چپتر 120: دلالِ اطلاعات
چپتر 120: دلالِ اطلاعات
آنتونی رید با خونسردی به لومیان نگاه کرد و پرسید: «مشکل چیه؟»
لومیان برای جلوگیری از اتلافِ وقت در ارزیابیِ متقابل، بیدرنگ منبعش را فاش کرد: «از پاوارد شنیدم که دلالِ اطلاعاتِ قابلاعتمادی هستید.»
آنتونی رید با آن چهرهٔ تپلش، آگاهانه سر تکان داد و به صندلیِ وسطِ اتاق اشاره کرد.
«چه اطلاعاتی نیاز دارید؟ یا بهتر بگم، میخواید چه اطلاعاتی براتون پیدا کنم؟»
لومیان در برابرِ آنتونی رید که هالهای از صداقت و اتکا از خود ساطع میکرد، کمی احساسِ ناراحتی کرد. روی صندلی نشست و کوتاه گفت: «دنبالِ دو نفر میگردم.»
آنتونی رید نگاهی به پهلوی چپِ لومیان انداخت و گفت: «اسم، ظاهر و ویژگیهای متمایزکنندهشون.»
لومیان پیش از پاسخ دادن، لحظهای تأمل کرد: «یکیشون گیوم بنهست، کشیشِ سابقِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی. اون یکی پوآلیس دو روکفور. بیشتر از یک ماه پیش با شوهرش، بئوست، پیشخدمتشون لویی لوند، و ندیمهاش، کتی، به تریر اومده.
«هیچ عکسی ازشون ندارم. فقط میتونم بگم که گیوم بنه موهای سیاهِ کوتاه و چشمهای آبی داره. رفتارش جدیه و جاهطلبیِ زیادی داره. بارزترین ویژگیش بینیِ عقابیشه. پوآلیس موهای قهوهایِ بلند و چشمهای قهوهایِ روشن داره. ابروهاش کمرنگتر و نازکترن و هالهای ظریف اما فریبنده داره...»
آنتونی رید با دقت گوش داد و سپس از روی صندلی برخاست. از اتاق گذشت، بهسوی میزِ چوبیِ کنارِ پنجره رفت، کشویی را باز کرد و دستهای کاغذِ سفید و مدادی تراشیده بیرون آورد.
در چشمبههمزدنی، دو چهره کشید.
آنتونی رید طرحها را به لومیان داد و گفت: «ببینید شبیهشون هستن یا نه.»
لومیان طرحها را وارسی کرد و از کیفیتِ زنده و طبیعیِ آنها جا خورد. گذشته از بیرنگ بودنشان، تقریباً تفاوتی با عکس نداشتند.
با حیرت سر بلند کرد و به آنتونی رید نگریست و گفت: «عجیبه. چطور تونستید فقط با توصیفِ کوتاه من، چهرشون رو اینقدر دقیق بکشید؟»
گمان میکرد آنتونی رید پیش از نهایی کردنِ پرترهها، چند طرحِ اولیه میکشد تا او بررسیشان کند.
لبخندی نادر بر لبِ آنتونی رید نشست.
«من این تصویرها رو از روی اعلانهای تحتِ تعقیبِ رسمی کشیدم.
«مقامات هم دنبالشون میگردن.»
پس بگو... ناگهان همهچیز برای لومیان روشن شد.
هم کشیش گیوم بنه و هم مادام پوآلیس از پیروانِ خدایانِ پلیدی بودند که عطیه دریافت کرده بودند. وقتی رایان و همراهانش وضعیت را گزارش میکردند، بیشک توجهِ لازم جلب میشد!
با این درک، بیقراریِ لومیان بیشتر شد.
حتماً منم تحتِ تعقیبم... یعنی آنتونی رید پرترهٔ منم دیده؟ منو میشناسه؟ لومیان کوشید خونسردیاش را حفظ کند و از دلالِ اطلاعات پرسید: «تعجبی نداره. میخوام بدونم جایزشون چقدره.»
آنتونی رید بیتفاوت پاسخ داد: «جایزهٔ گیوم بنه ۲۰ هزار ورلدوره. هر قطعه اطلاعات ۵۰۰ ورلدور میارزه. برای پوآلیس هم همینطوره.»
لومیان پوزخند زد: «اگه اطلاعاتِ مفیدی پیدا کنید، میتونید دو بار جایزه بگیرید.»
منظورش این بود که آنتونی میتواند یک سهم از مقامات بگیرد و سهمی دیگر از او.
آنتونی در تأیید سر تکان داد.
«سفارشتون رو قبول میکنم. ۵۰۰ ورلدور، با ۱۰۰ تا پیشپرداخت.
«شرایطِ من اینه. اگه نمیتونید قبول کنید، برید سراغِ یه دلالِ اطلاعات یا جایزهبگیرِ دیگه.»
لومیان میدانست جایی برای چانهزنی نیست. تنها توانست سر تکان دهد و بپذیرد: «مشکلی نیست.»
درست وقتی میخواست پول را بدهد، ناگهان صدای شلیکی از بیرونِ پنجره بلند شد.
گویی با دشمنِ خونیاش روبهرو شده باشد، تمامِ بدنِ آنتونی رید لرزید. بیاختیار برای پناه گرفتن به زیرِ میزِ چوبی خزید.
لومیان جا خورد.
این واکنش یه کم زیادهروی نبود؟ مگه زندگی تو خیابانِ هرجومرج همینجوری نیست؟
تیراندازی، دعوا و درگیریهای گسترده در اینجا امری عادی بود. کسانی که در این محله زندگی میکردند باید تا الان عادت میکردند و فقط کافی بود از پنجرهها دور بمانند تا از گلولههای سرگردان در امان بمانند.
طولی نکشید که هیاهو خوابید.
چند ثانیه طول کشید تا آنتونی رید خونسردیاش را بازیابد و از زیرِ میز بیرون بیاید.
با لبخندی خجالتزده به لومیان نگریست و توضیح داد: «عذر میخوام. چند سال پیش تو زمانِ جنگ، تو میدانِ نبرد دچارِ آسیبِ روانیِ پس از سانحه شدم و چارهای نداشتم جز اینکه بازنشسته بشم و به تریر برگردم.»
پس چرا زندگی تو خیابانِ هرجومرج رو انتخاب کرده که تیراندازی توش اتفاقی روزمرهست؟ لومیان بیشتر پافشاری نکرد. علاقهای به مشکلاتِ روانیِ آنتونی رید نداشت.
اسکناسِ ۵۰ ورلدوری بیرون آورد و انگشتش را بهآرامی روی تصویرِ لوانکس، خیابانهای تجاریِ پرهیاهو و سایهنمای بازرگانانِ در حالِ عبور کشید.
لومیان با حس کردنِ بافتِ باقیماندهٔ کاغذ، اسکناسِ آبیِ خاکستری، دو لوییدور و دو سکهٔ پنج ورلدوریِ منقّش به پرندهٔ خورشید را به آنتونی رید داد.
کیفِ پولش یکسوم سبکتر شده بود و نمیتوانست بر این حس که پول از لای انگشتانش میسُرد، غلبه کند.
همانطور که آنتونی رید بازارِ محلهٔ نجیبزاده در پشتِ اسکناسها را وارسی میکرد، انگشتش را خم کرد و تلنگری به سطحشان زد تا اصالتشان را زیرِ نورِ خورشید بسنجد.
با رضایت پول را در جیب گذاشت و پرسید: «میخواید خودتون هر چند وقت یکبار برای گرفتنِ خبرهای جدید بهم سر بزنید، یا آدرسی ازتون داشته باشم؟ اگه به اطلاعاتی رسیدم، میتونم براتون بیارمش.»
لومیان که میدانست نمیتواند اقامتش در مسافرخانهٔ خروسِ زرین را از آنتونی رید پنهان کند، شمارهٔ اتاقش را داد و گفت: «من تو اتاقِ ۲۰۷م.»
وقتی از اتاقِ ۳۰۵ بیرون آمد، چهرهٔ لومیان رفتهرفته جدیتر شد و در دل با خود گفت: باید تو روزای آینده خیلی حواسم رو جمع کنم تا آنتونی رید بهم خیانت نکنه... شاید بهتر باشه یه فرصت پیدا کنم و قدرتم رو به رخ بکشم تا بفهمه هیچ خطایی رو بیجواب نمیذارم.
لومیان غرق در این افکار، به سمتِ پلهها رفت.
ناگهان صدای کسی را شنید که میانِ خنده و گریه فریاد میزد: «دارم میمیرم، دارم میمیرم!»
لومیان نگاهی به سمتِ صدا انداخت و مردی را دید که کنارِ درِ اتاقِ ۳۱۰ چمباتمه زده بود.
مرد پیراهنِ کتانِ کثیف و شلواری زرد به تن داشت و موهای سیاه و ژولیدهاش تا روی شانهها میرسید.
در آن لحظه، سرش را با هر دو دست گرفته بود و خیره به زمین، مدام زمزمه میکرد:
«دارم میمیرم، دارم میمیرم!»
صدایش میانِ ترس و جنون در نوسان بود.
همون دیوونهای که شارلی میگفت گاهی عقلش سر جاش میاد؟ لومیان چند ثانیه براندازش کرد، جلو رفت و با کنجکاوی پرسید: «چرا فکر میکنی قراره بمیری؟ مریضیِ لاعلاج داری؟»
مرد بیآنکه سر بلند کند، همچنان فریاد میزد: «دارم میمیرم، دارم میمیرم!»
لومیان پوزخندی زد، از کنارش گذشت و واردِ اتاقِ ۳۱۰ شد که درِ چوبیاش چهارطاق باز بود.
چیدمانِ اتاق درست مثلِ اتاقِ ۲۰۷ِ خودش بود. نسبتاً مرتب به نظر میرسید، مگر حشراتِ اجتنابناپذیری که نمیشد بیرونشان کرد.
نگاهِ لومیان روی چراغِ نفتی، انبوهِ کتابها، خودنویسها، چمدانها و دیگر وسایل چرخید. مردِ دیوانه ایستاد و گیجومنگ اعلام کرد: «اینجا قلمروی منه.»
لومیان با لبخندی جواب داد: «میدونم. ولی اگه قراره بمیری و هیچ بچه یا فامیلی نداری، چرا ارثت رو نمیدی تا به همسایههای فقیری مثلِ ما کمک کنی؟»
دقت که کرد، دید مردِ دیوانه تازه در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگیاش است. ریشِ سیاه و پرپشتش خدا میدانست از کِی تراشیده نشده بود و چشمانِ آبیاش را طوری نشان میداد که گویی در اعماقِ جنگلی دفن شدهاند.
مردِ دیوانه چند لحظه با نگاهی خالی خیره ماند و بعد، چنگ در موهایش انداخت و با دردی جانکاه جیغ کشید: «همهشون مُردن. همهشون مُردن! من شبحِ مونسوری رو دیدم. همهشون مُردن. منم دارم میمیرم!»
شبحِ مونسوری؟ لومیان بالاخره حرفِ متفاوتی از زبانِ مردِ دیوانه شنید.
عمداً او را تحریک کرده بود تا ببیند میتواند واکنشِ متفاوتی از او بیرون بکشد یا نه.
با این بازخوردِ مثبت، حس کرد در هضمِ معجون پیشرفت کرده است.
یعنی یکی از اصولِ روشِ ایفای نقشِ تحریککننده اینه که تحریک فقط یه وسیلهست، نه هدف؟ لومیان متفکرانه مردِ دیوانه را برانداز کرد و پرسید: «چرا شبحِ مونسوری باید باعثِ مرگشون بشه و تو رو هم به کامِ مرگ بکشونه؟»
مردِ دیوانه سرش را پایین انداخت و زیرِ لب گفت: «هر کی شبحِ مونسوری رو ببینه میمیره. خانوادهشم میمیرن. تو کمتر از یه سال میمیرن!»
اینا توهماتِ یه دیوونهست، یا واقعاً همچین اتفاقی افتاده؟ اگه آره، یعنی یه نفرین بوده؟ لومیان پیگیر شد:
«شبحِ مونسوری رو کجا دیدی؟»
«زیرِ زمین، زیرِ زمین! زیرِ محلهٔ بازاره!» مردِ دیوانه دوباره چمباتمه زد، پشتش را به دیوار چسباند و بدنِ لرزانش را در آغوش گرفت.
دنیای زیرزمینیِ زیرِ محلهٔ بازار؟ نمیتونست فقط به اون دو تا کلیسا گزارش بده تا آدم بفرستن و این موجوداتِ ناپاک رو از بین ببرن؟ لومیان در سکوت با خود اندیشید.
وقتی دید مردِ دیوانه دوباره به حالتِ «دارم میمیرم، دارم میمیرم» برگشته، بیخیالِ پیگیریِ ماجرا شد، از اتاقِ ۳۱۰ بیرون رفت و از پلهها پایین آمد.
فردا یکشنبه بود. لومیان برنامه داشت ظهر به کافهٔ ماسون در محلهٔ باغِ گیاهشناسی برود تا با آن حوالی آشنا شود. بعدازظهر هم میخواست به گورستانِ زیرزمینی سر بزند تا ببیند آستا «جوابی» از برگزارکنندهٔ گردهمایی گرفته است یا نه.
کوچههای اطرافِ خیابانِ هرجومرج پر از موانعی از جنسِ سنگ، چوب، شاخه و آتوآشغالهای مختلف بود. حتی در جادهٔ اصلی هم گاهوبیگاه میشد به آنها برخورد کرد. با این حال، مسیری به پهنای عبورِ دو کالسکه باز شده بود.
به اینها سنگرهای خیابانی میگفتند و در بسیاری از محلهها پیدا میشدند. روی برخی از آنها ردِ دود و آتش مانده بود و روی برخی دیگر هنوز بقایای خونِ خشکشده به چشم میخورد. اینها از ویژگیهای منحصربهفردِ تریر بودند که تضادِ شدیدی با خیابانهای پیادهرویِ طاقدار داشتند.
لومیان از نقطهٔ کوتاهی در لبهٔ یکی از سنگرها عبور کرد، از کوچهٔ نیمهتاریک بیرون آمد و واردِ خیابان شد.
سپس به سمتِ تابلوی کالسکههای عمومی رفت تا با آنها به محلهٔ باغِ گیاهشناسی برود.
در بینِ راه، ولگردهای بیشماری را دید که در گوشهوکنار دراز کشیده بودند، آفتاب میگرفتند و شپشهایشان را میکشتند. همگی کثیف، استخوانی و بیرمق بودند.
این صحنه، خاطراتِ روزهای ولگردیِ خودش را زنده کرد.
برخلافِ پادشاهیِ لوئن که خوابیدنِ ولگردها در خیابانها و پارکها را ممنوع کرده بود، جمهوریِ اینتیس چنین قوانینی نداشت. با این حال، ورودشان به مکانهای پولی یا خصوصی ممنوع بود. آنها اغلب لوئن را به خاطرِ بیفرهنگیاش مسخره میکردند.
چشمانِ لومیان که غرق در فکر بود، تنگ شد.
حس کرد کسی تعقیبش میکند!