چپتر 124: نفرین
چپتر 124: نفرین
طبقِ برنامه، لومیان پیش از بازگشت به مسافرخانهٔ خروسِ زرین در خیابانِ هرجومرج، گشتی در حوالیِ کافهٔ ماسون در محلهٔ باغِ گیاهشناسی زد. یکراست به طبقهٔ سوم رفت و به اتاقِ ۳۱۰، محلِ اقامتِ مردِ دیوانه رسید.
بنگ! بنگ! بنگ! مشت به در کوبید.
«دارم میمیرم! دارم میمیرم!» نالههای داخلِ اتاق دیوانهوارتر شد.
لومیان با چهرهای بیحالت غرید: «منم دارم میمیرم لعنتی!»
مردِ دیوانه که از واکنشِ او جا خورده بود، ساکت شد و پاسخی نداد.
لومیان دیگر در نزد. سیمِ کوچکی را که همراه داشت بیرون آورد، در سوراخِ کلید فرو کرد و با آن ور رفت.
با صدای تقی، درِ چوبیِ قهوهای و چرکین باز شد.
لومیان دیوانه را داخلِ اتاق یافت. پیراهنی کتان و شلواری زرد به تن داشت و زانو زده بود. ریشِ سیاه و پرپشتش تقریباً چشمانش را میپوشاند.
لومیان وارد شد و با خونسردی در را بست. جلوی مردِ دیوانه چمباتمه زد و صدایش را پایین آورد.
«منم شبحِ مونسوری رو دیدم.»
دیوانه بهوضوح لرزید. در چشمانِ آبی و پر از ترسش، سوسوی ضعیفی از هوشیاری دیده میشد.
پس از چند ثانیه، نفسش را تازه کرد و با صدایی بم پرسید: «مطمئنی شبحِ مونسوری بود؟»
تو همون حالتِ هوشیاریِ مقطعیه که شارلی میگفت؟ لومیان پوزخند زد و جواب داد:
لومیان نمیدانست مردی که تنها نطفهاش را به جا گذاشته بود، مرده است یا زنده. اگر مرده بود، جای شکرش باقی بود. اگر نه، امیدوار بود شبحِ مونسوری دستبهکار شود.
اما در موردِ خودش، لومیان جرئت نمیکرد با خودش بگوید شبحِ مونسوری فقط به این دلیل که او آلودگیِ یک خدای پلید و نشانِ یک وجودِ عظیم را در خود دارد، کاری به کارش نخواهد داشت.
تا وقتی شبح او را تسخیر نمیکرد، هر کاری از دستش برمیآمد!
با توجه به حرفهای خانمِ شعبدهباز، لومیان یقین داشت که خیلی از فرابشران و هیولاها میتوانند بهراحتی او را بکشند، اما عاقبتش این بود که باید با فسادِ پس از آن دستوپنج نرم میکردند.
مطمئن نیستم این نفرینه یا نه... اما نمیتونم همینجا بشینم و منتظرِ مرگ بمونم. باید یه کاری کنم... اورور همیشه میگفت بهترین مهارت برای آدمای ضعیف یا کمسنوسال «پیدا کردنِ پدر و مادرشونه»...
با این فکر، چشمانِ لومیان برق زد. برخاست و به طرفِ میز رفت تا قلم و کاغذی پیدا کند.
قصد داشت خانمِ شعبدهباز را در جریانِ پیشرفتِ مأموریت بگذارد. همزمان، به رویاروییاش با شبحِ مونسوری هم اشاره میکرد و میپرسید که آیا نفرین شده است و چطور باید با این مشکل مقابله کند.
هرچند زنی که نامِ رمزِ شعبدهباز را داشت پدر یا مادرش نبود، اما در شرایطِ کنونی بیشک مافوقش به حساب میآمد. منطقی بود که وقتی به دردسر میافتاد، از مافوقش کمک بخواهد!
لومیان لحظهای درنگ کرد و سپس نوشت:
«خانمِ شعبدهبازِ محترم،
طبقِ دستوراتِ شما عمل کردم و اعتمادِ آستا ترال را به دست آوردم. همچنین از او خواستم مرا به گردهماییِ علومِ غریبهٔ آقای کِی معرفی کند...
در راهِ بازگشت از دخمهها، متأسفانه با شبحِ افسانهایِ مونسوری روبهرو شدم. البته نمیتوانم کاملاً مطمئن باشم.
افسانهٔ دقیقش از این قرار است...
میخواهم بدانم آیا شبحِ مونسوری مرا نفرین کرده است یا پای نیروی دیگری در میان است. چطور باید پیش بروم؟»
در پایان، لومیان عمداً نامِ رمزِ «هفتِ چوب» را اضافه کرد تا به گیرنده یادآوری کند که جایگاهش را بهعنوانِ عضوِ پیرامونیِ سازمانِ رازآلودشان نادیده نگیرد.
لومیان این موضوع را از روی استفادهٔ آن بانو از نامِ رمزِ شعبدهبازِ کارتهای تاروت و هفتِ چوبِ خودش استنتاج کرده بود.
گمان میکرد خانمِ شعبدهباز احتمالاً به سازمانی مخفی تعلق دارد که نمادش کارتهای تاروت است و خود را وقفِ موجودی قدرتمند کردهاند. آرکانای اعظم اعضای رسمی بودند و هر کدام تواناییهای سهمگینی داشتند. آرکانای صغیر هم اعضای پیرامونی بودند که مأموریتهای گوناگونی بر عهده میگرفتند.
پس از تا کردنِ نامه، لومیان اتاق را با دقت تمیز کرد. چند ساس را که از اتاقِ بغلی خزیده بودند له کرد و در سطلِ زبالهٔ حمام انداخت.
وقتی کارش تمام شد، شمع را روشن کرد و دیواری روحی ساخت تا پیکِ خانمِ شعبدهباز را به نامِ خودش احضار کند.
طولی نکشید که شعلهٔ شمع به رنگِ آبیِ تیره درآمد.
این بار، پیکی عروسکمانند به بلندیِ یک بازو با پیراهنی به رنگِ طلاییِ روشن روی شعلهها ظاهر شد و همانجا شناور ماند.
چشمانِ آبیروشن و بیحالتش پیش از آنکه بهآرامی سر تکان دهد، محیط را از نظر گذراند.
«خیلی بهتر از دفعهٔ قبله.»
صدایش ماورایی و شبحوار بود، و هیچ شباهتی به صدای انسان نداشت.
لومیان همصدا شد: «راستش رو بخوای، منم از اون ساسها خوشم نمیاد.»
پیکِ عروسکی لبخند زد.
«مگه نه؟ هیچ موجودی از اون آفتها خوشش نمیاد!»
لومیان حسِ همدلیِ مشترکی را دریافت کرد، گویی هر دو طرف از یک چیز متنفر بودند.
با این حرف، پیکِ عروسکی کفِ دستِ رنگپریده و بیجانش را که هیچ بافتی از پوست نداشت دراز کرد و نامه در هوا شناور شد.
لومیان تماشا کرد که «عروسک» نامه را گرفت و مثلِ حبابی که بترکد، ناپدید شد.
با تحسین آهی کشید و با خود فکر کرد: داشتنِ یه پیک چقدر کار رو راحت میکنه...
پس از پایانِ آیین و مرتب کردنِ میزِ چوبی، لومیان به تخت برگشت و منتظرِ پاسخِ پیک ماند.
با گذشتِ زمان، شبِ بیرون تاریکتر شد. صدای آواز از میخانهٔ زیرزمینی به گوش میرسید، اما لومیان هیچ پاسخی از خانمِ شعبدهباز دریافت نکرد.
این موضوع باعث شد اخم کند.
یعنی خانمِ شعبدهباز کارای دیگهای داره و وقت نکرده نامهام رو بخونه؟
نمیتونم همینطور منتظر بمونم. باید راههای دیگهای برای محافظت از خودم پیدا کنم...
نه شکارچی و نه تحریککننده هیچکدوم به من قدرتی برای مقابله با نفرینها نمیدن—البته اگه واقعاً نفرین باشه...
رقصنده هم همینطور. مگه اینکه بعد از رقصِ قربانی، واقعاً به اون موجودِ پنهان نیایش کنم. اما این چه فرقی با خودکشی داره؟
آها، اگه نمیتونم به اون موجودِ پنهان نیایش کنم، میتونم برم سراغِ اون وجودِ عظیم!
من نشانش رو روی خودم دارم. حتی وقتی عطیه رو گرفتم هم ازش اجازه گرفتم. ترسی ندارم که دوباره ازش درخواست کنم!
آره، میتونم ازش بخوام کمکم کنه این نفرین رو باطل کنم.
لومیان بیدرنگ دستبهکار شد و قربانگاه را برپا کرد.
از آنجا که خانمِ شعبدهباز موادِ لازم برای قلمروی آن وجودِ عظیم را بهطورِ خاص مشخص نکرده بود، لومیان بر این باور بود که تا وقتی پای ایزدانِ دیگر به میان نیاید، هر چیزی که استفاده کند تأثیری در نتیجهٔ نهایی نخواهد داشت.
او شمعهای نارنجیرنگی از جنسِ مرکبات و اسطوخودوس را چید. دو شمع نمادِ آن ایزد بودند و یکی نمادِ خودش.
پس از پایانِ آمادهسازی، لومیان قدمی به عقب برداشت و به سه شمعِ زردرنگ نگاه کرد. او به زبانِ هرمس خواند:
«ابلهی که به این عصر تعلق ندارد،
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد...»