78. พญานาคที่ถูกเผาทั้งเป็น

ด้วยเป็นงานที่ใหญ่และหนึ่งปีมีหนึ่งครั้งผู้คนที่มาร่วมงานจึงเยอะเป็นพิเศษ เจ้าภาพในงานก็มีหลายเจ้าและแต่ละเจ้าก็จ้างนางรำมาหลายคน หลายสังกัด เพลงพิณเป็นนางรำคนแรกที่ขึ้นรำเนื่องจากเป็นนางรำหลักของงาน พอเธอกับอาร์ตี้รำเสร็จก็จะเป็นน้องๆ นางรำในทีมอีกที่เตรียมการรำมาสามชุด จากนั้นจึงจะเป็นนางงามจากที่อื่นๆ ที่มาร่วมรำในงานพิธี ด้วยมีนางรำมารำเยอะทำให้ช่วงการรำบวงสรวงกินเวลาค่อนข้างนาน เพลงพิณที่รำเสร็จคนแรกเดินเลี่ยงออกมาที่รถของตัวเองเพื่อรับเอาแมวอ้วนตัวสีขาวขนฟูมาอุ้ม ด้วยตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลยจึงไม่มีคนดูแลน้องแมวเพลงพิณ เพลงพิณจึงได้พาลูกสาวมาด้วยโดยก่อนหน้านี้ฝากให้น้องนางรำในทีมช่วยดูแลให้ก่อนเพราะไม่อยากพาน้องแมวเพลงพิณเข้าไปในจุดงานพิธีด้วยน้องแมวเพลงพิณไม่ชอบเสียงดัง

“มาแล้วๆ” เธอพูดพลางอุ้มแมวอ้วนสีขาวขึ้นมากอด ตอนแรกเธอใส่ชุดกระโปรงสีฟ้าให้น้องแมวแต่ก่อนหน้านี้อาร์ตี้ได้มาเปลี่ยนชุดให้เป็นชุดกระโปรงสีชมพูแทน มีผูกโบให้ด้วยตอนนี้แมวอ้วนก็เลยดูน่ารักน่ากอดเป็นอย่างมาก

“ท่าทางจะไม่ชอบเสียงดนตรีดังๆ ในงานค่ะเห็นร้องขู่ตลอดเลย” น้องนางรำคนที่ช่วยอยู่เฝ้าแมวอ้วนให้รายงาน

“งั้นเดี๋ยวพี่พาน้องออกไปจากตรงนี้ก่อน ไว้นางรำคนอื่นๆ ใกล้รำเสร็จแล้วโทรมาบอกพี่ด้วยนะ” เพลงพิณสั่งกับน้องนางรำแล้วอุ้มพาแมวอ้วนออกห่างจากจุดที่จัดงานเพื่อไม่ให้แมวอ้วนเครียดเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางเสียงดังๆ น้องนางรำยังไม่ทันจะได้รายงานต่อเลยว่าก่อนหน้านี้เห็นผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงอยู่ที่นี่ด้วยเพลงพิณก็อุ้มน้องแมวเพลงพิณเดินไปไกลแล้ว แล้วพอจะตะโกนเรียกผู้กองกวินทร์ที่ตามเพลงพิณมาก็ยกนิ้วขึ้นแตะที่ปากตัวเองเพื่อให้น้องนางรำเงียบๆ เอาไว้ก่อนจะตามเพลงพิณไป

วัดป่าปากโดมอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำมูล อำเภอพิบูลมังสาหาร จุดที่ตั้งวัดเป็นจุดที่แม่น้ำโดมใหญ่ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำมูลพอดีจึงเป็นที่มาของชื่อวัดป่าปากโดมหรือปากแม่น้ำโดม แม่น้ำมูลกว้างใหญ่สุดสายตามีปลาเยอะและมีจุดให้อาหารปลาด้วย ด้วยความเป็นวัดป่าทำให้ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นและสวยงามด้วยสถาปัตยกรรมรูปปั้นพญานาคมากมาย สายลมเย็นจากแม่น้ำที่หอบพัดขึ้นมาพาให้แพรสไบและเส้นผมของเพลงพิณพลิ้วไหว เธอมีความสุขมากเมื่อได้มาอยู่ใกล้แม่น้ำแบบนี้และเมื่อมองลงไปในแม่น้ำก็จะเจอกับงูตัวใหญ่แสนคุ้นตา ยามเมื่อเกล็ดต้องกับแสงแดดก็จะเป็นประกายระยิบระยับ ลุงงู…ก่อนจะมาที่นี่แม่ของเธอเป็นคนขอให้ลุงงูตามมาคอยดูแลเธอ แม้ว่าวันนี้จะไม่มีคนที่บ้านตามมาคอยดูแลแต่เพลงพิณก็อุ่นใจเสมอเมื่อมีลุงงูอยู่ใกล้ๆ

“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวชาวบ้านจะแตกตื่นเอา” เพลงพิณรีบบอกกับงูใหญ่ในแม่น้ำก่อนจะรีบมองรอบกายซ้ายขวา ด้วยจุดริมแม่น้ำมูลของทางวัดเป็นจุดชมวิวด้วย ผู้คนที่มามักจะมาถ่ายรูปและให้อาหารปลายิ่งวันนี้มีงานพิธีคนก็ยิ่งมากันเยอะเธอไม่อยากให้ใครต้องแตกตื่นเวลาที่เห็นเธอคุยลุงงูของเธอ ซึ่งพอเธอบอกลุงงูก็ดำลงไปใต้น้ำแล้วไม่โผล่ขึ้นมาอีก แต่ถึงกระนั้นเพลงพิณก็รู้ดีว่าลุงงูก็อยู่ใกล้ๆ เธอนี่แหละ

“เมี๊ยว” แมวอ้วนร้องขึ้นแล้วมองเพลงพิณตาแป๋วก่อนจะซุกหน้าเข้ากับอกของเธอตามประสาแมวขี้อ้อน

“เด็กขี้อ้อน” เธอก้มลงมาจุ๊บแมวอ้วนด้วยความหมั่นเขี้ยวในความน่ารัก ยิ่งถูกจุ๊บแมวอ้วนก็ยิ่งชอบแล้วซุกอกเธอต่อ แต่ซุกได้ไม่นานแมวอ้วนก็ทำตาโตหูตั้ง ก่อนที่เพลงพิณจะทันได้ตั้งตัวแมวอ้วนก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของเธอทันทีแล้ววิ่งไปทางด้านหลังจนเพลงพิณต้องร้องตาม

“น้องเพลงพิณ อย่าดื้อนะกลับมาหาแม่เดี๋ยวนี้…” แล้วก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อหันตามแมวอ้วนมาแล้วพบว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำคุ้นตาแล้วสวมหมวกโม่งสีดำอำพรางหน้าตา ที่น้องแมวเพลงพิณกระโดดหนีเมื่อกี้นี้ก็เป็นเพราะอยากจะวิ่งมาหาชายคนนี้เพราะตอนนี้เจ้าแมวอ้วนปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนไหล่ของเขา สองขาสั้นๆ เกาะศีรษะของเขาพร้อมกับเลียศีรษะผ่านหมวกโม่ง เพลงพิณเห็นแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ถึงเขาจะปิดหน้าตาเอาไว้แบบนี้แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาเป็นใคร หัวใจของเธอทั้งพองโตและโหยหาด้วยไม่ได้เจอเขามาหลายวัน คิดถึงเหลือเกิน…

เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยังโดนแมวอ้วนเลียศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ น้องแมวเพลงพิณรักเธอมากแต่จะติดผู้กองกวินทร์เป็นพิเศษเพราะเขาเป็นคนเลี้ยงน้องแมวมาก่อนเธออยู่หลายปีก่อนจะแต่งงานกัน

“ทำไมต้องใส่หมวกโม่งด้วยคะพี่เรนเจอร์” ชุดสีดำนี้เป็นชุดที่เขาใส่ไปทำงาน นี่คงจะเพิ่งเสร็จงานแล้วจึงมาที่นี่ตรงนี้เพลงพิณเข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือที่เขาใส่หมวกโม่งนี่แหละ

“รู้ด้วยหรอคะว่าเป็นพี่” คนสวมหมวกโม่งชี้นิ้วมาที่ตัวเอง หัวใจของเขาโหยหาเธอมากจนอยากจะกอดแต่ก็กอดไม่ได้เพราะยังอยู่ในวัดแล้วแถวนี้ก็มีนักท่องเที่ยว มีผู้คนที่มาร่วมงานพิธีกันเยอะด้วย ใครๆ ต่างก็รู้จักเพลงพิณดีเพราะเธอดังมากในหมู่นางรำ

“เห็นแค่เงาน้องเพลงก็รู้ค่ะ ไหนจะกลิ่นหอมๆ ที่ลอยฟุ้งจากตัวนี่อีก”

“เก่งจัง น้องเพลงจมูกดีเหมือนหม…เหมือนงูเลยนะคะ ฮ่าๆๆๆ” เกือบไปแล้ว เกือบปากเสียกับเมียไปแล้ว ดีนะที่แก้คำพูดทัน ผู้กองกวินทร์แอบยิ้มภายใต้หมวกโม่งเมื่อเห็นนางรำคนสวยทำค้อนใส่เขา แต่ค้อนได้ไม่นานเธอก็จ้องเขาต่อ

“แล้วตกลงใส่หมวกโม่งทำไมคะ ทำตัวลับๆ ล่อๆ อย่างกับโจร” จะว่าใส่มาเพื่ออำพรางใบหน้าแกล้งเธอก็ไม่น่าใช่เพราะถึงอย่างไรเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นเขา หรือว่า…

“นะ…น้องเพลง อย่าค่ะ” ผู้กองกวินทร์พยายามจะห้ามแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเพลงพิณเขย่งปลายเท้าขึ้นมาหาเขาแล้วค่อยๆ ถอดหมวกโม่งออก ซึ่งทันทีที่ถอดออกแล้วเธอก็มองเขานิ่ง แววตาแสนสวยไหววูบราวกับคนจะร้องไห้จนผู้กองกวินทร์รู้สึกผิด ถึงแม้ก่อนมาข้ามโขงจะทำแผลให้และครูระรินจะช่วยตบแป้งปิดรอยแผลบนใบหน้าให้เขาแล้วแต่มันก็ยังเห็นรอยช้ำอยู่ดี

เพลงพิณไม่ได้พูดอะไร เธอใจหายและยังไม่ชินเลยเมื่อเห็นเขามีแผลกลับมาหาเธอแบบนี้ แม้จะเป็นเพียงรอยฟกช้ำแต่เธอก็ห่วงใยเขานัก มือเล็กๆ นุ่มๆ แตะมาที่แผลตรงมุมปากของเขาเบาๆ ก่อนจะแตะมาที่หางคิ้วที่แตกแต่ก็ได้รับการทำแผลแล้ว อดคิดไม่ได้ว่าวันนี้ยังดีที่เขามีแค่รอยฟกช้ำกลับมาแต่หากวันหน้า…ถ้าเขากลับมาแค่ร่างที่ไร้ลมหายใจแล้วเธอจะทนได้หรือ

“ฮึบไว้ๆ” แม้จะรู้ว่าเธอห่วงใยเขาแต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่อยากให้เธอต้องร้องไห้ เขากุมมือนุ่มๆ ที่สำรวจบาดแผลของเขาเอาไว้แล้วก้มลงจูบที่มือของเธอพร้อมกับปาดน้ำตาออกให้ ดูสิ แต่งตัวสวย แต่งหน้าสวยขนาดนี้จะมาร้องไห้ได้อย่างไร

“ไม่ร้องนะคะพี่ปลอดภัยดี ทุกคนในทีมก็ปลอดภัยส่วนข้ามโขง…ตอนนี้กำลังไปไหว้พระเป็นการทำใจอยู่ มันอยากไปฝั่งลาวกับคุณยายเพราะคุณยายพาน้องชมพู่ไปด้วยแต่พี่ก็ลากมันมาที่อุบลฯ แทน น้องเพลงไม่ต้องห่วงนะคะ”

“จะไม่ให้ห่วงได้ไงคะสามีของน้องเพลงทั้งคนแล้วยังเป็นพ่อของแฝดน้อยในท้องน้องเพลงอีก”

ผู้กองกวินทร์ก็ยังคงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขาไล้นิ้วปาดน้ำตาออกให้เธออย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นมากุมท้องของเธอเอาไว้

“โอ๋ๆๆ ลูกจ๋าไม่ต้องห่วงพ่อนะ บอกคุณแม่ด้วยว่าไม่ต้องห่วงคุณพ่อหรอกเพราะว่าคุณพ่อน่ะหนังหนายิ่งกว่าควาย โดนระเบิดมาแค่นี้ยังรอดมาได้…เออ…”

“ระเบิดหรอคะ” จากที่กำลังจะหยุดร้องไห้เพลงพิณก็ทำท่าจะร้องไห้ออกมาอีก เธอรู้ว่าสามีมีของดีคุ้มครองแต่ของดีแค่ไหนก็สู้แรงระเบิดไม่ได้หรอกนะ

“เออ…ระ ระเบิดควันน่ะค่ะ ระเบิดที่มีแต่ควันไม่อันตรายหรอกนะ ส่วนแผลที่หน้าเนี่ยแผลยุงกัดล้วนๆ”

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะร้องไห้ต่อหรือหัวเราะดีเมื่อได้ฟังเขาแก้ตัวกับลูกๆ ในท้องเธอ คนบ้า โกหกได้แต่ลูกนั่นแหละแต่โกหกเธอไม่ได้หรอก

“พี่เรนเจอร์บ้า” เธอทุบอกเขาเข้าให้ ผู้กองกวินทร์หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วแนบใบหน้าเข้าหาท้องของเธอด้วยอยากใกล้ชิดกับลูกน้อยในท้อง เขาไม่สนหรอกว่าจะมีคนมองเพราะคนที่รู้จักเพลงพิณจะรู้ดีว่าเขาเป็นสามีของเธอเพราะเขาเคยตามมาดูแลเธอที่งานบวงสรวงบ่อยๆ ทุกคนรู้ว่าเพลงพิณแต่งงานแล้วกับนายทหารเรือที่รูปหล่อที่สุดในกองทัพและทำงานอยู่ในหน่วย นรข. แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่างานจริงๆ ของเขาคืออะไร แล้วตอนนี้ทุกคนก็รู้ด้วยว่าเขากับเธอกำลังมีพยานรักด้วยกัน แค่เขากอดลูกน้อยในท้องของเธอคงไม่มีใครว่าหรอก เขาไม่ได้กอดเมียในวัดนะแต่เขากอดลูกๆ อยู่ต่างหาก

เพลงพิณลูบหลังสามีเบาๆ เมื่อเขายังคุกเข่ากอดท้องของเธออยู่โดยที่ไหล่ของเขาก็ยังมีแมวอ้วนเกาะไม่ยอมปล่อย พอได้ยินว่าทุกคนในทีมปลอดภัยเธอก็เบาใจลงมากขึ้น เหมือนว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์จะไม่ได้มาทำภารกิจด้วยเพราะเขาต้องคอยดูแลฐานปฏิบัติการของตัวเองที่แม่สอด แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังคงจับตาดูพื้นที่ในประเทศเพื่อนบ้านเอาไว้ด้วย เพลงพิณพอจะรู้มาบ้างว่าคนร้ายกลุ่มนี้ผสานงานกันทั้งทางฝั่งแม่น้ำโขงและแม่น้ำเมย เป็นกลุ่มคนร้ายที่น่ากลัวมากและครั้งหนึ่งกุมาริกากับซอมพอก็เคยโดนพวกมันทำร้ายมาแล้ว ดีที่ตอนนั้นผู้กองกรินทร์ไปช่วยทุกคนทัน

“คิดถึงนะคะ” คนที่กอดท้องเพลงพิณว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ “คิดถึงทั้งแม่คิดถึงทั้งลูกเลย พี่ไม่อยู่เจ้างูน้อยในท้องดื้อกันรึเปล่าคะ”

“เด็กๆ เขาเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนเลยค่ะ ส่วนเด็กคนนี้…ซนมาก” เพลงพิณว่าให้เจ้าแมวอ้วนที่ดูจะคิดถึงผู้กองกวินทร์มากๆ เช่นกันเมื่อน้องแมวเพลงพิณไม่ยอมอยู่ห่างจากเขา ทั้งเกาะศีรษะทั้งเลียศีรษะของเขาไม่ยอมหยุด

“ถ้าจะเลียกันขนาดนี้ก็กัดกินมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเถอะ” คนที่โดนแมวอ้วนเลียศีรษะหรี่ตาว่าก่อนจะหันมากอดท้องเพลงพิณต่อเหมือนเดิม “อยากให้เจ้าแฝดคลอดเร็วๆ จังจะได้กอดได้หอมให้หนำใจ” จะกอดจะฟัดทั้งวันทั้งคืนไปเลย จะจับยัดใส่เป้แล้วพาไปเที่ยวให้ทั่วประเทศด้วย

“ห้ามจับลูกยัดใส่เป้แล้วแบกไปแบกมาแบบน้องชมพูกับน้องโมกนะคะ”

จิ๊! รู้ทัน ผู้กองกวินทร์หรี่ตามองเพลงพิณอย่างขัดใจก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วบีบจมูกของเธอ หมั่นเขี้ยวนักรู้ทันเขาไปทุกเรื่องเลย กว่าลูกจะคลอดเดี๋ยวเขาจะฟัดแม่ของลูกแทนแล้วกัน จะฟัด จะกอด จะรัดให้แน่นเลย

“รู้ทันตลอด หมั่นเขี้ยว”

เพลงพิณหัวเราะคิกๆ ที่ถูกเขาแกล้งบีบจมูก เธอมองเขาไม่ละสายตา เห็นบาดแผลแล้วก็ห่วงใยเขาจับใจแต่พอเห็นเขาพูดกับลูก เล่นกับแมวและหยอกล้อเธอได้แบบนี้เธอก็เบาใจ ทำงานมาเหนื่อยมากแค่ไหนแต่พออยู่ต่อหน้าเธอเขาก็ดูร่าเริงอารมณ์ดีตลอด เขาบอกเธอว่าระหว่างที่เธอท้องเขาจะไม่ทำให้เธอไม่สบายใจ จะไม่ทำให้เครียด เขาจะน่ารักกับเธอเพื่อให้เธอสบายใจแล้วพอเธอสบายใจลูกๆ ในท้องก็จะพลอยอารมณ์ดีไปด้วย เรื่องดูแลคนท้องกับเรื่องเลี้ยงเด็กนี่เขาดูคล่องแคล่วมากเพราะเคยเลี้ยงหลานมาแล้วตั้งสองคน แม้ว่าจะเลี้ยงแบบเพี้ยนๆ ก็ตามเถอะ

“ยังมีคิวรำอยู่มั้ยคะ” เขาเห็นในงานพิธีมีนางรำมากันเยอะเลยทั้งนางรำที่เคยเห็นหน้าและไม่เคยเห็นหน้า ปีนี้งานค่อนข้างใหญ่เจ้าภาพก็เยอะนางรำก็เลยมาจากทั่วทุกสารทิศ แต่จะภูมิใจเป็นพิเศษก็ตรงที่เพลงพิณกับน้องๆ ในทีมของเธอคือนางรำตัวเอกของงานนี่แหละ

“เดี๋ยวช่วงใกล้เสร็จพิธีรำบวงสรวงจะมีรำร่วมกับน้องๆ อีกรอบค่ะ แต่คงพักใหญ่ๆ เพราะปีนี้นางรำเยอะจริงๆ นักร้องที่มาร้องเพลงถวายเสียงก็หลายคนเหมือนกัน ไว้เสร็จงานแล้วเราไปกราบหลวงพ่อเจ้าอาวาสด้วยกันนะคะ น้องเพลงอยากขอพรให้ลูกจ๋าในท้อง ลูกจ๋าของเราจะได้โชคดี “

“แค่มีน้องเพลงเป็นแม่ เจ้าแฝดในท้องก็เป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วค่ะ” และเพราะเธอเป็นแม่เจ้าแฝดจะต้องโตขึ้นมาเป็นเด็กที่น่ารักมากแน่ๆ “งั้นระหว่างนี้พี่จะตามประกบคอยดูแลน้องเพลงเองนะคะ”

“แล้วพี่ข้ามโขงล่ะคะ” พี่ชายของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วยนี่นา

“ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกป่านนี้คงไปนั่งร้องไห้อยู่ใต้ฐานพระแล้วมั้ง มันยังอาลัยอาวรณ์ยัยชมพู่อยู่น่ะ มันอยากไปฝั่งลาวกับคุณยายใจแทบขาด ตอนแรกก็นึกว่ามันอยากตามไปดูแลคุณยายที่ไหนได้อยากตามไปเด็ดชมพู่กิน ลุงคำแสนแกคงยอมหรอกป่านนี้พี่ว่าลุงคำแสนกับยัยชมพู่คงอ้อนคุณยายแข่งกันอยู่มั้ง”

“นั่นสิคะ” เพลงพิณเพิ่งจะคิดออก ก็ว่าอยู่ทำไมคุณยายชวนเพชรน้ำผึ้งไปเที่ยวบ้านที่ฝั่งลาวที่แท้ก็เพราะ…

ตอนนี้ทุกคนรู้กันแล้วว่าคุณลุงของเธอยังไม่ตาย แม้จะเคยเป็นผู้ร้ายมาก่อนแต่ตอนนี้คุณลุงของเธอก็ทำแต่ธุรกิจสีขาวโดยใช้คนอื่นมาบังหน้า เมื่อสถานะของคุณลุงถูกเปิดเผยคุณลุงก็จะไปมาหาสู่คุณยายของเธอได้ง่ายขึ้น แม่ลูกที่ห่างกันมานานแสนนานในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว

“นินทาคนอื่นในวัดระวังตายไปตกนรกพี่เรนเจอร์” นึกถึงพี่ชายอยู่ดีๆ ข้ามโขงก็เดินเข้ามาหาในสภาพที่…ยับเยินพอๆ กับผู้กองกวินทร์จนเพลงพิณต้องรีบเข้ามาดูบาดแผลให้พี่ชายด้วยความเป็นห่วง

“ถ้ากูตกนรกกูคงอยู่ขุมเดียวกับมึงนั่นแหละข้ามโขง น้องเพลงอย่าไปเข้าใกล้มันค่ะมันเพิ่งแทงคนร้ายตายมาสองศพ “

” อย่าให้ผมพูดนะว่าพี่เองก็เพิ่งเอามีดปาดคอคนมา “

” ก็มันจะฆ่ามึงกูเลยต้องปาดคอมันไง “

” ที่ผมต้องแทงคนร้ายไปก็เพราะมันจะฆ่าจ่าชาลีเหมือนกัน ถ้าเราไม่ฆ่ามันก่อนก็เป็นเรานี่แหละที่จะถูกมันฆ่า “

” คนเป็นหมอเขาพูดเรื่องฆ่าแกงคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉยเลยเนาะ “

” เขาเรียกว่าป้องกันตัว ใครจะเหมือนพี่ขว้างระเบิดตูมๆ เป็นว่าเล่น “

” ก็เวลาที่เห็นพวกมันโดนระเบิดจนตัวเละมัน… “

” หยุดนะคะ “ยังพูดไม่ทันจบเพลงพิณก็เดินเข้ามายืนตรงกลางระหว่างสามีกับพี่ชายพร้อมกับยกมือขึ้นห้าม ตาบ้าสองคนนี่มาพูดเรื่องฆ่าแกงอะไรในวัดในวา ตอนนี้ในวัดกำลังมีงานพิธีมงคลนะมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้ได้ยังไงไม่รู้จักกาลเทศะ

ข้ามโขงแสยะยิ้มอย่างสะใจที่เห็นผู้กองกวินทร์หน้าเสียจนซีดเซียว เวลาถูกเพลงพิณดุอย่างจริงจังทีไรเขาจะเป็นจะตายทุกที กลัวที่สุดในชีวิตของผู้กองกวินทร์ก็คือกลัวเพลงพิณไม่รัก พวกทาสเมียก็แบบนี้แหละเดี๋ยวถ้าโดนดุมากๆ ก็คงร้องไห้ไปฟ้องลูกในท้องตามระเบียบ

“ในวัดในวามาพูดเรื่องฆ่าแกงได้ยังไงกันคะแล้วมาพูดต่อหน้าคนท้องด้วย เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องเอามาพูดเล่นนะถึงมันจะเป็นการวิสามัญคนร้ายตามหน้าที่แต่นั่นก็คือชีวิตคนที่ต้องเสียไป พี่เรนเจอร์กับพี่ข้ามโขงไม่น่ารักเลยนะคะรู้ตัวมั้ย”

“นะ…น้องเพลง…” ข้ามโขงล่ะอยากหัวเราะให้ลั่นเมื่อเห็นน้องเขยทำท่าจะร้องไห้แล้ว โดนเมียดุแค่นี้ทำอย่างโลกจะถล่มแผ่นดินทลายเดี๋ยวต่อไปต้องไปฟ้องลูกต่อแน่

“ลูกจ๋าคุณแม่ดุพ่อ คุณแม่บอกว่าพ่อไม่น่ารัก” นั่นไง งอแงแล้วก็ไปฟ้องลูกในท้องตามสเต็ปเขาว่าผิดที่ไหนกันล่ะ มีพ่อเมื่อพร้อมจริงๆ นะเจ้าแฝดหลานลุง

“ตรงนี้แดดท่าจะแรงแล้วอยู่ใกล้ตลิ่งน้ำแบบนี้พี่ว่าน้องเพลงกลับเข้างานดีกว่านะ เดี๋ยวลื่นตกน้ำตกท่าไปเจ้าแฝดในท้องจะพลอยเจ็บตัวไปด้วย” ข้ามโขงไปแกะผู้กองกวินทร์ที่กำลังคร่ำครวญฟ้องลูกแฝดในท้องของเพลงพิณออกก่อนจะประคองพาน้องสาวเดินห่างออกมาจากตลิ่งแม่น้ำมูล แต่เดินออกมาได้ไม่ทันไรคนที่เพิ่งโดนเมียดุก็รีบตามมาแย่งเมียไปประคองอย่างไม่ยอมน้อยหน้า

ระหว่างที่ข้ามโขงกับผู้กองกวินทร์กำลังแย่งกันประคองเพลงพิณกลับไปที่งานก็มีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนางรำแอบมองตามด้วยความเคียดแค้น แรงแค้นนี้ไม่ได้มีให้แค่เพลงพิณคนเดียวหากแต่ยังพุ่งไปที่แมวตัวอ้วนสีขาวที่เพลงพิณอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนอีก แมวตัวนี้มันเคยกัดตนมาแล้วจนต้องรักษารอยแผลเป็นอยู่นาน นังเพลงพิณมันมีอะไรดีทำไมถึงได้มีแต่คนรักตามโอ๋ตลอด พวกนางรำคนอื่นๆ ก็เอาแต่พูดถึงด้วยความชื่นชมในการร่ายรำที่งดงาม บางคนก็ชมไปที่บทเพลงรำบวงสรวงที่เพลงพิณเป็นคนทำขึ้นมาเองอีก แม้ในงานพิธีจะมีนางรำทั้งหญิงและชายหลายคนแต่นางรำที่ทุกคนพูดถึงและรอดูก็คือเพลงพิณคนเดียว เหล่าเจ้าภาพและผู้หลักผู้ใหญ่ในงานก็พากันชื่นชม บางคนก็หอบหิ้วข้าวของมาฝากเพลงพิณ ทั้งของมีค่ามากมายและของใช้สำหรับคนท้อง

“น้องเพลงพิณเขารำสวยจังเลยนะ ฉันเคยเห็นตัวจริงมาแล้วแต่เรื่องรำก็เพิ่งจะได้เห็นเป็นบุญตาก็วันนี้แหละ รำก็สวย หน้าตาก็สวยเหมือนนางฟ้านาคี เห็นว่าคุณพ่อกับสามีก็เป็นทหารด้วยนี่” เสียงหญิงสูงวัยสองคนในชุดขาวที่เป็นหนึ่งในเจ้าภาพของงานพิธีวันนี้พูดคุยกัน

“ใช่ แล้วยังเป็นลูกสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวชด้วยนะ”

“อ้าว แต่คราวก่อนตอนที่ท่าน ผบ.ทบ.มาลงพื้นที่ที่นครพนมกับภรรยาของท่านน้องเพลงพิณก็มาด้วย ท่าน ผบ.ทบ.กับภรรยาบอกว่าน้องเพลงพิณเป็นลูกสะใภ้ของท่านนี่แล้วท่านกับภรรยาก็ดูจะภูมิใจในตัวลูกสะใภ้มากๆ ด้วยแล้วแบบนี้จะเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชได้ยังไง”

“สามีของน้องเพลงพิณน่ะเป็นลูกชายแท้ๆ บ้านสุวรรณเวชแล้วก็เป็นลูกบุญธรรมของท่าน ผบ.ทบ.น่ะ ท่าน ผบ.ทบ. เป็นพี่ชายของแม่สามีน้องเพลง”

“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง แม่คุณ คนอะไรวาสนาดีแบบนี้ได้เป็นลูกสะใภ้คนใหญ่คนโตด้วย สามีก็ดูท่าจะรักเมียมากด้วยนะนั่น” ทั้งสองคนมองไปทางเพลงพิณด้วยความชื่นชมมากขึ้นก่อนจะหยิบเอาข้าวของมีค่าออกมาอวดกันแล้วบอกว่าเป็นของที่จะเอามาให้เพลงพิณเพื่อรับขวัญเพราะได้ข่าวว่าเธอกำลังตั้งท้อง

สร้อยทองเส้นใหญ่ที่เจ้าภาพของงานหยิบออกมาอวดกันให้ทิชากรมองด้วยความริษยาเมื่อได้ยินว่าเป็นของที่จะเอามารับขวัญเพลงพิณที่กำลังตั้งท้อง

“พอรู้ว่ามันเป็นลูกสะใภ้คนดังก็รีบพากันประจบมันเลยนะอีแก่” หญิงสาวเบะปากว่า เจ้าภาพทั้งสองคนที่ว่าก็เป็นพวกคุณหญิงคุณนายมีฐานะ หากได้ถูกใจใครแล้วคงเปย์ไม่อั้นไม่ต่างจากแม่ยก เกลียด…ทิชากรล่ะเกลียดนักทำไมเธอต้องมารำอะไรบ้าๆ ในงานนี้ด้วยแล้วยังเป็นงานเดียวกับเพลงพิณอีก เธอเป็นถึงดารามีผลงานทางทีวีนะแต่ทำไมเพลงพิณที่ไม่ได้เป็นดาราแบบนี้ถึงต้องเด่นกว่า ทั้งเจ้าภาพ ทั้งแม่ยกแฟนคลับต่างก็พากันมารุมชื่นชม อย่าว่าแต่เพลงพิณเลยขนาดนางรำคนอื่นๆ อีกหลายคนก็ยังเด่นกว่าเธอมาก เธอเป็นถึงดาราดังนะทำไมถึงไม่มีแฟนคลับมาชื่นชม

“อ้าวทิชามาหลบอยู่ที่นี่เอง มาเตรียมตัวสิจะได้คิวรำแล้วนะ” ผู้จัดการสาวเดินเข้ามากวักมือเรียกจนได้เห็นสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจของหญิงสาวเข้า

“ทำหน้าให้ดีๆ หน่อยนี่งานมงคลนะแล้วเจ้าภาพก็จ้างมาแพงด้วย”

“ก็ไม่ได้อยากจะรับงานอะไรแบบนี้อยู่แล้วนี่พี่ งานรำอะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อ”

“มันน่าเบื่อตรงไหนกัน แค่มารำเพลงเดียวก็ได้หลายหมื่นแล้ว ตอนนี้เธอไม่ใช่ดาราดังคนเก่าแล้วนะทิชา” คนเป็นผู้จัดการว่าอย่างเหนื่อยใจ เดิมทิชากรไม่ใช่เด็กในสังกัดของตน เพราะทิชากรไปมีเรื่องกับผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมืองเข้าแล้วท่านก็ไม่พอใจมากทำให้นับแต่นั้นก็ไม่มีใครอยากจ้างงานทิชากรจนไร้งานมาเป็นเวลานาน ทิชากรตกอับจนถึงขั้นรับงานถ่ายแบบโป๊ รับงานกินข้าวกับผู้ชาย ตนสงสารไม่อยากให้ทำงานแบบนั้นอีกจึงพยายามเข้ามาช่วยหางานให้ ถึงจะไม่ได้งานใหญ่ๆ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไปถ่ายแบบโป๊ ถึงมันจะเป็นงานที่ได้เงินดีแต่เงินใช้ได้ไม่นานก็หมด ไม่คุ้มหรอกกับการที่ต้องถ่ายแบบเปลืองเนื้อเปลืองตัวขนาดนั้นแล้วรูปนั้นก็จะคงอยู่ในสื่อตลอดไปและพร้อมที่จะถูกขุดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

“แล้วงานนี้ก็ไม่ใช่แค่งานเจ้าภาพจ้างมาอย่างเดียวด้วยนะ แต่เธอจำได้มั้ยว่าหมอดูทักมาว่ายังไง หมอดูบอกว่าเธอกำลังมีเคราะห์ใหญ่ถึงชีวิต หมอดูให้เธอทำบุญรักษาศีลให้เคร่งแล้วก็ให้ทำบุญกับสัตว์เลื้อยคลาน ให้อุทิศบุญขอขมาพญานาคเคราะห์ใหญ่ที่ว่าจะได้ทุเลา พี่ว่างานนี้มันดีมากแล้วนะได้ทั้งงาน ได้ทั้งเงินแล้วยังได้ทำบุญแก้เคราะห์ร้ายอีก”

“ดีกับผีอะไร” เธอไม่เห็นจะเชื่อเลย หมอดูก็คงจะทักไปมั่วๆ หลอกฟันเอาเงินเหมือนเคสอื่นๆ นั่นแหละ แล้วเรื่องอะไรมาบอกให้เธอบูชาพญาครุฑมาไว้ที่บ้านแถมราคายังสูงลิบลิ่วอีก เหอะ! คิดจะหลอกเอาเงินเธอหรอ ไม่มีทางเสียหรอก

“แล้วนี่เขาจัดคิวงานอะไรแบบนี้พี่ ทำไมทิชาถึงได้รำคิวท้ายๆ แล้วทำไมยัยเพลงพิณนั่นถึงได้รำเปิดงานคนแรกแล้วก็เด่นอยู่คนเดียว”

“อ้าว ก็นั่นน้องเขาเป็นนางรำตัวท็อปมีชื่อเสียงระดับประเทศเลยนะ ในวงการนางรำน้องเพลงพิณคนนี้เขาเป็นเบอร์หนึ่ง ค่าตัวแพงแล้วก็มีเจ้าภาพเอ็นดูแย่งกันจ้างงานด้วย เราเป็นแค่นางรำสมัครเล่นเพิ่งหัดรำเมื่อไม่กี่วันก่อนจะไปแข่งกับเขาได้ยังไง”

“นังน้ำเมยก็เป็นนางรำมือสมัครเล่นเหมือนกันแต่ทำไมตอนมันรับงานรำมันถึงได้เป็นตัวเอกนำนางรำตั้งหลายร้อยคนรำด้วยแถมยังเป็นข่าวโด่งดังติดเทรนอันดับหนึ่งอีก”

“ก็นั่นเขาเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ ละครเกี่ยวกับพญานาคที่น้องน้ำเมยเขาเป็นนางเอกก็เรตติ้งดีที่สุดของปีนั้นๆ อีก มีงานรำทั้งทีเขาก็ต้องเด่นที่สุดสิ ถ้าเธออยากโด่งดังแบบเขาเธอก็ต้องพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดี ทำตัวให้น่ารักกับคนในวงการแล้วก็พยายามอย่าไปมีเรื่องกับคนใหญ่คนโตของประเทศอีกเข้าใจมั้ย”

“จบงานนี้แล้วทิชาไม่รับงานรำอีกแล้วนะพี่ ทิชาอยากได้งานพรีเซนเตอร์บ้าง พรีเซนเตอร์แชมพูตัวดังตัวนั้นเขาติดต่อมาแล้วยังว่าจะให้ไปแคชวันไหนทิชาจะได้เตรียมตัว”

“ติดต่อมาแล้ว เขาบอกว่าเขาไม่ได้รับแคชพรีเซนเตอร์นะเพราะเขาจิ้มเอาน้องน้ำเมยไปเป็นพรีเซนเตอร์สัญญาสามปีแล้ว ไว้พี่จะหางานอื่นให้แล้วกันแต่ตอนนี้เธอไปเตรียมตัวรำก่อนเถอะ” ผู้จัดการสาวว่าก่อนจะเดินนำไปยังจุดทำพิธีในงานโดยมีทิชากรเดินตามด้วยความไม่พอใจ อีน้ำเมย อีเด็กตอแหลบังอาจมาแย่งงานฉัน อีเพลงพิณก็เหมือนกันไม่รู้คนบ้านสุวรรณเวชจะเห่ออะไรมากมายจนต้องพาไปออกงานด้วยบ่อยๆ ท่าน ผบ.ทบ.ก็ชอบเอาลูกสะใภ้ไปอวดออกหน้าออกตาทั้งๆ ที่จริงๆ มันเป็นแค่หลานสะใภ้ อีน้ำเมยอีเพลงพิณฉันเกลียดพวกแกนักเพราะพวกแกแท้ๆ ที่ทำให้ชีวิตฉันต้องลำบากแบบนี้

“ข้ามโขง บางทีเป็นแค่พี่ชายก็ไม่ต้องมาเลียนแบบคนเป็นผัวก็ได้นะ”

“ผมไปเลียนแบบอะไรพี่”

เอาอีกละ ปฐวีหันมามองด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงพี่เมียกับน้องเขยเริ่มเถียงกันอีกยก โดยทั้งสองคนนั่งอยู่คนละข้างของเพลงพิณ ปฐวีล่ะปวดหัวแทนเพลงพิณนัก ตอนแรกก็ว่าดีอยู่หรอกที่เธอมีทั้งสามีและพี่ชายคอยตามประกบดูแลแต่พอมาเห็นคนกัดกันแบบนี้เขาก็ชักจะรำคาญแทนเธอแล้ว เดี๋ยวจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องลุงเชนทร์กับน้าป่าน

“ก็มึงเอาขนมมาให้น้องเพลงไง ก็เห็นอยู่ว่าผัวเขากำลังป้อนขนมให้เมียยังจะมาเลียนแบบทำตามอีก น้องเพลงชอบกินขนมไทยกูอุตส่าห์ไปซื้อกับร้านที่เป็นเจ้าเด็ดมามึงยังแอบไปซื้อตามกูมาอีก”

“อ้าว พี่อยากป้อนขนมเมียพี่ก็ป้อนไปสิใครเขาไปห้ามล่ะ ผมไม่ได้เอาขนมมาป้อนเมียพี่ซักหน่อยนี่”

“แล้วมึงเอาขนมไทยมาทำไม”

“ผมซื้อมาฝากหลานผม เจ้าแฝดในท้องก็ชอบขนมไทยเหมือนกัน พี่เอาขนมมาป้อนแต่เมียแต่ไม่เอามาป้อนลูกไงผมก็เลยเอามาป้อนเจ้าแฝด อ่ะเจ้าแฝดคนพี่นี่ขนมดาราทองนะ กินเยอะๆ นะเด็กดีของลุง” ข้ามโขงยื่นขนมมาป้อนน้องสาว เพลงพิณก็กินขนมของพี่ชายอย่างว่าง่ายเพราะเป็นของโปรด

“ส่วนนี่ขนมทองเอกของเจ้าแฝดน้อง คลอดออกมาเมื่อไหร่ต้องรักลุงให้มากๆ นะลูก”

ผู้กองกวินทร์เบะปากแล้วเบะปากอีก เวรกรรมแท้ๆ สงสัยเมื่อก่อนเขาจะทำกับสารวัตรพนาเอาไว้เยอะเจ้ากรรมนายเวรอย่างข้ามโขงถึงได้มาเอาคืนเขาแทนสารวัตรพนา

“มึงเลิกป้อนขนมหลานได้แล้วข้ามโขงลูกกูยังเด็กให้กินขนมหวานมากๆ เดี๋ยวจะฟันผุเอา มาค่ะน้องเพลง มากินขนมกับพี่ดีกว่า”

คราวนี้ไม่ใช่แค่ปฐวีที่ดูจะปวดหัวแทนเพลงพิณเพราะแม้แต่อาร์ตี้กับครูระรินก็ยังพากันทำหน้ามองบนใส่

“ลูกยัยป่านทำไมถึงมีแต่คนป่วงๆ ยิ่งลูกเขยยิ่งป่วงจนบ้า” ครูระรินอดบ่นไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าข้ามโขงน่าจะรอดแล้วที่ไม่ต้องป่วงเหมือนแม่แต่ข้ามโขงวันนี้ดูไม่เหมือนข้ามโขงคนก่อนเลย ตอนนี้ข้ามโขงดูเปลี่ยนไปมาก จากหนุ่มรูปหล่อแสนอ่อนโยนและใจดีเดี๋ยวนี้ดูเป็นคนร่าเริงอารมณ์ดีมากขึ้นยิ่งกว่าเก่า จากบุคลิกเหมือนเจ้าอาวาสผู้เคร่งศีลดูเหมือนตอนนี้พ่อหลานชายคนนี้จะสึกมาเป็นฆราวาสแล้ว

ครูระรินได้ข่าวมาว่าคำแสนพ่อแท้ๆ ของข้ามโขงยังมีชีวิตอยู่และได้พบกับลูกชายแล้ว ครูระรินล่ะดีใจแทนคำแสนนักที่ได้เจอลูกชายเสียที เมื่อก่อนตอนที่คำแสนปลอมตัวมาเป็นครูสอนดนตรีอยู่ที่โรงเรียนเดียวกันกับเธอและปานมณฑาเขาเป็นเพื่อนครูที่ดีมากๆ คนหนึ่งสำหรับเธอ ดีจนเธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นพ่อค้ายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขง ชีวิตของเขาน่าสงสารที่ต้องพลัดพรากจากคนที่รักครั้งแล้วครั้งเล่าแม้แต่กับลูกชายเพียงคนเดียว ดีจริงๆ ที่คำแสนยังมีชีวิตอยู่จนได้เจอลูกชายซ้ำลูกชายของคำแสนยังเป็นคนที่ดีมากๆ อีก

“อ้อจริงสิ ตอนที่พี่เรนเจอร์ยังออกไปทำงานอยู่คุณปู่กับคุณย่าโทรมาถามน้องเพลงค่ะว่าว่างเมื่อไหร่อยากให้ไปหา สงสัยจะคิดถึงพี่เรนเจอร์นะคะไม่ได้เจอหลานชายนาน” เพลงพิณบอกสามีที่ยังผลัดกันกับข้ามโขงป้อนขนมเธออยู่ เธอเองก็อยากไปเยี่ยมคุณปู่กับคุณย่าเหมือนกัน เธออยากไปเจอน้องชมพูกับน้องโมกเพราะตั้งแต่เข้าโรงเรียนเธอก็ไม่ได้ไปหาหลานเลย เธอคิดถึงหลานๆ ตัวน้อยมาก

“คุณปู่กับคุณย่าไม่ได้คิดถึงพี่หรอกค่ะ คุณปู่กับคุณย่าคิดถึงเจ้าแฝดในท้องน้องเพลงต่างหาก เพราะยัยปีศาจไนเปอร์พาลูกย้ายไปใช้นามสกุลผัว ยกให้ลูกเป็นผู้สืบทอดตระกูลทางฝั่งผัวตัวเองเพราะงั้นเจ้าแฝดในท้องน้องเพลงเลยนับว่าเป็นทายาทสืบทอดตระกูลสุวรรณเวชสองคนแรกคุณปู่กับคุณย่าเลยเห่อค่ะ พี่เองก็อยากกลับไปเยี่ยมพวกท่านเหมือนกัน อยากไปโรงเรียนยัยปักเป้าด้วยเพราะพี่ยังข้องใจเรื่องที่ยัยปักเป้ามีแฟนไม่หาย พี่กับไอ้เด็กผู้ชายคนนั้นน่าจะมีเรื่องให้คุยกันยาวๆ”

“นั่นเด็กอนุบาลนะคะพี่เรนเจอร์”

“พี่ไม่สน” คนหวงหลานสาวทำหน้ามึนไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นรุ่นไหน ถ้าคิดจะมาเข้าใกล้หลานสาวตนคงต้องปะทะกันสักหน่อยแล้ว “รีคอนมันโทรมาเล่าให้ฟังว่าวันก่อนยัยปักเป้าขนเอารองเท้าของพ่อภูมาขัดทำความสะอาดให้ สงสัยอยากทำดีประจบคุณตา พ่อภูนี่น้ำตาไหลพรากๆ เลย”

“พ่อภูซึ้งใจที่น้องชมพูช่วยขัดรองเท้าให้หรอคะ น่ารักจัง”

“เปล่าค่ะ พ่อภูร้องไห้เพราะไอ้ที่ยัยปักเป้าหยิบมาใช้มันไม่ใช่น้ำยาขัดรองเท้าแต่มันซีอิ๊วดำ ยัยปักเป้าบอกว่ามันเป็นสีดำเหมือนกันน่าจะใช้ร่วมกันได้” คนเล่าก็เล่าแบบหน้าตาย แต่คนฟังนี่สิพากันหัวเราะร่วนด้วยไม่คิดว่าน้องชมพูจะเล่นท่าน ผบ.ทบ.ให้เสียแล้ว แน่นอนว่าพลเอกคีรินทร์คงไม่กล้าดุหลานสาวแน่เพราะว่าสำหรับหลานรักแล้วพลเอกคีรินทร์ยกหัวใจให้ทั้งดวงเลย แทนที่จะดุน่าจะเป็นตบมือชื่นชมหลานสาวทั้งน้ำตามากกว่า

“หลานกับลุงพอๆ กัน”

“แน่นอนข้ามโขง เรื่องความน่ารักหน้าตาดียัยปักเป้าได้ไปจากลุงล้วนๆ” คนหน้าตายยอตัวเองอย่างไม่นึกอายพลางมองไปทางจุดที่นางรำคนอื่นๆ กำลังรำบวงสรวงอยู่ซึ่งเป็นน้องนางรำที่เคยมาเรียนรำกับเพลงพิณ พอน้องนางรำคนนี้รำเสร็จก็มีนางรำคนใหม่เดินเข้ามาจุดที่ทำพิธี ตอนแรกผู้กองกวินทร์ว่าจะไม่สนใจแล้วแต่เพราะเขาคุ้นหน้านางรำคนนี้เลยต้องจิกตามอง…ทำไมทิชากรถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ล่ะ

“งานมงคลแบบนี้ทำไมเขาให้สัมภเวสีมาร่วมงานให้เป็นเสนียด แบบนี้น้ำมนต์ในขันของหลวงพ่อจะพอล้างซวยหรอ”

จิ๊! ครูระรินทำเสียงจิ๊ในปากให้กับความปากร้ายของหลานเขยแต่พอหันไปมองตามว่าผู้กองกวินทร์ว่าใครเธอก็คิดว่าผู้กองกวินทร์ว่าถูกแล้ว ผู้หญิงที่มารำอยู่ตอนนี้คือดาราสาวที่ตกกระป๋องและเคยตามมาหาเรื่องเพลงพิณบ่อยๆ ไหนจะเคยมาก่อกวนในงานแต่งของเพลงพิณอีก ปานมณฑาเคยเล่าให้เธอฟังว่าดาราคนนี้เป็นหลานสาวของวินตาที่เมื่อก่อนก็เคยตามมารังแกปานมณฑาเหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าความชั่วมันจะสืบทอดกันทางสายเลือดได้แบบนี้

ทุกคนหันไปมองทิชากรที่กำลังร่ายรำในพิธีอย่างแปลกใจไม่คิดว่าทิชากรจะได้มาร่วมงานนี้ด้วยซ้ำยังเป็นงานรำบวงสรวงถวายพญานาคอีก

“เขาใช้เพลงของพี่เพลงพิณรำด้วย” ทางด้านปฐวีบอก ปกตินางรำทีมอื่นๆ ก็มีใช้เพลงของเพลงพิณเหมือนกันแต่ก็ไม่คิดว่าทิชากรจะกล้ามาใช้ด้วย แน่ล่ะ ก็เพลงของพี่สาวเขาออกจะเพราะทุกเพลงเสียขนาดนี้นี่นา

“ช่างเขาเถอะนะคะ นี่เป็นงานบุญงานมงคล ถ้าเขาแค่มารำถวายองค์ปู่ย่าพญานาคก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว ใครๆ ก็มารำถวายให้องค์ปู่กับองค์ย่าได้ค่ะ” เพลงของเธอเพลงพิณอนุญาตให้ทุกคนนำไปใช้รับงานรำได้และเธอก็ยินดีถ้าทิชากรจะนำไปใช้บ้าง แต่พอเห็นสามีทำหน้าไม่พอใจเธอก็ยื่นมือมาจับใบหน้าของสามีเบาๆ เพื่อให้เขาหันมาหาเธอ

“งานนี้เป็นงานบุญอย่าได้มีความโกรธแค้นกันเลยนะคะ เรามาตั้งใจทำความดีเพื่อให้เป็นบุญกุศลดีกว่า น้องเพลงเชื่อว่าผลบุญนี้จะช่วยคุ้มครองลูกของเราให้ปลอดภัยและเป็นเด็กที่มีจิตใจดี เรื่องคุณทิชาเราอย่าเอามาใส่ใจให้ใจขุ่นมัวเลยนะคะ”

“พี่เกลียดยัยนั่นเข้ากระดูกดำค่ะ เห็นหน้าแล้วหงุดหงิดอยากเอาปืนมายิงแสกหน้า”

“ถ้ามองหน้าเขาแล้วหงุดหงิดงั้นก็มองแต่หน้าน้องเพลงก็ได้ พี่เรนเจอร์มาตั้งใจทำความดีวันนี้เพื่อลูกจ๋าของเราดีกว่านะคะ “

“ตั้งใจทำความดีอะไรเพิ่งไปฆ่าคนตายมาสดๆ ร้อนๆ โอ๊ย!” แล้วข้ามโขงก็ร้องออกมาลั่นเมื่อผู้กองกวินทร์ยื่นมือไปแตะรอยแผลที่มุมปากของเขาเป็นการสั่งสอน

“หุบปากมึงไปข้ามโขง วันนี้กูจะเป็นคนดีเพื่อน้องเพลงกับลูกจ๋าของกู”

“เชื่อเขาเลย” ทั้งข้ามโขง ปฐวีและอาร์ตี้ว่าพร้อมกันแล้วเบะปากใส่ทาสเมียที่ไม่ว่าเพลงพิณจะพูดอะไรก็ดูจะเชื่อฟังเพลงพิณไปเสียหมด พอเมียบอกให้มองแต่หน้าเมียผู้กองกวินทร์ก็มองจริงๆ มองแล้วก็ทำตาหวานใส่ด้วย น่าขนลุกเป็นบ้า

ในช่วงท้ายพิธีรำบวงสรวงเพลงพิณกับอาร์ตี้และน้องๆ นางรำในทีมจะออกไปรำด้วยกันเป็นการปิดท้าย เพลงพิณกับอาร์ตี้รำในตำแหน่งของตัวเอกดูงดงามไร้ที่ติมากๆ ผู้กองกวินทร์รีบเข้าไปบันทึกความสวยงามนี้เอาไว้โดยการซูมภาพโฟกัสแต่เพลงพิณ ตั้งใจว่าจะส่งคลิปรำนี้เข้าไลน์กลุ่มครอบครัวเพื่ออวดให้ทุกคนได้รู้ว่าเมียของเขารำสวยมากแค่ไหน คุณย่าเขาชอบชมบ่อยๆ ว่าเพลงพิณรำสวยมากแม้แต่สารวัตรพนาก็ยังอยากส่งลูกสาวปีศาจของตัวเองมาหัดรำกับเมียของเขาเผื่อยัยปักเป้าจะได้เลิกเป็นปีศาจแล้วกลายร่างมาเป็นนางไม้น้อยแสนสวยเสียที

จนเมื่อเพลงพิณรำเสร็จแล้วและเข้าไปกราบขอบคุณเหล่าเจ้าภาพในงานผู้กองกวินทร์ก็ตามประกบคอยดูแลและช่วยถ่ายภาพให้เธอกับน้องๆ นางรำและเจ้าภาพของงานด้วย เจ้าภาพของงานต่างก็ชื่นชมเพลงพิณและถามข่าวคราวเรื่องการตั้งท้องของเธอ นอกจากจะอวยพรให้เธอแล้วก็ยังอวยพรให้ลูกน้อยในท้องของเธอด้วย คนเป็นพ่อได้ฟังก็พลอยอิ่มเอมใจที่มีคนเอ็นดูลูกๆ ของตน

“อุ๊ยตาย หน้าไปโดนอะไรมาคะ” เจ้าภาพของงานคนหนึ่งตกใจจนต้องร้องถามเมื่ออยากถ่ายภาพร่วมกับเพลงพิณและผู้กองกวินทร์ ก็รู้อยู่หรอกว่าสามีของเพลงพิณเป็นทหารแต่ก็ไม่คิดว่าจะหน้าตายับเยินขนาดนี้ เห็นคราวก่อนยังดีๆ อยู่เลยนี่นา

“ไปจับวัยรุ่นตีกันหน้าขบวนรถแห่มาน่ะครับก็เลยโดนลูกหลง เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ใช้ไม่ได้เลยนะครับ ฮ่าๆๆ” ว่าแล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อนแต่คำแก้ตัวก็ดูฟังขึ้นไม่น้อยเพราะเรื่องคนตีกันในขบวนรถแห่มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ จนต้องมีเจ้าหน้าที่ไปคุมเข้มในงานที่มีรถแห่

“วัยรุ่นบ้านเราก็แบบนี้แหละค่ะ น่าเห็นใจเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปคุมงานจริงๆ นะคะ” ยิ่งเจ้าภาพเออออด้วยผู้กองกวินทร์ก็รีบพยักหน้ารับแล้วแอบยักคิ้วให้เพลงพิณที่เขาโกหกได้เนียน ก็แหม ทุกคนรู้แค่ว่าเขาเป็นทหารหน่วย นรข.นี่นา เรื่องเป็นทหารหน่วยรบพิเศษแล้วเพิ่งไปฟัดกับคนร้ายมาใครจะกล้าบอกล่ะ

“เห็นผู้กองคอยตามมาดูแลน้องเพลงแบบนี้ก็อดเอ็นดูไม่ได้ ขนาดทำงานมาจนหน้าตายับเยินแบบนี้ก็ยังตามมาดูแลเมียอีกช่างเป็นคู่ผัวเมียที่น่ารักจริงๆ”

“ไม่ได้หรอกครับ ตอนนี้น้องเพลงไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วแต่ในท้องยังมีอีกสองชีวิต ผมรักเจ้าแฝดในท้องกับน้องเพลงมากยังไงก็ต้องมาคอยดูแลครับ อีกอย่างเจ้าแฝดในท้องก็ติดพ่อมากด้วยถ้าไม่มีพ่ออยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวจะแหกปากร้องไห้งอแงเอา ยิ่งเป็นงานใหญ่แบบนี้จะให้เจ้าแฝดมาร้องงอแงรบกวนไม่ได้ครับ” ความเห่อลูกของคุณพ่อมือใหม่เห็นแล้วหลายคนก็ยิ่งเอ็นดู ผู้กองกวินทร์เป็นคนอัธยาศัยดีพูดจาเข้ากับคนอื่นง่ายเหล่าเจ้าภาพและคนที่มาร่วมงานก็ยิ่งชื่นชอบที่สามีของเพลงพิณนั้นไม่วางมาดหยิ่งทั้งๆ ที่เป็นทหารแล้วยังเป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต ใครได้มาพูดคุยด้วยก็มีแต่เอ็นดู ทั้งเอ็นดูเพลงพิณและเอ็นดูสามีของเธอ ทั้งสองคนช่างเป็นคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมกันจริงๆ ต่างฝ่ายต่างก็สนับสนุนหน้าที่การงานให้กัน

“ขอบใจน้องเพลงมากนะลูกที่มารำในงานให้ทุกปีเลย” เจ้าภาพหลักของงานไม่พูดเปล่าแต่ยังหยิบสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ออกมาให้เพลงพิณด้วย เห็นขนาดของสร้อยแล้วเพลงพิณก็ไม่กล้ารับและจะปฏิเสธ แต่ไม่ทันได้ปฏิเสธเจ้าภาพคนดังกล่าวก็ยัดสร้อยเส้นนั้นใส่มือของเธอเสียแล้วยังดึงมือของผู้กองกวินทร์มากุมมือของเธอไว้ด้วย

“อย่าปฏิเสธน้ำใจของแม่ ถ้าไม่รับเอาไว้แม่คงไม่กล้าให้มาช่วยรำอีก ถือว่าเป็นของรับขวัญหลานในท้องนะ น้องแฝดเป็นเด็กมีบุญที่ได้เกิดมามีคุณพ่อและคุณแม่แสนดีแบบนี้ ขอให้เจริญๆ นะลูก” ความอบอุ่นที่เจ้าภาพมีให้ทำให้เพลงพิณไม่กล้าปฏิเสธอีก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้รับความรักความเมตตาจากบรรดาเจ้าภาพที่มาร่วมงาน ในทุกๆ งานที่เธอไปรำเจ้าภาพต่างก็เอ็นดูเมตตาเสมอ ไม่เพียงแค่เธอแต่อาร์ตี้และน้องๆ นางรำในทีมก็ยังได้รับความเมตตาเหล่านี้ด้วยเหมือนกัน เพลงพิณและผู้กองกวินทร์ยกมือไหว้ขอบคุณคุณแม่เจ้าภาพผู้ใจดีก่อนจะรับสร้อยมา ตั้งใจจะเก็บไว้ให้แฝดน้อยในท้อง มีคนรักเอ็นดูแบบนี้ว่าโชคดีแล้วและยิ่งมีคนมารักมาเอ็นดูลูกน้อยด้วยทั้งผู้กองกวินทร์และเพลงพิณก็ยิ่งสุขใจ แล้วไม่เพียงแค่คุณแม่เจ้าภาพท่านนี้แต่เจ้าภาพคนอื่นๆ ก็ยังมีของมาฝากเพลงพิณมากมายรวมถึงบรรดาแฟนคลับหรือแม้แต่น้องๆ นางรำจากทีมอื่นก็ขนเอาขนม เอาผลไม้มาฝากคนท้องอย่างเธอด้วย

“ขอถ่ายรูปกับผู้กองได้มั้ยคะ” สาวๆ นางรำเอ่ยขอ แม้จะไม่คุ้นกับสภาพสีหน้ายับเยินของผู้กองกวินทร์ก็เถอะแต่ในเวลาที่ปกติเขาจะรูปหล่อมาก เห็นว่าได้แผลมาเพราะลูกหลงจากวัยรุ่นตีกันหน้าขบวนรถแห่

“ตามสบายเลยจ้ะ” เพลงพิณอนุญาตก่อนจะผลักสามีให้ไปถ่ายภาพกับน้องๆ นางรำ แม้แต่เจ้าภาพคนอื่นๆ และแฟนคลับของเธอก็ยังมาขอถ่ายภาพกับเขาด้วย

“อุ๊ย รอยอะไรแดงๆ” อาร์ตี้ที่มาช่วยเป็นตากล้องให้ชี้มาที่คราบแดงๆ ตรงขอบเสื้อคลุมของผู้กองกวินทร์ซึ่งตอนนี้เขามีสาวๆ นางรำรายล้อม เสื้อคลุมตัวนี้เห็นว่าเพิ่งยืมปฐวีมาใส่นี่นาทำไมมันเลอะแล้วล่ะ

“เออ…สงสัยจะเป็นรอยเลือดเด็กวัยรุ่นที่ตีกันแล้วยังไม่แห้งดีเลยซึมมาเปื้อนเสื้อคลุมน่ะ รอบนี้ตีกันโหดมากมีเอามีดแทงกันหน้ารถแห่เลย ไปตายสองศพอยู่ที่โรงพยาบาล” กองกวินทร์ตอบออกมาซื่อๆ ทำให้เหล่าสาวๆ นางรำรีบพากันถอยหนีเป็นแถบ ทำไมเขาไม่เปลี่ยนผ้าก่อนจะมาที่นี่กันนะ

พอโกหกไปแล้วผู้กองหนุ่มก็มาแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ เพลงพิณเมื่อตอนนี้ไม่มีใครกล้ามาขอถ่ายภาพกับเขาแล้ว เพลงพิณล่ะยอมใจในความกะล่อนของเขาเสียจริงๆ

“น้องเพลงคะ พี่จะทนไม่ไหวแล้วค่ะ” เขาว่าขึ้นมาอีกเมื่อช่วยเก็บเศษกลีบดอกไม้ออกจากผมให้เพลงพิณเพราะตอนที่รำอยู่นั้นเธอกับอาร์ตี้โปรยปรายดอกไม้ขณะร่ายรำไปเยอะจนกลีบดอกไม้ติดอยู่ตามชุดและผมของเธอ

“ทนไม่ไหว…ทำไมหรอคะ” คิ้วเล็กๆ เลิกขึ้นมองสามีอย่างสงสัยว่าเขาเป็นอะไร จนกระทั่งผู้กองกวินทร์ชี้ไปทางพุ่มดอกไม้ที่ใช้ตกแต่งบริเวณทำพิธีและพานดอกไม้ที่อยู่บนโต๊ะบวงสรวง

“พี่เปรี้ยวปากค่ะ เห็นดอกไม้แล้วน้ำลายสอน้องเพลงไปขอคุณแม่เจ้าภาพให้พี่หน่อยสิคะ พี่แพ้ท้องอีกแล้ว” ไม่ว่าเปล่า แม้แต่เศษกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่ตรงรัดเกล้าของเพลงพิณเขาก็ยังหยิบมาเข้าปากจนข้ามโขงต้องรีบเข้ามาลากตัวน้องเขยหนีเพราะอาการแพ้ท้องอยากกินดอกไม้ของผู้กองกวินทร์มันดูเหมือนอาการของปอบอยากกินเครื่องในสดมากๆ

ในช่วงใกล้จะเสร็จงาน ผบ.พสุธา ผบ.หน่วย นรข.เขตอุบลราชธานีก็มาถึงงานเพื่อมารับครูระรินและลูกๆ หลานๆ กลับบ้าน เวลาเพลงพิณมาที่อุบลฯ ทีไร ผบ.พสุธากับครูระรินจะช่วยกันดูแลหลานสาวเป็นอย่างดีตลอดยิ่งรอบนี้เธอไม่มีสามีหรือพี่ชายมาด้วย ผบ.พสุธายิ่งต้องดูแลหลานสาวและหลานๆ ตัวน้อยในท้องให้ดี

“อ้าว อานึกว่าจะไม่มีใครมากับน้องเพลงซะอีก” พอมาถึงก็เห็นข้ามโขงกำลังช่วยปฐวีเก็บข้าวของอยู่ ถ้าข้ามโขงอยู่ที่นี่งั้นก็… “เรนเจอร์ล่ะ”

“เป็นปอบแอบไปกินดอกไม้อยู่แถวๆ โต๊ะบวงสรวงนู่นครับ”

“เรารีบกลับกันเลยมั้ยคะ อายค่ะ” ครูระรินรีบบอกสามีพลางเอาผ้าคลุมไหล่มาปิดหน้าเมื่อหลานเขยแพ้ท้องอยากกินดอกไม้จนต้องไปแอบกินดอกไม้อยู่ที่โต๊ะบวงสรวง ดีนะที่มีการลาเครื่องเซ่นไหว้บนโต๊ะแล้วและมีคนที่มาร่วมงานมารับของกินบนโต๊ะบวงสรวงไปกินต่อด้วยเพราะเป็นของเซ่นไหว้เทพเทวาและเหล่าพญานาคผู้มีบุญ การเอาของเซ่นไหว้ไปกินต่อจะถือว่าเป็นมงคล “คนอื่นเขาเอาผลไม้ เอาขนมหวานไปกินแต่นี่เจ้าเรนเจอร์ดันไปกินแต่ดอกไม้ค่ะ”

ผบ.พสุธาได้ฟังแล้วก็หัวเราะลั่น คนอะไรแพ้ท้องแทนเมียได้ประหลาดแบบนี้แล้วพอมองไปทางโต๊ะบวงสรวงก็เห็นเพลงพิณกำลังยืนอุ้มแมวประกบสามีที่กำลังแพ้ท้องอยู่ ทำไมหลานสาวของเขาถึงได้มีผัวประหลาดๆ แบบนี้กันล่ะเนี่ย

“ถึงได้บอกให้รีบกลับบ้านไงคะ อายคนค่ะ” ครูระรินก็ยังคงเอาผ้าคลุมไหล่ปิดหน้าอยู่ และยิ่งอายมากขึ้นเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์เดินตามเพลงพิณกลับมาหา คนเมียอุ้มแมวมาด้วยไม่แปลกแต่ที่แปลกคือคนผัวที่อุ้มพานดอกไม้ไว้ในอ้อมแขนแล้วก็หยิบดอกไม้ขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยตลอดทาง

“อ้าวคุณอา ไม่เจอกันนานเลยนะครับ สวัสดีครับ” ตอนนี้ ผบ.พสุธานึกอยากจะเอาผ้าคลุมไหล่ของครูระรินมาปิดหน้าแล้วเหมือนกันเมื่อคนแพ้ท้องยกมือไหว้เขาทั้งๆ ที่ยังอุ้มพานดอกไม้อยู่และในปากก็กำลังเคี้ยวดอกไม้ตุ้ยๆ แล้วไม่เจอกันนานอะไรเมื่อคืนนี้ตอนที่มันกับทีมไปจัดการกับคนร้ายได้ตรงช่วงรอยต่อระหว่างจังหวัดอำนาจเจริญกับอุบลราชธานีเขายังไปตรวจสอบที่เกิดเหตุอยู่เลย เห็นสภาพยับเยินแบบนี้ก็นึกว่าจะไปรักษาตัวก่อนซะอีกไม่นึกเลยว่าจะมาโผล่ที่นี่ได้

“เพิ่งเสร็จงานมาทำไมไม่ไปพักรักษาตัวก่อน เสร็จงานแล้วก็มาที่นี่เลยหรอ”

“โอ๊ยคุณอาไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมมีหมอรุ่นพกพาได้มาด้วย ถ้าเจ็บหนักเดี๋ยวให้มันรักษาครับ”

“กูเป็นคนนะไม่ใช่ข้าวของจะได้มีรุ่นพกพาได้” เสียงข้ามโขงบ่นงึมงำกับปฐวี ความจริงเขาอยากจะไปหาคุณย่าที่ฝั่งลาวมากกว่าแต่ก็ไม่วายถูกปอบพ่อลูกอ่อนลากมาที่นี่ จะไม่มาด้วยก็ไม่ได้เพราะเป็นบัดดี้กัน พี่ซีลก็ติดงานดูแลฐานอยู่ที่แม่สอดเลยมาร่วมภารกิจตอนนี้ไม่ได้เขาก็เลยต้องกลายมาเป็นหมอรุ่นพกพาให้กับผีปอบบ้ากินแต่ดอกไม้แถวนี้

“แต่มาที่นี่กันก็ดีแล้วน้องเพลงจะได้มีคนดูแลมากขึ้น น้องกำลังท้องกำลังไส้ควรได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดทั้งจากสามีแล้วก็หมอ น่าเสียดายเพลงรักน่าจะมาด้วยไม่รู้ว่าป่านนี้ถูกอาสายชลจับหักคอถ่วงแม่น้ำโขงแล้วยังเห็นว่าตามไปเฝ้าเจ้าขาจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเลย” เรื่องของลูกๆ หลานๆ ผบ.พสุธารู้ดีเสมอเพราะ ผบ.สายชลผู้เป็นเพื่อนสนิทมักโทรมาบ่นว่าที่ลูกเขยกับเขาเป็นประจำ

“นั่นสิครับคุณอา น้องสาวที่โตมาด้วยกันแท้ๆ เห็นกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยไอ้เพลงรักมันยังคิดจะจับมาทำเมียได้ไม่รู้ว่าไปเอาตัวอย่างมาจากไหน”

“จากแกนั่นแหละ / จากพี่นั่นแหละ” ทั้ง ผบ.พสุธา ข้ามโขงและปฐวีพร้อมใจว่าขึ้นพร้อมกัน แหม ทำเป็นปากดีไปว่าคนอื่นไม่ดูตัวเองเลย ที่ได้แต่งงานกับเพลงพิณก็เพราะตามจีบมาตั้งแต่เพลงพิณยังไม่หัดคลานเลยไม่ใช่หรอ

เพลงพิณหัวเราะตามเมื่อสิ่งที่ผู้กองกวินทร์พูดมันย้อนเข้าตัวเขาเต็มๆ พี่เพลงรักกับเธอสมกับเป็นฝาแฝดกันเลยอีกคนก็หลงรักน้องสาวต่างสายเลือดที่โตมาด้วยกันส่วนเธอ เธอเองก็หลงรักพี่ชายต่างสายเลือดที่โตมาด้วยกันเหมือนกัน ดูสิ พอถูกทุกคนว่าเขาก็ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะแก้เก้ออย่างน่ารักเชียว

“ถ้าลูกคลอดอย่าให้เรนเจอร์มันเลี้ยงลูกนะน้องเพลง อากลัวหลานอาจะได้นิสัยพ่อมันมา” เห็นหลานสาวยิ้มแย้มแบบนี้ ผบ.พสุธาก็ชื้นใจ หลานสาวคนนี้เขาเห็นมาตั้งแต่เกิดและได้ช่วยปกป้องดูแลมาตั้งแต่ตอนที่ปานมณฑาตั้งท้อง เป็นหลานสาวที่เขารักเสมือนลูกสาวแท้ๆ เลยเพราะเคยได้เลี้ยงอุ้มชูมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วเพลงพิณก็เป็นเด็กดีที่น่ารักมากๆ ด้วย เห็นเธอมีความสุขและเป็นฝั่งเป็นฝาแบบนี้เขาก็พลอยเบาใจไปด้วยเพราะเธอได้สามีที่ดีมาช่วยดูแล…แม้ว่ามันจะป่วงๆ หน่อยก็เถอะ

“ได้ไงครับคุณอาลูกของผมก็ต้องผมเลี้ยงสิ ผมมีประสบการณ์เคยเลี้ยงหลานมาแล้วตั้งสองคนส่วนน้องเพลงไม่เคยเลี้ยงเด็กทารกเลยเพราะงั้นน้องเพลงต้องเป็นฝ่ายมาเรียนรู้การเลี้ยงเด็กจากผมนะครับ ดูยัยปักเป้ากับต้าวโมกสิผมเลี้ยงมาเองกับมือเลยนะ”

ก็เพราะมึงเคยเลี้ยงหลานมาแล้วนี่แหละกูถึงไม่อยากให้มึงเลี้ยงลูก ผบ.พสุธาคิดในใจเพราะวีรกรรมของน้องชมพูกับน้องโมกที่เขาได้ยินมานั้นไม่ธรรมดาเลย

งานพิธีวันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี แต่ด้วยวันนี้เป็นวันไหว้ครูประจำปีด้วยหลังจากที่เสร็จงานจากทางวัดเพลงพิณก็ยังพาน้องๆ นางรำในทีมมารำให้ครูระรินเป็นการปิดท้ายก่อนจะเอาพานไหว้ครูที่เตรียมมามากราบไหว้ด้วยครูระรินเป็นครูสอนรำคนแรกของเธอแล้วยังถ่ายทอดศิลปะการร่ายรำนี้ให้เธอได้นำมาใช้รำจนมีชื่อเสียง น้องๆ นางรำทุกคนก็พลอยได้อาชีพเลี้ยงตัวเองด้วย ครูระรินน้ำตาซึมไม่หายแม้ว่าเพลงพิณจะมารำมาไหว้ตนแบบนี้ทุกปีก็ตาม ไม่เสียแรงจริงๆ ที่ตนถ่ายทอดวิชาการร่ายรำทุกอย่างให้ เด็กคนนี้ช่างแสนดีและกตัญญูต่อครูอาจารย์จริงๆ เพราะแบบนี้แหละใครๆ ถึงได้รักได้เอ็นดู

“ภูมิใจแทนคุณแม่จังเลยนะครับ” ปฐวีพูดกับผู้เป็นพ่อและข้ามโขง มือก็ถ่ายคลิปเอาไว้ตลอดตั้งแต่ตอนที่เพลงพิณพาน้องๆ มารำและเอาพานมาไหว้แม่ของตน เขาล่ะภูมิใจกับแม่จริงๆ ที่มีลูกศิษย์ดีและก็ภูมิใจในตัวพี่สาวอย่างเพลงพิณที่สุดด้วย

ในฐานะของลูกศิษย์เพลงพิณก็ไหว้ครูไปแล้วแต่ในฐานะของครู เพลงพิณก็มีลูกศิษย์เอาพวงมาลัยมาไหว้ด้วยเหมือนกัน ลูกศิษย์ของเธอเป็นนางรำตัวน้อย บางคนได้มารำในงานพิธีวันนี้และบางคนแม้ไม่ได้มารำแต่พอรู้ว่าเธอมีงานอยู่ที่นี่ก็ตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ ผู้กองกวินทร์เห็นนางรำตัวน้อยวัยสี่ขวบถือพวงมาลัยมาไหว้เพลงพิณแล้วก็อดนึกถึงหลานสาวไม่ได้ จะว่าไปก็อยากเห็นน้องชมพูเป็นนางรำเหมือนกันคงจะดูน่ารักพิลึกที่ปีศาจน้อยจะมาใส่ชุดไทยรำสวยๆ

“เหนื่อยมั้ยคะ หืม” เมื่อลูกศิษย์กลุ่มสุดท้ายไหว้เพลงพิณเสร็จแล้วผู้กองกวินทร์ก็เอาผ้าเย็นมาซับหน้าให้เธอเบาๆ พร้อมกับส่งน้ำให้ดื่ม

“นิดหน่อยค่ะแต่น้องเพลงมีความสุขมากกว่า” ดวงตาคู่สวยยังคงเป็นประกายแห่งความสุขที่เห็นลูกศิษย์มาหา บางคนเคยมาเรียนรำกับเธอ บางคนเคยมาเรียนดนตรี บางคนก็เคยเอาเพลงรำบวงสรวงของเธอไปใช้ร่ายรำเป็นอาชีพ เพลงพิณหันมายิ้มกับครูระรินด้วย เธอภูมิใจในตัวเองที่ได้ทำหน้าที่ของครูและลูกศิษย์ที่ดี เธอขอสัญญากับตัวเองเลยว่าจะตั้งใจทำหน้าที่ครูของตัวเองให้ดีที่สุดเหมือนอย่างที่ครูระรินเคยสอนเธอ

ก่อนจะกลับบ้านครูระรินก็ชวนทุกคนไปกราบลาหลวงพ่อเจ้าอาวาสก่อนเพื่อความเป็นสิริมงคล ซึ่งก่อนหน้านี้หลวงพ่อท่านได้มาพรมน้ำมนต์ให้กับทุกๆ คนที่มาร่วมงานพิธีแล้วทีหนึ่ง ผบ.พสุธาเองก็เคยมากราบหลวงพ่อท่านที่วัดบ่อยๆ ตามมาดูภรรยาและลูกชายพาลูกศิษย์มารำบวงสรวงและเล่นดนตรีที่วัดก็บ่อยครั้งทุกคนที่วัดจึงค่อนข้างรู้จักนายทหารยศใหญ่เป็นอย่างดีและยิ่งเป็นนายทหารน้ำดี เป็นข้าราชการที่ดี เป็นที่พึ่งของประชาชน ผบ.พสุธาจึงเป็นที่เคารพรักของพ่อแม่พี่น้องในแถบนี้

“พอดีเมื่อคืนนี้มีงานครับ กว่าจะเคลียร์เรื่องคดีเสร็จเลยเพิ่งได้มาที่วัด ปีนี้เลยไม่ได้มาร่วมงานตั้งแต่แรกครับหลวงพ่อ” ผบ.พสุธาพนมมือพูดกับหลวงพ่อเมื่อหลวงพ่อเอ่ยถามเพราะทุกปี ผบ.พสุธาจะมาร่วมพิธีพร้อมกับภรรยาและลูกชายเสมอ

“ไม่เป็นไร เป็นทหารมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำก็ไปทำเถอะแล้วว่าแต่ว่าสองคนนี้หน้าไปโดนอะไรมาล่ะ” คราวนี้ข้ามโขงไม่รู้จะตอบอย่างไรเมื่อหลวงพ่อหันมาทางเขากับผู้กองกวินทร์ กับคนอื่นเขายังพอจะแถตามผู้กองกวินทร์ได้ว่าโดนลูกหลงจากวัยรุ่นตีกันหน้ารถแห่แต่นี่…ใครจะกล้าไปโกหกพระโกหกเจ้ากันล่ะ ยิ่งเป็นพระเกจิมีธรรมะสูงส่งเขายิ่งไม่กล้า

“ไปจับวัยรุ่นตีกันหน้ารถแห่มาครับเลยได้ลูกหลง”

“พี่เรนเจอร์” ทั้งเพลงพิณทั้งข้ามโขงรีบพากันดึงชายเสื้อห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว นี่หลวงพ่อท่านเป็นถึงพระเกจิทางภาคอีสานเลยนะทำไมถึงกล้ามาโกหกแบบนี้

“เดี๋ยวก็บาปกรรมหรอกพี่เรนเจอร์ เสียแรงที่เคยบวชมาธรรมะไม่ได้ซึมเข้าสันดา…ไม่ได้ซึมเข้านิสัยเลยหรอ” ที่พ่อเคยบอกว่าเขาติดนิสัยไม่ดีมาจากไอ้หมอนี่ท่าทางจะเป็นเรื่องจริง ข้ามโขงคิด แต่คนที่เขาว่ากลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ต่อก่อนจะหันไปพนมมือไหว้พูดกับหลวงพ่อ

“ถ้าจะให้บอกตามความจริงแบบไม่โกหกล่ะก็…ที่หางคิ้วโดนฟันศอกมาครับ ที่ปากก็ทั้งหมัดทั้งตีน เอ๊ย! ทั้งเท้า แล้วตามเนื้อตัวก็โดนระเบิด…”

“พอเถอะโยม” หลวงพ่อรีบเบรกก่อนที่จะไปกันใหญ่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยเมตตากึ่งขันที่เห็นทหารหนุ่มรายนี้กำลังเล่าถึงที่มาของบาดแผลที่ตัวให้ท่านฟัง เพลงพิณมารำที่วัดบ่อยๆ ท่านเลยรู้ดีว่าเธอเป็นลูกศิษย์เอกของครูระริน เป็นลูกสาวของ ผบ.หน่วย นรข.แล้วยังเป็นสะใภ้บ้านคนใหญ่คนโตอีก ส่วนผู้กองกวินทร์ท่านก็รู้จักดีเพราะเวลาเพลงพิณมารำที่นี่เขาจะตามเธอมาด้วยทุกครั้ง ตอนที่แต่งงานกันใหม่ๆ ผบ.พสุธาก็เคยพาเขามาแนะนำตัวในฐานะของหลานเขยอยู่เหมือนกัน

“เรื่องงานทางราชการของทหารไม่ต้องเอามาเล่าให้หลวงพ่อฟังหรอก หลวงพ่อเชื่อก็ได้ว่าโดนลูกหลงมาจากรถแห่”

ผู้กองกวินทร์รีบหันมาฉีกยิ้มยักคิ้วใส่ข้ามโขงทันทีเมื่อหลวงพ่อบอกว่ายอมเชื่อแล้วก็ได้ ข้ามโขงล่ะยอมใจในความชอบเอาชนะเหมือนเด็กๆ แบบนี้จริงๆ

“แล้วเมื่อไหร่จะไปแก้บนกับพี่ชายล่ะ เขาทวงมาแล้วนะ” แล้วพอผู้กองกวินทร์หันมาทางหลวงพ่อ หลวงพ่อก็ถามขึ้นอีกครั้ง

“ใครทวงหรอครับ”

“ก็ไปบนกับใครเขาไว้ล่ะ” จากที่ทำเป็นเล่นอยู่ผู้กองกวินทร์ก็ทะเล้นต่อไม่ออก เรื่องที่เขาบนไว้ตอนที่พี่ชายถูกยิงเขามั่นใจว่าไม่ได้มีใครเอามาบอกหลวงพ่อแต่ทำไมหลวงพ่อถึงรู้เรื่องนี้เข้า เขาหันมามองหน้ากันกับเพลงพิณอย่างแปลกใจแล้วเธอก็มีสีหน้ากังวลด้วย มือเล็กๆ ยื่นมากุมมือของเขาเอาไว้แน่น

“รีบพาพี่ชายไปแก้บนนะของแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้ พูดแล้วก็ต้องทำ” แล้วหลวงพ่อก็หลับตาลงแต่ของแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ไม่กล้าลบหลู่หรอก เรื่องบางเรื่องแม้จะน่าเหลือเชื่อแต่เขาก็เชื่อแน่ว่าเป็นของจริง เขาเองก็ไม่ได้คิดจะเบี้ยวต่อสิ่งที่บนเอาไว้แต่ไอ้หมอนั่นสิมันหัวแข็งไม่ยอมมาแก้บนกับเขา มันบ้าแต่งานทำแต่งานจนไม่ยอมสนอะไรพอว่างก็ไปนั่งเฝ้าเมียถ่ายละคร ครั้งเขาบอกให้เมียมันช่วยเกลี้ยกล่อมยัยเด็กนั่นก็ทำไม่สำเร็จ แทนที่จะไปกล่อมผัวดันไปถูกผัวจับกล่อมคาเตียงแทนแล้วยิ่งเป็นเด็กเมืองนอกเมืองนาเขาคงหวังพึ่งยัยดาราติงต๊องนั่นไม่ได้หรอก รึงานนี้ต้องให้แม่แก้มกับคุณย่าบังคับ ถ้าแม่แก้มกับคุณย่าเอ่ยปากมันไม่กล้าขัดใจแน่นอนแต่ก็คงขอผัดไปเรื่อยๆ

เพลงพิณถอนหายใจออกมาตามสามีเพราะเรื่องนี้ผู้กองกรินทร์คงไม่ยอมมารำแก้บนง่ายๆ หรอก เขามองว่าเป็นเรื่องตลกเสียด้วยซ้ำ ใครมาพูดเรื่องนี้ทีไรเขาเป็นต้องไม่สนใจฟัง กุมาริกาก็เด็กเมืองนอกหัวสมัยใหม่เรื่องอะไรแบบนี้คงไม่ค่อยสนใจด้วย เธอเป็นห่วงทั้งสามีแล้วก็พี่ชายอย่างผู้กองกรินทร์ พวกเขาเป็นแฝดที่ไม่เหมือนใครเพราะชีวิตของพวกเขาผูกพันและสัมพันธ์กันในทุกเรื่อง รู้ใจกันที่สุด รักกันมากที่สุด

หลวงพ่อที่หลับตาลงอยู่ครู่หนึ่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาที่เปี่ยมไปด้วยเมตตามองมาทางเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์แล้วนึกถึงนางรำอีกคนที่มาร่วมรำในพิธีวันนี้ ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าทั้งสามคนจะเวียนกลับมาเจอกันอีก

“…มีอะไรรึเปล่าครับหลวงพ่อ” เห็นหลวงพ่อมองหลานสาวและหลานเขยอยู่นาน ผบ.พสุธาก็สงสัย หรือผู้กองกวินทร์ไปทำอะไรเพี้ยนๆ เข้าอีก แค่เก็บดอกไม้ในงานพิธีมากินเขากับเมียก็ทำหน้าไม่ถูกแล้วนะ

“หลวงพ่อนึกถึงนิทานเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้น่ะ” ท่านตอบพลางมองไปทางรูปปั้นพญานาคภายในวัด ผบ.พสุธามองตามแล้วก็สงสัยขึ้นมาอีก นิทานเรื่องอะไรกัน หรือหลวงพ่อจะมีนิทานคำสอนดีๆ ให้กันนะ

” นิทานอะไรหรอครับ หลวงพ่อช่วยเมตตาเล่าให้ลูกๆ หลานๆ ฟังได้รึเปล่าครับ “คำขอของ ผบ.พสุธาตรงใจทุกคนมากเมื่อทุกคนก็อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นนิทานอะไร ซึ่งก็ไม่ผิดหวังเมื่อหลวงพ่อยอมเล่าให้ฟัง

นิทานของหลวงพ่อเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพญานาคและมนุษย์ เมื่อก่อนมีธิดาพญานาคสาวสวยอยู่ตนหนึ่ง นางมีใจรักที่มั่นคงอยู่กับเจ้าชายเมืองมนุษย์ แต่เพราะนาคกับมนุษย์จะอยู่ร่วมกันไม่ได้และชาวเมืองก็รังเกียจธิดานาคด้วยว่านางไม่ใช่มนุษย์ความรักของทั้งสองคนจึงถูกกีดกัน เจ้าชายถูกท่านเจ้าเมืองสั่งให้ไปปกครองเมืองใหม่ที่ไกลแสนไกลและจำใจต้องแต่งงานกับเจ้าหญิงต่างเมืองเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของบ้านเมืองเอาไว้โดยที่เมืองใหม่แห่งนั้นมีอำนาจบารมีของพญาครุฑคอยปกป้องคุ้มครอง แต่ด้วยเจ้าชายไม่ได้มีใจให้กับเจ้าหญิงที่จำใจต้องแต่งงานด้วยจึงไม่ยอมแตะต้องนางแม้แต่น้อยจนสร้างความไม่พอให้กับฝ่ายเจ้าหญิง

ส่วนธิดานาคนั้นก็ถูกชาวเมืองขับไล่ไม่ให้ขึ้นมาที่เมืองมนุษย์อีก แต่เพราะความรักที่มีต่อเจ้าชาย ธิดานาคจึงฝืนเดินทางออกตามหาคนรัก แต่ด้วยระยะทางที่ไกลแสนไกลและยากลำบากทำให้ต้องพบเจอกับอุปสรรคมากมายแต่นางก็ไม่ยอมแพ้ด้วยหวังว่าจะได้เจอกับคนรัก จนในที่สุดธิดานาคผู้นี้ก็ตามมาจนถึงเมืองใหม่ที่เจ้าชายคนรักของนางมาปกครองอยู่ แต่ทุกอย่างมันกลับไม่เป็นเรื่องง่ายเมื่อเมืองแห่งนี้มีอำนาจของพญาครุฑคุ้มครองทำให้เมื่อเข้ามาในเขตเมืองเรี่ยวแรงและกำลังของธิดานาคก็ค่อยๆ ลดลงคงเหลือไว้เพียงแค่กำลังในการแปลงกลายเป็นมนุษย์ แล้วเมื่อรู้ว่านางเป็นนาคชาวเมืองที่นี่ก็พากันรังเกียจนาง ขับไล่นางแต่นางก็อ้อนวอนขอให้ได้เจอกับคนรักอีกสักครั้งจนเรื่องไปถึงหูเจ้าหญิงที่เจ้าชายจำใจต้องแต่งงานด้วย นางริษยาที่เจ้าชายไม่เคยรักนางและเอาแต่คิดถึงธิดานาคตนนี้ พอนางรู้ว่าธิดานาคมาตามหาคนรักนางจึงออกอุบายใส่ร้ายว่าธิดานาคนี้เป็นเดรัจฉานน่ารังเกียจแล้วยังเป็นปีศาจร้ายจะมาทำลายบ้านเมืองทำให้ชาวเมืองยิ่งไม่พอใจเข้ามาทำร้ายธิดานาค ธิดานาคที่อ่อนแรงด้วยอำนาจของพญาครุฑไม่มีแรงแม้แต่จะสู้ นางถูกเจ้าหญิงกับชาวเมืองจับมัดแล้วเผาให้ตายทั้งเป็นซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าชายรู้เรื่องแล้วจะเข้ามาช่วยธิดานาคคนรักของตนแต่ทุกอย่างก็สายเกินไป ก่อนตายธิดานาคอธิษฐานขอเกิดมาเป็นมนุษย์เพื่อให้ได้ครองคู่กับเจ้าชาย ขอให้นางเป็นที่รักที่เมตตาของทุกคนอย่าให้มีใครรังเกียจชิงชังนางอีก เจ้าชายเสียใจมากที่ไม่อาจปกป้องคนรักได้และเคียดแค้นเจ้าหญิงที่พาชาวเมืองมาทำร้ายคนรักของตน เจ้าชายจึงลั่นวาจาว่าจะไม่มีวันรักเจ้าหญิงและจะรังเกียจชิงชังไปทุกภพทุกชาติ เขาจะรักเพียงแค่ธิดานาคนางนี้แต่เพียงผู้เดียวและเขาจะไม่ยอมให้นางต้องเดียวดายอีกต่อไปแล้ว พอว่าจบเจ้าชายก็อุ้มธิดานาคเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะพาเดินเข้ากองไฟ ในเมื่อชาตินี้เขากับนางรักกันไม่ได้ก็จะขอไปครองรักกันใหม่ในชาติหน้า ร่างของเจ้าชายถูกไฟแผดเผาจนไม่มีเหลือส่วนร่างของธิดานาคนั้นได้คืนร่างจากหญิงสาวสวยมาเป็นพญางูใหญ่ก่อนจะค่อยๆ สลายหายไป

“น่าสงสารจังเลยค่ะ” ครูระรินพูดกับสามี ผบ.พสุธาเลยบอกกับภรรยาว่ามันเป็นเพียงแค่นิทานอย่างได้คิดมากไปเลย

“แล้วทั้งสองคนได้กลับมาครองรักกันในภพชาติใหม่มั้ยครับ” ปฐวีที่เงียบมาโดยตลอดรีบถามกับหลวงพ่อ รู้สึกสะเทือนใจกับนิทานเรื่องนี้ราวกับเป็นเรื่องจริงอย่างไรอย่างนั้น

“ได้สิ” หลวงพ่อตอบ “ทั้งสองได้ครองรักกันแล้วธิดานางตนนี้ก็เป็นที่รักที่เอ็นดูของผู้คนด้วยนะ ใครเห็นใครก็รัก”

“เขาเรียกว่าจบแฮปปี้แบบดิสนีย์”

“ฮะ” ครูหนุ่มไม่เข้าใจเมื่อผู้กองกวินทร์หันมาพูดด้วยจนอีกฝ่ายต้องขยายความต่อ

“แกไม่เคยดูนิทานเจ้าหญิงดิสนีย์หรอ ตอนจบแฮปปี้ทุกเรื่องเลยนะพี่นี่ดูครบทุกเรื่อง โดนยัยปักเป้าบังคับให้ดูเป็นเพื่อนเรื่องละร้อยรอบได้มั้ง” คนมีหลานสาวบอกก่อนจะหันมาทางเพลงพิณ นิทานของหลวงพ่อทำให้เธอดูเศร้าจนเขาต้องทำเป็นร่าเริงพูดเรื่องเจ้าหญิงดิสนีย์เพื่อหวังให้เธอร่าเริงตาม เขาเองก็รู้สึกสะเทือนใจกับนิทานเหมือนกันแต่เขาก็ไม่สนใจหรอก ก็แค่นิทานเท่านั้นเขาสนใจแค่ปัจจุบันมากกว่า ปัจจุบันที่เขามีเพียงพิณเป็นเมียรัก มีลูกแฝดเป็นขวัญใจ

แม้จะรู้สึกเศร้ากับนิทานเรื่องที่ว่าแต่พอหันมามองสามีแล้วเพลงพิณก็ยิ้มออกมาได้ นิทานเรื่องนี้เธอเคยได้ยินมาก่อน หลวงปู่ที่วัดป่าฝั่งลาวเคยเล่าให้พ่อของเธอฟัง ตอนนั้นเธอยังเด็กเลยไม่ได้คิดอะไรมากแล้วตอนนั้นเธอก็แอบฟังด้วย ไม่คิดว่าวันนี้จะมีโอกาสได้ฟังอีกครั้ง อดคิดไม่ได้ว่าหรือบางทีธิดานาคตนนั้นอาจเป็นเธอแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เธอก็ไม่สนใจหรอกเพราะปัจจุบันนี้เธอได้ครองรักกับคนรักของเธอแล้ว เธอกับเขากำลังจะมีลูกน้อยด้วยกันแล้วเธอก็มีผู้คนมากมายที่คอยมอบความรักความเมตตาให้

“นิทานสนุกจังเลยค่ะ” เธอยิ้มบอกสามีแล้วกุมมือของเขาเอาไว้ แค่มีเขาอยู่ข้างๆ เธอก็อุ่นใจที่สุดแล้ว

“จริงหรอคะ ถ้าชอบฟังนิทานเดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟังทุกวันเลย” ฝ่ายผู้กองกวินทร์พอเห็นเพลงพิณยิ้มตาเป็นประกายก็ชื้นใจขึ้นมา โธ่น้องงูน้อยของเขาเมื่อก่อนช่างน่าสงสารเสียจริง ถ้ารู้แบบนี้มาก่อนเขาจะรีบมาโอ๋แต่น้องงูน้อยเลย จะไม่ยอมทำตัวเหลวไหลอย่างที่ผ่านมาตลอดหรอก

“ขยับเข้ามาใกล้ๆ หลวงพ่อสิเดี๋ยวหลวงพ่อจะผูกข้อมือให้ ทั้งผัวทั้งเมียนั่นแหละ” หลวงพ่อบอก แม้ไม่อาจไปแก้ไขชะตาชีวิตของใครได้แต่หลวงพ่อก็เชื่อว่ากุศลผลบุญที่ทั้งสองคนเคยทำมาจะช่วยเป็นเกราะคุ้มครองสิ่งร้ายๆ ให้ได้

“ช่วงนี้ต้องหมั่นทำบุญรักษาศีลให้มากๆ นะเจ้ากรรมนายเวรเขายังตามอาฆาตอยู่ ถ้าผัวยังทำไม่ได้ก็ให้เมียทำแทน” เมื่อผู้กองกวินทร์กำลังจะแย้งว่าด้วยหน้าที่การงานของเขาศีลข้อหนึ่งสำหรับเขาคงทำยากหลวงพ่อก็พูดขึ้นมาก่อน ว่าแต่นี่เขากับเพลงพิณยังมีเจ้ากรรมนายเวรที่ไหนจ้องจะทำร้ายอีก เขาว่าความรักของเขากับเพลงพิณสงบราบรื่นมากที่สุดแล้วนะ เขากับเธอใจตรงกันและผู้ใหญ่ก็สนับสนุนในความรัก ความรักไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยแล้วตอนนี้เขากับเธอก็กำลังจะมีพยานรักกันแล้วด้วย ไม่เหมือนพี่ชายกับน้องสาวของเขาที่กว่าจะลงเอยกับคนรักได้ก็เสียเลือดเสียเนื้อไปตั้งมากมาย

“มาทำผมผมไม่กลัวหรอก แต่ถ้าใครมันจะมาทำร้ายลูกเมียของผมผมเอามันตายแน่”

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณรีบปรามสามี เธอล่ะยอมใจเขาเลยจริงๆ ดีนะที่หลวงพ่อไม่ถือสา ส่วนคำเตือนของหลวงพ่อนั้นเธอจะจำเอาไว้ เธอจะทำบุญรักษาศีลให้ดี ตอนนี้เธอกำลังมีความสุขเธอไม่อยากให้มีเจ้ากรรมนายเวรใดๆ มาทำลายความสุขของเธอแล้วถ้าเธอตั้งมั่นในความดีตลอดเวลาที่ตั้งท้องผลบุญนี้ก็จะส่งผลที่ดีต่อลูกของเธอด้วย เพลงพิณคิดขณะดูหลวงพ่อผูกข้อมือให้สามีก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะช่วยประคองมือเธอไปให้หลวงพ่อผูกข้อมือให้ด้วย

*********************************************************************

สวัสดีปีใหม่นะคะ

ช่วงนี้กว่าจะลงแต่ละตอนได้นานมากกกกกกกก 

ตอนนี้เนื้อเรื่องหลักก็เลยครึ่งทางมาเยอะแล้วไรท์จะรีบปั่นให้เสร็จไวๆ นะคะ 

มีเรื่องใหม่ต่อแถวยาวเลย =_=”