چپتر 107: آشناپنداری
چپتر 107: آشناپنداری
بوم، بوم!
لومیان تپشِ قلبش را حس میکرد؛ تصاویری بهسختی از اعماقِ خاطراتش بیرون کشیده
میشد.
سرش داشت از درد منفجر میشد. در برابرش مقاومت کرد، نمیخواست به آن تن دهد.
بیرون از شیشههای رنگی، رایان آغازِ آیین را تماشا میکرد. بیدرنگ مترسکِ تاناگو
را برای لیا پرتاب کرد و به او اشاره کرد تا شیءِ مهرشده را علیه کشیش به کار گیرد.
شمشیرِ سپیدهدم را بالا برد.
لیا و ولنتاین در زیرِ شعلههای طلایی، به سمتِ پنجرهٔ شیشهایِ رنگیِ دیگری رفتند.
دیوارِ استوانهایِ نیمهبازی آنها را از رایان جدا میکرد.
این کار را کردند تا بدونِ مختل شدنِ حرکاتشان، از آسیبِ توفانِ نور در امان
بمانند. با توجه به «قابلیتِ دفاعیِ» کلیسا، باور داشتند مانعی میانِ آنها کافی
خواهد بود. هرچه بود، رایان تمامِ تلاشش را میکرد تا جهتِ حمله را مهار کند.
لیا مترسکِ تاناگو را از پشت بغل کرد و آن را به شیشهای رنگی فشرد که موعظهٔ سنت
سیت را به تصویر میکشید. محراب و گیوم بنه، کشیشِ رهبرِ آیین را نشانه گرفت.
در طرفِ دیگر، رایان دسته را با هر دو دست محکم گرفت و شمشیرِ سپیدهدم را در
طاقچهٔ پنجره فرو برد.
شمشیرِ پهنِ دودستی که از نورِ خالص ساخته شده بود، خُرد شد و به گردبادی از
تکههای تیغمانند و ذراتِ نور بدل گشت.
توفان منفجر شد و به شیشهٔ رنگیِ پیشِ رویش کوبید.
با صدای تَرَق، تمامِ کلیسا لرزید. تَرَکهای مویی همچون تارِ عنکبوت روی سطحِ شیشه
پخش شد.
اما شیشه دوام آورد.
رایان با دیدنِ این صحنه، ذراتِ ریزِ درخششِ طلوع را احضار کرد و تبرِ دودستیِ
عظیمی ساخت.
چون فعلاً نمیتوانست از توفانِ نور استفاده کند، سلاحش را تغییر داد.
لیا و ولنتاین که در پناهِ دیوارِ بیرونزده بودند، از بقایای توفانِ نور جاخالی
دادند. در آن لحظه، نگاهِ مترسکِ تاناگو روی کشیش قفل شد. چشمانش در میانِ کاهِ
سبزِ مایل به قهوهای، پیکرِ سفیدپوش با رگههای طلایی را بازتاب میداد.
لیا متوجه شد نورِ نقرهایِ کمرنگی آمیخته با سیاهی در اطرافِ محراب، محلِ
ایستادنِ گیوم بنه، پدیدار شده است.
با صدای تَرَق، چشمانِ مترسکِ تاناگو از هم شکافت و اشکهایی به رنگِ خون از آنها
سرازیر شد.
کشیش نگاهی به آن سو انداخت و سپس رو برگرداند.
هنگامی که دو گوسفند «با میلِ خود» واردِ محراب شدند، او ورد را با تعصبی آرام
خواند:
شما چرخهٔ ابدی هستید، سرنوشتِ محتوم، علت، معلول و فرایند!
ناگهان دو شمعِ نمایندهٔ ایزد روی محراب، تا اندازهٔ سرِ انسان کشیده شدند.
بادی زوزهکشان در کلیسا پیچید و روستاییان را به مجسمه بدل کرد. اما زگیلهایی
نقرهایسیاه روی چهرهها و دستانِ برهنهشان پدیدار شد.
نورِ نقرهایسیاهِ احاطهکنندهٔ محراب بهسرعت پخش شد و تمامِ کلیسا را در بر
گرفت.
گنبدِ پر از نقاشیِ دیواری شفاف شد. ابرها کنار رفتند و ماهِ زرشکی به رنگِ خون
تاریک شد.
ستارگان روی پسزمینهٔ مخملِ سیاه یکییکی سوسو زدند و با شدتی همچون خورشید
درخشیدند.
در یک چشمبههمزدن، شب به روز بدل شد. روستاییان تکان خوردند و رؤیاوار زمزمه
کردند:
«طالع تغییر کرده...»
«بخت فرا رسیده...»
رایان، لیا و ولنتاین که چیزی نشنیده اما صحنه را دیده بودند، با سه صدای گرپ روی
زمین افتادند. آنها به خود پیچیدند، ناله کردند و از درد فریاد کشیدند.
پوستِ رایان آبیِ مایل به خاکستری شد، صورتِ لیا پر از حشراتِ لولنده و شاخکهای
تپنده به نظر میرسید و ولنتاین از درون به بیرون، و از بالا به پایین درخششی
خورشیدمانند ساطع میکرد.
در آستانهٔ از دست دادنِ مهارشان بودند.
مترسکِ تاناگو که به گوشهای افتاده بود، بهشدت میلرزید.
لومیان حس کرد قفسهٔ سینهاش میسوزد؛ صدایی وحشتناک که گویی از فاصلهای بینهایت
سرچشمه میگرفت اما درست در کنارش بود، در گوشهایش طنین انداخت.
متههای فولادیِ نامرئی در جمجمهاش نفوذ کردند و مغزش را به هم زدند. رگهای خونی
از شدتِ درد متورم شدند و لکههای نقرهایسیاه زیرِ پوستش پدیدار گشتند.
نیرویی نادیدنی او را در بر گرفت و از روی محراب بلندش کرد.
طنابهایی که او را بسته بودند و پارچهای که دهانش را پر کرده بود، پودر شدند و در
هوا پخش گشتند.
اورور نیز با همین نیروی نادیدنی بالا رفت و روبهروی لومیان، روی محراب شناور شد.
چشمانِ پر از خونش، موهای بلوندِ بلندِ خواهرش، چشمانِ آبیِ روشن و خالی، چهرهٔ
بینقص و بیروحش، و ردای سفیدِ ساده اما عجیبِ او را بازتاب میداد.
عقب کشید، از اعماقِ خاطراتش احساسِ آشناپنداریِ ملموسی کرد. درد به اندازهٔ جنون
شدید بود.
صحنههای اطراف در ذهنِ لومیان در هم آمیختند:
حالتِ جدی و متعصبانهٔ کشیش؛
مردِ سیاهپوشی که به سمتِ محراب پیش میرفت؛
پییر بری که روی زمین سجده کرده بود؛
گنبدِ شفافِ کلیسا؛
ماهِ زرشکی و صورتهای فلکی در آسمان؛
روستاییان با چهرههایی خشک که به استقبالِ بختِ خود میرفتند؛
اورور که صورتش از درد در هم رفته بود...
سرِ لومیان میچرخید؛ نیرویی نادیدنی بدنش را از هم میدرید و لکههای نقرهایسیاه
روی پوستش تکثیر میشدند.
از رهایی یا مقاومتِ مؤثر عاجز بود.
«آه!»
لومیان بیاختیار فریاد کشید؛ قفسهٔ سینهاش بهتدریج شکافته میشد و نوری
نقرهایسیاه روی اورور میانداخت.
اورور با شنیدنِ این فریادِ پر از درد، چشمانش را به اینسو و آنسو چرخاند.
نگاهِ توخالیاش رگهای خونیِ متورمِ لومیان و چهرهٔ درهمپیچیده با رگههای
نقرهایسیاه در زیرِ پوستش را بازتاب میداد.
پس از مکثی کوتاه، بیاختیار دست دراز کرد و لومیان را از خطر دور کرد.
خواهرِ بزرگتر... لومیان بهتزده خیره ماند، در حالی که اورور او را به بیرون از
دسترسِ محراب هل میداد.
ناگهان صدای وحشتناک در گوشهایش محو شد و بندهای نادیدنیِ روی بدنش از بین رفت.
احساسِ سوختگی روی پوستش فروکش کرد.
با این حال دردِ سرش تغییری نکرد. خاطراتی ریشهدار بهزور بیرون کشیده میشدند.
گویی کسی با قلاب مغزش را بهآرامی از جمجمهاش بیرون میکشید.
چشمانِ آبیِ روشنِ اورور که به نقرهایسیاه آلوده شده بود، نگاهِ خیره و خالیاش،
چهرهٔ بیجانش و حرکاتِ قاطع و نیرومندش هنگامِ هل دادنِ او در ذهنِ لومیان نقش
بست. این صحنه تقریباً با آنچه لحظاتی پیش دیده بود مو نمیزد، اما مردِ سیاهپوش
در پسزمینه حضور نداشت.
این آشناپنداریِ تشدیدشده باعث شد لومیان بیاختیار از خود بپرسد آیا اتفاقِ مشابهی
قبلاً رخ داده است یا نه. یک بارِ دیگر از درد فریاد کشید.
گرپ! پس از خارج شدن از محدودهٔ محراب، روی زمین افتاد.
لومیان بیتوجه به دردِ طاقتفرسای سرش و گیجیاش، از جا پرید و آماده شد تا اورور
را بگیرد و با خواهرش از محراب فرار کند.
پیکری راهش را سد کرد. مردِ سیاهپوشی که چهرهٔ لومیان را داشت، مشتی به گونهٔ
راستش کوبید و او را روی زمین پهن کرد.
لومیان حاضر به تسلیم نبود. با شجاعتی از سرِ استیصال، دوباره برخاست و به سوی مردِ
سیاهپوشی که راهش را بسته بود، یورش برد.
شترق!
مردِ سیاهپوش مشتش را تاب داد و لومیان بهطورِ غریزی جاخالی داد.
لحظهای بهتزده ایستاد و سپس لبخندی کجومعوج روی چهرهاش خزید. غرید: «چرا
اینقدر ضعیفی لعنتی؟ به ضعیفیِ خودم!»
لومیان افکارش دربارهٔ کشیش و پییر بری را پس زد و به مردِ سیاهپوش یورش برد.
مرد به پهلو گام برداشت و پای راستش را بالا آورد تا پشتِ پای لومیان را بزند.
لومیان جاخالی نداد. با انعطافِ وحشتناکِ یک رقصنده، نیمدور چرخید و دستش را دراز
کرد تا با دشمنش گلاویز شود.
گرپ! به زمین افتاد و مردِ سیاهپوش را نیز با خود پایین کشید.
مرد با چالاکی دستِ راستش را بالا آورد، گلوی لومیان را گرفت و ضربهٔ زانوی
بیرحمانهای به میانتنهٔ او وارد کرد.
لومیان خم به ابرو نیاورد. با چشمانی پر از خون که روی حریفش قفل شده بود، با دستِ
راست چشمانِ مرد را چنگ زد.
«آه!»
مردِ سیاهپوش با بیرون کشیده شدنِ کرههای چشمش توسطِ لومیان فریاد کشید و خون به
بیرون فواره زد. لومیان بیاختیار در خود جمع شد؛ از شدتِ درد در پایینتنهاش در
آستانهٔ ازهوشرفتن بود.
بهسختی روی پاهایش ایستاد و به مردی که روی زمین به خود میپیچید، نیشخندی شیطانی
زد:
«دِ بیا! بیا با هم بمیریم! ترسوی بزدل! ترسو!»
بارِ دیگر یورش برد و با دستانش گردنِ مرد را حلقه کرد.
در همان لحظه، پییر بری در لبهٔ محراب تلوتلوخوران روی پاهایش ایستاد. تبرش را
چرخاند و به سوی لومیان دوید.
شترق!
تبرش پایین آمد، اما مِهِ خاکستریِ کمرنگی که پدیدار شده بود، متوقفش کرد. نتوانست
به لومیان آسیبی برساند.
پییر بری دو تواناییِ متفاوت به کار گرفت، اما نتوانست در دفاعِ مِهِ خاکستری رخنه
کند.
گیوم بنه، کشیشِ دهکده، تردید نکرد و شروع به خواندنِ نیایش کرد.
به شما التماس میکنم، تمنای برکتتان را دارم. خواهش میکنم به من عطا
کنید...
پیش از آنکه بتواند جملهاش را تمام کند، صحنه دگرگون شد.
صورتهای فلکی در آسمان ذرهذره جابهجا شدند و از موقعیتِ اصلیِ خود منحرف گشتند.
کوردو بهشدت لرزید؛ تمامِ خانهها و وجببهوجبِ خاک به سوی کلیسا هجوم آوردند.
روستاییان در سکوت به اندامهای مختلف تجزیه شدند. کرههای چشم، دهان، بینی، قلب،
انگشت و گوشت...
تعدادِ اندکی از آنها به شکلِ افرادِ دیگری سرِ هم شدند. برخی عادی به نظر
میرسیدند، برخی ناقص، برخی فاقدِ اعضا و برخی دارای زائدههای اضافی بودند.
اکثریت به سمتِ محراب و اورور پرتاب شدند.
ترکهایی در سراسرِ بدنِ اورور پخش شد و او بهسرعت به قطعاتِ بیشمارِ گوشت تجزیه
گشت.
لومیان با دیدنِ این صحنه در یأس فرو رفت.
با این حال حاضر به تسلیم نبود. سرِ مردِ سیاهپوش را گرفت، آن را بهشدت چرخاند و
زیرِ نگاهِ وحشتزدهٔ مرد، گردنش را شکست.
لومیان برخاست و به سمتِ خواهرش دوید.
اما مانعی نادیدنی که اورور را احاطه کرده بود، راهش را سد کرد.
غرمب!
با صدایی خفه، کلیسا شروع به اوج گرفتن کرد. درختان، خاک و تختهسنگهای بیرونِ
دهکده به همراهِ خانهها، اثاثیه و اقلامِ متفرقه به هوا رفتند.
اندامهای بیشترِ روستاییان با گوشتِ اورور در محراب ادغام شد، در هم پیچید و جمع
شد، و سپس به موجودی غولآسا دگرگون گشت.
غول که چهار تا پنج متر بلندی داشت، دارای سه سر و شش بازو بود. تمامِ شکلش از
قطعاتِ گوشت و اندام تشکیل شده بود و بدنش پر از ترکهایی بود که چرکِ زرد از آنها
بیرون میزد.
سرِ مرکزیِ غول، سرشار از درد و پشیمانی، با تقلا به لومیان خیره شد.
اشکهای شفاف و خونین از گوشههای چشمانِ «او» سرازیر شد.
ذهنِ لومیان با دیدنِ این صحنه چنان چرخید که گویی تبری آن را شکافته است.
دیدش تار و متزلزل شد؛ کلیسای خردشده، «قلهٔ» سرخرنگِ در حالِ صعود، «دیوارِ شهرِ»
خاردارِ شکلگرفته از خانههای تغییرشکلیافته، ویرانههای احاطهکنندهٔ «قله» و
هیولاهای مختلفی را که مجبور به فرار از منطقه بودند «دید»...
چی... سرِ لومیان دوباره از درد تیر کشید.
وقتی میدید پرتوهای بیشمار و کوچکِ نور از غول و هیولاهای اطراف شلیک میشوند و
روی قفسهٔ سینهاش فرود میآیند، متوجه شد صحنههای مدفون در اعماقِ خاطراتش کاملاً
بیرون کشیده شدهاند. تقریباً مو به مو شبیهِ چیزی بودند که اکنون میدید.
این... لومیان ناگهان چیزی حس کرد و سردردش بدتر شد.
ناگهان همهچیز در برابرش بهطرزِ وهمآوری خیالی شد و ترکهای مشخصی مانندِ شیشهٔ
شکسته پدیدار گشت.
همینه! لومیان سرانجام چیزی به یاد آورد.
سپس دید که مردِ سیاهپوش به مایعی قیرگون و مشمئزکننده بدل شد که در برابرش به
پرواز درآمد و در سمتِ چپِ قفسهٔ سینهاش نفوذ کرد.
«آه!»
لومیان در حالی که محیطِ اطرافش فرو میریخت، از شدتِ رنج فریاد کشید.
چشمانش را باز کرد و دید زیرِ قلهٔ کوهِ خونین دراز کشیده است. تاریکیِ پیشرونده
که نشانهٔ آغازِ شب بود، تقریباً ناپدید شده بود.
لومیان بیاختیار نشست و به جلو خم شد. دستانش را روی زمین گذاشت و اطرافش را وارسی
کرد.
«دیوار»ی درهمپیچیده و خاردار، منظرهای بایر و عاری از پوششِ گیاهی و در آنسو
ویرانههای رؤیا را دید. رایان، لیا و ولنتاین را دید که در حاشیهٔ اتاقی در همان
نزدیکی دراز کشیده بودند.
به خوابِ عمیقی فرو رفته بودند.
لومیان ناگهان سرش را خم کرد، دستانش را بالا برد، موهایش را چنگ زد و با رنج زمزمه
کرد: «واقعیت رؤیاست یا رؤیا واقعیت؟ این زمانِ حاله یا گذشته؟ اورور. اورور دیگه
نجات پیدا نمیکنه؟»
صدای زنی در ویرانهها طنین انداخت: «بله.»
لومیان سردرگم سر بلند کرد و در هالهای مبهم دید که زنِ مرموز پیشِ رویش ظاهر شده
است.
زن با همان پیراهنِ نارنجی که در ابتدا به تن داشت، نزدیک شد.
«برای همینه که اینقدر تو رؤیات برای به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری بیتاب بودی،
فارغ از عواقبش. برای همینه که به زندگیِ دیگران و حتی خودت اهمیتی نمیدادی.
میخواستی حلقهای رو که تجسمِ مفهومِ 'مشکل' بود، هرچه زودتر حل کنی. برای همینه
که نمیتونستی غرایزت رو مهار کنی و تو موقعیتهای خاص حرفای نامناسب میزدی یا
کارای نامربوط میکردی...»
لومیان گیج و مبهوت به زنِ مرموز خیره شد و دریافت احساسِ غیرقابلتوصیف و
وصفناپذیری که در چشمانش بود، دوباره پدیدار شده است.
این بار سرانجام توانست آن را رمزگشایی کند.
آن احساس، ترحم بود.