چپتر 121: بارون برینیه
چپتر 121: بارون برینیه
لومیان بدونِ اینکه برگردد یا درنگ کند، با اطمینان بهسوی تابلوی کالسکهٔ عمومی گام برداشت.
بیتفاوت نگاهی به اطراف انداخت و چشمانش روی پنجرهٔ شیشهایِ کافهای در آن نزدیکی ثابت ماند.
تصویرش با کتی تیره در آن منعکس بود و کمی آنطرفتر، پیکرِ دیگری با کتِ برزنتی و کلاهِ لبهدار به چشم میخورد.
لومیان نگاهش را برگرداند و ناگهان قدمهایش را تند کرد، گویی میخواست به کالسکهٔ دوطبقهٔ در حالِ حرکت برسد.
همانطور که انتظار میرفت، حس کرد مردِ کلاهآبی به دویدن افتاده است.
کالسکهٔ عمومی بیصدا دور شد و به خیابانِ پایین پیچید. لومیان میدانست به آن نمیرسد، پس ناگهان ایستاد.
لومیان از طریقِ ویترینِ مغازههای کنارِ خیابان دید که مردِ کلاهدار تلوتلوخوران ایستاد. با استفاده از این فرصت، چرخید و تالارِ رقصِ روبهرو را برانداز کرد.
وقتی لومیان از کنارِ تابلوی ایستگاهِ اسبهای عمومی گذشت، نامحسوس سر تکان داد. به راهش ادامه داد و به کوچهٔ تاریکی خزید که با راهبندی مسدود شده بود.
مردِ کلاهدار تعقیبش کرد و بهراحتی از روی راهبندِ زهواردررفته پرید، اما لومیان ناپدید شده بود.
گویی شکارش دود شده و به هوا رفته بود.
درست وقتی مردِ کلاهدار آماده میشد تا دنبالش بگردد، لومیان مانندِ شکارچیای که روی طعمهاش میپرد، از مخفیگاهش در کنجِ کوچه بیرون پرید. شانههای مرد را گرفت، او را به عقب کشید و زانویش را در کمرِ او کوبید.
تَرَق!
زانوی لومیان به کمرِ مرد برخورد کرد؛ چهرهاش از درد در هم رفت و زانوهایش خم شد.
با صدای تاپِ خفهای روی زمین افتاد و ابری از خاک به پا کرد.
لومیان چمباتمه زد و پشتِ سرِ تعقیبکننده را گرفت. با صدایی خشن پرسید: «کی بهت گفته منو تعقیب کنی؟»
مردِ کلاهدار با اضطراب اعتراض کرد: «نمیکردم! فقط داشتم از راهِ میانبر میرفتم!»
لومیان پوزخندی زد، سرش را گرفت و آن را به زمین کوبید.
مردِ کلاهدار از درد زوزه کشید؛ پیشانیاش کبود، متورم و خونین شده بود.
لومیان دوباره پرسید: «کی فرستادت منو تعقیب کنی؟»
مردِ کلاهدار برآشفته شد.
«من تعقیبت نمیکنم! اصلاً نمیشناسمت!»
لومیان دستش را شل کرد و گفت: «باشه.»
در یک لحظه، ضربهای به پشتِ گوشِ تعقیبکننده زد.
مردِ کلاهدار بیهوش نقشِ زمین شد.
لومیان او را بلند کرد و با دقت کلاهش را پایین کشید تا چشمانِ محکم بستهاش را بپوشاند.
سپس، گویی به دوستی مست کمک میکند، از کوچه بیرون رفت و از نبشِ خیابان پیچید.
آنجا ورودیِ تریرِ زیرزمینی قرار داشت.
لومیان به این دلیل در کوچه برای تعقیبکننده «منتظر» مانده بود که میدانست در صورتِ نیاز میتواند به زیرزمین برود و فضا هم بهاندازهٔ کافی «ساکت» بود.
...
وقتی مردِ کلاهدار به هوش آمد، دیدش در تاریکی بلعیده شده بود. فقط نوری ضعیف در دوردست، محیطِ اطرافش را بهسختی نمایان میکرد.
تلنگ! تلنگ! تلنگ! تلنگ! صدا در گوشش پیچید؛ از میانِ لایههای موانع نزدیک و دور میشد.
بهعنوانِ یکی از اهالیِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده، با چنین صحنهای بیگانه نبود. حدس زد که به زیرزمین برده شده است. قطارِ زیرزمینیِ بخار از «خیابانِ» کناری میگذشت و آن نورِ ضعیف را تأمین میکرد.
لومیان در سایهها نشسته بود و به مردِ کلاهدار چشم دوخته بود. پوزخندی زد و گفت: «الان دو تا انتخاب داری. یا میگی کی فرستادت منو تعقیب کنی، یا میبرمت پایینتر تو زیرزمین و همونجا چالت میکنم. خودت میدونی که هر روز آدمای زیادی تو تریر گم میشن. تو تنها نیستی.»
لومیان با دیدنِ سکوتِ تعقیبکننده، فهمید که مقاومتِ روانیاش متزلزل شده است. افزود: «منم از تو همین خیابونای زیرزمینی میرم و به یه محلهٔ دیگه منتقل میشم.»
مردِ کلاهدار با درکِ اینکه لومیان نقشهٔ فرار دارد و آماده است تا برای همیشه ساکتش کند، ترس بر او غلبه کرد. با لکنت گفت:
«بـ... بارون برینیه!»
بارون برینیه؟ سرکردهٔ باندِ ساوآ و طلبکارِ آستا ترال؟ چرا داره منو تعقیب میکنه؟ دیشب تو آپارتمانِ خیابانِ روپوشسفیدها دیدمش و حتی باهاش حرف هم نزدم...
لومیان گیج و سردرگم شده بود.
این موضوع او را متقاعد کرد که مردِ کلاهدار دروغ نمیگوید. اگر میخواست داستانی سرهم کند، طراحِ اصلیای را انتخاب نمیکرد که لومیان حتی نتواند حدسش را بزند.
لومیان اخم کرد و پرسید: «چرا داره منو تعقیب میکنه؟»
مردِ کلاهدار لرزان جواب داد: «نمیدونم. فقط میخواد تعقیبت کنم و ببینم کجا میری.»
لومیان لحظهای تأمل کرد و پرسید: «الان بارون برینیه کجاست؟»
«اگه کارِ دیگهای نداشته باشه، معمولاً تو تالارِ رقصِ نسیم تو بلوارِ بازاره.» مردِ کلاهدار تلاش کرد حالتِ چهرهٔ لومیان را بخواند، اما نور خیلی ضعیف بود.
تالارِ رقصِ نسیم؟
لومیان بناهای مهمِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده را از گشتزنیِ اخیرش به یاد آورد.
بلوارِ بازار خیابانِ اصلیای بود که بازارِ محلهٔ نجیبزاده را به ایستگاهِ قطارِ بخارِ سوهیت متصل میکرد و دو کیلومتر امتداد داشت. تالارِ رقصِ نسیم نزدیکِ محلهٔ بازار بود و مجسمهٔ بیهمتای ورودیاش فراموشنشدنی بود.
لبخندی روی لبانِ لومیان نقش بست و به تعقیبکننده گفت: «منو ببر اونجا. میخوام با بارون برینیه حرف بزنم.»
مردِ کلاهدار آهِ آسودگی کشید، گویی جانِ دوبارهای یافته است.
اینکه در تالارِ رقصِ نسیم چه کسی دستِ بالا را میگرفت یا «تصادفاً» کشته میشد، دیگر به او ربطی نداشت.
...
تالارِ رقصِ نسیم دو طبقهٔ پایینیِ ساختمانی خاکیرنگ را در اختیار داشت. طبقهٔ دوم کافه بود و طبقهٔ اول تالارِ رقصی پرهیاهو—هرچند تازه باز شده بود و مشتریِ چندانی نداشت.
مجسمهای سفید و کرویشکل از جمجمههای بیشمار در ورودی به بازدیدکنندگان خوشامد میگفت. به زبانِ اینتیسی روی آن حک شده بود: «آنها اینجا خفتهاند، در انتظارِ رسیدنِ شادی و امید.»
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و به دنبالِ «راهنمایش» مجسمه را دور زد تا به ورودیِ تالارِ رقص رسید.
دو مردِ تنومند با پیراهنِ سفید و کتِ سیاه نگهبانی میدادند. همزمان دستِ راست را روی کمر گذاشتند و از مردِ کلاهدار پرسیدند: «ماکسیم، اون کیه؟»
ماکسیم با لکنت گفت: «او... اومده بارون برینیه رو ببینه.»
لومیان زیرِ نگاهِ مشکوکِ نگهبانان با خونسردی جواب داد: «اینکه بارون برینیه بخواد منو ببینه یا نه، به خودش ربط داره، نه به شما. میخواید خشمش رو به جون بخرید؟»
پس از لحظهای تردید، یکی از نگهبانان چرخید و واردِ تالارِ رقص شد.
در همان حال که منتظر بودند، لومیان با بیخیالی از ماکسیم پرسید: «قضیهٔ این مجسمه و نوشتهش چیه؟ اصلاً به تالارِ رقص نمیخورن.»
البته که جذاب بود.
ماکسیم با اضطراب نگاهی به نیشخندِ لومیان انداخت و توضیح داد: «اینجا اولش ضمیمهٔ کلیسای جامع بود. بعداً استخونها رو به دخمهها منتقل کردن و این محوطه خالی موند. بعدش این ساختمون رو ساختن.
«با اینکه اون استخونها تطهیر شده بودن یا فقط خاکستر بودن، باندِ ساوآ بعد از خریدنِ اینجا حس کرد خیلی ترسناکه. چارهای نداشتیم جز اینکه سفارشِ مجسمهای بدیم که نمادِ مرگه و نوشتهای که نمایندهٔ مردههاست، تا استخونهایی رو که ممکنه زیرِ زمین مونده باشن و درشون نیاورده باشن، آروم کنیم.»
به نظرِ لومیان اینکه مردم اینجا میرقصیدند خندهدار بود؛ با توجه به اینکه ممکن بود اسکلتهای زیرِ زمین را آشفته کنند، در واقع داشتند روی سرشان میرقصیدند.
درست در همان لحظه، نگهبان برگشت و به لومیان اطلاع داد: «بارون برینیه شما رو توی کافهٔ طبقهٔ دوم میبینه.»
«بسیار خب.» لومیان سرش را بالا گرفت و با تبختر واردِ تالارِ رقصِ نسیم شد.
اول از همه متوجهِ پیستِ رقصی شد که با نرده محصور شده بود و صحنهٔ چوبیِ نیمقدی که جلوتر برای خوانندگان قرار داشت. سپس توجهش به صندلیهای نامنظم و بوی عطرها و لوازمِ آرایشیِ مختلفی جلب شد که در هوا میپیچید.
ماکسیم پیش از آنکه به دنبالِ لومیان برود، مکثی کرد.
حس میکرد موظف است وضعیت را به بارون گزارش دهد، مبادا در دنیای خلافکاران سر به نیست شود.
با رسیدن به طبقهٔ دوم، لومیان نجیبزادهای را که شبِ قبل با او برخورد کرده بود، شناخت.
مرد که در دههٔ سیِ زندگیاش بود، کتوشلواری رسمی از جنسِ فاستونیِ نازک و سیاه به تن داشت. موهای قهوهایاش ذاتاً مجعد بود و چشمانِ قهوهایاش لبخندی مطمئن در خود داشت. اجزای چهرهاش زاویهدار و برجسته بود.
بارون برینیه قهوهاش را روی میز گذاشت و با دستی که انگشتری الماسنشان داشت، پیپِ چوبماهونش را گرفت.
«چی میل دارید بنوشید؟»
بهطرزِ غافلگیرکنندهای مؤدب و دستودلباز بود.
لومیان نگاهی به چهار اراذلی انداخت که دست به کمر ایستاده بودند و رو به بارون برینیه گفت: «چرا کسی رو فرستادید تا تعقیبم کنه؟»
بارون برینیه لبخند زد و صادقانه اعتراف کرد: «دیشب شما رو توی خیابانِ روپوشسفیدها دیدم و امروز هم دوباره نزدیکِ خیابانِ هرجومرج. هرچی بیشتر نگاهتون میکردم، برام آشناتر میشدید، برای همین به ماکسیم گفتم تعقیبتون کنه تا ببینم هدفتون توی محلهٔ بازار چیه.
«دیشب هم دنبالِ آستا میگشتید، مگه نه؟»
لومیان جواب داد: «سعی کرد پولم رو بالا بکشه.» و بعد پرسید: «چرا براتون آشنام؟»
بارون برینیه پُکی به پیپش زد و نیشخندی تحویلش داد.
«برای آدمهای باتجربهای مثلِ ما، کارای شما رو بهسختی میشه تغییرچهره حساب کرد.
«وقتی مشکوک بشیم و سرنخها رو به هم وصل کنیم، طبیعتاً شما رو میشناسیم—لومیان لی، مجرمِ تحتِ تعقیبی که ۳۰۰۰ ورلدور برای سرش جایزه گذاشتن.»
جایزهٔ من فقط ۳۰۰۰ ورلدوره؟ واکنشِ اولیهٔ لومیان سردرگمی بود.
بهعنوانِ منشأ چرخهٔ زمانیِ کوردو، چطور ممکن بود جایزهٔ رسمیاش از جایزهٔ کشیش و مادام پوآلیس کمتر باشد؟
بارون برینیه با لبخندی اضافه کرد: «با این حال، فقط دادنِ اطلاعات دربارهٔ شما ۵۰۰ ورلدور میارزه. مردِ جوان، شما به کتابی به اسمِ «زیباییشناسیِ مردان» نیاز دارید. خجالت نکشید. توی تریر، آرایش کردنِ مردا کاملاً عادیه. این کار کمکتون میکنه هویتِ واقعیتون رو پنهان کنید.»
این «نجیبزاده» هم خطچشم کشیده و پودر زده بود.
لومیان پوزخند زد.
«قصد دارید منو به خاطرِ جایزهش دستگیر کنید؟»