چپتر 103: تحریک
چپتر 103: تحریک
مِهِ سفیدِ غلیظی در آسمان سنگینی میکرد، بیشترِ نور را میبلعید و ویرانههای رؤیا را در گرگومیشی همیشگی فرو میبرد.
لومیان ایستاد، دستوپایش را کشید و همانطور که وضعیتش را میسنجید، قلهٔ خونآلودِ کوه را برانداز کرد.
در مقایسه با شکارچی، قدرت، واکنشها، سرعت و چابکیِ تحریککننده، هرچند اندک، بهبود یافته بود.
لومیان سه تغییرِ عمده را تشخیص داد:
نخست، بدنش تنومندتر شده و تواناییِ بازیابیاش ظاهراً بهبود یافته بود.
دوم، نیروی روحیاش تا حدی افزایش یافته بود. حالا میتوانست حالتِ تسخیرش را بهجای سه دقیقه، چهار دقیقه حفظ کند.
در نهایت، قدرتِ فرابشریِ تازهای به نامِ تحریک به دست آورده بود.
این توانایی تغییرِ حالتی دائمی ایجاد میکرد، اما برای رسیدن به اثرِ دلخواه، به فعالسازیِ ارادی هم نیاز داشت.
مهارتهای مشاهدهٔ لومیان تحولی کیفی یافته و از یک آدمِ عادی بسیار فراتر رفته بود. حالا میتوانست بهخوبی تشخیص دهد چه کلمات، اعمال و موقعیتهایی راحتتر حساسیتهای هدفش را برمیانگیزد و باعثِ آشفتگی میشود.
وقتی تحریک به کار میرفت، توهین و تحقیر را در هم میآمیخت و باعث میشد هدف خونسردیاش را از دست بدهد.
هرچه طعنهها و تحقیرها حسابشدهتر بود، تحریک اثرِ بیشتری داشت. با این حال، حتی یک کلمه مثلِ «گُهِ سگ» هم میتوانست تا حدی خشم را برانگیزد.
در برابرِ حریفی که اهلِ ارتباط نبود، تحریک به لومیان اجازه میداد هالهای نفرتانگیز از خود ساطع کند.
این توانایی برای تلهها و کمینهایی که شکارچیان در آنها مهارت داشتند بسیار مناسب بود، اما برای لومیان در وضعیتِ فعلیاش معنای چندانی نداشت.
دیگر وقتی برای شکار نداشت. تنها تمرکزش کاوش در «دیوارِ» پیرامونِ «قلهٔ» خونآلود و کشفِ رازِ ویرانههای رؤیا بود.
در مقابل، تقویتِ نیروی روحی و مقاومتِ بدنیاش او را خشنود میساخت. دستکم حالا میتوانست در آن منطقهٔ تاریک که پیشتر او را به خواب میبرد، بیشتر پیش برود.
لومیان با تکیه بر نیروی معجون، شقیقههایش را مالید.
این بار، فعال کردنِ دیدِ روحیاش بیدردسر بود.
سرانجام تواناییِ آن را یافته بود که دیدِ روحیاش را بهراحتی فرابخواند.
لومیان بیدرنگ لباسهایش را عوض کرد و وسایلش را برداشت: عطارد سقوط کرده، تبرِ سیاه و آهنی، و کیسهای پارچهای پر از پنیر و بیسکویت. تفنگ ساچمهایاش را روی دوش انداخت و از ساختمانِ دوطبقهٔ نیمهزیرزمینی بیرون رفت. در میانِ مِهِ خاکستریِ خاموش، از بیابان گذشت و واردِ ویرانهها شد.
مسیرِ آشنایی را در پیش گرفت، از مناطقی که ممکن بود هیولاها در آنها کمین کرده باشند دوری کرد و محتاطانه پیش رفت.
با رسیدن به منطقهای که با هیولای سهچهره روبهرو شده بود، لومیان رقصی کرد و نشانِ خارِ سیاه را تا حدی فعال ساخت.
با کمکِ آن «طلسم»، از زمینهای روزبهروز خطرناکتر عبور کرد و چند جانورِ ترسناک را فراری داد.
سرانجام، به «دیوارِ» خارداری رسید که از ردیفِ خانهها شکل گرفته بود.
لومیان پس از لحظهای تأمل، مسیری را انتخاب کرد.
تصمیم گرفت واردِ منطقهای شود که انگار در شب فرو رفته بود، جایی که فوراً او را در هالهای از خوابآلودگی غرق میکرد.
شهودش میگفت چیزِ مهمی آنسوی دیوارِ بلندی از درختانِ درهمپیچیده نهفته است. با این حال، منطقهای که شبیهِ آغازِ شب بود، احتمالِ بیشتری داشت که رازِ ویرانههای رؤیا را در خود جای داده باشد.
هرچه باشد، «شب»، «خواب» و «رؤیا» اغلب مفاهیمی مرتبط بودند.
کمی بعد، لومیان پس از اجرای یک رقصِ آیینیِ دیگر، خودش را در جایی یافت که بهطورِ محسوسی تاریکتر از محیطِ اطرافش بود.
نفسش را آهسته بیرون داد و با قاطعیت قدم به جلو گذاشت.
تقریباً بلافاصله، لومیان حس کرد انگار از روزی مهآلود به عصری ابری قدم گذاشته است. سایهها اشیای اطرافش را در بر گرفتند.
در حالی که عطارد سقوط کرده را محکم در دست داشت، خمیازهای کشید و به راهش ادامه داد.
نمیتونم بخوابم. نمیتونم بخوابم!
لومیان با این فکر خودش را به جلو راند.
همانطور که پیش میرفت، لومیان هوشیار ماند و ساختمانهایی را که دیوارِ شهر را شکل میدادند، بهدقت بررسی کرد. با این حال، رازهای ویرانههای رؤیا از چنگش میگریخت.
سکههای طلا و دیگر خرتوپرتها هیچ جذابیتی برایش نداشت.
با نفوذِ بیشتر، دهها متر را بهسختی طی کرد و تنها نیروی ارادهاش بود که چشمانش را در برابرِ خوابآلودگیِ شدیدی که ذهنش را فرا گرفته بود، باز نگه میداشت.
پس از لحظهای تأمل، تصمیم به عقبنشینی گرفت. میخواست منطقهٔ پشتِ دیوارِ چوبی را بررسی کند و از زاویهای دیگر واردِ این ناحیهٔ خوابآور شود.
شاید این کار به او اجازه میداد به مکانهایی برسد که پیشتر دستنیافتنی بودند.
لومیان چرخید و راهِ آمده را بازگشت، اما خوابآلودگی دستبردار نبود و هر لحظه شدیدتر میشد.
سرانجام، ارادهاش در هم شکست. چشمانش بسته شد و روی زمین افتاد.
تاریکی بارِ دیگر دیدش را بلعید.
...
ناگهان دردِ شدیدی در شکمِ لومیان پیچید و باعث شد در خود جمع شود و چشمانش را باز کند.
نخست، نقاشیِ دیواریِ خیرهکنندهای با گنبدی منحنی دید، و سپس چهرهٔ عبوسِ کشیش با آن بینیِ کمی عقابیاش، و مشتِ راستِ پونس بنه را که با پوزخندی شوم آن را عقب میکشید.
«اسیر شدم و منو آوردن کلیسا؟» لومیان منظرهٔ بالای سرش را شناخت و بیاختیار به اطرافش چشم چرخاند.
پدرِ ریموند، پییر گرِگ، پدرِ آوا، گیوم لیزیه، همسایهاش لویی بدو و تقریباً همهٔ روستاییان را دید.
محراب چنان دگرگون شده بود که دیگر به جا آورده نمیشد؛ حالا بهجای گلهای آفتابگردان، یاسهای بنفش، لالهها و دیگر نمادهای آن موجودِ پنهان زینتبخشِ آن بودند.
نشانِ مقدسِ خورشید ناپدید شده بود. جای آن را حلقهٔ خاری گرفته بود که بهشکلی غیرطبیعی در هم پیچیده بود و انگار مایعی سیاه از آن تراوش میکرد.
لومیان با دیدنِ آن نمادِ آشنا، موجی از سرگیجه را حس کرد و گرمایی در سینهاش دوید.
میدانست این نشانهٔ آن است که تباهیِ درونش بیدار شده، اما همچنان درونِ نمادِ سیاهمتمایلبهآبی گرفتار مانده است.
«کشیش و پیروانش کلیسا رو به محرابی برای اون موجودِ پنهان تبدیل کردن؟ سنت سیتِ بیچاره...» لومیان پیشِ خود مجسم کرد که والانتن با دیدنِ این صحنه مهارش را از دست میدهد.
در حالی که محکم بسته شده بود، اطرافش را ورانداز کرد. با دیدنِ شیشههای رنگی و نقاشیهای دیواریِ خورشیدِ فروزانِ ابدیِ بزرگ و موعظهٔ سنت سیت که دستنخورده مانده بودند، نفسِ آسودگی کشید.
«انگار تغییرات رو با عجله انجام دادن...» لومیان وضعیتِ فعلیِ کلیسا را اینطور استنتاج کرد.
روستاییان در سکوتی وهمآور، مانند مجسمههای مومی ایستاده بودند.
کشیش پس از آنکه لحظهای لومیان را برانداز کرد، به پونس بنه تشر زد:
«چطور گذاشتی بخوابه؟ باید بهمحضِ اینکه آوردیش کلیسا بیدارش میکردی!»
پونس بنه با نگاهی که بهطرزِ غیرعادی محترمانه بود، گویی کشیش ایزد یا فرمانروایش باشد، جواب داد: «فهمیدم.»
لومیان که به ستونی تکیه داده بود، نگاهی به گیوم بنه انداخت و پرسید: «اورور کجاست؟»
کشیش لبخندی مرموز زد و گفت: «خیلی زود میفهمی.»
لومیان در حالی که دیوانهوار به دنبالِ نقشهٔ فرار میگشت و سعی میکرد به گفتگو ادامه دهد، پرسید: «اون سه تا خارجی چی؟»
گیوم بنه با چهرهای آسوده از میانِ شیشههای رنگی به بیرون خیره شد و گفت: «اونا فرار کردن. الان دیگه باید به نزدیکترین چراگاهِ کوهستانی رسیده باشن. اما انتظار نداشته باش امشب تو و اورور رو نجات بدن. من مأمورهای رسمی رو میشناسم، اونا فقط وقت تلف میکُنن و تماشا میکُنن. فقط وقتی واردِ عمل میشن که از وضعیت مطمئن بشن. گاهی ترجیح میدن هیچ کاری نکنن تا اینکه اشتباهی مرتکب بشن. همینجوری یه دهه از عمرِ منو تلف کردن.»
لومیان حرفِ کشیش را پذیرفت، اما میدانست دلیلِ صبر کردنِ رایان و بقیه این نیست.
گروه رایان بدونِ اینکه بفهمند چرا پیروانِ خدای شریر او و اورور را اسیر کردهاند، دست به اقداماتِ شدیدی مانند خروج از کوردو و راهاندازیِ دوبارهٔ چرخه نمیزدند. آنها میخواستند تا شبِ دوازدهم صبر کنند تا علتِ آشفتگیِ اینجا را کشف کنند و پایهای محکم برای فرار از این مخمصه در آینده بسازند.
سکوتِ لومیان باعث شد پوزخندِ کشیش پهنتر شود.
او با لحنی قاطع اعلام کرد: «قصد دارم امشب آیین رو تموم کنم.»
چی؟ لومیان گیج شده بود.
گیوم بنه با روحیهای بالا و باحوصله توضیح داد: «قصد دارم آیینِ ۹ آوریل رو بندازم برای امشب. اون سه تا خارجی هیچ فرصتی برای دخالت پیدا نمیکُنن.»
چی؟ شبِ دوازدهم میتونه جلو بیفته؟ لومیان شوکه و بیکلام شده بود و وحشتی وصفناپذیر به جانش افتاد.
در آن لحظه، گیوم بنه رو به پونس بنه کرد و دستور داد: «قبل از اینکه ببریش سمتِ محراب، مطمئن شو که بیدار میمونه. میتونی از هر روشی استفاده کنی، فقط نکُشش.»
پونس بنه مشتاقانه پرسید: «اگه کُشتمش چی؟»
کشیش به برادرِ کندذهنش غره رفت: «با هم میمیریم!»
منو بفرستن سمتِ محراب و آیین رو دوباره شروع کنن؟ یعنی اون نمادِ سیاهمتمایلبهآبیِ روی بدنم میتونه دوباره به کار بیاد؟ لومیان با شنیدنِ گفتگوی برادرانِ بنه، اعصابش آرام گرفت.
کشیش نگاهش را دوباره به لومیان دوخت و خم شد. «نگران نباش، تو ظرف نیستی. ما انتخابِ بهتری داریم.»
انتخابِ بهتر؟ لومیان با دنبال کردنِ نگاهِ کشیش به سمتِ محرابِ اصلی، زنگِ خطر در سرش بلندتر شد.
اورور در لحظهای نامعلوم آنجا ظاهر شده بود؛ ردایی سفید و ساده به تن داشت، موهای طلاییاش بدونِ هیچ آرایشی رها شده بود و چشمانِ آبیروشنش خالی از حس بود.
لومیان فریاد زد: «اورور!»
اورور مانند مجسمه بیحرکت ماند و هیچ واکنشی نشان نداد.
کشیش لبخندی زد و سر تکان داد.
«آره، خواهرت ظرفِ بهتریه. نقشِ تو توی این آیین اینه که کمک کنی زمانبندی رو جلو بندازیم. نیازی نیست منتظرِ اون لحظهٔ دقیق یا تغییرِ صورتهای فلکی بمونیم.»
لومیان وحشتزده و سردرگم بود.
چرا من میتونم کمک کنم آیینِ شبِ دوازدهم جلو بیفته؟
کشیش بار دیگر به جلو خم شد، در حالی که لبخندی از سرِ انتظار بر لب داشت.
«چون بیشترِ عطیههایی که براشون نیایش کرده بودیم، درونِ توئه.»
چی؟ از کجا میدونه؟ چشمانِ لومیان گشاد شد و به خودش فشار آورد تا چهرهٔ گیوم بنه را دقیقتر بررسی کند.
گیوم بنه جلوتر آمد و در گوشِ لومیان زمزمه کرد: «واقعاً فکر میکردی فقط تو و پوآلیس میتونید خاطراتتون رو توی این چرخه حفظ کنید؟»