چپتر 13: تلاش
چپتر 13: تلاش
دلِ شب بود و همهجا غرق در سکوت.
لومیان بارِ دیگر در خوابش تکان خورد. اولین چیزی که به چشمش خورد، مِهِ خاکستریِ کمرنگی بود.
بیاختیار، دست در جیبِ پیراهنش برد.
حسِ یخزدهٔ فلزی سخت و سرد بیدرنگ در ذهنش نشست.
شیئی را که لمس کرده بود بیرون آورد. برقی طلایی چشمانش را روشن کرد.
یک سکهٔ طلا بود.
یک لوییدور.
هنوز اینجاست...
لومیان نشست و به خودش نگاه کرد.
هنوز همان لباسِ نخی، شلوار و کاپشنِ چرمیِ سفرِ قبلیاش را به تن داشت. چنگکِ فولادیِ تقریباً دومتری و تبرِ تیز و سیاهرنگش در یکقدمیاش بودند.
این دقیقاً همان وضعیتی بود که وقتِ خروج از رؤیا داشت.
بهعبارتدیگه، این رؤیا ماندگاره. با هر بار ورود از نو شروع نمیشه...
لومیان با لوییدور بازی کرد و آن را در جیبِ داخلیِ پیراهنِ نخیاش سر داد.
هرچند نمیشد آن را به دنیای واقعی برد، اما داشتنش باز هم لذتبخش بود.
لومیان از تخت برخاست و مدتی از پنجره به بیرون خیره ماند تا مطمئن شود قلهٔ سرخرنگِ کوهِ ویرانهها تغییری نکرده است.
تبر و چنگکش را برداشت، از اتاقش بیرون رفت و واردِ راهروی کمنور شد.
درِ اتاقخواب و اتاقِ کارِ اورور نیمهباز مانده بود.
لومیان نگاهی گذرا به آنها انداخت و ناگهان فکری به سرش زد.
توی رؤیا، اتاقم عملاً با واقعیت مو نمیزنه. هر چیزی که باید باشه هست. اتاقِ اورور هم در نگاهِ اول همونطوری به نظر میرسه.
ولی آیا میتونم دفترچهٔ جادوگری، فرمولِ معجونِ سرّی یا راهِ جادوگر شدن رو توی اتاقش پیدا کنم؟
این فکر شبیهِ نجوای دیو بود و باعث شد قلبِ لومیان تندتر بزند. وسوسه شده بود امتحانش کند.
در مقایسه با کاوش در ویرانههای ناشناخته، پرخطر و رازآلود، گشتنِ اتاقِ اورور گزینهٔ سادهتر و امنتری بود.
نه، نه!
لومیان بهشدت سر تکان داد و این فکر را از سر بیرون کرد.
ترجیح میداد خطر کند تا اینکه حریمِ خصوصیِ اورور را زیر پا بگذارد. بدونِ اجازهٔ او پا به اتاقخوابش نمیگذاشت.
این به خاطرِ احترامی بود که برای اورور قائل بود.
اگر اورور نبود، پنج سال پیش در کودکی گوشهٔ خیابان جان داده بود.
لومیان نگاهِ دردمندش را گرفت و بهسوی پلهها رفت.
اگر صاحبِ اتاق اورور نبود، تا الان برای یافتنِ اطلاعاتِ مفید به آنجا نفوذ کرده بود.
وقتی به طبقهٔ پایین رسید، برای رفتن شتاب نکرد. در عوض، آذوقههای آشپزخانه را وارسی کرد.
روغنِ زیتون، روغنِ ذرت و چربیِ حیوانی که اورور جمع کرده بود، درست مثلِ واقعیت، مرتب در سطلها و قوطیها چیده شده بودند.
لومیان تقریباً غریزی سطلِ روغنِ ذرت را برداشت و نزدیکِ اجاق گذاشت.
تنها دلیلش برای این انتخاب آن بود که چربیِ حیوانی و روغنِ زیتون گرانتر بودند.
سپس با مهارت آتشی در اجاق با زغال و چوب به پا کرد و چند مشعل ساخت تا روشنشان کند.
داشت آماده میشد تا آن هیولا را بسوزاند.
طبیعتاً اگر گزینههای دیگری وجود داشت بهتر بود. این آخرین راهِ چاره محسوب میشد.
پس از پایانِ این کارها، تبرش را برداشت، در را باز کرد و بیرون رفت.
سپس لومیان متوجهِ چیزِ عجیبی شد.
مِهِ خاکستریِ کمرنگی که رؤیا را فراگرفته بود، مرطوبتر از قبل به نظر میرسید. زمینِ زیرِ پایش نیز کمی گِلی بود.
بارون اومده؟ وقتی نیستم یا خوابم، این مکان به حیاتش ادامه میده و طبقِ قوانینِ خاصی بهطورِ طبیعی پیش میره؟
لومیان کمی جا خورد، اما حسی به او میگفت که این کاملاً منطقی است.
با به یاد آوردنِ داستانهای عجیبوغریبِ اورور، ناگهان فکری به ذهنش رسید.
اینجا که نمیتونه دنیای واقعی باشه، میتونه؟
رؤیای من به دنیای واقعی وصله. اون کارتِ تاروت بهم اجازه میده در حالتِ هوشیاری از سدِّ بینِ رؤیا و ویرانهها عبور کنم؟
لومیان بهسرعت اطرافش را برانداز کرد و فهمید که مِهِ خاکستریِ بیپایانی دو سوی ویرانهها، در حاشیهٔ رؤیا را احاطه کرده است.
بعداً بررسیش میکنم. واردِ ویرانهها نمیشم. از مِهِ خاکستری میرم بیرون تا ببینم بعد از عبور ازش با یه رؤیای سورئال و غیرمنطقی طرفم، یا زمین، آسمون، دهکده و شهرکِ واقعی وجود داره...
اگر موردِ اول بود، نشان میداد که این مکان هنوز یک رؤیاست. اگر نبود، لومیان باید تأیید میکرد که اینجا کدام جهان است.
او حدس میزد که با توجه به رواجِ لوییدور، اینجا هنوز جمهوریِ اینتیس به نظر میرسید، اما شاید عصرِ حاضر نبود. چهبسا مکانی بود که دههها یا قرنها پیش از بین رفته بود.
با این حال، لومیان حس میکرد احتمالِ اینکه نتواند از مِهِ خاکستریِ پیرامونش خارج شود بسیار زیاد است.
افکارش را جمعوجور کرد و بهسوی ویرانهها پیش رفت.
فراموش نکرده بود که هدف از ورود به رؤیا، تلاش برای مقابله با آن هیولاست.
پس از پیمودنِ صد تا دویست متر در برهوتِ گِلیِ پر از شن و شکاف، لومیان ناگهان ایستاد.
مشکلی به ذهنش رسید.
پیشتر در آمادهسازیهایش چیزی را از قلم انداخته بود!
پیش از این، خانهٔ دوطبقهاش هیچ شعلهای نداشت. در این جهانِ پوشیده از مِهِ خاکستری کاملاً امن بود. اما اکنون، اجاقی شعلهور داشت که نور ساطع میکرد. آیا این کار دستهای از هیولاها را جذب میکرد و منطقهٔ امن را ناامن میساخت؟
لومیان غریزی سر چرخاند و به مسیری که از آن آمده بود نگاه کرد. دید که در مِهِ خاکستریِ کمرنگ، درخششِ سرخرنگی روی شیشههای مختلفِ پنجرهها در طبقهٔ پایینِ ساختمانِ دوطبقهٔ نیمهمدفون نقش بسته است.
چیزی شبیهِ یک فانوسِ دریایی در جهانی تاریک بود.
از آنجا که زمانِ زیادی سپری شده بود، ظاهراً برای خاموش کردنِ آتش دیگر خیلی دیر شده بود. لومیان قدمهایش را تند کرد و واردِ ویرانهها شد. او در ساختمانی که بر اثرِ آتشسوزی فروریخته بود، پناه گرفت.
تبر را پشتِ کمربندش گذاشت، چابک از دیواری بالا رفت و خود را در گوشهای سایهدار میانِ آجرها و الوارها پنهان کرد.
لومیان به خانهاش در آن سوی بیابان خیره شد.
با گذشتِ زمان، هیچ هیولایی را ندید که جذبِ آتش شده باشد.
انگار آتیش هیچ تغییری ایجاد نمیکنه. حداقلش خونهم محاصرهٔ هیولاها نمیشه...
لومیان آهِ آسودگی کشید.
این بدان معنا بود که حتی اگر با خطری روبهرو میشد، تا زمانی که میتوانست بهسرعت به خانه بگریزد و هرچه زودتر بخوابد، با موفقیت از آن جانِ سالم به در میبرد.
در این فکر فرورفت که چطور هیولای قبلی را بیرون بکشد و از بین ببرد.
از درگیریِ کوتاهی که داشتند، فهمیده بود قدرت، سرعت، زمانِ واکنش و چابکیِ هیولا مشابهِ اوست، اما حس میکرد از روی غریزه میجنگد. فاقدِ تجربه، مهارت یا هوشِ کافی بود. به همین دلیل توانسته بود هنگامِ شبیخون زدنِ هیولا، با آن مقابله کند و از پایش درآورد...
اونم گیج و غافلگیر میشه. خیلی با آدما فرق نداره...
غیر از فنونِ مبارزه، دو تا برتریِ دیگه نسبت بهش دارم. اول اینکه هوشم بیشتره. دوم اینکه میدونم چطور از سلاح و ابزار استفاده کنم. این بزرگترین برتریِ آدما نسبت به اینجور هیولاهاست...
اگه حواسم جمع باشه، دوباره شکست دادنش کارِ سختی نیست. مهمترین چیز اینه که چطور کاملاً از بین ببرمش...
درست وقتی لومیان میخواست عمداً سروصدایی به پا کند تا ببیند میتواند هیولایی را به آنجا بکشاند یا نه، هیکلی را دید که دزدانه به خانهٔ کاملاً ویرانشدهٔ کناری نزدیک میشد.
هیکل سرخرنگ و بیپوست بود. ماهیچهها، رگهای خونی و بافتهای پیوندیاش نمایان بود. همان هیولای دفعهٔ قبل بود.
برخلافِ قبل، این هیولا چنگکِ کودی در دست داشت.
چنگکِ کود!
اونم بلده از سلاح استفاده کنه...
چهرهٔ لومیان خشک شد و حالتی عبوس به خود گرفت.
بیاختیار، کمی از اعتمادبهنفسش کاسته شد.
وقتی هیولا نزدیکتر شد و چرخید، لومیان زخمهای عمیقی روی پشت، گردن و پسِ گردنش دید. با این حال، شکافها دیگر چرک پس نمیدادند و ظاهراً تا حدِ زیادی ترمیم شده بودند.
واقعاً همونیه که قبلاً باهاش روبهرو شدم...
قدرتِ خوددرمانیش خیلی از آدمای عادی بیشتره...
لومیان بیصدا نفسِ عمیقی کشید.
خود را مجبور کرد آرام بماند و شتابان وضعیت را سنجید.
در یک چشمبههمزدن، لومیان تصمیمش را گرفت.
این فرصتی عالی بود و حالا که پیش آمده بود، باید از آن بهره میبرد. نمیتوانست بگذارد از دست برود!
بیصدا آجرِ سنگیِ کنارش را برداشت و منتظر ماند تا هیولا به نقطهٔ دلخواهش برسد.
تنها با چند گام، هیولا واردِ منطقهٔ کشتارِ لومیان شد.
لومیان ناگهان آجرِ سنگی را به زمینِ پشتِ سرِ هیولا کوبید.
تاپ!
آجرِ سنگی با صدا به زمین خورد. هیولا چرخید تا مهاجم را پیدا کند.
با دیدنِ این صحنه، لومیان تبر را با هر دو دست گرفت و از روی دیوار با شتاب به سمتِ هیولا یورش برد.
بنگ!
تبر بهسنگینی روی گردنِ هیولا فرود آمد و آن را به دو نیم شکافت.
با دو صدای تاپ، لومیان و هیولا همزمان به زمین افتادند.
لومیان چابک از جا پرید. تبرش را چنگ زد، به جلو خیز برداشت و ضرباتِ سنگینی بر گردنِ هیولا فرود آورد.
یک بار، دو بار، سه بار. هیولا حتی فرصتِ مقاومت پیدا نکرد و سرش از تن جدا شد.
سر به کناری غلتید. بدنِ بیپوست دو بار تشنج کرد و از حرکت ایستاد.
لومیان به همین بسنده نکرد. گامی مورب برداشت، تبرش را چرخاند و با پشتِ ضخیمِ آن، سرِ شرور را له کرد و در هم کوبید.
سپس چرخید و بر ماهیچهها، رگهای خونی و بافتهای پیوندیِ نمایان ضربه زد و قلب و دیگر اندامهای حیاتی را خرد کرد.
پس از انجامِ همهٔ این کارها، لومیان دو قدم به عقب برداشت و شاهکارش را برانداز کرد. نفسنفس میزد و نرم میخندید.
«فکر میکردم واقعاً شکستناپذیری. کی فکرشو میکرد اینقدر بیعرضه باشی!»
در میانِ خندههای آرامِ او، جسدِ بیسر ناگهان به بالا جهید.
مردمکِ چشمانِ لومیان تنگ شد و غریزی میخواست بچرخد و بگریزد.
با زور این میل را سرکوب کرد. تبرش را بالا برد و یک بارِ دیگر به جلو گام برداشت.
جسد پس از دو بار بالا پریدن، دوباره بیحرکت شد، گویی بیهوده دستوپا زده بود.
لومیان کمی دیگر آن را بررسی کرد و در نهایت مطمئن شد هیولا کاملاً مرده است.
چقدر جونسخته...
لومیان در دل آهی کشید. سپس خم شد و چمباتمه زد. با تبرش ماهیچهها و بافتهای پیوندی را از هم باز کرد و جسد را به دقت کاوید.
ساختارِ بدنیِ هیولا تفاوتِ چندانی با انسان نداشت، اما ماهیچههایش بهوضوح سرزندهتر بودند. با وجودِ اینکه مرده بود، برخی از بریدگیهایش هنوز کمی میلولیدند.
نه گنجی در کاره، نه نیروی فرابشریای که به بدنم منتقل بشه...
لومیان وضعیتِ فعلیاش را سنجید و کمی دلسرد شد.
این گفته که آدم با کشتنِ هر هیولا قویتر میشود، واقعاً فقط در داستانهای اورور وجود داشت.
سپس جسد و سرِ هیولا را به داخلِ ساختمانِ ویرانشده برد و آنها را زیرِ آجر و الوار دفن کرد.
پس از آن، خانهٔ سوخته را جستوجو کرد، به این امید که چیزی بیابد.