چپتر 133: رنج
چپتر 133: رنج
لومیان از آن سر درنمیآورد، اما زیاد هم به آن فکر نکرد. آستینهایش را بالا زد، بازوی راستش را برهنه کرد و آن را با تیغهٔ عطارد سقوط کرده برید.
پس از لحظهای کوتاه از بیحسی، دردی آشنا به سراغش آمد، اما خم به ابرو نیاورد. تماشا کرد که چگونه خون بیرون زد و تیغهٔ نقرهایمشکی را به رنگِ زرشکی درآورد.
تقریباً در همان لحظه، رودِ وهمآلودِ جیوهایرنگی، متشکل از نمادهایی پیچیده، در برابرِ چشمانِ لومیان پدیدار شد. قطرههای سرنوشت که در خنجرِ پلید ذخیره شده بودند، از نوکِ آن تراوش کردند و به داخلِ زخمِ سطحی سرازیر شدند.
لومیان تمرکز کرد و کوشید سرنوشتی را که میخواست مبادله کند، تشخیص دهد.
او «دید» که خودش در حالِ درمان شدن است، «دید» که پس از تخلیهٔ احساساتش به خواب میرود، و «دید» که دارد دنبالِ آستا ترال میگردد...
صحنهها چنان از ذهنِ لومیان گذشتند که گویی خودش آنها را از نزدیک دیده بود.
کمی بعد، سرنوشتِ بیرون رفتن از دخمهها و روبهرو شدن با شبحِ مونسوری در چند روزِ پیش را پیدا کرد.
بیدرنگ نوکِ عطارد سقوط کرده را بالا آورد و آن را بهسوی نمادهای پیچیدهای که به نظر میرسید رودِ جیوهای آنها را شکل داده است، فرو برد.
آن سرنوشت سنگین بود و لومیان در تلاشِ اول نتوانست آن را به حرکت درآورد.
با محو شدنِ تدریجیِ رودِ وهمآلود، صحنهٔ درونِ ذهنش هر لحظه تارتر میشد. با شتاب بیشترِ نیروی روحیاش را به درونِ تیغهٔ عطارد سقوط کرده هدایت کرد.
سرانجام با حرکتی دیگر، سرنوشتِ دیدار با شبحِ مونسوری از رودِ وهمآلود و جیوهایرنگ رها شد و به قطرهای بسیار کوچک، شبیهِ قطرهجیوهای از یک دماسنجِ شکسته، تقلیل یافت.
قطرهٔ وهمآلود بهسرعت با خنجرِ سربیمشکی درآمیخت.
تازه آن زمان بود که لومیان آهِ آسودگی کشید. میدانست از دستِ شبحِ مونسوری گریخته است و اکنون عطارد سقوط کرده میتوانست تیغهای نفرینشده به شمار آید.
همین که زخمش را درمان کرد، ناگهان شهودی عجیب به سراغش آمد.
لومیان با هدایتِ این شهود، دوباره از مسافرخانهٔ خروسِ زرین بیرون رفت و از میانِ مستانِ پرسروصدا و دعوایی داغ گذشت. به خیابانِ بلبل بازگشت و بیرونِ کوچهای که در آن به مارگو حمله کرده بود، توقف کرد.
با اخمی بر چهره، محتاطانه وارد شد و از روی مانع پرید.
در لحظهٔ بعد، نگاهِ لومیان بیاختیار به سایهٔ گوشهٔ کوچه افتاد.
چیزی بیصدا در قلمروی تاریکی افتاده بود.
لومیان که اهمیتش را حس کرده بود، با شتاب به آن سمت رفت، چمباتمه زد و شیء را با دستِ چپِ دستکشپوشش برداشت.
کیفپولِ چرمیِ قهوهایرنگ و بادکردهای بود.
مارگو انداختتش؟ همون پولی که زیردستاش چاپیدن و دادن بهش؟ لومیان تا حدودی فهمید مبادلهٔ سرنوشت چگونه رخ داده است.
با اینکه به یاد نمیآورد مارگو کیفپول را در جریانِ نبردِ سهمگینشان انداخته بود یا پس از آن «افتاده» بود، این موضوع مانع از آن نشد که لومیان پول را برای خودش بردارد.
دستهٔ ضخیمِ اسکناسها را بیرون کشید و سکههای طلا، نقره و مس را از بخشِ پولخرد خالی کرد. سپس کیفپول را به کناری انداخت و از کوچه بیرون رفت.
لومیان پس از بازگشت به اتاقِ ۲۰۷ در مسافرخانهٔ خروسِ زرین، چراغِ کاربیدی را روشن کرد و با دقت ثروتِ تازهیافتهاش را شمرد.
در مجموع ۱۲۶۵ ورلدور و ۱۵ کوپه به دست آورده بود. بیشترشان اسکناسهای ۱۰ ورلدوری یا کمتر بودند. فقط یک اسکناسِ ۲۰۰ ورلدوری، یک اسکناسِ ۱۰۰ ورلدوری و دو اسکناسِ ۵۰ ورلدوری وجود داشت. چند لوییدور نیز در میانشان بود.
لومیان چند ثانیه به پولها خیره ماند و سپس آهی عمیق کشید.
حتی ده تا کمکِ مالی از طرفِ «آدمای خیرخواه» هم به پای زمین زدنِ یه سرکردهٔ باند نمیرسه...
طبیعتاً همهٔ پول متعلق به مارگو نبود. او صرفاً آن را برای باندِ خارِ زهرآگین نگه داشته بود.
لومیان دستهای از اسکناسهای کوچک به ارزشِ ۲۰۰ ورلدور برداشت، از اتاقِ ۲۰۷ بیرون رفت و از پلهها بالا رفت.
در کمتر از یک دقیقه به طبقهٔ چهارم رسید و جلوی اتاقِ ۸ ایستاد.
به یاد آورد که مارگو عصر به مسافرخانهٔ خروسِ زرین آمده بود تا بیشترِ پول را از روسپیِ بدونِ مجوزی به نامِ اتانس بگیرد.
در آن زمان حتماً یکی از زیردستانِ مارگو مسئولِ این کار بود، اما پول در نهایت به دستِ خودِ مارگو رسیده بود. لومیان بدونِ در زدن چمباتمه زد و دستهٔ اسکناسها را از شکافِ زیرِ در به داخل سُر داد.
بهسرعت راست ایستاد، بهسوی پلهها چرخید و در راهروی سایهپوش ناپدید شد.
لومیان تا ساعتِ شش که زنگِ کلیسای جامع به صدا درآمد، خوابید.
شبِ گذشته را راحت خوابیده بود و احساس میکرد معجونِ تحریککننده تا حدودی هضم شده است.
صبح میرم دنبالِ آستا ترال و میبینم آقای کِی جواب داده یا نه. یه کم لباس و لوازمِ گریمِ بهتر هم از محلهٔ رصدخانه میخرم... بعدازظهر میرم به لباسفروشیِ ارزونِ بازارِ محلهٔ نجیبزاده... لومیان تمایلی به بیدار شدن نداشت. همانجا دراز کشید و در سکوت به برنامههای آن روز فکر کرد. از آنجا که از خطرِ شبحِ مونسوری گریخته بود، تغییرِ قیافه دادن را دوباره در فهرستِ کارهایش قرار داد.
پس از مدتی ماندن در رختخواب، آرامآرام به دستشویی رفت تا دستوصورتی بشوید. سپس از پلهها پایین رفت و نیم لیتر شرابِ سیب و یک قرص نان با سوسیسِ خوک از دستفروشان خرید.
پس از رفعِ گرسنگیاش، بهسوی نزدیکترین میدانِ کلیسای جامع رفت و گوشهای خلوت پیدا کرد تا فنونِ رزمیای را که اورور به او آموخته بود تمرین کند.
لومیان ساعتِ ۹:۳۰ صبح به مسافرخانهٔ خروسِ زرین بازگشت، با این قصد که پیش از رفتن به دنبالِ آستا ترال، یک ساعتی استراحت کند.
وقتی وارد لابیِ مسافرخانه شد، سه خدمتکار را دید که زیرِ نظرِ مادام فلس جاهای کثیف را تمیز میکردند.
صاحبِ مسافرخانه هر دوشنبه نظافتچی میگیره... لومیان نگاهش را برگرداند و بهسمتِ پلهها رفت.
همان موقع، صدای قدمهایی از بالا به گوش رسید.
ده ثانیه نگذشته بود که شارلی با پیراهنِ کتان، شلوارِ تیره و کفشهای چرمیِ بیبند جلوی لومیان سبز شد.
لومیان با گیجی پرسید: «نرفتی هتل؟»
شارلی خمیازهای کشید و با هیجان جواب داد: «نمیدونی؟ امروز مرخصیم. میتونیم هفتهای یه روز مرخصی بگیریم و هر روزی رو که دلمون خواست انتخاب کنیم.»
لومیان خندید و گفت: «این مرخصی باعث میشه از "حقوقِ ماهانه"ای که از مادام آلیس میگیری کم بشه؟»
شارلی با خجالت نیشخند زد و گفت: «اونم برای خودش رفتوآمدهایی داره.»
گرمِ صحبت بودند که بوی گندی از در به داخل پیچید. روهرِ قدکوتاه، ژولیده و موخاکستری همراه با میشل واردِ مسافرخانه شدند.
شارلی با گرمی به آنها سلام کرد و پرسید: «نرفتید ایستگاهِ قطارِ بخار؟»
روهر اول به آنها نزدیک شد، اما بعد فاصلهای محترمانه گرفت.
«محلهٔ بازار امروز یکم آشفتهست. میخوایم یه روز استراحت کنیم.»
لومیان با «کنجکاوی» پرسید: «چی شده؟»
روهر ناخودآگاه صدایش را پایین آورد و گفت: «مارگو از باندِ خارِ زهرآگین مرده. خیلی از خلافکارا دنبالِ یکی میگردن. بقیهٔ باندا ممکنه هر لحظه باهاشون درگیر بشن. کلی هم پلیس ریخته اونجا.»
شارلی با حیرت پرید وسطِ حرفش و گفت: «مارگو مرده؟»
تازه دیروز با خودش فکر کرده بود که یارو حقش است بمیرد، و حالا مرده بود؟ روهر با چهرهای درهم سر تکان داد.
«شنیدم چند نفر داشتن درموردش حرف میزدن. هی، امروز نمیتونیم پولی دربیاریم.» همسرش، مادام میشل، به او دلداری داد: «اگه بیرون نریم، مجبور نیستیم ناهار بخوریم. میتونیم یکم پول پسانداز کنیم.»
پیش از آنکه لومیان بتواند از اوضاعِ بیرون بپرسد، شارلی به خودش آمد، چرخید و پلهها را دوید و بالا رفت.
چشمانِ لومیان برقی زد و از پیِ او رفت.
تاپ، تاپ، تاپ. شارلی بهسرعت به طبقهٔ چهارم رسید و تا اتاقِ ۸ دوید. نفسِ عمیقی کشید و مشتش را روی درِ چوبی کوبید.
صدای زنانه و کمی گرفتهای از داخل بلند شد: «کیه؟»
شارلی با صدای بلند اسمش را گفت.
صدای زنانه با بیحوصلگی جواب داد و در را باز کرد: «نگفتم صبحا کار نمیکنم؟ عصر برگرد. یادت باشه، ۱۰ ورلدور. این دفعه تخفیف بیتخفیف!»
این اولین باری بود که لومیان زنی به نامِ اتانس را میدید. موهای کتانرنگش تا روی شانهها ریخته بود، چشمانی به همان رنگ و پر از احتیاط داشت و ردِ دلهره در چهرهاش دیده میشد. به نظر میرسید بیستوسه یا بیستوچهار ساله باشد، با چهرهای معمولی که فقط میشد آن را ظریف توصیف کرد. صورت و لباسهایش تمیز بود و پیراهنِ قرمزش بخشِ زیادی از پوستِ روشنِ سینهاش را بیرون انداخته بود.
شارلی با هیجان به اتانس خبر داد: «میدونستی؟ مارگو مرده! واقعاً مرده!»
«...» اتانس ماتومبهوت خیره ماند. چند ثانیه بعد، صدای کمی گرفتهاش تیز شد: «اون دیو واقعاً مرده؟»
شارلی بیدرنگ سر تکان داد و گفت: «حقیقت داره.»
شارلی ادامه داد: «بالاخره میتونی از دستِ اون دیو خلاص بشی! بالاخره میتونی مثلِ یه آدمِ عادی زندگی کنی!» اتانس با گیجی نگاهی به اطراف انداخت و چشمانِ بیحالتِ لومیان و چهرهٔ پرشورِ شارلی را از نظر گذراند.
در حالی که به پولی فکر میکرد که به شکلی رازآلود در اتاقش ظاهر شده بود، زمزمه کرد: «مرده؟ اون مرده؟»
همین که باورش شد مارگو واقعاً مرده است، چشمانش تار شد.
اشک روی گونههایش سرازیر شد. بیاختیار چمباتمه زد و صورتش را میانِ بازوانش پنهان کرد.
هقهقش شدت گرفت و مهارناپذیرتر شد.
همان موقع، صدای قدمهایی از سمتِ پلهها به گوش رسید.
لومیان سر چرخاند و مردِ جوانی را دید که با پیراهنِ سفید، پالتو و ژاکتِ مشکی نزدیک میشد.
سه تن از اوباشِ مارگو پشتِ سرش بودند. مردِ جوان موهای قهوهایِ کمی مجعد و چینوشکنهای برجستهای روی صورتش داشت. بهسمتِ اتانسِ گریان رفت، چمباتمه زد و نیشخند زد.
«من ویلسون از باندِ خارِ زهرآگینم. از امروز به بعد، من بهجای مارگو هواتو دارم.»
چهرهٔ پرشورِ شارلی یخ بست. صدای گریهٔ اتانس ناگهان قطع شد. صورتِ اشکآلودش را آرام بالا آورد و لبخندِ ویلسون و سایهای را که هیکلش انداخته بود، دید.
سایه چنان غلیظ بود که پس نمیرفت. لومیان در سکوت نگاه میکرد و سرش را نامحسوس بالا گرفته بود.
در راهِ برگشت به طبقهٔ اول، شارلی که مدتِ زیادی ساکت مانده بود، بیاختیار پرسید: «واقعاً رنجِ فقیرا هیچ پایانی نداره؟»
لومیان با چهرهای بیحالت جواب داد: «من از یه چیزی که اورور لی نوشته خوشم میاد. گاهی اوقات تقصیرِ ما نیست، تقصیرِ دنیاست.»
حرفش که تمام شد، سه نفر با قدمهای سنگین از طبقهٔ اول بالا آمدند. افسرانِ پلیس بودند؛ با یونیفرمهای مشکی، جلیقههای مشکی، پیراهنهای سفید و چکمههای چرمیِ بیبند.
افسرِ یک متر و هشتادوپنج سانتی که سردستهٔ گروه بود، نگاهی به شارلی و لومیان انداخت و ناگهان سرِ جایش خشکش زد.
دستش را روی هفتتیرِ کمریاش فشرد و با صدایی بم پرسید: «شارلی کولنت؟» شارلی جا خورد.
«منم، جنابِ افسر. موضوع چیه؟»
افسر به همکارانش اشاره کرد و دستبندِ فولادیاش را بیرون کشید.
در حالی که دو همکارش شارلی را محاصره میکردند، با چهرهای جدی گفت: «شما مظنون به قتل هستید. بازداشتتون میکنیم.»
چهرهٔ شارلی پر از شوک، ترس و گیجی شد: «قتل؟»
لومیان با تعجب ابرو بالا انداخت.
افسر در حالی که با کمکِ همکارش به شارلی دستبند میزد، به او خبر داد: «مادام آلیس مرده!»