چپتر 125: تقلا
چپتر 125: تقلا
وقتی لومیان سه سطرِ نامِ مقدس را خواند، مِهِ خاکستریِ کمرنگی دورش پدیدار شد که هالهای دلهرهآور از خود میپراکند.
شعلهٔ نارنجیرنگِ شمع هالهای آبیرنگ به خود گرفت و درخششِ شوم و ژرفی بر سراسرِ محراب افکند.
در آن دم، گویی افکارِ لومیان کُند شد. زیرِ گوشتش خارشی حس کرد، انگار چیزی میخواست از آن بیرون بخزد.
بارِ دیگر نگاهی دور و درکناپذیر از ارتفاعی بیانتها پدیدار شد. لومیان حواسش را جمع کرد و نیایش را از سر گرفت. با پیروی از دستوراتِ خانمِ شعبدهباز و ترکیبِ آن با دانشِ قربانیکردن از دفترچهٔ جادوگریِ اورور، به زبانِ هرمس خواند:
به شما التماس میکنم.
تمنا دارم این نفرین را از من بردارید...
راستش را بخواهید، لومیان تهِ دلش میخواست از آن وجودِ بزرگ تقاضا کند یک سال پناهش دهد و او را از هر گزندی مصون بدارد. اما این خواسته آشکارا دستنیافتنی بود. هنوز عباراتِ لازمِ زبانِ هرمس برای مقابله با تهدیدِ شبحِ مونسوری را یاد نگرفته بود. از این رو، تنها میتوانست به نفرینی که گریبانش را گرفته بود اشاره کند.
وقتی آیین به اوجِ خود رسید، لومیان نیروی گیاهانِ روی محراب را به کار گرفت.
لحظهای بعد دیدش تار شد، گویی فرشتهای با دوازده جفت بالِ درخشان در برابرش تجلی یافت.
فرشته از بالا فرود آمد، بازوانش را گشود و لومیان را در آغوش کشید.
بالهای نورانی پیرامونش بسته شدند و او را لایهلایه در خود پوشاندند.
لومیان از بهت بیرون آمد و دید شعلهٔ آبیرنگِ شمع در لحظهای نامعلوم به همان رنگِ نارنجیِ اولیهاش بازگشته است.
رویاروییِ فراواقعیِ چند لحظه پیش به خواب و خیال میمانست. بیاختیار زیرِ لب با خود گفت: الان یه فرشته دیدم؟ اون وجودِ بزرگ یکی از فرشتههاشو فرستاد تا ازم محافظت کنه و این نفرین رو برداره؟
تا آن روز، لومیان وصفِ فرشتگان را فقط در موعظههای کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی شنیده بود. هرگز انتظار نداشت آغوشِ یک فرشته را شخصاً تجربه کند.
به گفتهٔ خانمِ شعبدهباز، این دستکم موجودی ردهبالا از ردهٔ ۲ بود. حتی اگر تنها ذرهای از قدرتش را از راهِ دور بازتاب داده بود، باز هم ماهیتی فرشتهگون داشت... لومیان احترامی بس عمیقتر به آن سازمانِ مرموز که کارتهای تاروت را بهعنوانِ نامِ مستعارِ خود برگزیده بودند، و نیز به آن وجودِ بزرگی که فسادِ درونش را مهروموم کرده بود، در خود احساس کرد.
همزمان، آهِ آسودگی کشید.
اگر شبحِ مونسوری واقعاً نفرینی به جانش انداخته بود، دیگر جای نگرانی نبود. شبحی که جرئتِ رویارویی با حصارِ محافظِ روحانیانِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی را نداشت و محکوم بود زیرِ تریر پرسه بزند، چطور میتوانست با یک فرشته رقابت کند؟
با این حال، هنوز دلهره در دلِ لومیان چنگ میانداخت. او برای باطلشدنِ نفرین نیایش کرده بود. اگر شبحِ مونسوری برای کشتن از روشی جز نفرین استفاده میکرد چه؟
تا نیمهشب منتظر ماند، اما از پاسخِ خانمِ شعبدهباز خبری نشد.
چون نمیتوانست خطرِ خوابیدن را به جان بخرد، روی تخت دراز کشید و فقط برای استراحت چشمانش را بست.
بیدارماندن در تمامِ طولِ شب برایش دشوار نبود. ساعتِ ششِ صبح، جسم و روانش همزمان به حالتِ اول بازمیگشت.
این هم نفرین بود و هم موهبت.
تازه در نیمهٔ دومِ شب بود که هیاهوی خیابانِ هرجومرج فروخوابید. لومیان صدای ضعیفِ جیرجیرِ حشرات را از دوردست و صدای سوتی را از فاصلهای دورتر میشنید.
ناگهان بدنش به سنگینیِ سرب شد و نفسکشیدن برایش دشوار گشت. گویی کسی او را در پتویی پیچیده و با تمامِ وزن رویش افتاده بود.
بد شد! لومیان تقلا کرد برخیزد، اما تنها میتوانست بازوانش را تکان دهد.
حتی چشمانش باز نمیشد!
بازوانش چنان در بند بودند که بهزحمت چند سانتیمتر از روی تخت بالا میآمدند.
لحظهای بعد، بدنِ لومیان یخ کرد و رطوبتی روی بینیاش نشست. گویی او را در گونی چپانده و به اعماقِ رودخانهای انداخته بودند.
نفسش به شماره افتاد، قفسهٔ سینهاش از درد فشرده شد و افکارش کُند گشت.
تلاشهای مذبوحانه برای مقاومت از ذهنِ لومیان گذشت—ورود به حالتِ تفکر و فعالکردنِ نشانِ خارِ سیاه روی سینهاش.
اما در دم این فکر را پس زد.
نخست آنکه، احتمالاً مهارش را از دست میداد. دوم آنکه، شبحِ مونسوری هیچ پیوندی با آن موجودِ پنهان که به ناگزیری شهره بود، نداشت. چهبسا نشانِ خارِ سیاه اصلاً مرعوبش نمیکرد. لومیان حاضر نبود جانش را روی این روشِ ظاهراً بیهوده قمار کند، مگر آنکه چارهای برایش نمیماند و در یکقدمیِ مرگ قرار میگرفت.
لبها و بینیاش یخ زدند، گویی دستی نامرئی آنها را میفشرد. این فشار در کنارِ حسِ غرقشدگی، نفسکشیدن را برای لومیان ناممکن کرده بود. ریههایش در آستانهٔ ترکیدن بود.
واژگانی چون شکارچی، تحریککننده، رقصنده، فساد، مهروموم و عطاردِ سقوطکرده در ذهنِ لومیان جرقه زدند و هر یک پیش از محوشدن، به افکاری گذرا بدل گشتند.
عطاردِ سقوطکرده... عطاردِ سقوطکرده! سرانجام راهِ چاره را یافت. با تمامِ توان تقلا کرد تا دستِ چپش را که دستکش به دست داشت، به کناری بکشد.
او از پیش آن خنجرِ پلید را در دردسترسترین جای ممکن گذاشته بود تا در مواقعِ اضطراریِ احتمالی به کارش بیاید.
چند ثانیه بعد، لومیان در حالی که دهانش باز مانده بود و برای هوا لهله میزد، دستش به قبضهٔ عطاردِ سقوطکرده رسید و آن خنجرِ سیاهِ مفرغی را بالا کشید.
عطاردِ سقوطکرده دیگر در پارچهٔ سیاه پیچیده نبود. نقشونگارهای پیچیدهٔ روی سطحش در هم تنیده شده و سرگیجه میآورد.
لومیان با تمامِ توانش شانهاش را بالا داد، بازویش را خم کرد و عطاردِ سقوطکرده را در فضای بالای بدنش فرو برد.
هیچچیز آنجا نبود. حتی یک خراش هم نیفتاد، چه رسد به خون!
لومیان بیدرنگ دندان به هم سایید و بازویش را به سمتِ بدنِ خودش کج کرد. با صدایی چندشآور، عطاردِ سقوطکرده را در سمتِ چپِ پهلویش فرو برد.
خونِ سرخ بیرون زد و تیغهٔ عطاردِ سقوطکرده را رنگین کرد. قطرهٔ جیوهٔ شبحوار که نمادِ سرنوشتِ سوختن بود، به بدنِ لومیان نفوذ کرد.
درد، ذهنِ تشنه به اکسیژنِ لومیان را به خود آورد. دیدش تار شد و رودِ رازآلودی که از بیشمار نمادِ جیوهای تشکیل شده بود، پدیدار گشت. این رود نشاندهندهٔ سرنوشتِ خودش بود.
لومیان بیاعتنا به نیاز به دقت، نگاهش را به پاییندستِ رودِ وهمآلود دوخت، به سمتِ جریانی که در آستانهٔ بلعیدنِ دیگر شاخابهها بود.
سپس نیروی روحیاش را به درونِ عطاردِ سقوطکرده تزریق کرد و به آن اجازه داد تا نمادِ پیچیدهٔ جیوهای را که از درهمتنیدگیِ رود زاده شده بود، به هم بریزد.
در لحظهٔ بعد، لومیان خودش را دید که روی تخت افتاده، چهرهاش ارغوانی شده و در لبهٔ مرگ تلوتلو میخورد.
نمادهای جیوهای ناگهان در هم فشرده شدند و به شکلِ قطرهای درآمدند که به درونِ تیغهٔ عطاردِ سقوطکرده رسوخ کرد.
تقریباً در همان لحظه، لومیان حس کرد تمامِ بدنش رها شده است. حسِ غرقشدگی و خفگی ناپدید شد.
همزمان، درد او را فرا گرفت و بیاختیار نالهٔ آرامی سر داد. شعلههای آتش از بدنش زبانه کشیدند و گوشتش را وجببهوجب سوزاندند.
او از دردِ سوختنی که در عطاردِ سقوطکرده ذخیره شده بود استفاده کرده بود تا آن را با سرنوشتِ حملهٔ شبحِ مونسوری مبادله کند.
او با موفقیت از وضعیتی که در آن حتی نمیتوانست دستوپا بزند گریخته بود، و حمله دیگر تکرار نشد!
عطاردِ سقوطکرده میتوانست به دیگران یا خودِ لومیان ضربه بزند و سرنوشتی ناخواسته را جایگزین کند!
او آتش گرفته بود و داشت عذابِ نبرد با جانورِ شعلهور را دوباره تجربه میکرد.
لومیان که برای این هجوم آماده بود، به زیرِ تخت غلتید.
با کوبیدنِ خود به کفِ اتاق، به اینسو و آنسو غلتید تا شعلههایی را که او را در بر گرفته بودند خفه کند.
پس از مدتی، معلوم نبود که آیا ترفندِ لومیان جواب داده، یا آتشی که از مبادلهٔ سرنوشت شعلهور شده بود به پایان رسیده، و یا ترکیبی از هر دو بود، اما او دیگر در آن جهنمِ سرخ نمیسوخت.
با این حال، لباسهایش تکهپاره شده بود و بدنش پر از زخمهای سوختگی بود. بینیاش در آستانهٔ کنده شدن بود و موهای سوختهاش بوی سوختگی میداد.
برای یک آدمِ عادی یا بیشترِ فرابشرانِ ردهٔ پایین، این جراحتی فراتر از درمان بود—مرگ تنها پیامدِ آن به شمار میرفت.
لومیان به زحمت چشمانش را باز و متمرکز نگه داشت و با میل به بیهوشی جنگید. با گذشتِ زمان، حس میکرد که جانش بهسرعت در حالِ تحلیل رفتن است.
او به هوشیاریاش چنگ زد و برای هوا نفسنفس زد. پس از مدتی نامعلوم، لومیان سرانجام صدای زنگِ زیبایی را شنید که طنینی مورمورکننده داشت.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
زنگ ساعت ششِ صبح به وقتِ تریر را نواخت و طنینش در خیابانِ هرجومرج و فراتر از آن پیچید. نخستین پرتوِ سپیدهدم از افق سر برآورد.
لومیان به خود آمد و دردش ناگهان از بین رفت.
بدن و ذهنش کاملاً به حالتِ اول بازگشته بود! هوف... لومیان آهِ آسودگی کشید و ایستاد. به بقایای پارهپارهٔ پیراهنِ کتانیِ زمانی تمیز و شلوارِ تیرهاش نگاه کرد. پوستش به حالتِ عادی برگشته بود.
او که از پیش در تنگنای مالی بود، بیاختیار آهی کشید.
لباسهای تازه میخواست—یک خرجِ جدید! با این حال، توانسته بود از حملهٔ اولیهٔ شبحِ مونسوری جان به در ببرد. این احتمالاً در تاریخچهٔ افسانهٔ تاریکِ این شبح بیسابقه بود.
انگار نفرین نیست...
لومیان لباسهای تمیز پوشید و به دستشویی رفت تا آبِ سردِ شیر را به صورتش بزند. وقتی در آینه خیره شد، متوجه شد که بخشی از موهایش کوتاهتر شده و رنگِ طلاییاش در بعضی جاها محو شده است.
این تغییراتِ بیرونی قابلِ بازگشت نبودند. لومیان پس از شستوشو به اتاقِ ۲۰۷ برگشت و با دیدنِ نامهای دیگر که منتظرش بود، جا خورد.
تکه کاغذِ تاشده بیخطر و آرام روی میزِ چوبی افتاده بود.
لومیان زیرِ لب غرغر کرد: «برای جواب دادن خیلی زود نیست؟ دیشب هم نخوابیدی. تازه رسیدی خونه؟»
لومیان با تکان دادنِ سرش، پاسخِ خانمِ شعبدهباز را برداشت و تای آن را باز کرد. دستخط نامرتب بود، اما بهسختی میتوانست تشخیص دهد که متعلق به یک زن است.
«کارت عالی بود. بیشتر با آقای کِی در ارتباط باش و جنبهٔ وحشی و متعصبت را نشان بده تا تو را به کیشِ خود درآورد و برای ورود به سازمانش دعوتت کند.»
«شبحِ مونسوری نفرین نیست. برای گرفتاریِ فعلیت سه راهحل وجود دارد: اول، پیش از آن بمیر. از فسادِ درونت استفاده کن تا آن را نابود کنی و انتقامِ کشتگان را بگیری. دوم، سرنوشتِ رویارویی با شبحِ مونسوری را با خنجرت مبادله کن. تا به حال به فکرت نرسیده بود که آن تیغه را روی خودت استفاده کنی؟ سوم، در کلیسای جامعِ خاصی از یک کلیسای مشخص پناه بگیر و هرگز حریمش را ترک نکن.»