چپتر 128: در رؤیا
چپتر 128: در رؤیا
گلهایی به رنگِ خون روی تاکهای قیرگونِ آویخته از سقف شکفتند و طبقهٔ سومِ قصر را مسدود کردند.
گیوم بنه، پییر بری و سیبِل بری، در حالی که به سمتِ برج یورش میبردند، با «قابله» و همدستانش به مقابله برخاستند.
رشتهای از صحنههای پارهپاره از ذهنِ لومیان گذشت.
در برجی پر از نوزادانی با پنجههای پرنده، گیوم بنهِ نامرئی با کمکِ چوپان پییر بری، شانهٔ قابله را لمس کرد. قابله چنان منفجر شد که گویی بمبی درونش کار گذاشته بودند.
هرچند سیبِل بری به دستِ ندیمه کشته شده بود، در بدنِ آن زنِ دیگر دوباره زاده شد و مهارش را به دست گرفت.
لویی لوند، شناور در هوا، کودکی در اتاق به دنیا آورد.
لویی لوند، بیهیچ هراسی، با فرماندار بئوست دست به یکی کرد تا چوپان پییر بری را از پا درآورد.
در برهوتی که تا اعماقِ کوهستان امتداد داشت، کشیش، گیوم بنه، در محاصرهٔ نامیرایانِ بیشماری با جامههای کتانی گرفتار شده بود...
چهرهٔ لومیان از درد در هم رفت. این خاطرات همچون سلاحِ برّانی بود که روحش را میشکافت. بیرون کشیدنشان آسیبِ بیشتری به همراه داشت و باعث میشد ناخودآگاه در برابرِ یادآوریِ بیشترِ آنها مقاومت کند.
سرانجام، صحنهها محو شدند و لومیان به نفسنفس افتاد.
سوزی با صدایی ملایم، چنانکه گویی دربارهٔ صبحانهٔ آن روز میپرسد، گفت: «چطور بود؟ چیزی پیدا کردی؟»
لومیان تأملی کرد و پاسخ داد: «نبردِ بینِ کشیش و زیردستای مادام پوآلیس رو یادمه. صحنه خیلی آشفته و پارهپاره بود...
«بعضی وقتا حس میکنم دارم از نزدیک تماشا میکنم، و بعضی وقتا هم انگار از راهِ دور و با یه وسیلهای دارم میبینم...»
این موضوع او را دربارهٔ جایگاه و نقشش در آن رویدادها سخت سردرگم کرده بود.
گاهی چنان مینمود که بخشی از آن دو گروه است و در دلِ درگیری حضور دارد. زمانهایی دیگر، انگار فقط تماشاگری بود که هیچ ربطی به هیچیک از دو طرف نداشت.
سوزی برای هدایتِ او پرسید: «بهجز این، چیزِ دیگهای هم هست که توی خاطراتت برات مبهم باشه؟»
لومیان در حالی که خاطراتش را مرور میکرد، گفت: «فکر نکنم مادام پوآلیس رو دیده باشم... اون فقط وقتی پیداش شد که کشیش تو برهوت گیرِ یه گله نامیرا افتاده بود...
«انگار کشیش و متحدهاش بعد از درگیری با لویی لوند، کتی، بئوست، قابله و زیردستای مادام پوآلیس حسابی تحلیل رفته بودن. اگه مادام پوآلیس هم واردِ عمل میشد، فکر نکنم میتونستن ببرن...
«چرا مادام پوآلیس با میلِ خودش بیخیال شد و بدونِ اینکه جلوی کشیش و متحدهاش رو بگیره، کوردو رو ترک کرد...»
سوزی حرفش را اصلاح کرد: «با میلِ خودش نه، بهزور فرستادنش رفت. آیینی که توی رؤیات برای فرستادنِ پریِ بهار اجرا شد، در واقع باید برای فرستادنِ پوآلیس بوده باشه. پریِ بهار نمادِ برداشتِ پربار، پایانِ زمستونِ سخت و جوونه زدنِ زندگیِ جدیده. این خیلی شبیه به همون تواناییهاییه که گروهِ پوآلیس نشون دادن.»
لومیان مشتهایش را گره کرد و در حالی که حس میکرد دیگر نمیتواند چیزی به یاد بیاورد، با صدایی دردمند گفت: «اینطوری که عجیبتره...»
سوزی با ملایمت گفت: «اگه نمیخوای به یاد بیاری، به خودت فشار نیار. بازیابیِ تمامِ خاطراتت چیزی نیست که با یه جلسه درمان به دست بیاد. عجلهای نیست، سرِ فرصت پیش میریم.»
هوف... لومیان آهِ آسودگی کشید و بدنش آرام گرفت.
پس از آنکه لومیان حدود یک دقیقه آرام گرفت، سوزی گفت: «میتونی بخوابی تا ببینی تو رؤیاهات جوابای بیشتری پیدا میکنی یا نه.»
صدای روانپزشک ابتدا در گوشِ لومیان ملایم بود، اما رفتهرفته چنان اثیری شد که گویی دور میشد و به جهانی دیگر پا میگذاشت.
پلکهایش هر لحظه سنگینتر شد تا اینکه سرانجام روی هم افتاد.
چشمانِ لومیان ناگهان باز شد و سقفِ آشنای بالای سرش را دید.
سیخ نشست و نگاهی به صندلیِ راحتی، میزِ چوبیِ کنارِ پنجره، قفسهٔ کوچکِ کتاب و کمدِ لباس با آینهٔ قدیاش انداخت.
آنجا اتاقِ خوابش بود، خانهاش در کوردو.
لومیان چند ثانیه ماتومبهوت خیره ماند و سپس از تخت بیرون پرید و دواندوان از اتاق خارج شد.
درِ اتاقِ خوابِ اورور را با شتاب باز کرد. میز، درست همانطور که به یاد داشت، پر از دستنوشته، کاغذ، خودنویس، شیشههای جوهر و چیزهای دیگر بود. متوجه شد صندلیِ بالشتکدار خالی است.
نگاهش به تختِ خالی افتاد و سپس بهآرامی چشم برداشت.
بیصدا در را بست و به اتاقِ بعدی رفت.
در اتاقِ کار هم هیچ چهرهٔ آشنایی انتظارش را نمیکشید.
لومیان پلهها را دوید و پایین رفت.
شتابان از دهکدهٔ کوردو گذشت و به ورودیِ کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی رسید.
حتی یک روستایی هم سرِ راهش سبز نشد. همهٔ خانهها در سکوتی وهمانگیز فرو رفته بودند.
لومیان نگاهی به گنبدِ پیازیشکل انداخت و قدم در کلیسا گذاشت.
محراب تغییر کرده و با گلهای لاله، یاسِ بنفش و گلهای دیگر آراسته شده بود. نشانِ خارِ سیاهی روی آن حک شده بود که به نظر میرسید مایعی روی سطحش جریان دارد.
با این حال، هیچکس آنجا نبود.
لومیان پیش از رفتن به زیرزمین، اتاقِ کشیش را گشت.
تودههای استخوان و پوستِ گوسفند، درست مثلِ رؤیای پیشینش، در گوشهوکنار افتاده بود، اما محرابِ وسط دستنخورده باقی مانده بود.
با احتیاط بررسیاش کرد، اما هیچ سوزشی در قفسهٔ سینهاش حس نکرد.
از آنجا که این فقط یک رؤیا بود، به نظر میرسید نیرویی که نمادِ گذشته، اکنون و آینده به شمار میرفت ناپدید شده است.
لومیان که چیزی دستگیرش نشده بود، کنارِ محرابِ زیرزمینی ایستاد و غرق در فکر شد. سپس پلهها را بالا دوید، از درِ کناری بیرون رفت و واردِ گورستانِ مجاور شد. با کمکِ خاطراتِ رؤیای پیشینش، بهسرعت مقبرهای را که جغد درونش پرواز کرده بود پیدا کرد. چمباتمه زد و تختهسنگی را که ورودی را مهروموم کرده بود، هل داد و باز کرد. بیهیچ تردیدی از پلهها پایین رفت، از گذرگاه گذشت و تابوتِ سیاه را در تاریکروشنِ مقبره یافت.
نه جغدی در کار بود و نه لومیانِ دیگری. تنها نورِ ضعیفی که از بیرون میتابید، فضا را روشن میکرد.
لومیان گیجومنگ توجهش را به تابوتِ سیاه معطوف کرد.
درِ تابوت پیشتر به کنار لغزیده و محتویاتش را نمایان کرده بود.
لومیان لحظهای درنگ کرد. به یاد آورد که در رؤیایش، وقتی اورور به جسدِ جادوگرِ مرده در تابوت نگاه کرده بود، چیزی نمانده بود مهارش را از دست بدهد.
دو سه ثانیه بعد، با چهرهای بیحالت قدم برداشت و به تابوتِ سیاه نزدیک شد. نگاهی به درونش انداخت.
جسدی بهسرعت در برابرِ چشمانش پدیدار شد.
جسد چهرهای رنگپریده و بیجان داشت، چشمانش محکم بسته بود، موهای طلاییاش در دو سو ریخته بود و پیراهنی آبیروشن به تن داشت.
اورور بود!
اورور در تابوتِ جادوگرِ مرده دراز کشیده بود!
مردمکهای لومیان گشاد شد و چهرهاش از وحشت در هم رفت.
صحنهٔ پیشِ رویش ترک برداشت و وجببهوجب فروریخت.
چشمانِ لومیان ناگهان باز شد؛ حالتِ چهرهاش آمیزهای از گیجی و وحشت بود.
صدای سوزی در گوشش طنین انداخت: «چی دیدید؟»
لومیان با لحنی غایب جواب داد: «اورور رو دیدم که تو تابوتِ جادوگرِ مرده دراز کشیده بود... چطور ممکنه...»
سوزی به او اطمینان خاطر داد: «این بیشتر جنبهٔ نمادین داره.
«به این فکر کنید: هیچ افسانهٔ واقعیای دربارهٔ جادوگر وجود نداره، و تو رؤیا، داستانی که ناخودآگاهِ شما ساخته، خونهٔ شما و اورور رو به اقامتگاهِ سابقِ جادوگر تبدیل کرده. اورور هیچچیز دربارهٔ این موضوع یا اون افسانه نمیدونه. دلیلِ مهار از دست دادنش این بود که میخواست جسدِ جادوگر رو تو تابوت واضح ببینه.»
«پس جادوگری که تو افسانه مرده، نمادِ اوروره. جغد نمادِ چیه؟ کلِ این داستان چه معنایی داره؟»
پرسشها به ذهنِ لومیان هجوم آوردند، هر کدام چون تیغهای تیز سرش را میشکافتند. لومیان بیاختیار دستهایش را بالا برد و سرش را گرفت.
سوزی با ملایمت گفت: «شاید قبل از اینکه بتونید تحلیلش کنید، لازم باشه خاطراتِ بیشتری رو به یاد بیارید. تازه، گاهی لایههای متعددی از نمادها بهصورتِ درهمتنیده وجود دارن. برای درمانِ امروز کافیه. ناخودآگاهِ شما همین الان هم داره مقاومت میکنه. ادامه دادنش ممکنه نتیجهٔ عکس بده و به وضعیتِ روانیتون آسیب بزنه.
«دوست دارید جلسهٔ دومِ درمان دو هفتهٔ دیگه باشه یا یک ماهِ دیگه؟»
لومیان درنگ نکرد.
«دو هفتهٔ دیگه.»
سوزی چند ثانیه مکث کرد و بعد افزود: «در آخر، باید بهتون یادآوری کنم که تمایلِ شدیدی به خودویرانگری دارید.»
لومیان بیآنکه حالتِ چهرهاش عوض شود، کلمات را تکرار کرد: «خودویرانگری...»
صدای سوزی دوباره گرمایی در خود داشت: «میفهمم چرا این اتفاق افتاده، و نمیخوام بهزور از بین ببرمش. مگر اینکه راضی بشید تمامِ خاطراتی رو که ریشهٔ این مشکل هستن پاک کنم، وگرنه هر جلسهٔ درمان فقط تسکینش میده، ریشهکنش نمیکنه.
«فقط میخوام بهتون یادآوری کنم که اورور عاشقِ زنده بودن و زندگیه.
«اون آرزوهای برآوردهنشدهٔ زیادی داره. میخواد رفتنِ شما رو به دانشگاه ببینه. میخواد یه مدت بهعنوانِ یه آدمِ عادی به تریر سفر کنه. میخواد سرنخهایی از خونهاش پیدا کنه. میخواد مشکلاتش رو با پدر و مادرش حل کنه. میخواد طعمِ تمامِ غذاهای لذیذِ تریر رو بچشه، به هر کنسرتی بره و هر نمایشگاهِ هنری رو تجربه کنه.
«اون فقط یه قدم با مرگِ کامل فاصله داره. اگه هوشیار باشه، فکر نمیکنم تسلیم بشه. مثلِ کسی میمونه که تو یه مغاک افتاده و با یه دست به لبهٔ صخره چسبیده. اگه حتی شما هم تسلیم بشید، دیگه هیچکس بالا نمیکشتش.»
حالتِ چهرهٔ لومیان تغییر کرد، اما نتوانست هیچ احساسِ مشخصی بروز دهد.
انگار فراموش کرده بود چطور بخندد یا گریه کند.
سوزی برای جواب دادن به او فشار نیاورد. آهی کشید و گفت: «خیلی وقتها، سرکوب کردنِ درد و ناامیدی کمکی نمیکنه. آدما نیاز دارن خودشون رو خالی کنن و از فشارِ روانیشون کم کنن. خب، برای امروز دیگه کافیه. برای جلسهٔ دومِ درمان، دو هفتهٔ دیگه همین موقع دوباره همدیگه رو میبینیم.»
لومیان چشمانش را بست.
«ممنونم، مادام سوزی.»
سوزی جوابی نداد، گویی پیشتر رفته بود.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، لومیان آرام نفسش را بیرون داد و چشمانش را باز کرد.
بیاختیار نگاهی به بیرونِ کافهٔ ماسون انداخت و سگِ گلدن رتریوری را دید که با کیفِ کوچکِ قهوهایرنگی در گوشهٔ خیابان ناپدید شد.
ظاهراً پیکرِ زنی هم در کنارِ سگ بود.
لومیان ده دقیقهٔ دیگر هم نشست و بعد باقیماندهٔ لیمونادِ عنبرش را تمام کرد. از کافهٔ ماسون بیرون آمد و راهیِ نزدیکترین ایستگاهِ کالسکههای عمومی شد.
کالسکهٔ دوطبقهٔ سبزرنگی توقف کرد و مسافران را به سوار شدن فراخواند.
لومیان ۳۰ کوپه کرایه داد و روی صندلیِ کنارِ پنجره نشست. نگاهش غایب بود.
«بشتابید، بشتابید! فقط ۱۱ کوپه!» کودکی با لباسهای کهنه به پنجره نزدیک شد و دستهای روزنامه را در دستش بالا گرفت.
خودویرانگری... زنده بودن... خودویرانگری... زنده بودن... ذهنِ لومیان کلماتِ روانپزشک را تکرار میکرد. مثلِ مردهای متحرک شده بود و به پسرکِ روزنامهفروش توجهی نداشت.
ناگهان چشمش به عنوانِ روزنامه افتاد: «هفتهنامهٔ رمان».
درسته، امروز یکشنبهست... لومیان به خود آمد. دو سکهٔ مسیِ ۵ کوپهای و یک سکهٔ مسیِ ۱ کوپهای به کودک داد، پنجره را باز کرد و نسخهای از «هفتهنامهٔ رمان» را گرفت.
روزنامه را باز کرد و زیرِ نورِ درخشانِ خورشید که از پنجره به درون میتابید، مشغولِ خواندن شد.
همانطور که کالسکه آرام به جلو میرفت، پیامی توجهِ لومیان را جلب کرد:
«آگهیِ ترحیم:
تیمِ سردبیریِ ما تأیید میکند که دوستِ همیشگیمان، نویسندهٔ مشهور و پرفروش، اورور لی، در ماهِ آوریل بر اثرِ سانحهای درگذشته است...»
نگاهِ لومیان یخ زد و دستانش به لرزه افتاد.
ناگهان سرش را پایین انداخت، روزنامه را بالا آورد و چهرهاش را با آن پوشاند. زیرِ آفتابِ بعدازظهر، لکهٔ خیسی روی سطحِ روزنامه پدیدار شد.
لکههای خیسِ بیشتری نمایان شدند و به هم پیوستند.