چپتر 119: خیابانِ هرج‌ومرج

تقریباً همزمان، سرمایی از تیرهٔ پشتِ لومیان گذشت و مو بر تنش سیخ شد. حسِ خطرِ شدیدی به جانش افتاده بود.

بیاختیار «عطاردِ سقوطکرده» را از کمرش بیرون کشید، آمادهٔ آنکه در یک چشمبههمزدن پارچهٔ سیاه دورش را پس بزند.

پیکرِ نیمهشفاف با موهای فیروزهای و پوششی از برگ در هوا شناور بود و لومیان را در اتاق برانداز میکرد. چشمانِ سبزِ زمردیاش میانِ حالتی مهآلود و خندان در نوسان بود؛ همچون گردابی عمیق که روحِ آدمی را به غرقشدن در خود فرامیخواند.

از سویی، میلِ آشنا و در عینِ حال غریبی در ذهنش پیچید و بیشترِ افکارش را آشفته کرد. از سوی دیگر، بیاختیار میترسید؛ همچون حشرهای بالدار در برابرِ عنکبوتی که تارش را میتند.

رقصش را کُند کرد، آمادهٔ آنکه هر لحظه از حرکت بایستد.

پیکرِ نیمهشفافِ زنانه مشتاق به نظر میرسید، اما غریزهاش میگفت جای کار میلنگد و از نزدیکشدن به لومیان پرهیز میکرد.

گاه به جلو خم میشد و گاه در میانِ پردهها عقب مینشست، اما در نهایت دست به هیچ کاری نزد.

وقتی لومیان رقصِ احضارش را تمام کرد، صدای محوی در گوشش پیچید. صدا آنقدر نزدیک بود که گویی از اتاقِ بغلی میآمد و باعث شد موجوداتِ عجیبی که در اتاق پرسه میزدند، یکییکی ناپدید شوند.

آخرین موجودی که رفت، همان پیکرِ زنانه با موهای فیروزهای و پوششِ برگی بود. هم بیمیل به نظر میرسید و هم سردرگم.

لومیان آهِ آسودگی کشید. چشمانش را بست و در سکوت به صداهای نامبهمِ درونش گوش سپرد.

حتی یک کلمه را هم تشخیص نمیداد، اما تهِ دلش میخواست تکتکشان را واضح بشنود.

لحظهای بعد، لومیان چشمانش را باز کرد و به پنجرهای که پشتِ پردهٔ پارهپوره پنهان بود خیره ماند. زیرِ لب گفت: «اون دیگه چی بود؟»

حسش میگفت آن پیکرِ زنانهٔ نیمهشفاف بسیار قدرتمندتر از دیگر موجوداتِ عجیبِ احضارشده است؛ چیزی نبود که فرابشرانِ همردهٔ او از پسش بربیایند.

اگر فسادِ مهرومومشده در بدنش و آن نقشِ سیاهوکبودِ روی سینهاش نبود که حتی بدونِ فعالشدن هم موجوداتِ روحی را از نزدیکشدن بازمیداشت، لومیان شک نداشت که بلایی سرش میآمد.

همین موضوع کنجکاویاش را برانگیخت.

بقیهٔ رقصندهها چطور زنده میمونن؟

تازه بعد از اینکه مطمئن شده بود محیط خیلی خطرناک نیست، جرئت کرده بود رقصِ احضار را اجرا کند، اما باز هم نزدیک بود اتفاقی بیفتد. بقیهٔ رقصندهها چطور از چنین خطراتی در امان میمونن؟

به خاطر اینه که من عطیهم رو با دزدی به دست آوردم و یه سری دانشِ علومِ غریبه رو ندارم، یا اینکه بقیهٔ رقصندهها فقط میتونن موجوداتِ عجیبِ شبیه به خودشون رو جذب کنن؟ تازه، رقصِ احضار از یه موجودیتِ پنهان میاد، پس تو شرایطِ عادی نباید مشکلی پیش بیاد؟

لومیان لحظهای درنگ کرد. هرچه بیشتر به این موضوع میاندیشید، بیشتر حس میکرد خودش وصلهٔ ناجورِ ماجراست.

باور داشت که فسادِ درونِ بدنش در سطحِ بسیار بالایی است. حتی در حالتِ مهرومومشده هم میتوانست گهگاه موجوداتِ عجیب و خطرناک را به خود جذب کند.

خدا رو شکر که این فساد محافظت هم میکنه...

لومیان نفسش را بیرون داد، «عطاردِ سقوطکرده» را سر جایش گذاشت و چراغِ کاربیدِ سیاهوآهنی را روشن کرد. پشتِ میزِ چوبی نشست و دفترچهٔ اورور را ورق زد.

خواندنِ دفترچهٔ علومِ غریبه از آخر به اول طاقتفرسا بود. چون دانشِ مربوطهاش را نداشت، گهگاه حس میکرد بیسواد است. چارهای نداشت جز اینکه قدیمیترین دفترچهٔ اورور را بیرون بیاورد و نماد و معنای رازآلودِ نشانههای مربوطه را از بر کند.

با این حال، لومیان نمیتوانست بنشیند و همهچیز را ذرهذره از اول تا آخر یاد بگیرد. باور داشت که اگر دفترچهٔ جادوگریِ اورور واقعاً اطلاعاتِ حیاتی در خود پنهان کرده باشد، قطعاً در مطالبِ یکیدو سالِ اخیر است؛ یعنی همان زمانی که ناهنجاریها رفتهرفته در دهکدهٔ کوردو پدیدار شدند و چوپانها «شکار»شان را آغاز کردند.

پس از حدود دو ساعت دستوپنجه نرم کردن با دانشی که به «آذرخش» معروف بود، لومیان شکست را پذیرفت و تصمیم گرفت شبِ بعد به کارش ادامه دهد.

دستورویی شست و روی تخت دراز کشید.

لومیان با یادآوریِ موجودِ عجیبی که تازه احضار کرده بود، دلهره گرفت و «عطاردِ سقوطکرده» را کنارِ بالش گذاشت.

پیش از ترکِ کوردو، آن خنجرِ شومِ سیاهوسربی را بررسی کرده و مطمئن شده بود که سرنوشتی که از هیولای شعلهور مبادله کرده، «دردِ ناشی از سوختن در آتش» است.

تاریکی رفتهرفته عمیقتر میشد، اما خیابانِ هرجومرج حتی یک لحظه هم رنگِ آرامش به خود نمیدید. صدای آواز، فریاد، ناسزا، دعوا، تعقیبوگریز، سرفه، گریه و تقلا در هوا میپیچید و سمفونیِ شبانهای میساخت.

لومیان به این سروصداها عادت کرده بود؛ حتی باعث میشد حس کند زنده است.

بیآنکه بفهمد، به خواب رفت.

ساعتِ ۶ صبح، صدای زنگِ کلیسای جامعِ دوردست به صدا درآمد و کوردو را به یادش آورد.

لومیان سروقت بیدار شد، اما دلش نمیخواست چشمانش را باز کند.

پس از چند دقیقه، سر جایش نشست و «عطاردِ سقوطکرده» را به کمرش بست.

تمامِ شب رؤیاهای آشفتهای دیده بود، اما هیچ اتفاقِ غیرعادیای نیفتاد.

لومیان زیرِ لب گفت: «دارم الکی گندهش میکنم؟»

در را باز کرد و به نزدیکترین دستشویی رفت. در پرتوِ نورِ صبحگاهی که از پنجره میتابید، خودش را در آینه برانداز کرد.

در مقایسه با همین موقع در روزِ گذشته، هیچ تغییری نکرده بود.

رنگ و بلندیِ موهایش عواملی بیرونی بودند و همراه با وضعیتِ جسمانیاش به حالتِ اول برنمیگشتند.

لومیان خم شد و دندانهایش را مسواک زد.

همانطور که دهانش را میشست، از گوشهٔ چشم دید که شارلی وارد شد.

«مگه تو طبقهٔ پنجم زندگی نمیکنی؟» لومیان مایع را تف کرد و برگشت تا از شارلی بپرسد.

شارلی پیراهنِ سفید و زردرنگی پوشیده بود که آستینهایش را تا آرنج تا زده بود. خمیازهای کشید و گفت: «باورت میشه؟ اون یاروها قبلِ شش بیدار شدن. دستشوییِ طبقهٔ پنجم غلغلهست!»

سپس نیشخند زد.

«من هنوز این دستشوییِ طبقهٔ دوم رو از همه بیشتر دوست دارم. میدونی چرا؟ تمیزه!

«با اینکه اون لورانِ عوضی خیلی ازخودراضیه و اصلاً بلد نیست به مادرش کمک کنه، اما نقاطِ قوتِ خودشم داره. عاشقِ تمیزیه. تا وقتی تو آپارتمانه، هر روز اتاق رو تمیز میکنه و به دستشویی هم میرسه. هاها، نکنه اگه توالت کثیف باشه نمیتونه ازش استفاده کنه؟»

پس اون تمیز میکنه... لومیان جا خورد.

برداشتش از مردِ جوانی به نام لوران این بود که سرد و مغرور است و بینقص لباس میپوشد. واضح بود که خودش را خیلی دستبالا میگرفت و انگار از گرفتاریِ مادرش بیخبر بود. به نظرِ لومیان نمیآمد آدمی باشد که دستشویی را تمیز کند.

پیش از این، لومیان گمان میکرد که دیگر مستأجرانِ طبقهٔ دوم از خساستِ صاحبخانه به ستوه آمدهاند و خودشان دستبهکار شدهاند تا فضاهای مشترکشان را تمیز کنند.

لومیان با دیدنِ چهرهٔ خسته و فرسودهٔ شارلی، که انگار تمامِ شب بیدار مانده بود، نیشخند زد و پرسید:

«دیشب رفتی خیابانِ مورای؟»

خیابانِ مورای محلهٔ بدنامِ تریر بود.

شارلی دندانهایش را به هم سایید و ادامه داد: «من چطور میتونم از پسِ خرجِ خیابانِ مورای بربیام؟ ولی یه روزی حتماً میرم اونجا!» سپس گفت: «دیشب ساعتِ ۱۰ برگشتم هتل. بعدش رفتم میخانهٔ زیرزمینی و تا نصفهشب با بچهها نوشیدم. دمدمای صبح، حتی یه... چطور بگم، یه خوابِ خیلی واضح دیدم. سیِل، اسمهای ما شبیهِ همه، ولی املای متفاوتی داره. میتونی تصور کنی تو اون خواب چقدر ذوقزده بودم؟ و وقتی بیدار شدم، چقدر داغون و چقدر... اِ، اِ...»

لومیان صفت را برایش پیدا کرد: «خالی؟»

شارلی به سمتِ توالت رفت و کمربندش را باز کرد: «آره، آره، آره!»

چشمانِ از قبل باریکش با رضایت جمع شد.

لومیان بینیاش را گرفت و پوزخند زد:

«خوابِ خیس دیدی؟»

شارلی لرزید، دستِ راستش را تکان داد و خندید:

«زندهترین خوابی بود که تا حالا دیدم. زنی که توش بود خیلی زیباتر از هر زنی تو خیابانِ مورای بود. اونقدر لطیف و پرشور بود که اصلاً دلم نمیخواست بیدار شم.»

لومیان به شوخی گفت: «خب، مشخصه که نتونستی زیاد دوام بیاری. بیدار شدنت به نفعت بود.»

شارلی به خودش زحمتِ بحث کردن نداد و در عوض با جدیت گفت:

«برنامهم اینه که یکشنبهها بعد از اینکه حقوق گرفتم و تعطیل بودم، برم خیابانِ بلبل. اونجا چندتا تالارِ رقص هست که زنهای ارزونی داره. یکی از همکارام بهم گفت که فقط با ۵۲ کوپه میتونم دلی از عزا دربیارم.

«ولی الان دیگه علاقهم رو از دست دادم.»

ناگهان هیجانِ شارلی بالا گرفت. صدایش را پایین آورد و با لومیان درددل کرد:

«میدونی چیه؟ یکی از مهمانهای پولدارِ هتل خیلی باهام خوب تا میکنه، ازم میخواد براش غذا ببرم و تو مرتب کردنِ اتاق کمکش کنم.»

لومیان با تهمایهای از شیطنت پرسید: «یه مرد؟»

شارلی با شتاب سر تکان داد:

«نه، یه خانمه. فکر کنم از من خوشش اومده. دو دلم. اگه پیشنهادی بده، باید اصولم رو زیر پا بذارم؟ میدونی، اینجور چیزها تو تریر خیلی رایجه. اگه اون بلیتِ من برای رسیدن به اولین پولِ درشتم باشه، میتونم خیلی زود هتلِ خودم رو داشته باشم.»

«فکر میکردم تردید نمیکنی.» با اینکه فقط دو روز بود همدیگر را میشناختند، لومیان متقاعد شده بود که قطبنمای اخلاقیِ شارلی کاملاً انعطافپذیر است.

شارلی که مشخص بود آشفته است، آهی کشید و اعتراف کرد: «پنجاه و خردهای سالشه.»

لومیان «اوه» کشداری گفت و حالتِ چهرهاش افکارش را منتقل کرد.

پس از خداحافظی با شارلی، لومیان به اتاقش برگشت تا کت، شلوار و لباسهای دیگری بپوشد که مناسبِ خیابانِ هرجومرج باشد. ۶ کوپه برای یک پنکیکِ پیازچه و ۱ لیک برای نیم لیتر ویسکیِ ترشِ سیب خرج کرد. در گوشهای از خیابان نشست و با فراغِ بال صبحانهاش را خورد.

در حالی که از طعمِ پیاز و آرد لذت میبرد، سایهٔ ساختمانهای دو طرف او را پوشانده بود. او دستفروشان، زنانی که برای خریدِ خواربار آمده بودند، کارگرانِ در حالِ تقلا، کودکانی که در زبالهها میگشتند و سنگری در کوچهای نزدیک را تماشا میکرد.

ساعت ۹ صبح بود که لومیان سرانجام برخاست، خاکِ لباسش را تکاند و به مسافرخانهٔ خروسِ زرین برگشت. به طبقهٔ سوم رفت و درِ اتاقِ ۵ را زد.

آنتونی رید، دلالِ اطلاعات، اینجا اقامت داشت.

پس از چند ضربه به در، صدای خونسردِ مردی با لهجهٔ ساحلِ غربیِ میدسیشایر پاسخ داد: «بفرمایید تو.»

لومیان دستگیره را چرخاند و در را باز کرد. اولین چیزی که به مشامش خورد، بوی تند و نعناعیِ ضعیفی بود که احتمالاً برای دفعِ حشرات استفاده میشد.

سپس، مردی چهلساله را دید که کنارِ تخت نشسته بود.

مرد پیراهنی به رنگِ سبزِ نظامی، شلواری همرنگِ آن و چکمههای چرمیِ بدونِ بند پوشیده بود. موهایش را ماشین کرده و بسیار کوتاه بود.

او آن حالتِ مرتب و کارآمدِ یک کهنهکار را نداشت. خطِ رویشِ موهای زردِ روشنش بهشدت عقب رفته و پیشانیِ پهنی به جا گذاشته بود. صورتش پُر شده و ریشش را با دقت تراشیده بود. پوستش کمی چرب بود و منافذِ بینیاش بسته شده بود. تا حدودی بیریا و ساده به نظر میرسید.

وقتی آنتونی رید برگشت تا با لومیان روبهرو شود، چشمانِ قهوهایِ تیرهاش تصویرِ لومیان را بازتاب داد.

به دلیلی، لومیان ناگهان احساسِ ناآرامیِ خفیفی کرد.