چپتر 1: بدون عنوان
چپتر 1: بدون عنوان
سرنوشت برای هر آنچه میبخشد، همیشه بهایی طلب میکند—برگرفته از ماری ملکهٔ اسکاتلند اثر تسوایگ.
«من هیچکارهام، حتی وقت ندارم به درخششِ آفتاب توجه کنم.
«پدر و مادرم نمیتونستن کمکم کنن و تحصیلاتِ بالایی هم نداشتم. چارهای نداشتم جز اینکه تو شهر روی پای خودم بایستم.
«برای کارای زیادی درخواست دادم، اما هیچکس استخدامم نکرد. شاید چون تو ابرازِ احساساتم خوب نیستم و روابطعمومیِ خوبی ندارم. لابد نتونستم تواناییِ کافی از خودم نشون بدم.
«یه بار تو سه روز فقط دو قرصِ نون خوردم. گرسنگی شبا بیدارم نگه میداشت. دستکم اجارهٔ یه ماه رو از پیش داده بودم، برای همین مجبور نبودم با بادِ سردِ زمستونِ بیرون روبهرو بشم.
«بالاخره تو سردخونهٔ بیمارستان یه کار پیدا کردم؛ نگهبانی دادن بالا سرِ مردهها.
«شبای بیمارستان از چیزی که فکر میکردم سردتر بود. چراغای دیواریِ راهرو خاموش بود و همهچیز تو تاریکی فرو رفته بود. بهزور میتونستم پاهام رو ببینم و تنها نوری که بیرون میزد از تو اتاقا بود.
«موندیو، بوی تند و زنندهای میداد. بوی مرگ تو هوا مونده بود. و گهگاه مجبور بودیم برای بردنِ جنازهها به سردخونه کمک کنیم.
«کارِ پرزرقوبرقی نبود، اما نون درمیاورد. تازه، وقتِ آزادِ شبا بهم اجازه میداد مطالعه کنم. آدمای کمی گذرشون به سردخونه میافتاد، اما وقتی هم میاومدن، برای تحویل دادنِ جنازهها یا بردنشون برای سوزوندن بود. مجبور بودم بدونِ کتاب سر کنم، چون پولِ خریدنشون رو نداشتم و امیدی هم نداشتم که بتونم اونقدر پول جمع کنم.
«اما باید از نفرِ قبلی تشکر میکردم که اینقدر ناگهانی رفت، چون باعث شد من این کار رو بگیرم.
«رؤیای کار تو شیفتِ روز رو داشتم. خوابیدن تو روز و بیداریِ شب بدنم رو ضعیف میکرد و سرم تیر میکشید.»
«یه روز، یه جنازهٔ جدید آوردن.
«از چیزایی که شنیدم، جنازهٔ همون نفرِ قبلی بود که ناگهانی رفته بود.
«ناپدید شدنِ مرموزِ نفرِ قبلی برام جالب بود، برای همین بهمحض اینکه بقیه اتاق رو ترک کردن، کشو رو بیرون کشیدم و آروم کیسهٔ جسد رو باز کردم.
«پیرمردی بود با پوستِ سفیدِ مایل به آبی و چهرهای پر از چینوچروک. نورِ ضعیف فقط باعث میشد ترسناکتر به نظر برسه.
«موی زیادی نداشت. بیشترش سفید بود. لباساش رو درآورده بودن، حتی یه تیکه پارچه هم تنش نمونده بود.
«بهعنوانِ یه مردهٔ بیخانواده، حمالها نتونسته بودن در برابرِ فرصتِ به جیب زدنِ پول و پلهٔ این آدم مقاومت کنن.
«یه نشونهٔ عجیب روی سینهاش دیدم. آبیِ مایل به سیاه بود. واقعاً نمیتونم توضیحش بدم. اون موقع نور خیلی کم بود.
«دست دراز کردم و نشونه رو لمس کردم، اما فهمیدم هیچچیزِ خاصی در موردش نیست.
«با نگاه به نفرِ قبلی، بیاختیار از خودم پرسیدم آیا منم وقتی پیر بشم به همین روز میافتم...
«به جنازهاش قول دادم تو آخرین سفرش همراهش باشم، ببرمش مردهسوزخونه و بعد به نزدیکترین گورستانِ رایگان. نمیتونستم بذارم دیوانسالارها مثلِ زباله بندازنش تو رودخونه یا یه زمینِ متروکه.
«میدونستم باید قیدِ کمی خواب رو بزنم، اما دیو مرسی که فرداش یکشنبه بود. میتونستم اون موقع کمخوابیم رو جبران کنم.
«بعد از گفتنِ این حرف، زیپِ کیسه رو کشیدم و هلش دادم تو کشو.
«اتاق تاریکتر شد و سایهها قد کشیدن...
«از اون روز، هروقت چشمام رو میبندم، تو مِهِ غلیظی بلعیده میشم.
«یه چیزی بهم میگه تنها نیستم. چیزی که کاملاً انسانی نیست داره سمتم میاد. اما هیچکس گوش نمیده. فکر میکنن تو این کار عقلم رو از دست دادم؛ میگن به دکتر نیاز دارم...»
مشتریِ مردی که پشتِ پیشخوان نشسته بود، به راوی که ناگهان مکث کرده بود نگاه کرد و پرسید: «و بعد؟»
راوی ناگهان داستانش را قطع کرد و توجهِ مشتریِ مردی را در کنارِ پیشخوان برانگیخت. این مردِ سیواندیساله پالتویی کدر و شلواری زردِ کمرنگ به تن داشت. موهایش را به عقب شانه کرده بود و کلاهِ لبهدارِ تیره و زبری کنارش بود.
او هم مانندِ بقیهٔ مشتریانِ میخانه، با موهای تیره و چشمانِ آبیِ نافذش، آدمِ عادی و پیشپاافتادهای به نظر میرسید. نه چندان خوشقیافه بود، نه زننده. هیچچیز در او جلبتوجه نمیکرد.
راوی جوانِ تنومندی در اواخرِ نوجوانیاش بود، با دستوپایی کشیده و اجزای چهرهای تراشخورده که میتوانست زانوی هر دختری را سست کند. موهای کوتاه و پرکلاغی و چشمانِ آبی و روشنش تنها بر جذابیتِ او میافزود.
پسرِ جوان با حسرت به لیوانِ خالیِ شرابِ جلویش نگریست و آهی عمیق کشید.
«و بعد؟»
پسرِ جوان با پوزخندی موذیانه که روی چهرهاش مینشست، جواب داد: «بعدش کارم رو ول کردم و برگشتم روستا تا بتونم این چرتوپرتها رو براتون تعریف کنم.»
مهمانِ مرد جا خورد.
«داشتی ما رو سر کار میذاشتی؟»
«هاها!» صدای خنده در سراسرِ پیشخوان پیچید.
با این حال، خنده دیری نپایید. مردی میانسال با تحکم به مشتریِ کمی خجالتزده نگاه کرد و گفت: «شما مالِ این اطراف نیستید، مگه نه؟ لومیان هر روز یه قصهٔ جدید میبافه. دیروز یه آدمِ بیپول بود که نامزدش ولش کرده بود، و امروز نگهبانِ مردههاست!»
یکی دیگر از مشتریانِ همیشگیِ میخانه اضافه کرد: «آره، از این میگه که سی سال شرقِ رودِ سرنزو گذرونده و بعد سی سال سمتِ راستش. این پسر خیلی خالیبنده!»
همهٔ مردان از کشاورزانِ دهکدهٔ کوردو بودند و پیراهنهای بلندی به رنگِ کدر به تن داشتند.
لومیان، پسرِ مو مشکی، روی پیشخوان خم شد و از جا برخاست. پوزخندِ گستاخانهای زد و اعلام کرد: «همونطور که همهتون میدونید، من اینا رو از خودم درنمیارم. خواهرم این قصهها رو مینویسه. اون برای ستونی به اسمِ هفتهنامهٔ رمان یا یه همچین چیزی مینویسه.»
با این حرف، لومیان چرخید، دستانش را کاملاً باز کرد و به مشتریِ غریبه لبخند زد.
«انگار قصهٔ خیلی خوبی خلق کرده.
«متأسفم که دچارِ سوءتفاهم شدید.»
مردِ معمولی با پیراهنِ فاستونیِ قهوهای لبخندی زد و برخاست.
«چه داستانِ جذابی.
لومیان لبخندِ مرد را پاسخ داد و گفت: «مگه رسمِ ادب نیست قبل از پرسیدنِ اسمِ بقیه، آدم خودش رو معرفی کنه؟»
مردِ غریبه سر تکان داد.
«اسمِ من رایان کاسه.
«اینا همراهانِ من هستن، والانتن و لیا.»
جملهٔ آخر اشاره به مرد و زنی داشت که کنارش نشسته بودند.
والانتن، مردی در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگی با موهای بلوندِ پودرزده و چشمانِ آبیِ نافذ، جلیقهای سفید، کُتِ فاستونیِ آبی و شلواری سیاه به تن داشت. پیدا بود که برای لباسپوشیدنش زحمتِ زیادی کشیده بود، گویی خود را برای قراری ویژه آماده میکرد.
چهرهای نسبتاً سرد داشت و حتی نیمنگاهی هم به کشاورزان و چوپانانِ اطرافش نمیانداخت.
لیا، از سوی دیگر، زنِ جوانِ خیرهکنندهای بود با موهای بلند و خاکستریِ روشن که در گرهی پیچیده جمع شده بود و تورِ سفیدی روی سرش داشت.
چشمانش همرنگِ موهایش بود و با لبخندی گشاده به لومیان مینگریست؛ ظاهراً از گفتگوی آنها سرگرم شده بود.
در نورِ چراغهای گازِ داخلِ میخانه، زن که لیا نام داشت، بینیِ قلمی و لبانِ بهطرزِ خیرهکنندهای خوشتراشش را به نمایش میگذاشت. او در دهکدهای مانندِ کوردو بیشک زیبارویی بینظیر بود.
پیراهنِ کشمیریِ سفید، چسبان و چینداری به تن داشت، همراه با کُتی کوچک و شیریرنگ و یک جفت چکمهٔ مارسی. دو زنگولهٔ کوچکِ نقرهای به تور و چکمههایش بسته شده بود. وقتی واردِ میخانه میشد، زنگولهها جرینگجرینگ صدا میکردند و توجهِ بسیاری، بهویژه مردان را برمیانگیختند.
در چشمِ آنها، این از آن دست لباسهای مُدِ روزی بود که فقط در شهرهای بزرگ دیده میشد، مانندِ مرکزِ استان، بیگُر، یا حتی پایتخت، تریر.
لومیان به نشانهٔ تأیید برای سه غریبه سر تکان داد.
«اسمم لومیان لیـه. میتونید لومیان صدام کنید.»
لیا بیاختیار گفت: «لی؟»
لومیان با چهرهای کنجکاو پرسید: «چطور مگه؟ با فامیلِ من مشکلی دارید؟»
رایان کاس به نمایندگی از لیا توضیح داد: «نامِ خانوادگیتون واقعاً ترسناکه. همین الان نزدیک بود مهارِ صدام رو از دست بدم.»
او با دیدنِ چهرههای گیج و سردرگمِ کشاورزان و چوپانانِ اطرافش ادامه داد:
«اونایی که گذرشون به ملوانها و بازرگانهای دریایی افتاده، با جملهای که تو پنج دریا دهنبهدهن میچرخه آشنان:
«ترجیح میدم با دریاسالارهای دزدِ دریایی یا حتی پادشاها روبهرو بشم تا اینکه به پستِ یارویی به اسمِ فرانک لی بخورم.
«فامیلِ اون شخص هم لیـه.»
لومیان پرسید: «واقعاً اینقدر ترسناکه؟»
رایان سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«دقیقاً نمیدونم، اما اگه همچین افسانهای وجود داره، پس نمیتونه چندان از حقیقت دور باشه.»
موضوع را عوض کرد و به لومیان گفت: «مرسی بابتِ داستان. ارزشِ یه نوشیدنی رو داره. چی میل دارید؟»
«یه لیوان پریِ سبز.» لومیان حاشیه نرفت و دوباره سرِ جایش نشست.
رایان کاس اخم کرد.
«"پریِ سبز"... آبسنت؟»
«باید یادآوری کنم که آبسنت برای بدنِ انسان مضره. اینجور الکلها میتونه باعثِ جنون و توهم بشه.»
لیا با پوزخندی به میانِ حرف پرید: «انتظار نداشتم مُدِ تریر به اینجا هم رسیده باشه.»
لومیان با لحنی کوتاه و خشک حرفِ او را تأیید کرد.
«پس مردمِ تریر هم از پریِ سبز لذت میبرن...
«زندگیِ ما همینطوری به اندازهٔ کافی سخت هست. دیگه نیازی نیست نگرانِ یه ذره ضررِ بیشتر باشیم. این نوشیدنی میتونه ذهنمون رو آروم کنه.»
رایان به پشتیِ صندلیاش تکیه داد و رو به متصدیِ بار گفت: «بسیار خب. یه لیوان پریِ سبز و یه لیوانِ دیگه کُر اپیسه.»
کُر اپیسه مشروبِ میوهایِ معروفی بود که تا حدِ کمال تقطیر میشد.
مردِ لاغراندام و میانسالی که دروغهای لومیان را برملا کرده بود، به صدا درآمد: «به منم یه لیوان پریِ سبز بده. هر چی باشه، من بودم که همین الان حقیقت رو گفتم. حتی میتونم حقیقتِ وضعیتِ این بچه رو هم بهتون بگم!» او به لومیان خیره شد و او را به چالش کشید تا اعتراضی کند. «غریبه، میتونم بگم هنوز دربارهٔ واقعی بودنِ اون داستان شک داری.»
لومیان با اخم جواب داد: «پییر، تو برای یه لیوان الکلِ مجانی دست به هر کاری میزنی.»
پیش از آنکه رایان حتی بتواند پاسخی بدهد، لومیان افزود: «چرا من نتونم داستانم رو بگم و یه لیوان پریِ سبزِ اضافه بگیرم؟»
پییر پوزخند زد: «چون هیچکس نمیدونه باید باورت کنه یا نه. داستانِ موردعلاقهٔ خواهرت برای بچهها "چوپانِ دروغگو"ـه. آدمایی که همیشه دروغ میگن، بالاخره اعتبارشون رو از دست میدن.»
لومیان شانه بالا انداخت و تماشا کرد که متصدیِ بار لیوانی از الکلِ سبزِ روشن را جلویش سُر داد. بیتفاوت گفت: «سا وا.»
رایان رو به لومیان کرد.
«مشکلی نداره؟»
لومیان با بیخیالی جواب داد: «حتماً، تا وقتی که جیبِ شما بتونه از پسش بربیاد.»
رایان سر تکان داد و گفت: «در این صورت، یه لیوانِ دیگه پریِ سبز.»
چهرهٔ پییر از لبخند روشن شد.
او با اشاره به لومیان گفت: «غریبهٔ دستودلباز، باید از این یکی دوری کنی. اون شرترین آدمِ کلِ دهکدهست.
«پنج سال پیش، خواهرش اورور اونو به دهکده آورد. از اون موقع تا حالا همینجا بوده. میتونی تصور کنی؟ اون موقع فقط یه پسربچهٔ سیزدهساله بود. چطور میتونسته تا بیمارستان بره و نگهبانِ جسد بشه؟ نزدیکترین بیمارستان تو داریژ، پایینِ کوهه. پیاده یه بعدازظهرِ کامل طول میکشه تا آدم به اونجا برسه.»
لیا با صدایی آمیخته به سوءظن پرسید: «آوردتش به دهکده؟»
سرش را کج کرد که باعث شد زنگولههایش به صدا درآیند.
پییر به نشانهٔ تأیید سر تکان داد.
«اورور شش سال پیش به اینجا نقلمکان کرد. یه سال بعد، رفت سفر و این پسر رو با خودش آورد. میگفت اونو تو جاده پیدا کرده، یه بچهٔ گرسنه و بیخانمان. قصد داشت به فرزندی قبولش کنه.
«بعد، فامیلِ اورور یعنی لی رو روی خودش گذاشت. حتی اسمش، لومیان رو هم اورور بهش داده.»
لومیان که از این افشاگری ککش هم نگزیده بود، پوزخندی زد و جرعهای از آبسنت نوشید: «من حتی یادم نمیاد قبل از اینکه اورور این اسم رو بهم بده، اسمم چی بوده.»
پیدا بود که گذشتهاش کوچکترین اهمیتی برایش نداشت.