چپتر 37: هم یک سازش و هم یک تهدید

در همین حین، در خانوادهٔ مو.

گو یوئه مو چن در اتاق مطالعه مشت بر میز کوبید و با خشمی منفجرشونده فریاد زد: «بهت چی گفته بودم؟ ببین چه دستهگلی به آب دادی!»

مو یان با سری افکنده روبهروی پیرمرد ایستاده بود. چشمانش آکنده از بهت و خشم بود. تازه به او نیز خبر رسیده بود که فانگ یوان، گائو وان را از پای درآورده است!

چه کسی فکرش را میکرد آن نوجوان پانزده ساله چنین روشها و قاطعیتی داشته باشد. گائو وان خدمتکارِ سرافرازِ خانوادهٔ مو بود و اقدام فانگ یوان در قتل او، بیاحترامیِ آشکاری به آنان محسوب میشد!

مو یان با خشم و انزجار گفت: «پدربزرگ، نیازی نیست اینقدر خودتون رو عصبانی کنید. این گائو وان فقط یه خدمتکار بود، مرگش اهمیتی نداره. به هر حال اون عضو خاندان گو یوئه نبود. اما این فانگ یوان خیلی گستاخه، آدم باید "قبل از زدن سگ، به صاحبش نگاه کنه". اون نه تنها سگِ ما رو زد، بلکه کشتش!»

گو یوئه مو چن با خشمی سوزان اخم کرد: «بازم روت میشه این حرفو بزنی! بال و پرت اونقدر جون گرفته که دیگه حرفامو به پشیزی حساب نمیکنی، هان؟ چیزایی که قبلاً بهت گفتم رو کلاً فراموش کردی!»

مو یان که از جا پریده بود، گفت: «من همچین جسارتی نمیکنم!» با درک اینکه پدربزرگش واقعاً خشمگین شده است، بیدرنگ زانو زد.

گو یوئه مو چن انگشتش را به سمت پنجره گرفت و سرزنش کرد: «همف، حالا اون خدمتکار مرد که مرد. اما تو هنوز داری با فانگ یوان دشمنی میکنی، این واقعاً نشون میده که چقدر کوتهبینی و عواقب کار رو نمیفهمی! میدونی کارات چه معنیای میده؟ دعوای بین کوچیکترها به خودشون مربوطه. ما به عنوان بزرگتر نباید دخالت کنیم. قوانین اینو میگن! حالا که رفتی و برای فانگ یوان دردسر درست کردی، یعنی داری قوانین رو میشکنی. خدا میدونه الان چند نفر اون بیرون نشستن و دارن به این آبروریزیِ خانوادهٔ مو نگاه میکنن!»

مو یان گزارش داد: «پدربزرگ، لطفاً آروم باشید، عصبانیت براتون ضرر داره. تقصیر منه، من خانوادهٔ مو رو تو دردسر انداختم. هر کاری پدربزرگ بگه، انجامش میدم! اما واقعاً نمیتونم این قضیه رو همینطوری ول کنم، این فانگ یوان خیلی پست و بیشرمه. اول بهم دروغ گفت و رفت تو آکادمی. بعدش تو خوابگاه قایم شد و هر چقدر هم سرش داد زدم، بیرون نیومد. به محض اینکه رفتم، پا شد رفت گائو وان رو کشت. اون بینهایت آبزیرکاه و پسته!»

گو یوئه مو چن اخم کرد: «اوه، که اینطور؟» این نخستین باری بود که چنین اطلاعاتی میشنید و برقی در چشمانش درخشید.

او نفس عمیقی کشید، خشمش را فروخورد و در حالی که ریشش را نوازش میکرد گفت: «داستانهایی دربارهٔ این فانگ یوان شنیدهم. تو سالهای اولیهش میتونست شعر و آواز بسازه و هوش زودهنگامی نشون میداد. اما کی فکرشو میکرد فقط استعداد درجهٔ C داشته باشه. داشتنِ آیندهای درخشان براش سخت بود و برای همین از استخدامش منصرف شدم. اما الان به نظر میرسه قضیه یکم جالب شده.»

پس از مکثی کوتاه، گو یوئه مو چن روی میز کوبید و دستور داد: «یکی اون جعبه رو بیاره اینجا.»

خدمتکارِ پشت در بیدرنگ اطاعت کرد. دیری نپایید که جعبهای به داخل آورد. جعبه نه خیلی بزرگ بود و نه خیلی کوچک، اما کمی سنگین به نظر میرسید. خدمتکار آن را با هر دو دست حمل کرد و کنار میز مطالعه ایستاد.

مو یان به جعبهٔ چوبی خیره شد و با تردید پرسید: «پدربزرگ، این چیه؟»

گو یوئه مو چن چشمانش را ریز کرد و با لحنی پیچیده گفت: «چرا بازش نمیکنی تا خودت ببینی؟»

مو یان برخاست، درپوش چوبی را کنار زد و به درونش نگریست.

در دم، حالت چهرهاش دگرگون گشت و مردمک چشمانش به اندازهٔ سوزنی منقبض شد. نتوانست جلوی خود را بگیرد؛ قدمی به عقب برداشت و جیغی مهارنشدنی کشید. درپوش چوبی نیز از دستانش رها شد و به زمین افتاد.

با افتادن درپوش، محتویات درون جعبهٔ چوبی در برابر دیدگانِ حاضران نمایان شد.

درون جعبه، تودهای از گوشت و خون بود!

گوشتهای خونآلود آشکارا تکهتکه بریده شده و درون جعبه قرار گرفته بودند. خونِ سرخِ روشنی در آن جمع شده بود. مقداری پوست و گوشت رنگپریده به چشم میخورد، در حالی که بخشهایی از آن شامل رشتههای بلندی از رودهها بود که با چند تکه استخوان، اعم از استخوان پا یا دنده، در هم آمیخته بودند. در گودالِ خونِ گوشهٔ جعبه، دو انگشت دست و نیمی از یک انگشت پا نیز شناور بود.

اوووغ...

رنگ از رخسارِ زیبای مو یان پرید و قدمی دیگر به عقب برداشت؛ معدهاش به هم پیچید و چیزی نمانده بود همانجا بالا بیاورد.

او استاد گوی رتبه دو بود و پیش از این برای کسب تجربه به بیرون رفته بود. با وجود این، هرچند در گذشته آدم کشته بود، اما این نخستین باری بود که با چنین صحنهٔ چندشآور و بیمارگونهای روبهرو میشد.

گوشت و خونِ درون این جعبه، آشکارا جسد شخصی بود که پس از قیمهقیمه شدن، درون آن چپانده شده بود.

بوی خون در هوا پخش شد و بیدرنگ همهجا را فرا گرفت، به طوری که سراسر اتاق مطالعه از این بوی زننده آکنده گشت.

دستان خدمتکارِ خانواده در حالی که جعبه را نگه داشته بود، میلرزید و رنگ چهرهاش پریده بود. با اینکه پیشتر جعبه را دیده و بالا آورده بود، اما اکنون نیز با در دست داشتنِ آن، همچنان امواجِ تپش قلب و انزجار را احساس میکرد.

در میان سه فردِ حاضر در اتاق مطالعه، تنها بزرگِ خانواده، گو یوئه مو چن، خونسردی خود را حفظ کرده بود. او لحظهای نگاهی گذرا به محتویات جعبه انداخت و به آرامی به مو یان گفت: «این جعبه همونیه که فانگ یوان امروز صبح دم در پشتیِ خانوادهمون گذاشته بود.»

مو یان در حالی که تصاویری از فانگ یوان در ذهنش نقش میبست، با بهت و حیرت گفت: «چی، واقعاً کار اونه؟!»

نخستین باری که فانگ یوان را دید، در مسافرخانه بود.

در آن زمان، فانگ یوان نزدیک پنجره نشسته بود و در سکوت غذایش را میخورد. اجزای چهرهاش بیتفاوت و چشمانش تاریک و دلگیر بود. بدنی لاغر داشت و پوستش دارای رنگپریدگیِ خاصِ یک نوجوان بود.

او شبیه یک جوانِ عادی و ساکت به نظر میرسید. چه کسی فکرش را میکرد دست به چنین عمل بیمارگونه و دیوانهواری زده باشد!

پس از شوک اولیه، خشمی سوزان در وجودش شعلهور گشت. مو یان فریاد زد: «این فانگ یوان خیلی پاشو از گلیمش درازتر کرده، کی بهش همچین جرئتی داده! اینکه جرئت کرده همچین کاری کنه، یه تحریکِ آشکار علیه خانوادهٔ موئه! همین الان میرم و میارمش اینجا تا به خاطر جنایاتش بازخواستش کنم!» پس از گفتن این حرف، به سمت در خروجی حرکت کرد.

گو یوئه مو چن که خشمگینتر از او بود، سنگ مرکبِ روی میز مطالعهاش را چنگ زد و به سمتش پرتاب کرد: «دخترهٔ خیرهسر، همونجا وایسا!»

سنگِ مرکبِ سخت و سنگین به شانهٔ مو یان برخورد کرد و با صدای «بنگ!» به زمین افتاد.

مو یان در حالی که شانهاش را گرفته بود، با وحشت فریاد زد: «پدربزرگ!»

گو یوئه مو چن ایستاد، انگشتش را به سوی نوهاش گرفت و با لحنی بهشدت آشفته گفت: «انگار تمام این سالها آموزش بیفایده بود. خیلی ناامیدم کردی! در برابر یه استاد گویِ مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۱، نه تنها این همه آدم رو درگیر کردی، بلکه گذاشتی طرف مقابل افسارت رو به دست بگیره و بازیت بده. حالا هم که گذاشتی خشمت بهت غلبه کنه. تو این نقطه، هنوزم معنیِ پشتِ کارای فانگ یوان رو نمیفهمی؟»

مو یان گیج شده بود: «چه معنیای؟»

گو یوئه مو چن غرید: «اگه فانگ یوان میخواست تحریکمون کنه، این قضیه رو تو بوق و کرنا میکرد. پس چرا این جعبه رو گذاشته دمِ درِ پشتیِ خلوت، به جای اینکه بذارتش جلوی درِ اصلی که این همه آدم در رفتوآمدن؟»

مو یان گفت: «شاید میخواد باهامون صلح کنه؟ نه، اگه میخواست صلح کنه، بهتر نبود رودررو عذرخواهی کنه؟ چرا باید این جعبهٔ جسدِ تکهتکهشده رو برامون بفرسته؟ این قطعاً یه جور تحریک کردنه!»

گو یوئه مو چن سرش را تکان داد و سپس تأیید کرد: «اون میخواد صلح کنه، اما همزمان داره تحریکمون هم میکنه. گذاشتنِ جعبهٔ چوبی دم درِ پشتی، نشوندهندهٔ قصدش برای صلحه. گذاشتنِ جسد تو جعبه، یعنی تحریک کردن.»

پیرمرد به جعبه اشاره کرد و گفت: «ببین، این جعبهٔ چوبی بزرگ نیست و نمیتونه یه جسدِ کامل رو تو خودش جا بده. پس فقط یه بخش از جسد اون توئه. اون داره سعی میکنه بهمون بگه که نمیخواد قضیه رو بزرگ کنه و دلش میخواد این ماجرا مسالمتآمیز حل بشه. اما اگه خانوادهٔ مویِ ما بخواد قضیه رو کش بده، اون بقیهٔ جسد رو میذاره جلوی درِ اصلیمون و حسابی ماجرا رو تو بوق و کرنا میکنه. اون موقع، دو طرف بازندهن. کل خاندان میدونن که اول خانوادهٔ مویِ ما قوانین رو زیر پا گذاشت. واسه رئیس آیندهٔ خانوادهٔ مو هم خیلی بد میشه، چون نشون میده اونقدر ضعیفه که به حمایت و نازپروردگیِ بزرگتراش نیاز داره.»

با شنیدن این سخنان، مو یان لحظهای مبهوت ماند. او هرگز انتظار نداشت که کارهای فانگ یوان چنین معنای ژرفی در بر داشته باشد.

گو یوئه مو چن با تحسین گفت: «روشِ کارش واقعاً هوشمندانهست. فقط با یه حرکت، هم سرسختی نشون داد و هم نرمش؛ طوری که میتونه با خیال راحت هم پیشروی کنه و هم عقب بکشه. این فقط یه جعبهٔ چوبیِ سادهست، اما نه تنها قصدِ فانگ یوان رو برای سازش نشون میده، بلکه ثابت میکنه تواناییِ تهدید کردنِ خانوادهٔ مو رو هم داره. از قضا، اون دقیقاً دست گذاشته رو نقطه ضعفِ خانوادهٔ مو. اگه اعتبار خانوادهٔ مو لکهدار بشه، بلافاصله بعدش حملهٔ خانوادهٔ چی و ضربهٔ رئیس خاندان از راه میرسه.»

برای مو یان باورنکردنی بود: «پدربزرگ، شما زیادی دستبالا نمیگیریدش؟ مطمئنید که از پسِ همچین کاری برمیاد؟ اون فقط ۱۵ سالشه.»

مو چن با نارضایتی به نوهاش نگاه کرد: «زیادی دستبالا؟ انگار تو این چند سال زندگی خیلی بهت آسون گرفته. با این غروری که تو خودت پرورش دادی، نمیتونی واقعیت رو واضح ببینی. این فانگ یوان در برابر خطر خم به ابرو نیاورد و گولت زد تا وارد آکادمی بشه. بعدش، تو اوج خطر از هوشش استفاده کرد و تو خوابگاه قایم شد تا از دردسر دور بمونه. هر توهینی بهش کردی جواب نداد؛ این نشوندهندهٔ تواناییش تو تحملِ آروم و خونسردانهست. بعد از اینکه رفتی، بیدرنگ گائو وان رو کشت؛ این یعنی شجاعت و جسارتش. حالا هم این جعبه رو فرستاده که به وضوح هوش و قدرت برنامهریزیش رو نشون میده. بازم میتونی بگی زیادی دستبالا گرفتمش؟»

مو یان با چشمانی گشادشده گوش میداد، چرا که انتظار نداشت پدربزرگش تا این حد فانگ یوان را تحسین کند. او بیدرنگ با خشم گفت: «پدربزرگ، اون فقط استعداد درجهٔ C داره.»

گو یوئه مو چن آهی عمیق کشید: «آره، اون فقط یه درجهٔ C ئه. داشتنِ همچین هوشی و در عین حال فقط استعداد درجهٔ C، واقعاً مایهٔ تأسفه. اگه استعدادش بالاتر بود، حتی اگه فقط درجهٔ B بود، قطعاً به یکی از اعضای بانفوذِ خاندان گو یوئه تبدیل میشد. حیف که فقط یه درجهٔ C ئه.»

آهِ پیرمرد آکنده از احساس بود؛ آهی که در آن هم حسرت موج میزد و هم شادمانی.

مو یان سکوت کرد. بار دیگر تصویر فانگ یوان در ذهنش نقش بست. تحت تأثیر فشارهای روانیاش، چهرهٔ نحیف فانگ یوان اکنون در هالهای از سایهای مرموز و شرورانه فرو رفته بود.

گو یوئه مو چن سکوت را شکست و برای سنجشِ مو یان پرسید: «این مشکل رو خودت به تنهایی درست کردی. حالا چطور میخوای حلش کنی؟»

مو یان اندکی تأمل کرد و سپس با لحنی سرد و بیتفاوت پاسخ داد: «گائو وان فقط یه خدمتکار بود، پس مرگش هیچ پیامدی نداره. فانگ یوان هم که فقط یه درجهٔ C ئه، پس اونم مسئلهٔ مهمی نیست. چیزی که مهمه حفظِ اعتبار خانوادهٔ موئه. برای خوابوندنِ این غائله، بهتره کل خانوادهٔ گائو وان رو بکشیم تا به کل خاندان نشون بدیم چقدر رو حفظ قوانین و مقررات جدی هستیم.»

گو یوئه مو چن پاسخ او را تحلیل کرد: «هوم، میتونی تصویر بزرگتر رو ببینی. کنار گذاشتنِ احساسات شخصی برای دفاع از منافع خانواده، کار خیلی خوبیه. با این حال، روشت هنوز ایراد داره.»

مو یان تمنا کرد: «پدربزرگ، لطفاً راهنماییم کنید.»

گو یوئه مو چن با وقار گفت: «این ماجرا رو تو شروع کردی، پس تو رو به هفت روز حبس مجازات میکنم. از این به بعد، دیگه با فانگ یوان در نیفت. گائو وان از مافوقش نافرمانی کرد؛ خدمتکاری که جرئت کنه به اربابش توهین کنه مستحق مرگه، پس باید به خاطر جرمش اعدام میشد! چون اون خدمتکار خانوادهٔ موئه، ما به خاطر ناتوانی تو تربیتِ زیردستمون مسئولیم و برای همین، سی سنگ ازلی به عنوان غرامت به اون فانگ یوان میدیم. در مورد اعضای خانوادهٔ گائو وان هم، پنجاه سنگ ازلی به عنوان غرامت بهشون بده و از خاندان اخراجشون کن.»

پس از مکثی کوتاه، ادامه داد: «تو این هفت روز، تو خونه خوب استراحت کن و بیرون نرو. تو همین مدت هم به این فکر کن که چرا پدربزرگت تصمیم گرفت این قضیه رو اینطوری حلوفصل کنه؛ به معنیِ عمیقش فکر کن.»

«چشم، پدربزرگ.»