چپتر 126: یافتنِ شکار

لومیان بهسرعت پیامِ خانمِ شعبدهباز را از نظر گذراند و نکاتِ اصلی را به خاطر سپرد.

روشن بود که راهحلِ اول و سوم برای مخمصهٔ شبحِ مونسوری فقط شوخی بود. تنها گزینهٔ عملی دومی بود: استفاده از عطارد سقوط کرده برای مبادلهٔ سرنوشتِ روبهرو شدن با شبحِ مونسوری.

راستش را بخواهید، لومیان به این فکر نکرده بود که برای تغییرِ پیشدستانهٔ سرنوشتش، عطارد سقوط کرده را در بدنِ خودش فرو کند. تنها زمانی که شبحِ مونسوری او را در تنگنا قرار داد و در آستانهٔ مرگ بود، این ترفندِ ازسرِناچاری به ذهنش خطور کرد.

وقت تنگ بود و لومیان باید سریع عمل میکرد. او فقط توانسته بود سرنوشتِ حملهٔ شبحِ مونسوری را مبادله کند، نه اینکه کاملاً از رویارویی با آن در امان بماند. از بحرانِ اول جانِ سالم به در برده بود، اما همچنان در سایهٔ مرگ میپلکید.

اگر حقِ انتخاب داشت، لومیان باز هم ترجیح میداد بهجای سرنوشتِ روبهرو شدن، سرنوشتِ حملهٔ شبحِ مونسوری را مبادله کند. حمله از قبل رخ داده بود و او نمیتوانست مطمئن باشد که تنها با یک مبادلهٔ سرنوشت متوقف میشود. برای نجاتِ خودش به مطمئنترین نقشه نیاز داشت.

به بیانِ سادهتر، چه میشد اگر شبحِ مونسوری او را میکشت و بعد میفهمید هرگز با او روبهرو نشده و آدمِ اشتباهی را هدف گرفته است؟

باید یکی رو پیدا کنم تا سرنوشتِ ذخیرهشده تو عطارد سقوط کرده رو با یه سرنوشتِ بهتر معامله کنم. بعدش حسابی آماده میشم و وقتی وقتش رسید، خنجر رو به خودم میزنم تا مبادله کامل بشه. رویارویی با شبحِ مونسوری رو توی عطارد سقوط کرده مهروموم میکنم... لومیان تجربهاش را با توصیهٔ خانمِ شعبدهباز در هم آمیخت و بهسرعت راهی برای فرار از این مخمصه اندیشید.

وقتی زمانش میرسید، عطارد سقوط کرده، که به تیغهٔ نفرینشده نیز معروف بود، باعث میشد هرکسی که خنجر میخورد، به سرنوشتِ مرگِ تمامِ اعضای خانوادهاش، از جمله خودش، دچار شود.

تنها ایرادش مدتزمانی بود که طول میکشید تا اثرش ظاهر شود.

لومیان عطارد سقوط کرده را از کمرش بیرون کشید و به تیغهای که در پارچهای سیاه پیچیده شده بود، چشم دوخت. بیش از هر زمانِ دیگری تواناییِ این سلاحِ فرابشری را حس میکرد.

جداً به این فکر افتاد که متخصصانی برای تعمیرِ عطارد سقوط کرده پیدا کند. در غیر این صورت، این خنجرِ جادویی فقط تا پایانِ سال دوام میآورد.

شاید گردهماییِ فرابشرانِ آقای کِی میتوانست منابعِ لازم را برایش فراهم کند.

شَکم درسته. قصدِ خانمِ شعبدهباز از اینکه من با آستا ترال ملاقات کنم، اینه که از طریقِ اون تو گردهماییِ آقای کِی شرکت کنم و به سازمانِ سرّیِ پشتش ملحق بشم... لومیان پیش از ترکِ اتاقِ ۲۰۷ و پایین رفتن از پلهها، کلاهی لبهپهن و پیراهنی سیاه شبیهِ لباسِ رسمی به تن کرد.

بهعنوان یک شکارچی، باید جستوجو برای یافتنِ طعمه را آغاز میکرد.

لومیان بهمحضِ خروج از مسافرخانهٔ خروسِ زرین، شارلی را دید که روی پلههایی به بلندیِ سه طبقه که به خیابان میرسید، نشسته است. رنگپریده و بیجان، با سیگاری روشن در دستِ راست، با اندوه به آسمان خیره شده بود.

لومیان با بیخیالی کنارِ شارلی نشست و پرسید: «چت شده؟»

شارلی به عقب نگاه نکرد. پُکی به سیگارش زد و آه کشید.

«حس میکنم روحمو از دست دادم. دیگه نیست.»

پیراهنی سفید و جلیقهای سرخ به تن داشت و کتِ شلواری سیاه —لباسِ فرمِ هتل— را روی بازوی چپش انداخته بود.

لومیان پوزخندی زد و رفت سرِ اصلِ مطلب.

«با اون زنِ سنبالا خوابیدی؟»

شارلی رو به لومیان کرد و با تأکید گفت: «لطفاً بهش بگو مادام. تازه تو دههٔ پنجاهِ زندگیشه.»

پُکِ دیگری زد و حلقهای از دود بیرون داد.

«میدونستی؟ یه گردنبندِ الماس بهم داد که دستکم ۱۵۰۰ ورلدور میارزه. نتونستم مقاومت کنم. اونقدر خیرهکننده و فریبنده بود که یهراست رفت تو قلبم.»

لومیان حرفش را اصلاح کرد: «منظورت گردنبندهست.»

شارلی لبخندِ شرمگینانهای زد.

«مادام آلیس هم جذابه. حفظِ این وقار تو اون سنوسال واقعاً هنره. گفت شش ماه تو تریر میمونه و میتونه ماهی ۵۰۰ ورلدور بهم بده...» همانطور که حرف میزد، صدای شارلی گرفتهتر شد و چشمانش رنگی از اندوه به خود گرفت.

درست وقتی لومیان فکر میکرد شارلی قرار است برای روحِ ازدسترفتهاش آه بکشد، نفسِ بلندی از سینهاش بیرون آمد.

«چرا فقط میتونه شش ماه بمونه...» لومیان دستی به شانهٔ شارلی زد و با لحنی جدی گفت: «مراقبِ خودت باش.»

پلکهای شارلی پرید.

«آدم باید رعایت کنه. مادام آلیس زیادی پرشوره. دیشب اونقدر خسته بودم که حتی اون رؤیای قشنگ رو هم ندیدم.»

لومیان خندید و گفت: «خیلی راحت گفتی یه گردنبندِ الماسِ ۱۵۰۰ ورلدوری گرفتی. تو خیابونِ هرجومرج، این ثروت کافیه تا خیلیا رو دیوونه کنه.

نمیترسی بدزدمش؟» شارلی خندید.

«باید به یکی میگفتم، وگرنه حسِ خیلی بدی پیدا میکردم.

فهمیدم که تو لنگِ پول نیستی. حتی خیلی هم دستودلبازی. برای ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ ورلدور دست به جرم نمیزنی.» لومیان پوزخندی زد و جواب داد: «احتمالش نیست که دارم تظاهر میکنم بیپول نیستم تا یکی مثلِ تو رو گول بزنم تا گاردش رو بیاره پایین؟»

چهرهٔ شارلی خشک شد و سیگارِ رو به خاموشی نزدیک بود انگشتانش را بسوزاند. لومیان موضوع را عوض کرد و با لحنی عادی پرسید: «کسی هست که اونقدر ازش متنفر باشی که فکر کنی حقشه بمیره؟»

شارلی سیگارش را روی پلههای سنگی خاموش کرد و گیج پرسید: «چرا میپرسی؟»

میخواست تهسیگارِ خاموش را در جیب بگذارد، اما پشیمان شد و در عوض آن را به کناری انداخت.

ولگردی که همان نزدیکی بود، بهسرعت جلو پرید، سیگارِ هنوز گرم را قاپید و چند کام از آن گرفت. شارلی بیآنکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، ادامه داد: «کسی که بیشتر از همه ازش متنفرم، سرپیشخدمتمونه. نمیدونی چقدر آدمِ نفرتانگیزیه. هاها، هیچوقت به این فکر نکردم که دلم بخواد بمیره، اما فقط آرزو میکنم کاش میشد یه روز یه گونی بکشم رو سرش و حسابی کتکش بزنم.»

«فکر نمیکنم آدمای زیادی واقعاً حقشون مرگ باشه. یکیشون بارون برینیه است، سردستهٔ باندِ ساوآ تو محلهٔ بازار. اون با رباخوارا دستبهیکی میکنه و خیلیا رو به ورشکستگی میکشونه. یکی از دوستام از سرِ ناچاری خودشو از ساختمون پرت کرد پایین. اما چه فایدهای داشت؟ پسرش به طرزِ مرموزی ناپدید شد و دخترش مجبور شد بره تالارِ رقصِ نسیم. با اینکه قرار بود اونجا فقط آواز بخونه، اما در واقع، خب...»

لومیان آرام سر تکان داد و گفت: «درسته. اگه اونقدر جرئت داشت که خودشو بکشه، چرا به این فکر نکرد که یه راهی پیدا کنه تا بارون برینیه و بقیه رو بکشه؟»

شارلی جاخورد و به لومیان خیره ماند.

«افکارت یه کم افراطیه.»

و بعد افزود: «دومین نفری که حقشه بمیره مارگوئه، سردستهٔ باندِ خارِ زهرآگین. اون آدماش رو میفرسته تا سرِ زنایی که تازه اومدن تریر کلاه بذارن. بعد از اینکه تا قرونِ آخرشون رو بالا کشید، مجبورشون میکنه تنفروشی کنن. دوشیزه ایتنز تو اتاقِ ۸ طبقهٔ چهارم همینطوری سر از مسافرخونه درآورد. بیشترِ پولی که درمیاره رو مارگو ازش میگیره. چند بار سعی کرده فرار کنه، اما قبل از اینکه بتونه از خیابانِ هرجومرج خارج بشه، تا حدِ مرگ کتکش زدن.»

محلهٔ بازار باندهای زیادی داره. بیخود نیست شبا اینقدر شلوغ و پلوغه... لومیان نگاهی به شارلی انداخت و گفت: «به نظر میاد دلت برای دوشیزه ایتنز میسوزه.»

شارلی سینهاش را جلو داد و گفت: «نجیبزادههای واقعیِ اینتیسی با بانوانی که تو شرایطِ اسفباری هستن همدردی میکنن و هر وقت لازم باشه بهشون کمک میکنن.»

لومیان با لحنی کوتاه تأیید کرد و پرسید: «میدونی مارگو کجا زندگی میکنه؟»

شارلی سر تکان داد. «نمیدونم. اما شبا زیاد میاد مسافرخونه و از دوشیزه ایتنز اخاذی میکنه. اگه طبقهٔ چهارم صدای گریه، فریاد و نفرینِ یه زن رو شنیدی، بدون کارِ مارگو و دارودستهشه.»

لومیان متفکرانه سر تکان داد و پرسید: «دیگه کی به نظرت حقشه بمیره؟»

شارلی لحظهای فکر کرد و با چهرهای درهمرفته جواب داد: «مونت، همون مردِ جزیرهنشین. اون سرم کلاه گذاشت و ۱۰ ورلدور ازم بالا کشید!

«باورت میشه؟ یه مدتی بود بیکار بودم و هنوز کارِ جدیدی پیدا نکرده بودم. اون آخرین پساندازم بود. به خاطرِ اون نزدیک بود از گشنگی بمیرم!»

لومیان با بیتفاوتی پرسید: «کجا زندگی میکنه؟»

«اولش تو همین مسافرخونه میموند. اما بعد از اینکه سرم کلاه گذاشت، از اینجا رفت. نمیدونم کجا رفت.» خشمِ شارلی حینِ حرف زدن زبانه کشید. «منتظر بودم برام یه کاری جور کنه...»

وقتی آرام شد، با کنجکاوی به لومیان نگاه کرد و پرسید: «چرا موهات فرق کرده؟»

تارهای مویش طولِ متفاوتی داشتند و طلاییِ آنها با سیاه درآمیخته بود.

لومیان با جدیت پرسید: «به نظرت خیلی شیک نیست؟»

شارلی پوزخند زد و چهرهاش پر از تردید شد. تجربهاش با «ابزارِ احمق» باعث میشد در چنین مواقعی ناخودآگاه به نیتهای لومیان شک کند.

پس از چند لحظه، شارلی نگاهی به دستفروشانِ خیابانی انداخت و دست تکان داد.

«باید برم هتل. امشب میبینمت.»

لومیان روی پلههای سنگیِ بیرونِ هتل سر جایش ماند و برای قامتِ دورشوندهٔ شارلی دست تکان داد.

آن بعدازظهر، لومیان با کالسکهای عمومی به محلهٔ باغِ گیاهشناسی رفت. پس از بیش از ۳۰۰ متر پیادهروی، به کافهٔ ماسون رسید.

کافه طبقهٔ همکفِ ساختمانی چهارطبقه و بژرنگ در نزدیکیِ باغِ گیاهشناسی را اشغال کرده بود. گیاهانِ سبز دورِ نمای بیرونیِ ساختمان پیچیده بودند. مغازههای طبقهٔ همکف نزدیک به یک متر عقبنشینی داشتند و ستونهایی مسیرِ پیادهرویِ بیرونی را نگه میداشتند.

کافهٔ ماسون دیوارهایی سبزرنگ و تیره و پنجرههایی بزرگ داشت. نورِ خورشید از شیشهها به درون میتابید و میز و صندلیهای بیرون را روشن میکرد.

لومیان با کتوشلواری تیره و کلاهی لبهپهن واردِ کافه شد. نخستین چیزی که توجهش را جلب کرد، مجسمههای گیاهیِ پیچیده روی دیوار بود که لابهلایشان جملاتی به زبانِ اینتیسی به چشم میخورد: «چه کسی قدرتِ برترِ کشور را در دست دارد؟ رئیسجمهور یا مجلسِ ملی؟»