چپتر 112: شارلی
چپتر 112: شارلی
در زیرزمینِ کمنورِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین، میخانهٔ دنجی بود که فقط برای ۲۰ تا ۳۰ مشتری جا داشت.
بهمحض اینکه لومیان قدم به داخل گذاشت، مردی را دید که با لیوانِ آبجو در دست روی میزِ گردِ کوچکی پرید و رو به شمارِ اندکِ مشتریانِ دوروبرش گفت:
«خانمها و آقایان، گوش کنید! دو روز پیش یه اتفاقِ باورنکردنی برام افتاد!»
در نورِ اندکِ چراغهای بخارِ روی دیوار، لومیان تشخیص داد که مرد کاملاً جوان است و حدودِ ۲۲ یا ۲۳ سال دارد. موهای قهوهایِ روشن و کوتاهی داشت و صورتش که کاملاً تراشیده بود، احتمالاً از اثرِ الکل سرخ شده بود.
مرد که پیراهنی به رنگِ کتان، شلوارِ سیاه و کفشهای چرمیِ بدونِ بند به تن داشت، قدش کمی بیشتر از ۱.۷ متر بود. با این حال، دستوپاهای بهطرزِ عجیبی کوتاهش باعث میشد بیشتر به ۱.۶ متر نزدیک به نظر برسد.
او درحالیکه بازوهای کوتاهش را تکان میداد و کلمات را میکشید، ادامه داد: «چقدر باورنکردنی؟ بهتون میگم، کلِ دیدگاهم رو به ایمان عوض کرد. من بهعنوانِ یه مؤمن به خدای بخار و ماشین، الان آمادهام که به خورشیدِ فروزانِ ابدی تغییرِ دین بدم!
«گوش کنید، مگه حیرتانگیز نیست؟
«میتونید تصور کنید بعدِ پنج روز چقدر گرسنه بودم؟ کارم رو از دست داده بودم و اون مدیرِ بیعرضه اخراجم کرده بود. حتی بعدِ اینکه کلِ پساندازم رو خرج کردم هم نتونستم کاری پیدا کنم.
«پنج روز گرسنگی کشیدم، طوری که بهزور میتونستم از تختم بیام بیرون. در آستانهٔ مرگ بودم. میدونید چه حسی داره؟ اوه، خدا حفظتون کنه و نذاره هیچوقت بفهمید.
«تو اون لحظه، نمیتونستم فکرِ اینجوری مردن رو تحمل کنم. من اومده بودم تریر تا بارم رو ببندم، و باید یه کاری میکردم. همون موقع بود که چشمم به پرترهٔ سنت ویو روی دیوار افتاد.
«آره، با هزار زحمت تونستم بلند شم، جلوش زانو بزنم و برای کمکش نیایش کنم. اون موقع هنوز به خدای بخار و ماشین ایمان داشتم، ولی یه آدمِ ازگشنگیدرحالمرگ چه کاریه که نکنه؟ تازهش هم، ضرری که نداشت، مگه نه؟
«پنج دقیقه بعدِ اینکه نیایشم تموم شد، یه دوستِ قدیمی سر رسید و وضعِ وخیمم رو دید. خودش هم چیزِ زیادی نداشت، ولی یادم انداخت که یه چراغِ نفتی برای شبا کرایه کرده بودم. ودیعهش ۳۵ کوپه بود—یعنی دقیقاً هفت لیک!
«خدایا، کلاً یادم رفته بود. با کمکِ دوستم، چراغ رو پس دادم و با پولش نون و نیم لیتر عرقِ ارزون خریدم. نونه سرد و نمدار بود، انگار تو بتونه خیس خورده باشه. الکله هم یه کم بدمزه و ضعیف بود، ولی خوشمزهترین غذایی بود که تو عمرم خوردم. خانمها و آقایان، من دوباره متولد شدم!
«امروز یه کارِ جدید پیدا کردم، و فردا، وقتِ استراحتم، تو نزدیکترین کلیسای جامعِ سنت ویو یه شمع روشن میکنم!»
سنت ویو فرشتهای زن بود که نامش در کتابِ مقدسِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی آمده بود. او یکی از فرشتگانِ نگهبانِ شهر در تریر بود. دو فرشتهٔ دیگر چهرههایی برجسته از کلیسای خدای بخار و ماشین و تاریخِ اینتیس بودند.
لومیان همانطور که بهسوی پیشخوانِ بار قدم میزد، چشمانِ آبیِ مردِ جوان را تماشا کرد که از اشتیاق برق میزد.
متصدیِ بار که داشت با پارچهای لیوانی را برق میانداخت، نگاهی به سخنرانِ روی میزِ گرد انداخت و خندید.
«شارلی هیچوقت نمیتونه ساکت بمونه. همیشه در حالِ حرفزدنه.»
متصدیِ بار که در اواسطِ سیسالگی بود، ریشِ قهوهایِ تیره و نازکی دورِ دهانش داشت و موهایش به همان رنگ، با حالتی هنری و بیخیال پشتِ سرش دماسبی بسته شده بود.
لومیان پشتِ پیشخوان نشست و با نیشخندی پرسید: «راست میگه؟»
متصدیِ بار شانه بالا انداخت. «کی میدونه؟ حتماً این ضربالمثل رو شنیدید: به یه مار اعتماد کنی بهتر از اینه که به یه ریمی اعتماد کنی. شارلی اهلِ ریمه.»
استانهای ریم و ریستون هر دو در جنوب بودند. لهجههایشان شبیهِ هم بود، اما استانهایی کوهستانی و بیشتر شبیهِ لنبرگ بودند.
لومیان بلند فکر کرد: «فکر نکنم کلِ ضربالمثل این باشه. حس میکنم ادامهدارتره.»
چشمانِ لاجوردیِ متصدیِ بار از سرِ سرگرمی برقی زد و جواب داد: «حق با شماست. اون ضربالمثل طولانیتر از چیزیه که فکر میکنید.
«به یه لوئنی اعتماد کن اما به یه ریمی نه. به یه مار اعتماد کن اما به یه ریمی نه، ولی هرگز به جزیرهنشینها اعتماد نکن.»
منظور از جزایر، مجمعالجزایرِ دریای مه در غربِ اینتیس بود. این یکی از مستعمراتِ فرادریاییِ جمهوری به شمار میرفت. جزیرهنشینها اغلب در تریر نقشِ اوباش و کلاهبرداران را بازی میکردند.
پیش از آنکه لومیان بیشتر بپرسد، متصدیِ بار نگاهی تمسخرآمیز به شارلی انداخت که هنوز داشت وراجی میکرد، و زمزمه کرد: «اگه واقعاً اون اتفاق براش افتاده باشه، قطعاً خبر نداره که پرترهٔ سنت ویو تو اتاقش نیست.»
لومیان با لحنی سرگرم پرسید: «پس مالِ کیه؟»
متصدیِ بار بهسختی خندهاش را فروخورد.
«شارلی تو اتاقِ ۵۰۴ زندگی میکنه. مستأجرِ قبلی پاتوقش خیابانِ مورای تو محلهٔ پرنسسِ سرخ بود. تصویرِ تو اتاق، مالِ یکی از معروفترین روسپیهای چند سالِ پیشِ تریره، سوزانا ماتیس.
«فقط فکرش رو بکن. شارلی باورش شده که داره برای کمک به یه فرشته نیایش میکنه، ولی درواقع داره به یه روسپی نیایش میکنه. حتی احساسِ خوششانسی هم میکنه که از گشنگی جونِ سالم به در برده و یه کارِ جدید پیدا کرده. طعنهٔ روزگار رو ببین!»
لومیان تأیید کرد: «واقعاً.»
این صحنهای فراتر از حدِ تصورش بود. گاهی واقعیت عجیبتر از داستان بود.
سپس افزود: «تا وقتی که جواب بده.»
متصدیِ بار دیگر بحث را ادامه نداد و پرسید: «چی براتون بیارم؟»
لومیان انگشتش را روی پیشخوانِ بار زد که نشان میداد در فکری عمیق فرورفته است. «یه لیوان آبسنتِ رازیانه. اینجا چه غذاهایی دارید؟»
متصدیِ بار پیشنهاد داد: «آبگوشتِ دووار چطوره؟ هر ملاقه سه لیک.»
سه لیک برابر با ۱۵ کوپه بود—۰.۱۵ ورلدور.
لومیان کنجکاو به نظر میرسید.
«آبگوشتِ دووار چیه؟»
متصدیِ بار با بیخیالی توضیح داد: «یه صاحبرستوران به اسمِ دووار اختراعش کرده. اون گوشت، کلمتُرش و شلغم رو با هم جوشوند تا یه آبگوشتِ مقوی درست کنه. آخرش هم پنیر و خردهنون بهش اضافه کرد. فقط یه پرس ازش میتونه شکمت رو سیر کنه و طعمش هم خیلی خوبه. در نتیجه، دووار الان ثروتمند شده و به محلهٔ تالارِ اپرا نقلمکان کرده.»
لومیان اکنون در بازارِ محلهٔ نجیبزاده، معروف به محلهٔ بازار بود که در کرانهٔ جنوبیِ رودِ سرنزو قرار داشت و زاغههای بسیاری را در خود جای داده بود. محلهٔ تالارِ اپرا در کرانهٔ شمالیِ رودِ سرنزو، نزدیکِ بلوارِ بزرگ، یکی از مناطقِ مرکزیِ جمهوری قرار داشت.
دیوارهای شهرِ تریر در مجموع ۲۰ محله را در بر میگرفت.
لومیان با لبخند سر تکان داد و گفت: «خوب به نظر میرسه. یکی میخورم.»
هرچند میتوانست تا ۶ صبح وضعیتِ جسمانیاش را بازیابی کند و نگرانِ گرسنگی نباشد، اما غذا خوردن یکی از معدود چیزهایی بود که به او احساسِ زنده بودن میداد.
متصدیِ بار سر تکان داد و پرسید: «مومیاییِ کوچک یا پشتک؟»
لومیان سردرگمیاش را پنهان نکرد: «چی؟»
متصدیِ بار بیتفاوت و آرام توضیح داد: «اینا اصطلاحاتِ رایج تو بارها، کافهها و آبجوفروشیهای تریره. مومیاییِ کوچک یعنی یه شاتِ کوچیکِ آبسنتِ رازیانه. پشتک یعنی شاتِ دوتایی. گوجهفرنگیِ سرخ آبانار داره و با نعناع بهش میگن طوطی. از اینا بازم خیلی هست. دوستِ من، هنوز خیلی چیزا هست که باید تو تریر یاد بگیری.»
لومیان که تحقیرِ نامحسوسِ متصدیِ بار نسبت به غریبهها را حس کرده بود، اما اهمیتی نمیداد، گفت: «پس همون مومیاییِ کوچک.»
متصدیِ بار درِ جامِ کوچکی را باز کرد و گفت: «هفت لیک.»
این از آبسنتِ میخانهٔ کهنهٔ کوردو گرانتر بود، اما در مکانهایی که مشمولِ مالیاتِ شهری میشدند، امری عادی به شمار میرفت.
بهزودی، لیوانی از آبسنتِ سبزِ کمرنگ که درخششی خوابآور داشت، پیشِ روی لومیان قرار گرفت.
آن را برداشت و جرعهای نوشید. تلخیِ محو و ماندگارِ آن طعمِ طراوتبخش پخش شد و در مغزش رسوخ کرد.
لومیان همانطور که منتظر بود پیشخدمت آبگوشتِ دووار را بیاورد، متوجهِ ظرفهای شیشهای، شلنگها، دریچهها، چرخدندهها و چیزهای دیگری شد که کنارِ پیشخوان تلنبار شده بودند.
با نگاهی پرسشگر به متصدیِ بار خیره شد و پرسید: «اینا چیه؟»
متصدیِ بار همانطور که لیوانی را خشک میکرد، با بیخیالی جواب داد: «مستأجرِ قبلی جا گذاشته. از پیروانِ خدای بخار و ماشینه. همیشه فکر میکنه تو مکانیک استعدادی داره و کلی از این خرتوپرتها جمع کرده.»
لومیان با اینکه میدانست جوابِ این سؤال خوشایند نخواهد بود، همراهی کرد و پرسید: «الان کجاست؟»
متصدیِ بار پیش از جواب دادن چند ثانیه مکث کرد: «رفت کارخانه، میگن موقعِ کار حواسش پرت شده و کشیده شده تو دستگاه. نصفِ بدنش لِه شد.»
لومیان دیگر کنجکاوی نکرد. برگشت تا قطعاتِ نیمهسوارشده را وارسی کند و در فکری عمیق فرو رفت.
چند ثانیه بعد، صندلیِ بار را ترک کرد و کنارِ پیشخوان چمباتمه زد و مشغولِ ور رفتن با آن کپه شد.
متصدیِ بار نگاهی به او انداخت اما دخالتی نکرد. تنها وقتی آبگوشتِ دووار از آشپزخانه رسید، به لومیان خبر داد.
لومیان پس از مدتی مشغول بودن، به صندلیِ بار برگشت و با قاشق طعمِ آبگوشتِ مقوی را چشید.
عطرِ غلیظِ گوشت، طعمِ پنیر، کلمتُرشِ تند و شیرینیِ شلغم در هم آمیختند تا طعمی فراموشنشدنی بسازند. خردهنانهای خیسخورده در آبِ گوشت، نگینِ تاجِ این غذا بودند.
لومیان انتظار نداشت سوپی که سه لیک قیمت دارد، چند تکه گوشت هم داشته باشد. واقعاً میتوانست شکمِ یک آدمِ بالغ را سیر کند.
وقتی بشقاب خالی شد، لومیان دستمالی بیرون کشید و دهانش را پاک کرد. دوباره کنارِ قطعاتِ نیمهسوارشده چمباتمه زد و کارش را از سر گرفت.
ده دقیقه بعد، دستگاهی را روی پیشخوانِ بار گذاشت.
بالای دستگاه یک ظرفِ شیشهای بود و زیرِ آن، قطعاتِ پیچیدهای قرار داشت که به دو شلنگِ لاستیکی متصل بودند.
سپس لومیان یک لیوان آبِ زلال خواست و باقیماندهٔ آبسنتِ رازیانه را در آن ریخت و مایعِ بیرنگ را به سبزِ کمرنگ تغییر داد.
در نهایت، یکی از شلنگهای لاستیکی را داخلِ لیوان فرو کرد.
متصدیِ بارِ خوشپوش که موهایش را دماسبی بسته بود، با دقت نگاه میکرد و گیج پرسید: «این چیه؟»
لومیان در حالی که نشانِ مقدسِ مثلثیشکلی روی سینهاش میکشید، اعلام کرد: «اختراعِ من. من هم از پیروانِ خدای بخار و ماشینم و چند دستاوردِ چشمگیر تو زمینهٔ مکانیک دارم.»
سپس دستِ چپش را که دستکشِ سیاه داشت دراز کرد و به دستگاه اشاره نمود.
«این یه دستگاهِ پیشگامانه است. کاراییاش فراتر از باورنکردنیترین رؤیاهاتونه!»
شارلی که گمان میرفت به یک روسپی نیایش کرده باشد، با یک بطریِ آبجو و چهرهای کنجکاو به پیشخوان نزدیک شد و پرسید: «چیکار میتونه بکنه؟»
لومیان با حالتی جدی و در عین حال هیجانزده توضیح داد: «اسمش دستگاهِ احمقهاست. میزانِ حماقت و هوشِ افراد رو میسنجِه.»
شارلی و متصدیِ بار با تردید نگاه کردند: «واقعاً؟»
لومیان ایدهاش را با جزئیات شرح داد: «استفاده ازش آسونه. تو لوله فوت کنید تا مایعِ تو لیوان بیاد بالا تو ظرفِ شیشهای و حباب بسازه.»
«با مشاهدهٔ این حبابها میتونیم شاخصِ حماقت یا هوشِ مربوطه رو تعیین کنیم.»
شارلی که کنجکاو شده بود، پس از برانداز کردنِ لومیان گفت: «جذابه. دقیقاً همون چیزی که از یه پیروِ خدای بخار و ماشین انتظار میره.»
شلنگِ لاستیکیِ بیرونمانده را برداشت و در آن فوت کرد.
مایعِ سبزِ کمرنگِ درونِ لیوان از میانِ چرخدندهها، دریچهها و قطعاتِ بههمپیوسته جریان یافت، به ظرفِ شیشهایِ بالا رفت و حبابِ کوچکی ساخت.
شارلی که مشتاقِ نتیجه بود، پرسید: «چی میگه؟»
گوشهٔ لبِ لومیان به لبخندی موذیانه کج شد.
«دوستِ من، اصولِ کارِ این دستگاه خیلی ساده است. وقتی اونقدر حرفم رو باور میکنی که واقعاً باهاش یه حباب میسازی، همون موقع ثابت میکنی که یه احمقِ نادان هستی.»
حالتِ چهرهٔ شارلی خشک شد و چشمانش از خشم شعلهور گردید.
متصدیِ بار که کنارش بود، به خنده افتاد.
او که واقعاً تحتِتأثیر قرار گرفته بود، گفت: «شوخیِ فوقالعادهای بود!»
لومیان به شارلی پوزخند زد و منتظرِ انفجارِ خشمش ماند.
پس از چند ثانیهٔ پرتنش، شارلی خشمش را فرو برد و رو به مشتریانی کرد که به داستانش گوش میدادند.
«خانمها و آقایان، ببینید چی کشف کردم: یه دستگاهِ پیشگامانه! میتونه شاخصِ هوشتون رو بسنجه!»