چپتر 111: پیام‌رسان
چپتر 111: پیام‌رسان
لومیان در حالی که چراغِ کاربیدی را محکم در دست داشت، از پلههای سنگی بالا رفت.
خیلی زود، نوری در پیشِ رو پدیدار شد که با همهمهای از صداها همراه بود. با بیرون آمدن از زیرزمینِ خاموش، گویی تمامِ جهان جان گرفته بود.
لومیان قدمهایش را تند کرد و شیرِ روی چراغِ کاربیدی را با دستِ راست چرخاند تا جلوی چکیدنِ قطراتِ آب به روی تودهٔ کاربید در پایین را بگیرد. با سوختنِ گازِ استیلن، شعلههای درونِ دهانهٔ فلزی رفتهرفته محو شد.
درست در همان لحظه، چشمش به منظرهٔ بیرون افتاد.
ساختمانهای بلند و کوتاه ظاهراً در لحظهٔ فروریختن منجمد شده بودند؛ یا کج شده یا در آستانهٔ سقوط بودند، اما سرسختانه سرِ پا ایستاده بودند.
رهگذران لباسهای کهنه یا پاره به تن داشتند و بحث و دشنام فضا را پر کرده بود؛ سروصدایی که هرگز فرو نمینشست.
در خروجیِ زیرزمین، لومیان ساختمانِ پنجطبقهای را دید که مسافرخانهٔ خروسِ زرین نام داشت.
دو طبقهٔ بالاییِ ساختمانِ مایل به قهوهای، گویی بعداً اضافه شده بودند و با دیوارهای ستوندار، طاقها، پنجرههای بزرگ و نقشونگارهای طبقاتِ پایین که متعلق به دورانِ روزل بودند، تضاد داشتند. آنقدر ساده به نظر میرسیدند که انگار از کوردو به آنجا منتقل شده بودند.
لومیان چمدان و چراغِ کاربیدیاش را به دوش کشید و از میانِ کودکانی که دنبالِ پوستِ پرتقال میگشتند و بزرگسالانی که در حالِ دعوا بودند گذشت، تا اینکه به ورودیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین رسید.
نگاهی به کفِ مسافرخانه انداخت که پوشیده از خلطِ زرد، کاغذهای پاره، سسِ گوجهفرنگیِ ریخته و لکههای الکل بود. گهگاه دستهای از ساسها روی سقف و دیوارها جمع میشدند.
اگر دستانش آزاد بود، لومیان برای این منظره دست میزد.
میخانهٔ کهنهٔ کوردو خیلی از اینجا تمیزتر بود!
مسیری خالی از کثافت پیدا کرد و با قدمهایی آرام به سوی میزِ پذیرش رفت.
زنِ میانسالِ چاق و چلّهای آنجا نشسته بود که پیراهنِ سفید و خاکستریاش لکههای روغن داشت و موهای قهوهایاش را به شکلی ساده پشتِ سرش جمع کرده بود.
با چشمانِ آبیاش به لومیان نگاه کرد، بیآنکه از تحقیر و مقاومتی که در چهرهٔ پسر بود، خم به ابرو بیاورد.
«اینجا بهترین و ارزونترین مسافرخونهٔ خیابانِ هرجومرجه، تو محلهٔ بازار. ولی صاحبش یه خسیسه که دلش نمیاد نظافتچی استخدام کنه. فقط هفتهای یه بار کارگرِ روزمزد میاره که تمیزش کنن.»
لومیان در حالی که خودش را به سادگی میزد، پرسید: «از حقوقِ شما هم میزنه؟»
این حرف زن را از کوره در برد.
«اتاق میخوای یا نه؟»
لومیان با چهرهای ترسیده، سریع منظورش را روشن کرد: «بله. میخوام قیمتش رو بدونم.»
زن آرام شد.
«بستگی به اتاق داره. دو طبقهٔ بالا هفتهای ۳ ورلدوره و دو طبقهٔ پایین ۵ ورلدور. اگه برات زیاده، میتونی درِ اتاقا رو بزنی و بپرسی کی حاضره تختش رو شریک بشه یا یه تیکه از کفِ اتاق رو هفتهای ۱ تا ۱.۵ ورلدور بهت اجاره بده.»
لومیان با خود استدلال کرد که فرار از آنجا، چه با پریدن از پنجره و چه از راهِ پلهها، آسانتر است و گفت: «یه اتاق تو دو طبقهٔ پایین بهم بدید.»
زنِ چاق او را برانداز کرد و گفت:
«۱۵ ورلدور برای کلِ ماه پیش بده، اتاق مالِ تو.»
لومیان خود را به نادانیِ دهاتیِ تازهواردی زد و پرسید: «چرا تخفیف؟»
زن پوزخند زد.
«خیلیا چارهای ندارن جز اینکه بعدِ یکیدو هفته اسبابکشی کنن یا از تریر برن. اینجا هم بهشته هم جهنم.»
لومیان سه اسکناسِ ۵ ورلدوریِ آبیِ روشن بیرون کشید و به او داد.
همهٔ اسکناسها ۵ ورلدوری بودند که روی آنها نیمتنهٔ نخستین رئیسجمهورِ جمهوریِ اینتیس، لوانکس، در کنارِ کشاورزان و چوپانانِ زحمتکش، و در پشتشان رشتهکوهِ هورناسیس نقش بسته بود.
با گرفتنِ اجارهٔ کلِ ماه، چهرهٔ زنِ چاق بهوضوح آرام شد. دو کلیدِ برنجیِ متصل به هم را بیرون آورد و به سوی لومیان انداخت.
«اتاقِ ۲۰۷ تو طبقهٔ دوم. طبقهٔ پایین یه غذاخوریِ کوچیکه و تو زیرزمین هم یه میخانه. تو کشوی میزِ اتاق گوگرد هست که کمک میکنه اون ساسهای لعنتی رو فراری بدی. اسمِ من فلسه. اگه چیزی خواستی، بیا پیشِ خودم.»
لومیان کلیدها را گرفت، چمدان و چراغِ کاربیدیاش را برداشت و در حالی که از پلهها بالا میرفت، گفت: «ممنون، مادام فلس.»
همانطور که بالا میرفت، متوجهِ روزنامهها و کاغذهای صورتیِ ارزانقیمتی شد که به دیوارها چسبانده بودند، هرچند برخی از آنها کنده شده و شکافهایی را که قرار بود بپوشانند، به همراهِ انبوهی از ساسها نمایان کرده بودند.
طبقهٔ دوم هشت اتاق و دو دستشویی داشت. اتاقها تنگ بودند و تختی در سمتِ راستشان قرار داشت. میزی بینِ لبهٔ تخت و دیوار، زیرِ پنجره جا گرفته بود و صندلیِ لرزانی جلوی آن قرار داشت.
هیچ اثاثیهٔ دیگری در کار نبود، اما ردیفهایی از ساس روی سقف میخزیدند.
لومیان که به تمیزیِ اورور عادت کرده بود، چمدان و چراغِ کاربیدیاش را زمین گذاشت، کشو را باز کرد و مقداری گوگرد درآورد. آن را با کبریتی روشن کرد و با پیچیدنِ بوی تند در اتاق، ساسها فرار کردند.
در عرضِ چند ثانیه، لومیان بوی گوگرد را از اتاقِ بغلی حس کرد.
تقریباً در همان زمان، برخی از ساسها برای پناهگرفتن برگشتند.
بهسرعت وضعیت را فهمید: با دود ساسها را به اتاقِ مجاور فراری داده بود و مستأجرِ آنجا هم با گوگرد آنها را پس فرستاده بود.
لومیان که خندهاش گرفته بود، خم شد، چمدانش را باز کرد و قلم و کاغذی بیرون آورد.
در میانِ بوی تندِ گوگرد، پشتِ میزِ چوبی نشست و مشغولِ نوشتن شد.
«خانمِ شعبدهبازِ محترم،
همانطور که توافق کردیم به تریر رسیدم. لطفاً دربارهٔ قدمهای بعدیام راهنمایی کنید؛ به کدام سازمان بپیوندم و چطور با آنها تماس بگیرم...
آیا آن دو روانپزشک بهزودی وقت دارند؟ کِی میتوانم درمان شوم؟
آیا سرنخِ جدیدی از گیوم بنه و مادام پوآلیس دارید...»
لومیان پس از نوشتنِ نامه، شمعی نارنجیرنگ را که از اتاقِ خواهرش برداشته بود، بیرون آورد.
با نیروی روحیاش آن را روشن کرد و بوی مرکبات و اسطوخودوس در هوا پیچید.
بیاختیار چشمانش را بست و چهرهاش آرام گرفت.
لومیان پس از یکی دو دقیقه ایستادن در سکوت، با استفاده از خنجرِ نقرهایِ آیینی شمع را تقدیس کرد و دیوارِ نیروی روحی ساخت. سپس قطرهای روغنِ عصاره روی شعله چکاند.
با پایانِ آمادهسازی، کارتِ شعبدهباز را روی محراب گذاشت؛ واسطهای برای احضارِ پیک تا ورد را دقیقاً هدفگیری کند.
لومیان عقب رفت، به آتشِ نارنجیِ مهآلود چشم دوخت و به زبانِ هرمسِ باستانی زمزمه کرد: «من!»
بادی نامرئی درونِ دیوارِ روحی چرخید و اتاق را تاریک کرد.
او به زبانِ هرمس تغییرِ لحن داد و ادامه داد:
«به نامِ خودم احضار میکنم:
روحی که در بیکرانگی سرگردان است،
موجودی از عالمِ بالا که با آدمیان دوست است،
پیکی که تنها به شعبدهباز تعلق دارد.»
...
با زوزهٔ باد، شعلهٔ شمع به آبیِ تیره گرایید و فضایی شوم و سرد پدید آورد.
لومیان روی شمع تمرکز کرد و منتظرِ پیکِ خانمِ شعبدهباز ماند.
پس از چند ثانیه سکوت، نامهٔ روی محراب در هوا شناور شد. لومیان با تعجب نگاهش را بالا آورد و «عروسکی» به اندازهٔ ساعدِ یک مرد دید که بالای پنجرهٔ کندهکاریشده نشسته بود.
«عروسک» با موهای بلندِ بلوند، چشمانِ آبیِ روشن، پوستِ سفیدِ رنگپریده و پیراهنی نفیس به رنگِ طلاییِ کمرنگ، چهرهای بهشدت واقعگرایانه اما غریب داشت.
ثانیهای بعد، نامه در دستِ صاف و براقِ «عروسک» که هیچ بافتی شبیهِ پوست نداشت، فرود آمد.
لومیان پرسید: «شما پیکِ خانمِ شعبدهبازین؟»
«عروسک» بهآرامی سرش را پایین آورد و تصویرِ لومیان در چشمانِ آبیِ روشن و ماتش افتاد.
صدایش، اثیری و خشمگین، پاسخ داد: «دفعهٔ بعد محیطِ تمیزتری انتخاب کن!»
با این حرف، «عروسک» همراه با نامه ناپدید شد.
لومیان لحظهای ماتش برد و بعد زمزمه کرد: «مگه اورور نگفت محراب فقط باید تمیز و مرتب باشه؟»
وقتی به اطراف نگاه کرد، متوجهِ جسدهای بیشمارِ ساسها روی زمین شد.
...
حالا اتاق عاری از حشره بود.
این از گوگرد هم بهتره... لومیان چانهاش را مالید و آیینِ احضار را به پایان رساند.
لومیان از روی عادت اتاق را تمیز کرد و بعد کنارِ چمدانش نشست تا وسایلِ بهداشتیاش را بردارد.
دفترچههای جادوگریِ تیرهرنگِ اورور دستنخورده در تهِ چمدان افتاده بودند.
لومیان در طولِ سفرش به تریر، آنها را ورق زده بود بیآنکه چیزِ مشکوکی پیدا کند. اورور اهلِ ثبتِ افکارِ شخصی یا جزئیاتِ روزمرهاش نبود؛ دفترچهٔ جادوگریاش صرفاً به دانشِ علومِ غریبه اختصاص داشت و پر از وردها، نمادها و اصولِ انتخابِ مواد بود.
احتمالاً به دلیلِ علاقهٔ اورور به ثبتِ دقیقِ حسابها، بیشترِ طلسمها شاملِ اطلاعاتی دربارهٔ زمان و مکانِ بهدستآوردنشان، بهای آنها یا اشیایی بود که در ازایشان مبادله شده بود.
لومیان فهمید که جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری احتمالاً گروههای علاقهمندِ متعددی دارد. اورور مرتباً در گردهماییهای «آکادمی» شرکت میکرد، جایی که طلسمهای بسیاری میانِ اعضا معامله میشد. او همچنین در مبادلات با گروههای دیگر شرکت میکرد و گهگاه دانشِ علومِ غریبه و طلسمهایی را از رویدادهایی مثلِ «دروغِ آوریل» به دست میآورد.
لومیان که هیچچیزِ غیرعادی در دفترچهها نیافته بود، تصمیم گرفت پس از مشورت با روانپزشکان و پیدا کردنِ کشیش و مادام پوآلیس، به تحقیقاتش ادامه دهد.
میدانست خواهرش در آن برههٔ حساس بیدلیل به دفترچه اشاره نکرده است. حتماً پیامِ مهمی بوده که میخواسته برساند.
لومیان با نگاه به دفترچههای تیرهرنگ، مصمم شد که دانشِ ثبتشدهٔ خواهرش را از آخر به اول مطالعه کند و این کار را از همان شب شروع کند.
هرچند استفاده از طلسم در نبرد برای یک شکارچی تقریباً ناممکن بود، اما درکِ آنها میتوانست به او کمک کند تا هرگونه مشکلی را در دانشِ علومِ غریبهٔ مربوطه شناسایی کند یا متوجهِ ناهنجاریها شود.
پس از جمعوجور کردنِ وسایلش، شکمِ لومیان از گرسنگی به قاروقور افتاد.
ایستاد و به پنجره نگاه کرد. نورِ رو به افولِ غروب به او اجازه داد تا تصویرش را محو در شیشه ببیند.
موهایش که حالا بلوند شده و بلندتر شده بود، بهسختی چهرهاش را پنهان میکرد. با پیراهنِ سفید، جلیقهٔ سیاه و کتوشلوارِ تیره، حالتِ سرد و بیتفاوتش او را سالها پیرتر نشان میداد. حتی گیوم بنه هم او را فقط تا حدودی آشنا مییافت.
لومیان پیش از باز کردنِ در و بیرون رفتن، به صورتش ضربه زد و لبخندی روی لبش نشاند.