77.เป้าหมายโจมตี

ทิชากรถูกคำแสนบีบคอแล้วเหวี่ยงตัวไปชนผนังอย่างแรง ความโกรธเกลียดทำให้คำแสนทำท่าจะหักคอของเธอมันเสียเดี๋ยวนี้ เขารักและปกป้องเพลงพิณมาโดยตลอดแต่อีเด็กนี่มันก็พยายามจะฆ่าหลานของเขา ถ้าวันนี้เขาไม่ตามเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์มาที่นี่ป่านนี้เธอคงถูกอีเด็กบ้านี่ทำร้ายจนแท้งลูกไปแล้ว

“ใครมันบังอาจมาทำร้ายลูกหลานของกูอย่าได้ตายดีเลยมึง”

“คุณลุงคะ อย่าค่ะ” เพลงพิณรีบเข้ามาห้ามเมื่อเห็นว่าทิชากรลิ้นจุกปากและตาเหลือกแล้ว แม่เคยเล่าให้เธอฟังว่าคุณลุงเคยฆ่าคนมาเยอะและทำงานผิดกฎหมายมาตลอด เธอไม่อยากจะให้คุณลุงต้องฆ่าใครให้เป็นบาปเป็นกรรมอีกแล้ว คุณลุงของเธอนั้นน่าสงสารที่ต้องเสียทั้งคนรักและต้องพลัดพรากจากลูกชาย แค่นี้ก็ถือว่าเป็นเวรกรรมที่หนักแล้วเธอไม่อยากให้คุณลุงของเธอต้องมีบาปกรรมเพิ่มอีก

“ปล่อยเขาไปเถอะนะคะตอนนี้น้องเพลงไม่เป็นอะไรแล้ว น้องเพลงไม่อยากให้คุณลุงฆ่าใครอีก...ถือว่าน้องเพลงขอเถอะนะคะคุณลุง”

“แต่เมื่อกี้นี้มันจะฆ่าน้องเพลงนะลูก” ใช่ เธอโกรธทิชากรมากแต่ว่า...

“ตอนนี้น้องเพลงกำลังท้อง น้องเพลงไม่อยากให้ใครตายเพราะน้องเพลงกับลูกน้องเพลงกลัวว่ามันจะเป็นเวรกรรมตกมาที่ลูกค่ะ คุณลุงปล่อยเขาไปเถอะนะคะอย่าให้ตัวเราต้องพลอยแปดเปื้อนไปกับคนเลวๆ แบบนี้เลย” เพลงพิณค่อยๆ ยื่นมือไปดึงมือคำแสนออกจากทิชากร แม้จะอยากฆ่าทิชากรให้ตายแต่คำแสนก็ไม่อยากขัดใจหลานสาว ถ้าเธอขอเขาก็จะยอมให้โดยการปล่อยอีเด็กเลวนี่ไป แต่ว่า...

“ก็ได้” เขาตอบแล้วปล่อยทิชากรลงทำให้อีกฝ่ายล้มพับลงไปกับพื้นสีหน้าดูตื่นกลัวคำแสนมากจนตัวสั่น

“อย่า อย่า ฉันกลัวแล้ว” ทิชากรรีบยกมือขึ้นป้องตัวเมื่อคำแสนเดินเข้าไปหาอีก แต่คำแสนไม่ได้จะไปทำร้ายอะไรอีกนอกจากแค่...กระตุกดึงเอาสร้อยจี้พญาครุฑออกมาจากคอของทิชากร

“ไสหัวมึงไปได้แล้วและถ้าไม่อยากตายอนาถเหมือนกับอีวินตาอย่าคิดจะมาทำร้ายหลานของกูอีก ถ้ามึงทำร้ายหลานกูอีกกูเอามึงตายแน่!” คราวนี้คำแสนกระชากคอเสื้อทิชากรขึ้นมาแล้วเหวี่ยงตัวเธอออกไป ด้วยความกลัวทำให้ทิชากรรีบวิ่งหนีไปแบบไม่คิดชีวิต ไม่นึกเลยว่าเพลงพิณจะมีคนคอยตามคุ้มครองแบบนี้ คำแสนมองมาที่สร้อยจี้พญาครุฑในมือ คงเพราะทิชากรใส่สร้อยเส้นนี้เอาไว้ที่ผ่านมาเธอถึงรอดจากการทำร้ายของเหล่างู ตอนนี้ทิชากรใช้โอกาสครั้งสุดท้ายหมดไปแล้วต่อไปถ้าทิชากรคิดจะมาทำร้ายเพลงพิณอีกล่ะก็...ไม่ตายดีแน่ คำแสนเก็บสร้อยจี้พญาครุฑเอาไว้เพื่อจะเอาไปทำลายทิ้ง ทิชากรมีของดีอยู่กับตัวแต่ไม่รู้จักรักษางั้นก็อย่ามีมันต่อไปเลย

พอเก็บสร้อยจี้พญาครุฑไว้แล้วคำแสนก็หันกลับมาหาเพลงพิณอีกครั้ง ยัยหนูเพลงพิณตัวน้อยของเขาเติบโตเป็นสาวสวยขนาดนี้เลยหรอืเนี่ย สวยแล้วยังใจดีเหมือนกับปานมณฑาอีก

“ไงยัยหนูของลุง ได้เจอกันซักทีนะ” เขายิ้มอย่างใจดีให้เธอแต่ทว่าจู่ๆ เพลงพิณก็โผเข้ามากอดเขาเสียนี่

เพลงพิณดีใจเหลือเกินที่ได้เจอกับคำแสน แม่บอกว่าคุณลุงคอยตามดูแลเธอมาโดยตลอดจนถึงขั้นตามไปเฝ้าดูแลเธอตอนที่เธอไปเรียนต่ออยู่เมืองนอก ทุกความเคลื่อนไหวของเธอมักอยู่ในสายตาของคุณลุงเสมอแล้วคุณลุงยังได้คอยส่งของขวัญมาให้เธอตลอดอีกด้วย ทางฝ่ายคำแสนเองก็ปลื้มใจนักที่หลานสาวเข้ามากอดเขาแทนที่จะรังเกียจที่มีลุงเป็นผู้ร้ายมีหมายจับ ช่างเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งเพลงรักทั้งเพลงพิณต่างก็โผเข้ามากอดเขากันทั้งคู่ ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ช่างเลี้ยงลูกได้ดีนัก

“สมกับเป็นฝาแฝดกันเลย เจ้าเพลงรักก็โผมากอดลุงแบบนี้เหมือนกัน” เขาลูบศีรษะเพลงพิณด้วยความเอ็นดูหลานรัก “ขวัญมานะลูกนะ ลุงอยู่นี่แล้วลุงจะไม่ให้ใครมารังแกน้องเพลงกับเจ้าแฝดในท้องเด็ดขาด”

“ขอบคุณค่ะ” เพลงพิณผละออกจากคำแสนแล้วจึงยกมือขึ้นไหว้เขา เธอมองเขาด้วยความรักและเคารพเสมือนพ่อคนหนึ่ง แม้ว่าจะไม่เคยเจอกันซึ่งๆ หน้าเลยแต่เธอก็รู้ดีว่าเขาคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ มาตั้งแต่เกิดแล้ว “น้องเพลงดีใจค่ะที่ได้เจอคุณลุงซักที ทั้งพี่เพลงรัก พี่ข้ามโขงต่างก็ได้เจอคุณลุงกันหมดแล้ว น้องเพลงก็น้อยใจอยู่เหมือนกันที่คุณลุงไม่มาหาน้องเพลงบ้าง ขนาดพี่เรนเจอร์ยังได้เจอคุณลุงเลย”

“เด็กโง่ ใครว่าเราไม่เคยเจอกันล่ะ เราออกจะได้เจอกันบ่อยๆ นะ” เขาปลอมตัวมาหาเธอเป็นประจำ “จำลุงคนหาปลาที่มาคุยกับเราก่อนที่เราจะแต่งงานได้มั้ย”

หืม เพลงพิณขมวดคิ้วคิดตาม ตอนก่อนจะแต่งงานเธอลังเลในความรักของผู้กองกวินทร์และไม่มีความมั่นใจที่จะแต่งงานกับเขาจนกระทั่งบังเอิญได้เจอกับคุณลุงคนหาปลาที่ท่าน้ำหน้าบ้าน เธอได้ปรับทุกข์กับคุณลุงคนนั้นจนรู้สึกสบายใจขึ้นและเข้าพิธีแต่งงานกับผู้กองกวินทร์ด้วยความมั่นใจ

“นั่น...คุณลุงหรอคะ”

“ลุงปลอมตัวเนียนใช่มั้ยล่ะ” คำแสนหัวเราะเบาๆ อย่างภูมิใจกับการปลอมตัวของตัวเองก่อนจะประคองพาเพลงพิณกลับไปนั่งรอผู้กองกวินทร์ที่เดิม ซึ่งพอเดินมาถึงตรงนี้เพลงพิณก็มองซ้ายทีขวาทีอย่างไม่แน่ใจด้วยกลัวว่าคำแสนอาจถูกตำรวจมารวบตัวเอาตอนนี้

“สบายใจเถอะ ไม่มีใครมาจับลุงหรอก” เหมือนจะรู้ใจเพลงพิณเขาจึงรีบบอกแล้วประคองเธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองกวินทร์กลับมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกับขนมมากมาย พอมาถึงผู้กองหนุ่มก็งงๆ ว่ามีผู้ชายที่ไหนมายุ่งกับเพลงพิณแต่พอคำแสนหันหน้ามาหาเขาเท่านั้นแหละ

“เย้ย!!!” งานนี้มีร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโผล่มาอยู่ที่นี่ได้

“ร้องหาแมวมึงหรอ หายหัวไปไหนมาตั้งนานทำไมปล่อยให้เมียอยู่คนเดียวแบบนี้ รู้มั้ยว่าตอนที่มึงไม่อยู่เกิดอะไรขึ้น”

เกิดอะไรขึ้น...ผู้กองกวินทร์นึกขณะรีบเข้าไปหาเพลงพิณเพื่อสำรวจดูว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า มือก็ยื่นมาลูบหน้าท้องของเธอเอาไว้ด้วยความเป็นห่วงทั้งแม่และลูก

“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ ตอนที่พี่ไม่อยู่เกิดอะไรขึ้น”

“น้องเพลงโดนคุณทิชาทำร้ายที่หน้าห้องน้ำค่ะแต่ว่าน้องเพลงกับลูกปลอดภัยดีนะคะ คุณลุงมาช่วยน้องเพลงเอาไว้” เพลงพิณหันมายิ้มกับคำแสน คุณลุงช่างเป็นฮีโร่ของเธอจริงๆ

“อะไรนะ ยัยนั่นยังไม่ไปผุดไปเกิดที่ไหนอีกหรอ” จะขอกลืนน้ำลายตัวเองแล้วฆ่าผู้หญิงทิ้งซักคนนี่เกียรติของทหารเรืออย่างเขาจะมอดไหม้มั้ยนะ “ลุงฆ่ายัยนั่นไปรึยัง ฆ่ายัยบ้านั่นตายแล้วใช่มั้ยหั่นศพลงโถส้วมไปแล้วหรือฝังไว้ที่ไหนผมจะขุดขึ้นมากระทืบซ้ำ” เขาหันมาถามคำแสนด้วยความไม่พอใจที่ทิชากรมารังแกเพลงพิณ

“ก็อยากจะหั่นศพลงโถส้วมอยู่หรอกแต่น้องเพลงเขาขอเอาไว้ ครั้งนี้ให้โอกาสรอดชีวิตไปก่อนแต่ถ้าครั้งหน้าโผล่หัวมาอีกคงได้ไปโผล่อีกทีในนรก” เพราะทิชากรไม่มีสร้อยจี้พญาครุฑแล้ว ถ้าครั้งหน้ามาทำร้ายเพลงพิณอีกเหล่าอสรพิษได้เล่นงานแน่ๆ คำแสนคิดแล้วดูผู้กองกวินทร์ดึงเอาเพลงพิณไปกอดโอ๋

“ขวัญมานะคะขวัญมาคนดีของพี่ พี่ขอโทษนะคะที่ทิ้งน้องเพลงเอาไว้คนเดียวแบบนี้ต่อไปพี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” โอ๋เมียแล้วก็ก้มลงมาโอ๋ลูกน้อยในท้องต่อ “โอ๋ๆๆ ขวัญมานะลูกจ๋าของพ่อตกใจกันมากมั้ยลูกหืม พ่ออยู่นี่แล้วถ้าใครบังอาจมารังแกลูกจ๋ากับแม่จ๋าอีกพ่อจ๋าจะเตะมันให้คอหักตายไปเลย”

เพลงพิณหัวเราะเบาๆ กับคำโอ๋ลูกของเขาในขณะที่คำแสนกลอกตาไปมาอย่างหมั่นไส้คนเห่อลูก อาการมันดูเห่อลูกหนักมากถึงว่าสิตอนไปอยู่กับเขามันเอาแต่ร้องหาลูกหาเมียตลอด

“แล้วว่าแต่ว่าลุงมาทำอะไรที่โรงพยาบาล หรือว่า...ลุงเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายจะตายแล้ว ไปให้ข้ามโขงมันรักษานู่น ข้ามโขงมันเป็นหมอที่เก่งมาก”

“ห่ามึง เรื่องอะไรมาแช่งกู” คำแสนโวยใส่เมื่อผู้กองกวินทร์ที่ยังกอดเพลงพิณอยู่หันมาถามเขา สีหน้ามันเหมือนอยากจะให้เขาเป็นมะเร็งจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น

“กูไม่ได้เป็นมะเร็ง มะเร็งน่ะรอให้พ่อมึงเป็นแทนแล้วกันที่กูมาที่นี่กูตั้งใจมาหาหลานกู น้องเพลงอยู่แต่ที่บ้านกูหาโอกาสไปเจอยากก็เลยมาดักรอที่นี่แทน”

“อ๋อ นึกว่าเป็นมะเร็งอัณฑะซะอีก”

“กูรอให้พ่อมึงเป็นก่อน” คำแสนก็ยังว่าอีก นี่ถ้าไม่เห็นแก่เพลงพิณกับหลานแฝดในท้องพ่อจะยันมันให้ติดผนังไปเลย ไอ้เด็กเวร

“พี่เรนเจอร์อย่าว่าคุณลุงสิคะ” เพลงพิณรีบปรามก่อนจะหันมาทางคำแสนพร้อมกับดึงมือของคำแสนมากุมเอาไว้

“น้องเพลงอยากให้เราได้มาอยู่ด้วยกันจังเลยค่ะ พี่เรนเจอร์มีพ่อภูที่รักพี่เรนเจอร์มากน้องเพลงก็อยากมีคุณลุงมาอยู่ใกล้ๆ เหมือนกัน คุณแม่บอกว่าคุณลุงจะคอยตามดูแลน้องเพลงกับพี่ๆ ตลอดแต่น้องเพลงก็อยากให้เราได้มาอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้”

“ไม่สำคัญหรอกลูกว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันมั้ย น้องเพลงรู้เอาไว้แค่ว่าน้องเพลงมีลุงคำแสนที่รักและห่วงใยน้องเพลงเสมอ ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ลุงก็จะคอยตามปกป้องดูแลน้องเพลงไปตลอด ลุงรักน้องเพลงเหมือนลูกสาวของลุงลุงจะไม่ปล่อยให้น้องเพลงเป็นอันตรายเด็ดขาดลูก ถ้ามีโอกาสลุงจะมาหาน้องเพลงบ่อยๆ นะแล้วลุงก็จะมารออุ้มเจ้าแฝดด้วย”

“ค่ะ น้องเพลงอยากให้คุณลุงมาอุ้มเจ้าแฝด อยากให้เจ้าแฝดได้รู้จักคุณตาคำแสน น้องเพลงจะสอนให้ลูกๆ รักคุณตาคำแสนมากๆ นะคะ”

“รักให้มากกว่าตาเชนทร์แล้วก็รักมากกว่าคุณปู่นะ” เรื่องนี้ยอมกันไม่ได้ ถ้าหลานรักเขามากกว่าพลโทกรันณ์งานนี้ได้มีคนใจขาดแน่

“ชริ! มั่นหน้า” ผู้กองกวินทร์ทำทีเป็นพูดลอยๆ จนคำแสนนึกอยากจะถีบมันอีกรอบ

“ผู้ชายมีเป็นล้านๆ ไม่เลือกมาทำผัว ทำไมมาเลือกไอ้หมอนี่ล่ะตาถั่วยิ่งกว่าแม่เราอีกนะ” แต่ปานมณฑายังดีหน่อยที่มีผัวเป็นผู้เป็นคนในขณะที่เพลงพิณนั้น...ได้ผัวเป็นคนบ้าแถมกวนส้นตีนอีก

“ผู้ชายมีเป็นล้านๆ แต่น้องเพลงเลือกรักผมแค่คนเดียว น่าภูมิใจจะตายนะลุง”

“ก็หลานกูตาถั่วแถมยังทำบุญมาน้อยไงเลยได้มึงเป็นผัว”

“ลุง...”

“พี่เรนเจอร์คะอย่าค่ะ” เพลงพิณรีบปรามสามี ถึงว่าสิตอนหายตัวไปเขามาฟ้องเธอว่าถูกลุงของเธอแกล้งสารพัด ก็คงจะไปกวนลุงของเธอแบบนี้ไงเลยถูกแกล้ง “เอ๊ะ นั่นพี่ข้ามโขงนี่คะ”

ในที่สุดข้ามโขงก็มาเสียทีทุกคนเลยมองตามที่เพลงพิณบอก ข้ามโขงเดินเข้ามาเหมือนมองหาใครแต่พอเห็นเพลงพิณเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาแล้วก็ต้องแปลกใจไม่น้อยด้วยที่เห็นผู้เป็นพ่ออยู่ที่นี่เหมือนกัน

“พ่อครับ พ่อมาอยู่ที่นี่ได้ไง”

“พ่อมึงเป็นมะเร็งอัณฑะระยะสุดท้าย”

“อะไรนะ!!!” ข้ามโขงร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อผู้กองกวินทร์บอก เขารีบเข้ามาหาผู้เป็นพ่อเพื่อตรวจดูอาการในทันทีด้วยความเป็นห่วง เห็นลูกชายเป็นห่วงตนมากขนาดนี้คำแสนก็ปลื้มใจนัก

“พ่อไม่ได้เป็นป่วยเป็นอะไรพ่อแค่มาดักรอน้องเพลงที่นี่น่ะ ส่วนมะเร็งอัณฑะ...รอให้พ่อไอ้เรนเจอร์มันเป็นก่อนแล้วกัน” เมื่อผู้เป็นพ่อบอกแบบนี้ข้ามโขงก็หันไปทำตาดุใส่ผู้กองกวินทร์ข้อหามาแช่งพ่อของเขา

“ถ้าพ่อไม่สบายพ่อบอกผมนะครับ ให้เพชรมาบอกผมก็ได้ ไม่ว่าพ่อจะป่วยเป็นอะไรหรือจะแค่เป็นหวัดก็ต้องบอกผมนะผมอยากรักษาพ่อ อยากดูแลพ่อ” ข้ามโขงยังจับแขนผู้เป็นพ่อแน่นด้วยความเป็นห่วงเห็นแล้วคำแสนก็ยิ่งปลื้มใจในตัวลูกชาย

“ตอนนี้พ่อไม่ได้เป็นอะไรหรอก พ่ออยากให้ข้ามโขงดูแลน้องเพลงให้ดีนะน้องกำลังท้องกำลังไส้ พ่ออยากให้น้องเพลงกับเจ้าแฝดในท้องแข็งแรงดี”

“อย่าห่วงเลยครับ ผมจะดูแลน้องเพลงให้ดีที่สุดเลย” ข้ามโขงหันมายิ้มกับน้องสาว เพลงพิณเองก็ดีใจที่ได้เห็นพี่ชายห่วงใยพ่อตัวเองแบบนี้

“พี่ข้ามโขงติวหนังสือให้เพชรน้ำผึ้งเสร็จแล้วหรอคะ” เธอแกล้งถามพี่ชายไป งานนี้พอได้ยินชื่อเพชรน้ำผึ้งข้ามโขงก็เขินจนเก็บอาการไม่อยู่ ปกติเวลาที่เพลงพิณมาตรวจครรภ์เขากับเพลงรักจะสลับกันมาด้วยแต่ตอนนี้เพลงรักกำลังอินเลิฟพาเจ้าขาไปเที่ยวตลอดเมื่อมีเวลา เขาเองก็มีติวหนังสือให้เพชรน้ำผึ้งรอบนี้ก็เลยไม่มีใครมาตรวจครรภ์กับน้องสาวนอกจากผู้กองกวินทร์ที่ล็อกวันเอาไว้เพื่อจะมากับเพลงพิณทุกรอบ

“ค่ะ ติวเสร็จแล้ว โทษทีที่พี่มาช้านะคะน้องเพลงพี่ไปส่งเพชรที่ท่าเรืออยู่ ต้องรอจนกว่าลุงบุญส่งจะมารับเพชรน่ะพี่ถึงเพิ่งมาหาน้องเพลงเอาตอนนี้”

“เดี๋ยวนี้มันห่วงแฟนมากกว่าน้อง” ผู้กองกวินทร์แอบกระซิบบอกเพลงพิณแต่เพลงพิณก็ไม่ได้โกรธพี่ชายแม้แต่น้อย เธอออกจะดีใจมากกว่าที่เห็นพี่ชายมีความรัก เวลามีความรักพี่ข้ามโขงของเธอน่ารักมาก

“น้องเพลงเขาไม่โกรธมึงหรอกแต่ว่ามึงก็ช่วยๆ เกรงใจพ่อตามึงบ้าง ไปเกาะแกะลูกสาวเขามากๆ ระวังจะถูกพ่อตาเอาปืนมาไล่ยิงไส้ไหล” ว่าแล้วทั้งผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็หันมาหัวเราะกันคิกๆ ส่วนคำแสนก็ปั้นหน้าเรียบเฉยแกล้งลูกชายจนข้ามโขงเริ่มจะเกร็งแล้ว เขารู้สึกว่าเขาไม่ใช่ลูกชายของพ่อแล้วแต่เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลูกเขยของพ่อมากกว่า

“นั่นสิ เกรงใจพ่อตาเขาบ้าง”

“โธ่พ่อครับ”

“ใครพ่อมึง พ่อมึงชื่อเชนทร์นู่นส่วนกูเป็นพ่อตาเว้ย” คำแสนแกล้งว่าอีกทั้งผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็ยิ่งพากันขำเมื่อข้ามโขงเขินจนหน้าแดงและหน้าหดเหลือสองนิ้วเพราะเกรงใจพ่อตา ข้ามโขงยิ้มเก้อๆ แล้วเกาศีรษะแก้เขินเก็บอาการไม่อยู่และยิ่งเขินหนักเมื่อผู้กองกวินทร์พูดต่อ

“หลายวันก่อนเห็นมึงไปขอแหวนญาติคืนจากคุณยายนี่ข้ามโขง จะเอาไปให้สาวที่ไหนหรอ” ถามแล้วก็หันมากระซิบกับคำแสนต่อ “กลับบ้านไปลุงอย่าลืมไปเช็กดูนิ้วมือลูกสาวนะ ผมรู้สึกว่าเหมือนจะมีไอ้หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้เอาแหวนญาติไปให้ยัยชมพู่ใส่”

“โอ๊ยเลิกแซวผมกันได้แล้วน่าทุกคน น้องเพลงก็ด้วยค่ะหยุดหัวเราะพี่เดี๋ยวนี้” แม้จะบอกว่าแบบนี้แต่เพลงพิณก็พยายามกลั้นขำเอาไว้สุดฤทธิ์แล้ว

“ลุงว่าลุงกลับบ้านก่อนดีนะน้องเพลง เหมือนที่เรนเจอร์มันบอกลุงว่าจะกลับไปดูนิ้วมือของเพชรเขาหน่อยไม่รู้ว่าลับหลังพ่อจะมีไอ้หนุ่มที่ไหนเอาแหวนมาใส่ให้รึเปล่า” คำแสนลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเพลงพิณ แค่ได้เจอกันแค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว ได้เจอทั้งลูกชายและหลานสาวพร้อมๆ กันแบบนี้ “ดูแลตัวเองกับเจ้าแฝดดีๆ นะลูกแล้วลุงจะหาโอกาสมาหาใหม่ยัยหนูของลุง”

เพลงพิณเข้าไปกอดลาคำแสน แม้จะต้องจากกันแต่เธอก็มั่นใจว่าต่อไปคงได้เจอคุณลุงอีกบ่อยๆ แน่

“คุณลุงก็รักษาสุขภาพนะคะน้องเพลงเป็นห่วง น้องเพลงรักคุณลุงนะคะ”

“ถ้าลุงป่วยน้องเพลงไม่ต้องห่วงลุงหรอกพอดีลุงจะได้ลูกเขยเป็นหมอน่ะ เดี๋ยวลุงจะให้ลูกเขยลุงมันช่วยรักษา” คำแสนแซวลูกชายทิ้งทวน พอกอดลาเพลงพิณแล้วเขาก็หันไปกอดข้ามโขงอีกคน

“ดูแลน้องดีๆ นะลูกพ่อต้องรีบกลับบ้านไปดูเพชรก่อน เพชรยังเด็กกลัวว่าจะมีไอ้หนุ่มที่ไหนมาหลอกกินเด็กน่ะ ถ้าจับได้ว่ามีไอ้หนุ่มที่ไหนมาหลอกกินน้องข้ามโขงอย่าลืมไปกระทืบมันให้พ่อนะ”

“โธ่พ่อครับ เลิกแซวผมได้แล้ว” ผมเขินจะแย่แล้วเนี่ย ข้ามโขงล่ะอยากจะร้องไห้นักที่วันนี้โดนรุมทั้งน้องสาว น้องเขยแล้วก็พ่อตัวเอง แต่เขาก็รู้สึกดีมากๆ เลยที่วันนี้ได้เจอพ่อ ได้เห็นว่าพ่อสุขสบายดีเขาก็หมดห่วง

คำแสนกำชับผู้กองกวินทร์อีกครั้งเรื่องทิชากร ถึงตอนนี้ทิชากรจะไม่มีของดีไว้ป้องกันตัวแต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากให้ทิชากรมายุ่งกับเพลงพิณอีกตลอดไป พอร่ำลาลูกๆ หลานๆ แล้วคำแสนก็เดินลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย เพลงพิณกับข้ามโขงหันมายิ้มให้กันเพราะรู้สึกอบอุ่นมากที่ได้เจอคำแสนในวันนี้ เมื่อก่อนคุณลุงตามปกป้องแม่ของเธอแต่ตอนนี้คุณลุงก็ยังคอยตามปกป้องเธอด้วย

“น้องเพลงอยากเจอคุณลุงบ่อยๆ ค่ะ” เธอบอกกับพี่ชาย ข้ามโขงจึงวาดแขนมาโอบไหล่เล็กๆ ของน้องสาวเอาไว้

“เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก พ่อพี่เห่อหลานแฝดจะตายไปเขาคงไม่ปล่อยให้น้องเพลงคิดถึงนานหรอก”

“ไหนจะต้องมาคอยติดตามพฤติกรรมของว่าที่ลูกเขยด้วยใช่มั้ยคะ” กำลังจะดีอยู่แล้วแต่พอโดนน้องสาวแซวอีกข้ามโขงก็ทำท่างอนใส่ทันทีจนสองสามีภรรยาพากันหัวเราะเขาคิกๆๆ

“ไม่ต้องมาทำงอนเลย ไปๆ กลับกันได้แล้ว อ้อ เดี๋ยวแวะกินข้าวก่อนเข้าบ้านด้วย เนี่ย กูกับน้องเพลงรอมึงตั้งนานจนลูกแฝดของกูร้องไห้งอแงเพราะหิวข้าวแล้ว”

“น้องเพลงหิวแล้วหรอคะ” พอรู้ว่าน้องสาวหิวข้าวข้ามโขงก็รีบหันมาหาเธอด้วยความเป็นห่วง ผู้กองกวินทร์กำชับให้เธอกินข้าวให้ตรงเวลาตลอดนี่ก็เลยเวลามาเยอะแล้วด้วย “พี่ขอโทษนะคะที่ปล่อยให้รอนาน ปะ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเองเจ้าแฝดในท้องจะได้เลิกงอแงแล้วรักลุงข้ามโขงให้มากๆ”

เพลงพิณหัวเราะตามคำพูดของพี่ชายที่กลัวว่าหลานจะไม่รัก จากนั้นเธอก็เดินออกจากโรงพยาบาลโดยมีสามีกับพี่ชายเดินเคียงข้าง ต่างคนต่างก็คอยช่วยกันดูแลเธอเป็นอย่างดี

เพลงพิณเอียงกายซบสามีอย่างผ่อนคลายขณะนั่งรถกลับบ้าน ก่อนหน้านี้ข้ามโขงพาเธอแวะกินข้าวที่ร้านประจำในตัวเมือง อาหารทุกอย่างที่สั่งมาอร่อยจนเธอกินไปได้เยอะเลยทีเดียว เจ้าแฝดน้อยของเธอคงจะหิวกันจริงๆ ก็เลยช่วยแม่กินไปตั้งเยอะจนคุณพ่อแทบจะป้อนไม่ทันแล้วคุณลุงก็สั่งอาหารเพิ่มให้เรื่อยๆ พอกินเสร็จเจ้าแฝดน้อยก็คงจะงีบกันต่อเพลงพิณก็เลยเคลิ้มๆ จะหลับด้วย

“อิ่มปุ๊บหลับปั๊บทั้งแม่ทั้งลูก” ผู้กองกวินทร์ว่าด้วยความเอ็นดูเมื่อเพลงพิณกอดและซบอกเขาก่อนจะหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข คนท้องก็แบบนี้แหละค่อนข้างเพลียง่าย เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขไม่ต่างกันขณะก้มลงมองคนที่กำลังหลับซบอกเขาอยู่ เขากอดประคองเพลงพิณเอาไว้อย่างทะนุถนอมมืออีกข้างก็ลูบหน้าท้องของเธอเบาๆ เพื่อกล่อมลูกน้อยทั้งสองคนในนี้ให้หลับฝันดี

ข้ามโขงที่ขับรถอยู่ด้านหน้าแอบมองคนทั้งคู่ผ่านทางกระจกมองหลังก็ได้แต่ยิ้มตามกับความอบอุ่นของชีวิตคู่น้องสาว เขาพยายามขับรถให้นุ่มนวลที่สุดด้วยความระมัดระวัง แล้วพอมองที่กระจกมองหลังอีกครั้งเขาก็เห็นว่ามีรถคันหนึ่งกำลังเร่งเครื่องขับตามมาเหมือนกับรีบร้อน ข้ามโขงขับรถเข้าชิดกับข้างทางเพื่อเปิดทางให้รถคันดังกล่าวขับแซงไปแต่ทว่าพอเขาเปิดทางให้รถคันดังกล่าวกลับไม่ยอมขับแซงขึ้นมา มันยังไงกันล่ะเนี่ย

“พี่เรนเจอร์...”

“เออ รู้แล้ว” เพราะเห็นข้ามโขงขับรถแปลกๆ ผู้กองกวินทร์จึงสังเกตตามจนกระทั่งเห็นความผิดปกติของรถคันที่ขับตามมา แล้วพอข้ามโขงขับรถออกจากข้างทางเพื่อวิ่งบนถนนปกติรถคันที่ตามมาก็เร่งขับแซงขึ้นมาก่อนจะปาดหน้าอย่างกระชั้นชิดจนข้ามโขงต้องเบี่ยงหลบ ขณะเดียวกันผู้กองกวินทร์ก็กอดประคองเพลงพิณเอาไว้ด้วยเพื่อไม่ให้เธอได้รับความกระทบกระเทือน

เพลงพิณที่กำลังหลับซบอกสามีสะดุ้งตกใจเพราะคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่พอเห็นมีชายฉกรรจ์เกือบสิบคนเดินลงมาจากรถอีกคันพร้อมอาวุธปืนเธอก็นึกหวั่น

“หลบอยู่นี่นะคะ” ผู้กองกวินทร์ยัดปืนกระบอกหนึ่งใส่มือของเธอแล้วขยับเข้าไปใกล้ประตูรถ เขามองหน้ากับข้ามโขงอย่างรู้กัน คาดว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะมายิงพวกตนให้ตายคารถ แล้วพอชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นเดินเข้ามาใกล้ตัวรถฝั่งประตูที่ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์นั่งอยู่แล้วจะยกปืนขึ้นเล็ง ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ปลดล็อกแล้วถีบประตูรถอย่างแรงทำให้ประตูรถกระแทกเข้าใส่ชายที่กำลังจะยิงพวกเขาในรถอย่างจัง และไวเกินกว่าที่พวกมันจะทันตั้งตัวผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็พุ่งตัวออกไปจากรถในทันทีแล้วเข้าเล่นงานกลับ

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เพลงพิณกำปืนในมือเอาไว้แน่นแม้ผู้เป็นพ่อกับพี่ชายจะเคยสอนให้เธอยิงปืนจนเธอสามารถยิงได้และคุ้นเคยกับอาวุธแต่ก็ยังไม่เคยต้องยิงใครสักที เธออยู่แต่ที่บ้าน อยู่โรงทอผ้าไหม เวลาออกไปรำส่วนมากก็เป็นงานที่จัดภายในวัดเลยไม่มีเหตุให้ต้องพบเจอภัยร้ายใดๆ เธอมองสามีกับพี่ชายด้วยความเป็นห่วงและอีกห่วงก็คือลูกน้อยทั้งสองในท้อง

“พี่งู...” ระหว่างที่เพลงพิณถอยหนีไปจนชิดประตูรถอีกฝั่งก็ได้มีงูจงอางตัวใหญ่ตัวหนึ่งเลื้อยขึ้นมาบนรถ สองข้างทางตรงจุดนี้เป็นทุ่งนาของชาวบ้านพี่งูตัวนี้คงจะเลื้อยขึ้นมาจากทุ่งนา พี่งูตัวที่ว่าเลื้อยขึ้นมาบนตักของเธอแล้วชูคอแผ่แม่เบี้ยหันไปทางประตูคล้ายกับจะปกป้อง แต่ชายฉกรรจ์เหล่านี้คงไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวที่หลบอยู่ในรถมีอะไรบางอย่างคุ้มครองอยู่ดังนั้นพวกมันคนหนึ่งจึงอ้อมไปที่ประตูรถอีกฝั่งแล้วจะดึงเอาเพลงพิณออกมา

“มานี่!” มันสั่งทันทีที่เปิดประตูรถ ยิ่งเห็นว่าเป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ อยู่ข้างในมันก็ยิ่งได้ใจแล้วจะดึงเอาเพลงพิณออกมา แต่ทันทีที่ยื่นมือเข้ามาในรถคมเขี้ยวของอสรพิษร้ายก็พุ่งเข้าฉกที่แขนของมันทันที

“โอ๊ย” จากที่สายตามุ่งจะทำร้ายหญิงสาวในรถแต่พอเห็นงูจงอางตัวใหญ่อยู่บนตักของเธอมันก็ถึงกับตาเบิกกว้างแล้วยกปืนในมือขึ้นหมายจะยิงไปที่งูแต่ใครจะรู้ว่าที่ใต้ท้องรถก็มีงูอีกตัวหลบอยู่แล้วพุ่งเข้ามาฉกที่ขาของมันซ้ำ

“อ๊ากกก” คนร้ายรายนี้ล้มกลิ้งไปกับพื้นแล้วยิ่งล้มลงไปงูที่ดักซุ่มอยู่ก็พากันเข้ามารุมฉกอย่างไม่ปรานี เพลงพิณมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตระหนกด้วยไม่เคยเจออะไรที่น่ากลัวแบบนี้ เธอรู้ตลอดว่ามีพี่งูคอยปกป้องคุ้มครองแต่ก็ไม่เคยเห็นพี่งูบุกได้อย่างน่ากลัวแบบนี้มาก่อน

ทางฝ่ายผู้กองกวินทร์ก็เล่นงานเหล่าชายฉกรรจ์ที่เหลือ พวกมันไม่ได้ต้องการมาสั่งสอนหรือแค่ทำร้ายแต่พวกมันจงใจจะมาฆ่าเขาเลย มันเงื้อมีดเล่มใหญ่ปลายแหลมขึ้นจะจ้วงแทงเขาผู้กองกวินทร์จึงยึดมือข้างนั้นของมันเอาไว้แล้วกลับหลังฟันศอกเข้าใส่มันเต็มๆ ตามด้วยถีบมันอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น จากนั้นเขาก็รีบไปกระชากพวกมันอีกคนที่กำลังจะเข้าไปหาเพลงพิณในรถ

“อย่ามายุ่งกับลูกเมียกู!” พอผู้กองกวินทร์กระชากมันออกมา คนร้ายรายนี้มันก็เงื้อมีดจะแทงเขา

“พี่เรนเจอร์!” เพลงพิณร้องเตือนสามีเมื่อเห็นมีดปลายแหลมในมือคนร้าย มันตั้งท่าจะจ้วงแทงผู้กองกวินทร์เขาจึงหลบแล้วยึดมือของมันเอาไว้อีกก่อนจะหักมือข้างนั้นแล้วผลักมีดให้มันแทงกลับไปที่ท้องของตัวมันเอง

ฉึก!

มีดปลายแหลมแทงเข้าเต็มๆ ท้องของคนร้ายต่อหน้าเพลงพิณ ดวงตาคู่สวยลั่นระริกด้วยความกลัวแล้วมองสามีอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถึงเขาจะเป็นนักรบหน่วยรบพิเศษทำงานปราบปรามคนร้ายมาเยอะแต่เธอก็ยังไม่เคยเห็นเขาตอนต่อสู้กับคนร้ายแบบนี้มาก่อน พี่เรนเจอร์ของเธอเป็นคนร่าเริง ขี้อ้อน เอาแต่ใจและชอบฟ้องเธอ ชอบเล่นอะไรเพี้ยนๆ แต่พี่เรนเจอร์คนตรงหน้าเธอนี้กลับไม่เหลือเค้าคนเดิมเลย เขาดูโหด ดูเหี้ยมและน่ากลัว คนร้ายคนไหนที่เข้ามาใกล้รถที่เธออยู่เขาจะกระชากมันออกไปอย่างแรงแล้วเล่นงานอย่างไม่ปรานี คนร้ายที่เขาเพิ่งแทงไปเมื่อกี้นี้ก็ล้มลงไปกับพื้นแล้วโดนงูที่อยู่ใต้ท้องรถฉกซ้ำ พอเพลงพิณมองไปทางพี่ชายก็เห็นเขาจัดการกับคนร้ายอย่างหนักเช่นกัน หมัดของเขาหนักเอามากๆ ชนิดที่ว่าชกคนร้ายทีเลือดนอง มือใหญ่ของเขาบีบคอคนร้ายแล้วเหวี่ยงมันลงกับพื้น

เพลงพิณยกมือขึ้นปิดปาก พี่ข้ามโขงของเธอก็ไม่เหมือนพี่ข้ามโขงคนเดิม พี่ข้ามโขงของเธอเป็นคนรักษาศีลเคร่งมาก ทั้งอ่อนโยน ใจดีแต่ทว่าตอนนี้เขากลับเหมือนใครอีกคนที่เธอไม่รู้จัก

ตุ้บ! ข้ามโขงชกคนร้ายเต็มแรงหมัดจนมันเซถลามาทางผู้กองกวินทร์ ผู้กองกวินทร์จึงรับไม้ต่อโดยการกระโดดเตะก้านคอมันจนล้มพับพร้อมกับถีบคนร้ายที่จ้องจะเล่นงานข้ามโขงจากด้านหลัง ทำให้ข้ามโขงหันกลับมาซัดมันจนหมอบ

คนร้ายทุกคนที่ถูกเล่นงานจนล้มฟุบถูกฝูงงูเข้ารุมฉก พิษของงูทำให้หลายคนชักเกร็งและแทบจะขาดใจในทันทีจนเพลงพิณไม่กล้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าต่อ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่เธอหลับตาแล้วเบือนหน้าหนีด้วยความกลัวก่อนจะสะดุ้งขึ้นเมื่อผู้กองกวินทร์เข้ามาหา

“น้องเพลงเป็นอะไรมั้ยคะ” แม้น้ำเสียงที่เอ่ยถามจะอ่อนโยนเหมือนเคยแต่มือของเขาที่เต็มไปด้วยเลือดและรอยช้ำที่มุมปากของเขามันก็ทำให้เธอรู้สึกกลัวจนต้องเกร็งตัวถอยหนีจากเขา ซึ่งพอเห็นเธอกลัวแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ใจแป้วกลัวว่าเขาจะดูเป็นคนเลวร้ายในสายตาเธอแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจว่าเธอคงจะตกใจและช็อกไม่น้อยกลับเหตุการณ์ในครั้งนี้

“ไม่เป็นไรนะคะ เราปลอดภัยแล้วค่ะ” ผู้กองกวินทร์มองมาที่งูจงอางที่อยู่คุ้มครองเธอในรถ พอเขาจัดการกับคนร้ายได้เหล่างูน้อยใหญ่ก็เลื้อยหนีลงทุ่งนาข้างทาง ถึงว่าสิคนร้ายถูกเล่นงานแล้วไม่ลุกมาสู้ต่อที่แท้ก็เพราะว่าโดนพิษงูกันนี่เอง

“ไม่ต้องกลัวนะคะ มาหาพี่มา น้องเพลงมาหาพี่นะคะ” คราวนี้ผู้กองกวินทร์ขยับเข้าไปหาเพลงพิณอย่างช้าๆ ค่อยๆ ลูบหลังเธอเบาๆ ก่อนจะประคองเอาตัวเธอมากอด “คนดีของพี่ ไม่กลัวนะคะโอ๋ๆๆ”

เพลงพิณไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองตัวสั่นมากแค่ไหนแต่ทันทีที่ผู้กองกวินทร์เข้ามากอด อ้อมกอดอุ่นๆ กลิ่นกายหอมๆ ที่เธอคุ้นเคยก็ช่วยทำให้เธอสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอผวากอดเขาแน่นแล้วร้องไห้ออกมา ใบหน้าเล็กๆ ซุกอกของเขาไม่ยอมผละหนี

“น้องเพลงกลัว” ทั้งกลัวคนร้าย กลัวการเข่นฆ่า กลัวสามีกับพี่ชายในยามที่ต่อสู้กับคนร้ายและกลัวว่าสามีกับพี่ชายจะถูกคนร้ายเล่นงาน

“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ น้องเพลงไม่ต้องกลัวนะคะพี่กับข้ามโขงปลอดภัยดี เดี๋ยวพี่จะพาน้องเพลงกลับบ้านนะ เราจะพาเจ้าแฝดของเรากลับบ้านไปกินนมแล้วก็นอนกลางวันกัน” เขาเอาลูกมาอ้างเพลงพิณจึงยกมือขึ้นมากุมท้องของตัวเอง เธออยากกลับบ้านแล้ว เธออยากพาลูกๆ กลับบ้าน

“...พี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ” เมื่อเริ่มมีสติมากขึ้นเธอก็สำรวจเนื้อตัวสามีและหันไปมองทางพี่ชายที่ตอนนี้กำลังเดินดูอาการของคนร้ายอยู่

“พี่สองคนปลอดภัยดีค่ะ” ผู้กองกวินทร์กอดเพลงพิณให้เธอซบอกเพราะไม่อยากให้เธอเห็นภาพคนร้ายที่นอนเกลื่อนพื้น

ผู้กองกวินทร์รอได้ไม่นาน ผบ.คเชนทร์ที่ทราบเรื่องจากข้ามโขงก็รีบตรงมาที่เกิดเหตุในทันทีพร้อมกับหัวหน้าดนัยและเจ้าหน้าที่ทหารจากสถานีเรือ ตอนที่ ผบ.คเชนทร์มาถึงผู้กองกวินทร์ยังคงกอดเพลงพิณอยู่บนรถ ด้วยไม่อยากให้เธอเห็นภาพความรุนแรงอีกเขาจึงบอกให้เธอหลับตาแล้วซุกหน้าเข้ากับอกของเขาขณะที่เขาอุ้มพาเธอลงจากรถ เขาอุ้มพาเธอลงจากรถที่เกิดเหตุแล้วพาเข้าไปนั่งในรถของ ผบ.คเชนทร์ทันทีที่มาถึง ปานมณฑาที่รู้ข่าวและตามสามีมารีบดึงเอาลูกสาวไปกอดโอ๋ด้วยความเป็นห่วง

“ลูกงูน้อยของแม่ น้องเพลงเป็นอะไรมั้ยลูก น้องเพลงของแม่บาดเจ็บตรงไหนมั้ย” ปานมณฑารีบสำรวจเนื้อตัวของลูกสาว พอมาถึงที่เกิดเหตุเธอยังไม่ทันจะได้ลงจากรถเลยผู้กองกวินทร์ก็อุ้มพาเพลงพิณมาหาเธอแล้ว

“น้องเพลงปลอดภัยดีครับ แต่ยังผวาตกใจกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่” ผู้กองกวินทร์บอกกับปานมณฑาและหันมาบอก ผบ.คเชนทร์ด้วยก่อนที่ ผบ.คเชนทร์จะเข้ามากอดรับขวัญลูกสาวอีกคน เพลงพิณกำลังท้องด้วยและเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แย่ๆ แบบนี้มาก่อนผู้เป็นพ่อกับแม่จึงต้องช่วยกันปลอบขวัญโดยมีผู้กองกวินทร์อยู่เฝ้า

จนเพลงพิณเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ตกใจกลัวของเธอทุเลาลงและเธอมีแม่คอยปลอบโอ๋ผู้กองกวินทร์กับ ผบ.คเชนทร์จึงได้เข้ามาดูคนร้ายในที่เกิดเหตุ นอกจากคนร้ายที่ถูกผู้กองกวินทร์หักมือเอามีดแทงตัวมันเองคนร้ายคนอื่นๆ ก็เสียชีวิตเนื่องจากพิษงู ตามเนื้อตัวของคนร้ายเต็มไปด้วยคมเขี้ยวของอสรพิษและศพก็เริ่มบวมเขียวช้ำ

“พวกมันพยายามทำร้ายน้องเพลงด้วยใช่มั้ย” เพราะเคยเห็นคนร้ายตายด้วยสภาพแบบนี้มาก่อน ผบ.คเชนทร์เลยค่อนข้างแน่ใจ เมื่อก่อนปานมณฑาก็เคยถูกคนมาทำร้ายและสุดท้ายคนคนนั้นก็มีสภาพเหมือนกับคนร้ายในครั้งนี้

“ครับ พวกมันตั้งใจมาดักฆ่าผมกับข้ามโขงโดยเฉพาะแต่พอเห็นน้องเพลงอยู่ด้วยพวกมันก็เลยจะเข้ามาทำร้าย” ผู้กองกวินทร์เล่าให้พ่อตาฟัง “แต่ว่าคนร้ายทุกคนที่พยายามเข้าใกล้รถคันที่น้องเพลงนั่งอยู่จะถูกงูเล่นงานครับ พวกมันเลื้อยเข้ามาในรถแล้วอยู่เฝ้าน้องเพลงเอาไว้ พอคนร้ายจะเข้ามาหาน้องเพลงพวกมันก็ฉก พอฉกแล้วพวกมันล้มลงไปกับพื้นงูอีกพวกที่หลบอยู่ใต้ท้องรถก็เล่นงานมันซ้ำอีกที จนเรื่องจบนี่แหละครับงูพวกนั้นเลยเลื้อยหนีไป”

หากว่าไม่สนิทคุ้นเคยกับครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์มาก่อนผู้กองกวินทร์ก็คงมองว่าเป็นเรื่องที่แปลกและมหัศจรรย์ แต่เพราะเขารู้จักครอบครัวนี้มาเป็นอย่างดีตั้งแต่เด็กๆ เลยเข้าใจเรื่องทุกอย่างได้ไม่ยากและรู้สึกสมน้ำหน้าคนร้ายด้วยที่ต้องมาตายอนาถอยู่ที่นี่

ผบ.คเชนทร์เดินเข้าไปตบไหล่ลูกเขยของตนเบาๆ โล่งใจที่ทั้งเพลงพิณแล้วก็ข้ามโขงปลอดภัยกันทั้งคู่ ที่เขาคาดเอาไว้มันไม่มีผิดเพี้ยนเลย ตอนนี้ทีมอัลฟากำลังตกอยู่ในอันตราย พอรู้ข่าวนี้สมาชิกในทีมคนอื่นๆ ก็ขอร้องจะตามเขามาที่เกิดเหตุด้วยแต่ ผบ.คเชนทร์ก็ห้ามเอาไว้เพราะไม่อยากให้ทุกคนในทีมมารวมตัวกันข้างนอกให้เป็นเป้า

“พาคุณแม่กับน้องกลับบ้านก่อนเถอะไป เดี๋ยวเรื่องตรงนี้พ่อจัดการต่อเอง” ผบ.คเชนทร์บอกกับข้ามโขงแล้วพยักหน้าบอกให้ผู้กองกวินทร์กลับไปด้วย คนร้ายที่ถูกส่งมาตายกันเป็นเบือแบบนี้ไอ้คนที่สั่งการมาคงยิ่งแค้นหนักแล้วที่ไม่อาจทำอะไรเป้าหมายได้

เรื่องที่เกิดขึ้นถึงหูคนที่บ้านสุวรรณเวชแทบจะในทันทีจนตอนนี้ทั้งท่านนายพลปภพและภรรยา พลโทกรันณ์กับราชาวดี พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยแล้วก็ทั้งอาขวัญตาของผู้กองกวินทร์ต่างก็พากันโทรมาสอบถามข่าวคราวของลูกหลาน ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งวางสายแก้วเจ้าจอมไปก็ต้องมากดรับสายผู้กองกรินทร์ซ้ำเมื่อเขาโทรกลับมาถามย้ำอีกรอบว่าทุกคนปลอดภัยกันดีมั้ยโดยเฉพาะเพลงพิณกับหลานแฝดในท้อง ทุกคนที่โทรมาเป็นห่วงเธอกับหลานแฝดที่สุด

(“น้องกับหลานกูเป็นยังไงบ้าง เจ้าแฝดของกูไม่ได้ตกใจกลัวใช่มั้ยมึงรีบไปโอ๋เจ้าแฝดเดี๋ยวนี้เลยเรนเจอร์”) เสียงผู้เป็นพี่ชายสั่งแล้วมีเสียงกุมาริกาลอดออกมาด้วย คาดว่าคนทั้งคู่น่าจะอยู่ด้วยกัน

“เจ้าแฝดปลอดภัยดีพี่ไม่ต้องห่วง...”

(“ไม่ให้ห่วงได้ไงลูกมึงก็เหมือนลูกกู มึงตกลงกับกูแล้วนี่ว่าจะให้กูเป็นพ่ออีกคนของเจ้าแฝดเพราะงั้นกูก็ต้องห่วงลูกของกูสิ!!!”) เสียงที่แผดดังออกมานอกโทรศัพท์จนเพลงพิณได้ยินด้วย เธอเองก็เพิ่งวางสายจากแม่สามีไปเอง แม่แก้มเป็นห่วงเธอมากจนถึงขั้นจะมาหาเธอที่นครพนมแต่เธอก็ห้ามเอาไว้เพราะเธอไม่ได้เป็นอะไรมากและไม่อยากรบกวนคุณพ่อคุณแม่ทุกคน

(“แล้วข้ามโขงล่ะ มึงดูแลน้องด้วย”)

“ข้ามโขงมันมีคนดูแลเยอะแล้วพี่ซีล ทั้งคนแล้วก็...งู” ประโยคสุดท้ายผู้กองกวินทร์เหล่สายตาไปมองทางข้ามโขงที่มีลุงงูขดตัวอยู่ข้างๆ ก็คงจะเป็นลุงงูนี่แหละที่ส่งบริวารไปช่วยลูกหลานเมื่อตอนเกิดเรื่อง

(“มึงดูแลตัวเองให้ดีเรนเจอร์ ไว้ทางนี้กูจัดการเคลียร์งานแล้วจะทำเรื่องไปช่วยงานทางนู้นให้เป็นเรื่องเป็นราว เวลาที่กูไม่ได้อยู่ใกล้มึงแล้วกูใจไม่ดี”)

“พี่ซีล จะพูดอะไรก็เกรงใจเมียผมบ้าง นี่น้องเพลงก็นั่งอยู่กับผมนะ” แม้จะเจอเรื่องร้ายๆ มาแต่ก็อดแซวพี่ชายไม่ได้จนอีกฝ่ายต้องด่าเข้าให้

(“บนโลกนี้ไม่มีใครจะมีความคิดบ้าๆ แบบมึงอีกแล้วเรนเจอร์”)

จากที่ยังเสียขวัญอยู่พอได้ฟังที่พี่แฝดพูดสายกันเพลงพิณก็อดขำไม่ได้ ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาขอคุยสายกับเธอด้วยความห่วงใย พอได้ยินเสียงของเธอและรู้ว่าเธอปลอดภัยดีทั้งสองคนก็ค่อยเบาใจก่อนจะวางสายไป ตอนนี้ ผบ.คเชนทร์ยังไม่กลับบ้านเพราะต้องอยู่จัดการกับที่เกิดเหตุ เพลงพิณรู้ดีว่าจุดเป้าหมายของคนร้ายไม่ใช่เธอหากแต่เป็นสามีกับพี่ชายของเธอและสมาชิกทีมอัลฟาต่างหาก เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยความเป็นห่วงแล้วดึงมือของเขามากุมเอาไว้ กลัวเหลือเกินว่าคราวหน้าเขาอาจไม่โชคดีเหมือนคราวนี้ อย่างตอนนั้นก็ถูกคนร้ายยิงจนตกเรือแล้วหายตัวไปตั้งหลายวัน

ผู้กองกวินทร์เห็นเพลงพิณกุมมือตัวเองเอาไว้แน่นก็ค่อยๆ ดึงเอาเธอเข้ามากอด เขาลูบศีรษะและหลังของเธออย่างอ่อนโยนคิดว่าเธอคงจะเสียขวัญมาก

“พี่เรนเจอร์อย่าเป็นอะไรนะคะ พี่เรนเจอร์อยู่กับน้องเพลงแล้วก็ลูกจ๋าของเรานะ น้องเพลงกลัว...กลัวว่าพี่เรนเจอร์จะถูกทำร้ายจนจากน้องเพลงกับลูกไป พี่เรนเจอร์ต้องอยู่ช่วยน้องเพลงเลี้ยงลูก ต้องอยู่แล้วพาลูกไปส่งโรงเรียนกับน้องชมพูแล้วก็น้องโมกนะคะ” ได้ฟังคำเธอว่าผู้กองกวินทร์ก็พยักหน้ารับ เข้าใจดีว่าเธอกลัวอะไร เขาเสี่ยงตายมาหลายครั้งแล้วถ้าครั้งต่อไปเขาไม่รอดคนที่ต้องเสียใจที่สุดก็คือเธอ เขาค่อยๆ ผละเธอออกจากอ้อมกอดแล้วจับประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ด้วยสองมือของเขา ไล้นิ้วปาดน้ำตาออกจากดวงหน้าสวยหวานแล้วยิ้มให้

“พี่จะไม่มีวันทิ้งน้องเพลงไปไหนพี่จะอยู่สอนน้องเพลงเลี้ยงลูก น้องเพลงไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนแต่พี่เคยเลี้ยงยัยปักเป้ากับต้าวโมกน้อยมาแล้วเพราะงั้นพี่จะเป็นคนสอนน้องเพลงเลี้ยงเอง จะสอนน้องเพลงอุ้มลูกแล้วพอลูกของเราโตขึ้นเราก็จะพาเจ้าแฝดของเราไปโรงเรียน พอเจ้าแฝดเลิกเรียนเราก็จะไปรับเจ้าแฝดที่โรงเรียนด้วยกัน ไปกินไอติมหลังเลิกเรียน พอวันหยุดเราก็จะพาเจ้าแฝดไปเที่ยว จะเล่นน้ำทะเลด้วยกัน ไปปั่นจักรยานด้วยกัน ถ้าเจ้าแฝดเป็นผู้หญิงน้องเพลงสอนให้ลูกรำสวยๆ แบบน้องเพลงนะคะแล้วถ้าเจ้าแฝดเป็นผู้ชายพี่ก็สอนลูกต่อยมวย เราสองคนจะช่วยกันเลี้ยงแล้วก็ดูลูกๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ไปด้วยกันนะ”

“สัญญานะคะ...”

“สัญญาค่ะ พี่รักน้องเพลงกับลูกจ๋าของเราที่สุด พี่จะไม่มีวันทิ้งน้องเพลงกับลูกจ๋าไปเด็ดขาด”

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ทำให้ผู้กองกวินทร์กลัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งฝ่ายตรงข้ามหาทางเล่นงานเขาเขาก็ยิ่งอยากจัดการกับพวกมันให้จบๆ เขากับผู้กองกรินทร์ตกลงกันเอาไว้แล้วว่าพอปิดคดีนี้ได้พวกเขาจะแต่งงานพร้อมกันสองคู่ ผู้หมวดศิขรินก็รอจะแต่งงานอยู่เหมือนกันเพราะตราบใดที่พี่ชายทั้งสองยังไม่ได้แต่งงานน้องชายของเขาก็คงได้แต่งช้าไปอีก

ผบ.คเชนทร์กลับมาอีกทีในตอนค่ำเมื่อจัดการกับเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คนร้ายที่ตายถูกระบุว่าตายด้วยพิษของงูส่วนรถของคนร้ายก็เป็นรถที่ขโมยมาอีกทีแต่ถึงจะไม่ได้เบาะแสใดๆ เพิ่มอีก ผบ.คเชนทร์ก็มั่นใจว่าคนที่บงการคือใคร ดังนั้นในคืนนี้สมาชิกทีมอัลฟาจึงได้มาประชุมกันที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์

“ผมอยากเร่งภารกิจให้เร็วขึ้นครับ จากคราวก่อนที่พวกเราไปหาข่าวมาจากฝั่งลาวก็ได้ข้อมูลมาเยอะอยู่แล้วที่สำคัญผมยังได้ข้อมูลเพิ่มเติมที่สำคัญมาจาก...” ผู้กองกวินทร์มองมาทางข้ามโขงก่อนจะพูดต่อ “จากลุงคำแสน”

“ผมเชื่อว่าข่าวที่หามาได้จะทำให้เราทำงานง่ายขึ้น ท่าน ผบ.อนุญาตให้เราไปทำภารกิจเถอะนะครับ” ไม่ใช่แค่ผู้กองกวินทร์คนเดียวเท่านั้นแต่สมาชิกทุกคนก็เห็นตรงกัน พวกเขาไม่ได้นึกกลัวกับอันตรายที่จะเกิดขึ้น งานแบบนี้ก็มีเสี่ยงและมีศัตรูเป็นธรรมดาจะให้คอยซ่อนตัวตลอดพวกเขามีหวังอึดอัดตาย คนเคยได้ทำงานเคยออกไปหาข่าว ไปซุ่มดูคนร้ายจะให้มานอนเฝ้าแพอยู่ที่สถานีเรือเฉยๆ พวกเขาทนไม่ได้ วันนี้คนร้ายมันอยากจะกำจัดพวกเขาแล้วต่อไปมันจะไม่อยากกำจัดหรือ ช้าเร็วก็ต้องปะทะกันอยู่ดี

“ผมเห็นด้วยกับผู้กองครับ พวกเราทุกคนอยากไปทำภารกิจต่อ ในเมื่อพวกมันเป็นฝ่ายบุกเราก็ไม่อยากเป็นเป้านิ่งอยู่เฉยๆ” พันจ่าพรตออกความเห็นซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับว่าเห็นด้วยกับเขาอีกคน แม้แต่ข้ามโขงก็ด้วย

“ผมรู้ครับว่าพ่อเป็นห่วงพวกเรา กลัวพวกเราจะมีจุดจบแบบทีมของกายยันต์แต่พ่อเชื่อใจในฝีมือของพวกเราเถอะครับ ถึงผมจะเข้ามาในทีมทีหลังทุกคนแต่ผมก็เชื่อมั่นในฝีมือการทำงานของทุกคนในทีม ทั้งเชื่อในฝีมือและเชื่อใจ” ข้ามโขงมองมาที่สมาชิกทุกคนในทีมซึ่งทุกคนต่างก็มองตากันอย่างเข้าใจและเชื่อใจกันเสมอ “พวกเราในทีมเป็นเสมือนพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกัน พวกเราจะทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จให้ได้”

“ผมกับทีมจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง ท่านจะต้องภูมิใจในภารกิจของทีมเรา ต้องภูมิใจในตัวลูกชายอย่างข้ามโขงและจะต้องภูมิใจในตัวลูกเขยอย่างผมด้วย” ผู้กองกวินทร์ไม่ได้มีท่าทีขี้เล่นเหมือนทุกที แต่ทุกคำพูดและน้ำเสียงของเขาฟังดูมั่นคงและแน่วแน่มาก ได้ฟังความเห็นของสมาชิกทุกคนในทีมแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็พอใจนัก เขาเชื่อมั่นในทีมอัลฟาเสมอแต่ก็อย่างที่ข้ามโขงบอก เป็นเขาเองที่ห่วงเกินไปเพราะกลัวว่าทีมจะพลาดจนมีจุดจบแบบทีมของกายยันต์

“ได้ ถ้าทุกคนยืนยันว่าจะทำภารกิจกันต่อผมก็จะอนุญาตให้ทำแต่ว่าการทำงานครั้งนี้ต้องรัดกุมและรอบคอบให้มากกว่าเดิม...ผมไม่อยากเสียทีมซีลที่เก่งที่สุดไปอีก” ประโยคสุดท้ายเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ทุกคนรับรู้ได้ พอ ผบ.คเชนทร์อนุญาตให้ทำภารกิจต่อโดยไม่ต้องกบดานกันแล้วทุกคนก็ลุกขึ้นจากโต๊ะประชุมแล้วยกมือขึ้นวันทยหัตถ์อย่างพร้อมเพรียงแล้วตามมาด้วยร้อง ฮูย่า! พร้อมกัน งานนี้ภารกิจจะต้องสำเร็จลุล่วงให้สมกับที่ ผบ.คเชนทร์ไว้ใจ

พอออกจากห้องประชุมมากลางดึกสมาชิกทุกคนในทีมก็เริ่มรู้สึกหิวไปตามๆ กันเพราะเข้าประชุมกันตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ พอ ผบ.คเชนทร์อนุมัติภารกิจทุกคนก็ลงมือประชุมวางแผนงานกันต่อและทำงานเพลินจนลืมเวลากินมื้อค่ำ จากตอนแรกที่ว่าจะหิ้วท้องว่างๆ ไปต้มบะหมี่กินที่แพปรากฏว่าพอออกจากห้องประชุมมาทุกคนก็ได้กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นโชยมา

“หิวกันมั้ยคะ” เพลงพิณที่คอยท่าอยู่เดินเข้ามาถามทุกคน ผู้กองกวินทร์จึงรีบเข้ามากอดเธอด้วยความทะนุถนอม เพลงพิณส่งยิ้มหวานๆ ใส่สามีแล้วจึงพูดต่อ “คุณยายเห็นว่าน่าจะทำงานกันดึกเลยทำข้าวต้มไว้รอ ทานข้าวกันก่อนแล้วค่อยไปนอนนะคะ”

“คร้าบผม” ทุกคนในทีมอัลฟาไม่คิดจะปฏิเสธ มาทำงานหรือประชุมงานที่นี่ทีไรคุณยายพุดตานมักจะทำของอร่อยๆ ไว้ให้ตลอดหรือถ้าวันไหนทำงานที่แพดึกๆ คุณยายก็จะโทรตามให้ข้ามโขงมาเอาของกินที่บ้านไปให้ทุกคนที่แพ ทุกคนรักและเคารพคุณยายกันมากเสมือนว่าเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเลยทีเดียว

“พ่อกินด้วยได้มั้ย” เมื่อหนุ่มๆ ทีมอัลฟาไปนั่งกันที่โต๊ะอาหารแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เดินเข้ามาถามลูกสาวด้วย เห็นเธอกลับมายิ้มได้และไม่เสียขวัญเหมือนอย่างเมื่อตอนกลางวันเขาก็ค่อยสบายใจ

“ได้ค่ะ แต่ว่าน้องเพลงไม่ได้ตักให้นะคะ สำหรับคุณพ่อน้องเพลงคิดว่าถ้าคนๆ นี้ตักให้ข้าวต้มจะยิ่งอร่อยมากกว่าค่ะ” ได้ยินแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ยิ้มอย่างเขินๆ เมื่อหันไปเห็นปานมณฑาเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมๆ กับที่สมาชิกในทีมอัลฟาพากันแอบยิ้มแซวเขา ไอ้เด็กบ้าพวกนี้

“คุณแม่มาพอดีเลย งั้นตักข้าวต้มให้ผมด้วยสิครับผมก็อยากกินข้าวต้มที่อร่อยมากกว่านี้เหมือนกัน” ข้ามโขงหยิบถ้วยเปล่าขึ้นมาอ้อนขอผู้เป็นแม่ด้วยอยากจะแซวคู่รักที่มักจะสวีทกันไม่เลิกทั้งๆ ที่จะเป็นคุณตาคุณยายกันแล้ว ส่วน
ปานมณฑาก็รีบเข้ามาโอ๋เอาใจลูกชายจะตักข้าวต้มให้ แต่ยังไม่ทันจะได้ตักเลย ผบ.คเชนทร์ก็เข้ามาขวางแล้วดึงเอาภรรยาคนสวยของตนไปหา

“โตแล้วก็ตักข้าวเองอย่ามาอ้อนแม่ นู่น ไปนั่งกินกับเพื่อนในทีมนู่น”

“คุณพ่อก็โตแล้วเหมือนกันนี่ครับ”

“ใช่พ่อโตแล้วแต่พ่อก็ไม่ได้อ้อนแม่เหมือนแกหนิ...พ่ออ้อนเมียเว้ย”

“ฮิ้ววววว” ทีมอัลฟาอดร้องแซวไม่ได้จริงๆ เมื่อผู้บังคับบัญชาอ้อนเมียโชว์แบบนี้ พ่อเล่นมาไม้นี้ข้ามโขงก็ต้องยกธงขาวยอมแพ้ พ่อกับแม่เขานี่จีบกันเก่งเหลือเกิน จีบจนลูกอย่างเขาเขินแทนแล้วเนี่ย

“เดี๋ยวนี้หัดแซวพ่อกับแม่นะ สงสัยจะติดนิสัยไอ้เรนเจอร์มา” เนี่ย เพราะไอ้ลูกเขยตัวดีคนเดียวทำลูกสาวกับลูกชายเขานิสัยเสียตาม

“อะไรไม่ดีๆ นี่ทิ้งมาให้ผมตลอด” ทางฝ่ายลูกเขยว่าให้ก่อนจะหันไปฟ้องเมียว่าถูกพ่อตารังแกอีกแล้วแต่ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่ได้สนใจฟังคนขี้ฟ้อง เขายังคงหันมาคุยกับข้ามโขงอยู่ นับวันเจ้าอาวาสของเขาเริ่มจะเป็นฆราวาสเต็มตัวแล้วสิ เริ่มมีหัวใจปกติรักสาว จีบสาวเป็นเหมือนคนอื่นๆ แล้ว

“อย่าเอานิสัยไอ้เรนเจอร์มาใช้ให้มากนะว่าที่พ่อตาเราเขาไม่ชอบคนนิสัยกะล่อน เดี๋ยวเขาไม่ยกน้องชมพู่ให้พ่อไม่รู้ด้วยนะ พ่อขี้เกียจคุยกับมัน”

“พี่เชนทร์อย่าไปขู่ลูกสิคะ เอ็นดูลูกหน่อยพ่อตาเขาดุ” ปานมณฑาก็เอาด้วยโดยการแกล้งแซวลูกชายคืน ข้ามโขงมีท่าทีเลิ่กลั่กขึ้นมาทันทีแล้วตีหน้านิ่งไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะรีบแก้เขินโดยการไปแย่งทัพพีตักข้าวจากเพลงพิณมาตักแจกทุกคนแทนโดยที่พ่อกับแม่แอบขำท่าทีเขินของเจ้าอาวาสที่ตอนนี้ลาสิกขาแล้ว

“ทานเยอะๆ นะคะ คุณยายบอกว่าถ้าข้าวไม่หมดห้ามกลับค่ะ” เพลงพิณยิ้มให้เมื่อเห็นท่าทีหิวโหยของทุกคน เห็นพ่อกับพี่ชายแล้วก็สามีประชุมงานจนไม่ออกมากินมื้อเย็นด้วยเพลงพิณก็อดห่วงไม่ได้รีบตามมาช่วยคุณยายพุดตานทำข้าวต้ม นี่ก็ดึกจนคุณยายขึ้นนอนแล้วทุกคนถึงเพิ่งออกมาจากห้องประชุมกัน

“น้องเพลงไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หิวกันขนาดนี้ข้าวหมดแน่นอน” คนพูดก็หิวมากเช่นกัน ผู้กองกวินทร์มองข้าวต้มทะเลเครื่องหนักๆ ที่แม่ยายตักให้พ่อตาของเขาอย่างเอาใจแล้วมองมาทางข้ามโขงที่ตักข้าวให้ทุกคนด้วย โดนพ่อกับแม่แซวแค่นี้หน้ามันยังแดงไม่หายอีก

“แล้วพี่เรนเจอร์ล่ะคะ หิวรึเปล่า หืม” น้ำเสียงแสนหวานของเพลงพิณทำเอาผู้กองกวินทร์ล่องลอยอย่างหลงเสน่ห์ เขาเอื้อมแขนโอบเธอมานั่งข้างๆ แล้วพินิจดูสีหน้าของเธอ เขาห่วงเธอเหลือเกินอยู่ๆ ก็มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น คนร้ายแค่นี้เขาไม่กลัวมันหรอกแต่เขาห่วงเธอกับลูกมากกว่า ถ้าวันนี้เกิดมีอะไรผิดพลาดแล้วเธอกับลูกเป็นอะไรไปเขาไม่ยอมแน่ๆ

“เห็นน้องเพลงกลับมายิ้มแย้มได้อีกครั้งพี่ก็สบายใจ พี่เป็นห่วงน้องเพลงกับลูกแทบตาย” มือที่แสนอบอุ่นลูบศีรษะของเพลงพิณด้วยความอ่อนโยน มืออีกข้างก็แตะกุมมาที่หน้าท้องของเธอด้วย

เพลงพิณยิ้มเขินๆ เมื่อถูกสามีโอ๋ต่อหน้าทุกคน เธอกุมมือของเขาเอาไว้ที่ท้องของตัวเอง แม้จะเสียขวัญไปบ้างกับเหตุการณ์วันนี้แต่ขณะเดียวกันเธอก็อุ่นใจที่มีเขาอยู่ด้วย

“มีพี่เรนเจอร์อยู่ด้วยน้องเพลงไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ”

“กูจะอ้วก” ผบ.คเชนทร์ล่ะหมั่นไส้นัก อะไรๆ ก็มีแต่พี่เรนเจอร์ ไปติดนิสัยชอบอวยผัวมาจากแก้วเจ้าจอมรึยังไงกัน “อวยแต่ผัวอยู่นั่น พี่ข้ามโขงก็อยู่ด้วยนะตอนที่เกิดเรื่องน่ะอวยพี่ข้ามโขงเขาบ้างสิ”

“คุณพ่อ” ใบหน้าเล็กๆ แสนสวยงอง้ำอย่างเขินอายและเกี่ยงงอน แก้มแดงๆ เรื่อสีอย่างน่ารักขณะหันมาทางผู้เป็นพี่ชายพร้อมกับยื่นมือมากอดแขนของข้ามโขงเอาไว้ด้วย

“พี่ข้ามโขงของน้องเพลงเก่ง น้องเพลงดีใจที่มีพี่ข้ามโขงคอยดูแลปกป้อง” แม้ว่าพี่ข้ามโขงจะดูน่ากลัวแปลกหูแปลกตาไปเยอะก็เถอะ เพลงพิณว่าต่อในใจเพราะตอนที่สู้กับคนร้ายข้ามโขงน่ากลัวมากจริงๆ น่ากลัวราวกับเป็นคนละคนกันเลย

ข้ามโขงยื่นมือมาโคลงศีรษะของเพลงพิณไปมาเบาๆ เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด เพื่อน้องสาวกับหลานแฝดในท้องเขาพร้อมปกป้องด้วยชีวิตเลย “พี่ไม่ให้ใครมารังแกน้องเพลงกับเจ้าแฝดหรอกนะคะ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เขาก้มลงมายิ้มหวานให้น้องสาว ดวงตาคู่ดุดูอ่อนโยนมากจนเพลงพิณแทบจะนึกถึงข้ามโขงคนที่ดูน่ากลัวแบบเมื่อตอนกลางวันไม่ออก

พอโอ๋น้องสาวแล้วข้ามโขงก็ยื่นถ้วยข้าวต้มมาให้ผู้กองกวินทร์เป็นคนสุดท้าย แต่ทว่าแทนที่ผู้กองกวินทร์จะรีบกินข้าวอย่างหิวโหยเหมือนกับทุกคนแต่เขากลับ…

“อุ๊บ” ผู้กองกวินทร์ที่กำลังลูบหน้าท้องเพลงพิณอยู่รีบยกมือขึ้นปิดจมูกทันทีเมื่อข้ามโขงยื่นถ้วยข้าวต้มมาให้ กลิ่นข้าวต้มที่ทุกคนบอกว่าหอมแต่มันกลับทำให้เขาคลื่นไส้ขึ้นมาจนคนที่มีอาการแพ้ท้องแทนเมียต้องรีบผลักถ้วยข้าวต้มหนี

“อูแหวะ!!!” เขาทำท่าโก่งคอจะอ้วกคาโต๊ะจนทุกคนพร้อมใจกันยกถ้วยข้าวต้มของตัวเองหลบ โชคยังดีที่มาแต่เสียง น้ำและเนื้อไม่ได้ไหลออกมาด้วย

“นี่มึงยังไม่เลิกแพ้ท้องแทนเมียอีกหรอเรนเจอร์”

“ผมไม่ชอบกลิ่นกระเทียมเจียวในข้าวต้ม” คนแพ้ท้องแทนเมียร้องตอบพ่อตาแล้วบีบจมูกเอาไว้แน่น เพลงพิณที่เตรียมการมาเป็นอย่างดีจึงลุกขึ้นไปหยิบชามสลัดดอกไม้กับก๋วยเตี๋ยวลุยสวนที่มีไส้เป็นดอกไม้มาให้เขา แล้วพอเห็นสลัดดอกไม้กับก๋วยเตี๋ยวลุยสวนเท่านั้นแหละผู้กองกวินทร์ก็น้ำลายสอขึ้นมาทันทีรีบคว้าช้อนมาตักกินอย่างหิวโหยให้ทุกคนได้แต่มองกันอย่างอึ้งๆ คนอะไรแพ้ท้องอยากกินดอกไม้

“ลูกสาวชัวร์” เสียงจ่านพดลแอบกระซิบกับพันจ่าพรต อีกฝ่ายจึงส่ายหน้าตอบ

“อาจเป็นลูกชายก็ได้ ผู้กองเคยเล่าว่าคุณหมอเอื้อยก็แพ้ท้องอยากกินดอกไม้ พอคลอดลูกออกมาก็เป็นผู้หมวดรีคอน”

“ไม่ ลูกแฝดของผู้กองน่ะลูกสาวชัวร์ พนันกันมั้ยล่ะ” คราวนี้จ่าขวัญชัยแสยะยิ้มใส่ ทุกคนในทีมอัลฟาจึงพยักหน้ารับพนันกันโดยฝ่ายหนึ่งพนันว่าผู้กองกวินทร์จะได้ลูกแฝดหญิงและอีกฝ่ายก็ยืนยันว่าจะต้องเป็นลูกชายแน่นอน

“เอาหลานกูมาพนันกันซะละ” ทางฝ่ายข้ามโขงกลอกตาใส่ ขอให้หลานของเขาออกมาเป็นผู้ชายคนและผู้หญิงคนทีเถอะไอ้พวกนี้จะได้ไม่มีใครพนันถูก

ผบ.คเชนทร์มองลูกเขยกินเมนูดอกไม้อย่างเอร็ดอร่อยก็นึกขำ คนบ้าอะไรแพ้ท้องแทนเมียแล้วชอบกินดอกไม้ในขณะที่ลูกสาวของเขากลับไม่มีอาการแพ้ท้องใดๆ เลย แต่อีกใจก็ต้องชมมันแหละ ถึงวันนี้ผู้กองกวินทร์จะมีประชุมงานตั้งแต่หัวค่ำจนดึกดื่นแต่ก่อนจะเข้าประชุมเขาก็เข้าครัวไปจัดเตรียมมื้อเย็นเอาไว้ให้เพลงพิณตั้งแต่ของคาว ของหวานไปจนพวกของกินบำรุงครรภ์พร้อมกับกำชับให้เพลงพิณกินมื้อเย็นให้ตรงเวลาอีก เรื่องภารกิจผู้กองกวินทร์คงอยากรีบจัดการให้เสร็จๆ เพราะเขาเคยบอกว่าอยากจัดงานแต่งกับเพลงพิณใหม่อีกรอบ เขาอยากพาเพลงพิณเดินลอดซุ้มกระบี่แล้วก็อยากจะแต่งงานพร้อมกับพี่ชายตัวเองด้วย คาดว่ากว่าภารกิจจะจบผู้กองกวินทร์คงไม่ได้พาเพลงพิณเดินลอดซุ้มกระบี่แค่คนเดียวหรอกแต่คงต้องช่วยกันอุ้มลูกแฝดลอดซุ้มกระบี่ไปด้วย คงเป็นงานแต่งที่แปลกตาน่าดู

นับตั้งแต่ที่ ผบ.คเชนทร์อนุญาตให้ทีมอัลฟากลับมาทำภารกิจได้ผู้กองกวินทร์และทีมอัลฟาก็ออกไปทำงานกันทุกวันและบางครั้งก็หายตัวไปกันหลายวันด้วย และการหายตัวไปของเขาพวกแต่ละทีก็จะตามมาด้วยข่าวคราวการจับกุมยาเสพติดได้ทั้งจากในพื้นที่จังหวัดนครพนม บึงกาฬ หนองคาย เลย มุกดาหาร อำนาจเจริญและอุบลราชธานี เมื่อมีการจับกุมแต่ละครั้งทีมอัลฟาก็จะกบดานเงียบอยู่สามสี่วันแล้วจากนั้นจึงเริ่มภารกิจกันต่อตามที่แหล่งข่าวสืบข่าวมาให้ด้วยตลอดลำน้ำโขงนี้ ผบ.คเชนทร์ได้วางสายของเขาเอาไว้แทบทุกจุด ส่วนการลอบทำร้ายทีมอัลฟานั้นเป็นไปได้ยากขึ้นเมื่อทีมอัลฟารู้แผนของคนร้ายแล้วจึงกระจายตัวกันไม่ให้อยู่เป็นที่เป็นทาง หากแต่พวกเขาจะกระจายกันอยู่แล้วมารวมตัวกันแค่ตอนทำภารกิจเท่านั้น

อีกคนที่ได้รับผลจากภารกิจครั้งนี้ด้วยก็คือเพลงพิณ เมื่อสามีไม่ค่อยได้กลับบ้านเธอก็เป็นห่วงเขานัก พอช่วงไหนที่เขากลับมาหาเธอก็มักจะมีแผลกลับมาด้วย บ้างก็ฟกช้ำ บ้างก็รอยมีด รอยสะเก็ดระเบิดจนเธอใจไม่ดี จะอยู่แต่บ้านก็พานจะฟุ้งซ่านจนอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำมาชวนเธอกลับไปรำบวงสรวง เพลงพิณเห็นว่าตอนนี้ท้องของเธอยังไม่โตออกมามากและไม่อยากฟุ้งซ่านอยู่ที่บ้านเลยตกลงรับออกไปรำกับพวกน้องๆ ซึ่งถือว่าช่วยได้มากเพราะเธอชื่นชอบการร่ายรำ เมื่อได้ทำในสิ่งที่รักก็มักจะทำให้พลอยสุขใจไปด้วยแล้วเหล่าน้องๆ นางรำก็ช่วยกันดูแลคนท้องอย่างเธอเป็นอย่างดีด้วย

ณ วัดป่าปากโดม จังหวัดอุบลราชธานี เสียงเพลงรำบวงสรวงดังไปทั่วลานหน้ารูปปั้นองค์พญานาคแห่งแม่น้ำมูลหรือที่รู้จักกันในนาม พญาทะนะมูลนาคราช พญานาคผู้ปกครองแม่น้ำมูลและข้างกันก็ยังมีรูปปั้นพญานาคอีกตนที่ชาวบ้านเรียกกันว่า ย่าศรีเกศปทุม ด้วยเชื่อว่าพญานาคทั้งสองเป็นคู่รักกันพญานาคจึงถูกปั้นให้มีลำตัวเลื้อยรัดพันกันคล้ายกับกำลังพากันเลื้อยขึ้นมาจากแม่น้ำมูลที่อยู่ติดกับวัดอย่างไรอย่างนั้น นอกจากนี้ก็ยังมีรูปปั้นพญานาคที่มีกายท่อนบนเป็นมนุษย์และส่วนล่างเป็นลำตัวของงูด้วย กลิ่นควันธูปและกำยานเครื่องหอมโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณทำพิธี ผู้คนส่วนมากแต่งกายด้วยชุดสีขาว ที่ลานทำพิธีบวงสรวงมีโต๊ะเครื่องบูชาบวงสรวงขนาดใหญ่ตั้งอยู่พร้อมด้วยอาหาร ผลไม้ ดอกไม้ พานบายศรี โดยเฉพาะพานบายศรีพญานาคที่ตั้งเด่นอยู่จุดกลางโต๊ะ

“ท่าทางแม่จะภูมิใจมากเลยนะครับ มองไม่ละสายตาเลย “ปฐวี ครูหนุ่มลูกชายเพียงคนเดียวของนาวาเอกพสุธากับครูระรินว่าขึ้นยิ้มๆ มือก็คอยควบคุมเครื่องเสียงภายในพิธีบวงสรวงไปด้วย

ในวันนี้ของทุกๆ ปีที่วัดป่าปากโดมจะมีพิธีบวงสรวงพญาทะนะมูลนาคราชและย่าศรีเกศปทุม พ่วงด้วยมีพิธีการไหว้ครู งานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่มีผู้คนมาร่วมพิธีด้วยมากมาย ในส่วนของพิธีการบวงสรวงนั้นจะมีนางรำจากหลายๆ ทีมงานเข้าร่วมพิธีและนางรำที่โดดเด่นที่สุดภายในงานก็คือเพลงพิณ ซึ่งเธอมารำที่นี่เป็นประจำทุกปีและเป็นนางรำตัวเอกรำเปิดงานมาโดยตลอดด้วย ด้วยความสามารถและชื่อเสียงทางด้านการร่ายรำจึงมีผู้คนมากมายรอคอยดูการแสดงจากเธอรวมถึงเหล่านางรำด้วยกันที่รอดูผลงานของเพลงพิณเพราะเธอเป็นเสมือนนางรำต้นแบบที่มีน้องๆ นางรำหลายคนใฝ่ฝันอยากจะรำให้สวยอย่างเธอ อีกทั้งท่าทางการร่ายรำของเพลงพิณยังงดงามไม่ซ้ำใครอีกหลายๆ คนจึงอยากแกะท่ารำของเธอไปฝึกร่ายรำบ้าง

“ก็แม่ฝึกมาเองกับมือนี่นา” ครูระรินยิ้มตอบลูกชายแล้วมองไปทางเพลงพิณไม่ละสายตา ด้วยปานมณฑาเลี้ยงลูกไม่ค่อยเก่ง ตอนที่เพลงพิณกับเพลงรักและข้ามโขงเป็นเด็กนั้นครูระรินจึงเข้ามาช่วยเลี้ยงหลานๆ ด้วยจนได้เห็นแววว่าเพลงพิณมีความสามารถด้านการรำครูระรินจึงจับหลานสาวตัวน้อยมาฝึกเป็นนางรำ ถ่ายทอดทักษะทางด้านการรำให้ไปจนหมดแล้วพาเพลงพิณเข้าสู่วงการของนางรำมาตั้งแต่ตอนนั้นโดยมี ผบ.คเชนทร์และปานมณฑาช่วยสนับสนุนด้วยเพราะเห็นว่าเพลงพิณชื่นชอบการรำและการเล่นดนตรี

“พี่เพลงพิณเขารำสวยไม่เปลี่ยนเลย นับวันฝีมือยิ่งพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ คนเป็นครูเห็นลูกศิษย์เติบโตขึ้นแบบนี้มันก็อดภูมิใจไม่ได้”

“นั่นสิครับ นี่แหละความภูมิใจของคนเป็นครู” ปฐวีเองก็มีอาชีพเป็นครูเขาจึงเข้าใจผู้เป็นแม่ดี เขาเป็นครูสอนดนตรีอยู่ที่อุบลราชธานี นอกจากงานสอนดนตรีแล้วเขายังเป็นคนทำเพลง ทำดนตรีให้กับศิลปินดังๆ อีกมากมาย ทั้งนี้ก็เพราะได้น้าป่านช่วยฝึกสอนให้นี่แหละเขาจึงเป็นครูสอนดนตรีที่ฝีมือดีมากๆ คนหนึ่ง ตอนเด็กๆ ระหว่างที่แม่เขาจับพี่เพลงพิณไปสอนรำน้าป่านก็จะมาหิ้วตัวเขาไปหัดเล่นดนตรีกับพี่เพลงรักและพี่ข้ามโขงด้วยโดยมีเจ้าขานั่งเฝ้าเป็นผู้รับชมเพราะเจ้าขาติดพี่ข้ามโขงมาก ติดมากจนไม่คิดเลยว่าพอโตขึ้น….ยัยเด็กนี่อาจจะกลายมาเป็นน้องสะใภ้ของพี่ข้ามโขง ได้ข่าวว่าตอนนี้พี่เพลงรักกำลังพาปลูกต้นรักอยู่ที่หนองคาย

“นี่เพลงใหม่ที่วีกับพี่เพลงพิณช่วยกันทำขึ้นใช่มั้ยลูก” เพลงที่เปิดภายในงานพิธีล้วนเป็นเพลงที่เกี่ยวกับพญานาค ทำนองและคำร้องล้วนเป็นดนตรีอีสานที่สุดแทนไพเราะ ปฐวีพยักหน้าตอบผู้เป็นแม่เพราะเพลงที่ใช้ประกอบการรำของเพลงพิณทุกเพลงล้วนเป็นเพลงที่เธอทำขึ้นมาเองโดยมีเขาคอยช่วย พี่เพลงพิณเป็นพี่สาวที่เก่งที่เขานับถือเป็นไอดอล เก่งดนตรี รำก็สวย ทอผ้าไหมก็เก่ง เขาภูมิใจเหลือเกินที่มีพี่สาวที่ทั้งเก่งและแสนดีแบบนี้

“ผลงานพี่เพลงพิณล้วนๆ ครับแม่ ผมเป็นแค่ลูกมือช่วย”

ได้ยินแบบนี้ครูระรินก็ยิ่งภูมิใจในตัวหลานสาว งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้ตัวเองเพราะถ้าขืนให้ปานมณฑาเลี้ยงลูกเองหลานๆ ของเธออาจป่วงเหมือนแม่ก็ได้ น่าเสียดายจริงๆ ที่ครูระรินช่วยชีวิตเพลงรักไม่ทันพ่อหลานชายแสนรูปหล่อเลยได้นิสัยป่วงๆ ของผู้เป็นแม่มา

เมื่อได้เวลาทำพิธี เพลงพิณที่อยู่ในชุดนางรำแสนสวยก็เดินเข้าไปประจำที่พร้อมด้วยเจ้าภาพของงานและพราหมณ์ผู้ทำพิธี น้ำเสียงที่เพลงพิณสวดมนตร์และกล่าวสรรเสริญขอพรจากพญานาคและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ฟังดูนุ่มนวลแต่มีมนต์ขลัง เมื่อพิธีการบวงสรวงแบบพราหมณ์เสร็จสิ้นก็จะเป็นการเริ่มรำบวงสรวงซึ่งเพลงพิณเป็นคนรำคนแรกหนึ่งเพลงก่อนที่อาร์ตี้คู่รำเจ้าประจำของเธอจะเข้ามารำด้วย ด้วยความสวยของตัวนางรำและท่วงท่าการรำที่งดงามยากจะหาใครเปรียบทำให้เพลงพิณดูโดดเด่นเป็นอย่างมาก ผ้านุ่งนางรำแบบหน้านางเป็นผ้าไหมผืนสวยที่เธอทอเองกับมือ ผ้าแถบเกาะอกสีขาวและแพรสไบสีชมพูอ่อนทำให้เธอยิ่งดูสวยหวานละมุนจนคนที่เพิ่งมาถึงงานพิธีได้แต่ยืนมองราวกับต้องมนต์ ดีนะที่ซิ่งรถมาจนทันไม่งั้นได้พลาดอดดูน้องงูน้อยของเขาร่ายรำแน่ๆ

“สวยมากๆ เลยหลานป้า ดูไม่ออกเลยจริงๆ นะว่ากำลังท้องลูกแฝดอยู่” ยิ่งท้องยิ่งดูสวย ครูระรินคิดขณะดูหลานสาวร่ายรำท่ามกลางสายตาของผู้คนหลายร้อยคนที่มาร่วมพิธี

“จริงด้วย นี่ผมลืมสนิทเลยนะครับแม่ว่าพี่เพลงพิณกำลังท้อง” ก็แหม พี่สาวของเขาไม่มีอาการแพ้ท้องใดๆ ให้เห็นแม้แต่รูปร่างก็ยังเอวบางร่างน้อยเสียขนาดนี้นี่นา “พี่เรนเจอร์ยอมให้พี่เพลงพิณมารำไกลถึงที่อุบลฯ ได้ไงนะ ทุกทีเห็นหวงเมียมากจนไม่ยอมให้เมียออกบ้านไปไหน ได้ข่าวว่าเห่อลูกแฝดหนักมากด้วย”

“นั่นสิ ถ้าน้องเพลงไปรำที่ไหนไกลๆ เจ้านั่นต้องคอยตามประกบไปกับเมียด้วยตลอดแต่ทำไมรอบนี้น้องเพลงมากับอาร์ตี้แล้วก็เด็กๆ นางรำในทีมอีกแปดคน อืม…หรือว่าจะติดงาน” สองแม่ลูกพากันสงสัย ด้วยเป็นที่รู้กันดีว่าผู้กองกวินทร์คลั่งรักเพลงพิณมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ยิ่งพอแต่งงานกันยิ่งคลั่งรักหนักเห็นว่าตอนนี้กำลังเห่อลูกแฝดด้วยสิ

“สงสัยจะติดงานครับ พี่เพลงพิณบอกว่าช่วงนี้พี่เรนเจอร์งานยุ่งที่พี่เพลงพิณออกรับงานรำก็น่าจะเป็นเพราะคิดถึงพี่เรนเจอร์นี่แหละ เพราะคิดถึงสามีมากเลยต้องหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน” ปฐวีว่าโดยที่มือก็คอยควบคุมเสียงเพลงประกอบการรำไปด้วย ซึ่งเรื่องไฟแสงสีและเสียงภายในงานเขาเป็นคนควบคุมเองทั้งหมด

เพราะมัวแต่จดจ่อกับการควบคุมเสียงเพลงภายในงานทำให้ปฐวีไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง เรื่องที่ว่าเพลงพิณคิดถึงสามีมากทำให้คนที่เพิ่งซิ่งรถมาที่นี่เกิดรู้สึกผิดขึ้นมา เขามองไปทางเพลงพิณที่กำลังร่ายรำอยู่กับอาร์ตี้ ใบหน้าแสนสวยแย้มยิ้มอย่างสวยงามแต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเธอจะคิดถึงเขามากแบบนี้ ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นแตะมาที่ใบหน้าของตนที่มีบาดแผลติดมาด้วย ด้วยเขาไม่อยากตกเป็นเป้านิ่งให้กายยันต์มาลอบฆ่าเขาจึงได้นำทีมบุกลุยงานหวังจะให้ภารกิจครั้งนี้เสร็จสิ้นเร็วๆ จนไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ครั้งพอจะกลับบ้านทีก็มีบาดแผลกลับมาด้วยถ้าเพลงพิณเห็นเขามีแผลกลับมาอีกแล้วเธอต้องยิ่งไม่สบายใจแน่ๆ

“เฮ้อ เป็นเมียทหารก็แบบนี้แหละ มีลูกบอกลูกมีหลานบอกหลานถ้าจะมีผัวห้ามมีผัวเป็นทหารเด็ดขาด”

“เออ…แต่คุณพ่อของผมก็เป็นทหารนี่ครับคุณแม่” ว่าแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ ปฐวีได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ผู้เป็นแม่ที่ลืมไปว่าตัวเองมีสามีเป็นทหารแล้วก็เป็นทหารที่คลั่งรักเมียมากๆ ด้วย นี่ถ้าไม่ติดงานก็คงจะตามคุณแม่มาที่งานด้วยเพราะงานบวงสรวงนี้พ่อจะมากับแม่เขาทุกปี ตอนแรกเขาก็ชั่งใจอยู่เหมือนกันว่าจะเรียนทหารตามแบบอย่างผู้เป็นพ่อดีมั้ยแต่มาคิดๆ ดูอีกทีหัวใจของเขามันดันเรียกร้องมาทางสายบันเทิงเขาก็เลยมาเป็นครูสอนดนตรีแทนโดยที่พ่อกับแม่ก็สนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ ยิ่งเป็นน้าป่านยิ่งสนับสนุนให้เขาเล่นดนตรี

“อุ๊ย พ่อของลูกเป็นทหารที่น่ารักและดีกว่าเจ้าเรนเจอร์ตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้กะล่อนเหมือนเจ้าหมอนั่น”

“ป้ารินแอบนินทาผมหรอครับ” เมื่อถูกนินทาในระยะเผาขนผู้กองกวินทร์ก็รีบยื่นหน้าที่มีรอยฟกช้ำมาใกล้ๆ ครูระรินจนอีกฝ่ายตกใจสะดุ้งเฮือก หากว่าลูกชายไม่รีบเข้ามากอดเอาไว้คงได้กรีดร้องออกมาแล้ว เจ้าเด็กบ้านี่อยู่ๆ ก็โผล่มาแล้วยังยื่นหน้าตาที่ยับเยินมาใกล้ๆ อีก นึกว่าเป็นผีมาขอส่วนบุญในงานพิธีเสียอีก

“เจ้าเด็กบ้าอาตกใจหมดจู่ๆ ก็โผล่มา” ไม่ว่าเปล่าแต่ครูระรินยังยื่นมือมาตีผู้กองกวินทร์เข้าให้ด้วย มันต่างจากที่นินทาเอาไว้มั้ยล่ะเจ้าเด็กนี่ น่าตีจริงๆ เลย

“โหพี่เรนเจอร์ ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาครับ” แม้จะได้เจอกันบ่อยเวลาที่เขาไปช่วยเพลงพิณทำเพลงที่นครพนมแต่ไอ้สภาพแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ ปากช้ำ คิ้วแตกแล้วไหนจะรอยช้ำอื่นๆ อีก

“เพิ่งเสร็จงานน่ะเลยรีบมาหาน้องเพลงที่นี่ ขอโทษนะครับป้ารินที่ทำให้ตกใจ” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นไหว้ขอโทษญาติผู้ใหญ่คนสำคัญ เพลงพิณมารำไกลถึงที่อุบลฯ แบบนี้ถ้าป้ารินไม่รับปากว่าจะช่วยดูแลเธอให้จ้างให้เขาก็ไม่ยอมให้เมียอุ้มท้องมาไกลถึงที่นี่หรอก

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกอาริน”

“ผมเรียกป้าตามน้องเพลงครับ ป้ารินเป็นพี่สาวแม่ยายผมผมก็ต้องเรียกว่าป้าสิ”

“งั้นก็ควรเรียกสามีของป้าว่าลุงดิน ไม่ใช่อาดิน”

“อาดินเป็นน้องชายของพ่อตาผม ผมเรียกอานั่นแหละครับถูกแล้ว”

เจ้าเด็กบ้านี่ ครูระรินค้อนใส่เสียวงใหญ่กับความกวนประสาทของหลานเขย ปฐวีก็เหลือเกินแทนที่จะช่วยเถียงแทนแม่ดันไปหัวเราะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับผู้กองกวินทร์ เมื่อก่อนก็ต้องปวดหัวในความป่วงของปานมณฑานี่ยังต้องมาปวดหัวเพราะลูกเขยของปานมณฑาอีกหรอเนี่ย

” แต่พี่โอเคนะครับ “เห็นสภาพของผู้กองกวินทร์ปฐวีก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เขาชื่นชมและนับถือผู้กองฝาแฝดเป็นพี่ชาย แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันแต่ก็มีความห่วงใยและความหวังดีให้กันเสมอ

” อืมพี่โอเค ข้ามโขงทำแผลให้ก่อนจะมาแล้วล่ะ…พี่เป็นห่วงน้องเพลงน่ะเลยรีบมา “

” แม่ผมรักพี่เพลงพิณมาก แม่ผมไม่ยอมให้พี่เพลงพิณกับหลานเป็นอันตรายหรอกครับ “ปฐวีบอกแล้วขยับให้ผู้กองกวินทร์ไปนั่งด้วยที่จุดคุมเครื่องเสียงภายในงานโดยที่ผู้กองกวินทร์ก็ยังทำหน้ามุ่ยอยู่

“ไม่ได้หรอก เจ้าแฝดในท้องติดพ่อมากถ้าไม่ได้เจอพ่อหลายๆ วันจะแหกปากร้องไห้แข่งกัน…ไม่หนวกหูรึไงเวลาหลานแหกปากร้องไห้” คนถามก็ถามซื่อๆ ด้วยท่าทีจริงจังแต่คนฟังนี่สิแทบจะทำหน้าไม่ถูก หลานแฝดของเขายังอยู่ในท้องพี่เพลงพิณจะไปแหกปากร้องไห้ได้อย่างไรแล้วท้องพี่เพลงพิณก็ยังไม่ได้โตออกมาจนสังเกตเห็นด้วย

“ก็แม่บอกแล้วว่าเจ้าหมอนี่น่ะเพี้ยนเหมือนแม่ยาย” ปฐวีเห็นจะเป็นจริงตามที่ผู้เป็นแม่ว่า แต่ถ้าจะเพี้ยนแล้วรักลูกหลงเมียขนาดนี้เขาก็ขอให้เพี้ยนแบบนี้ไปตลอดพี่สาวของเขาจะได้มีความสุขมากๆ คู่นี้เห็นจีบกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วเผลอแป๊บเดียวก็กำลังจะมีพยานรักด้วยกัน

“พี่เรนเจอร์มานี่ก็ดีเหมือนกันจะได้มีคนคอยดูแลพี่เพลงพิณ”

“อ้าว ก็แม่บอกให้วีช่วยดูแลพี่เพลงพิณเขาไม่ใช่หรอ พี่เขากำลังท้องกำลังไส้” ครูระรินที่อยู่ด้วยกันค้อนใส่ลูกชายโดยมีผู้กองกวินทร์พยักหน้าเห็นด้วยแต่ทว่าครูหนุ่มกลับทำยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยท่าทีเขินอายออกมา

“โธ่แม่ครับ ผมเป็นน้องพี่เพลงพิณจะไปดูแลพี่เพลงพิณได้ดีสู้พี่เรนเจอร์ที่เป็นสามีได้ยังไง”

“เอาความจริง” ทั้งผู้กองกวินทร์และครูระรินพร้อมใจกันคาดคั้น งานนี้ครูหนุ่มก็ยิ่งเขินหนักจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วทำเป็นยกมือขึ้นเกาศีรษะ

“ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อนครับ”

“เขินหนักขนาดนี้เพื่อนผู้หญิงล่ะสิท่า” เรื่องแค่นี้ผู้กองกวินทร์รู้ทันอยู่แล้ว พอเขาทายถูกมันก็ยิ่งเขินหนักจนผู้เป็นแม่ต้องหรี่ตามอง

“ให้มันไปเที่ยวเถอะครับป้าริน หน้าตาก็ดีถ้าจะไม่ให้มีแฟนเดี๋ยวจะแก่จนขายไม่ออก ขนาดไอ้นาวิกอายุน้อยกว่าเจ้าวีกว่าแท้ๆ ยังพาน้องสะใภ้มาสวัสดีผมไม่ซ้ำหน้าเลย”

มันก็ได้นิสัยมาจากลูกพี่มันนี่แหละ ดีนะที่ช่วงนี้ได้ข่าวว่าไปฝึกทหารไม่งั้นคงตามมาเป็นลูกสมุนของผู้กองกวินทร์ถึงที่นี่แล้ว ครูระรินได้แต่คิดก่อนจะพูดกับลูกชายตัวเอง ถ้าปฐวีจะมีคนรักครูระรินก็ไม่ว่าเพราะเขาโตแล้ว มีหน้าที่การงานมีความรับผิดชอบพร้อมและครูระรินก็เชื่อแน่ว่าปฐวีจะสามารถเลือกลูกสะใภ้น่ารักๆ มาให้ตนได้

“แม่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร วีเองก็โตเป็นถึงคุณครูแล้วถ้าจะมีเพื่อนผู้หญิงหรือมีแฟนแม่ก็ไม่ว่าหรอก แม่เชื่อว่าวีจะตาถึงเลือกลูกสะใภ้น่ารักๆ มาให้แม่กับคุณพ่อได้ “

“วางใจเถอะครับ ผมน่ะตาแหลมเหมือนคุณพ่อ คุณพ่อตาแหลมเลือกภรรยาได้ดียังไงผมก็ตาแหลมแบบนั้นแหละครับ” ว่าแล้วก็ยกยออวยผู้เป็นแม่เสียหน่อยจนครูระรินเอ็นดูในความปากหวานของลูกชายนัก

ผู้กองกวินทร์ก็พลอยยินดีไปกับน้องชายคนนี้ที่ขายออกแล้ว ตอนนี้ก็คงมีแค่นคินทร์ คณานนท์กับธารนทีเท่านั้นมั้งที่ยังโสดกันอยู่ จะว่าไปก็ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่าจากที่เคยเป็นเด็กวิ่งเล่นด้วยกันตอนนี้ทุกคนจะเริ่มมีคนรักกันแล้ว ส่วนเขา เขาก็กำลังจะมีลูกแฝดแสนน่ารัก ถึงจะยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกแต่เขาก็มั่นใจว่า DNA ของเขากับเพลงพิณมาหลอมรวมกันแล้วจะต้องได้ลูกที่น่ารักมากแน่ๆ

เสียงเพลงรำบวงสรวงแต่ละเพลงเพราะมาก บทเพลงสรรเสริญพญานาคที่เคล้าด้วยเครื่องดนตรีอีสานและท่วงทำนองที่เป็นเอกลักษณ์นี้เพลงพิณเป็นคนทำขึ้นเองโดยมีปฐวีช่วย เครื่องดนตรีในเพลงนั้นเพลงพิณเป็นคนเล่นเองเกือบทั้งหมด บางเพลงข้ามโขงกับเพลงรักจะมาช่วยเล่นให้แล้วค่อยให้ปฐวีนำไปเรียบเรียงอีกที เพลงรำบวงสรวงของเพลงพิณเป็นที่กล่าวถึงมากมายว่าไพเราะ นางรำจากสังกัดอื่นๆ ก็นำเพลงของเพลงพิณไปใช้เหมือนกัน เก่งหน่อยก็คัดลอกเอาท่ารำของเพลงพิณไปซึ่งเธอก็ไม่ว่าอะไรและยินดีจะให้นางรำคนอื่นๆ นำเพลงและท่ารำไปใช้เพราะมันเป็นการสืบทอดศิลปะทางดนตรีและศิลปะการร่ายรำที่เธอเรียนมาจากครูระรินอีกที นอกจากจะเป็นคุณป้าที่น่ารักของเธอแล้วในฐานะของครูนาฏศิลป์ครูระรินก็ยังถือว่าเป็นแม่ครูคนแรกของเพลงพิณด้วย ทุกครั้งที่มีการไหว้ครูเพลงพิณจะมาไหว้ครูระรินเป็นประจำทุกปี

“น้องเพลงรำสวยที่สุดเลย” ผู้กองกวินทร์ว่า สายตาคมจับจ้องเพลงพิณที่ตอนนี้กำลังรำบวงสรวงคู่กับอาร์ตี้ หนุ่มน้อยหน้าหวานที่เป็นคู่รำประจำของเธอ ท่วงท่าการรำนั้นอ่อนช้อยมากไม่ว่าจะมองกี่ครั้งๆ ก็สวยบาดใจของเขา เวลาที่เพลงพิณซ้อมรำอยู่ที่บ้านผู้กองกวินทร์ชอบมานั่งดูเสมอตามประสาคนคลั่งรักน้องงูน้อยหวานใจของเขา

“ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่ากำลังท้องลูกแฝด ท้องสาวก็แบบนี้แหละ” ครูระรินก็ปลื้มใจมากเช่นกันที่เพลงพิณมาสืบทอดการร่ายรำของตนเอาไว้ ดีนะที่ตอนเด็กๆ เธอได้ช่วยเลี้ยงเพลงพิณตลอดหลานสาวคนนี้เลยไม่ป่วงเหมือนแม่

ผู้คนหลายร้อยที่มาร่วมงานพิธีต่างก็จดจ่อมองที่นางรำคนสวย ด้วยสายงานการร่ายรำนี้เพลงพิณนับว่าเป็นที่หนึ่ง หากเป็นการรำบวงสรวงทุกคนจะนึกถึงเพลงพิณเป็นคนแรก หลายคนที่ติดตามผลงานของเธอมาโดยตลอดและรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังจะเป็นคุณแม่ก็มองนางรำคนสวยด้วยความอัศจรรย์ใจที่หน้าท้องของเธอไม่ได้ป่องออกมามาก เธอทั้งสวยและยังเอวบางร่างน้อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ผู้กองกวินทร์เอียงตัวหลบอยู่กับโต๊ะควบคุมไฟแสงสีเสียงที่ปฐวีกำลังควบคุมอยู่เพราะกลัวเพลงพิณจะเห็นเขา เขาอยากมาเซอร์ไพรส์เธอกับลูก ทุกคนที่มาร่วมงานล้วนแต่งกายด้วยชุดสีขาว มีเขาคนเดียวที่ใส่ชุดสีดำเพราะพอเสร็จจากงานยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดก็รีบซิ่งรถมาที่นี่แล้ว ตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่ ผบ.คเชนทร์พาปานมณฑาไปเยี่ยมเพลงรักที่หนองคาย ตั้งแต่ที่เพลงรักมีใจกับเจ้าขาเขาก็แทบไม่ได้กลับบ้านเลยเพราะตามไปเฝ้าแต่สาวน้อยจนผู้เป็นพ่อของเจ้าขาต้องโทรมาขอให้ปานมณฑาช่วยลากคอลูกชายตัวเองกลับบ้านกลับช่องเสียทีก่อนที่เขาจะอดใจเตะเพลงรักลงแม่น้ำโขงไม่ได้ ส่วนคุณยายพุดตานกลับฝั่งลาวไปดูโรงทอผ้าไหมโดยชวนเพชรน้ำผึ้งไปเที่ยวที่โรงทอผ้าไหมด้วย ข้ามโขงอยากตามไปใจแทบขาดแต่เพราะด้วยภารกิจ ความปลอดภัยและต้องอยู่กับบัดดี้ของตัวเองข้ามโขงก็เลยโดนผู้กองกวินทร์ลากมาที่อุบลฯ ตอนนี้กำลังแยกตัวไปไหว้พระอยู่อีกเดี๋ยวก็คงตามมาสมทบที่นี่ หากครูระริน ผบ.พสุธาและปฐวีไม่รับปากว่าจะช่วยดูแลเพลงพิณให้ทุกคนคงไม่ยอมให้เธอมาไกลถึงอุบลฯ หรอกเพราะกำลังท้องกำลังไส้แล้วไหนจะเพิ่งโดนลอบทำร้ายอย่างคราวก่อนนั่นอีก

คนอะไรยิ่งมองยิ่งสวย ผู้กองกวินทร์ที่หลบอยู่กับโต๊ะควบคุมไฟแสงสีของปฐวีนึกในใจขณะแอบมองเพลงพิณ ใบหน้าหวานสวยยิ้มแย้มตลอดเวลาที่ร่ายรำ ยิ่งยามที่ปฐวีสั่งปล่อยดรายไอซ์จนเป็นควันสีขาวพวยพุ่งไปที่นางรำเพลงพิณก็ยิ่งดูสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ให้ผู้กองกวินทร์ตกหลุมรักครั้งแล้วครั้งเล่า เขามองเธอร่ายรำราวกับโดนมนต์สะกด ขนาดปฐวีแกล้งเอานิ้วไปสะกิดที่ไหล่เขายังไม่รู้ตัวเลยจนครูหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าให้คนหลงเมีย หลงเมียสมกับที่ตามจีบมาตั้งแต่เด็กเลย

******************************************************

ขอโทษที่ห่างหายไปนานนะคะ จะกลับมาลงนิยายตามปกติแล้วค่ะ

พรุ่งนี้อ่านตัวอย่างตอนต่อไปได้ที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ นะคะ