چپتر 113: مستأجران
چپتر 113: مستأجران
«تو عجب آدمِ جالبی هستی!»
شارلیِ مست دستش را دورِ شانهٔ لومیان انداخت و تلوتلوخوران از میخانهٔ پرسروصدا بیرون آمدند.
آن داخل، نزدیک به ۲۰ نفر آواز میخواندند، قمار میکردند و فریاد میکشیدند و احساساتِ سرکوبشدهشان را بیرون میریختند.
در چنین لحظاتی، انگار نه فقرایی با دستمزدهای ناچیز، بلکه خود را شاه و ملکه میدیدند.
لومیان دستش را پشتِ شارلی انداخت و همانطور که به سمتِ پلههای طبقهٔ بالا میرفتند، پوزخند زد: «فکر میکردم باهاشون بیلی بی بازی کنی.»
«بیلی بی» بازیِ قمارِ محبوبی در تریر بود که لومیان بهتازگی یاد گرفته بود.
برخلافِ «مبارزه با پلیدی» که محبوبِ تریریها بود، بیلی بی فقط به یک تکه کاغذ نیاز داشت. بسته به تعدادِ بازیکنان، پخشکننده شبکهای از مربعها، از ۹ تا ۶۴ خانه، میکشید. به هر خانه عددی اختصاص مییافت تا شرکتکنندگان بتوانند شرط ببندند.
سپس پخشکننده با قرعهکشی، پرتابِ سکه یا ریختنِ تاس، عددِ شانس را مشخص میکرد. برنده تمامِ پولِ وسط را میبرد.
اگر کسی برنده نمیشد، پول به پخشکننده میرسید.
مشتریانِ میخانهٔ زیرزمینیِ مسافرخانهٔ خروسِ زرین یا افرادِ محلی بودند یا فقرای همان حوالی. کیفِ پولشان خالی بود، برای همین بیشتر بهجای پولِ نقد، سرِ مشروب شرط میبستند. برای نمونه، چهبسا پاداشِ برندهٔ یک دست بیلی بی فقط یک لیوان مشروب بود که با پولِ رویهمگذاشتهٔ همه خریده میشد.
شارلی آروغِ بلندی زد.
«هنوز حقوقِ این هفتهام رو نگرفتم. نمیتونم خیلی ولخرجی کنم!»
با صدایی پر از هیجان رو به لومیان کرد: «میدونستی؟ الان تو هتلِ قویِ سپید، همون که تو خیابانِ نو تو محلهٔ گرمابههاست، پیشخدمتِ کارآموزم.
«میدونی یعنی چی؟ یعنی میتونم پیراهنِ سفید، جلیقهٔ قرمز و کتوشلوارِ مشکی بپوشم. یه پاپیونِ شیک میبندم و ماهی ۶۵ ورلدور حقوق میگیرم! شنیدم وقتی پیشخدمتِ رسمی بشم، تو فصلِ شلوغی میتونم روزی ۷ ورلدور فقط انعام بگیرم!
«وقتی پولدار بشم، مسافرخونهٔ خودم رو باز میکنم—نه، یه هتل. اون موقع تو رو هم بهعنوانِ سرکارگرِ پیشخدمتها استخدام میکنم. اون عوضی فقط با کتِ دنبالهدارش اینطرف و اونطرف میره، ایراد میگیره و ماهی ۱۵۰ ورلدور درمیاره!»
پیشخدمتهای کارآموز یه کم بیشتر از کارگرای یدی درمیارن...
لومیان بوی مشروب میداد، اما چشمانش همچنان شفاف بود. نامحسوس سر تکان داد.
به یاد آورد که اوایلِ سال در اتاقِ کارش روزنامهای خوانده بود که با افتخار میگفت کارگرانِ تریر سالانه حدودِ ۷۰۰ ورلدور درآمد دارند.
آن زمان، لومیان درکِ روشنی از این رقم نداشت. نمیدانست زیاد است یا کم. بهعنوانِ یک ولگرد، تنها دغدغهاش این بود که هر روز چقدر غذا گیرش میآید و آیا آدمهای مهربان چند لیک به او میدهند یا نه. درآمدِ روستاییانِ کوردو بیشتر بهصورتِ کالا بود، برای همین قیمتهای خاص و ارزشِ اسکناسهای مختلف را میفهمید، اما درکِ گستردهتری نداشت.
البته دلیلِ دیگرش درآمدِ بسیار بالای اورور بود، بنابراین لومیان بهندرت غصهٔ وضعِ مالیِ خانواده را میخورد.
تا جایی که لومیان میدانست، شهرتِ اورور از طریقِ فروشِ کتاب و قراردادها درآمدِ چشمگیری برایش به همراه داشت. حقالتألیفِ سالِ گذشتهاش به نزدیکِ ۱۳۰۰۰۰ ورلدور رسیده بود.
با این حال، اورور هرچه درمیآورد خرج میکرد. طلسمها، مواد و دانشِ رازآلود بیشترِ هزینههایش را میبلعیدند. چهبسا به اعضای نیازمندِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری هم کمک میکرد یا به خیریههای دولتی و کلیسایی پول میداد.
اما چیزی که لومیان را گیج میکرد، این بود که هنگامِ ترکِ کوردو هیچ رسیدِ بانکی در خانه پیدا نکردند.
خوب میدانست اورور اهلِ پسانداز است. ولخرجیهایش فقط به این دلیل ممکن بود که پولِ نقدِ فراوانی در بانکِ سوهیت و مؤسساتِ دیگر ذخیره کرده بود.
لومیان لحظهای شک کرد که وقتی او و خواهرش را بهعنوانِ قربانی یا ظرف به کار میگرفتند، دارودستهٔ گیوم بنه پولها را دزدیده باشند.
وقتی لومیان و شارلی دست در گردنِ هم به طبقهٔ دوم رسیدند، فریادی ماتمزده در فضا پیچید.
«ای حرومزاده!»
بنگ! دری محکم بسته شد، صدای ناله را خفه کرد و تنها پژواکهایی در راهرو بر جا گذاشت.
از انتهای راهرو، هیکلی با کتِ دنبالهدارِ مشکی و اتوکشیده به سمتِ پلهها آمد.
مردِ جوانی بود، تقریباً همسنِ شارلی. موهای زردِ مایل به قهوهایاش را با فرقِ کج شانه کرده بود و چشمانِ قهوهایِ تیرهاش هیچ حالتی نداشتند. لبانِ باریکش را محکم روی هم فشار میداد.
بسیار خوشقیافه بود و کلاهِ سیلندریِ مشکی در دست داشت؛ بیشتر به نظر میرسید به شبنشینیهای اشرافی تعلق دارد تا مسافرخانهٔ خروسِ زرین.
در پیِ مرد، صدای گریهٔ زنی به گوش رسید که لبریز از درد و نومیدی بود.
وقتی شارلی ناپدیدشدنِ مرد را در پایینِ پلهها تماشا کرد، چهرهٔ برافروختهاش در هم رفت.
«عجب حرومزادهای!»
لومیان پرسید: «میشناسیش؟»
او همچنان تا حدی «نگرانِ» همسایگانش بود. بههرحال، چهبسا مدتی آنجا میماند. هرچه بیشتر دربارهٔ محیطِ اطرافش میدانست، جایش امنتر بود.
شارلی پوزخند زد: «اون لوران، پسرِ خانمِ لاکازان از اتاقِ ۲۰۱ـه.
«خانمِ لاکازان روزی ۱۶ ساعت جون میکنه، جوراب وصله میزنه و هزار جور خرتوپرت میسازه تا فقط خرجِ این حرومزاده رو بده. اونم همیشه لباسای شیک میپوشه و پولای مادرش رو تو کافههای گرونقیمت خرج میکنه؛ ادعاشم اینه که داره با اشراف میگرده تا فرصتی برای پولدارشدن پیدا کنه!»
«هه، فکر میکنه خیلی بااستعداده...»
پیش از آنکه حرفِ شارلی تمام شود، دعوای تندِ دیگری میانِ یک زن و مرد در همان نزدیکی درگرفت.
به یکدیگر ناسزا میگفتند.
شارلی نوچنوچ کرد و نیشش باز شد: «طبقهٔ سوم یه زوجن که با هم فرار کردن. هر روز که پولشون ته میکشه، وضعشون همینه. دوستِ من، باید بهش عادت کنی. اینجا محلهٔ بازار، خیابانِ هرجومرج و مسافرخانهٔ خروسِ زرینه. ما اینجا همهجور آدمی داریم؛ از بیمارهای بدحال، ورشکستهها، دستفروشهای کلاهبردار، خارجیهایی که پاشون رو از مسافرخانه بیرون نمیذارن و فقط همون پایین مشروب میخورن بگیر، تا دخترهای خیابانیِ بیپول، دیوانههایی که با جنون از خواب میپرن، سنگتراشهای بیکار، کهنهکارها، پیرمردهای خسیس و مجرمهای تحتِ تعقیب...
«همهشون باید خدا رو شکر کنن که مسیو ایو اینقدر مدارا میکنه. تا وقتی اجارهشون عقب نیفته، خیلی باگذشته.»
لومیان پرسید: «مسیو ایو... همون صاحبِ مسافرخانه؟ همون خسیسی که مادام فلس میگفت؟»
شارلی پوزخند زد و جواب داد: «خودشه، یه آدمِ مهربون اما خسیس. حتی به همه گوگردِ مجانی هم میده!
«آروغ... چند روزیه مسیو ایو رو ندیدم. واقعاً نگرانم که نکنه برای اینکه چند کوپه کمتر خرج کنه، بهجای اینکه بره خیابانِ لا مورای یا محلهٔ شاهزادهخانمِ سرخ، بره سراغِ یه زنِ خیابانی تو همین خیابانِ هرجومرج و یه مریضیِ کوفتی بگیره...»
شارلی همانطور که حرف میزد، دستش را تکان داد.
«سیِل، آروغ... من میرم بخوابم. فردا صبح باید ساعتِ شیش راه بیفتم و تا هفت برسم هتل.
«آروغ... اگه نتونستی کار پیدا کنی، به من بگو. تو هتلمون به یه تعمیرکار معرفیت میکنم. میتونی ماهی ۵۰ ورلدور درآمد داشته باشی. اگه بهاندازهٔ کافی بمونی، شاید به ۷۵ هم برسه. تازه، غذای مجانی هم هست. هر شب یه لیتر شراب هم بهمون میدن!»
لومیان لبخند زد و در حالی که بالا رفتنِ شارلی از پلهها را تماشا میکرد، گفت: «باشه.»
همزمان زیرِ لب با خود گفت: تحریکِ ساده کمکِ چندانی به هضمِ معجون نمیکنه...
در میخانه سازِ احمق را سر هم کرده بود تا همه را به هم بریزد. نتیجه موفقیتآمیز بود، اما کمکی به پیشرفتِ هضمِ معجون نکرد.
لومیان در طولِ سفرش از داریژ به تریر، بارها دیگران را تحریک کرده بود. گاهی حس میکرد معجون هضم میشود، اما بیشترِ اوقات هیچ دستاوردی نداشت.
حدس میزد اگر نتواند راهِ بهتری برای ایفای نقش پیدا کند، هضمِ کاملِ معجونِ تحریککننده دستکم یک سال زمان میبرد.
لومیان در راهِ بازگشت به اتاقِ ۲۰۷، صدای سرفههایی از طبقهٔ بالا شنید. صدای زنی به گوش رسید که معشوقش را سرزنش میکرد و او را «تنبل» و «آشغال» میخواند. صدای شلیکِ گلوله طنین انداخت و به دنبالِ آن، صدای گروهی آمد که در بیرون کسی را تعقیب میکردند.
زندگی در مسافرخانهٔ خروسِ زرین و خیابانِ هرجومرج همین بود.
شارلی گفته بود که حتی پلیسها هم جرئت نمیکنند شبها بهتنهایی در اینجا قدم بزنند. برای تقویتِ شجاعتشان به یک شریک نیاز داشتند.
لومیان کلیدِ برنجی را بیرون آورد، در را باز کرد و به اتاقش بازگشت.
ساسها ظاهراً چیزی حس کرده بودند و دور ماندند.
لومیان بوی گوگرد را بالا کشید و نگاهی انداخت. نامهای بیصدا روی میزِ چوبیِ کنارِ پنجره افتاده بود.
چند قدم جلو رفت و کاغذِ تاشده را برداشت.
جوابِ خانمِ شعبدهبازه؟ لومیان در این فکر فرورفت، نامه را باز کرد و زیرِ نورِ ماهِ سرخ که از پنجره به داخل میتابید، مشغولِ خواندن شد.
«خوشحالم که بیدردسر به تریر رسیدی. این نشان میدهد که تکنیکِ پایهایِ فرار از دستگیری را آموختهای و تجربهات را در مسیرِابیِ لایههای تاریکِ جامعه بازیافتهای.
این یکشنبه ساعتِ ۳:۳۰ بعدازظهر، روانپزشکی در غرفهٔ دی در کافهٔ ماسون، واقع در محلهٔ باغِ گیاهشناسی، تو را درمان خواهد کرد.
مأموریتِ تو در چند روزِ آینده این است که به نزدیکیِ دخمهها در محلهٔ رصدخانه بروی و مردی به نامِ آستا ترال را پیدا کنی. او اغلب خود را جای یک جادوگر جا میزند تا هم از گردشگران و هم از مردمِ محلی کلاهبرداری کند.
به هر وسیلهٔ ممکن، اعتمادِ آستا ترال را جلب کن و در زمانِ مناسب قدرتهایت را نشان بده.»
محلهٔ باغِ گیاهشناسی و محلهٔ رصدخانه در غربِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده و در مجاورتِ یکدیگر قرار داشتند. اولی بیشتر در جنوب واقع بود، در حالی که دومی به شمال نزدیکتر بود، درست در کنارِ رودِ سرنزو.
لومیان پاسخِ خانمِ شعبدهباز را بارها و بارها خواند و مکانها، زمانها و نامهای مربوطه را به خاطر سپرد. سپس کبریتی کشید و کاغذِ نوشتهشده به خطِ اینتیسی را سوزاند.
پس از انجامِ این کارها، به نزدیکترین دستشویی رفت تا دستورویی بشوید. سپس عطاردِ سقوطکرده را که در پارچهای سیاه پیچیده شده بود بیرون آورد، پالتویش را درآورد و روی تخت دراز کشید.
نگاهش به سقفِ پر از ساس افتاد و صداهای ضعیفِ سرفه، گریه و مشاجره اتاق را پر کرد.
کمی بعد، زوجِ فراری آشتیِ خود را با فعالیتی پرشور و پرانرژی، همراه با نالههایی بیپروا اعلام کردند.
بیرون در خیابان، چند صدای خشن آوازهای رکیک میخواندند که با شلیکِ گلوله قطع میشد و به دنبالِ آن، صدای ناسزا، برخوردِ چوبدستیها و فرورفتنِ سلاحهای تیز در گوشت به گوش میرسید.
شبهای اینجا در مقایسه با کوردو، بههیچوجه آرام نبود.