79.ให้อภัยครั้งสุดท้าย (NC)

79.ให้อภัยครั้งสุดท้าย

นิทานของหลวงพ่อแม้จะฟังหดหู่ไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้เพลงพิณหวั่นเมื่อมองอีกแง่เธอก็ได้รู้ว่าผู้กองกวินทร์นั้นมั่นคงในความรักที่มีต่อเธอมากแค่ไหนจนถึงขั้นยอมตายไปกับเธอ ใช่แล้วล่ะ เจ้าชายคนนั้นก็คงจะเป็นเขา คงเพราะชาติก่อนเธอติดตามหาเขาด้วยความรักจนตัวตายชาตินี้เขาเลยเป็นฝ่ายมาตามรักตามตื๊อเธอ นึกแล้วเพลงพิณก็อดยิ้มออกมาคนเดียวไม่ได้ขณะมองไปทางสามีที่ตอนนี้เขากับข้ามโขงกำลังช่วยปฐวีเก็บอุปกรณ์เครื่องไฟแสงสีร่วมกับทีมงานของปฐวีที่ขนกันมาหลายสิบคนและรถสำหรับเก็บอุปกรณ์อีกสามคันใหญ่ๆ ช่วยกันเก็บของไปเธอก็ได้ยินสามีกับพี่ชายของตัวเองเถียงกันตลอด เถียงกันจนปฐวีต้องเชิญให้ไปนั่งสงบปากสงบคำกันแต่ก็ดูจะไม่เป็นผลจนปฐวีต้องปล่อยเลยตามเลยด้วยขี้เกียจจะห้ามศึกพี่เมียกับน้องเขยคู่นี้ เวลาไปทำงานล่ะรักกันดีเหลือเกินแต่พอว่างจากงานเป็นต้องจิกกัดกันตลอด

“เอ๋า มาลัยเอื้อยเสียไปไสอันหนึ่ง” (อ้าว พวงมาลัยพี่หายไปไหนอันหนึ่ง) พอก้มลงมาดูพวงมาลัยที่เหล่าลูกศิษย์เอาไหว้ตนเมื่อก่อนหน้านี้เพลงพิณเลยเพิ่งรู้ว่าหายไปพวงหนึ่ง นั่นเป็นพวงมาลัยดอกกุหลาบที่ลูกศิษย์นางรำตัวน้อยวัยสี่ขวบเอามาไหว้แม่ครูอย่างเธอเชียวนะ

“มีคนมาลักไป” (มีคนมาขโมยไป) อาร์ตี้ที่อยู่ด้วยกันรีบบอก ส่วนน้องๆ นางรำคนอื่นก็พากันพยักหน้าไปทางผู้กองกวินทร์เพราะเห็นตอนที่เขาเป็นคนขโมยไป

“บ่ต้องถามหาดอก บ่เหลือแล้ว” (ไม่ต้องถามหาหรอก ไม่เหลือแล้ว) แล้วทุกคนก็พากันหัวเราะออกมาอีกเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์ดึงดอกไม้จากพวงมาลัยมากินจนตอนนี้ดอกไม้หายไปครึ่งพวงแล้ว คนอะไรชอบกินดอกไม้เพราะแพ้ท้องแทนเมีย

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะดุหรือจะขำสามีก่อนดี ถึงว่าสิตอนที่เธอบอกว่าจะเอาพวงมาลัยเหล่านี้ไปไหว้พระต่อเขาถึงห้ามเอาไว้แล้วบอกให้เธอขนเอาพวงมาลัยกลับไปด้วย ที่แท้ก็อยากได้ไปกินนี่เอง

“ซางเลาเถาะเอาให้เลากินโลด ให้เลาแพ้ท้องแทนจั่งซี่ล่ะดีแล้วเอื้อยเพลงสิได้บ่ต้องเมื่อย” (ชั่งเถอะเอาให้เขากินไปเลย ให้เขาแพ้ท้องแทนนั่นแหละดีแล้วพี่เพลงจะได้ไม่ต้องเหนื่อย) ไม่พูดเปล่าแต่อาร์ตี้ยังประคองเพลงพิณให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้างรถตู้ด้วย ส่วนน้องนางรำก็เอาพัด เอาพัดลมมาเป่าให้ช่วยดูแลเธอเป็นดิบดีเพราะที่พวกตนมีงานรำ ได้ค่าตัวแพงๆ มีแม่ยกแฟนคลับมาตามเอ็นดูก็เพราะเพลงพิณทั้งนั้น ทั้งช่วยสอนรำ ช่วยหางานรำให้จนมีงานออกรำกันตลอดทั้งปีทุกคนจึงเคารพรักเพลงพิณกันเป็นอย่างมาก ยิ่งตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องทุกคนก็เลยช่วยกันดูแลเธอดีเป็นพิเศษ

“กินแต่ดอกไม้เบิดมื้อแล้วเด้นั่น เดี๋ยวกะจ่มว่าปุ้นท้องอีกดอก “ (กินแต่ดอกไม้ท้องวันแล้วนะ เดี๋ยวก็บ่นว่าไม่สบายท้องอีกหรอก) ถ้าบ่นให้ได้ยินเดี๋ยวจะให้คุณหมอข้ามโขงดุให้แรงๆ เลย เพลงพิณนึกคาดโทษสามีหากแต่ดวงตากลับเป็นประกายทุกครั้งเมื่อยามมองเขา ดีใจจริงๆ ที่เขาเสร็จงานแล้วรีบมาหาเธอ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันเธอคิดถึงอ้อมกอดของเขาที่สุด

” เดี๋ยวอาร์ตี้ฟ่าวพาน้องๆ เมือโรงแรมไปเซาเมื่อยก่อนเด้อ มื้อแลงอาวดินสิพาไปเลี้ยงข้าวทุกคนเลย อ้อ! เดี๋ยวเปิดห้องโรงแรมให้เอื้อยอีกสองห้องแหน่เด้อเอื้อยสิไปนอนนำ” (เดี๋ยวอาร์ตี้รีบพาน้องๆ กลับโรงแรมไปพักเหนื่อยก่อนนะ เย็นนี้อาดินจะพาไปเลี้ยงข้าวทุกคนเลย อ้อ! เดี๋ยวเปิดห้องโรงแรมให้พี่อีกสองห้องหน่อยนะพี่จะไปนอนด้วย) เพลงพิณบอกเพราะตอนนี้นางรำทีมอื่นๆ คณะอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันกลับแล้ว มะรืนนี้เธอกับน้องๆ นางรำยังมีรำกันต่อที่อุบลฯ ก็เลยจะพักอยู่ที่นี่กันต่อ

” แม่ครูคือว่าสิให้เอื้อยเพลงไปนอนอยู่บ้านนำ เป็นหยังคือสิเปลี่ยนใจไปนอนโรงแรมล่ะ” (แม่ครูจะให้พี่เพลงไปนอนที่บ้านด้วยไม่ใช่หรอ ทำไมถึงเปลี่ยนใจจะมานอนโรงแรมล่ะ) คนถามก็ถามด้วยสงสัยจริงๆ แต่คนถูกถามนี่สิกลับหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้ว เพราะอยากดูแลเธอกับลูกในท้องให้ดีป้ารินจึงชวนแกมบังคับให้เธอไปพักอยู่ที่บ้านด้วยตามประสาคุณยายเห่อหลานในท้อง แต่พอสามีของเธอมาเขาก็ชวนเธอไปนอนที่โรงแรมแทนเพราะถ้านอนที่บ้านของป้ารินเขาบอกว่ากลัวทำอะไรไม่สะดวก…เขาไม่ได้เจอเธอตั้งหลายวันจึงอยากใช้เวลาอยู่กับเธอแค่สองคนเท่านั้น และแน่นอนว่าพี่ชายของเธอก็ต้องมาด้วยเพราะงานที่พวกเขาทำมันทำให้พวกเขาต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

“เออ…” อาการช็อตไมค์และแก้มแดงเป็นลูกตำลึงแบบนี้เห็นปุ๊บก็รู้ปั๊บ อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำอดพากันแซวไม่ได้ ในท้องมีอยู่สองคนแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยังหลงเมียไม่เลิกอีก ว่างจากงานเป็นต้องเดินตามเมียต้อยๆๆ เสียทุกครั้งไป

“น้องเพลงพิณคะ”

หือ เพลงพิณเลิกคิ้วขึ้น ในขณะที่เธอกำลังถูกน้องๆ แกล้งแซวเรื่องที่สามีเห่อเธอกับลูกมากจู่ๆ ก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เพลงพิณรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้อยู่แต่ก็ไม่เคยได้พูดคุยกัน เหมือนว่าจะเป็นคนในวงการดูแลนักแสดง ศิลปิน ถึงจะไม่ได้เป็นนักปั้นเบอร์หนึ่งที่มีเด็กในสังกัดเยอะเหมือนมอลลี่ ผู้จัดการส่วนตัวของกุมาริกาแต่เด็กในสังกัดของผู้หญิงคนนี้ก็มีผลงานให้ได้เห็นทางหน้าสื่ออยู่บ้าง

“สวัสดีค่ะ” เพลงพิณลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยมีน้องนางรำช่วยประคอง ทุกคนต่างก็สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครและเข้ามาหาพวกตนทำไม

“สวัสดีค่ะ เออ…พี่ชื่อพี่มิ้นนะคะ เป็นผู้จัดการดารา” ไม่ว่าเปล่าแต่ยังยื่นนามบัตรของตนมาให้เพลงพิณดู สีหน้าและท่าทางของผู้จัดการคนนี้แลดูเป็นมิตรและจริงใจมากเพลงพิณจึงแย้มยิ้มตอบ “พี่ได้ยินชื่อเสียงและเห็นผลงานของน้องมานานแล้วค่ะแค่เพิ่งจะมีโอกาสได้เข้ามาหา พี่ชอบการรำของน้องมากเลยนะคะก็เลยว่า…จะมาขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ ขอถ่ายกับน้องเพลงพิณแล้วก็น้องๆ นางรำทุกคน”

“อ๋อ แฟนคลับ” อาร์ตี้ว่าขึ้นเบาๆ ก็ตกใจหมดนึกว่าจะมาชวนพี่เพลงพิณของตนไปเป็นดาราเพราะถ้าเป็นแบบนั้นผู้กองกวินทร์อาละวาดแน่ รายนั้นท่าทางจะโดนพี่สะใภ้ดาราอย่างกุมาริกาแกล้งอยู่บ่อยๆ ก็เลยเป็นโรคขยาดดาราจนสั่งห้ามน้องสาว หลานสาวทุกคนไปเป็นดารา นี่ถ้าจะมาชวนพี่เพลงพิณไปเป็นดาราได้อาละวาดพังวัดแน่ๆ

“ได้สิคะ เชิญเลยค่ะ” เพลงพิณผายมือเชิญอีกฝ่ายมาถ่ายภาพด้วย วันนี้มีแม่ๆ มีแฟนคลับและลูกศิษย์ของเธอมาถ่ายภาพด้วยเยอะเลย

เมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆ ผู้จัดการดาราสาวก็ยิ่งตะลึงในความสวยของอีกฝ่าย เห็นไกลๆ ว่าสวยแล้วพอมาอยู่ใกล้ๆ ก็ยิ่งสวย ตอนที่รำก็ตัวอ่อนแขนอ่อนไปหมดและที่สำคัญ…กลิ่นตัวหอมมาก นี่สินะนางรำเบอร์หนึ่งที่นางรำอีกมากมายยึดถือเอาเป็นตัวอย่าง สวยแล้วยังกิริยามารยาทอ่อนหวานอีก ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะมีแม่ๆ เจ้าภาพขนเอาเงินเอาสร้อยทองมาให้ด้วยนี่นา ไหนจะแฟนคลับไหนจะลูกศิษย์ลูกหาอีก

“น้องเพลงพิณจะมีงานรำที่ไหนอีกมั้ยคะ พี่จะอยู่ที่อุบลฯ ต่ออีกสี่ห้าวันเผื่อน้องเพลงพิณมีรำอยู่ใกล้ๆ พี่จะได้ตามไปดู” ผู้จัดการสาวเกิดเอ็นดูเพลงพิณขึ้นมาจึงนึกอยากตามไปชื่นชมผลงานต่อเพราะหลังจากนี้คงหาโอกาสมาเจอกันยากแล้วด้วยตัวเองทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ เป็นหลัก แล้วเห็นว่าเพลงพิณนั้นสนิทสนมกับกุมาริกาและมอลลี่มากด้วย ตนเป็นผู้จัดการอยู่สังกัดอื่นจะมาใกล้ชิดสนิทสนมกับเพลงพิณก็เกรงใจ

“มะรืนนี้มีรำอยู่ที่ทุ่งศรีเมืองค่ะ เป็นงานตอนเย็นเริ่มหนึ่งทุ่มแต่ว่าจะมาก่อนก็ได้นะคะเพราะว่ามีทั้งร้านขายของ ร้านขายของกินมากันเยอะเลยค่ะ”

“โห งานนี้ได้ยินว่าเป็นงานใหญ่มากเลยนะคะ ผู้ว่าราชการจังหวัดมาเป็นประธานในงานแล้วก็มีผู้หลักผู้ใหญ่มากันเยอะด้วย”

“คนนี้เขาเหมาะกับงานใหญ่ๆ โตๆ ค่ะพี่มิ้น” ในขณะที่ผู้จัดการสาวยังคงชื่นชมเพลงพิณอยู่นั้นทิชากรก็ได้เดินเข้ามาหา ด้วยผู้จัดการสาวคนที่ว่านี้ก็คือผู้จัดการคนใหม่ของเธอเอง ร้อนก็ร้อนไหนๆ งานก็เสร็จแล้วแทนที่จะรีบพาเธอกลับที่พักนี่อะไรกลับมายืนชื่นชมอีเพลงพิณอยู่ที่นี่ ไม่รู้รึยังไงกันว่าเธอเกลียดมันมาก ทิชากรทั้งเบะปากและมองเหยียดอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำที่อยู่รายล้อมเพลงพิณ ไม่น่าเชื่อว่าแค่มารำไม่มีเพลงนอกจากค่าตัวแล้วพวกนี้ยังมีแม่ยกขนพวงมาลัยแบงก์ม่วงแบงก์เทามาคล้องคออีก เห็นว่าค่าตัวเพลงพิณกับคนในทีมนี้ราคาสูงที่สุดในงานด้วยนี่

“ผู้ว่าฯ ท่านเป็นเพื่อนกับท่าน ผบ.ทบ. นางรำคนนี้เป็นถึงลูกสะใภ้ที่ท่าน ผบ.ทบ. ภูมิใจจนต้องเอาไปอวดจนทั่วเพราะงั้นคนที่จะได้มารำในงานก็ต้องเป็นนางรำที่เป็นลูกสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ. อยู่แล้ว เป็นทั้งลูกสะใภ้ท่าน ผบ.ทบ. เป็นทั้งสะใภ้บ้านสุวรรณเวชใครๆ ก็อยากมาเกาะมาพึ่งในอำนาจวาสนาทั้งนั้นแหละ”

“นี่ จะพูดอะไรก็ระวังปากไว้ด้วยนะคะอย่ามาลามปามพ่อภูแล้วก็คนที่บ้านสามีฉัน งานนี้เขาจัดกันทุกปีแล้วฉันก็มารำทุกปีอยู่แล้ว ทุกคนในงานเขามาร่วมงานด้วยจิตที่บริสุทธิ์ค่ะไม่มีใครเขามาคิดอะไรแย่ๆ แบบนั้นหรอก” ถ้าเป็นเรื่องอื่นเพลงพิณจะปล่อยผ่านก็ได้แต่ที่ยอมไม่ได้คือทิชากรมาพาดพิงถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่เธอเคารพรัก

“ต๊าย พูดถึงแค่นี้ก็ไม่ได้ ก็คงจะประจบสอพลอแบบนี้สินะถึงได้เป็นลูกสะใภ้บ้านสุวรรณเวช”

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ทีหลังคุณก็หัดประจบสอพลอคนอื่นบ้างสิคะเผื่อเขาจะอยากให้เป็นลูกสะใภ้ อ้อ! ประจบสอพลออย่างเดียวก็ไม่ช่วยนะคะ ถ้าอยากเป็นลูกสะใภ้บ้านไหนก็ต้องทำให้ลูกชายบ้านนั้นเขารักด้วยค่ะ”

“อีเพลงพิณ!!! อีงูพิษ”

“หยุดนะ!” เมื่อเห็นทิชากรทำท่าจะกระโจนเข้ามาหาเพลงพิณอาร์ตี้ก็รีบเข้ามายืนขวางแล้วยกมือชี้หน้าใส่ทันทีด้วยความไม่พอใจ แค่นั้นยังไม่พอ แม้แต่น้องๆ นางรำคนอื่นๆ ก็ยังพากันกรูเข้ามาปกป้องเพลงพิณด้วย ลองเข้ามาใกล้เพลงพิณอีกสักก้าวสิจะยำให้เละคาวัดพร้อมจับยัดเข้าเตาเผาเลย

“อย่ามาแตะต้องพี่เพลงพิณนะ ก่อนจะมาหาเรื่องคนอื่นเขาถึงที่ช่วยนับดูด้วยว่าที่นี่มีกี่ตีน” แล้วทั้งอาร์ตี้และน้องๆ นางรำทุกคนก็พร้อมใจกันตบเท้าขู่ รำคาญทิชากรกันเต็มทนเพราะทิชากรชอบตามมาหาเรื่องพี่เพลงพิณของพวกตนตลอด

“พวกแก…คิดจะหมาหมู่หรอ”

“เมี๊ยว!!!!” ไม่เพียงแค่อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำแม้แต่แมวอ้วนสีขาวที่นอนหงายพุงผึ่งพัดลมอยู่บนเบาะข้างๆ เก้าอี้ของเพลงพิณก็ยังจะกระโจนเข้าไปกัดทิชากรอีกด้วยจนเพลงพิณต้องรีบอุ้มแมวอ้วนของตัวเองขึ้นมา

“ทั้งหมาหมู่ทั้งแมวหมู่ล่ะจะลองดูมั้ยล่ะ” อาร์ตี้ว่าอีก ใครแตะต้องพี่เพลงพิณเขาเอามันตายแน่

“นี่มันเรื่องอะไรกันทิชา ทำไมต้องมาหาเรื่องน้องเพลงพิณด้วย” ผู้จัดการสาวเริ่มงง ก็พอจะรู้สึกแหละว่าทิชากรเหมือนจะไม่ชอบเพลงพิณแต่ก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนเคยมีเรื่องอะไรกันจนทิชากรต้องเป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่องแบบนี้

“ก็ไม่มีอะไรมากค่ะพี่มิ้น แค่เคยถูกอีงูพิษนี่มันแย่งแฟน”

“แย่งแฟน…ใครหรอ” คราวนี้จากที่ทำเป็นอวดดีทิชากรก็ถึงกับหน้าเสียเมื่อผู้กองกวินทร์ ข้ามโขงและปฐวีเดินเข้ามา ผู้กองกวินทร์เข้ามาเกี่ยวเอวบางของเพลงพิณไปโอบกอดแล้วหันมาจ้องหน้าทิชากรอย่างเอาเรื่อง พอนึกถึงนิทานของหลวงพ่อเมื่อก่อนหน้านี้ก็ยิ่งเกิดขยะแขยงขึ้นมา นั่นคงเป็นชาติสุดท้ายที่เขาได้แต่งงานกับผู้หญิงแพศยาเพราะนับแต่ชาตินี้เป็นต้นไปแค่เพียงความเป็นมิตรเขาก็จะไม่มีให้หรอก

“ตั้งแต่เกิดจนโตน้องเพลงมีแฟนคนเดียวเท่านั้นคือผมจนตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว แล้วแฟนคุณคนไหนหรอที่น้องเพลงไปแย่งมาเพราะถ้าจะหมายถึงผมก็คงไม่ใช่อีกนั่นแหละ ผมไม่เคยพิศวาสคุณ ไม่เคยเข้าใกล้ ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัว ตั้งแต่จำความได้ผมก็รักแต่น้องเพลงคนเดียว คุณไม่เคยเข้ามาในชีวิตผมแม้แต่วินาทีเดียวเพราะงั้นช่วยระวังปากด้วย อย่าเอาปากพล่อยๆ ของคุณมาทำให้เมียผมเสียหาย คนอย่างคุณไม่มีค่าพอแม้แต่จะเอ่ยชื่อน้องเพลงด้วยซ้ำ”

“เทิดทูนมันเข้าไปเถอะ ต่อหน้าคุณมันก็ทำเป็นแสนดีแต่พอลับหลังมันก็งูพิษดีๆ นี่เองแหละ”

“เรื่องเป็นงูพิษใครๆ เขาก็รู้กันดีทั้งนั้นแหละ ไม่งั้นคนทั้งงานจะพากันเรียกน้องเพลงว่านางฟ้านาคีบ้าง นาคนาคีมณีเมืองสรวงบ้าง ธิดานาคีบ้างหรอ นี่น่ะไม่ใช่แค่งูพิษเฉยๆ นะแต่เป็นถึงพญานาค ถ้าไม่อยากถูกพญานาคฉกตายก็อย่ามายุ่งกับเมียของผม”

“เออ…อวยเมียขนาดนี้เขายังไม่เลิกข้าวใหม่ปลามันกันใช่มั้ยพี่ข้ามโขง” ก็รู้หรอกว่ารักเมียมากแต่เล่นมาอวยกันต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ปฐวีก็อดเขินแทนพี่สาวไม่ได้

“เลิกอะไรหลงหนักยิ่งกว่าเดิมอีก ยิ่งเมียท้องยิ่งหลงจนจะเป็นบ้า” เขาที่ต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนประหลาดๆ แบบนี้ก็เริ่มจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ขนาดพ่อของเขาก็ยังเอียนจนต้องจับแยกให้ผู้กองกวินทร์ไปนอนที่แพกับทุกคนในทีมอยู่บ่อยๆ นี่ขนาดป้ารินชวนน้องสาวของเขาไปนอนด้วยที่บ้านแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่ยอมจะลากน้องสาวของเขาไปนอนที่โรงแรมท่าเดียว ไม่รู้มันจะขยันต่อแขนต่อขาอะไรให้หลานแฝดของเขานักหนา

“ทิชา พี่ว่าเรากลับโรงแรมกันดีกว่านะ เมื่อเช้านี้ตื่นซะเช้ามืดเลยพี่อยากรีบกลับไปนอนแล้ว” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่ดีผู้จัดการสาวก็เลยพยายามจะพาทิชากรกลับ ทิชากรคงพลาดรักจากผู้กองกวินทร์ก็เลยไม่ชอบเพลงพิณไปด้วย ที่ทิชากรเคยถูกแบนงานจากวงการบันเทิงเพราะไปมีเรื่องกับผู้ใหญ่เข้าก็คาดว่าน่าจะเป็นผู้ใหญ่ทางบ้านของผู้กองกวินทร์ ทิชากรคงไปหาเรื่องเพลงพิณเข้าก็เลยถูกทางบ้านของสามีเพลงพิณสั่งสอน

“พี่ต้องขอโทษน้องเพลงพิณด้วยนะคะที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่ก็ดีใจมากๆ เลยนะคะที่ได้เจอกัน…”

“จะไปพูดดีกับมันทำไมกันพี่มิ้น อีงูพิษตอแหลนี่มันไม่เห็นจะมีดีอะไรเลย แค่ได้เป็นลูกสะใภ้คนใหญ่คนโตเข้าหน่อยก็…อั๊ก!” ยังไม่ทันที่จะพูดจบทิชากรก็รู้สึกเหมือนลมหายใจจะขาดห้วงและเจ็บที่ลำคอเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็เข้าไปบีบคอเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนข้ามโขงกับปฐวีห้ามไม่ทัน เพลงพิณที่อุ้มแมวอ้วนอยู่ก็คว้าไม่ทันเหมือนกัน แต่ท่ามกลางความตกใจของทุกคนอาร์ตี้ก็รีบหันไปมองรอบๆ ว่าจะมีคนอื่นเห็นมั้ย แต่ด้วยจุดนี้มีรถขนอุปกรณ์ไฟแสงสีของปฐวีบังอยู่จึงยากจะมีคนนอกมาเห็น ชายหนุ่มหน้าหวานยิ้มสะใจที่เห็นทิชากรโดนจัดการเสียที

เพราะทิชากรมาด่าเพลงพิณต่อหน้าทำให้ผู้กองกวินทร์ไม่ยอมง่ายๆ มันหลายครั้งแล้วที่ผู้หญิงคนนี้มารังแกเพลงพิณ เขาพยายามเป็นสุภาพบุรุษที่จะไม่รังแกผู้หญิงหรือคนที่อ่อนแอกว่าแต่ครั้งนี้มันอดไม่ได้จริงๆ

“กล้าดียังไงมาด่าเมียกู” เขากัดฟันว่า แววตาที่อ่อนโยนและความขี้เล่นหายไปจนหมด ตอนนี้ทิชากรแทบไม่ต่างจากคนร้ายที่เขาเพิ่งจัดการเมื่อคืนนี้ ที่ผ่านมาเขายังปล่อยผ่านได้แต่ครั้งนี้…

“พี่เรนเจอร์อย่า” ทั้งข้ามโขงและปฐวีรีบเข้ามาช่วยกันห้ามในขณะที่อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำกลับยืนเฉยเพราะคิดว่าทิชากรสมควรโดนแล้ว ทุกคนไม่ห้ามยังไม่พอยังไปดูต้นทางให้ด้วยเพื่อไม่ให้คนนอกมาเห็นเข้า

“อย่านะพี่ปล่อยเขาไปเถอะ แค่คนปากหมาอย่าสนใจเลย” ปฐวีพยายามจะแกะมือของผู้กองกวินทร์ออกจากคอของทิชากรแต่เขาก็แกะไม่ไหว ผู้กองกวินทร์ใช้แค่มือเดียวแต่ทำไมเรี่ยวแรงถึงได้เยอะจนสองมือของเขารั้งไม่ไหวแบบนี้

“พี่เรนเจอร์อย่านะคะ ปล่อยเขาไปค่ะอย่าให้ค่าคนแบบนี้เลยนะ” ใครห้ามผู้กองกวินทร์ก็ไม่ฟังจนเพลงพิณต้องส่งแมวอ้วนให้น้องนางรำช่วยอุ้มแล้วจึงเข้ามาดึงตัวสามีเอาไว้อีกคน เธอก็โกรธแหละที่ถูกด่าว่าแบบนี้แต่พอเห็นสามีของเธอออกตัวปกป้องเสียขนาดนี้เธอก็ไม่อยากจะโกรธต่อ ใช่ว่าทิชากรจะเกลียดเธอเป็นคนเดียวเพราะเธอเองก็เกลียดทิชากรเหมือนกันเพียงแต่เธอไม่อยากจะมายุ่งด้วย ยิ่งเกลียดก็ยิ่งอยากจะอยู่ให้ห่างและเธอก็ไม่อยากให้มีการฆ่าแกงกัน สามีของเธอควรได้จัดการแค่คนร้ายที่เป็นภัยต่อแผ่นดินไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้

“อั๊ก อั๊ก” ทิชากรตาเหลือกเหมือนจะเห็นความตายอยู่ตรงหน้าโดยที่ผู้จัดการสาวก็ได้แต่ขอร้องให้ผู้กองกวินทร์ปล่อยทิชากรเสีย ข้ามโขงกับปฐวีก็ยังช่วยกันแกะผู้กองกวินทร์ออกจากทิชากรแต่ก็เหมือนจะไม่มีใครสู้แรงของเขาได้เลย

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเมียกู พูดดีก็แล้ว พูดร้ายก็แล้ว สั่งสอนก็แล้วแต่มึงก็ไม่จำ อย่ามายุ่งกับน้องเพลง…ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอวะอี…”

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณพยายามดึงแขนของสามีเมื่อเห็นทิชากรจะไม่ไหวแล้ว “พอแล้วค่ะพอแล้ว…”

“ไม่ พี่จะฆ่ามัน”

“ไม่ได้นะคะอย่าทำแบบนี้…น้องเพลงบอกให้หยุดไง!” คราวนี้เพลงพิณขึ้นเสียงใส่ “ถ้าไม่ปล่อยเขางั้นเราก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก”

ตุ้บ! เท่านั้นแหละ พอเพลงพิณยื่นคำขาดผู้กองกวินทร์ก็คลายมือในทันทีจนทิชากรร่วงล้มพับลงไปกับพื้นจนผู้จัดการต้องเข้ามาประคองเอาไว้

“ห่ามึง” ข้ามโขงสบถออกมา เขากับปฐวีช่วยกันห้ามแทบตายแต่บทจะยอมปล่อยง่ายๆ ก็เพราะความกลัวเมียนี่เอง ถึงจะไม่ชอบใจที่ทิชากรตามมารังควานน้องสาวของเขาแต่ในฐานะที่เป็นหมอ เห็นทิชากรมาหายใจพะงาบๆ อยู่กับพื้นแบบนี้เขาจะไม่ช่วยก็กระไรอยู่ ข้ามโขงถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปดูอาการของทิชากร ตั้งแต่ที่เพลงพิณท้องผู้กองกวินทร์ก็โอ๋เมียเป็นพิเศษ ขนาดวันก่อนเขาแอบกินขนมของเพลงพิณผู้กองกวินทร์ยังบ่นอยู่สามวันสามคืนเลย ทิชากรมาเล่นผิดเวลาแล้ว เล่นตอนไหนไม่เล่นดันมาเล่นตอนที่ผู้กองกวินทร์กำลังบ้าเห่อลูกเห่อเมีย

แม้จะยอมปล่อยทิชากรแล้วแต่อารมณ์โกรธก็ยากที่จะทุเลาลง ผู้กองกวินทร์กำหมดเอาไว้แน่น ดวงตาของเขาน่ากลัวมากจนอาร์ตี้กับเหล่าน้องๆ นางรำไม่กล้ามอง ความโกรธที่มีมหาศาลทำให้เขาหายใจหอบเหมือนกับพยายามตั้งสติแต่ก็ดูจะยากเต็มทน วินาทีนี้เขารู้สึกว่าไม่อยากเป็นทหารแล้ว เขาไม่อยากเป็นทหารเรือที่นอกจากจะเชี่ยวชาญการรบแล้วยังต้องรักษาความเป็นสุภาพบุรุษ เขาอยากเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาหรือผู้ชายชั่วๆ สักคนเพื่อที่จะได้ฆ่าผู้หญิงแพศยาอย่างทิชากร เขาเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก เกลียดจนอยากฆ่าให้ตายถ้าไม่เป็นเพราะเพลงพิณขู่แบบนี้ล่ะก็

ดวงตาคู่คมมองเพลงพิณอย่างไม่พอใจแต่ในขณะเดียวกันก็มีความรักความห่วงใยให้เธอเสมอ เขาไม่อยากเป็นคนเลวในสายตาเธอ ใครจะด่าว่าเขาชั่วเขาก็ไม่แคร์แต่เขาจะเป็นคนชั่วในสายตาของเพลงพิณไม่ได้เด็ดขาด

“พี่เรนเจอร์…” เพลงพิณรีบเข้ามากุมมือของเขาเอาไว้ เธอรู้ว่าเขาโกรธทิชากรมากจนแทบขาดสติ เขาทั้งโกรธทั้งแค้นจนแม้แต่ตอนนี้ความโกรธก็ยังไม่ทุเลา เขายอมปล่อยทิชากรเพราะคำขู่ของเธอเท่านั้น “พี่เรนเจอร์คลายมือนะคะ คลายมือค่ะ” เพื่อจะคุมอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ทำให้ผู้กองกวินทร์กำหมัดเอาไว้แน่นและแน่นจนมือของเขาสั่นไปหมด ไฟแค้นกำลังสุมอกพอไม่ได้ระบายมันก็จะยิ่งแผดเผาตัวเอง เพลงพิณดึงมือทั้งสองข้างของเขามากอดไว้แนบอก พยายามจะเตือนให้สติเขาเพื่อให้เขาคลายความโกรธลงให้ได้

“น้องเพลงไม่เป็นไรนะคะพี่เรนเจอร์อย่าโกรธเลยนะ…ยิ้มให้น้องเพลงได้มั้ยคะ หืม…คนดีของน้องเพลง” เห็นเขาเป็นแบบนี้เพลงพิณก็สงสารและไม่สบายใจ เธอรู้ว่าเขาทำเพื่อเธอ เขาปกป้องเธอแต่เธอก็ไม่อยากให้มือของเขาต้องแปดเปื้อนเลือดชั่วของผู้หญิงคนนี้ “พี่เรนเจอร์ยิ้มให้น้องเพลงได้มั้ยคะอย่าทำหน้าดุแบบนี้เลยน้องเพลงกลัวนะ…ลูกจ๋าก็กลัว เจ้าแฝดตัวน้อยในนี้บอกว่ากลัวเวลาที่คุณพ่อทำหน้าดุ” เขารักลูกมาก เขารักลูกมากที่สุดดังนั้นเพลงพิณจึงดึงมือของเขาที่ยังคงกำหมัดแน่นมาวางไว้ที่ท้องของตัวเอง

“คุณพ่ออย่าโกรธเลยนะน้องแฝดกลัว”

ได้ผล…น้ำเสียงแสนอ่อนโยนของเพลงพิณกับความห่วงกลัวว่าลูกน้อยจะกลัวทำให้มือที่ยังกำหมัดของผู้กองกวินทร์ค่อยๆ คลายออก เขาคลายมือออกอย่างช้าๆ แล้วลูบหน้าท้องของเพลงพิณด้วยความทะนุถนอม ดวงตาคู่คมที่แสนดุค่อยๆ อ่อนแสงลงก่อนที่เขาจะรีบดึงเอาเพลงพิณมากอด

“อย่าเกลียดพี่นะ น้องเพลงกับลูกอย่าเกลียดพี่นะคะ อย่าเกลียดพี่…”

เพลงพิณน้ำตาคลอด้วยความสงสารสามี โธ่ เธอไม่เคยเกลียดเขาแต่เธอเพียงแค่ไม่อยากให้เขาเสียเกียรติไปทำร้ายผู้หญิงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนชั่วอย่างทิชากรก็ตาม

“น้องเพลงไม่เคยเกลียดพี่เรนเจอร์เลยนะคะ น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์ต่างหาก” น้ำเย็นอย่างเพลงพิณสามารถดับไฟที่สุมอกของผู้กองกวินทร์ได้สำเร็จ ตอนนี้ความโกรธของเขาทุเลาลงไปเยอะจนจะเป็นปกติแล้วหากแต่เขาก็ยังต้องการอ้อมกอดของเพลงพิณ เขาอยากให้เธอกอด อยากให้เธอลูบหลังเขาเบาๆ

“นี่มีเรื่องอะไรกันน่ะ” เพราะเห็นลูกๆ หลานๆ หายไป ผบ.พสุธากับครูระรินจึงเดินตามหาจนได้มาเห็นทุกคนอยู่ที่นี่ นี่มีเรื่องอะไรกัน ข้ามโขงกำลังปฐมพยาบาลหญิงสาวรายหนึ่งส่วนผู้กองกวินทร์ก็ยังคงกอดเพลงพิณเอาไว้แน่น เขากับครูระรินแค่แวะไปพูดคุยกับเจ้าภาพใหญ่ในงานพิธีวันนี้แค่แป๊บเดียวก็เกิดเรื่องขึ้นแล้วหรอ ผบ.พสุธาคิด

“ตายจริง” ครูระรินที่เดินเข้าไปดูหญิงสาวที่ล้มพับอยู่กับพื้นอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่ยัยเด็กคนที่ชอบมาหาเรื่องแกล้งหลานสาวของเธอนี่ ไปโดนอะไรมาล่ะนั่นทำไมที่คอช้ำแบบนี้

“คุณ คุณดีขึ้นแล้วยัง” ข้ามโขงยื่นมือมาหมายจะตรวจดูอาการที่คอแต่ทว่าทิชากรกลับยิ่งกลัวเขา ยามที่เธอมองสบตากับข้ามโขงมันทำให้เธอรู้สึกกลัวจับใจ ตาของเขาดุมากและตาของเขาก็ดูน่ากลัวเหมือนกับผู้ชายคนนั้น…คนที่เธอเจอที่โรงพยาบาล ผู้ชายคนนั้นเหมือนจะเป็นญาติผู้ใหญ่ของเพลงพิณ นอกจากจะตาดุเหมือนผู้ชายคนนั้นแล้วข้ามโขงก็ยังหน้าตาเหมือนผู้ชายคนนั้นด้วย

“อย่ามาใกล้ฉันนะ!” ความหวาดผวาทำให้ทิชากรสติแทบหลุด เธอผลักข้ามโขงออกห่างแล้วหันไปกอดแขนของผู้จัดการตัวเองแน่นข้ามโขงจึงค่อยๆ ถอยออกมาสังเกตอาการของเธออยู่ห่างๆ จากที่เห็นทิชากรคงไม่เป็นอะไรมากแต่อาจจะมีเจ็บคอและมีรอยแผลช้ำเนื่องจากเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อบริเวณคอเกิดการบาดเจ็บ กินยาแก้ปวดหรือยาคลายกล้ามเนื้อเดี๋ยวก็ดีขึ้นหรืออาจจะประคบที่คอสักหน่อยก็น่าจะดี

ปฐวีเป็นคนอธิบายกับผู้เป็นพ่อและแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นซึ่ง ผบ.พสุธากับครูระรินก็พอจะเดาออก ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยมาดีเลยสักครั้งและหลายๆ ครั้งที่ผ่านมาผู้กองกวินทร์ก็ยังพอจะไม่ถือสาได้ด้วยไม่อยากเสียเกียรติของทหารที่ต้องทำร้ายผู้หญิงแต่ครั้งนี้มันคงจะสุดทนจริงๆ ทำไมถึงไม่ต่างคนต่างอยู่ มีเรื่องกันทีไรทิชากรมันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนทุกครั้งแล้วเพลงพิณก็ไม่เคยถือสาด้วย

“พาแม่หนูนี่ไปหาหมอเถอะ” ผบ.พสุธาบอกกับผู้จัดการของทิชากร เขาก็เหนื่อยใจกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ พฤติกรรมของเธอมันเกินเยียวยามาก จะต้องให้ตายจากกันไปข้างใช่มั้ยเรื่องถึงจะจบ เขายังจำสภาพศพของวินตาได้เป็นอย่างดีว่าเละแค่ไหนแล้วก็ไม่อยากให้ใครต้องตายอย่างทรมานแบบนั้นด้วย

“เดี๋ยวก่อน” ครูระรินเรียกเอาไว้ขณะที่ผู้จัดการสาวค่อยๆ พยุงตัวทิชากรขึ้น ครูระรินมองทิชากรอย่างไม่ชอบใจและเกลียดยัยเด็กนี่นัก ที่โดนผู้กองกวินทร์เล่นงานไปขนาดนี้ก็สมควรแล้วอยากมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง

“เลิกทำตัวเหมือนหมากัดไม่ปล่อยซักที ต่างคนต่างอยู่ได้แล้วแล้วก็อย่ามายุ่งกับหลานของฉันอีก พ่อกับแม่เธอไม่เคยเล่าให้ฟังหรอว่าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนวินตาตายยังไง ถ้าไม่อยากมีจุดจบแบบนั้นก็อยู่ให้ห่างๆ หลานของฉันซะ” สายตาแสนดุของครูระรินทำให้ทิชากรไม่กล้าต่อปากต่อคำ ครั้งพอหันไปมองทางเพลงพิณก็เห็นผู้กองกวินทร์กอดเพลงพิณไม่ยอมปล่อย ความเกลียดแสนเกลียดที่สุมอยู่ในใจทำให้ทิชากรไม่คิดจะเชื่อฟังในคำเตือนของครูระริน ยิ่งเธอแพ้เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะ เธอไม่สนหรอกว่าวินตาจะเคยตายยังไง แม่ของเธอมีลูกพี่ลูกน้องชื่อวินตาซึ่งมีศักดิ์เป็นป้าของเธอ เห็นว่าตายก่อนที่เธอจะเกิดแค่ไม่กี่เดือนเนื่องจากถูกสัตว์มีพิษฉกกัด…แล้วยังไง อีเพลงพิณมันจะกลายร่างเป็นงูมาฉกกัดเธองั้นหรอ ก็เอาสิ แต่ก็รีบหน่อยนะเพราะถ้าลงมือช้าเธอนี่แหละจะเล่นงานมันก่อน ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้ยิ่งน่าจัดการ จะเอาให้มันตายทั้งแม่ทั้งลูกไปเลยแล้วดูซิว่าผู้กองกวินทร์จะหัวใจสลายสักแค่ไหน

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ”

นี่ไม่คิดจะหยุดจริงๆ หรอ เพลงพิณก็ใช่ว่าจะกลัวทิชากร เธอมองอีกฝ่ายตอบอย่างไม่ยอมแพ้คนอะไรดื้อด้านนัก คนแบบนี้ไม่ควรได้รับการให้อภัยจากใครทั้งนั้น ที่เธอห้ามสามีเมื่อก่อนหน้านี้ก็เพราะไม่อยากให้เขาต้องเสียเกียรติเท่านั้นแหละ

“ไปซะอย่ามายุ่งวุ่นวายที่นี่อีกแล้วก็อย่ามายุ่งกับฉัน ถ้าคราวหน้ามาหาเรื่องฉันอีกฉันก็จะไม่ยอมคุณเหมือนกัน ฉันปล่อยให้คุณมารังแกฉันมากเกินไปแล้ว”

“แก…”

“อย่าคิดว่าฉันจะกลัวนะ” น้ำเสียงของเพลงพิณฟังดูเยือกเย็นและน่ากลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นจนแม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังมองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อและได้แต่ภาวนาขออย่าให้เธอมาพูดจากับเขาด้วยความเยือกเย็นแบบนี้เพราะเขาคงทนไม่ได้ “ถ้าการให้อภัยครั้งแล้วครั้งเล่าของฉันมันไร้ค่างั้นต่อไปคุณก็อย่าหวังว่าจะได้มันอีก”

ทุกคนพากันเงียบกริบเพราะไม่เคยเห็นเพลงพิณดูน่ากลัวแบบนี้ แม้แต่แววตาแสนอ่อนโยนของเธอก็ยังดูแข็งกร้าว เธอจ้องทิชากรนิ่งอย่างดุดันและเย็นชาจนทิชากรรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ยิ่งยามมองไปรอบกายแล้วเห็นรูปปั้นพญานาคภายในวัดเธอก็ยิ่งกลัวและรู้สึกว่าแววตาของเพลงพิณมันดูมีอำนาจที่น่าเกรงขามมาก ความน่ากลัวจากดวงตาของเพลงพิณทำให้ทิชากรไม่กล้าสบตาจนต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อนจะรีบชวนผู้จัดการของตัวเองออกไปจากบริเวณนี้ ซึ่งก่อนไปผู้จัดการคนดังกล่าวก็ยังหันมาค้อมศีรษะให้เพลงพิณเป็นเชิงขอโทษอีกครั้งก่อนจะรีบพาทิชากรออกไป

พอทิชากรไป จากที่ทำหน้าดุๆ เพลงพิณก็ถอนหายใจออกมา เธอก็เป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีรัก โลภ โกรธ หลงเหมือนกับคนอื่นๆ เพียงแต่บุคลิกด้านนี้เธอแทบจะไม่เคยใช้หากว่าไม่สุดจะทนจริงๆ

“เรา…กลับกันเถอะนะคะ”

“คะ…ครับ” จากที่โกรธๆ ทิชากรอยู่พอได้มาเห็นเพลงพิณในเวอร์ชันนี้ผู้กองกวินทร์ก็พูดอะไรไม่ออก รู้สึกเกรงอกเกรงใจเธอไปหมดแล้วก็กลัวว่าเธอจะทำกับเขาเหมือนทิชากรด้วย

“ดูพี่จะหายใจไม่ทั่วท้องนะ” ปฐวีที่เห็นอาการกลัวเมียขึ้นสมองของผู้กองกวินทร์กำเริบก็แอบมากระซิบแซวด้านหลัง ไงล่ะ เจอพี่สาวของเขาเล่นมาดดุขึ้นมาถึงกับพูดติดอ่างเลยนะ

เพลงพิณหันมายิ้มหวานๆ ให้สามี ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ เมื่อมองมาที่ ผบ.พสุธากับครูระรินซึ่งครูระรินก็ได้เดินเข้ามาหาเธอแล้วลูบศีรษะเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย

“ดีแล้วลูก การให้อภัยมันควรค่าแก่คนที่รู้จักสำนึกผิดแต่ถ้าจะเกินเยียวยาแบบยัยเด็กนี่เราก็ไม่จำเป็นต้องไปใจดีด้วย ร้ายมาก็ร้ายตอบไปเลยป้าอยู่ข้างน้องเพลงนะลูก”

“ดูสอนหลานเข้าสิ” ผบ.พสุธาว่า กับปานมณฑาล่ะจิกกัดกันไม่หยุดแต่กับหลานนี่รักแทบจะกลืนกิน

“เมื่อก่อนยัยป่านก็เคยโดนวินตารังแกมาสารพัดจบแทบเอาชีวิตไม่รอด นั่นมันเกินพอแล้วค่ะรินไม่อยากให้ลูกหลานของวินตามารังแกลูกหลานของเราต่ออีกรุ่นหรอก” ครูระรินตอบสามีแล้วจึงหันมายิ้มโอ๋หลานสาวอีกที แต่พอมองมาทางผู้กองกวินทร์ก็อดขำไม่ได้ ก่อนหน้านี้เห็นว่าจะฆ่าทิชากรเสียให้ได้แต่มาตอนนี้กลับหงอกลัวเมียดุซะงั้น

หลังจากที่ ผบ.พสุธากับครูระรินพาไปเลี้ยงมื้อเย็นแล้วเพลงพิณก็พาน้องๆ นางรำทุกคนกลับที่พักซึ่งเป็นรีสอร์ตอยู่ริมแม่น้ำมูลโดยห้องพักแต่ละห้องจะแยกเป็นหลังอยู่ห่างกัน ตอนแรกอาร์ตี้ว่าจะนอนห้องเดียวกับข้ามโขงแต่พอเห็นข้ามโขงถอดเสื้อแล้วที่ตัวของเขามีแต่รอยแผลและรอยช้ำน่ากลัวอาร์ตี้ก็รีบเก็บข้าวของไปนอนกับสาวๆ นางรำทันที แม้ว่าข้ามโขงจะใจดีกับทุกคนแค่ไหนแต่เห็นรอยแผลแล้วก็อดกลัวไม่ได้แล้วไหนในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของเขาจะเต็มไปด้วยอาวุธและระเบิดอีก ของแบบนี้ขออยู่ห่างๆ จะดีกว่า ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าเพิ่งเสร็จงานแต่ก็ไม่น่าจะแบกอุปกรณ์ทำมาหากินมานอนด้วยแบบนี้

“อาร์ตี้โทรมาฟ้องค่ะว่าพี่ข้ามโขงเอากระเป๋าอาวุธเข้าไปไว้ในห้องพักด้วย ตอนนี้หนีไปนอนกับสาวๆ แล้ว” เพลงพิณว่าขำๆ ขณะเดินกลับมาที่เตียงนอนหลังจากคุยสายกับอาร์ตี้ พอเธอกลับมาที่เตียงผู้กองกวินทร์ก็ขยับมานั่งซ้อนข้างหลังแล้วเอาหวีมาแปรงผมให้เธอ ตอนนี้เขาอารมณ์ดีขึ้นแล้วหลังจากที่เมื่อตอนบ่ายกลับมาโรงแรมแล้วได้เพลงพิณกอดโอ๋ ตอนไปกินมื้อเย็นกับทุกคนก็สนุกตามประสาพี่ๆ น้องๆ จนถึงตอนนี้

“พอเสร็จงานแล้วพวกพี่ก็มาหาน้องเพลงเลยค่ะเลยไม่ได้เอากระเป๋าอาวุธไปเก็บ อีกอย่าง…สงสัยข้ามโขงมันกลัวโดนอาร์ตี้จับปล้ำมั้งก็เลยเอาไปขู่ด้วย” เพลงพิณหัวเราะคิกๆ ตามสามี อาร์ตี้ไม่จับพี่ชายของเธอปล้ำหรอก คนที่อาร์ตี้อยากปล้ำคือสามีของเธอมากกว่า

“เห็นพี่เรนเจอร์บอกว่าพรุ่งนี้จะพาน้องเพลงไปเที่ยว ห้ามเบี้ยวนะคะ” เธอหันมาชี้นิ้วบอกกับเขาพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆ ใส่ พรุ่งนี้ไม่มีงานรำเธอจึงให้น้องๆ นางรำพักผ่อนกันให้เต็มที่ แล้วพอมะรืนนี้รำที่ทุ่งศรีเมืองเสร็จก็จะกลับนครพนมกันเลยเพราะมีรำที่นครพนมต่อ

“ก็ว่าจะเบี้ยวอยู่หรอก” คนที่แปรงผมให้เพลงพิณอยู่ว่าขึ้นแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ถ้าไม่อยากให้เบี้ยวงั้นคืนนี้ครางเสียงหวานๆ ให้พี่ฟังหน่อย” จากที่แปรงผมอยู่ดีๆ มือหยาบๆ ก็เริ่มลูบไล้เพลงพิณโดยเฉพาะตรงผ้าแถบผืนบางที่เธอใส่ หลายครั้งเวลาที่เพลงพิณมีรำที่ต่างจังหวัดผู้กองกวินทร์มักจะตามมาคอยดูแลเธอดังนั้นในกระเป๋าเดินทางของเธอจึงมีชุดนอนแบบที่สามีชอบติดมาด้วยเสมอ

ผู้กองกวินทร์จับปอยผมของเพลงพิณขึ้นมาแล้วก้มลงมาจูบ คนอะไรหอมหวานแม้กระทั่งเส้นผม เขาชอบแปรงผมให้เพลงพิณ ผมของเธอนุ่มลื่นและมีกลิ่นหอม ด้วยเป็นนางรำเธอจึงไว้ผมยาวลงถึงสะโพกซึ่งพอเกล้าผมแล้วใส่เครื่องประดับจะทำให้ดูสวย

“เรื่องเมื่อตอนกลางวันนี้พี่ขอโทษนะคะ พี่อารมณ์ร้อนไปหน่อย” เขาหมายถึงเรื่องที่เขาบีบคอทิชากรแล้วพอเพลงพิณห้ามเขาก็ไม่เชื่อฟังเธอ

“น้องเพลงไม่โกรธหรอกค่ะ ถึงจะดูรุนแรงไปแต่น้องเพลงก็เข้าใจค่ะว่าพี่เรนเจอร์แค่ต้องการปกป้องน้องเพลง” เพลงพิณหันหน้ามาหาสามีแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา มือเล็กๆ แสนนุ่มยื่นขึ้นมาจับประคองใบหน้าของเขาเอาไว้แล้วจึงพูดต่อ “แต่ต่อไปไม่ทำแบบนี้แล้วนะคะ พี่เรนเจอร์ของน้องเพลงเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษทหารเรือเพราะงั้นอย่าเสียเกียรติเพียงเพราะผู้หญิงนิสัยแย่ๆ เลยนะน้องเพลงไม่อยากให้พี่เรนเจอร์ต้องด่างพร้อยเพราะคนแบบนั้น” แล้วคราวนี้เพลงพิณก็ดึงมือทั้งสองข้างของเขามากอดเอาไว้ที่อกของตัวเอง

“สองมือนี้มีไว้เพื่อปกป้องชาติบ้านเมือง สองมือนี้มีไว้เพื่อคอยดูแลน้องเพลงกับลูกๆ อย่าให้มันต้องแปดเปื้อนนะคะ”

“ค่ะ พี่เป็นเด็กดี เด็กดีจะเชื่อฟังน้องเพลงทุกอย่างเลย” สองสามีภรรยาหัวเราะไปด้วยกัน เพลงพิณเอนกายแนบแผ่นหลังซบอกสามีโดยที่ผู้กองกวินทร์ก็โอบกอดเธอจากทางด้านหลัง มือหยาบๆ ลูบไล้กายแสนสวยและจมูกก็ซุกไซ้ดอมดมกลิ่นหอมจากเส้นผมสวย

“น้องเพลงไว้ผมยาวแบบนี้แล้วสวยเหมือนนางฟ้า นางอัปสราเลยค่ะ ให้ตายสิพี่ตกหลุมรักน้องเพลงทุกวันเลยนะคะรู้มั้ย”

“สงสัยที่ผมสวยเพราะมีพี่เรนเจอร์ช่วยแปรงผมให้ทุกวันมั้งคะ” เขาชอบแปรงผมให้เธอตลอดจนเธอไม่อยากตัดผมเลย เธอจะไว้ผมยาวๆ แบบนี้แหละเขาจะได้แปรงผมให้ทุกวัน

“งั้นพี่จะแปรงผมให้ลูกสาวของเราด้วยลูกจะได้ผมสวยเหมือนน้องเพลง” เพลงพิณรีบพยักหน้ารับแล้วหันกลับไปหาเขา เธอเอื้อมตัวขึ้นไปจุ๊บที่ปลายคางของเขาหนึ่งทีแล้วสอดมือคล้องแขนกอดรอบคอของเขาเอาไว้ ใบหน้าหวานสวยซุกซบอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของสามีเหมือนงูที่กำลังเลื้อยรัดกายของผู้กองกวินทร์อย่างไรอย่างนั้น

“ถ้าพี่เรนเจอร์จะดูแลลูกดีแบบนี้งั้น…เดี๋ยวน้องเพลงจะคลอดลูกให้พี่เรนเจอร์เยอะๆ เลยดีมั้ยคะ”

“ฮั่นแน่ อยากได้ลูกเยอะๆ หรืออยากได้อย่างอื่น” เขาชี้นิ้วถามอย่างรู้ทันแต่แทนที่เพลงพิณจะเขินอายที่ถูกจับได้เธอกลับอ้าปากงับที่ปลายนิ้วของเขาอย่างยั่วเย้า แววตาเต็มไปด้วยความต้องการเสน่หา หากเป็นช่วงแต่งงานใหม่ๆ ก็คงมีเขินอายบ้างแต่ตอนนี้….เรื่องระหว่างสามีภรรยาเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังก็ไม่มีเหตุผลใดๆ ให้ต้องขวยเขินอีก เธอกับเขาไม่ได้เจอกันนานหลายวันแล้วเธอคิดถึงไออุ่นของเขาที่สุด

“น้องเพลงโลภค่ะ น้องเพลงจะเอาลูกแล้วก็…เอาอย่างอื่นด้วย” ว่าจบเพลงพิณก็ขยับกายลุกขึ้นนั่งคร่อมตักของสามี ผู้กองกวินทร์ยิ้มกริ่มชอบใจเพราะชอบให้เมียรุก มือหยาบๆ ค่อยๆ ลูบไล้ขานวลเนียนขาวผ่องของเพลงพิณก่อนจะดึงผ้าซิ่นผืนบางของเธอขึ้นจนผ้าซิ่นทั้งผืนมากองอยู่ที่เอวบาง แค่นั้นยังไม่พอเขายังเลื่อนมือไปนวดคลึงแก้มก้นที่เปลือยเปล่าของเธอเล่นด้วย ฝ่ายเพลงพิณเองดึงปมผ้าขนหนูที่เขานุ่งอยู่ออก จะว่าไปมานอนที่โรงแรมก็ดีเหมือนกันเพราะถ้าคืนนี้ต้องนอนค้างที่บ้านของครูระรินเธอคงไม่กล้าคลอเคลียกับสามีแบบนี้

เพลงพิณที่กอดรอบคอของผู้กองกวินทร์อยู่ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหาเขาอย่างช้าๆ ใช้จมูกของตัวเองแตะมาที่หน้าผากของสามีแล้วลากลงมาเรื่อยๆ ผู้กองกวินทร์ตาปรือฉ่ำด้วยถูกใจ มือที่นวดคลึงแก้มก้นนุ่มๆ เปลี่ยนมาเป็นรูดกายแกร่งของตัวเองให้พร้อม ห่างเมียมานานคืนนี้จะขอจัดหนักๆ หน่อยเถอะ

กลิ่นกายแสนหอมของสามียั่วยวนใจเพลงพิณนัก พอลากจมูกลงมาจนถึงริมฝีปากแล้วเธอก็จูบเขาทันที ริมฝีปากนุ่มๆ เรื่อสีอ้างับริมฝีปากที่มีรอยช้ำ ด้วยกลิ่นกายที่หอมกรุ่นทำให้กลบกลิ่นยาทาแผลที่เธอเพิ่งทาให้เมื่อก่อนหน้านี้ เธอดูดเม้มริมฝีปากของเขาราวกับหิวโหยสลับทั้งริมฝีปากบนและล่าง ผู้กองกวินทร์ปล่อยให้เธอกลืนกินเขาเต็มที่เพราะรู้ดีว่าเมียคิดถึงแต่ยิ่งเพลงพิณจูบเขาแล้วเขาก็ยิ่งอดใจไม่ไหว จากที่ตั้งใจว่าคืนนี้จะรับบทกวางน้อยให้เมียขย้ำพอเจอแบบนี้เข้าไปขอคืนร่างกลับไปเป็นสุดยอดนักล่าแห่งผืนป่าแบบเดิมจะดีกว่า

“อ๊ะ” เพลงพิณชะงักด้วยตกใจ จากที่จูบเขาอยู่ดีๆ ผู้กองกวินทร์ก็เป็นฝ่ายเร้าจูบเธอแทน จูบของเขามันเร่าร้อนรุนแรง เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธอ ดูดริมฝีปากล่างสลับกับริมฝีปากบนแล้วสอดลิ้นเข้ามา ลิ้นน้อยๆ ของเธอก็ตวัดรับลิ้นของเขาทำให้รสจูบยิ่งเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เพลงพิณครางออกมาในลำคอและคล้ายจะลืมหายใจ เธอพยายามจะจูบเขาตอบแต่จูบของเขาก็ช่างร้อนแรงเหลือเกิน

“อ๊า” เขาผละจูบจากริมฝีปากของเธอมาเป็นซุกไซ้ซอกคอหอมๆ ริมฝีปากร้อนๆ ประทับจูบลงมาแล้วขบกัดเบาๆ จนเนื้อสาวสะดุ้งแต่เพลงพิณก็ไม่คิดที่จะห้าม เธอเอียงคอให้สามีซุกไซ้อย่างตามใจสลับกับครางเสียงหวานๆ ในลำคอ มือที่เคยลูบไล้สามีเปลี่ยนมาเป็นจิกตามเนื้อตัวของเขาเมื่อยามที่เขากดแรงลงมาบนเนื้อนุ่ม ยิ่งยามที่ลิ้นของเขาปาดโลมเลียซอกคอและเนินอกของเธอเพลงพิณก็ยิ่งขนลุกเกรียวด้วยซาบซ่าน

ผู้กองกวินทร์ทั้งซุกไซ้และโลมเลียเธออยู่นานก่อนจะผละจูบออก เพลงพิณยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขาทำให้ใบหน้าของเขาอยู่ระหว่างอกของเธอพอดี ดวงตาคู่สวยปรือฉ่ำและมองสบตากับสามีเมื่อเขาค่อยๆ ปลดผ้าแถบผืนบางสีขาวออกจากตัวเธอ อกอวบชวนให้หลงใหลปลายยอดสีชมพูชูชันคล้ายกับจะท้าทายให้เขาลิ้มลองแล้วยิ่งเป็นอกของคนที่กำลังตั้งท้องมันจึงดูเต่งตึงน่าสัมผัส ผู้กองกวินทร์ซุกใบหน้าเข้าหาอกอวบๆ สูดดอมดมกลิ่นกายของเมียรัก มือหยาบๆ นวดคลึงเบาๆ ที่ส่วนฐานของอกนุ่ม

เพลงพิณเนื้อตัวแดงก่ำอดเขินอายไม่ได้แต่ด้วยแรงปรารถนาเธอจึงจับมือของผู้กองกวินทร์เอาไว้แล้ววางมือของเขาไว้ตรงอกของเธอก่อนจะนำมือเขาให้บีบนวดอีก เธอขยับกายเข้าหาเขาจนแนบชิดแล้วส่ายเอวร่อนเข้าหาเขาอย่างช้าๆ มือก็ยังนำพามือของเขาให้นวดคลึงอกของตัวเองแล้วร้องครางออกมาตามที่ลิ้นชื้นๆ ของเขาปาดเลียที่ปลายยอดสีหวาน ความเสียวซาบซ่านส่งผลให้เธอเกร็งจิกนิ้วมือลงไปที่หลังของเขาหากแต่เอวบางก็ยังคงส่ายหาไออุ่นที่แข็งแกร่งพร้อมเล่นสนุกกับเธอแล้ว

“คิดถึงพี่มากมั้ยคะ” น้ำเสียงที่แหบพร่าเอ่ยถามก่อนจะอ้าปากงับยอดอกสีหวานแล้วดูดจ๊วบๆ เหมือนเด็กที่หิวโหย เพลงพิณเอียงกายป้อนความอวบอิ่มจากอกตัวเองให้สามีอย่างเอาใจไม่มีหวง ถามมาได้ว่าเธอคิดถึงเขามั้ย เธอกับลูกคิดถึงเขาจนจะเป็นบ้า จนต้องออกมารำหาอะไรทำไม่ให้ฟุ้งซ่านนี่ไง

“จะกินก็รีบกินตั้งแต่ตอนนี้นะคะ เดี๋ยวอีกหน่อยจะมาแย่งนมลูกกินไม่ได้”

“ไม่สน ถ้าเจ้าแฝดอยากกินก็ให้มาต่อคิวพ่อเอาแล้วกัน” คนเป็นพ่อที่จ้องจะแย่งนมลูกว่าเพลงพิณจึงทุบไหล่เขาเบาๆ หนึ่งที แล้วพอเธอจะทุบซ้ำอีกทีเขาก็ยึดมือของเธอเอาไว้เสียก่อนแล้วผละใบหน้าออกจากอกของเธอ

“เด็กดื้อจะตีผัว แบบนี้ต้องโดน…”

“ว๊าย” เพลงพิณร้องเสียงหลงเมื่อถูกประคองลงไปนอนกับเตียงอย่างนุ่มนวล พอจะขยับตัวหนีผู้กองกวินทร์ก็ยึดขาทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วแยกออกจากกัน

“พี่เรนเจอร์…” เธออายนะ เพลงพิณหายใจไม่ทั่วท้องแล้วรีบหลับตาลงเมื่อเห็นสามีก้มลงมาที่เนื้อนวลกลางกาย นิ้วมือของเขาแตะลูบไล้เบาๆ แต่แค่นี้ก็ทำเอาเธอหายใจสะท้านแล้ว เพลงพิณจิกมือลงไปกับที่นอนอีกเมื่อคราวนี้ลิ้นชื้นๆ ได้ปาดเลียมาที่เนื้อนวลของเธอ

“ซี๊ดดดดด” เธอสูดปากออกมาอย่างไม่รู้ตัวและเริ่มหอบหายใจ ลิ้นร้ายปาดแซะตามร่องกลีบของกุหลาบสีหวาน น้ำหวานที่แฉะฉ่ำทั้งหอมและหวานจนติดใจไม่รู้หน่าย ปลายลิ้นปาดแซะทั่วกุหลาบงามคล้ายกับจะสำรวจหาน้ำหวานแต่ยิ่งลิ้นของเขาทำงานอย่างช่ำชองน้ำหวานก็ยิ่งมากขึ้นจนไหลเยิ้มเปียกที่นอน เพลงพิณครางหงิงๆ สั่นระริกกับความซาบซ่านแล้วก็ยิ่งกรีดเสียงครางดังขึ้นเมื่อนอกจากลิ้นร้ายที่พลิ้วไหวแล้วนิ้วมือของเขาที่สอดเข้ามาที่กุหลาบงามก็ยิ่งทำให้เธอแทบขาดใจ

“ซี๊ดดดด พี่…อ๊า” เรียวขาขาวๆ สั่นระริกด้วยความเสียว สะโพกกลมกลึงส่ายไปมาตามจังหวะที่นิ้วมือของสามีขยับ มีความสุขราวกับโบยบินอยู่ท่ามกลางปุยเมฆ เสียววูบวาบไปทั่วท้องและเสียวปานใจจะขาดกับฤทธิ์ของลิ้นที่พลิ้วไหว

“อูย…พี่ อื้อออ อ๊า” เพลงพิณเผลอกลั้นหายใจไม่รู้ตัวแล้วจิกผ้าปูที่นอนแน่น เกสรของกุหลาบงามถูกรุกเร้าอย่างหนักด้วยปลายลิ้นแม้แต่นิ้วมือสองนิ้วก็ยังสอดตวัดพาเธอล่องลอยไปไกลแสนไกล แล้วยิ่งยามที่สามีค่อยๆ ใช้สองมือประคองสะโพกของเธอขึ้นแล้วปาดลิ้นโลมเลียระรัวไปทั่วกุหลาบงามเพลงพิณก็กรีดร้องใจจะขาดเสียให้ได้

“อ๊า!!! ซี๊ดดด พี่ เรนเจอร์…” ไม่ไหวแล้วเธอเสียวเหลือเกิน เพลงพิณน้ำตาคลอทั้งสุขสมและเสียวใจแทบขาด พอเห็นเธอกรีดร้องไม่หยุดผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งปาดลิ้นตวัดรัวอย่างเอาใจจนเพลงพิณครวญครางเสียงหวานดังขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊า พี่…ซี๊ดดดด พี่…อ๊า!!!” เพลงพิณกระตุกไปทั้งตัว น้ำหวานเอ่อนองฉ่ำผ้าปูที่นอนเป็นดอกดวงขนาดใหญ่เมื่อผู้กองกวินทร์ส่งเธอไปชื่นชมสวรรค์ที่สุดแสนสวยงาม เสียงหวานยังคงครางในลำคอแม้แต่น้ำตาที่เอ่อคลอก็ยังเป็นน้ำตาแห่งความสุขสม เพลงพิณนอนหอบหายใจทั้งรอยยิ้มแล้วพอเธอปรือตาขึ้นก็เห็นสามีโน้มตัวลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอต่อ

“…พี่เรนเจอร์…” เธอเรียกเขาเสียงหวาน สองมือประคองใบหน้าของเขามามองสบตาใกล้ๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดแก้มนวลของเธอ ดวงตาของเขาที่มองสบตากับเธอฉ่ำวาวไม่แพ้กัน

“ที่รักขา…”

“ขา” เขาขานรับพร้อมกับกุมมือของเธอ เอียงแก้มคลอเคลียกับมือนุ่มๆ ของเธอเหมือนแมวน้อยขี้อ้อน ก่อนหน้านี้น้องแมวเพลงพิณก็มาอ้อนเธอแต่พอเธอพาไปนอนที่เบาะนอนข้างเตียงน้องแมวก็หลับปุ๋ยแต่พ่อของน้องแมวนี่สิยังคงอ้อนเธออยู่

“น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์ค่ะ”

“คิดถึงพี่แล้วคิดถึงอย่างอื่นด้วยมั้ยคะ”

“คิดถึงทุกอย่างที่เป็นพี่เรนเจอร์ค่ะ…เมื่อกี้นี้…” แล้วเพลงพิณก็เอียงแก้มแดงๆ หลบสายตาจนผู้กองกวินทร์ต้องเอียงตามมามองเธออย่างหยอกเย้า

“เมื่อกี้นี้อะไร”

“เมื่อกี้นี้…น้องเพลงชอบ” เธอทำเสียงอ้อมแอ้มอย่างน่ารักผู้กองกวินทร์เลยทั้งขำทั้งเอ็นดู เขารู้ว่าเธอชอบ เขารู้ดีว่าเธอชอบอะไรเลยจัดให้โดยไม่ต้องให้เธอต้องร้องขอเพราะเขาเองก็ชอบเหมือนกัน น้องงูน้อยของเขาทั้งสวย หอมหวานและอร่อยที่สุดในโลก ยิ่งกินยิ่งอร่อย

“พี่ก็ชอบ ชอบมากด้วย”

เพลงพิณไล้นิ้วไปตามใบหน้าคมเข้มของเขา มองเขาอย่างสำรวจ เธอรักผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน สายตาของเพลงพิณมองต่ำลงไปที่กายกำยำของเขาที่ตอนนี้นอกจากรอยแผลเป็นที่เธอคุ้นเคยดีก็ยังมีรอยสักยันต์ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง แม้จะไม่ค่อยชอบแต่ถ้ารอยสักยันต์นี้จะช่วยคุ้มครองสามีของเธอให้ปลอดภัยเธอก็ยินดี

“มีรอยสักแล้วพี่ขี้เหร่รึเปล่าคะ”

“ไม่ค่ะ” เพลงพิณส่ายหน้าตอบ เอ็นดูในความห่วงหล่อของเขา “พี่เรนเจอร์ของน้องเพลงหล่อที่สุดในโลก ทั้งรูปหล่อ น่ารัก ขี้อ้อนแล้วก็แสนดี…น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ”

“ชื่นใจที่สุดเลยเมียจ๋า เมื่อกี้นี้น้องเพลงครางเสียงหวานมากเลย…ครางให้พี่ฟังอีกได้รึเปล่า “

” …ถ้าอยากฟังก็ต้องทำให้น้องเพลงครางสิคะ”

เหมือนชี้โพรงให้กระรอก ผู้กองกวินทร์ยิ้มกริ่มแล้วจัดให้ตามคำขอ เขาโน้มตัวลงมาจูบเพลงพิณโดยที่เธอก็จูบเขากลับ ต่างฝ่ายต่างก็ตวัดสอดลิ้นแลกเปลี่ยนความหอมหวานให้แก่กัน แม้ว่าอารมณ์รักของเขาจะมากและร้อนแรงมากแค่ไหนแต่ผู้กองกวินทร์ก็นึกห่วงลูกน้อยทั้งสองในท้องเสมอบทรักของเขาจึงมีทั้งความเร่าร้อนและอ่อนโยนควบคู่กันไป

ทั้งสองร่างที่เปลือยเปล่ากอดรัดแลกจูบแสนหวานแต่เร่าร้อนจนที่นอนยับยู่ยี่ เสียงครวญครางแสนหวานของเพลงพิณดังไปทั่วห้องสลับกับเสียงครางกระเส่าของผู้กองกวินทร์ กายแกร่งขนาดใหญ่ของเขาสอดผสานแนบรักเข้าไปในกายของเธอ สะโพกสอบขยับโยกไปตามจังหวะรักโดยที่เธอก็ส่ายสะโพกโยกรับกับเขา เพลงพิณยกเรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างรัดเอวของสามี ชอบที่สุดในยามที่กายแกร่งของเขาสอดแทรกเข้ามาในกายของเธอ มันอบอุ่นและเหมือนเติมเต็มความรักของเขากับเธอให้แนบแน่นแม้ว่าขนาดที่ใหญ่โตจะทำให้เธอจุกแต่ความซาบซ่านมันก็ทำให้เธอหลงเพลินไปกับรสรักเสน่หา

“อ๊า!!! ซี๊ดดดด พี่จ๋า…” ในขณะที่กายส่วนล่างถูกรุกเร้า ปลายยอดอกสีหวานก็ยังถูกสามีดูดกินส่วนอีกข้างเขาก็บีบนวดอย่างเพลินมือ พอดูดดื่มข้างซ้ายจนหนำใจก็ย้ายมาข้างขวา ผู้กองกวินทร์ตักตวงความสุขลิ้มชิมกินเมียรักให้หนำใจสมกับที่คิดถึงมานาน

“อ่าห์” เขาครางออกมาแล้วหยัดกายลุกขึ้นนั่งโดยที่สะโพกยังคงโยกกระหน่ำจนเกิดเสียงดังตับๆๆ กายแกร่งขนาดใหญ่และยาวเป็นมันแผล็บด้วยน้ำหวานของเพลงพิณสอดแนบเข้าไปในกุหลาบดอกสวยสีหวาน พอเขาจับเรียวขาของเธอให้กางออกเขาก็ยิ่งสอดรักแนบกายเธอได้ถนัดขึ้นและมันก็แน่นตอดรัดจนเขาเองก็แทบทนไม่ไหวต้องเปล่งเสียงครางกระเส่าตามเพลงพิณ

สวย…ยิ่งมองยิ่งตกหลุมรัก ผู้กองกวินทร์มองคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขา เพลงพิณนอนครวญครางเสียงหวานและสูดปากเพราะความเสียวไม่หยุด เธอบิดกายด้วยความซาบซ่านจนเรือนผมยาวสวยแผ่สยายเต็มที่นอน หน้าอกอวบเต่งตึงกระเพื่อมไหวตามแรงโยกสะโพกของเขา กายขาวผ่องแดงก่ำด้วยฤทธิ์เสน่หาและมีรอยจูบเป็นจ้ำๆ ของเขาติดอยู่

“ซี๊ดดดด อ๊า…เสียว พี่จ๋า น้องเพลง…สะ เสียว” เสียงหวานๆ แหบพร่าและสั่นเครือ เพลงพิณไขว่คว้าดึงสามีมากอด ความสุขซาบซ่านทำให้ลืมอายร้องขอไออุ่นจากเขาไม่หยุด “เอาอีก…พี่จ๋าเอาอีก อื้มมม อ๊า!!! เสียว ซี๊ดดด”

“ชอบมั้ยคะ อ่าห์ ซี๊ดดด”

“ชะ…ชอบค่ะ อ๊า!!!” เพลงพิณน้ำตาร่วงด้วยความเสียว ผู้กองกวินทร์ดึงแขนทั้งสองข้างของเธอให้มากอดรอบคอของเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก ซึ่งพอเพลงพิณได้ขึ้นมานั่งบนตักของเขาเธอก็ยิ่งขยับกายโยกสะโพกเข้าหาความแข็งแกร่งที่ใหญ่โตได้ถนัดขึ้น สองแขนเกาะไหล่ของสามีเอาไว้แน่นแล้วเป็นฝ่ายโยกสะโพกเข้าหาเขาอย่างพลิ้วไหวชำนาญ สองเต้าสวยเด้งกระเพื่อมไปตามจังหวะ ปลายยอดถูไถไปตามกายกำยำของสามี

“ซี๊ดดดด อ่าห์…ดีจังเลยเมียจ๋า อ่าห์” ผู้กองกวินทร์ตาพราวไปหมดขณะมองเมียรักโยกสะโพกเข้าหา เพลงพิณขยับกายให้เขาสอดรักเข้ามาแล้วทั้งนั่งบดนั่งโยกด้วยอารมณ์ปรารถนา กายงามแอ่นไปข้างหลังแล้วร่อนส่ายเอวอย่างเซ็กซี่โดยที่เสียงหวานก็ยังครางทรมานเสียวไม่หยุด ผู้กองกวินทร์ก็โยกกายเข้าหาแล้วดึงเอาตัวของเธอเข้ามากอด จมูกเรียวสูดดอมดมกลิ่นกายแสนหอมของเธอแล้วซุกไซ้ซอกคอของเธอซ้ำ ในใจก็ภาวนาขอให้ค่ำคืนนี้ยาวนานแสนยาวนานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้เหลือเกิน เวลาที่เขาได้ร่วมรักดูดดื่มกับเมียรักของเขาแบบนี้ น้องเพลง…พี่รักน้องเพลงเหลือเกิน คนดีของพี่

ตลอดทั้งค่ำคืนผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างหวานชื่นราวกับเป็นคืนเข้าหอ ยิ่งได้หยิบยื่นความรักแสนหอมหวานให้กันมาตลอดทั้งคืนผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งติดเมียจนนึกอยากจะนอนกกกอดเมียอีกตลอดทั้งวัน หากเพลงพิณไม่ทวงสัญญาเรื่องไปเที่ยวเขาก็คงจะขอเธอต่อแขนต่อขาให้ลูกแฝดอีกเพราะเมื่อคืนนี้มันสุดยอดมาก นึกแล้วก็อยากจับเมียกดกับเตียงแล้วจัดการทำให้เธอครางออกมาอีกเหลือเกิน ยิ่งตอนนี้เธอมาแต่งตัวสวยยั่วเขาอีก

“…แต่งสวยขนาดนี้เดี๋ยวพี่ก็เบี้ยวไม่พาไปเที่ยวหรอก” ผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่ปลายเตียงว่ายิ้มๆ ขณะดูเพลงพิณแต่งตัวซึ่งตอนนี้เธอนุ่งผ้าซิ่นไหมแพรวาแล้วใส่เสื้อครอปสายเดี่ยวตัวจิ๋วสีดำอวดหน้าท้องขาวนวลเนียนแล้วมีสไบแพรวาผืนเล็กห่มทับ ยิ่งเธอปล่อยผมยาวสลวยยิ่งดูงดงามเหมือนนางในวรรณคดี

“อ้าว ถ้าไม่ไปเที่ยวแล้วจะทำอะไรคะ” เพลงพิณทำหน้างอทันทีขณะเดินเข้ามาหาสามี และเหมือนกับหลงกลพอเธอเดินเข้ามาหาเขาก็คว้าเธอไปนั่งกอดบนตักในทันที

“ถามมาได้ว่าทำอะไร….พี่ก็จะทำแบบเมื่อคืนนี้สิ” เขากระซิบบอกข้างแก้มนวลแล้วสอดมือมานวดอกอวบของเธอเบาๆ “พี่อยากกินเมียจ๋า อยากสอดตัวเข้าไปแนบรักกับเมียของพี่”

“พี่เรนเจอร์…” คนบ้า มาพูดอะไรแบบนี้แต่เช้ากัน เพลงพิณอดเขินไม่ได้เพราะเมื่อคืนนี้เธอก็นั่งขย่มเขาอยู่ตั้งนาน

“ยังเช้าอยู่เลย…พี่ขอชุดเล็กก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเช้า”

“เอ๋…”

“ไม่เอ๋ มาเอาแทนดีกว่า” ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวเพลงพิณก็ถูกจับกดลงไปกับที่นอนทันที ในใจลึกๆ เธอเองก็ยังปรารถนาไออุ่นจากสามีอีกเหมือนกันดังนั้นพอเขาจับเธอกดลงไปกับเตียงเธอจึงรีบสอดแขนกอดรอบคอของเขาแล้วโน้มคอเขาลงมาจูบ ก่อนที่เสียงครวญครางอย่างมีความสุขจะดังลั่นห้องขึ้นมาอีกครั้ง

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นโชยอบอวลอยู่ภายในห้องอาหารของทางโรงแรม แขกที่เข้าพักมากินมื้อเช้ากันค่อนข้างบางตาเพราะเป็นเวลาสายมากแล้วหากแต่ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาแววตาดุก็ยังคงนั่งคนแก้วกาแฟของตนไปมาอยู่ที่โต๊ะอาหารและมืออีกข้างก็กดโทรศัพท์ไปด้วย เขามีอาการหงุดหงิดนิดหน่อยเนื่องจากติดต่อคนที่อยู่ปลายสายไม่ได้มาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว หากว่าไม่ถูกน้องเขยลากตัวมาที่นี่และมีเหตุให้เดินทางข้ามไปยังฝั่งลาวไม่ได้ป่านนี้เขาคงรีบนั่งเรือข้ามแม่น้ำโขงไปที่บ้านของผู้เป็นย่านานแล้ว และพอนึกถึงน้องเขยก็ต้องถอนหายใจยาวออกมาอีก มันนัดเขาแต่เช้าว่าจะพาเมียไปใส่บาตรจากนั้นก็จะพาเมียไปเที่ยวแต่นี่อะไร สายป่านนี้แล้วยังไม่โผล่หัวมาอีก เขาอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าจนไปใส่บาตรก่อนมัน จนตอนนี้พระท่านคงฉันมื้อเช้าเสร็จแล้วแต่ไอ้น้องเขยตัวดีก็ยังไม่พาน้องสาวของเขาออกมาจากห้องพักเลย

“ตายยากจริง” เขาว่าเมื่อกำลังจะกดเบอร์โทรหาน้องสาวก็เห็นเธอกำลังเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยมีสามีของเธอกอดประคองมาอย่างแนบแน่นจนแทบจะอุ้มกันมาอย่างไรอย่างนั้น ที่มากันสายแบบนี้อย่าบอกนะว่ามัวแต่ต่อแขนต่อขาให้หลานแฝดของเขาอยู่ เรื่องหื่นนี่ไม่มีใครเกินจริงๆ

เพลงพิณยิ้มหวานให้พี่ชายทันทีเมื่อเดินเข้ามาหาเขาที่โต๊ะก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะประคองเธอนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับข้ามโขงที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พอเธอนั่งลงเรียบร้อยผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาจูบที่ขมับของเธอเบาๆ แล้วบอกว่าจะไปตักอาหารเช้าให้ ซึ่งพอเขาไปแล้วนั่นแหละเธอถึงได้หันมามองพี่ชายอีกที

“เป็นอะไรคะหน้ามู่ทู่เชียว เมื่อคืนนี้นอนไม่หลับหรอ”

“เปล่าค่ะ พี่หลับสบายดี” ข้ามโขงยิ้มตอบน้องสาว วันนี้เธอดูสดใสกว่าเมื่อวานมาก แววตาเป็นประกายสีหน้าบ่งบอกถึงความสุข ที่ซอกคอมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ เหมือนจะมีการทาแป้งปิดทับเอาไว้ด้วย เมื่อคืนนี้คงจะนอนกอดสามีทั้งคืนล่ะสิท่าถึงได้ดูสดใสแบบนี้

“วันนี้น้องเพลงดูสดใสกว่าเมื่อวานมากเลยนะ”

“…หรอคะ” เพลงพิณยิ้มเก้อๆ อย่างเขินอาย แก้มนวลแดงระเรื่อดูน่ารักพาให้ข้ามโขงยิ้มตาม เห็นน้องสาวมีความสุขแบบนี้เขาก็ดีใจ

“ร่าเริงสดใสแบบนี้ก็ดีแล้ว คนท้องน่ะต้องอารมณ์ดีให้มากๆ นะมันดีต่อลูกในท้อง”

“ค่ะ” เธอยิ้มตามที่พี่ชายบอกพลางลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ “น้องเพลงกับลูกมีความสุขมาก เราแม่ลูกมีความสุขเพราะมีพี่เรนเจอร์อยู่ด้วยค่ะ”

นั่นสินะ ก็รักกันมากเสียขนาดนี้นี่นา ข้ามโขงคิดแล้วมองผู้กองกวินทร์ที่ถืออาหารเช้ามาให้เพลงพิณหลายอย่างทั้งข้าวต้ม ไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปัง ผลไม้แล้วก็ทั้งนม ทั้งน้ำส้มคั้นอีก ข้ามโขงมองผู้กองกวินทร์ก็เห็นว่าอีกฝ่ายก็ดูอารมณ์ดีสดใสเหมือนกันกับเพลงพิณ พอเอาอาหารเช้ามาให้เมียก็เริ่มป้อนเมียเสียทุกคำ กินข้าวถ้วยเดียวกัน ช้อนคันเดียวกัน ทั้งป้อนทั้งโอ๋เมียจนดูน่าหมั่นไส้เหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าเป็นอะไรกัน

“นังแมวอ้วนเพลงพิณล่ะพี่เรนเจอร์ “

ขวับ! ผู้กองกวินทร์หันมามองข้ามโขงด้วยสายตาตำหนิ

” เรียกลูกสาวกูให้ดีๆ หน่อย” พ่อแมวปกป้องลูกสาว “เอาไปฝากไว้กับอาร์ตี้แล้ว จะอุ้มมาที่ห้องอาหารก็เกรงใจแขกคนอื่นเผื่อมีคนแพ้ขนแมว” เห็นว่าวันนี้อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำจะพักผ่อนกันอยู่ที่โรงแรมทั้งวันผู้กองกวินทร์ก็เลยไปฝากแมวไว้เพราะวันนี้เขาจะพาเพลงพิณออกไปเที่ยวข้างนอก

“อย่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์สิคะ ตั้งใจกินข้าวหน่อย” ผู้กองกวินทร์ว่าพลางป้อนข้าวต้มให้เพลงพิณที่กำลังกดโทรศัพท์ตอบข้อความแชทอยู่

“น้องเพลงคุยกับเพชรน้ำผึ้งอยู่ค่ะ เพชรน้ำผึ้งส่งรูปนี้มาให้ดู” แล้วเพลงพิณก็หันหน้าจอโทรศัพท์ให้สามีกับพี่ชายดูซึ่งเป็นภาพที่เพชรน้ำผึ้งแอบถ่ายมา คำแสนกำลังนอนหนุนตักผู้เป็นแม่อยู่ภายในบ้าน “น่ารักจังเลยนะคะ แทบทั้งชีวิตคุณลุงไม่ได้อยู่กับแม่ของตัวเองเลย พอคุณยายชวนเพชรน้ำผึ้งไปเที่ยวที่บ้านด้วยคุณลุงก็เลยตามไป แม่ลูกได้อยู่ด้วยกันแล้ว” เพลงพิณดีใจกับผู้เป็นลุงนักที่ได้มาหาแม่ของตัวเองเสียที ตลอดเวลาที่คุณยายของเธออยู่ฝั่งลาวคงเป็นโอกาสที่คุณยายจะได้อยู่กับลูกชายของตัวเองหลังจากที่พลัดพรากจากกันไปเกือบทั้งชีวิต

ข้ามโขงเองก็พลอยดีใจไปกับพ่อของตัวเองที่ได้มีโอกาสกลับมาอยู่กับแม่ผู้ให้กำเนิดเสียที แต่ว่า…

“เพชรเขาติดต่อกับน้องเพลงตลอดเลยหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” แล้วเพลงพิณก็เลื่อนภาพในมือถือให้พี่ชายดูต่อซึ่งเป็นภาพที่เพชรน้ำผึ้งส่งมาให้ตอนที่อยู่กับคุณยายพุดตานที่ฝั่งลาว ทั้งภาพกินข้าวด้วยกัน ภาพคุณยายสอนให้ทอผ้า ภาพถ่ายสามคนกับคุณยายและคำแสน ภาพเดินเล่นภายในโรงทอผ้า “คุณยายจับเพชรน้ำผึ้งแต่งชุดผ้าไหมดูน่ารักมากๆ เลยค่ะพี่ข้ามโขง นี่ๆ รูปนี้ถ่ายเมื่อเช้านี้เลยนะคะ เพชรน้ำผึ้งบอกว่าจะหัดทอผ้ามาฝากน้องเพลงด้วย” เพลงพิณเปิดภาพตอนที่เพชรน้ำผึ้งนั่งกี่หัดทอผ้าให้พี่ชายดูอีก ดูจะเห่อน้องสาวคนใหม่อยู่ไม่น้อยในขณะที่ข้ามโขงกลับเหมือนจะมีควันออกที่หู

เขาติดต่อหาตั้งแต่เมื่อวานกลับติดต่อไม่ได้ ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะเรื่องสัญญาณโทรศัพท์ นี่ยัยเด็กนี่เลือกปฏิบัติใช่มั้ยเนี่ย ไม่ยอมติดต่อหาเขาแต่กลับมาคุยกับน้องสาวของเขาฉ่ำ

“เอาโทรศัพท์ของน้องเพลงมาให้พี่ยืมหน่อยสิคะ”

“เอ๋” เพลงพิณหันมามองหน้ากันกับผู้กองกวินทร์ สงสัยว่าพี่ชายจะยืมโทรศัพท์ของตัวเองไปทำไมทั้งๆ ที่โทรศัพท์ของเขาก็ยังวางอยู่บนโต๊ะ

“เอาให้มันไปเถอะค่ะ” เหมือนจะรู้ใจอีกฝ่ายผู้กองกวินทร์จึงส่งโทรศัพท์ของเพลงพิณให้ข้ามโขงแล้วยิ้มกริ่ม เดี๋ยวเจ้าอาวาสคงได้วีนสาวให้ดู

พอรับโทรศัพท์มาแล้วก็เป็นตามที่ผู้กองกวินทร์คิดเมื่อข้ามโขงรีบต่อสายไปหาเพชรน้ำผึ้งในทันที สีหน้าพร้อมที่จะวีนเป็นอย่างมากจนสองสามีภรรยาได้แต่มองหน้ากัน

(“ว่ายังไงคะพี่เพลงพิณ…”)

หน็อย…ข้ามโขงกัดฟันกรอดๆๆ ยัยเด็กนี่เลือกปฏิบัติจริงๆ ด้วย

“โทรหาเป็นพันๆ สายทำไมไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบแต่กลับมาตอบแต่น้องเพลงคนเดียวแบบนี้มันหมายความว่ายังไง”

(“เอ๋า หมอซั่นตี้”) (อ้าว หมอเองหรอ) น้ำเสียงเหมือนจะผิดหวังที่ไม่ใช่เพลงพิณยิ่งทำให้ข้ามโขงไม่พอใจ

“เฮาตั้งใจบ่ฮับสายอ้ายตี้เป็นหยังมาคือติดต่อบ่ได้จักเทือ เป็นแนวใด๋เว้ามาอย่าสิให้ได้สูน” (เราตั้งใจไม่รับสายพี่หรอทำไมถึงติดต่อไม่ได้สักที เป็นอะไรก็พูดมาอย่าให้ได้โมโห)

“โห อารมณ์มาเต็ม” เพลงพิณทำตาโต เพิ่งจะเคยเห็นพี่ชายวีนใส่สาวก็วันนี้ ไม่นึกว่าจะเป็นบุญตาได้มาเห็นอะไรแบบนี้จนผู้กองกวินทร์ต้องกระซิบบอกเธออีก

“พี่ชายน้องเพลงมันกำลังคลั่งรักน้องสาวนอกไส้” ว่าแล้วทั้งสองสามีภรรยาก็แอบหัวเราะกันคิกๆ แล้วแอบฟังข้ามโขงวีนใส่เพชรน้ำผึ้งต่อ

“แค่ตอบไลน์มันยากหลายซั่นตี้ โทรไปกะให้ฮับแหน่ฮู้บ่ว่าอ้ายคึดนำ” (แค่ตอบไลน์มันยากนักหรอ โทรไปก็รับสายหน่อยรู้มั้ยว่าพี่เป็นห่วง)

(“จักแหล่ว ข่อยบ่กล้าฮับสายย่านหมอคาเฮ็ดเวียกอยู่”) (ไม่รู้สิ ฉันไม่กล้ารับสายกลัวว่าหมอจะทำงานอยู่)

“คั่นเฮ็ดเวียกแล้วสิโทรหาได้ตี้” (ถ้าทำงานอยู่แล้วจะโทรหาได้หรอ) ยิ่งพูดก็ยิ่งฉุน ข้ามโขงตวัดสายตาดุใส่คู่สามีภรรยาที่พากับแอบหัวเราะเขาอยู่ มีอะไรให้น่าหัวเราะคนกำลังหงุดหงิด

“ต่อไปนี้คั่นอ้ายโทรหากะต้องฮับสายฮู้บ่ ตอบไลน์นำ คั่นยังติดต่อบ่ได้อีกปาดนี้ล่ะ…” (ต่อไปนี้ถ้าพี่โทรหาก็ต้องรับสายรู้มั้ย ตอบไลน์ด้วย ถ้ายังติดต่อไม่ได้อีกทีล่ะก็….)

(“ปาดนี่ล่ะแม่นหยัง”) (อีกทีแล้วจะทำไม)

ข้ามโขงรีบหุบปากในทันทีเมื่อคราวนี้เสียงที่ปลายสายไม่ใช่เสียงของเพชรน้ำผึ้งแล้วแต่กลับเป็นเสียงดุๆ ของผู้ชายที่เขาจำได้เป็นอย่างดี อยู่ๆ ก็เกิดอาการเหงื่อซึม ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดเขาแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกแบบนั้นเลย ตอนนี้อารมณ์มันเหมือนเขากำลังพูดสายอยู่กับพ่อตาอย่างไรอย่างนั้น

” เออ…พะ…พ่อหรอครับ” น้ำเสียงสั่นๆ ถามขึ้นด้วยความกลัวเกรงก่อนจะแอบเตะขาผู้กองกวินทร์ใต้โต๊ะเมื่ออีกฝ่ายกำลังพาเมียหัวเราะเยาะเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ไอ้ผัวเมียคู่นี้หนิ

(“แค่ติดต่อน้องไม่ได้แค่นี้ทำไมต้องเกรี้ยวกราดด้วย”) ความจริงคำแสนเป็นคนไม่ให้เพชรน้ำผึ้งรับสายเองแหละ เขาแค่อยากแกล้งลูกชายเล่นเพราะคิดว่าถ้ารู้ว่าเพชรน้ำผึ้งมาเที่ยวที่โรงทอผ้าของผู้เป็นย่าแล้วข้ามโขงต้องอยากตามมาแน่ๆ แต่ก็คงมาไม่ได้เพราะคงจะถูกน้องเขยลากไปหาเพลงพิณเสียก่อน

“มะ….ไม่ใช่แบบนั้นนะครับพ่อ ผม…ผมก็แค่เป็นห่วงคุณย่า ผมว่าจะโทรถามเพชรน่ะครับว่าคุณย่าสบายดีมั้ย”

(“เดี๋ยวนี้หัดมุสาแล้วหรอข้ามโขง”)

“โธ่พ่อครับ” เหมือนข้ามโขงจะจนมุมแล้วทุกด้าน จะขอคำแก้ตัวจากผู้กองกวินทร์เสียหน่อยอีกฝ่ายก็หันไปป้อนข้าวเมียต่อแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เขา “ผมเป็นลูกพ่อนะครับ” ลูกชายคนเดียวด้วย จะช่วยๆ กันหน่อยก็ไม่ได้

(“มึงไม่ใช่ลูกกู มึงเป็นลูกไอ้เชนทร์”)

“ถ้าผมไม่ใช่ลูกพ่อแล้วเราเป็นอะไรกันล่ะครับ”

(“พ่อเฒ่ากับลูกเขย”) (พ่อตากับลูกเขย) เท่านั้นแหละ ข้ามโขงยิ้มแป้นอย่างไม่รู้ตัวทันที หัวใจพองโตไปหมดแล้วตอนนี้ หมอหนุ่มเขินจนต้องยกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เก้อ

ในขณะเดียวกันเพชรน้ำผึ้งที่อยู่ข้างๆ คำแสนก็ตกใจทำหน้าไม่ถูก พ่อนะพ่อทำไมมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าเธอกันล่ะเนี่ย

เมื่อผู้เป็นพ่อพูดถูกใจข้ามโขงก็อารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง จากสีหน้าหงุดหงิดก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเพลงพิณเห็นแล้วก็อดยกมือขึ้นมาลูบแขนตัวเองไม่ได้เพราะขนลุก พี่ข้ามโขงของเธอนับวันยิ่งเหมือนฆราวาสเข้าไปทุกที เขาเริ่มเป็นผู้ชายปกติทั่วไปแล้วหลังจากที่เป็นเจ้าอาวาสเคร่งในศีลมานาน

*******************************************************************************

สร้อยพญาครุฑของทิชากรถูกลุงคำแสนกระชากไปตั้งแต่คราวก่อนแล้ว 

หึหึหึ ลุงงูก็อยู่ที่อุบลฯ ลุงงูบอกว่าพร้อมมาก

***************************************************

สปอยตอนหน้า ที่ทุ่งศรีเมือง จ.อุบลฯ มีอะไร รอดูได้เลย

***************************************

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ไรท์หายไปรักษาตัวมาค่ะ ไว้จะเล่าให้ฟังที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ นะคะ