چپتر 122: سلاحِ مفید
چپتر 122: سلاحِ مفید
بارون برینیه بیدرنگ به سؤالِ لومیان جواب نداد. پیپِ ماهاگونیرنگش را پایین گذاشت و با آرامش جرعهای قهوه نوشید.
لحظهای بعد، لبخند زد و گفت: «من مأمورِ دولت نیستم. هیچ وظیفهای ندارم که تو دستگیریِ مجرمای تحتِ تعقیب بهشون کمک کنم.
«تحویل دادنِ هر کسی که تحتِ تعقیبه، به قیمتِ از دست رفتنِ کلی استعدادِ باارزش برای باندِ ساوآی من تموم میشه.
«مهمتر از اون، جایزهٔ تو چشمگیر نیست. اصلاً وسوسهم نمیکنه. با این حال، اگه تو محلهٔ بازار دردسری درست کنی، درنگ نمیکنم؛ میبندمت و برای یه جایزهٔ قابلتوجه تحویلِ پلیس میدمت.»
پیامِ ناگفتهٔ بارون برینیه روشن بود: مجرمانِ تحتِ تعقیبِ زیادی در باندِ ساوآ حضور داشتند. تا زمانی که دست از پا خطا نمیکرد، او هم چشمپوشی میکرد.
لومیان فهمید. «آدم فرستادید دنبالم تا از نیتم مطمئن بشید؟»
بارون برینیه با رضایت سر تکان داد.
«خوشحالم که میفهمی.»
لومیان چهرهٔ اوباش را از نظر گذراند و سپس با آرامش گفت: «شما اعلانِ تحتِ تعقیبِ منو دیدید، پس بقیه رو هم دیدید.
«تنها هدفِ من تو تریر پیدا کردنِ اوناست.»
بارون برینیه که فهمیده بود لومیان هیچ قصدی برای درافتادن با باندِ ساوآ ندارد، گفت: «عالیه.»
به صندلیِ روبهروی میز اشاره کرد.
«یه فنجون قهوه میل داری؟»
لومیان پیشنهاد را رد کرد: «نیازی نیست. فقط میخوام هرچه زودتر اون آدما رو پیدا کنم.»
بازوانش را از هم گشود و اعلام کرد: «ستایش بر خورشید که به ما اجازه داد در نور زندگی کنیم!»
با این حرف، لومیان چرخید و بیتفاوت به سلاحهای پنهانِ اوباش، بهسوی پلهها گام برداشت.
وقتی صدای قدمهایش در پایینِ پلهها محو شد، بارون برینیه رو به ماکسیمِ کمحرف کرد و با ملایمت گفت:
«دقیقاً بهم بگو چطور پیدات کرد و مجبورت کرد. هیچ جزئیاتی رو جا ننداز.»
بارون برینیه پیپِ ماهاگونیرنگ را دوباره در دهان گذاشت، به پشتیِ صندلیاش تکیه داد و چشمانش را بست.
ماکسیم لرزان ماجرای عذابآورش را از ابتدا تا انتها تعریف کرد.
پس از شنیدنِ ماجرا، یکی از اوباش با خشم پرسید: «بارون، چرا به اون عوضی درسِ عبرت ندادید؟ چرا گذاشتید اینقدر راحت بره؟»
بارون برینیه پیپِ ماهاگونی را دو بار روی میز زد و با لبخند پرسید: «درسِ عبرت بدم؟ مگه رده، تواناییها یا سلاحهاشو میشناسی؟»
مرد اعتراف کرد: «نمیشناسم.»
بارون برینیه برخاست، پیپِ ماهاگونیرنگ را در مشت فشرد و آن را بر سرِ مرد کوبید.
خون از شکافِ پیشانیِ مرد جاری شد، اما جرئت نکرد فریاد بکشد یا جاخالی بدهد. همانجا ایستاد، در حالی که وحشت در چهرهاش نقش بسته بود.
بارون برینیه پیپ را عقب کشید و با سردی به او نگریست.
«بدونِ اینکه چیزی بدونی جرئت میکنی باهاش دربیفتی؟ بفرما، جای منو بگیر. ببینیم چقدر زنده میمونی!»
بارون برینیه بیتوجه به واکنشِ مرد، دوباره لبخند زد.
همانطور که پیپش را با دستمالِ سفیدِ تاشدهای از جیبِ سینهاش پاک میکرد، با لحنی عادی گفت: «متوجهِ چیزِ عجیبی تو اعلانِ تحتِ تعقیبِ لومیان لی نشدید؟
«تفاوتِ بینِ جایزهٔ دستگیریش و جایزهٔ دادنِ اطلاعات خیلی کمه. یکیش فقط ۳۰۰۰ ورلدوره و اون یکی ۵۰۰ تا.
«این یعنی چی؟ یعنی مقامات نمیخوان ما مستقیماً با لومیان لی درگیر بشیم. اونا میخوان ما اطلاعات بدیم تا خودشون واردِ عمل بشن.
«دو تا دلیلِ احتمالی به ذهن میرسه. اول، لومیان لی بهشدت خطرناکه. اگه به جایزهبگیرا اجازه بدن بیفتن دنبالش، باعثِ تلفاتِ گسترده و خسارتای غیرضروری میشه. دوم، اون چیزِ باارزشی داره که مقامات نمیخوان بیفته دستِ جایزهبگیرا.
«اگه فقط به لومیان لی درسِ عبرت میدادم، تو حالتِ دوم مشکلی پیش نمیاومد. اما اگه احتمالِ اول درست باشه، فکر میکنی چقدر شانسِ زنده موندن داریم؟»
مردِ اوباش که جرئتِ بحث نداشت، پیدرپی سر تکان داد.
بارون برینیه دوباره نشست، فنجانِ قهوهاش را برداشت و ادامه داد: «علاوه بر این، از روی رفتارش با ماکسیم و جسارتش برای نزدیک شدنِ مستقیم به من، میتونم بگم آدمِ بیرحم و قاطعیه و به تواناییهاش کاملاً اطمینان داره.
«شرط میبندم اگه تهدیدش میکردم و ازش میخواستم کاملاً تسلیم بشه، بدونِ تردید حمله میکرد. از اون آدماییه که تو کشتن درنگ نمیکنن.
«هه، این هم نقطه قوتشه هم نقطه ضعفش. با اینکه از تواناییهای من یا تعدادِ تلههایی که اینجا کار گذاشته شده بیخبره، بازم جرئت میکنه با قصدِ کشتنِ من بیاد جلو تا مطمئن بشه دهنم بسته میمونه. دیر یا زود، بهاش رو میپردازه.»
بارون برینیه جرعهای از قهوهاش نوشید و چشمانش را بست.
«صبر میکنیم تا ببینیم باید بهش کمک و محافظت پیشنهاد بدیم یا نه. این پسرِ روستاییِ بیرحم که حکمِ جلبش صادر شده، میتونه سلاحِ خیلی مفیدی از آب دربیاد.»
...
بیرونِ تالارِ رقصِ نسیم.
لومیان نگاهی به مجسمهٔ کروی و سپیدِ ساختهشده از جمجمهها انداخت و بهسوی نزدیکترین ایستگاهِ کالسکهٔ عمومی به راه افتاد.
در مسیرش به اینجا، از پیش نقشهای برای مقابله با آنها کشیده بود، اما در نهایت اجرایش نکرد.
انتظار داشت که اگر بارون برینیه او را با اعلانِ تحتِ تعقیب تهدید میکرد یا هرگونه خصومتی نشان میداد، وانمود کند که ترسیده و فاش کند که به دلیل دزدیدن یک سلاحِ قدرتمندِ فرابشری از ویرانههای کوردو تحتِ تعقیب است. او پیشنهاد میداد که در ازای محافظت، آن را تحویل دهد.
اگر بارون برینیه قوی و مطمئن بود و به لومیان اجازه میداد با سلاح نزدیک شود، لومیان یک سوءقصدِ ساختگی ترتیب میداد؛ نیرنگی تا در واقع عطارد سقوط کرده را به طرفِ مقابل تحویل دهد.
در آن صورت، بارون برینیهٔ غافل به دلیلِ دستِ بیدستکشش به عروسکِ خیمهشببازیِ خنجرِ شیطانی تبدیل میشد. لومیان که مدتی با عطارد سقوط کرده تعامل داشت و گاهی با آن «ارتباط» برقرار کرده بود، تا حدی روی آن کنترل به دست آورده بود. تا زمانی که با غریزهٔ خنجر برای یافتنِ یک چاقوکش در تضاد نبود، حتی وقتی در دستِ کسِ دیگری بود، از دستوراتِ لومیان پیروی میکرد.
در نهایت، بارون برینیه خصومتش را کنار میگذاشت و به یک متحد تبدیل میشد. پس از چند روز، وقتی هیچکس به لومیان شک نداشت، بارون به همراهِ شماری از زیردستانش که از ماجرا خبر داشتند، بهطورِ مرموزی در اعماقِ تریرِ زیرزمینی ناپدید میشد و دیگر هرگز دیده نمیشد.
اگر بارون برینیه به لومیان اجازه نمیداد با عطارد سقوط کرده نزدیک شود و در عوض یکی از اوباشِ خود را برای گرفتنِ خنجرِ سیاهِ پیوتری میفرستاد، راهبردِ لومیان این بود که ابتدا آن اوباش را به چاقوکش تبدیل کند. سپس با زیرکی غیرعادی بودنِ او را پنهان میکرد و دستوراتِ مربوطه را به عطارد سقوط کرده میداد.
در آینده، اگر کاری میکرد که عروسکِ خیمهشببازی به بارون برینیه حمله کند، بارون سرنوشتِ چاقوکش بودن را به ارث میبرد.
پس از انجامِ این کار، لومیان در صورتِ امکان فرار میکرد یا تسلیم میشد و منتظر میماند تا مبادلهٔ سرنوشت به پایان برسد. حتی اگر عروسکِ خیمهشببازی از فرطِ خستگی میمرد، تا زمانی که عطارد سقوط کرده آسیبِ جدی نمیدید، مبادلهٔ سرنوشت متوقف نمیشد.
در موردِ شکنجهای که ممکن بود پس از تسلیم شدن تحمل کند، لومیان اهمیتی نمیداد. تا زمانی که نمرده بود، تا ساعتِ ششِ صبحِ روزِ بعد کاملاً بهبود مییافت.
در موردِ احتمالِ اینکه بارون برینیه به چاقوکش تبدیل شود و با نشانههای آشکارِ پوسیدگی به یک زامبی بدل گردد، لومیان راهحلی داشت.
خودِ بارون برینیه اشاره کرده بود که آرایش کردنِ مردان در تریر رایج است و احتمالاً خودش هم خوانندهٔ پر و پا قرصِ «زیباییشناسیِ مردان» بود.
ادکلن میتوانست بوی تعفنِ پوسیدگی را بپوشاند و لوازمِ آرایشی میتوانست پوستِ در حالِ فساد را پنهان کند!
راستش را بخواهید، لومیان با این مسئله کلنجار رفته بود که آیا در کافهٔ طبقهٔ دومِ تالارِ رقصِ نسیم واردِ عمل شود یا نه.
در نهایت از این کار منصرف شد، چون بارون برینیه تا حدی به یک مجرمِ تحتِ تعقیب مثلِ او محبت نشان داده بود.
چنین محبتی از سوی یک تبهکار معمولاً به این معنا بود که میخواستند از او سوءاستفاده کنند.
اگه بارون برینیه واقعاً بخواد ازم استفاده کنه، قطعاً کمکم میکنه هویتم رو پنهان کنم و هر حرکتِ غیرعادیِ جایزهبگیرها رو از قبل بهم خبر میده... لومیان با این فکر لبخند زد.
این چیزِ خوبی بود!
در موردِ خطرِ گرفتار شدن در موقعیتی خطرناک به دلیلِ موردِ سوءاستفاده قرار گرفتن، لومیان از قبل نقشهای داشت.
تا آن زمان، باید بهخوبی با بارون برینیه آشنا میشد.
آشنایی ضربه زدن را آسانتر میکرد!
هنگامِ موردِ سوءاستفاده قرار گرفتن برای کارهای خطرناک و غیرقابلتصور، لومیان تنها یک گزینه داشت: کشتنِ بارون برینیه.
هوووف... لومیان نفسش را بیرون داد و به این فکر کرد که چطور خودش را بهتر تغییرِ قیافه دهد.
در ابتدا، به تغییرِ قیافهاش مطمئن بود. تا زمانی که ارتباطش با کشیش و مادام پوآلیس را مانندِ کاری که با آنتونی رید کرده بود «فاش» نمیکرد، شناخته نمیشد.
با این حال، ماجرای بارون برینیه به او فهماند که دیگر فرابشران را دستکم گرفته است.
اگر شکارچیهایی ماهر در ردیابی وجود داشتند، چهبسا ردههای دیگری هم بودند که در شناختنِ آدمها مهارتِ بیشتری داشتند.
بارون برینیه یا یکی از زیردستاش حتماً تواناییهای مشابهی دارن... لومیان نامحسوس سر تکان داد.
این موضوع با این حقیقت که آستا چند بار نقلمکان کرده بود، تأیید میشد.
با این درک، لومیان در ایستگاه توقف کرد و سوارِ یک کالسکهٔ دوطبقهٔ قهوهای شد. او ۳۰ کوپه پرداخت کرد تا جایی در داخلِ کالسکه به دست آورد. اگر صندلیِ روی سقف را انتخاب میکرد، تنها ۱۵ کوپه برایش تمام میشد.
کالسکه رفتهرفته بهسوی محله رصدخانه حرکت کرد.
لومیان به بیرون از پنجره خیره شد و منظرهٔ رهگذرانِ شتابان با لباسهای گوناگون را تماشا کرد. او دوچرخههای زنگدار، کالسکههای کرایهای از شرکتهای مختلف و ماشینهای انساننمایی را دید که از چرخدندهها، شیرها، لولهها و اهرمها ساخته شده بودند. کولهپشتیِ فلزیِ روی پشتِ آنها بخارِ سفید بیرون میداد و ماشین را قدمبهقدم به جلو میراند.
«ستایش بر خورشید!»
خورشیدِ سوزان بر رهگذرانی که دستانشان را در خیابان دراز کرده بودند، میتابید.
تلنگ! تلنگ! تلنگ! زنگِ کلیسای جامعِ همان حوالی به صدا درآمد. ظهر بود.