چپتر 11: شایعه
چپتر 11: شایعه
آسمانِ لاجوردی پر از ابرهای سفیدِ کرکی بود که با نسیمِ بهاریِ حاملِ عطرِ جنگل، آرام به حرکت درمیآمدند. غازهای سفید در کنارِ رودِ پرپیچوخم میچریدند و به سبزهزارهای سرسبز نوک میزدند. دختری با پیراهنی سفید و خاکستری، چوبِ بلندی در دست ایستاده بود و با دقت تماشایشان میکرد.
چهرهاش در پرتوهای طلاییِ خورشید غرق بود و موهای نازک و نرمش به چشم میآمد. گیسوانِ قهوهایِ دختر که با پارچهای سفید بهزیبایی بسته شده بود، چهرهٔ جوان و سرزندهاش را نمایان میکرد.
آوا لیزیه نگاهی به لومیان که زیرِ درختی کنارِ رود نشسته بود انداخت و چهرهاش را کمی در هم کشید.
«مگه نیومدیم اینجا تا دربارهٔ این بحث کنیم که تحقیق در موردِ کدوم افسانه آسونتره؟ چرا مثلِ مجسمههای سنگیِ کلیسای جامع خشکت زده؟»
آوا دخترِ گیوم لیزیه، کفاشِ دهکده بود. از آنجا که یکی از معدود جوانانِ دهکده بود، رابطهٔ دوستانهای با لومیان و ریموند داشت.
لومیان در حالی که هنوز به غازهای سفید و آبِ موجدار خیره بود، جواب داد: «دارم به یه مسئله فکر میکنم.»
ریموند گرِگ که داشت به گلهٔ غازهای آوا میرسید، پرسید: «چه مسئلهای؟»
لومیان پیش از پاسخ دادن کمی فکر کرد: «اگه به یه جانورِ وحشی با پوستِ کلفت بربخورید که سلاحتون نتونه سوراخش کنه، چیکار میکنید؟»
آوا که حس میکرد جای نگرانی نیست، جواب داد: «معلومه، یه راهی برای فرار پیدا میکنم. کوهستان پر از جانورانِ وحشیه. مجبور نیستیم شکارش کنیم.»
لومیان به نشانهٔ مخالفت غُرغُر کرد.
«اگه اون جانور خیلی کمیاب باشه و اشرافزادههای شهر عاشقش باشن و حاضر بشن برای لاشهش صد لوییدور پول بدن چی؟»
ریموند نفسنفس زد: «صد لوییدور، دو هزار ورلدور...»
او پیش از این هرگز لوییدور ندیده بود و از آن استفاده هم نکرده بود. غریزهاش حکم میکرد اول آن را به ورلدور تبدیل کند.
با چنین پولِ هنگفتی، میتوانست کسبوکارِ کوچکی در داریژ راه بیندازد. دیگر مجبور نبود غصهٔ چوپانی را بخورد.
سریع فکر کرد و پیشنهاد داد: «یه تفنگِ ساچمهای قرض بگیریم؟»
لومیان قاطعانه رد کرد: «پوستِ جانور سوراخ نمیشه.»
با اینکه آوا میدانست این شکار فقط زاییدهٔ خیال است و در دنیای واقعی ارزشی ندارد، نتوانست جلوی خودش را بگیرد.
«موجودِ قدرتمندیه؟ درندهست؟»
لومیان مکث کرد تا به سؤالش فکر کند.
«تقریباً به اندازهٔ خودم درندهست.»
این تمامِ اطمینانی بود که ریموند برای ادامهٔ شکارش نیاز داشت.
ریموند که نفسش را حبس کرده بود، آهِ آسودگی کشید: «خوبه. برمیگردیم دهکده و چند نفر رو جمع میکنیم. جانور رو محاصره میکنیم و توانش رو میگیریم. وقتی افتاد زمین، میبندیمش.»
میدانست لومیان میتواند بجنگد، اما فقط همین.
لومیان یادآوری کرد: «در این صورت، فقط میتونیم انتظارِ ده لوییدور یا حتی کمتر رو داشته باشیم.»
آوا با چشمانِ آبیِ دریاچهای و خیرهکنندهاش، فکری به سرش زد: «من قبلاً شکار کردنشون رو دیدم. شاید بتونیم یه تله بکنیم و بندازیمش توش. اینطوری دیگه نگرانِ دوباره بلند شدنش نیستیم.»
لومیان با تأیید سر تکان داد: «فکرِ خوبیه.»
لومیان که فهمید آوا و ریموند در زمینهٔ برنامهریزی چیزِ زیادی برای ارائه ندارند، مهارِ گفتگو را در دست گرفت.
پرسید: «به نظرتون بعدش باید سراغِ کدوم افسانه بریم؟»
آوا سر تکان داد: «هیچکدومشون به دردمون نمیخورن. یا مالِ قرنها پیش هستن یا فقط یه نفر دیدهتشون که اونم خیلی وقته مرده.»
ریموند موافقت کرد: «درسته.»
لومیان نوچنوچ کرد و خندید: «اگه از آدمای درست نپرسید، از کجا میفهمید هیچ سرنخی نیست؟ شماها اصلاً دلوجرئت ندارید. اگه میخواید با اولین نشونهٔ دردسر تسلیم بشید، همون بهتر که تا آخرِ عمرتون غاز و گوسفند بچرونید.»
آوا و ریموند از حرفهای لومیان به خشم آمده بودند.
وقتی پای حرص درآوردنِ مردم در میان بود، لومیان یکی از بهترینهای کلِ کوردو به شمار میرفت.
آوا بیمقدمه گفت: «فکر نمیکنم هیچکدومشون مناسب باشن، چون گزینههای مناسبتری هم هست.»
چشمانِ لومیان از روی کنجکاوی برقی زد: «چی هست؟»
آوا بهمحضِ اینکه حرفش را زد، پشیمان شد، اما از قبل قصد داشت این موضوع را پیش بکشد. فقط نمیخواست به این راحتی آن را برای لومیان و ریموند فاش کند.
پس از چند ثانیه سکوتِ پرالتهاب، به لومیان چشمغره رفت.
«یه ساحرهٔ واقعی تو دهکده هست.»
قلبِ لومیان فشرده شد: «کیه؟»
نکنه اوروره؟
اگر آوا میفهمید اورور یک جادوگر است، او و اورور مجبور میشدند برای فرار از خشمِ تفتیشِ عقاید، از کوردو بگریزند و به جای دیگری بروند.
آوا با اضطراب به اطراف نگاه کرد و صدایش را پایین آورد: «مادام پوآلیس.»
مادام پوآلیس، همسرِ فرماندار و معشوقهٔ کشیش؟ باورش برای لومیان سخت بود.
«جدی میگی؟»
اگر پوآلیس واقعاً یک ساحره بود، چطور وقتی لومیان از رابطهٔ این بانو با کشیش باخبر شد، متوجهِ این موضوع نشده بود؟
ریموند بهشدت جا خورد: «امکان نداره؟»
آوا روی پنجهٔ پا ایستاد و به سمتِ ورودیِ دهکده نگاه کرد.
«مطمئن نیستم، اما شارلی، پیشخدمتِ فرماندار، یه بار از دهنش پرید.
«بهم گفت مادام پوآلیس یه پیامرسانِ روحه که میتونه با مردهها حرف بزنه و کمکشون کنه برگردن خونه. اینم گفت که میتونه داروها و طلسمهای کوچیکِ مخفی بسازه.»
لومیان با دقت گوش داد اما همچنان شک داشت.
با وجود مجلاتی مثل «روانبین»، «لوتوس» و «نقابِ پنهان» که بازار را پر کرده بودند، عجیب نبود که همسرِ فرماندار با چنین اصطلاحاتی آشنا باشد و خدمتکاران و روستاییان را فریب دهد.
ریموند در حالی که چشمانش از هیجان گرد شده بود گفت: «باید بریم کلیسای جامع و لوش بدیم.»
لومیان پیش از جواب دادن مکث کرد: «اگه شارلی میدونه که مادام پوآلیس یه ساحرهست، پس فرماندار هم باید بدونه، مگه نه؟»
آوا موافقت کرد: «وی.»
لومیان ادامه داد: «مادام پوآلیس معشوقهٔ کشیش هم هست. اگه بریم کلیسای جامع و چغلیشو بکنیم، احتمالاً مستقیم میفرستنمون پیشِ فرماندار.»
«چی؟»
«مادام پوآلیس معشوقهٔ کشیشه؟»
آوا و ریموند جا خوردند.
لومیان خندید: «با چشمای خودم دیدم. وانمود کنید نمیدونید. به هیچکس هم نگید. وگرنه ممکنه یه روز غیبتون بزنه.»
آوا و ریموند یکصدا موافقت کردند. چهرههایشان بهطرزِ غیرعادی جدی بود و ترسشان از کشیش و ساحره در هم آمیخته بود.
لومیان به آنها اطمینان داد: «اگه بتونیم مطمئن بشیم که مادام پوآلیس یه ساحرهست، میریم داریژ و تو مراسمِ عشای ربانی به اسقف میگیم.»
ریموند با حرارت سر تکان داد: «وی.»
قبل از چغلی کردن باید مطمئن میشدند. وگرنه اگر مادام پوآلیس بیگناه بود، به دردسر میافتادند.
پس از بحث دربارهٔ این مسائل، لومیان که نمیخواست وقت را تلف کند، برخاست و به آوا و ریموند گفت: «من رفتم، باید برگردم سرِ درسام. وگرنه اورور با یه چوب میافته دنبالم. شما دو تا مراقبِ غازها باشید.»
ریموند که از چشماندازِ تنها ماندن با آوا هیجانزده بود، گفت: «باشه.»
آوا ناراضی به نظر میرسید.
......
وقتی لومیان به کوردو نزدیک شد، شروع به پنهان کردنِ ردپایش کرد و مدام حواسش بود که کسی آن اطراف نباشد.
باید محتاط میبود، بهخصوص حالا که کشیش و دارودستهاش در تعقیبش بودند.
طبقِ مشاهداتش، کشیش گیوم بنه کسی نبود که بهسادگی ببخشد.
راهش را بهسوی میخانهٔ کهنه در پیش گرفت و سعی کرد تا جای ممکن جلبتوجه نکند.
ناگهان صدای زنگولههایی را از دور شنید.
لومیان برگشت و رایان، لیا و والانتن را دید که به ناروکا و بقیه نزدیک میشدند.
زنگولههای روی روبند و چکمههای لیا واضح و آهنگین صدا میکردند.
دو روزِ گذشته رو تو دهکده پرسه زدن، با مردم گپ زدن و سؤال پرسیدن. نمیدونم دارن چیکار میکنن...
لومیان گیج و کمی محتاط شده بود.
با فکر کردن به میدانِ خلوتِ دهکده و چوپان، پییر بری، که غیرمنتظره به دهکده برگشته بود، لومیان میدانست قرار است اتفاقی بیفتد.
قراره تو دهکده اتفاقی بیفته؟
نیاز داشت با اورور، خواهرِ باهوش و مطلعش، صحبت کند و نظرش را بپرسد.
لومیان توانست یواشکی واردِ میخانهٔ کهنه شود و زنی را که کارتِ تاروت را به او داده بود، دید که در جای همیشگیاش نشسته است و غذا میخورد.
لومیان خم شد و نگاهی انداخت.
«املت او لارد؟ فکر نمیکنید یه کم زیادی دل رو میزنه؟»
در داریژ، این غذا انتخابِ اولِ آدمهای عادی برای تحتتأثیر قرار دادنِ مهمانانِ شیکشان بود. با این حال، لومیان شک داشت که برای زنانِ شهری بیش از حد چرب و سنگین نباشد.
بانو لقمهای از املتِ طلایی را بهآرامی مزهمزه کرد و چشمانش را بست تا از آن لذت ببرد.
«یه جواهرِ واقعیه. طعمِ محلیِ بینظیری داره.»
لومیان که روبهرویش نشسته بود، پرسید: «به این زودی ناهار میخورید؟»
چشمانِ آبیِ روشنِ بانو ردی از خستگی را لو میداد. لبخندی زد و جواب داد: «این صبحونهست.»
ساعت چنده...
لومیان جرئت نکرد افکارش را به زبان بیاورد.
نگاهی به میخانهٔ کهنه که تقریباً خالی بود انداخت و صدایش را پایین آورد.
«تو خوابم یه ویرانه دیدم و به یه هیولا برخوردم.»
بانو خم به ابرو نیاورد: «اوه.» حتی در چهرهاش ردی از شیطنت و تمسخر بود که لومیان نمیتوانست دقیقاً از آن سر در بیاورد.
لومیان خودش را جمعوجور کرد و ماجرا را تعریف کرد.
«چطور این هیولا رو شکست بدم؟»
بانو لبخندِ درخشانی زد و در جواب پرسید: «مردهست یا زنده؟»
«هنوز سرِ پاست. انگار نمیتونم بکشمش...»
لومیان حرفش را نیمهکاره رها کرد و سپس بیاختیار جواب داد. لحظهای با جدیت فکر کرد و بعد بهآرامی گفت: «میتونم نفس کشیدنش رو حس کنم. پس حتماً زندهست.»
بانو در حالی که از غذایش لذت میبرد، با بیقیدی پیشنهاد داد: «اگه هنوز نفس میکشه، پس بیشتر تلاش کن. سرش رو قطع کن. یا روش روغن بریز و آتیشش بزن. حتی میتونی زندهبهگورش کنی. کی میدونه؟ شاید سقط شد. وقتی همهٔ راهها رو امتحان کردی و بازم به در بسته خوردی، اونوقت بیا پیشِ من. ولی من دایهت نیستم که تو هر مشکلِ کوچیکی تر و خشکت کنم. اگه میخوای یاد بگیری، باید خودت راهش رو پیدا کنی.»
عجب زنِ دلربایی...
لومیان دمغ یا ناامید نشد. به نظر میرسید بانو دارد اشاره میکند که اگر اوضاع واقعاً وخیم شود، به او کمک خواهد کرد. و هیولایی مثلِ این حتی ارزشِ اشاره کردن هم نداشت.
ولی چیزی که بیارزشه میتونه یه دردسرِ حسابی باشه...
لومیان حس کرد دارد میگرن میگیرد.
تصمیم گرفت به نصیحتِ بانو گوش کند. با تلاش برای قطع کردنِ سرش، سوزاندنش، زندهبهگور کردنش و هر کارِ دیگری که به ذهنش میرسید، شروع میکرد.