چپتر 109: امیدِ اندک
چپتر 109: امیدِ اندک
چند روز پیش، زیرِ «قلهٔ» سرخ، چسبیده به «دیوارِ شهرِ» تابدار.
لومیان روی زمین زانو زده بود و به زنِ مرموزی که نزدیک میشد، چشم دوخته بود.
کلماتش در گوشِ او میپیچید، اما رفتهرفته گنگ میشد.
دستانِ لومیان روی زمین فشرده میشد و خاک را چنان چنگ میزد که گویی میخواست آن را بمالد و به آب تبدیل کند.
!!
وقتی زنِ مرموز در فاصلهٔ یک متری ایستاد، او با عجله از جا پرید. اضطراب در صدایش چنگ انداخته بود: «مگه نگفتید هنوز امیدی هست؟ مگه نگفتید اگه خودم از چرخه بیام بیرون، اورور و بقیه رو میشه نجات داد؟»
با هر کلمه صدایش گرفتهتر میشد.
زنِ مرموز ساکت ماند و با چشمانی لبریز از ترحم به او خیره شد.
لومیان پیش از پرسیدن مکث کرد، در حالی که امید در کلماتش آمیخته بود: «هنوز امیدی هست، مگه نه؟
«اون فقط یه رؤیای گذرا نیست. وقتی داشتم با اورور حرف میزدم، از چیزایی گفت که تا حالا نشنیده بودم—مثلاً اینکه چطور توصیفِ یه نامِ مقدس میتونه به دو تا وجودِ مجزا اشاره کنه!»
چشمانش روی زن قفل شده بود. ترس و امید در وجودش میجنگیدند و هر حرکتِ زن را زیر نظر داشت.
سرانجام، زن سر تکان داد.
«در واقع امیدی هست.»
چشمانِ لومیان درخشید و منتظر ماند تا زن بیشتر توضیح دهد.
زن با صدایی ملایم توضیح داد: «راستش رو بخوای، اورور مُرده، اما از نظرِ علومِ غریبه، کاملاً از بین نرفته.
«یادت میاد هر بار که رقصِ احضار رو انجام میدی، صداهای آروم و ضعیفی از توی بدنت میشنوی؟ یادت میاد تو آیینِ شبِ دوازدهم، پارههای نورانیِ اورور و بقیه چطور رفتن تو سینهت؟»
لومیان حرفش را قطع کرد. اشتیاق در صدایش موج میزد: «اونا پیکرهای روحشونه؟ صداهاشونه؟»
زن با آمیزهای از آرامش و ترحم جواب داد: «اونا رو فقط میشه پارههای روح دونست.
«آخرِ شبِ دوازدهم، تو شدی مجرایی برای اون وجودِ پنهان تا قدرتِ سهمگینش رو آزاد کنه. مؤمنهای اطرافت، از جمله پارههای روحِ قربانیها، جذبِ تو شدن. گیوم بنه که آیین رو رهبری میکرد، تنها استثنا بود.
«بعدش، اون پارههای روح و قدرتِ تباهکنندهٔ شدید رو سرورِ من تو سمتِ چپِ سینهت مهروموم کرد.
«برای همینه که هرچی تو رؤیاهات بیشتر ‹بیدار› میشدی و تاریخ و چرخه رو واضحتر حس میکردی، اورور و بقیهٔ روستاییها زندهتر به نظر میرسیدن. حتی تا حدی خودآگاهی و شناخت هم نشون میدادن.
«برای اینکه واقعاً از رؤیا بیدار بشی و قدرتِ چرخهای رو که داشت ویرانهها رو میبلعید مهار کنی، باید به خودت تکیه میکردی. باید شجاعتش رو پیدا میکردی تا با درد روبهرو بشی، با حقیقت مواجه بشی و دنبالِ اون امیدِ دستنیافتنی بری.
«اگه من میخواستم حلش کنم، فقط یه راه وجود داشت: نابود کردنِ کاملِ تو و ویرانههای کوردو. وگرنه، اون تباهیِ درونت بیمهار بیرون میزد و اورور و بقیه تو قلمروی علومِ غریبه واقعاً از بین میرفتن.»
وقتی زنِ مرموز به آیینِ شبِ دوازدهم اشاره کرد، لومیان بیاختیار به یاد آورد.
دردِ تندی در سرش پیچید و تنها چند تصویر روی آب آمد.
اورور، با چشمانی خالی، او را از محراب دور کرد.
پرتوهای نور از اورور و روستاییها فوران کرد و چرخزنان به درونِ گردابِ روی سینهاش رفت.
گیوم بنه، کشیش، با چهرهای بهتزده از محراب گریخت.
فراتر از آن، لومیان چیزِ دیگری به یاد نمیآورد. فقط اتفاقاتِ درونِ رؤیا واضح بود، گویی نیرویی مانع میشد بقیهاش را به خاطر بیاورد.
چهرهاش در هم رفت و بدنش به لرزه افتاد.
«مـ... من چیزِ زیادی یادم نمیاد...»
زن سر تکان داد.
«طبیعیه. اولاً، این یه دفاعِ ناخودآگاهه تا نذاره هجومِ خاطراتِ دردناک و صحنههای شدید باعث بشه فروبریزی و مهار از دست بدی. ثانیاً، چیزایی هست که تو ندیدی و حقیقتشون رو نمیدونی. منم نمیدونم.
«آره، در نهایت بهت نیاز دارم تا تو تریر کاری انجام بدی. اونجا یه دونه، نه، دو تا روانپزشکِ استثنایی میشناسم. میتونم برات وقت بگیرم و ببینم کدومشون برای درمانت وقت داره. اونا میتونن کمکت کنن بیشتر یادت بیاد و تا جای ممکن اتفاقاتِ کوردو رو بازسازی کنی.»
لومیان در حالی که گوش میداد احساساتش در خروش بود، اما تنها توانست آرام بگوید: «ممنونم...»
با مشتهای گرهکرده و مضطرب پرسید: «پس چیکار میتونم بکنم تا اورور و بقیه رو برگردونم؟»
زن آهی کشید و اعتراف کرد: «منم نمیدونم.»
با دیدنِ تاریک شدنِ چشمانِ لومیان افزود: «اما باید باور داشته باشی که معجزههای واقعی تو این دنیا وجود دارن.
«و اون وجودِ عظیمی که قبلاً بهت گفتم، با معجزه برابره.»
ناامیدی و امید در دلِ لومیان به هم آمیخت.
هرچند میدانست زنِ مرموزِ روبهرویش احتمالاً دارد به او دلداری و امید میدهد، بیاختیار گفت: «شما گفتید وقتی رازِ رؤیا رو کشف کنم، نامِ مقدسِ اون وجودِ عظیم رو بهم میگید.»
چهرهاش وقار گرفت و لحنش جدی شد.
«الان بهت میگم. خوب به خاطر بسپارش.
«نامِ مقدسِ اون اینه:
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد
»
در همان حین که زن حرف میزد، لومیان حس کرد هوشیاریاش دارد محو میشود، گویی میتوانست مِهِ خاکستریِ رقیقی و قصرِ پدیدارشده بر فرازِ آن را ببیند.
نگاهی سنگین بر او افتاد.
همزمان، با پسنشستنِ سریعِ مِهِ رقیقی که منطقه را در بر گرفته بود، تمامِ دهکدهٔ کوردو به لرزه درآمد.
تا لومیان دوباره هوشیاریاش را به دست آورد، نورِ خورشید از آسمان تابیده و لکههای طلاییرنگی روی قلهٔ سرخِ کوه و زمینِ متروک انداخته بود.
لومیان سه سطرِ نامِ مقدس و گفتوگویش با اورور در رؤیا را به یاد آورد.
چهره در هم کشید و با لبخندی تلخ گفت: «فکر میکردم توصیفی از گذشته، اکنون و آینده هم توش باشه.»
زنِ مرموز با لباسِ نارنجی کوتاه و مختصر حرفش را تأیید کرد.
«تو آینده باید یکی دیگه هم باشه، اما اگه الان برای نیایش به اون از توصیفی غیر از این سه سطر استفاده کنم، نمیتونم تضمین کنم که جواب از طرفِ خودِ اون باشه.
«باید بدونی که همچین وضعیتی خیلی خطرناکه.»
لومیان چند ثانیه ساکت ماند، سپس در حالی که برقی از امید در چشمانش بود پرسید: «اگه سخت براتون کار کنم، میتونم در نهایت اون وجودِ عظیم رو احضار کنم تا اورور رو زنده کنه؟»
زن بهآرامی گفت: «این یه راهشه. میتونی دنبالِ روشهای دیگه هم بگردی. من جلوت رو نمیگیرم. فقط دارم بهت یادآوری میکنم که خیلی از فنونِ رستاخیز نقصهای جدی دارن.»
...
لومیان سر تکان داد و نشان داد که فهمیده است.
جرئت نمیکرد بپرسد، اما بیاختیار گفت: «احتمالِ زنده شدنش زیاده؟»
زنِ مرموز نگاهی به او انداخت و آهی کشید.
«خیلی خیلی کمه، اما میدونم که بازم دنبالش میری.»
لومیان لبهایش را روی هم فشرد و ساکت ماند.
نه اینکه نخواهد به او اطمینان دهد که هر کاری از دستش برمیآید برای یافتنِ راهی جهتِ بازگرداندنِ اورور انجام میدهد، بلکه میترسید با حرف زدن، اندوهی که در دلش میخروشید نمایان شود.
پس از چند ثانیه، با صدایی خشن پرسید: «لازمه تو تریر چیکار کنم؟»
زن بهسادگی جواب داد: «عضوِ یه سازمانِ مخفی بشی و کمکم کنی یهسری اطلاعات جمع کنم. وقتی رسیدی تریر، بهت میگم چطور باهاشون تماس بگیری.»
و افزود: «علاوه بر کشفِ حقیقت از تو خاطراتت، میتونی در موردِ ‹بازماندههای› این فاجعه هم تحقیق کنی.»
چشمانِ لومیان باریک شد: «بازماندهها؟»
زن سر تکان داد.
...
«بهجز تو، پنج نفرِ دیگه هم هستن: مادام پوآلیس، بئوست، لویی لوند و کتی که قبل از شبِ دوازدهم کوردو رو ترک کردن، و گیوم بنه که چون میزبانِ آیین بود، در امان موند. اونا قبل از اینکه اینجا کاملاً نابود بشه فرار کردن.»
گوشهٔ لبهای لومیان بالا رفت: «کشیش هنوز زندهست؟»
بانوی مرموز به چشمانش خیره شد و گفت: «اگه غیببینیم درست باشه، باید یه جایی تو تریر مخفی شده باشن.»
لومیان لبخند زد و گوشهٔ چشمانش را پاک کرد: «خیلی هم عالی.»
سپس زن به رایان، لیا و والانتن که نزدیکِ لبهٔ اتاق روی دیوارِ خاردارِ شهر خوابیده بودند نگاه کرد و از لومیان پرسید: «میخوای با اونا چیکار کنی؟
«اگه زنده از اینجا برن، بیشک ادارهٔ ۸، ذهنِ جمعیِ ماشین و تفتیشِ عقاید میفتن دنبالت.»
زن با لحنی آرام گفت: «از حالا به بعد فقط میتونی قایم بشی. دیگه هرگز نمیتونی آزادانه زیرِ آفتاب زندگی کنی. تاریکی، کثافت و خطر تا ابد همراهت میمونن.»
لومیان نگاهی به رایان و بقیه انداخت و با صدایی گرفته و خشن خندید.
«کشتنِ اینا اورور رو برمیگردونه؟»
زن سر تکان داد.
«نه.»
لومیان پوزخندی زد، چشمانش را بست و سر به زیر انداخت.
کمی بعد، سر بلند کرد و پرسید: «اسمِ سازمانی که قراره بهش ملحق بشم چیه؟ وقتی رسیدم تریر چطور باید باهاتون تماس بگیرم؟»
زن آهِ محوی کشید.
«وقتش که برسه بهت میگم.
«بعداً روشِ احضارِ نامهرسانم و واسطهٔ احضارش رو بهت میدم. از اون طریق باهام در تماس باش.»
لومیان لحظهای ساکت ماند و سپس پرسید: «من این قدرت رو داشتم که کوردو رو توی چرخه گیر بندازم؟»
زن با لحنی عادی توضیح داد: «راستش رو بخوای، نه. دستکم نه پیش از گرفتنِ عطیهٔ حلقهنشین. فسادِ اون موجودِ پنهان همهجای این منطقه رخنه کرده و سطحِ قدرتی هم که توی سینهٔ چپت مهروموم شده خیلی بالاست. برای همین، وقتی احساساتت نوسان پیدا میکنه و توی حالتِ ناخودآگاه هستی، میتونی ویژگیِ خاصِ اون قدرت رو به کار بگیری و اینجا رو به حالتِ اول برگردونی.» مکثی کرد و افزود: «با این حال، جسمِ تو همیشه توی یه چرخه گیر افتاده بود.
«فسادی که توی بدنت مهروموم شده بهت اجازه میده هر روز ساعت ۶ صبح وضعیتِ جسمیت رو برگردونی به همون حالتِ ساعت ۶ صبحِ روزِ دوازدهم. فقط تغییراتی که از ویژگیهای فرابشری و عطیهها میان موندگار میشن.»
پس دلیلِ اصلیِ اینکه هر بار با کلی زخموزیلی توی ویرانهها میخوابیدم و سالم بیدار میشدم همین بود؟ بیخود نبود از گشنگی نمردم... لومیان فوراً متوجهِ ماجرا شد.
نگاهی به بدنش انداخت و لبخندِ تلخ و تمسخرآمیزی روی لبهایش نشست.
«همیشه همون روز میمونه...»
همان روزِ کابوسوار.
بیآنکه منتظرِ پاسخِ زن بماند، سر بلند کرد و پرسید: «شما رو چی باید صدا کنم؟»
زن لبخندی زد و خواست جواب دهد: «میتونی منو...»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، ناگهان کارتهایی در هوا به رقص درآمدند.
هر کارت نقشِ بیهمتایی داشت و چرخزنان به سوی لومیان میآمد.
لومیان بیاختیار دستِ راستش را دراز کرد تا چندتایی از آنها را بگیرد.
در همان لحظه، بیشترِ کارتها ناپدید شدند و تنها یکی باقی ماند.
کارت آرام بر کفِ دستِ لومیان نشست. رویش به بالا بود و پیکری را نشان میداد که عصایش را رو به آسمان گرفته و با دستِ چپ به زمین اشاره میکرد.
کارتِ تاروت—شعبدهباز!
لومیان بهتزده سر بلند کرد و دید بانوی مرموز ناپدید شده است.
یعنی باید بهش بگم خانمِ شعبدهباز؟ لومیان ناخودآگاه کارتِ تاروت را در دستش برگرداند. پشتِ کارت، چند سطر خطِ ریزِ اینتیسی به چشم میخورد:
«روحی که در میانِ ناشناختهها سرگردان است،
موجودی از عالمِ بالا که با آدمیان سرِ یاری دارد،
نامهرسانی که تنها به شعبدهباز تعلق دارد.»
لومیان لحظهای واژهها را از نظر گذراند و سپس کارتِ تاروت را در جیب گذاشت.
نگاهی به رایان و بقیه انداخت، سپس رو برگرداند و تلوتلوخوران از آنجا دور شد.
در حینِ رفتن، لومیان بیاختیار به قلهٔ خونآلودِ کوه و دیوارِ کجومعوج و خاردارِ شهر چشم دوخت.
کوردوی خاطراتش حالا به این روز افتاده بود. دیگر هیچ شباهتی به گذشته نداشت، اما لومیان همچنان با تمامِ وجود میکاوید و جستوجو میکرد؛ به این امید که شاید بتواند تصویرِ ذهنیاش را بر واقعیتِ پیشِ رو منطبق کند.
دلش میخواست یک بارِ دیگر به غولِ بر فرازِ کوه نگاه کند، اما خوب میدانست این کار آسیبِ سهمگینی به او خواهد زد.
لومیان ناخودآگاه و آرام، قلهٔ خونآلود و دیوارِ خاردار را دور زد. نگاهش بیوقفه در میانِ اشیای درهمپیچیده و آشفته میچرخید.
میدانست دنبالِ چیست و این را هم میدانست که هرگز پیدایش نخواهد کرد.
با همین حالوهوا، لومیان به همان نقطهای رسید که پیشتر دیوارِ چوبی راهش را بسته بود.
بخشِ بزرگی از آن فروریخته و باغِ پشتش نمایان شده بود.
باغ سرسبز و باطراوت بود؛ تضادی آشکار با «قلهٔ» خونآلود، «دیوارِ» کجومعوج و ویرانههای آن سوی دیوار.
درست در وسطِ باغ، گهوارهای چوبی و قهوهایرنگ به چشم میخورد که لومیان را به یادِ گهوارهٔ قصرِ مادام پوآلیس میانداخت.
ناخودآگاه خم شد و دید روی قنداقِ نخی و رنگورورفتهٔ درونِ گهواره، فرورفتگیِ کوچکی به شکلِ انسان جا مانده است. گویی نوزادی پیشتر آنجا خوابیده بود، اما اکنون اثری از او نبود.
این دیگه یعنی چی؟ همین که این فکر از ذهنش گذشت، حس کرد آفتابی که از آسمان میتابد بسیار درخشانتر شده است.
بیاختیار سر بلند کرد و دید شعلههای زرین، قلهٔ کوه را یکسره در کامِ خود کشیدهاند.
غولِ سهسر و ششدست در میانِ آن دوزخ به چشم میخورد و گویی داشت ذوب میشد.
لومیان چند ثانیه مبهوت خیره ماند و سپس ناگهان دستانش را بالا آورد تا حائلِ صورتش کند.
«آفتاب» بیش از حد سوزان بود.
...
در ساختمانِ دوطبقه و نیمهزیرزمینیِ حاشیهٔ ویرانهها.
لومیان با ۲۳۷ ورلدور و ۴۶ کوپهای که جمع کرده بود، لنگلنگان به سوی اتاقخوابِ خواهرش رفت. چمدانی قهوهایرنگ پر از لباس و یادگاری برداشت و در را هل داد و باز کرد.
آمده بود تا خداحافظی کند.
همین که پا به درون گذاشت و چشمش به میزِ تحریر و دستنویسها افتاد، سرش تیر کشید و تصویری در ذهنش جان گرفت.
چشمانِ اورور دیگر بیحالت نبود و مدام به اینسو و آنسو میچرخید. نگاهی به لومیان که به عقب هل داده شده بود انداخت و بهسختی گفت:
«دفترچهم...»
دفترچهٔ جادوگریِ خواهرِ بزرگتر؟ یعنی اطلاعاتِ مهمی توشه؟ لومیان پیشانیاش را فشرد، به سوی میز رفت و کشوی پایینی را باز کرد.
دفترچههای تیرهرنگ و آشنایی در برابرِ چشمانش پدیدار شدند.
ناگهان به یاد آورد که اورور پیش از نابودیِ کوردو، دانشِ فراوانی از علومِ غریبه به او آموخته بود.
...
در داریژ، ایستگاهِ قطارِ بخار.
بلیتفروش نگاهی به لومیان انداخت و پرسید: «مدارکِ شناساییت کجاست؟»
لومیان که پیراهنی کتان، کتی تیرهرنگ و کلاهِ مشکیِ لبهگردی پوشیده و چمدانِ قهوهایرنگی در دست داشت، جواب داد: «یادم رفت بیارم.»
سپس رو برگرداند و از باجه دور شد.
مردِ کوتاهقدی با کتوشلوارِ مشکی و کلاهِ سیلندریِ کوتاه به لومیان نزدیک شد و زمزمه کرد: «میخوای با کالسکهٔ پستی بری؟ میره سمتِ بیگُر.»
لومیان پرسید: «مدرکِ شناسایی میخواد؟»
مردِ کوتاه خندید و جواب داد: «نه بابا. قطارِ بخار داره کاسبیِ ما رو نابود میکنه. دیگه مدرکِ شناسایی میخوایم چیکار؟
«خب، میای یا نه؟ این آخرین تهموندهٔ حالوهوای عاشقانهٔ دورانِ کلاسیکه!»
لومیان سر تکان داد و پرسید: «چند؟»
مردِ کوتاه با اشتیاق به وجد آمد.
«تا بیگُر میشه ۲۰ ورلدور. حدودِ یه روز راهه. بینِ راه پنججا توقف میکنیم. تو هر ایستگاه میتونی استراحت کنی و کالسکهچی و اسبها هم عوض میشن. دو تا از ایستگاهها غذای مجانی هم میدن.»
لومیان بیآنکه سؤالِ دیگری بپرسد، بهدنبالِ مردِ کوتاه راه افتاد و به خیابانِ خلوتی در همان حوالی رفت.
کالسکهٔ بزرگی با چهار اسب در کنارِ خیابان ایستاده بود.
لومیان پس از سوار شدن، دید فضای داخلِ کالسکه نسبتاً جادار است. درست مثلِ کالسکههای عمومی، دو ردیف صندلی داشت که با راهرویی از هم جدا میشدند و فضایی هم برای چمدانهای بزرگتر در نظر گرفته شده بود.
صندلیِ کنارِ پنجره را انتخاب کرد، چمدانش را زمین گذاشت و کتابی با جلدِ سرخِ تیره بیرون آورد.
با شیههٔ اسبها در بیرون، لومیان زیرِ نورِ آفتابی که از پنجره به داخل میتابید، شروع به ورق زدنِ کتاب کرد.
کنارِ او مردی سیوچندساله با سبیلهای مرتب، موهای قهوهای، چشمانِ آبی و لباسهای شیک نشسته بود.
مرد نگاهی به کتابِ دستِ لومیان انداخت و با کنجکاوی پرسید: «عشقِ ابدی؟ کتابِ اورور لی؟ همونی که اسمِ شخصیتِ اصلیِ زنش کینگزلیه و مردش سیِل؟»
لومیان سر تکان داد و گفت: «بله.»
سرِ صحبتِ مردِ سبیلو باز شد.
«این کتاب از اولین کارای اورور لیه. قلمش خیلی تازهکاره، مخصوصاً دیالوگای بینِ شخصیتاش. اصلاً شبیه حرفایی نیست که آدمای واقعی تو زندگیِ روزمره میزنن. اونقدر احساسیه که آدم معذب میشه.»
لومیان دوباره سر تکان داد و گفت: «همینطوره.»
سر به زیر انداخت و کتاب را تا چند صفحهٔ آخر ورق زد و نگاهش روی پاراگرافِ آشنایی ثابت ماند.
«در بسترِ مرگ، کینگزلی دستِ درازشدهٔ سیِل را فشرد و به چهرهٔ درهمشکستهٔ او خیره ماند. بهزور لبخندی زد و با سختی گفت: 'احمق، خوب زندگی کن.'»
(پایانِ بخشِ ۱ — کابوس)