80. ครุฑยุดนาค

80. ครุฑยุดนาค

วันนี้เป็นอีกวันที่เพลงพิณมีความสุขมากเมื่อได้ออกมาเที่ยวกับสามีโดยมีพี่ชายติดสอยห้อยตามมาด้วย หลังจากที่วางสายกับผู้เป็นพ่อข้ามโขงก็อารมณ์ดีอาสาเป็นคนขับรถพาเธอไปเที่ยว แม้ว่าเกือบทุกวัดในภาคอีสานเพลงพิณจะเคยไปมาหมดแล้วเพราะเธอรับงานรำบวงสรวงมาตั้งแต่เด็กและงานรำส่วนใหญ่ก็จัดขึ้นที่วัด แต่การได้มาวัดกับสามี มาไหว้พระขอพรให้ลูกน้อยทั้งสองคนในท้องก็ทำให้เธอยิ่งมีความสุขเพราะนี่คือการตั้งใจมาไหว้พระ มาเที่ยวไม่ใช่การมาทำงานเหมือนทุกที

“ขอให้น้องเพลงกับเจ้าแฝดแข็งแรงมากๆ ให้เจ้าแฝดเป็นเด็กดีคลอดง่ายๆ เกิดมาหน้าตาน่ารักเหมือนผม เก่งเหมือนผม ฉลาดเหมือนผม ไม่ดื้อไม่ซนเหมือนผม เป็นเด็กดีเหมือนน้องเพลง อ้อ ขอให้เกิดมาครบสามสิบสองทั้งสองคนด้วยนะครับ” เสียงคุณพ่อมือใหม่เอ่ยขอพรกับพญานาคองค์ดำ พญางูใหญ่สีดำสนิทมีห้าเศียรที่ปั้นขึ้นอย่างสวยงามสมจริงซึ่งประดิษฐานอยู่ที่ถ้ำลอดภายในวัดภูยอดรวย ก่อนที่จะมาไหว้ขอพรกับพญานาคองค์ดำเขาก็พาเพลงพิณไปทำบุญ ซื้อข้าวของมากมายมาถวายพระแล้วตอนนั้นเขาก็ขอพรพระแบบนี้เหมือนกัน เพลงพิณที่นั่งพนมมือไหว้อยู่ข้างๆ สามีเลยได้แต่มองเขาอย่างซึ้งใจกับความรักความห่วงใยที่เขามีต่อเธอและลูก

“แล้วระหว่างที่ผมไม่อยู่เพราะติดภารกิจงาน…ช่วยดูแลปกป้องและคุ้มครองลูกแฝดกับเมียของผมด้วยนะครับ อย่าให้มีภัยร้ายใดๆ มากล้ำกรายลูกเมียของผม”

“ขอหลายอย่างจังพี่เรนเจอร์” ข้ามโขงที่นั่งอยู่อีกข้างของเพลงพิณว่า ตั้งแต่ตอนทำบุญไหว้พระเห็นขอพรเยอะตลอดเลย

“อ้าว ก็น้องเพลงเคยมารำถวายท่านบ่อยๆ นี่ รำทีเป็นชั่วโมงเลยเพราะงั้นตอนขอพรก็ต้องขอเยอะๆ สิเอาให้คุ้ม ให้ท่านคุ้มครองน้องเพลงให้ดีน้องเพลงจะได้มารำถวายท่านอีกไง”

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีเพราะถึงจะดูเพี้ยนแต่เจตนาของเขาก็คือห่วงใยเธอกับลูก เธอได้แต่มองสามีแล้วก็ยิ้มก่อนจะหันมาขอพรบ้าง

“ช่วยปกป้องและคุ้มครองลูกแฝดของน้องเพลงด้วยนะคะ ขอให้ลูกแฝดของน้องเพลงแข็งแรงคลอดง่ายแล้วก็…ช่วยปกป้องคุ้มครองพี่เรนเจอร์ พี่ข้ามโขงและทุกๆ คนในทีมให้ปลอดภัยด้วย พอเสร็จภารกิจแล้วขอให้พี่เรนเจอร์ปลอดภัยกลับมาหาน้องเพลงกับลูกๆ” เพลงพิณหันมายิ้มให้สามีอีก ภารกิจของเขายังไม่เรียบร้อยและถ้ามีเบาะแสเพิ่มเติมเขาก็ต้องไปทำงานทันที บางทีนั่งกินข้าวกับเธออยู่ก็ต้องลุกไปทำงานกะทันหัน เธอก็หวังว่ารอบนี้เขาจะอยู่กับเธอหลายๆ วันหน่อย ไว้เธอเสร็จงานรำวันพรุ่งนี้แล้วจะได้กลับนครพนมพร้อมกัน

“เด็กดี ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะคะ น้องเพลงน่ะเลี้ยงเด็กทารกไม่เป็นยังไงพี่ก็ต้องปลอดภัยกลับมาสอนน้องเพลงเลี้ยงลูกอยู่แล้ว พี่เลี้ยงเด็กเก่งนะดูอย่างยัยปักเป้ากับต้าวโมกสิพี่ก็เลี้ยงดีจนอ้วนตุ้ยนุ้ยทั้งสองตัวเลย”

“ลูกคนนะไม่ใช่ลูกหมา” เสียงข้ามโขงงึมงำๆ อยู่คนเดียว ถึงว่าสิหลานไม่รัก

“เดี๋ยวกูแบ่งให้มึงช่วยเลี้ยงซักตัว”

เพลงพิณส่ายหน้ายิ้มๆ ไปกับการจิกกัดกันระหว่างพี่เมียกับน้องเขย พอเห็นเธอเงียบหน่อยแล้วแยกเขี้ยวใส่กันตลอดแต่พอเธอทำท่าจะลุกขึ้นทั้งสองคนก็รีบสามัคคีเข้ามาช่วยประคองเธอคนละข้าง ประคบประหงมเธอราวกับไข่ในหินจนบางทีเธอก็อดเขินไม่ได้เมื่อคนอื่นๆ ต่างก็หันมามองทางเธอซึ่งมีชายหนุ่มสองคนคอยเดินประกบคนละข้าง จะมีใครเข้าใจผิดคิดว่าเธอควงหนุ่มสองคนพร้อมกันมั้ยเนี่ย นี่ดีนะที่เพลงรักไม่ได้มาด้วยไม่งั้นคงได้วุ่นวายกว่านี้แน่

เมื่อบอกว่าจะพามาเที่ยวผู้กองกวินทร์ก็จัดเต็มพกกล้องถ่ายรูปมาด้วย ด้วยมีเมียสวยถ่ายรูปมุมไหนก็สวยทุกมุมเขาก็เลยรัวชัตเตอร์ให้เพลงพิณเป็นนางแบบ ถ่ายไปก็ชื่นชมความสวยของเธอไปและเผลอมองนางแบบจนถือกล้องค้างอยู่กับที่ราวกับต้องมนต์ เพลงพิณหัวเราะคิกๆ กับอาการของสามี แต่งงานกันจนท้องลูกแฝดแล้วเขายังราวกับเพิ่งจะตกหลุมรักเธออยู่ได้

“นี่น้องเพลงเป็นคนหรือกล้องถ่ายรูปกันแน่เนี่ย ทำไมเวลาที่พี่มองน้องเพลงพี่ต้องยิ้มให้ตลอดเวลาด้วย”

“เพราะมึงเป็นคนบ้าไง” ข้ามโขงที่ยืนอยู่ด้วยกันอดว่าคนเดียวไม่ได้ เขายืนหัวโด่อยู่นี่แต่ผู้กองกวินทร์ก็ทำเป็นมองไม่เห็น พาเมียมาไหว้พระที่วัดทำอย่างกับมาฮันนีมูน สวีทกันดีเหลือเกิน

“ถ้าจะยิ้มให้น้องเพลงบ่อยแบบนี้งั้นน้องเพลงมาเป็นตากล้องให้พี่เรนเจอร์บ้างดีกว่านะคะ” เพลงพิณเดินเข้ามาเอากล้องไปจากสามีที่ยังไม่คลายจากมนต์รัก แต่พอสำรวจกล้องดีๆ เธอก็เงยหน้าทำขมวดคิ้วใส่เขา แล้วพอกดดูภาพอื่นๆ ที่ติดอยู่ในกล้องมาก่อนหน้านี้เธอก็ต้องรีบส่งกล้องคืนสามีไป นี่มันกล้องที่เขาใช้ตอนออกไปทำงานนี่ ในกล้องยังมีรูปคนร้าย ศพคนร้ายและของกลางอยู่เลย ข้ามโขงที่เห็นน้องสาวไม่กล้าดูรูปในกล้องจึงเข้ามาดึงกล้องไปจากผู้กองกวินทร์

“จะเอากล้องมาใช้ทำไมไม่เคลียร์รูปในเมมออกก่อนพี่เรนเจอร์ นี่มันมีรูปไม่เหมาะกับเด็กและสตรีมีครรภ์นะ” แล้วก็ดันมาถ่ายรูปน้องสาวเขารวมกับรูปคนร้ายอีก แม้แต่รูปเขาก็ไม่อยากให้น้องสาวต้องแปดเปื้อนกับรูปของคนร้ายในกล้อง

“ก็ว่าจะเคลียร์อยู่แต่ลืม เมื่อคืนนี้มีอะไรๆ ให้ทำเยอะ” คนที่มีอะไรๆ ให้ทำเยอะว่าอย่างไม่เกรงใจพี่เมียก่อนจะดึงเพลงพิณมาโอบกอด “โทษทีนะคะพี่รีบไปหน่อย เดี๋ยวพี่เคลียร์รูปแยกไฟล์ให้น้องเพลงใหม่นะคะ “

เพลงพิณถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ด้วยความเข้าใจเธอก็ยังคงยิ้มหวานให้สามีตามเดิม เขาจริงจังกับงานมากแต่เรื่องแค่นี้เธอก็ไม่ถือหรอก สำหรับเธอแล้วเธอขออย่างเดียวคือขอให้เขาทำงานสำเร็จและปลอดภัยกลับมาหาเธอก็พอ เพลงพิณจับประสานมือกับสามีเอาไว้ เธอมีความสุขเสมอเมื่อมีเขาอยู่ด้วย มือหยาบๆ ของเขามันอบอุ่นมากและความอบอุ่นนี้ก็ซึมซับเข้ามาสู่หัวใจของเธอ

“พี่เรนเจอร์พาน้องเพลงไปเที่ยวต่อนะคะ” เสียงหวานๆ เอ่ยบอกและการออดอ้อนของเพลงพิณก็ทำให้ผู้กองกวินทร์เหมือนจะลืมโลกทั้งใบไปเลย เขาจับมือของเพลงพิณเอาไว้ไม่ยอมปล่อยแล้วพาเธอเดินเที่ยวและถ่ายรูปไปทั่ววัดภูยอดรวยซึ่งนอกจากจะมีรูปปั้นพญานาคองค์ดำ พญางูใหญ่สีดำห้าเศียรแล้วที่บริเวณด้านบนของหน้าผาวัดภูยอดรวยก็ยังมีหลวงพ่อยอดรวย 108 พระองค์ เจดีย์พระพุทธเจ้า 28 พระองค์ รวมถึงพระพุทธรูปและเจดีย์เล็กๆ สีขาวเรียงรายอยู่อีกหลายองค์

ระหว่างที่พาเพลงพิณเดินเที่ยวผู้กองกวินทร์ก็คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี คอยซับเหงื่อให้ ป้อนน้ำดื่มให้แล้วพอเห็นเธอเดินเร็วหรือเดินไม่ระวังเขาก็จะดุทันทีตามประสาคนห่วงเมียที่กำลังท้องจนต้องคอยตามประกบอย่างแนบชิด ข้ามโขงเองก็เข้าใจดีสองสามีภรรยาดีจึงเดินทิ้งระยะห่างก่อนจะเป็นเบาหวานตายเพราะผู้กองกวินทร์ชอบหยอดแต่คำหวานใส่เมีย ไม่รู้ไปสรรหามุกจากไหนมาจีบเมียได้ตลอด นอกจากวัดภูยอดรวยแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยังพาเพลงพิณไปเที่ยวที่อื่นๆ โดยเน้นเป็นวัดและคาเฟ่สวยๆ มากกว่า แม้ว่าใจจะอยากพาเพลงพิณไปเที่ยวน้ำตกรูหรือน้ำตกแสงจันทร์ ไปล่องแพที่เขื่อนสิรินธร อยากพาเธอไปผาแต้มแต่เขาคิดว่าการพาเธอไปเที่ยวแบบลุยมากๆ มันจะไม่เป็นผลดีต่อเธอกับลูก ช่วงตั้งท้องเพลงพิณค่อนข้างเพลียง่าย ไหนพรุ่งนี้ยังต้องไปรำอีกเขาเลยจัดเป็นทริปเที่ยวเบาๆ ไม่เน้นออกกำลังมากแล้วพอช่วงบ่ายก็จะพาเธอกลับโรงแรมไปนอนพัก เขารู้และเข้าใจคนท้องเป็นอย่างดีเพราะเคยดูแลตอนที่แก้วเจ้าจอมท้องตั้งสองครั้ง ประสบการณ์การดูแลคนท้องมีเต็มเปี่ยมเขาจึงดูแลเพลงพิณได้อย่างไม่มีขาดตก

“น่าเสียดายไม่ได้ไปดูน้ำตก อดล่องเรือดูแก่งด้วย” เพลงพิณว่าขึ้นขณะมากินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ริมแม่น้ำมูล ที่นี่บรรยากาศดีมาก มีมุมถ่ายรูปสวยๆ เยอะ เธอมาที่อุบลฯ ก็บ่อยครั้งแต่ทำไมถึงยังไม่เคยมาที่ร้านอาหารสวยๆ แบบนี้กันนะ

“กิจกรรมไม่เหมาะกับคนท้องค่ะ ท้องแฝดด้วย” ได้ยินเมียว่า คนที่กำลังตั้งใจหั่นสเต๊กในจานให้เมียก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องเธอ ไปเที่ยววัด เที่ยวตามคาเฟ่นี่แหละดีแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จเขาก็จะรีบพาเธอกลับไปนอนพัก คนท้องต้องพักผ่อนเยอะๆ และต้องอารมณ์ดีให้มากๆ เจ้าแฝดลูกจ๋าจะได้เกิดมาน่ารักเหมือนกับเขา

“ตอนท้องพี่ไนเปอร์ยังไปทำงานที่ฐานได้เลยค่ะ มีบู๊กับคนร้ายด้วย”

“นี่ น้องเพลงของพี่เป็นนางฟ้านางสวรรค์นะคะ ทำไมต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับยัยปีศาจแม่ลูกดกนั่นด้วย ไม่เอาค่ะเวลากินข้าวห้ามพูดถึงปีศาจมารร้ายนะคะมันไม่ดี”

ว่าไปนั่น ชอบเหลือเกินจิกกัดน้องสาวเนี่ย ลับหลังนี่เก่งตลอดแต่ถ้าไปพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ไนเปอร์ของเธอมีหวังโดนปีศาจ เอ๊ย! มีหวังโดนพี่ไนเปอร์จับหักคอแน่ๆ เพลงพิณคิดก่อนจะอ้าปากกินอาหารที่สามียื่นมาป้อน แม้จะเขินๆ คนอื่นในร้านอาหารบ้างแต่เธอก็ไม่ปฏิเสธในความรักความห่วงใยที่สามีมีให้ ไม่รู้ว่าเพราะอาหารที่นี่อร่อยอยู่แล้วหรือเพราะมีคนป้อนแสนน่ารักอยู่ด้วยเธอก็เลยค่อนข้างเจริญอาหาร

“แล้วพรุ่งนี้มีงานรำที่ทุ่งศรีเมืองใช่มั้ยคะ” เห็นน้องสาวกินมื้อเที่ยงอย่างมีความสุขแบบนี้ข้ามโขงก็พลอยเจริญอาหารตาม แต่พอมานึกถึงงานของเธอในวันพรุ่งนี้เขาก็อดถามถึงไม่ได้

“ใช่ค่ะ งานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธาที่จัดตรงลานเทียนเฉลิมพระเกียรติ งานใหญ่กว่าปีที่แล้วอีกนะคะพี่ข้ามโขง น้องเพลงจะรำบวงสรวงเปิดงานเป็นคนแรกค่ะตามด้วยน้องๆ แล้วก็มีการแสดงรำ การแสดงจากกลุ่มนาฏศิลป์อีกหลายๆ กลุ่ม ทุกปีน้องเพลงรำคนเดียวตลอดแต่ปีนี้อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำที่มาด้วยกันก็จะร่วมรำด้วย ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่เลยค่ะ พรุ่งนี้พี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์แต่งตัวกันหล่อๆ นะคะ ไฟแสงสีในงานสวยแบบจัดเต็มมาก” อย่าว่าแต่น้องๆ นางรำจะตื่นเต้นเลย แม้แต่เพลงพิณเองก็ตื่นเช่นกัน ถึงผู้กองกวินทร์จะเคยตามไปดูแลเธอที่งานรำหลายครั้ง ปีก่อนๆ ก็ตามมาเฝ้าแต่ว่าปีนี้จะเป็นปีแรกที่เขาได้มาเที่ยวงานนี้กับเธอ ทั้งมาในฐานะของสามีและฐานะพ่อของลูกน้อยในท้อง ปีก่อนๆ เธอได้แต่มองไฟแสงสีแล้วนึกจินตนาการการมาเที่ยวงานกับเขา ในที่สุดปีนี้ความฝันของเธอก็เป็นจริงเสียที

ข้ามโขงมองใบหน้าหวานสวยที่ฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มของน้องสาวแล้วก็ต้องนิ่งเงียบ ถึงเพลงพิณจะเคยมารำที่งานนี้แล้วในปีก่อนๆ แต่ว่าการที่เธอได้เจอกับทิชากรเมื่อวานนี้มันก็ทำให้เขาอดห่วงเธอไม่ได้ ตรงที่จัดงานตามที่เพลงพิณบอกมีต้นเทียนเฉลิมพระเกียรติอันเป็นสัญลักษณ์ของเมืองอุบลฯ ตั้งอยู่ เป็นต้นเทียนที่สวยงามและเป็นที่หล่อหลอมจิตศรัทธาของชาวอุบลฯ ให้เป็นหนึ่งเดียว ต้นเทียนที่เด่นสง่าด้วยรูปพญาครุฑที่สวยงามน่าเลื่อมใส… เพลงพิณบอกว่าได้ชวนผู้จัดการของทิชากรมาที่งานนี้ด้วยซึ่งเขาคิดว่าทิชากรอาจจะตามมาแล้วเกิดเรื่องอีก เมื่อวานนี้ตอนอยู่ที่ว่าป่าปากโดมเขาเห็นลุงงูตามมาเพลงพิณมาด้วย แต่ที่ทุ่งศรีเมืองมีต้นเทียนพญาครุฑขนาดใหญ่อยู่ถ้าเกิดทิชากรมาหาเรื่องเพลงพิณอีกลุงงูคงมาช่วยเพลงพิณไม่ได้ ถ้าสู้กันบนบกพญานาคไม่มีทางเอาชนะพญาครุฑได้

“ที่ทุ่งศรีเมืองมีพญาครุฑนะคะน้องเพลง”

“อ๋อ ใช่ค่ะ เป็นต้นเทียนพญาครุฑที่สวย สง่างามและน่าเกรงขามมากน้องเพลงชอบ เป็นแลนด์มาร์กของเมืองอุบลฯ เชียวนะคะ พรุ่งนี้ตอนรำบวงสรวงน้องเพลงจะรำบวงสรวงพญาครุฑด้วยพี่ข้ามโขงรอดูน้องเพลงรำนะ” เพลงพิณก็ยังคงตื่นเต้นกับงานพรุ่งนี้ต่อเช่นเดิม ถึงเธอจะรำบวงสรวงพญานาคเป็นหลักแต่เธอก็รำบวงสรวงพญาครุฑและสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ด้วย เพลงที่ใช้ประกอบการร่ายรำเกี่ยวกับพญาครุฑเธอก็เป็นคนทำเอง ใครๆ ต่างก็ชมว่าเป็นบทเพลงที่เพราะมากๆ แล้วอาร์ตี้ก็เป็นคนช่วยเธอคิดท่ารำสวยๆ ขึ้นมาอีก พรุ่งนี้เธอจะตั้งใจรำให้สุดฝีมือแล้วจะได้ขอพรให้พญาครุฑช่วยคุ้มครองลูกแฝดของเธอด้วย

ผู้กองกวินทร์สังเกตเห็นสีหน้าของข้ามโขงก็ขมวดคิ้วตาม แค่เมียเขาจะไปรำบวงสรวงแค่นี้ทำไมมันต้องทำหน้าเครียดด้วย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพลงพิณจะไปรำเสียหน่อย รำบวงสรวงพญาครุฑเขาก็เคยเห็นเธอรำเหมือนกัน เพลงเพราะมากแล้วท่ารำก็สวยที่สุด พรุ่งนี้เมียเขาจะสวยจะเด่นที่สุดทำไมมันต้องทำหน้าเครียดแบบนี้ด้วย

“ทำหน้าแบบนี้มึงเป็นอะไรข้ามโขง พญาครุฑที่ทุ่งศรีเมืองไม่บินมาจิกน้องเพลงหรอกน่า แต่ถ้าจิกมึงก็ไม่แน่เพราะกูจะรีบชี้เป้าบอกพญาครุฑว่ามึงเป็นพญานาค เชิญมาจิกกินได้เต็มที่ ฮ่าๆๆๆ” ผู้กองกวินทร์หัวเราะลั่นอย่างชอบใจและมองว่าข้ามโขงเครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แม้แต่เพลงพิณเองก็ยิ้มตอบพี่ชายพลางยื่นมือไปกุมมือของเขาเอาไว้

“ไม่มีอะไรหรอกนะคะพี่ข้ามโขง น้องเพลงมารำที่นี่ตั้งหลายปีแล้วก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ เดี๋ยวรำเสร็จน้องเพลงจะไปขอพรให้ลูกแฝดด้วย ลูกแฝดของน้องเพลงจะได้มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คอยคุ้มครองเยอะๆ”

“งั้นพี่จะคอยดูแลน้องเพลงอย่างใกล้ชิดนะคะ” ข้ามโขงฝืนยิ้มตอบน้องสาวเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกกังวล เขาไม่ได้กลัวว่าพญาครุฑจะมาทำร้ายเธอเพราะเธอเป็นคนจิตใจดีและตั้งมั่งอยู่ในศีล คนดีๆ แบบเธอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ล้วนต้องปกป้องดูแล ถ้าพรุ่งนี้ทิชากรไม่โผล่มาก็คงไม่มีเรื่องอะไรหรอกและเขาก็ขอให้มันเป็นแบบนั้น แต่ถ้าทิชากรมาเขาจะต้องคอยประกบน้องสาวให้ดีเพราะถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นลุงงูจะไม่สามารถมาช่วยเพลงพิณได้ตราบใดที่เธอยังอยู่ในทุ่งศรีเมือง

หลังมื้อเที่ยงเพลงพิณก็ยังไม่อยากกลับโรงแรมจึงอ้อนขอให้สามีพาเที่ยวต่อเพราะเวลาจะได้ออกมาเที่ยวด้วยกันแบบนี้ก็มีนานๆ ที ดังนั้นผู้กองกวินทร์จึงตามใจพาเธอเที่ยวต่ออีกที่สองทีแล้วจึงพาเธอกลับ แม้ว่าตอนที่เที่ยวอยู่นั้นเพลงพิณจะร่าเริงสดใสมากแค่ไหนแต่ทว่าทันทีที่ขึ้นรถจะกลับโรงแรมเธอก็หลับซบอกเขาทันทีด้วยความอ่อนเพลีย สองแขนเล็กๆ กอดสามีแน่น ใบหน้าที่หลับพริ้มแลดูมีความสุขที่ได้อยู่กับเขาผู้กองกวินทร์จึงกอดเธอไว้แนบอกไปตลอดทางจนถึงโรงแรม ซึ่งพอถึงโรงแรมแล้วเขาก็ยังไม่ปลุกเธอแต่ปล่อยให้เธอนอนหลับแล้วอุ้มพากลับห้องพักแทน เขาวางเธอลงนอนบนเตียงอย่างนุ่มนวล ปลดสไบที่เธอห่มออกเพื่อให้เธอหลับได้อย่างสบายตัวรวมถึงเอาผ้าเย็นมาซับหน้าเช็ดมือเช็ดเท้าให้ จากนั้นก็นั่งมองเธออยู่ที่ข้างเตียง ก่อนหน้านี้ทำงานมาเหนื่อยแทบตายแต่พอได้กลับมาอยู่กับเธอเขาเหมือนได้ชาร์จแบตฯ เลย เครียดกับงานแค่ไหนแต่เขากลับเย็นกายสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ

“หลับปุ๋ยทั้งแม่ทั้งลูกเลย” เขามองเธออย่างไม่รู้จักเบื่อและได้แต่ภาวนาว่าขอเขาพักกายใจอยู่กับเธอไปอีกหลายๆ วันหน่อยเถอะ ขออย่าเพิ่งมีงานด่วนเข้ามาตอนนี้เลย

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นแล้วมีเสียงข้ามโขงลอดเข้ามาผู้กองกวินทร์จึงดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้เพลงพิณก่อนจะลุกไปเปิดประตูห้องให้ ซึ่งตอนนี้ข้ามโขงได้พาลูกสาวของเขามาส่งหลังจากที่ฝากเอาไว้กับอาร์ตี้และน้องๆ นางรำ

“มาแล้วหรอลูก มามะๆ ไปนอนกับคุณแม่และน้องๆ นะคะ” คนมีแมวเป็นลูกสาวอุ้มเอาแมวอ้วนสีขาวไปวางลงบนเตียงข้างเพลงพิณโดยมีข้ามโขงเดินตามเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแรงๆ สีหน้าสีตาเหมือนมีเรื่องไม่สบายผู้กองกวินทร์จึงโยนกระป๋องน้ำอัดลมจากในตู้เย็นไปให้

“เป็นอะไรข้ามโขง หน้าตาดูไม่ดีตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้วนะ” หรือว่า… “อย่าบอกนะว่ามึงยังคิดมากเรื่องพญาครุฑอยู่ เอาน่าๆ กูจะไม่ชี้เป้าให้พญาครุฑมาจิกมึงแล้วก็ได้พอใจมั้ย” คนพูดก็พูดไปขำน้องชายไปแต่ข้ามโขงกลับไม่ขำด้วย สายตาคมที่ดูดุอย่างไม่ได้ตั้งใจตวัดมามองหน้าน้องเขยอย่างเซ็ง

“มันไม่ใช่อย่างนั้นพี่”

“แล้วมันเรื่องอะไร มีอะไรก็พูดมา” น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์ฟังดูเป็นทางการมากขึ้น เขาเปิดกระป๋องน้ำอัดลมแล้วยกขึ้นดื่มก่อนจะเข้าไปนั่งข้างข้ามโขงบนโซฟา เขาแค่อำเรื่องพญาครุฑกับมันเล่นๆ แต่มันกลับเครียดจริงหรอเนี่ย

“พญาครุฑเป็นผู้มีคุณธรรม ท่านไม่มาทำร้ายน้องเพลงหรอก แต่ว่า…” นี่เขาจะอธิบายอย่างไรดีเนี่ย ข้ามโขงพยายามนึกหาคำมาอธิบาย

“ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ เมื่อวานนี้คุณทิชาเขาดูโกรธแค้นพี่กับน้องเพลงมาก ผมกลัวว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะโผล่ไปที่งานที่ทุ่งศรีเมือง”

“ช่างปะไร น้องเพลงมีลุงงูคอยตามดูแลด้วยนี่ มึงก็บอกเองว่าเห็นลุงงูอยู่แถวๆ นี้”

“แต่ถ้าคุณทิชามาหาเรื่องน้องเพลงที่ทุ่งศรีเมืองลุงงูจะไม่สามารถมาช่วยน้องเพลงได้นะพี่เรนเจอร์ พญาครุฑที่ทุ่งศรีเมืองทำให้ลุงงูเข้ามาไม่ได้”

จริงด้วย ผู้กองกวินทร์ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ทุกทีเวลาที่เขาไม่อยู่เขาจะขอให้ลุงงูมาช่วยตามคุ้มครองเพลงพิณให้ตลอด พญานาคจะมีฤทธิ์มากตอนอยู่ในน้ำ แต่ถ้าขึ้นมาบนบกเมื่อไหร่แล้วละก็แทบจะเอาชนะฤทธิ์ของพญาครุฑไม่ได้เลย คิดแล้วผู้กองกวินทร์ก็หยิบลูกแก้วสีชมพูใสที่เขาพกติดตัวตลอดออกมามอง แก้วจันทรกาลของเพลงพิณทอประกายแสงสวย ยิ่งเธอทำบุญและอยู่ในศีลในธรรมเป็นอย่างดีแก้วจันทรกาลของเธอก็ยิ่งเป็นประกายสวย ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นเดินไปหาเพลงพิณก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างเธอซึ่งตอนนี้น้องแมวเพลงพิณกำลังนอนกอดแขนคุณแม่ของตนอยู่ เขาวางแก้วจันทรกาลไว้ข้างหมอนให้เธอแล้วมองดูเธอที่กำลังหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย

“ไม่เป็นไรหรอกข้ามโขง พรุ่งนี้พี่จะตามประกบน้องเพลงทุกฝีก้าวเอง ลองมันมาแตะเมียพี่ดูสิคราวนี้อย่าหาว่าพี่ทำร้ายผู้หญิงอีกก็แล้วกัน”

“ถ้าพรุ่งนี้เขาไม่มาก็คงไม่มีอะไรหรอก ผมแค่คิดไปก่อนเท่านั้นเอง เห็นน้องเพลงเล่าว่าได้ชวนผู้จัดการของคุณทิชามาเที่ยวงานวันพรุ่งนี้ด้วยผมเลยกลัวว่าเขาอาจตามผู้จัดการของตัวเองมา”

“โดนบีบคอไปขนาดนั้นคงไม่มีแรงลุกมาทำชั่วอีกหรอก ไม่ว่ายัยนานจะโผล่มาหรือไม่ก็ตามยังไงพี่ก็ต้องตามดูแลน้องเพลงอยู่แล้ว…ก็อย่างที่บอก เจ้าแฝดน่ะติดพ่อมากถ้าไม่มีพ่ออยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวจะพากันแหกปากร้องไห้เอา” ผู้กองกวินทร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาลูบที่ท้องของเพลงพิณเบาๆ แต่แล้วก็ต้องรีบลุกขึ้นและกระโดดกลับไปหาข้ามโขงเมื่อเขาเห็นว่าเงาของเพลงพิณที่สะท้อนในกระจกข้างเตียงเป็นพญางูใหญ่มีหงอนตัวสีขาวอีกแล้ว แม้จะเคยเห็นบ่อยๆ แต่มันก็ยังไม่ชินสักทีจนข้ามโขงต้องหัวเราะใส่

“ก็นึกว่าพี่จะชินแล้ว”

“หลับสนิททีไรเป็นแบบนี้ทุกที กูว่ากูชักจะตาฝาดบ่อยเกินไปแล้ว”

“เห็นบ่อยขนาดนี้ยังว่าตาฝาดอีกหรอ เฮ้อ ผมไม่กวนพี่แล้วดีกว่า ยังไงก็…อย่าทำให้น้องงูน้อยของผมหงุดหงิดเอาล่ะเดี๋ยวจะโดนงูฉกตายอันนี้ผมไม่รู้ด้วยนะ”

“เดี๋ยวก่อนข้ามโขง” รอยยิ้มที่ส่งมาให้พี่เมียดูเจื่อนๆ ด้วยหวาดระแวงจนข้ามโขงที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องต้องหันมาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“คือว่า...” ผู้กองกวินทร์มองกลับไปทางเพลงพิณที่ยังหลับสนิทอยู่บนเตียงอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมา “มึงมีเซรุ่มแก้พิษงูติดตัวมาด้วยมั้ย”

“หึ” ก็นึกว่าอะไร ข้ามโขงแสยะยิ้มใส่ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่น้องเขยอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เซรุ่มแก้พิษงูได้แต่แก้พิษพญานาคไม่ได้ โชคดีนะพี่เรนเจอร์”

ทันทีที่ข้ามโขงออกไปจากห้องนอนผู้กองกวินทร์ก็ถึงกับขนลุกเกรียวก่อนจะเดินกลับมาหาเพลงพิณที่ยังหลับสบายอยู่ ทำไมต้องมากลายร่างตอนนี้ด้วยเนี่ย เขาค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงแล้วนั่งกราบหมอนสามทีอยู่ข้างๆ เพลงพิณและแมวตัวอ้วน ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรต่อเขาก็พนมมือขึ้นก่อนจะเริ่มสวดมนต์ด้วยบทสวดขันธปริตร หรือบทสวดมนต์ที่ใช้ในการป้องกันภัยอันตรายจากสัตว์มีพิษ เช่น งู เป็นต้น งานนี้ขอสวดมนต์เอาไว้ก่อนเพื่อความสบายใจ

เสียงหัวเราะของข้ามโขงกับอาร์ตี้ดังมาให้ผู้กองกวินทร์ได้ทำหน้างอแล้วงออีกเมื่อเพลงพิณเล่าให้ข้ามโขงฟังว่าเมื่อวานนี้ตอนที่เธอหลับอยู่ในห้องพักจู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาเห็นผู้กองกวินทร์นั่งสวดมนต์บทขันธปริตรอยู่ข้างๆ พอเธอยื่นมือไปจับแขนเขาเขาก็ตกใจแรงจนสะดุ้งล้มตกเตียงไปอีกด้านทันที ไม่รู้ว่าไปกลัวงูที่ไหนฉกจนถึงกับต้องสวดมนต์บทนี้

“ตลกกันมากใช่มั้ยพวกมึง”

“มาก” ทั้งข้ามโขงและอาร์ตี้พร้อมใจกันตอบแล้วก็หัวเราะกันต่อ แม้แต่ครูระรินที่อยู่ด้วยกันก็ยังพลอยหัวเราะหลานเขยไปด้วย มันเพี้ยนได้แม่ยายจริงๆ เจ้าเด็กคนนี้

ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ทุ่งศรีเมืองกันแล้ว ด้วยงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธาเป็นงานต่อยอดส่งเสริมการท่องเที่ยวในงานประเพณีแห่เทียนพรรษาอุบลราชธานีจึงมีนักท่องเที่ยวมาชมงานกันมากมาย โดยเฉพาะมาถ่ายรูปกับเหล่าดอกไม้เทียนที่แกะสลักอย่างงดงามพร้อมทั้งขบวนแห่เทียนพรรษาสุดยิ่งใหญ่ในรอบตอนเย็นที่ทำให้ค่ำอันแสนธรรมดาของเมืองอุบลราชธานีกลายเป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีศิลป์อันงดงาม และที่โดดเด่นก็คงจะเป็นลานกิจกรรมเปิดงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธาที่จัดอยู่ลานเทียนเฉลิมพระเกียรติ ต้นเทียนเฉลิมพระเกียรติขนาดความสูง 22 เมตรตั้งอยู่บริเวณลานเทียนทุ่งศรีเมืองสวยเด่นเมื่อประดับด้วยไฟแสงสี ซึ่งจำลองมาจากชาดกในทศชาติเรื่อง พระมหาชนก โดยต้นเทียนนี้แกะสลักอย่างงดงามและวิจิตรบรรจงทั้งรูปพญาหงส์ พญานาค 7 เศียร ครุฑยุดนาค รวมทั้งเหล่าสัตว์ในนิทานชาดก และที่สวยเด่นที่สุดก็คือพญาครุฑขนาดใหญ่ที่ทั้งสวยงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

“น่าสงสารจริงๆ หลานป้า มีผัวกับเขาทั้งทีก็ดันได้ผัวเพี้ยนๆ” ครูระรินยื่นมือไปลูบผมเพลงพิณด้วยความเห็นใจหลานรักก่อนจะตักซุปไก่มันฝรั่งที่ปรุงมาเป็นอย่างดีป้อนเธอเพื่อบำรุงหลานแฝดในท้อง

“ป้ารินครับ ให้ไอ้ข้ามโขงกับอาร์ตี้หัวเราะผมแค่สองคนก็พอครับ ป้ารินไม่ต้องหัวเราะผมหรอกแล้วก็ไม่ต้องสงสารน้องเพลงด้วย โชคดีที่สุดในชีวิตของน้องเพลงก็คือการได้ผมเป็นสามี ผู้ชายที่รูปหล่อได้มากมายขนาดนี้บนโลกนี้ก็มีแค่ผมคนเดียวนี่แหละครับ”

“อุ๊ยตาย คนเดียวในโลกที่ไหน ลืมไปแล้วหรอยะว่าตัวเองมีฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันอย่างกับส่องกระจก” ว่าแล้วครูระรินก็ยื่นถ้วยซุปมาใส่มือหลานเขย “อย่าพูดมาก ป้อนซุปน้องเพลงไปเดี๋ยวป้าไปดูเด็กๆ ที่จะมารำต่อจากพิธีบวงสรวงเปิดงานก่อน ถ้าป้ากลับมาต้องป้อนซุปน้องเสร็จแล้วนะอย่าให้น้องเพลงกับเจ้าแฝดในท้องของป้าต้องหิวเด็ดขาด”

“ค้าบ” คนเป็นหลานเขยตอบด้วยน้ำเสียงยานคาง หน้างอๆ แต่ก็ยอมรับเอาถ้วยซุปมาถือเอาไว้แต่โดยดี จนครูระรินลับสายตาไปแล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมาจูงมือเพลงพิณที่อยู่ในชุดนางรำแสนสวยเข้าไปนั่งในรถตู้ข้างเต็นท์ที่พักของเหล่านางรำ

ด้วยตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเพลงพิณกับเหล่าน้องๆ นางรำของตัวเองจึงมานั่งเตรียมตัวรออยู่ที่เต็นท์นางรำที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมให้ ซึ่งทางเจ้าภาพก็ใจดีมาก ขนเอาอาหารการกินมาให้ทุกคนพร้อมทั้งเข้ามาขอบคุณเธอเสียยกใหญ่ที่งานปีนี้เธอมารำเปิดงานให้ ด้วยเธอเป็นนางรำที่มารำทุกปีบวกกับตำแหน่งลูกสะใภ้ที่พลเอกคีรินทร์เคยพามาอวดกับทางผู้ใหญ่ ไหนจะมีผู้กองกวินทร์มาด้วยเพลงพิณจึงได้รับการดูแลอย่างดีเป็นพิเศษจนอดเกรงใจไม่ได้ จะว่าไปเข้ามานั่งรออยู่ในรถก็ดีเหมือนกันเพราะเธอก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง การมารำครั้งนี้เธอไม่ได้มารำในฐานะนางรำเฉยๆ แต่เธอยังแบกเอาความเป็นลูกสะใภ้ของสุวรรณเวชและลูกสะใภ้ท่าน ผบ.ทบ.เอาไว้ด้วย เพราะงั้นงานวันนี้เธอจะต้องทำให้ออกมาดีที่สุดเพื่อไม่ให้เสียชื่อครอบครัวของสามี

“ยังไม่หายงอนน้องเพลงหรอคะ” เรื่องที่เขากลัวงูจนต้องสวดมนต์เมื่อวานนี้เธอเล่าให้พี่ชายฟังแค่คนเดียวแต่ใครจะรู้ว่าพี่ชายของเธอจะเอาไปเล่าให้อาร์ตี้กับครูระรินฟังด้วย นี่ดีนะที่ปฐวีไม่ได้ตามผู้เป็นแม่มาด้วยไม่อย่างนั้นเขาคงได้มานั่งหัวเราะอยู่ที่นี่อีกคน

“เชอะ!” คนงอนทำท่าสะบัดหน้าหนีหากแต่มือก็ยังตักซุปอุ่นๆ ขึ้นมาป้อนเพลงพิณ เธอมองเขาทั้งยิ้มทั้งกลั้นขำเมื่อพ่อตัวดีทำท่างอนได้เหมือนกับน้องโมกเป๊ะๆ ลุงหลานพอๆ กัน

“ลูกจ๋า คุณพ่องอนแม่ใหญ่แล้ว คุณพ่อไม่น่ารัก...”

“โอ๊ยๆๆ พี่ยอมแล้วก็ได้” เจอไม้นี้เข้าไปใครจะกล้างอนต่อ ใครจะว่าอะไรเขาก็ช่างแต่เขาต้องเป็นคนที่น่ารักที่สุดในสายตาของเพลงพิณกับลูกจ๋าเท่านั้น เขาจะเป็นพ่อที่ดีและน่ารักกว่าที่สารวัตรพนาเป็นเลยล่ะ “รู้ว่าพี่รักมากก็อย่ารังแกพี่สิคะ” เขาตัดพ้อพลางคนถ้วยซุปไปมา แต่แล้วจากที่ทำหน้าหงอยๆ เขาก็ต้องฉีกยิ้มแป้นเมื่อเพลงพิณเอื้อมตัวขึ้นมาจุ๊บเขาเบาๆ ที่ปลายคาง ถ้างอนแล้วจะถูกง้อแบบนี้เดี๋ยวจะงอนให้ง้อทุกวันเลย

“ถ้าแอบจุ๊บพี่อีกเดี๋ยวจะขับรถพากลับโรงแรมเดี๋ยวเลยนะ ไม่ต้องรงต้องรำมันแล้ว”

“บ้า” เพลงพิณว่าด้วยความขวยเขิน นี่ดีนะที่กระจกรถมีผ้าม่านปิดมิดชิดรอบคันรถไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าจุ๊บคนขี้งอนหรอก วันเวลาที่เธอมีเขาอยู่ข้างๆ มันมีค่าทุกวินาทีตั้งแต่ที่เขากลับมาหาเธอเมื่อวันก่อนเธอจึงใช้เวลากับเขาอย่างคุ้มค่า

“บ้าอะไร เมื่อคืนนี้ไม่เห็นพูดแบบนี้หนิ” งานนี้เพลงพิณถึงกับเบิกตากว้างแก้มแดงขึ้นมาทันทีเมื่อผู้เป็นสามีก้มลงมาพูดด้วยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาพยายามสบตาเธอแต่เธอกลับไม่กล้าสบตาจนต้องแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น ยิ่งนึกถึงเรื่องที่เขาพูดก็ยิ่งอาย

“เมื่อคืนนี้…” คนเจ้าเล่ห์ยังคงยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะในขณะที่เพลงพิณหน้าหดแล้วหดอีกจนหายใจติดขัด ก็…ก็เมื่อคืนนี้เธอเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน เธอแต่งตัวสวยเอาใจเขา เธอจูบ เธอกลืนกินเขาไปทั้งตัวแล้วก็เป็นฝ่ายขึ้นคร่อมขย่มเขา เรียกหาเขาเสียงหวานว่าผัวคะ ผัวขาทั้งคืน ตอนนั้นสติเธอเตลิดไปไกลจนยากจะกู่กลับ มารู้ตัวอีกทีใครบางคนแถวนี้ก็ตื่นนอนมายิ้มแย้มอารมณ์ดีแต่เช้าเพราะเมื่อคืนโดนเธอจับกินอย่างถูกอกถูกใจ

“น้องเพลงทำเก่งมาก…ใจคอจะเอาให้พี่หลงหัวปักหัวปำจนโงหัวไม่ขึ้นเลยรึไงฮึ ทำเก่งๆ ถูกใจพี่แบบนี้ไว้เจ้าแฝดคลอดแล้วเห็นทีจะได้ทำน้องให้ต่อเลย”

เพลงพิณรีบก้มหน้างุดหัวใจเต้นโครมครามเมื่อคนตรงหน้าก้มลงมากระซิบพูดข้างแก้มของเธอ ในท้องยังไม่ทันจะคลอดก็คิดอยากจะได้เพิ่มแล้วหรอ

“เดี๋ยวคืนนี้พี่นอนให้น้องเพลงขึ้นมาขย่มเล่นอีกนะคะ”

“พี่เรนเจอร์” คนบ้า จะแกล้งเธอไปถึงไหนเธอเขินจะแย่แล้ว เพลงพิณแกล้งทำหน้างอใส่อย่างงอนๆ แต่พอเงยหน้าขึ้นมามองเขาเธอก็ทำหน้างอต่อไม่ไหว ความน่ารักของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มรับก่อนจะเอียงตัวไปกอดซุกอกของเขาจนเขาต้องรีบวางถ้วยซุปแล้วกอดเธอไว้ แม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพลงพิณก็รู้ว่าเขารับรู้ความรู้สึกทั้งหมดของเธอ เธอสูดกลิ่นกายหอมๆ ของเขาให้ชื่นใจ มีความสุขมากเหลือเกินในตอนนี้

“วันนี้น้องเพลงจะตั้งใจรำสวยๆ พี่เรนเจอร์รอดูนะคะ”

“พี่จะรอดูค่ะ เดี๋ยวถ่ายคลิปตอนรำเอาไปอวดคนอื่นๆ ด้วย เมียพี่รำสวยที่สุดในโลกงานนี้ต้องอวดค่ะ ส่วนเราสองคนก็ตั้งใจช่วยคุณแม่รำด้วยนะลูก” เพลงพิณหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสามีพูดกับลูกน้อยในท้องของเธอ แต่แล้วจู่ๆ แมวตัวอ้วนที่อยู่ในรถด้วยก็ได้กระโดดขึ้นมานั่งบนตักแทรกกลางระหว่างเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ราวกับอยากจะถูกกอดด้วยอีกคน

“ส่วนเราอยู่กับพ่อ อย่าไปกวนตอนคุณแม่กับน้องๆ กำลังรำเข้าใจมั้ยคะ”

“เมี๊ยว!” แมวอ้วนขานรับราวกับรู้ภาษาแต่ก็พอใจกับการได้อยู่ในอ้อมกอดของพ่อกับแม่ตามประสาแมวขี้อ้อน

เพลงพิณรับเอาแมวอ้วนจากสามีมาอุ้มบ้างเมื่อเขาหันมามองเธออีกครั้ง รอยช้ำจางๆ ที่ใบหน้าช่างดูแสนโหดหากแต่แววตาที่มองเธอกลับดูอ่อนโยนนัก เขาไล้มือหยาบๆ มาที่ใบหน้าของเธอ แตะแผ่วๆ เบาหวิวแต่สะท้านไปถึงหัวใจ พอปลายนิ้วของเขาแตะไล้มาที่ริมฝีปากที่เคลือบสีสวยเพลงพิณก็หลงเพลินจนลืมตัวขบงับปลายนิ้วของเขาเข้าให้ ผู้กองกวินทร์รีบกลั้นขำทันทีทั้งๆ ที่ถูกใจมากท่าทางน้องงูน้องจะลืมตัวเข้าให้

“อันนี้มันเล็กไป ไม่ใหญ่เท่าอันที่น้องเพลงกินเมื่อคืนนี้หรอกค่ะ”

ตาบ้านี่! เพลงพิณทำหน้าเหลอหลารีบปัดมือของเขาออกทันทีแล้วค้อนให้เสียวงโต พอเห็นว่าเมื่อคืนนี้เอาใจหน่อยวันนี้ก็ได้ใจแซวเธอไม่หยุดเลยนะ

“คืนนี้ไปนอนกับพี่ข้ามโขงเลยค่ะน้องเพลงจะนอนกับน้องเพลงพิณแค่สองคน” เอาใจแล้วเหลิงเดี๋ยวคืนนี้เธอจะนอนกอดแมวแทน เชอะ!

“โธ่พี่หยอกเล่นน่าคนดี รักดอกเลยหยอกเล่น” คนกลัวอดนอนกอดเมียรีบง้อส่วนเพลงพิณก็กอดอกทำเป็นงอนใส่ หึ ให้รู้เสียบ้างว่าใครใหญ่กว่ากัน เธอคิดด้วยความหมั่นเขี้ยวสามีตัวดี

ด้วยกลัวว่าคืนนี้จะอดนอนกอดเมียผู้กองกวินทร์ก็เลยหงอไม่แกล้งแซวเพลงพิณแล้ว เขารีบเอาของกินมากมายที่ซื้อมาจากร้านค้าภายในที่จัดงานและซุปที่ครูระรินเอามาให้มาป้อนทั้งเพลงพิณและลูกน้อยในท้อง ส่วนเพลงพิณก็ช่วยป้อนขนมให้แมวอ้วนสีขาวที่นอนอยู่บนตักของเธอด้วยเช่นกัน

เพราะเป็นงานใหญ่ประจำปีและมีโปรโมทการท่องเที่ยวประจำจังหวัดทำให้ผู้คนมาร่วมงานเยอะ บริเวณรอบๆ ภายในงานเลยมีร้านค้ามากมายทั้งของกิน ของใช้และของฝากซึ่งก่อนหน้านี้เพลงพิณได้อ้อนขอให้ผู้กองกวินทร์พาไปเดินดูร้านค้าเหล่านั้นมาแล้ว

“นี่อะไรหรอคะ” หลังจากกินมื้อเย็นที่สามีป้อนแล้วเพลงพิณก็มองมาที่ของบางอย่างในมือของเขา มันเป็นซองผ้ากำมะหยี่ยาวๆ สีน้ำเงินซึ่งพอเขาหยิบของที่อยู่ในซองผ้ากำมะหยี่ออกมาเพลงพิณก็เห็นเป็นปิ่นปักผมทองปลายฉัตรอันเล็กๆ มีระย้าห้อยแบบโบราณที่ดูประณีตมาก ที่ปลายฉัตรของปิ่นประดับด้วยพลอยนพเกล้า… ตอนที่เดินดูร้านค้าภายในงานเหมือนจะมีร้านเครื่องประดับด้วยนี่นา ตอนนั้นเธอกำลังเลือกซื้อขนมอยู่กับข้ามโขงก็เห็นผู้กองกวินทร์ไปด้อมๆ มองๆ อยู่แถวๆ ร้านเครื่องประดับ นี่เขาไปซื้อมาหรอกหรือ

“ตอนเดินผ่านร้านเครื่องประดับพี่เห็นปิ่นเล็กๆ อันนี้ดูน่ารักดีค่ะ คิดว่าน่าจะเหมาะกับน้องเพลงเลยซื้อมาให้…เป็นรางวัลของเด็กดีเมื่อคืนนี้” ประโยคหลังเขาขยับเข้ามากระซิบบอกข้างหู งานนี้ทำเอาเพลงพิณหน้าแดงฉ่ำยิ่งกว่าเดิม เรื่องเมื่อคืนนี้มันคือความรักเธอไม่ได้คิดจะเอาของรางวัลเสียหน่อย

“ตอนรำน้องเพลงก็ใส่รัดเกล้าที่คุณพ่อสั่งทำให้ ใส่กำไลที่แม่แก้มให้ตอนวันแต่งงาน…พี่อยากให้ตอนรำน้องเพลงปักปิ่นของพี่ด้วย ถ้าน้องเพลงปักปิ่นอันนี้น้องเพลงจะเป็นนางรำที่สวยที่สุดในโลกเลยนะรู้มั้ย”

เพลงพิณมองปิ่นปักผมในมือของเขาด้วยรอยยิ้มมีความสุข เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เขาก็ใส่ใจเธอตลอด เธอรับปิ่นปักผมจากเขามาดูก็รู้สึกได้ว่าคงจะราคาสูงไม่น้อยแต่มันไม่ได้สำคัญหรอก สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือมันเป็นของที่เขาให้เธอด้วยความรักและความใส่ใจ สำหรับเธอมันยิ่งเป็นของล้ำค่าที่ยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบ

“นอกจากปักตอนรำน้องเพลงปักตอนอื่นด้วยได้มั้ยคะ”

“ได้สิคะ น้องเพลงอยากปักตอนไหนก็แล้วแต่เลย…ชอบมั้ยคะ”

“ชอบมากค่ะ ปิ่นอันนี้สวยมากเลยค่ะพี่เรนเจอร์” ชอบมากและหวงมากเลยล่ะ ของทุกอย่างที่เขาให้มันล้ำค่าที่สุดสำหรับเธอ “พี่เรนเจอร์ช่วยปักปิ่นอันนี้ให้น้องเพลงพิณหน่อยสิคะ”

ผู้กองกวินทร์ดีใจมากที่เธอชอบปิ่นปักผมของเขา ของทุกอย่างที่เขาซื้อหามาให้เธอเขาจะเห็นเธอเก็บรักษาเป็นอย่างดีและหวงมากทุกชิ้นแล้วปิ่นปักผมอันนี้มันก็สวยมากจริงๆ และของสวยๆ แบบนี้ก็ย่อมต้องคู่ควรกับคนสวยๆ อย่างน้องงูน้อยของเขาที่สุด เขาค่อยๆ บรรจงปักปิ่นปักผมให้เธอที่ข้างๆ รักเกล้าพญานาค ยามที่เพลงพิณแต่งชุดนางรำเธอช่างสวยหวานหยดย้อยราวกับนางฟ้าเทพธิดาเลยล่ะ เธอเกล้าผมครึ่งศีรษะแล้วสวมรัดเกล้าพญานาคซึ่งตอนนี้มีปิ่นปักผมของเขามาปักแซมยิ่งดูเข้ากันเป็นอย่าง ผมสลวยดำเงางามราวกับม่านไหมยาวเลยเอวลงมานิดหน่อยยิ่งดูสวยเหมือนนางในวรรณคดี ชุดนางรำของเธอวันนี้โทนสีเหลืองทองเข้ากับงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธาและเทศกาลแห่เทียนเข้าพรรษา ผ้าแถบเกาะอกสีขาวครึ่งตัวมีสไบสีเหลืองทองเฉียงพาดที่ไหล่ข้างซ้าย ผ้าซิ่นไหมยกดอกดิ้นทองที่นุ่งหน้านางก็สวยและมีราคาไม่ใช่น้อยเพราะเป็นผ้าไหมที่ทอขึ้นมาเป็นพิเศษสมกับเป็นเจ้าของธุรกิจทอผ้าไหมชื่อดัง ก่อนหน้านี้แม้แต่คุณนายท่านผู้ว่าฯ และเหล่าคุณหญิงคุณนายที่มาร่วมงานต่างก็พากันถามถึงผ้าซิ่นไหมผืนนี้ด้วยสวยถูกตาต้องใจแต่ก็นับว่าเป็นที่น่าเสียดายที่ผ้าซิ่นไหมผืนนี้เพลงพิณทอขึ้นมาเองแค่ผืนเดียว ใช้เวลาทำนานจนมีมูลค่าสูงเธอจึงไม่คิดที่จะขาย ยิ่งเมื่อสวมเครื่องประดับนางรำชิ้นอื่นๆ เข้าไปเพลงพิณก็ยิ่งดูสวยสง่างาม ผู้กองกวินทร์มองปิ่นปักผมที่ดูเข้ากันกับเพลงพิณเป็นอย่างมากก่อนจะรวบเส้นผมสลวยของเธอมาแล้วก้มลงไปจูบที่เส้นผมแสนหอมกรุ่น ช่างสวยอะไรแบบนี้น้องงูน้อยของพี่

“ปักปิ่นแล้วน้องเพลงยิ่งดูสวยค่ะ พี่ไม่เคยเห็นนางรำคนไหนจะสวยได้เท่ากับเมียของพี่เลย” ปากว่าแต่ก็ยังก้มลงไปเชยชมเส้นผมของเธอต่อ เขาชอบที่เธอไว้ผมยาวๆ แบบนี้ ทั้งใส่ชุดพื้นเมืองแล้วไว้ผมยาวยิ่งสวยยั่วยวนหัวใจของเขา

“คนอะไรหอมยันเส้นผม”

“ต้องยกความดีความชอบให้พี่เรนเจอร์ค่ะเพราะพี่เรนเจอร์เป็นคนอาบน้ำสระผมแล้วก็แปรงผมให้น้องเพลง” เพลงพิณยิ้มแย้มขณะมองดูสามีจูบปอยผมของเธอ เขาชอบสระผมให้เธอ แปรงผมให้เธอแล้วก็ชอบลูบไล้เส้นผมของเธอบ่อยๆ นอกจากจะไว้ผมยาวเพื่อเวลาสวมชุดนางรำจะได้ดูสวยแล้วอีกเหตุผลก็เพราะสามีของเธอชอบ

“คืนนี้พี่จองสระผมแล้วก็แปรงผมให้น้องเพลงอีกนะคะ”

“แค่สระผมกับแปรงผมหรอคะ” ถามไปก็นึกเขินไปจนเพลงพิณต้องแอบกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะโดนสามีจ้องเหมือนกับรู้ทันจนต้องยกนิ้วขึ้นมาชี้ปรามๆ ใส่เหมือนจะดุแต่ใบหน้ากลับยิ้มแป้นด้วยถูกใจ

“ก็ถ้า…น้องเพลงอยากจะทำอะไรพี่มากกว่านี้…พี่จะไม่ขัดขืนแม้แต่น้อยเลยค่ะ”

“ใครจะทำ” คนบ้า ยังจะมาทำตาหวานเจ้าชู้ใส่เธออีก

“ทำหน่อยเถอะพี่อุตส่าห์ให้ท่าขนาดนี้แล้ว ทั้งให้ท่า ทั้งอ่อยสุดฤทธิ์แล้วช่วยสนองพี่หน่อย” ไม่ว่าเปล่าแต่คนอ่อยยังทำท่าดึงเสื้อของตัวเองขึ้นเพื่ออวดลอนซิกแพคและมัดกล้ามหวังให้เมียประทับใจจนเพลงพิณหัวเราะคิกคักกับการอ่อยของเขาก่อนที่เขาจะหัวเราะตามเธอ อยู่กับเธอแล้วเขาทั้งมีความสุข ทั้งสบายใจเลย น้องงูน้อยของเขาช่างเป็นยาใจชั้นเยี่ยมจริงๆ

“เรื่องปิ่นปักผม…ขอบคุณนะคะ พี่เรนเจอร์ของน้องเพลงน่ารักที่สุดในโลกเลย” เพลงพิณฉวยโอกาสตอนที่เขาเผลอเอื้อมตัวขึ้นไปจูบที่ปากของเขาเบาๆ แล้วตามด้วยหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ งานนี้ผู้กองกวินทร์แทบสำลักความสุขตาย ทำไมเมียของเขาถึงได้น่ารักแบบนี้เนี่ย เดี๋ยวพ่อก็พาหนีกลับโรงแรมไปกินหัวกินหางกินกลางตลอดตัวเสียหรอก

เมื่อใกล้ถึงเวลาทำพิธีเพลงพิณกับน้องๆ นางรำก็มาเตรียมตัวพร้อม ผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาเปิดงานและทำพิธีบวงสรวงต่างก็พากันทักทายเธอด้วยความเอ็นดูเพราะเธอมารำเป็นประจำทุกปีแล้วตอนนี้ยังมีตำแหน่งเป็นถึงสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ.และเป็นสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวชด้วยอีก ความสวยของเพลงพิณและชุดผ้าไหมที่สวมใส่ยิ่งทำให้เธอเป็นที่จับตามองจนผู้กองกวินทร์ต้องคอยเดินตามต้อยๆๆ ก่อนจะไปนั่งประจำที่อยู่ด้านหน้าลานพิธีที่เพลงพิณร่ายรำในฐานะของตากล้องที่ยกกล้องตัวเก่งมาถ่ายคลิปเพื่อจะเอาคลิปตอนเมียรำไปอวดใครต่อใคร

“กูถ่ายคลิปส่วนมึงถ่ายภาพนิ่งให้กู ถ่ายสวยๆ นะมึง น้องเพลงสวยขนาดนี้มึงต้องตั้งใจถ่ายให้ดีๆ “คนเห่อเมียโยนกล้องอีกตัวให้ข้ามโขงแล้วชี้นิ้วสั่ง ข้ามโขงกลอกตามองบนแล้วมองบนอีกแต่ว่าวันนี้น้องสาวของเขาก็สวยมากจริงๆ นั่นแหละ ตั้งแต่ตั้งท้องเพลงพิณก็ดูสวยขึ้นเยอะมากผิวพรรณที่ดีอยู่แล้วก็ดูเปล่งปลั่ง ใบหน้าก็หวานหยดย้อย ยิ่งเวลาเธอมีผู้กองกวินทร์อยู่ใกล้ๆ เธอจะดูมีความสุขมาก เธอยิ้มแย้มอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกาย เห็นน้องสาวมีความสุขแบบนี้เขาก็ดีใจนัก

“รู้แล้วน่า เมียพี่ก็น้องสาวในไส้ของผมนะ” ต่อให้ไม่สั่งเขาก็จะตั้งใจถ่ายอยู่แล้ว “แต่ว่า…ลิปสติกน้องเพลงที่เลอะอยู่ที่ปากพี่น่ะเช็ดออกหน่อย” ให้ตายสิไอ้หื่นนี่ เผลอเป็นไม่ได้เชียว

“ข้ามโขงมึงอย่ามามองพี่แบบนั้น รอยลิปสติกเนี่ยพี่ไม่ได้เป็นคนเริ่มแต่น้องมึงรักพี่ หลงพี่มากก็เลยเป็นคนเริ่มเอง ทำไงได้ล่ะก็คนมันหล่อเมียเลยหลงแล้วก็รักมาก” ผู้กองกวินทร์อวดพลางเช็ดรอยลิปสติกออกให้ข้ามโขงได้มองแรงใส่ จะว่ามันมั่นหน้าหลงตัวเองก็ว่าได้ไม่เต็มปากเพราะที่มันว่ามาก็เป็นความจริงอยู่ไม่น้อย น้องเพลงนะน้องเพลง เพอร์เฟกต์ทุกด้านแต่ดันมาตกม้าตายเลือกไอ้หมอนี่มาทำผัวเหมือนที่พ่อคำแสนของเขาว่าไม่มีผิดเลย

นางรำคนแรกที่เริ่มรำก็คือเพลงพิณ เธอออกมาร่ายรำอย่างอ่อนช้อยงดงาม ใบหน้าหวานสวยแย้มยิ้มตลอดเวลา ยิ่งมีกำลังใจดีมานั่งถ่ายคลิปร่วมกับช่างภาพภายในงานอีกหลายคนอยู่ที่ด้านหน้าลานพิธีเธอก็ยิ่งตั้งอกตั้งใจรำให้สวย ไม่ใช่แค่ตั้งใจรำให้สวยเพื่อสามีแต่เพื่อหน้าตาทางบ้านของสามีด้วยเพราะผู้ใหญ่หลายท่านที่มาในงานล้วนแต่รู้ดีว่าเธอเป็นสะใภ้ของบ้านไหน ความงดงามในท่วงท่าการร่ายรำสะกดผู้คนให้มองแต่เธอด้วยความชื่นชม นักท่องเที่ยวที่มาร่วมงานต่างก็พากันหยุดมองเธอ เอวบางร่างน้อยเคลื่อนไหวอย่างอ่อนช้อย มือที่กรีดกรายก็อ่อนไปตามจังหวะเสียงเพลง แพรสไบสีเหลืองทองและเรือนผมสลวยพลิ้วไปตามแรงลมทั้งสวยและสง่างามในเวลาเดียวกัน ยิ่งมีฉากหลังเป็นพญาครุฑจากเทียนพรรษาเฉลิมพระเกียรติด้านหลังก็ยิ่งทำให้การร่ายรำมีมนตร์ขลังไม่น้อย

กลีบดอกไม้ที่เพลงพิณโปรยปรายขณะร่ายรำกระจายไปทั่วลานทำพิธี ผู้กองกวินทร์เหมือนโดนมนต์รักสะกดเผลอยื่นมือออกไปคว้ากลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยปรายตรงหน้ามาจนข้ามโขงต้องคอยสะกิดเรียกสติด้วยความเซ็ง ไม่รู้มันจะหลงเมียอะไรขนาดนั้น พอเพลงพิณรำบวงสรวงเปิดงานเสร็จอาร์ตี้ก็จะเข้ามารำคู่กับเธอซึ่งทั้งสองคนก็ร่ายรำได้เข้าจังหวะกันมาก เรียกได้ว่าเป็นทั้งการรำเปิดงานและเปิดโชว์ที่งดงามไปในเวลาเดียวกัน ทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาร่วมงานและนักท่องเที่ยวต่างก็พากันชื่นชอบเป็นอย่างมาก เห็นทุกๆ คนมองเพลงพิณด้วยความชื่นชมแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งภูมิใจและดีใจ น้องงูน้อยของเขาช่างเก่งที่สุดเลยและเธอก็ยิ่งน่ารักที่สุดตรงที่ขณะร่ายรำเธอได้แอบส่งสายตาหวานๆ มาให้เขาตลอดจนเขายิ้มแก้มปริและอยากจะประกาศอวดทุกๆ คนเหลือเกินว่านางรำแสนสวยคนนี้เป็นเมียของเขาและมีลูกแฝดของเขาอยู่ในท้องด้วย

หลังการรำบวงสรวงเปิดงานเสร็จสิ้นผู้กองกวินทร์ก็รีบตามไปประกบเพลงพิณต่อเหมือนเดิม ส่วนที่ลานทำพิธีก็มีนางรำจากกลุ่มอื่นๆ ขึ้นมาร่ายรำต่อ นอกจากจะเป็นตากล้องแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยังทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้นางรำด้วย เขาช่วยหยิบกลีบดอกไม้ออกจากตัวให้เพลงพิณเพราะตอนที่เธอโปรยปรายกลีบดอกไม้ก็ทำให้มีกลีบดอกไม้จำนวนมากร่วงใส่เธอเยอะ มือหนึ่งก็หยิบกลีบดอกไม้ส่วนอีกมือก็เอาผ้ามาซับหน้าให้เพลงพิณเบาๆ

“พี่เรนเจอร์อย่ากินค่ะ” เพราะยังมีอาการแพ้ท้องชอบกินดอกไม้อยู่ผู้กองกวินทร์ก็เลยแอบส่งกลีบดอกไม้จากตัวของเพลงพิณมาเข้าปากตัวเองอย่างเนียนๆ

“โธ่ ก็เห็นแล้วมันเปรี้ยวปากนี่คะ” ว่าแล้วก็ส่งกลีบดอกกุหลาบเข้าปากอีกด้วยอดใจไม่ไหว

“ช่วงนี้น้องเพลงอย่าเพิ่งไปเที่ยวตามสวนดอกไม้นะลูก เดี๋ยวหนอนแมลงแถวนี้จะไปแอบกินดอกไม้ที่สวนของเขาหมด” ครูระรินที่มองอยู่อดว่าไม่ได้เมื่อเห็นสภาพหลานเขยที่แพ้ท้องอยากกินดอกไม้ นี่ขนาดเพลงพิณห้ามแล้วแต่เขาก็ยังแอบเอากลีบดอกไม้ที่ตัวเธอมากินอีกอยู่ดี

“ก็ยังดีครับที่ได้เป็นหนอนแมลงกินดอกไม้ ไม่ได้เป็นหนอนแมลงวันกินขี้…อุ๊บ” งานนี้เพลงพิณต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากคนปากเปราะเอาไว้ ผู้หลักผู้ใหญ่ก็อยู่กันไม่รู้จักระวังคำพูดบ้างเลย

เมื่อปัดกลีบดอกไม้และซับหน้าแล้วอาร์ตี้ก็เข้ามาเติมแป้งให้เพลงพิณอีกเมื่อเธอและน้องๆ นางรำต้องไปถ่ายรูปกับเหล่าผู้ใหญ่ในงาน ผู้กองกวินทร์ที่ไม่อยากเจอคนเยอะๆ เลยคอยดูแลอยู่ห่างๆ กับข้ามโขงเพราะเพลงพิณมีครูระรินกับเหล่าน้องๆ นางรำดูแลให้แล้ว

“วันนี้เห็นหมามั้ยข้ามโขง” เขาหมายถึงทิชากรที่เคยหวั่นใจว่าอาจจะมาหาเรื่องเพลงพิณอีกในวันนี้ ระหว่างถามเขาก็จับตาดูเพลงพิณไม่ยอมให้คลายสายตาด้วย เห็นมีผู้ใหญ่มากมายเอ็นดูเธอขนาดนี้เขาก็ดีใจ เธอทั้งสวยและน่ารัก กิริยามารยาทก็อ่อนโยนงดงามใครๆ ก็ต้องเอ็นดูเธอทั้งนั้นแหละ

“ผมมองหาตั้งแต่ตอนที่เรามาที่นี่แล้วยังไม่เห็นวี่แววเลย แต่ก็ดีแล้วแหละพี่เรนเจอร์ วันนี้น้องเพลงสดใสร่าเริงมากผมไม่อยากให้น้องเพลงมีเรื่องต้องกังวลใจ คนท้องต้องอารมณ์ดีๆ แบบนี้เจ้าแฝดของผมจะได้อารมณ์ดีไปด้วย”

“เจ้าแฝดของกู” คนเป็นพ่อออกอาการหวงลูกน้อย เจ้าแฝดเขากับเพลงพิณเป็นคนทำขึ้นมางั้นก็ต้องเป็นของเขากับเพลงพิณเท่านั้น

“นั่นหลานในไส้ของผมนะ”

“แต่เป็นลูกกู ของกู!”

กูจะบ้า! ข้ามโขงว่าในใจเมื่ออีกฝ่ายยังจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง เห็นสภาพพ่อของหลานแบบนี้แล้วถ้าหลานคลอดเขาจะได้อุ้มหลานมั้ยล่ะเนี่ย ทำไมเขาต้องมีน้องเขยบ้าบอแบบนี้ด้วย

“ผมไม่เถียงกับพี่แล้ว ส่วนนี่ก็ลูกสาวพี่ เอาไปเลย” เขาส่งแมวอ้วนสีขาวให้ผู้กองกวินทร์ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบรับเอาลูกสาวไปอุ้มอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองแมวดูอ่อนโยนกว่ามองเขาเสียอีก ข้ามโขงได้แต่ส่ายหน้าให้ก่อนจะกระชับหมวกแก๊ปให้ดีแล้วจะเดินไปหาเพลงพิณแทน แต่ยังไม่ทันจะได้ไปไหนเสียงโทรศัพท์ของผู้กองกวินทร์ก็ดัง สีหน้าและน้ำเสียงของผู้กองกวินทร์เปลี่ยนไปเมื่อต้องรับสายนี้ แววตาที่อ่อนโยนและความบ้าบอหายไปหมดเหลือเพียงสีหน้าที่เคร่งขรึมและเป็นการเป็นงาน ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงของผู้กองกวินทร์แล้วหัวใจของข้ามโขงก็ไหววูบจนต้องหันไปมองทางน้องสาวที่ตอนนี้กำลังยืนพูดคุยอยู่กับคุณนายท่านผู้ว่าฯ และนายกเทศมนตรีฯ ที่จัดงานนี้ขึ้น อย่าบอกนะว่าเขาต้องกลับไปทำงานแล้ว ถ้าเพลงพิณรู้เธอต้องเสียใจมากแน่ๆ เธอกำลังมีความสุขเพราะมีสามีมาอยู่ด้วย ถ้าเธอรู้ว่าผู้กองกวินทร์ต้องไปทำงานรอยยิ้มของเธอก็จะหายไป

“ข้ามโขง” ผู้กองกวินทร์ที่วางสายไปมองหน้าเขานิ่ง แม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยเขาก็รู้ดีว่าต้องเป็นงานด่วนก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้กองกวินทร์

“ต้องไปตอนนี้เลยใช่มั้ยพี่”

******************************************************

อีพี่เรนเจอร์ต้องไปทำงานด่วนแล้ว น้องเพลงกับเจ้าแฝดจะเป็นยังไงบ้างน้อทีนี้

ต้นเทียนเฉลิมพระเกียรติ ทุ่งศรีเมือง จังหวัดอุบลราชธานี