چپتر 1754: خودِ آیندهٔ فانگ یوان
چپتر 1754: خودِ آیندهٔ فانگ یوان
فانگ یوان بار دیگر قدم بر جزیرهٔ نیلوفر سنگی گذاشت.
دقیقتر آنکه، این نخستین بار در این زندگی بود؛ او در زندگی پیشینِ خود به اینجا آمده بود.
با قدم نهادن بر جزیرهٔ نیلوفر سنگی، فانگ یوان به تماشای صحنههایی از خاطرات والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ نشست.
او پیشتر در زندگی گذشتهاش این مناظر را دیده بود و آنها صرفاً صحنههایی تکراری بودند، با وجود این فانگ یوان همچنان اندکی متأثر شد.
«والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ واقعاً والامقامِ بینظیری بود. او سطح تزکیهٔ رتبه ۹ داشت، اما از زنجرهٔ بهار و پاییز برای تولد دوباره بهره گرفت و جایگاهِ والامقامِ رتبه ۹ خود را رها کرد.»
«اما اگر چنین نمیکرد، نمیتوانست به گذشته بازگردد و با تغییر تاریخ، حسرتهایش را جبران کند.»
«از این رو در ادامه، حرکات کشندهای چون خودِ آینده، ندای باستان و حمایتِ آینده را خلق کرد و آنها را به کار گرفت...»
جزیرهٔ نیلوفر سنگی که دربردارندهٔ میراث حقیقی نیلوفر سرخ بود، از قابلیتهای پنهانسازی بهره میبرد و دربار آسمانی نمیتوانست آن را بهآسانی بیابد. آنها در تمام این مدت پیشرفت چندانی در این زمینه نداشتند.
در زندگی پیشین، هنگامی که دربار آسمانی در آستانهٔ دستیابی به آن بود، فانگ یوان فرصتشان را تباه کرد و فنگ جیو گه چارهای جز استفاده از آواز باد همسانسازی نیافت؛ او جزیرهٔ نیلوفر سنگی را نابود ساخت. از دیدگاه دربار آسمانی، این ماجرا بسیار تلخ بود.
فانگ یوان قدم بر این جزیرهٔ نیلوفر سنگی گذاشت؛ جزیرهای که بیش از یک میلیون سال در اینجا پابرجا مانده بود.
اما به دلیلی نامعلوم، این بار با رسیدن به جزیره و نگاه کردن به آب رودِ پیرامون آن، فانگ یوان به درکِ تازهای رسید.
«سرچشمهٔ رود زمان باید همان لحظهٔ آفرینش جهان باشد.»
«و پایانِ رود زمان، طبیعتاً همان لحظهٔ نابودی جهان است.»
«جریان طولی و درازای رود زمان، دربردارندهٔ تمام تجربیات این جهان است. جریان عرضی و پهنای رود زمان نیز نمایانگرِ تمامِ موجوداتِ این جهان است؛ پرندگان، گلها، ماهیان، حشرات، انسانها، جانوران، گیاهان و سایرین.»
«بدیهی است که هرچه جهان غنیتر باشد و موجودات بیشتری در آن بزیَند، رود زمان نیز پهناورتر خواهد بود. و هرچه جهان متروکتر و بایرتر باشد و موجوداتِ کمتری در آن حضور داشته باشند، این رود نیز باریکتر میشود.»
فانگ یوان سطح تبحرِ شبهاستادِ متعالِ مسیر زمان را داشت؛ اکنون جرقهای از الهام در ذهنش درخشید و درک و شناختِ عمیقی نسبت به مقولهٔ تولد دوباره به دست آورد.
«ماهیت تولد دوبارهٔ من صرفاً انتقالِ ارادهای از پاییندستِ رود به بالادستِ آن از طریق زنجرهٔ بهار و پاییز است، پیش از آنکه در نقطهای مشخص از زمان با من ادغام شود.»
«بر اساس نظریهٔ زمان در این جهان، این دنیا یگانه و مطلق است و هیچ ابعاد موازیای در آن وجود ندارد. وقتی دوباره متولد میشوم، پاییندست به همان شکلِ خود باقی میماند؛ پس از مرگم، دربار آسمانی بر جهان چیره گشت و چهار منطقه در برابر آن کاملاً درمانده شدند.»
«اما پس از تولد دوباره، من همچون قطرهای جوهر در آب زلالِ این رود هستم. همانطور که به تغییر دادنِ رویدادها و افراد ادامه میدهم، برخی چیزها پدیدار گشته و برخی دیگر محو میشوند؛ این جوهر در حجم بیشتری از آب پخش شده و سراسرِ این رود را به رنگ دیگری درخواهد آورد.»
«زمانی که این جوهر به نقطهای برسد که دربار آسمانی گویِ تقدیر را ترمیم کرده و مجمعِ مسیر پالایش را برگزار میکند، بسیاری از چیزها دگرگون خواهند شد و آینده دیگر همانندِ گذشته نخواهد بود.»
فانگ یوان تناسخیافتهای از سیارهٔ زمین بود و در آنجا نظریهای به نام «اثر پروانهای» وجود داشت.
اما اکنون، فانگ یوان دریافت که در این دنیای گو، «اثر جوهر» برای شرحِ تأثیراتِ تولد دوباره بسیار کارآمدتر است.
«البته، از آنجا که گویِ تقدیر کامل نیست، میتوانم بهآسانی همهچیز را تغییر دهم؛ و مهمتر از آن، من اهریمنی برونجهانی هستم که در بندِ تقدیر گرفتار نیستم.»
«اگر والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ به گذشته بازگردد، تغییر دادنِ بسیاری از رویدادها برایش دشوار خواهد بود و پیامدِ بسیاری از اتفاقات، همچنان به مسیر اصلی خود بازمیگردد.»
«یا بهتر است بگویم، اهریمنان برونجهانی لکهای بزرگ از جوهرند، در حالی که جاودانههای بومی تنها موجهایی گذرا بر سطح آباند. هرچند آنها میتوانند در کوتاهمدت تلاطمهایی ایجاد کنند، اما تحت تسلط گویِ تقدیر، همهچیز به حالت اولیهٔ خود بازمیگردد و هیچ تغییری پایدار نمیماند.»
با اندیشیدن به این موضوع، تحسین فانگ یوان نسبت به والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ فزونی یافت.
این موجودیتِ استثنایی، با وجود اینکه اهریمنی برونجهانی نبود، با تکیه بر قدرتِ خود وضعیت کنونی را رقم زده بود.
بهایی که او برای این کار پرداخته و فداکاریهایی که از خود نشان داده بود، بهراستی غیرقابلتصور بود!
مواد جاودانِ مسیر زمانِ بسیاری در جزیرهٔ نیلوفر سنگی باقی مانده بود که بیشترشان مواد جاودانِ رتبه ۸ بودند.
معنای حقیقی نیلوفر سرخ — این میراث میتوانست سطح تبحرِ مسیر زمانِ یک جاودانه را تا سطحِ تبحرِ شبهاستادِ متعال ارتقا دهد.
همچنین انواع گوناگونی از حرکات کشندهٔ جاودان وجود داشت که از زنجرهٔ بهار و پاییز به عنوان هسته بهره میگرفتند؛ موفقیتِ بهار و پاییز یکی از آنها بود.
افزون بر اینها، روشی نیز وجود داشت که والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ بهطور ویژه از خود بر جای گذاشته بود. این روش «خودِ آینده» نام داشت و به جاودانه اجازه میداد تا در آینده به وضعیتِ اوجِ رتبه ۷ خود دست یابد.
تنها چیزی که در اینجا کاستی داشت، گویِ حسرت بود.
این گویِ جاودانِ رتبه ۸ همچنان درونِ غار-بهشتِ نهنگ اژدها قرار داشت و والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین آن را با خود برده بود.
در زندگی پیشین، فانگ یوان از تمهیداتِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین بهره گرفته بود تا پیش از انتقال به جزیرهٔ نیلوفر سنگی، ابتدا گویِ حسرت را به دست آورد.
اما اکنون، از آنجا که به موقعیت جزیرهٔ نیلوفر سنگی در رود زمان آگاه بود، پیشدستی کرده و برای تصاحبِ میراث حقیقی نیلوفر سرخ به اینجا آمده بود.
این اقدام بسیار زودتر از دفعهٔ پیشین رخ میداد.
در زندگی پیشین، فانگ یوان سه بار وارد رود زمان شد. بار نخست، چهار خانهٔ گویِ جاودانِ مسیر زمانِ دربار آسمانی به او یورش بردند و لی هوانگ نیز برایش کمین کرد. او خانهٔ گویِ جاودانِ ناقصی را که با زحمت فراوان ساخته بود از دست داد و تنها پس از رو کردنِ تمام برگهای برندهاش توانست جان سالم به در ببرد.
بار دوم، فانگ یوان با بهرهگیری از روشِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین گویِ حسرت را به دست آورد و مستقیماً به جزیرهٔ نیلوفر سنگی منتقل شد تا میراث حقیقی نیلوفر سرخ را از آنِ خود کند.
بار سوم، او جزیرهٔ نیلوفر سنگیِ جدیدی را یافت که دربار آسمانی در آستانهٔ تسخیر آن بود. او با همکاری بینگ سای چوان و دیگران به مقابله با دربار آسمانی پرداخت تا میراث حقیقی نیلوفر سرخ را تصاحب کند. اما در نهایت، فنگ جیو گه با استفاده از آواز باد همسانسازی جزیرهٔ نیلوفر سنگی را نابود ساخت و هیچیک از طرفین نتوانستند غنیمتی از آن به چنگ آورند.
در مجموع، میتوان گفت تجربیات فانگ یوان در رود زمان آکنده از فراز و نشیب بود؛ او طعم موفقیت و شکست را توأمان چشیده بود.
اما این بار، فانگ یوان با تکیه بر خاطراتِ پیشین خود، از همان ابتدا طعم موفقیت را چشید!
«گویِ حسرت اینجا نیست، اما جای نگرانی ندارد. اکنون مسئلهٔ حیاتی، تهاجم دربار آسمانی به سرزمین متبرک لانگ یا است؛ هنوز زمانِ اندکی باقی مانده تا تمامِ گوهای جاودانم را ارتقا داده و بهطور انبوه پالایش کنم.»
«ابتدا باید از حرکتِ خودِ آینده بهره بگیرم.»
فانگ یوان، یینگ وو شیه و سایرین را از روزنهاش خارج کرد و به آنها اجازه داد تا در جزیرهٔ نیلوفر سنگی به تزکیه بپردازند تا درست همانند زندگی پیشین، با حرکتِ خودِ آینده مأنوس شوند.
برخلاف دفعهٔ پیش، زیردستان فانگ یوان، یعنی پری میائو یین و بانو خرگوش سفید، همچنان زنده بودند که این امر کاراییِ حرکتِ خودِ آینده را تا حد زیادی افزایش میداد.
خودِ او نیز میتوانست از حرکتِ خودِ آینده بهره ببرد!
در زندگی پیشین، او سطح تزکیهٔ رتبه ۸ داشت و حرکتِ خودِ آینده برایش بیفایده بود، اما اکنون که تنها در سطح تزکیهٔ رتبه ۷ قرار داشت، حرکتِ خودِ آینده همچنان روی او اثرگذار بود.
«صبر کن!»
«شاید این همون زمان مقرر برای ورودم به جزیرهٔ نیلوفر سنگی باشه.»
«اون زمان، والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ استنتاج کرده بود که من با سطح تزکیهٔ رتبه هفت به اینجا میام، برای همین خودِ آینده رو به جا گذاشت تا کمکم کنه.»
«توی زندگی قبلی، فکر میکردم نیلوفر سرخ توی استنتاجش اشتباه کرده... اما الان به نظر میرسه که والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ، وضعیتِ بعد از تولد دوبارهم رو هم در نظر گرفته بوده؟»
«این یعنی، این میراث حقیقیِ نیلوفر سرخ برای خودِ زندگی قبلیم به جا نمونده بود، بلکه مقصودش منِ فعلی بودم؟!»
برای لحظاتی، نوری درخشان پیدرپی در چشمان فانگ یوان سوسو زد.
او از یینگ وو شیه و بقیه خواست همانجا بمانند و سپس خودش جزیرهٔ نیلوفر سنگی را ترک کرد.
با به کارگیریِ یک حرکت کشندهٔ مسیر زمان، خود را پنهان کرد و به شنا کردن ادامه داد.
او صحنهٔ سومِ ورود به رودخانه را به یاد آورد؛ برای رسیدن به آن یکی جزیرهٔ نیلوفر سنگی، نقشههای خودش را داشت.
هدفش این بود که در این سفر، دو جزیرهٔ نیلوفر سنگی را کاوش کند!
پس از صرف زمانِ طولانی و روبهرو شدن با چند مانع، فانگ یوان تمام نقاطی را که جزیرهٔ نیلوفر سنگی میتوانست در آنها پدیدار شود، جستوجو کرد.
اما با کمال تأسف، آن را نیافت.
«جزیرههای نیلوفر سنگی میتونن خودشون حرکت کنن، به نظر میرسه که موقعیت این جزیرهٔ نیلوفر سنگی ثابت نیست، با قبلی فرق داره.»
با وجود اینکه فانگ یوان این بار موفق نشد، اما ناامید نگشت.
این موضوع بخشی از پیشبینیهایش بود.
عمارت حال و گذشته.
چهار شونزی با مشکل کوچکی روبهرو شدند.
یک جانور سال باستانی به عمارت حال و گذشته حمله کرد؛ عمارت با نوری ژرف سوسو زد و بیحرکت باقی ماند.
دیری نپایید که چهار شونزی با همکاری یکدیگر، این جانور سال باستانی را از پای درآوردند.
شون گوئو زی با خوشحالی گفت: «عالیه، مقدار عظیمی از مواد جاودانِ مسیر زمان به دست آوردیم!»
ژونگ شونزی آهی عمیق کشید: «درسته. رود زمان واقعاً سرزمین مقدسِ تزکیه برای ما جاودانههای مسیر زمانه، درست همونطور که کوه دانگ هون و درهٔ لوئو پو سرزمینهای مقدسِ جاودانههای مسیر روح هستن.»
شیا شونزی افزود: «دقیقاً. دربار آسمانی ما رو فرستاده تا از عمارت حال و گذشته محافظت کنیم، با اینکه وظیفهمون دفاع در برابر اون اهریمن، فانگ یوان، هست، اما این یه فرصت فوقالعاده برای تزکیهٔ خودمون هم محسوب میشه! اگه بتونیم مواد جاودانِ مسیر زمانِ بیشتری به دست بیاریم، مسیر تزکیهمون هموارتر میشه.»
شانگ شونزی لبخند زد: «فقط این نیست، داخل عمارت حال و گذشته، میتونیم بالادست و پاییندست رود رو مشاهده کنیم، میتونیم صحنههای زیادی از گذشته و آینده رو ببینیم. نگاه کردن به تأثیرات موجودات بیشمار و پیامدهاشون در گذر زمان، برای درک ما از مسیر زمان بسیار مفیده؛ اینطوری میتونیم سطوح تبحر مسیر زمانمون رو خیلی راحتتر بالا ببریم.»
شون گوئو زی به آرامی دندانقروچه کرد: «حیف که گویِ تقدیر آسیب دیده و ناقصه. مدتها پیش، قبل از اینکه گویِ تقدیر آسیب ببینه، قدرتمندانِ بزرگِ مسیر زمان با مشاهدهٔ بالادست و پاییندستِ رود زمان، میتونستن گذشته رو رصد کنن و آینده رو ببینن؛ اونا قادر بودن بسیاری از رویدادهای آینده رو با دقت پیشبینی کنن.»
شیا شونزی پیدرپی سر تکان داد: «درسته، والامقامِ جاودانِ صورت فلکی در گذشته همین کار رو کرد. با وجود اینکه او جاودانهٔ مسیر زمان نبود، اما روشهای مسیر خردش خارقالعاده بود؛ او میتونست قدرت مسیر زمان رو تقلید کنه و با استفاده از شاخهٔ رود زمان، بسیاری از رویدادهای آینده رو استنتاج کنه. او پیشبینی کرد که هفت خواهر و برادر لویی گوی، اولین خانهٔ گوی جاودان در تاریخ، یعنی خانهٔ لاکپشت رو میسازن و به همین دلیل صفحه شطرنج صورت فلکی رو خلق کرد.»
چهار شونزی پیش از آنکه آرام بگیرند و به پردازشِ جسدِ جانور سال باستانی بپردازند، تاریخِ باشکوهِ مسیر زمان را مرور کردند و سپس به رصدِ رود زمان ادامه دادند.
آنها نمیدانستند که فانگ یوان مخفیانه وارد رود زمان شده و پیش از رفتن، یک میراث حقیقی نیلوفر سرخ را به دست آورده است.
فانگ یوان از همان مسیر بازگشت، رود زمان را ترک کرد و به شاخهٔ رود رسید، و سپس به دشتهای شمالی بازگشت.
او آرایه را ترک کرد و گویِ جاودانِ سفر جاودان ثابت را فعال نمود و به سوی مرز جنوبی رهسپار شد.
چرا فانگ یوان در این مقطع زمانی، سفر جاودان ثابت را در اختیار داشت؟
گوهای جاودان منحصربهفرد بودند؛ در حال حاضر، سفر جاودان ثابت همچنان در دست فنگ جیو گه بود.
دلیلش این بود: فانگ یوان در این لحظه داشت از حرکت «خود آینده» استفاده میکرد!
این حرکت کشندهٔ مسیر زمان بسیار رازآلود بود؛ این حرکت یک تصویرِ شبحوارِ انساننما در روزنهٔ جاودانِ فرمانروای فانگ یوان ایجاد میکرد.
تصویر شبحوار در هوا نشسته بود، گویی تودهای آب از رود زمان بود که در نورهای چندرنگ میدرخشید.
چهرهٔ این تصویرِ شبحوار دقیقاً شبیه به فانگ یوان بود.
این تصویر شبحوار نیز یک روزنهٔ جاودانِ فرمانروا داشت؛ این روزنهٔ جاودان، همان روزنهٔ جاودانِ آیندهٔ فانگ یوان بود که درون آن کرمهای گوی شبحوارِ بسیاری از جمله سفر جاودان ثابت وجود داشت!
از زمان تولد دوباره، فانگ یوان هنوز تأثیر چندانی بر جای نگذاشته بود و پاییندستِ رود زمان هنوز با جوهرِ تغییرات رنگ نگرفته بود.
از این رو، پاییندست همچنان رویدادهای زندگی قبلیِ فانگ یوان را حفظ کرده بود.
«خود آینده» قادر بود به یک جاودانه اجازه دهد تا وارد قویترین حالتِ رتبه هفتِ خود شود؛ در زندگی قبلی، قویترین لحظهٔ فانگ یوان به عنوان یک رتبه هفت، درست پیش از نبردِ رشته کوه پنج منطقهای بود.
در آن زمان، فانگ یوان پیشتر شیا چا و دیگر تعقیبکنندگانِ مرز جنوبی را اسیر کرده بود و همچنین از تمام نیروهای برترِ مرز جنوبی اخاذی کرده بود.
فانگ یوان برای مقاومت در برابر دشمنان قدرتمند و توطئه علیه دربار آسمانی، تا بتواند میراثهای حقیقی نیلوفر سرخ را در رود زمان به دست آورد، روزنهٔ جاودانِ مسیر زمانِ شیا چا را الحاق کرد و به یک رتبه هشت تبدیل شد؛ او مصیبت خود را در رشته کوه پنج منطقهای جعل کرد تا برایشان تله بگذارد.
در آغاز، در جریان نبردِ سرزمین متبرک لانگ یا، فانگ یوان سفر جاودان ثابتِ فنگ جیو گه را دزدید.
پس از آن، او به خندق زمینی غارت سایه حمله کرد و مخفیانه با چی چو یو همکاری نمود.
سپس، فانگ یوان آرایهٔ اعدامِ جریان سالها را برپا کرد تا تعقیبکنندگانِ مرز جنوبی را دستگیر کند و از خاندانهای برتر اخاذی نماید.
و پس از آن، نبردِ رشته کوه پنج منطقهای رخ داد.
و در نهایت، فانگ یوان وارد رود زمان شد؛ او جزیرهٔ نیلوفر سنگی را نیافت، بلکه دربار آسمانی به شکار او پرداخت و او به سختی جان سالم به در برد.
از این رو، «خود آینده»ی فانگ یوان در لحظهٔ پیش از صعودش به رتبه هشت از طریق الحاقِ روزنهٔ جاودانِ شیا چا، ثابت شده بود.
در این زمان، او پیشتر سفر جاودان ثابت را در اختیار داشت!
فانگ یوان با استفاده از خود آینده، از دشتهای شمالی به مرز جنوبی رفت.
اما او به رشته کوه پنج منطقهای نرفت.
میراث حقیقی پنج منطقهای برای او بسیار مفید بود، فانگ یوان این را میدانست. اما فعال کردنِ میراث حقیقی پنج منطقهای در حال حاضر عاقلانه نبود.
چرا که میراث حقیقی پنج منطقهای هیاهوی عظیمی به پا میکرد؛ رشته کوه پنج منطقهای باید نابود میشد تا ارادهٔ تائو ژو بیدار شود و او را به رسمیت بشناسد.
فانگ یوان اکنون تنها سطح تزکیهٔ رتبه هفت را داشت؛ با وجود اینکه قدرت نبردش افزایش یافته بود، ایستادگی در برابر رتبههشتها بسیار دشوار بود.
اگر هنگام فعال کردنِ میراث حقیقی پنج منطقهای، توجه هر یک از رتبههشتها یا خانههای گوی جاودان را به خود جلب میکرد، وضعیت بغرنجی پیش میآمد.
برای احتیاط، فانگ یوان قصد داشت میراث حقیقی پنج منطقهای را برای بعد بگذارد.
او اکنون به مرز جنوبی آمده بود، اما نه برای میراث حقیقی پنج منطقهای، بلکه به درهای معمولی پا گذاشته بود.