้” (จริงหรอ)

“กะอีหลีตั้ว มุสาวาทา” (ก็จริงน่ะสิ มุสาวาทา) เห็นสีหน้าเหวอๆ ของข้ามโขงเพชรน้ำผึ้งก็แกล้งทำหน้าจริงจังตอบพร้อมกับพยักหน้ารับไปด้วย “มื้อแลงหมออย่าลืมปลงอาบัติเด้อเดี๋ยวสิหาว่าข่อยบ่เตือน” (เย็นนี้หมออย่าลืมปลงอาบัตินะเดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน) ว่าแล้วก็ทำท่าเอานิ้วปาดคอตัวเองขู่ข้ามโขง ส่วนข้ามโขงก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าวันนี้ศีลขาดไปแล้วหลายรอบก็เกิดรู้สึกไม่ดีขึ้นมาจริงๆ แค่อยากแกล้งเพชรน้ำผึ้งเล่นนิดๆ หน่อยๆ นี่เขาพลาดไปได้อย่างไรเนี่ย นี่ดีนะที่เมื่อเช้าอาราธนาศีลห้าเลยผิดศีลแค่ข้อเดียว ถ้าเกิดอาราธนาศีลแปดเขาคงได้ผิดศีลข้อสามอพรหมจริยาเพิ่มอีกข้อแน่ๆ

“น้องปลาทู น้องทูน่า น้องแมวน้ำ น้องฉลาม น้องโลมา” เสียงว่าที่คุณพ่อลูกแฝดนั่งไล่ชื่อให้ลูกๆ ชื่อแล้วชื่อเล่าก็ยังตัดสินใจไม่ได้เสียที ขนาดกดดูรายชื่อจากโทรศัพท์แล้วแต่ก็ยังไม่โดนใจสักชื่อจนคนข้างๆ มองตามแล้วยิ้มให้ด้วยเอ็นดูในความเห่อลูกแฝด พ่อก็แฝดแม่ก็แฝดก็เลยได้ลูกแฝดกันสมใจ

วันนี้เป็นอีกครั้งที่เพลงพิณมาตรวจครรภ์ตามกำหนด หมอบอกว่าลูกๆ ของเธอรวมทั้งตัวเธอแข็งแรงกันดีมากๆ การตรวจครรภ์ผ่านไปด้วยดีโดยคุณหมอได้จ่ายยาบำรุงครรภ์ให้กับเธอและจ่ายยาแก้แพ้ท้องให้ผู้กองกวินทร์ด้วยเมื่อคุณพ่อยังไม่หายจากอาการแพ้ท้องแทนคุณแม่ ขนาดตอนจะเข้าพบหมอเขาก็ยังแอบเด็ดดอกไม้จากแจกันที่หน้าห้องตรวจมากินเลยเพราะเกิดอาการเปรี้ยวปากทุกทีที่มีดอกไม้อยู่ใกล้ๆ

“เลือกยากจริงวุ้ย” คนที่ยังเลือกชื่อให้ลูกไม่ได้เริ่มจะหงุดหงิดก่อนจะหันมาทางเพลงพิณที่นั่งอยู่ข้างๆ “ชื่อลูกมีแต่ชื่อน่ารักๆ ทั้งนั้นเลยพี่เลือกไม่ถูกงั้นเอาแบบนี้มั้ยคะ เหมาหมดทุกชื่อไปเลย”

“เหมาหมดหรอคะ” เขาหมายความว่าอย่างไร เพลงพิณขมวดคิ้วตาม

“เหมาหมดก็...มีชื่อที่พี่ชอบอยู่สิบชื่องั้นเราก็มีลูกสิบคนเลยเป็นไงจะได้พอดีกับชื่อที่พี่คิดเอาไว้” ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอย่างทะเล้น เพลงพิณเลยทั้งยิ้มและส่ายหน้าตอบ

“พี่เรนเจอร์ทำไหวหรอคะ”

“ดูจากเมื่อคืนนี้คิดว่าพี่ทำไหวมั้ยล่ะ” เขาโน้มตัวลงมากระซิบถามข้างแก้มนวลให้เพลงพิณได้เอียงอายเพราะถ้าเขาจับเธอกินเมื่อไหร่คำว่า ไม่ไหว มันก็ไม่เคยมีในพจนานุกรมของเขาเลย เขาน่ะไหวแต่เธอนี่สิใจจะขาดไปกับความเร่าร้อนของเขาจนเรียกหาเขาไม่หยุดทั้งคืน

“บ้า” เพลงพิณได้แต่ยิ้มเอียงอายแล้วทุบอกเขาเบาๆ เขาจึงเอื้อมแขนมาโอบกอดเธอเอาไว้อย่างไม่เกรงใจใคร ตอนนี้เธอกับเขากำลังนั่งรอข้ามโขงเอารถมารับกลับบ้าน เพราะรถที่นั่งมาตอนแรกเกิดยางรั่วผู้กองกวินทร์ก็เลยให้คนขับรถเอารถไปจัดการแล้วจึงโทรเรียกให้พี่ชายของเธอมารับแทน เห็นว่าวันนี้มีนัดติวหนังสือให้เพชรน้ำผึ้งอยู่คาดว่าคงอีกสักพักกว่าจะมา

“หมวกอันนี้น่ารักจัง” ผู้กองกวินทร์หยิบหมวกสำหรับเด็กทารกขึ้นมาดู หลังจากที่ตรวจครรภ์เสร็จระหว่างที่รอข้ามโขงเอารถมารับเขากับเพลงพิณก็เลยแวะเดินไปดูของใช้สำหรับเด็กทารกภายในร้านของโรงพยาบาล แม้ว่าข้าวของเครื่องใช้สำหรับน้องแฝดจะมีทุกอย่างจนครบหมดแล้วแต่คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ก็มักจะซื้อหาข้าวของเครื่องใช้น่ารักๆ มาเตรียมเอาไว้ให้ลูกเพิ่มเสมอด้วยของใช้สำหรับเด็กนั้นมีแต่ของน่ารักและน่าซื้อทั้งนั้น “ถ้าเจ้าแฝดได้ใส่หมวกนี่ต้องน่ารักที่สุดในโลกแน่ๆ” ว่าแล้วก็หยิบทั้งหมวก ถุงมือถุงเท้าและรองเท้าคู่จิ๋วขึ้นมาดูด้วยดวงตาที่เป็นประกายปากเปื้อนรอยยิ้ม เพลงพิณมองเขาอย่างมีความสุขกับความสมบูรณ์แบบของครอบครัวที่เธอใฝ่ฝัน เธอกับชายที่เธอรักสุดหัวใจกำลังจะมีลูกน้อยด้วยกันแล้วเขาก็เห่อลูกหนักมาก เธอเห็นเขาหยิบข้าวของเครื่องใช้ของลูกขึ้นมาดูชิ้นแล้วชิ้นเล่าพร้อมกับจินตนาการให้เธอฟังว่าถ้าเจ้าแฝดน้อยได้ใส่ ได้ใช้แล้วจะน่ารักมากแค่ไหน

“ขวดนมอันนี้มันเล็กไปรึเปล่าคะพี่เรนเจอร์ น้องเพลงจำได้ว่าพี่เรนเจอร์เคยซื้อขวดนมแบบนี้มาแล้ว” เพลงพิณหยิบขวดนมจิ๋วแสนน่ารักขึ้นมาดูซึ่งที่ฝาขวดนมมีตัวการ์ตูนน่ารักๆ ติดอยู่

“ขวดนมอันนี้พี่ไม่ได้จะซื้อให้ลูกค่ะ พี่จะเอาไปติดคอนโซลหน้ารถเขาจะได้รู้ว่ารถคันนี้มีลูก ไว้เจ้าแฝดคลอดแล้วเดี๋ยวพี่จะเอารูปเจ้าแฝดไปติดที่รถด้วย เห็นที่รถพี่พนามีทั้งตุ๊กตาทั้งของเล่นของลูกเขาพี่อยากมีแบบนั้นบ้าง…” อารมณ์คุณพ่อเห่อลูกมาเต็ม หายใจเข้าออกก็มีแต่เจ้าแฝดๆ …รักพวกหนูที่สุดในโลกเลยเจ้าแฝดของพ่อ” ว่าแล้วก็ก้มลงมาลูบหน้าท้องของเพลงพิณอย่างอ่อนโยนแล้วจูบหน้าท้องของเธอซ้ำ เพลงพิณเขินคนที่โรงพยาบาลนักแต่ก็ไม่ได้ห้ามสามีเพราะเวลาที่เขาพูดคุยกับลูกแบบนี้มันดูน่ารักที่สุด

“เห่อลูกจังเลยนะคะ” เพลงพิณสอดแขนมากอดเขาพร้อมกับเอียงตัวซบอกอุ่น เล่นเห่อลูกขนาดนี้เธอชักอยากจะคลอดเจ้าแฝดออกมาเร็วๆ แล้วสิ เธออยากกอดลูก หอมแก้มลูก อยากเลี้ยงลูกด้วยกันกับเขา

“เจ้าแฝดของพี่เป็นเด็กดีหน้าตาก็น่ารัก ช่างพูดช่างคุยแล้วก็ขี้อ้อนมาก ลูกของพี่น่ารักขนาดนี้พี่ก็ต้องเห่อสิ”

“ยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกเลยแล้วรู้ได้ไงคะว่าหน้าตาน่ารัก” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยที่ยังกอดเขาอยู่

“พ่อหล่อขนาดนี้ลูกก็ต้องหน้าตาน่ารักอยู่แล้วค่ะ อีกอย่าง...” คราวนี้ผู้กองกวินทร์เชยคางของเพลงพิณขึ้นมาหาเขาแล้วก้มลงไปยิ้มกับเธอ “คุณแม่ของเจ้าแฝดสวยอย่างกับนางฟ้านางสวรรค์แบบนี้เจ้าแฝดต้องเป็นเด็กหน้าตาดีกันแน่นอนพี่มั่นใจ แล้วนอกจากจะหน้าตาดีแล้วนิสัยก็จะอ่อนโยน เรียบร้อยและใจดีเหมือนคุณแม่เพลงพิณด้วย” ว่าแล้วก็กอดกระชับเพลงพิณแนบอก ดีว่าจุดที่นั่งรอข้ามโขงตรงนี้ไม่ค่อยมีคน มีแค่พยาบาลที่นั่งอยู่ห่างออกไปแต่เหล่าพยาบาลก็รู้ดีว่าทั้งสองคนเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่กันและคุณพ่อก็หลงคุณแม่กับลูกน้อยในท้องมากๆ ด้วย

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้สองสามีภรรยาที่นั่งซบกันอยู่ต้องมองตาม ผู้กองกวินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าคนที่ส่งข้อความมาเป็นแก้วเจ้าจอม

“คุยอยู่กับนางฟ้าดีๆ ปีศาจก็โผล่มาซะงั้น” เขาพึมพำว่าจนโดนเพลงพิณทำหน้าดุใส่เพราะไม่ชอบให้เขาว่าน้องสาวกับหลานๆ แบบนี้

ผู้กองกวินทร์กดโทรศัพท์ดูก็เห็นภาพถ่ายที่แก้วเจ้าจอมส่งมาให้ มันเป็นภาพที่เธอกับสารวัตรพนากำลังนั่งอยู่ในร้านไอศกรีมโดยมีลูกสาวกับลูกชายนั่งอยู่ตรงกลาง ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกกำลังกินไอศกรีมกันอย่างมีความสุข น้องชมพูยังคงแต่งชุดนักเรียนอยู่ส่วนน้องโมกก็ทั้งกอดทั้งซบพี่สาว สงสัยจะเพิ่งเลิกเรียน ช่วงอาทิตย์แรกน้องชมพูจะไปเรียนแค่ครึ่งวันเท่านั้นตอนนี้ก็ไปโรงเรียนได้สามวันแล้ว นี่ถ้าไม่ติดงานและเพลงพิณกำลังตั้งท้องอ่อนๆ เดินทางไม่ค่อยสะดวกผู้กองกวินทร์ก็อยากจะไปส่งหลานที่โรงเรียนเหมือนกัน ได้ข่าวว่าตอนไปโรงเรียนวันแรกก็สร้างตำนานเอาหนอนไปฝากเพื่อนกับครูแล้ว พอไปเรียนวันที่สองครูประจำชั้นก็รายงานมาว่าตอนนี้น้องชมพูกำลังเป็นเจ๊ใหญ่คุมเด็กอนุบาลรุ่นเดียวกัน มีเพื่อนๆ มาสมัครเป็นลูกสมุนเพียบ ส่วนวันนี้เป็นวันที่สามของการไปโรงเรียนไม่รู้ว่าจะไปสร้างตำนานอะไรเอาไว้อีก ว่าแต่...เลิกเรียนแล้วไปกินไอติมสามวันติดเลยหรอวะ ผู้กองกวินทร์คิด เดี๋ยวพอแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนากลับไปทำงานที่ยะลาคุณตาภูก็จะเป็นคนมารับมาส่งเอง ไงล่ะ ยัยปักเป้าของเขาเป็นเจ๊ใหญ่ขนาดที่คนเป็น ผบ.ทบ.ยังต้องมาบริการไปรับไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลเลย ยิ่งใหญ่จริงๆ ลูกปีศาจเนี่ย

“ต้าวโมกของป้าน่าเอ็นดูจังเลย” เพลงพิณก้มลงมาดูภาพด้วย ได้ข่าวว่าน้องโมกยังทำใจไม่ได้เรื่องที่พี่ชมพูต้องไปโรงเรียนแล้วทิ้งน้องโมกเอาไว้ที่บ้าน เวลาพี่ชมพูเลิกเรียนน้องโมกจะไปยืนรอรับที่หน้าประตูโรงเรียนทุกวัน พอเห็นพี่ชมพูหนุ่มน้อยก็จะรีบวิ่งไปกอดพี่สาวตลอด พอกลับบ้านก็เกาะติดพี่สาวตลอดเวลาด้วย ได้ข่าวคราวของหลานแล้วเพลงพิณก็เอ็นดูน้องโมกนักจนอยากจะไปกรุงเทพฯ เพื่ออยู่ดูแลน้องโมกกับน้องชมพูเลย

“ตอนเกิดมาก็ไม่ได้ทากาวเอาไว้นะ ทำไมมันติดพี่สาวจังเลย” คนเป็นลุงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่แล้วจากที่ส่งมาแค่ภาพคราวนี้แก้วเจ้าจอมก็ส่งเป็นข้อความเสียงมาแต่เสียงที่ว่ากลับเป็นเสียงของน้องชมพู

(“คูมยุงขา”) เสียงใสๆ หวานละมุนให้คุณลุงได้ชื่นใจ แต่ประโยคต่อมานี่สิก็ทำเอาคุณแทบหน้าทิ่ม

“ว่ายังไงปักเป้า ไปโรงเรียนสนุกมั้ย” เขาส่งข้อความเสียงกลับไปก่อนที่น้องชมพูจะตอบมาว่า

(“ซาหนุกค่ะ คูมยุงขาน้อนจมปูมีแควนแย้วนะคะ แควนน้อนจมปูเปงรุ่นปี้ที่โรงเรียงค่ะ”)

“อะไรนะ!!!” เหมือนฟ้าผ่าลงมาที่กลางใจ ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นเสียงดังจนพยาบาลหันมามอง ก่อนหน้านี้คุณพ่อมือใหม่ยังดูอารมณ์ดีอยู่เลยแล้วนี่ทำไมทำท่าอย่างกับไปเปิบรังแตนมา

“มีแฟนอะไร มีแฟนได้ยังไงไอ้เด็กบ้านั่นมันเป็นใคร บ้านมันอยู่ที่ไหนมันอยากกินข้าวผ่านธูปตั้งแต่อยู่อนุบาลเลยหรอ หน็อย...มึง ไอ้...”

“พี่เรนเจอร์คะ” เพลงพิณรีบปรามสามีพลางเอานิ้วจุ๊ปากเพื่อบอกให้เขาเงียบๆ ลงหน่อยเพราะตอนนี้คนมองเยอะแล้ว จากตอนแรกที่ไม่ค่อยจะมีคนตอนนี้เริ่มมีคนเดินมาชะเง้อดูแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ”

“ไม่เย็นแล้วค่ะน้องเพลงไม่ได้ยินที่ยัยปักเป้าพูดหรอ ยัยนั่นบอกว่ามีแฟนแล้วแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนไปโรงเรียนได้สามวันก็มีแฟนแล้ว เมื่อไหร่ข้ามโขงมันจะมารับซักทีเนี่ยพี่อยากไปสนามบินแล้ว พี่อยากไปกรุงเทพฯ แล้วเคลียร์กับยัยปักเป้าให้รู้เรื่อง!”

ได้ยินแล้วก็กลุ้ม เพลงพิณล่ะหัวจะปวดกับความหวงหลานสาวของเขา เมื่อก่อนก็หวงน้องสาวมาตอนนี้ยังจะหวงหลานอีกคาดว่าต่อไปคงต้องหวงเจ้าแฝดในท้องเธอด้วยแน่ๆ

“น้องชมพูแค่อยู่อนุบาลเองนะคะยังไม่เข้าใจคำว่าแฟนหรอก หลานก็แค่พูดไปตามประสาเด็กเฉยๆ”

“เด็กอะไร ตอนพี่รักน้องเพลงพี่รักตั้งแต่ตอนลืมตาเกิดแล้วไม่ได้เพิ่งมารักตอนโต แล้วตอนที่พี่อายุเท่ายัยปักเป้าพี่ก็จีบน้องเพลงเป็นแล้วด้วยเพราะงั้นถ้าให้พี่ทายยัยปักเป้าต้องเป็นคนไปจีบเขาก่อนแน่ๆ พี่มั่นใจใน DNA ในของหลาน แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็อยากจะเห็นหน้าไอ้เด็กเวรนั่น อยากกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาแล้วก็...”

“นั่นเด็กอนุบาลนะคะพี่เรนเจอร์” เพลงพิณกลอกตาไปมา นี่เขาพูดจริงใช่มั้ยเนี่ยที่จะไปมีเรื่องกับเด็กอนุบาล “น้องชมพูแค่พูดไปตามประสาเด็กค่ะ ตอนนี้พี่ไนเปอร์ พี่พนาแล้วก็คุณพ่อคุณแม่ก็อยู่กับน้องชมพูกันน้องเพลงว่าเรื่องของหลานไม่ได้มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกนะคะ น้องเพลงมองว่าเป็นเรื่องขำๆ น่ารักดีออกค่ะ เด็กๆ ก็แบบนี้แหละช่างพูดช่างจินตนาการ”

“งั้นพี่ไปคุยกับพ่อของไอ้เด็กนั่นก็ได้”

“พี่เรนเจอร์คะ” คราวนี้น้ำเสียงของเพลงพิณฟังดูเยือกเย็นเมื่อเขาพูดไม่รู้จักฟัง สารวัตรพนากับคุณตาหวงน้องชมพูกันมากถ้ามีเรื่องอะไรไม่ชอบมาพากลทุกคนคงจัดการไปแล้ว แต่นี่ในภาพถ่ายสารวัตรพนากับพี่ไนเปอร์ของเธอก็ยังดูยิ้มแย้มอารมณ์ดีกันอยู่เลยคงไม่ได้มีเรื่องอะไรกันหรอก

“อย่าเพิ่งโวยวายไปเลยค่ะ ถ้าพี่เรนเจอร์ไม่สบายใจก็ลองโทรไปคุยกับพี่พนา พี่ไนเปอร์หรือคุณพ่อก่อนก็ได้นะคะ” คนที่เดือดปุดๆ ยังยากที่จะทำใจให้เย็นลงได้แต่ก็ไม่กล้าโวยวายอีกเพราะกลัวเมียจะดุ ยัยปักเป้านะยัยปักเป้า ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลยจริงๆ ไว้เจอตัวก่อนเถอะจะจัดการให้หนักเลยไม่รู้ไปติดนิสัยนี้มาจากใคร

ผู้กองกวินทร์นั่งสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ค่อยใจเย็นลงโดยมีเพลงพิณคอยปรามไม่ให้เขาโวยวายขึ้นมาอีก แต่พอเห็นเขาใจเย็นลงแล้วเธอจึงยิ้มให้เขาแล้วพอเธอเอื้อมตัวขึ้นไปจุ๊บเบาๆ ที่ปลายคางของเขา จากน้ำเดือดๆ ก็กลายเป็นน้ำเย็นทันทีเมื่อผู้กองกวินทร์หายโกรธไปในบัดดล

“ดีขึ้นมั้ยคะ”

“ไว้กลับบ้านพี่ค่อยโทรไปคุยกับพี่พนาก็ได้ค่ะ ให้พี่พนาจัดการไปก่อนแต่ถ้าพี่พนาเอาไม่อยู่พี่ค่อยบุก”

“ดีค่ะ แบบนี้สิน่ารัก” เธอเอื้อมตัวไปจุ๊บปลายคางของเขาอีกเพื่อให้รางวัล เรื่องเล็กๆ แค่นี้ทำเป็นใหญ่โตไปได้ เธอเองก็คงต้องเตรียมรับมือกับเรื่องนี้แล้วสิเกิดมีลูกสาวคนเป็นพ่อได้หวงลูกหนักแน่ๆ ลูกสาวของเธอมีโอกาสขึ้นคาดสูง โถลูกแม่ น่าสงสารจริง เพลงพิณคิดพลางลูบท้องตัวเองไปมาเบาๆ อย่างแสนรักลูกน้อยทั้งสอง หมอบอกว่าลูกๆ ของเธอแข็งแรงกันดีแล้วนัดตรวจครั้งหน้าเธอก็จะได้รู้แล้วว่าเจ้าแฝดน้อยลูกจ๋าของเธอจะเป็นแฝดชาย แฝดหญิงหรือแฝดชายหญิง แค่นึกถึงก็ตื่นเต้นแล้วสิ

“หิวมั้ยคะ” เห็นเพลงพิณลูบหน้าท้องที่แบนราบไปมาผู้กองกวินทร์ก็นึกว่าเธอจะหิวจึงได้หยิบนมกล่องสำหรับคุณแม่ที่กำลังตั้งครรภ์ออกมาให้เธอ จัดการแกะหลอดแล้วเจาะกล่องนมให้เรียบร้อยด้วย

“ข้ามโขงมันคงขับรถตามหลังเต่าอยู่เลยมาช้า น้องเพลงกินนมนี่ไปก่อนนะคะเดี๋ยวพี่จะไปหาของกินรองท้องมาให้” เขาชี้ไปทางร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ไกลมาก

“น้องเพลงยังไม่หิวมากค่ะ”

“ลูกจ๋าของเราอาจหิวก็ได้ค่ะ หรือถ้าไม่หิวงั้นก็ป้อนขนมเจ้าแฝดไปพลางๆ ก่อนก็ได้ รอพี่อยู่ตรงนี้นะคะเดี๋ยวพี่มา”

“ค่ะ” เพลงพิณยิ้มรับอย่างว่าง่ายและยิ่งเขินเมื่อเขาจุ๊บที่หน้าผากของเธอก่อนจะลุกไปร้านสะดวกซื้อซ้ำยังเดินไปฝากพยาบาลให้คอยดูแลเธอให้ด้วย

“คุณพ่อของเราอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ สงสัยอารมณ์จะแปรปรวนเพราะแพ้ท้องหนักไปหน่อยน่ะลูก” เพลงพิณลูบท้องไปมาขณะบอกกับลูกน้อยในท้องแล้วนั่งดูดนมกล่องต่อ เรื่องของกินบำรุงนั้นมีเยอะแยะเต็มบ้านเลยเพราะนอกจากที่บ้านของเธอจะเตรียมให้แล้วทางบ้านของสามีก็จัดหนักจัดเต็ม พ่อกับแม่สามีของเธอเห่อหลานแฝดกันมากและกลัวว่าหลานแฝดจะกินข้าวไม่อร่อยก็เลยสั่งซื้อของกินส่งมาให้เธอ พี่ไนเปอร์ก็ส่งเครื่องสำอางบำรุงผิวมาให้เธอเยอะแยะไหนจะจัดหาชุดคลุมท้องน่ารักๆ มาให้เธออีกเพียบ คุณปู่กับคุณย่าก็ถามข่าวคราวของเหลนน้อยตลอดและสั่งว่าถ้ากลับบ้านแล้วให้โทรไปบอกพวกท่านด้วยว่าหลังจากมาหาหมอวันนี้คุณหมอว่าอย่างไรบ้าง ความรักความห่วงใยของทุกคนในครอบครัวทำให้เธอมีกำลังใจและมีความสุขมาก ลูกๆ ของเธอช่างโชคดีเหลือเกินที่จะได้เกิดมาในครอบครัวที่แสนอบอุ่นแบบนี้

เพลงพิณนั่งดูดนมกล่องจนหมดแล้วจึงลุกขึ้นเพื่อจะเอากล่องนมไปทิ้งถังขยะและแวะเข้าห้องน้ำเพราะเผลอทำนมหกใส่มือโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังจับตาดูเธออยู่ เพราะจุดที่เธอนั่งอยู่กับผู้กองกวินทร์เมื่อกี้นี้มีเหล่าพยาบาลอยู่กันด้วยใครบางคนจึงไม่กล้าเข้ามาหาเธอจนเมื่อเธอเดินพ้นมุมที่พยาบาลอยู่กันใครคนนี้จึงรีบตามมาและดักรอเพลงพิณอยู่ที่หน้าห้องน้ำ จนเมื่อเพลงพิณล้างมือเสร็จแล้วเดินออกมาใครคนนี้ก็เดินเข้ามาดักหน้าเธอเอาไว้

เพลงพิณตกใจไม่น้อยที่เห็นคนๆ นี้มาอยู่ที่นี่ เธอไม่เห็นอีกฝ่ายมานานมากแล้วเพราะทุกวันนี้เธอมีสามีกับพี่ชายคอยดูแลและไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วยกำลังตั้งท้องอยู่คุณยายจึงไม่อยากให้ออกจากบ้าน

“คุณทิชา” อย่าบอกนะว่าจะมาวุ่นวายกับเธอด้วยเรื่องเก่าๆ อีกแล้ว ไม่เจอกันตั้งนานทำไมดูซูบลงแบบนี้ งานในวงการบันเทิงไม่มีแล้วแต่ก็เห็นเจอทางโซเชียลอยู่บ้าง

“มาตรวจท้องหรอ” ทิชากรเห็นผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณอยู่ที่แผนกสูตินารีตั้งนาน พยาบาลก็คอยดูแลเป็นอย่างดี ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของจังหวัดถ้าทายาทบ้านสุวรรณเวชจะเกิดมาทั้งทีก็คงต้องเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดของที่นี่สินะ

“ค่ะ ฉันกับพี่เรนเจอร์เรากำลังจะมีลูกแฝดด้วยกันแล้วคุณทิชาล่ะคะมาทำอะไรที่นี่ ไม่สบายรึเปล่าคะ”

ทิชากรไม่ตอบ สายตาจับจ้องไปที่ท้องของเพลงพิณที่ยังดูแบนราบอยู่ ก่อนหน้านี้เธอเห็นผู้กองกวินทร์ประคบประหงมเพลงพิณเสียดิบดีแล้วยังไปซื้อของใช้เด็กอ่อนด้วยกันอีก ท่าทางเขาเห่อลูกมาก ถ้าเพลงพิณคลอดลูกของเพลงพิณก็ต้องเป็นทายาทของบ้านสุวรรณเวชเพราะแก้วเจ้าจอมกับลูกไปใช้นามสกุลของสามีแล้ว ทายาทคนแรกแบบนี้ซ้ำยังเป็นแฝดอีกที่บ้านสุวรรณเวชคงเห่อกันหนักแน่ๆ

“ฉันจะมาทำอะไรที่นี่มันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับแก” ว่าจบทิชากรก็ทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำไปเพลงพิณจึงหลบให้ รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่รอบนี้ทิชากรไม่ได้มาหาเรื่องอะไรเธอ สงสัยคงจะปลงเรื่องนี้ได้แล้วซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี เลิกแล้วต่อกันไปอย่าได้มีเวรมีกรรมต่อกันอีก

แต่ทว่าทุกอย่างมันกลับไม่เป็นอย่างที่เพลงพิณคิดเมื่อเธอจะเดินกลับไปรอสามีที่เดิม จู่ๆ ทิชากรก็พุ่งมาจากด้านหลังแล้วผลักเธออย่างแรงจนเพลงพิณที่ไม่ทันตั้งตัวจะล้มลงไปกับพื้นแต่ก็นับว่าโชคดีที่มีใครคนหนึ่งเข้ามารับตัวเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีแล้วเขายังกอดประคองเธอเอาไว้อย่างนุ่มนวลด้วย

“เป็นอะไรมากมั้ยลูก” เสียงที่เอ่ยถามเธอเป็นเสียงของผู้ชาย เขายังคงกอดประคองเพลงพิณเอาไว้อย่างทะนุถนอมจนเมื่อเพลงพิณเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างขอบคุณที่เขาช่วยรับเธอเอาไว้

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่...” ยังพูดไม่ทันจบเพลงพิณก็นิ่งอึ้งไป หัวใจเต้นโครมครามเมื่อเห็นหน้าคนที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้ หน้าตาแบบนี้ หน้าตาที่เหมือนกับพี่ข้ามโขงของเธอ แววตาที่ดุเหมือนกันแต่ฉายแววที่อ่อนโยนแบบนี้... “คุณลุง...” ในที่สุดคุณลุงก็มาหาเธอแล้ว ลุงคำแสนของเธอ...เพลงพิณดีใจมากจนพูดอะไรไม่ออก

ส่วนคำแสนพอเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรแล้วเขาก็ค่อยๆ ปล่อยตัวเธอแล้วมองไปทางทิชากรด้วยความไม่พอใจ อีเด็กนี่อีกแล้วหรอ อีเด็กเวรที่เป็นลูกหลานของวินตา อีวินตาที่เคยมารังแกน้องสาวของเขาก็ตายห่าตายโหงไปแล้วยังจะมีลูกหลานของมันมารังแกเพลงพิณซ้ำอีก เขารู้ดีว่าอีเด็กนี่มันชอบมารังแกหลานของเขาแต่เขาก็ไม่อยากจะฆ่าใครอีก มันหายหัวไปเสียนานจนเขาคิดว่ามันคงจะไม่มายุ่งกับหลานของเขาอีกแล้วก็เลยไม่ถือสาจนกระทั่งวันนี้...ถ้าเขามารับไม่ทันเพลงพิณกับหลานแฝดของเขาต้องแย่แน่ๆ

“มึงจะฆ่าหลานกูหรอ” คำแสนพูดเสียงเหี้ยมลอดไรฟันพร้อมกับมือที่ยื่นมาบีบคอของทิชากรแน่น แรงบีบมหาศาลทำให้ทิชากรถึงขั้นตัวลอย อ้าปากพะงาบๆ สูดหาอากาศเพื่อหายใจ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันทำไมถึงได้ดูน่ากลัวแบบนี้ซ้ำยังเหมือนจะรู้จักกับเพลงพิณด้วย ทิชากรกลัวคำแสนมากและพยายามจะร้องให้คนช่วยแต่ก็ไม่มีใครได้ยินและไม่มีใครเห็นเพราะห้องน้ำโซนนี้หลบมุมจากจุดที่เหล่าพยาบาลอยู่กัน หากไม่ได้ตั้งใจจะมาเข้าห้องน้ำก็ยากที่จะมีคนเดินผ่านมาทางนี้

“กูถามว่ามึงจะฆ่าหลานกูหรออีเด็กเปรต!!!”

*****************************************************************

ลุงคำแสนพระเอกตัวจริงมาแล้วจ้า ถ้าเรื่องไหนถึงมือลุงคำแสนไว้ใจลุงได้เลย ไม่ผิดหวังแน่นอน

**************************************

ขออภัยที่รอบนี้หายไปนานกว่าทุกทีนะคะ ไรท์ย้ายบ้านกลับเข้ามาอยู่ที่ กทม. รวมถึงย้ายร้านอาหารเข้ามาด้วยเลยต้องจัดการเรื่องทางบ้าน จัดการร้านอาหารหลายอย่างกว่าจะหาเวลามาจัดการงานทางนี้ได้ ขอบคุณทุกคนที่อดใจรอกันนะคะ

***************************************

ปล.เห็นข่าวน้ำท่วมทางภาคเหนือแล้วรู้สึกเห็นใจพี่น้องทุกคนมากๆ ไรท์ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ประสบภัย ณ ขณะนี้และฝากความห่วงใยไปให้ทุกคนด้วยนะคะ