چپتر 12: کشیش
چپتر 12: کشیش
وقتی لومیان از میخانهٔ کهنه بیرون آمد، دوباره به رفتارِ پنهانکارانهاش رو آورد و در همان مسیری که همیشه برای بازگشت به خانه در پیش میگرفت، دزدکی به راه افتاد.
درست همانطور که حدس میزد، یکی از نوچههای پونس بنه را دید که پشتِ درختی پنهان شده بود و رهگذران را میپایید.
این کشیش نمیدونه کی باید بیخیال بشه...
لومیان زیرِ لب با خود گفت.
اما لومیان نمیتوانست تلافی کند.
تواناییهای فردیاش محدود بود و نمیتوانست خطرِ جلبِ توجهِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی در منطقهٔ داریژ را به جان بخرد. تفتیشِ عقاید در یک چشمبههمزدن بر سرش آوار میشد و این میتوانست برای اورور حکمِ نابودی را داشته باشد.
مگر اینکه لومیان به آخرِ خط میرسید و چارهای جز ترکِ شهرک برایش نمیماند، وگرنه تنها راهش این بود که کارهای کثیفِ کشیش را برملا کند و او را وادارد تا در صومعهای گوشهنشین شود.
اما این کار در حرف آسان بود. لومیان باید محتاط و زیرک میبود، درست مثلِ زمانی که کاری کرد غریبهها از رابطهٔ پنهانیِ کشیش با مادام پوآلیس باخبر شوند.
لومیان نمیخواست سروصدای زیادی به پا کند. خوب میدانست که بئوست، فرماندار و قاضیِ محلی، بهشدت روی آبرویش حساس است. اگر لومیان رسواییِ مادام پوآلیس را علنی میکرد، در عوض هیچ پاداشی نمیگرفت. بلکه برعکس، احتمالِ بیشتری داشت که بئوست با خشم و کینه به جانِ خودش بیفتد.
در آن صورت برای لومیان چارهای جز فرار از کوردو نمیماند، آن هم در حالی که کشیش و فرماندار هر دو سایهبهسایه در تعقیبش بودند.
با احتیاط پیش رفت و مسیرش را از میانِ کوچهٔ باریکی که از لابهلای چند خانه میگذشت، کج کرد.
در طولِ راه، لومیان برای پنهان ماندن به هوشِ خود و محیطِ اطرافش تکیه کرد. هرجا که لازم بود پشتِ دیوارها چمباتمه میزد، از لای درها میخزید و پشتِ درختان پناه میگرفت. همین که به انتهای کوچه نزدیک شد، صدای حرف زدنِ چند نفر به گوشش خورد.
«گیوم، آخه چرا کلِ روز وقتمون رو تلف کنیم و بیفتیم دنبالِ اون بچه؟ بیا امشب بریم خونهٔ اورور و بگیریمش. تعدادِ ما بیشتره و زورِ بازوی اورور هم اونقدری نیست که بتونه جلومون رو بگیره. اگه لازم شد حتی میتونیم از شهر نیروی کمکی بیاریم.»
گیوم... پس کشیش هم اینجاست...
لومیان ایستاد و در گوشهای پناه گرفت تا به حرفهایشان گوش بایستد و ببیند کشیش چه نقشهای برایش کشیده است.
صدای گیوم بنه گیرا و مسحورکننده بود.
«لابد فکر میکنی تواناییهای اورور فقط در همین حده؟ هیچ تعجب نمیکنم اگه قدرتهای فرابشریِ بیشتر از من داشته باشه.»
پونس بنه که آشکارا جا خورده بود، گفت: «آه... میگی یه ساحرهست؟ گیوم، شاید وقتش رسیده باشه که یه سر بری داریژ و سراغِ تفتیشِ عقاید رو بگیری. اگه بتونی یه ساحرهٔ واقعی رو گیر بندازی، کلیسا حتماً پاداشِ بزرگی بهت میده. با این کار شاید بالاخره به همون قدرتِ خارقالعادهای برسی که این همه سال حسرتش رو میخوردی.»
گیوم بنه برادرش را سرزنش کرد: «احمق. نمیدونی تو این دهکده چه خبره؟ مأمورای تفتیشِ عقاید مثلِ سگِ شکاری بو میکشن. اونا از هیچ چیزِ غیرعادیای چشمپوشی نمیکنن. پاشون که به اینجا برسه، بدبخت میشیم.»
و ادامه داد: «حتی اگه اورور بخواد با ما دربیفته، من راههای دیگهای هم برای مقابله باهاش دارم. ما بههیچوجه نباید توجهِ تفتیشِ عقاید رو جلب کنیم.»
پس الان تو دهکده چه خبره؟
لومیان قضیه را جدی گرفت و حسابی کنجکاو شد.
با کنارِ هم گذاشتنِ مشاهداتش از اتفاقاتِ غیرعادی، حس کرد که فاجعهای در دهکده در حالِ شکلگیری و گسترش است؛ درست مانندِ جریانِ آبی متلاطم در زیرِ سطحِ دریایی آرام.
اما در کمالِ ناامیدیِ لومیان، پونس بنه بحث را باز نکرد و در عوض، روی موضوعِ دیگری دست گذاشت.
«اصلاً راهی برای مقابله با یه ساحره داری؟»
کشیش، گیوم بنه، با صدایی خفه جواب داد: «نیازی نیست بدونی. فعلاً میتونیم حساب رسیدن به لومیان رو کنار بذاریم، اما همچنان باید ظاهرسازی کنیم. نباید بذاریم کسی به کینه و میلِ من برای انتقام شک کنه. این کار به اون غریبهها سرنخهایی میده که دنبالشن و به ضررمون تموم میشه. کاری که الان باید بکنی اینه که به همهٔ آدمای مربوطه هشدار بدی و اون دهاتیهایی رو که ممکنه چیزی فهمیده باشن، بترسونی. نذار جلوی اون غریبهها دهنشون رو باز کنن و همهچیز رو لو بدن.»
پونس بنه که ترسیده و نگران به نظر میرسید، پرسید: «گیوم، منظورت اینه که اون غریبهها اومدن اینجا تا همون قضیه رو بررسی کنن؟»
نگاهش کن. همهش هیکل گنده کرده و یه ذره عقل تو کلّهش نیست. اصلاً به برادرت نرفتی، اون یه رهبرِ مادرزاده...
لومیان در دلش پونس بنه را به سخره گرفت.
با وجودِ نفرتی که از کشیش داشت و او را بیشتر نری حریص و بیچاکودهن میدید تا مردِ خدا، باز هم نمیتوانست انکار کند که گیوم بنه جذبهٔ خشن و خاصی دارد. لحنِ صریح و تحکمآمیز و ذهنِ روشنش، دلِ مردمِ روستایی را به دست میآورد و باعث میشد بهسادگی او را بپرستند و به او تکیه کنند.
گیوم بنه پوزخند زد:
«جای نگرانی نیست. تا وقتی که اون غریبهها نتونن مدرکِ محکمی پیدا کنن، من همچنان کشیشِ کوردو باقی میمونم.»
«پونس، باید اینو بفهمی که حکومت با ترس و ارعاب به صلح و رفاه ختم نمیشه. کلیسا یه شهرِ ویران که نتونه مالیات بده نمیخواد. ما برای حفظِ کنترل به دوست و پیرو نیاز داریم. با محافظت از اونا میتونیم حمایتشون رو جلب کنیم.
«کلیسا به ما محلیها، با فکوفامیل و دوستا و پیروامون، اعتماد داره که اوضاع رو اینجا اداره کنیم و غریبههایی رو که ممکنه گند بزنن قاطیِ کار نمیکنه. تا وقتی مدرکِ محکمی در کار نباشه، بالادستیها همچنان به من اعتماد دارن.
«بسیار خب، من میرم کلیسای جامع.»
منطقی و قانعکننده به نظر میرسه، اما عقل و درایتت فقط قدِ همون داریژ کار میکنه... اورور بهم گفته بود که وقتی کلیسا با دهکدههایی روبهرو میشه که خدایانِ پلید تسخیرشون کردن، اونا رو کاملاً محو میکنه و زمینش رو به توبره میکشه. فقط بزرگترا رو نمیکشن، حتی بچهها رو هم... لومیان حس کرد چیزی نمانده بود فریبِ حرفهای گیوم بنه را بخورد. خوشبختانه، اورور پیشتر دربارهٔ شهرتِ ترسناکِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی و کلیسای خدای بخار و ماشین به او هشدار داده بود.
پس از رفتنِ کشیش، لومیان مسیرِ دیگری در پیش گرفت و صحیح و سالم به خانه بازگشت.
اورور، با پیشبندی تمیز و بینقص، پای اجاق مشغولِ کار بود.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «داری چیکار میکنی؟»
هنوز دو ساعت تا ناهار مانده بود.
اورور طرهای از موهای بلوندش را پشتِ گوش انداخت و با لبخندی درخشان گفت: «دارم یه دستورپختِ جدیدِ نونِ تست رو امتحان میکنم. نونِ برنجی.»
لومیان که عمیقاً تحتِتأثیر قرار گرفته بود، گفت: «لازم نیست اینقدر به خودت زحمت بدی...»
گمان میکرد اورور دارد به خودش سختی میدهد تا فقط برای او چیزی خاص درست کند.
اورور ریز خندید و جواب داد: «پیشِ خودت چی فکر کردی؟ میتونی از این خودشیفتهتر باشی؟
«پختوپز برای من یه جور سرگرمیه. راهِ خیلی خوبیه برای وقتگذرونی. میفهمی؟»
لومیان کاوید: «پس چرا دوست نداری بری بیرون؟ اون بیرون کلی سرگرمی هست.» همیشه حس میکرد اورور آدمِ خانهنشینی است، چون بیش از حد نگرانِ خطراتی بود که هویتش بهعنوانِ یک جادوگر به همراه داشت.
اورور سرش را چرخاند و نگاهِ تندوتیزی به او انداخت.
«منظورت نوشیدن و قماربازیه؟
«یادت باشه، من آدمِ مستقلیام، به کسی تکیه نمیکنم یا آویزونِ بقیه نمیشم.»
لومیان نیمهٔ اولِ حرفش را فهمید، اما در درکِ نیمهٔ دوم درماند.
«ها؟ میشه بیشتر توضیح بدی؟»
اورور نگاهِ مرگباری به او انداخت.
«خلاصه بگم، خواهرت بیشترِ وقتا یه آدمِ بهشدت درونگراست!»
لومیان گیج و سردرگم پرسید: «منظورت از "بیشترِ وقتا" چیه؟»
اورور در حالی که به سمتِ اجاق برمیگشت، متفکرانه گفت: «آدما تناقضِ متحرکن. یادت نمیاد؟ بعضی وقتا پرحرف میشم، دلم میخواد بزنم بیرون و به غیبتِ پیرزنا گوش بدم. بعضی وقتای دیگه، با بچهها بازی میکنم و براشون قصه میگم. هرازگاهی هم بیخیالِ همهچی میشم و سوارِ اسبِ مادام پوآلیس میشم و تو کوهها میچرخم و با تمامِ وجود فریاد میزنم.»
اون موقع مثلِ یه رزِ شبنمزده میدرخشیدی، آدما رو جذب میکردی فقط برای اینکه بهشون تیغ بزنی... لومیان بیاختیار پیشِ خودش غرولند کرد.
حالا که حرفِ مادام پوآلیس به میان آمده بود، لومیان تصمیم گرفت موضوع را عوض کند.
«اورور، امم، خواهر بزرگه، یه شایعهای دربارهٔ مادام پوآلیس شنیدم.»
اورور کنجکاویاش را پنهان نکرد: «چی شنیدی؟»
«اینکه اون یه جادوگره که میتونه با مردهها حرف بزنه...» لومیان چیزهایی را که آوا فاش کرده بود برای خواهرش تعریف کرد. همچنین ناهنجاریِ عجیبی را که خودش دیده بود و حرفهای گیوم بنه را هم پیش کشید.
اورور دست از کار کشید و با دقت به حرفهای برادرش گوش سپرد.
چهرهاش بهطرزِ محسوسی جدیتر شد.
پس از اینکه حرفِ لومیان تمام شد، اورور لبخندی به او زد و ترسهایش را تسکین داد.
«خیلی غصه نخور. اون سه تا غریبه حتماً برای کاری اینجان که کشیش و رفقاش مخفیانه انجام دادن. شاید هم به مادام پوآلیس ربط داشته باشه.
«فعلاً سر به سرِ مادام پوآلیس نذار. من حواسم بهشون هست.
«بیشتر تو دهکده بگرد، با اون غریبهها قاطی شو و سعی کن سر دربیاری چه خبره. هه هه، در مقایسه با اینا، اون خانمی که کارتِ چوب رو بهت داد خیلی جذابتره.
«اگه اوضاع واقعاً خراب شد، باید به فکرِ رفتن از کوردو باشیم. میتونیم از همین الان مقدماتش رو فراهم کنیم.»
لومیان به نشانهٔ موافقت سر تکان داد: «باشه.»
پس از سکوتی کوتاه، با کنجکاوی پرسید: «اورور، اگه مجبور بشیم از کوردو بریم، تو فکرتی کجا بریم؟»
اورور بیدرنگ اعلام کرد: «تریر!»
تریر پایتختِ جمهوریِ اینتیس بود، اوجِ فرهنگ و هنر در سراسرِ قاره.
با اینکه خودش هم به تریر فکر کرده بود، لومیان بیتفاوت پرسید: «چرا؟»
هر اینتیسی آرزوی فرصتی برای دیدنِ تریر را در سر میپروراند.
در چشمِ تریریها، تنها دو نوع آدم در اینتیس وجود داشت: تریریها و غریبهها.
اورور با خونسردی جواب داد: «یه پیامبر یه بار گفته: "تا زمانی که تریر پابرجاست، شادی و سرور هرگز رنگ نمیبازه."»