چپتر 118: احضار
چپتر 118: احضار
لومیان سر تکان داد و پرسید: «گفتی درکِ روحیت خیلی بالاست؟»
آستا لحظهای در خلسه فرو رفت و سپس ترسی ماندگار در چهرهاش دوید.
کمی زمان برد تا به خودش مسلط شود و بعد گفت: «انگار این یکی از ویژگیهای التماسکننده رازهاست. میتونم موجوداتِ پنهانی رو که توی اعماقِ تاریک کمین کردن حس کنم، و همینطور میتونم حس کنم که دنیای واقعی توی یه پردهٔ ضخیم پیچیده شده. اونسوی این پرده، چشمهای بیاحساسی دارن ما رو تماشا میکنن...»
حرفش که تمام شد، آستا به نفسنفس افتاد. لومیان صبورانه منتظر ماند تا جادوگرِ قلابی نفسش جا بیاید. حدود یک دقیقه بعد، آستا نفسش را بیرون داد و گفت: «توی محلهٔ بازار و محله رصدخانه مشکلی نیست، اما توی تریرِ زیرزمینی، اغلب میتونم انتهای بعضی مسیرها رو حس کنم. توی جاهایی که نمیتونم ببینم، یه موجودی بهم اشاره میکنه که نزدیکتر برم.
«نمیدونم اگه واقعاً قدم به اون تاریکی میذاشتم چه بلایی سرم میاومد.»
«عجب حسگرِ رازآلودِ خوبی...» لومیان در دل دیدِ روحیِ شکارچیاش را مسخره کرد و در عین حال حس کرد التماسکننده رازها آنقدرها هم که آستا میگفت بیمصرف نیست.
آستا ادامه داد: «گاهی وقتا، وقتی میبینم گردشگرا با شمعهای سفید وارد دخمهها میشن، دچارِ این توهمات میشم. فکر میکنم این یه آیینه که با یه موجودِ پنهان پیوندِ جادویی برقرار میکنه و از گردشگرا در برابرِ بلعیده شدن توسطِ تاریکی یا ربوده شدن به دستِ مردهها محافظت میکنه.»
لومیان جا خورد و در دل آهی کشید.
از نظرِ علومِ غریبه، التماسکننده رازها خیلی قدرتمنده... فقط توی مبارزه مهارتی ندارن...
از حرفهای آستا، لومیان گمان برد که بردنِ شمعِ سفیدِ روشن به داخلِ دخمهها واقعاً آیینی است که به بازدیدکنندگان اجازه میدهد از خطراتِ پنهانِ آنجا در امان بمانند.
مدیرانِ آرامگاه احتمالاً این را میدانستند، اما برای کسبِ سود، نهتنها سکوت کرده بودند بلکه مقاماتِ بالاتر را تشویق میکردند تا دخمهها را بهعنوان جاذبهای گردشگری تبلیغ کنند.
لومیان شکایتِ همیشگیِ خواهرش اورور را به یاد آورد: «پول آدما رو عوض میکنه.»
نمیدونم توی ردهٔ پایین، کدومشون میتونه آدم رو بیشتر عوض کنه: معجونها، عطیهها یا پول... لومیان با لحنی تمسخرآمیز در دل زمزمه کرد.
سپس از آستا پرسید: «توی تاریکیِ محلهٔ بازار خطرِ کمینکردهای حس کردی؟»
چهرهٔ آستا دگرگون شد و با لحنی جدی جواب داد: «جرئت نمیکنم به اون خونهٔ سوخته توی بازارِ محلهٔ نجیبزاده نزدیک بشم.»
در حاشیهٔ بازارِ محلهٔ نجیبزاده، نزدیکِ خیابانِ روپوشسفیدها، خانهای سوخته و خالی از سکنه قرار داشت. نمایندگانِ مجلسِ این محله مدتها بود که خواستارِ آن با لو پتی تریریان شده بودند.
همان موقع بود که بالاخره صدای قاروقورِ شکمش را شنید.
تخریب و تبدیلش به یک ساختمانِ تجاری، اما به دلایلی، این پیشنهاد هرگز به دستورِ کارِ شهرداری نرسید. حتی پس از یک دهه، آن منظرهٔ زشتِ ششطبقه همچنان پابرجا بود.
امروز صبح که از اونجا رد شدم چیزی حس نکردم... لومیان برگشت و به سمتِ در رفت.
«بازم بهت سر میزنم. امیدوارم ناامیدم نکنی.»
آستا که حالا زخمِ شانهاش باندپیچی شده بود، لبخندی چاپلوسانه زد.
«خیالت راحت باشه، جوابی برات پیدا میکنم.»
لومیان پس از خروج از اتاقِ آستا، ناگهان بر سرعتِ قدمهایش افزود. در یک چشمبرهمزدن، در سایهٔ پلههایی که به پشتبام میرفت پناه گرفت و در سکوت به درِ چوبیِ محکم بستهشده چشم دوخت.
نزدیک به نیم ساعت بعد، وقتی مطمئن شد هیچچیز غیرعادی نیست، همراه با روزنامهٔ لو پتی تریریان بهآرامی از پلهها پایین رفت.
همان موقع بود که بالاخره صدای قاروقورِ شکمش را شنید.
لومیان با نگاه به سنگرِ موقتیِ ساختهشده از سنگ، کندهٔ درخت، تختهسنگهای گِلی و خرتوپرتهای دیگر که شکافِ باریکی برای عبور داشت، نانواییِ آن نزدیکی را دید و سه لیس برای خریدِ نیم کیلو کروسان خرج کرد.
او همچنین نوشابهٔ آبمیوهٔ مخصوصِ تریر را امتحان کرد.
مایعِ جوشان میچرخید و شربتِ انگورِ فرنگی مانندِ ابر در آن پخش میشد. این معجون ۱۳ کوپه برایش آب خورد.
اگر بطریِ نوشابه را پس میداد، میتوانست ۳ کوپه پس بگیرد.
...
خیابانِ هرجومرج، مسافرخانهٔ خروسِ زرین.
پیش از آنکه لومیان بتواند واردِ میخانهٔ زیرزمین شود، سروصدا و همهمه به گوشش رسید.
کمی از ساعتِ نُه گذشته بود و نزدیک به بیست نفر در آن فضای دنج چپیده بودند. آنها یا پشتِ پیشخوان نشسته بودند یا دورِ چند میزِ گِردِ کوچک جمع شده و تمامِ حواسشان به متصدیِ بار بود.
متصدیِ بارِ خوشتیپ با موهای دماسبی، داشت دستگاهِ روی پیشخوان را برای مشتریِ مردِ ناآشنایی توضیح میداد.
«به این میگن دستگاهِ احمقسنج. هوشت رو میسنجِه.
«میخوای امتحانش کنی؟»
مردی که ژاکتِ تیره به تن داشت، انگار کنجکاو شده بود و پرسید: «چطوری باید امتحان کنم؟»
متصدیِ بار با چهرهای جدی به لولهٔ لاستیکیِ بیرونزده اشاره کرد.
«اینجا فوت کن تا توی شیشهٔ بالایی حباب درست بشه.
«تواناییت توی درست کردنِ حباب و اندازهشون، نتیجهٔ نهاییِ آزمایش رو مشخص میکنه.»
مرد بیدرنگ شلنگِ لاستیکی را برداشت و در آن فوت کرد.
همینکه حبابهای سبزِ روشن از شیشهٔ بالای دستگاه بیرون زد، همهٔ افرادِ داخلِ میخانه از جا پریدند، دیوانهوار دست زدند و فریاد کشیدند: «خوش اومدی، احمق!»
مرد لحظهای گیج ماند و بعد تازه شوخی را گرفت. صورتش از خجالت سرخ شد.
نگاهِ تندی به متصدیِ بار و مشتریانِ پرسروصدا انداخت، اما خشمش را فروخورد و زیرِ لب گفت: «جالبه. این شوخی واقعاً حرف نداره. فردا چند تا از دوستام رو میارم تا امتحانش کنن.»
لومیان در دل پوزخند زد: دوستا به همین درد میخورن دیگه؟ چهارپایهای جلو کشید و نشست. به متصدیِ بار گفت: «همون همیشگی رو بده—یه لیوان آبسنتِ رازیانه.»
متصدیِ بار نیشش باز شد و گفت: «این یکی مهمونِ من. دستگاهت فوقالعادهست. خبرِ قدرتهای رازآلودش همهجا پیچیده و مردم مخصوصاً میان تا از نزدیک ببیننش. از اون موقع کاروکاسبیم دو برابر شده.
«راستی، من پاوار نیسون هستم، صاحبِ این میخانه و یه نقاشِ تازهکار. چی صدات کنم؟»
لومیان با همان لبخندِ روی لبش جواب داد: «سیِل.»
تفاوتِ میانِ تریریها و روستاییانِ کوردو را به چشم میدید.
در کوردو، هرکس قربانیِ چنین شوخیای میشد، در پیِ انتقام برمیآمد. اما تریریها از پیدا کردنِ «قربانیانِ» تازه و تماشای به دام افتادنشان لذت میبردند تا از بارِ خجالتِ خودشان بکاهند.
«مغزِ تیزی داری. توی شوخی کردن از خیلی از تریریها بهتری.» برای پاوار نیسون، متصدیِ بومیِ میخانه، این ستایشی بزرگ به شمار میرفت.
لیوانی باریک و پر از مایعِ سبزِ روشن و توهمزا را به سمتِ لومیان سُر داد.
لومیان جرعهای از آبسنت نوشید و از تلخیِ ملایمی که حواسش را بیدار میکرد و به او حسِ زنده بودن میداد، لذت برد.
چشمانش را بست و پیش از آنکه حرفی بزند، غرقِ این حس شد. سپس پرسید: «چند تا از دوستام پیش از من رسیدن تریر، اما راهِ ارتباطی باهاشون ندارم. راهی هست که پیداشون کنم؟»
پاوار نیسون لیوانی را دستمال کشید و گفت:
«اگه پولداری، توی روزنامهٔ ژورنال دو تریر آگهی بده. اگه نیستی، یه جایزهبگیر یا دلالِ اطلاعات استخدام کن ببین کار رو قبول میکنن یا نه. اگه هم بیپولی، برگرد تو اتاقت و بخواب. شاید یه روز توی خیابون اتفاقی به دوستات برخوردی.»
«کسی رو پیشنهاد میکنی؟ یه جایزهبگیر یا دلالِ اطلاعاتِ قابلاعتماد؟» لومیان فعلاً بیپول نبود و چهبسا هر لحظه «کمکهزینهای» از نیکوکاری دستودلباز به دستش میرسید، اما آگهی دادن در روزنامه از توانش خارج بود. این کار دستکم ۳۰۰۰ ورلدور خرج برمیداشت. نشریاتِ کوچکتر شاید ارزانتر بودند، اما فایدهای نداشتند.
گذشته از این، نمیتوانست خطر کند و با آگهی دادن در روزنامه، گیوم بنه و مادام پوآلیس را هشیار کند.
پاوار سر تکان داد و گفت: «آنتونی رید توی اتاقِ ۵ طبقهٔ سومِ هتل زندگی میکنه. میتونی فردا بهش سر بزنی.
«یه نظامیِ بازنشستهست که دلالِ اطلاعات شده. خیلی هم قابلاعتماده.»
لومیان شمارهٔ اتاق و نامِ مرد را به خاطر سپرد. آبسنت را برداشت، آن را بهآرامی در لیوان چرخاند و سپس به نشانهٔ احترام به متصدیِ بار، لیوانش را بالا برد.
...
لومیان بهمحضِ بازگشت به اتاقِ ۲۰۷، وقتش را به استراحت تلف نکرد.
پردههای مندرس را کشید و در آن فضای تنگ، رقصِ احضار را اجرا کرد.
هدفش این بود که ببیند در مسافرخانهٔ خروسِ زرین و خیابانِ هرجومرج چه موجوداتِ عجیبی را میتواند به سوی خود بکشاند، تا برای حملات، تعقیبگریها یا کمینهای احتمالیِ آینده آماده شود.
به گفتهٔ آستا، گذشته از آن ساختمانِ سوخته، هیچ مکانِ خطرناکِ دیگری در محلهٔ بازار وجود نداشت. از اینها گذشته، آنجا فاصلهٔ زیادی با خیابانِ هرجومرج داشت و بعید بود تحتتأثیرِ موجودی معادلِ ردهٔ ۹ یعنی رقصنده قرار بگیرد. هرچه بود، اینجا ویرانههای دهکدهٔ کوردو نبود که قدرتِ ناگزیری در همهجای آن رخنه کرده باشد.
با چشمپوشی از موجوداتِ خطرناکتر و آنهایی که رقصندهها قادر به جذبشان نبودند، لومیان بر این باور بود که حتی اگر موجوداتِ عجیبِ احضارشده از خودش هم قویتر باشند، باز هم بعید است بتوانند گزندی به او برسانند. نشانِ آبیمایلبهسیاهِ آن وجودِ عظیم و نقشِ خارِ سیاه که از ناگزیری سرچشمه میگرفت، برای بازداشتنِ آنها از هرگونه اقدامِ نسنجیده کفایت میکرد.
در میانِ رقصی که میانِ جنون و اعوجاج در نوسان بود، نیروی روحیِ لومیان با قدرتِ برانگیختهٔ طبیعت درآمیخت و پنهانی به هر سو گسترش یافت.
طولی نکشید که نگاههای خیرهای را روی خود احساس کرد. چندین پیکرِ نیمهشفاف و تار در فضای اتاق شناور شدند.
برخی شبیهِ انسان بودند؛ گویی وسواسهای فکریِ بهجامانده پس از مرگ باشند. برخی دیگر ظاهری عجیبالخلقه داشتند، شبیهِ بطری یا کوفتههای رویهمچیدهشده، که چهبسا از عالمِ ارواحِ متناظر با آنجا سرچشمه میگرفتند.
لومیان هیچیک از آنها را نمیشناخت و نمیتوانست ویژگیها یا تواناییهایشان را تشخیص دهد.
در همان لحظه، پیکری از میانِ پردههای مندرس بیرون آمد.
زنی بود کمی نیمهشفاف، با موهای بلندِ فیروزهای که با برگهای سبز در هم آمیخته بود؛ برگهایی که بدنش را میپوشاندند و بخشهای حساسش را پنهان میکردند. باقیِ پوستِ روشن و لطیفش برهنه بود و قلب را به تپش میانداخت و تخیل را شعلهور میکرد.
با چشمانی به رنگِ سبزِ زمردی، لبهایی سرخ و چهرهای بینقص و فریبنده، تنها یک نگاهش کافی بود تا هیجانی وصفناپذیر را در وجودِ لومیان بیدار کند.